από τον Φρανσουά Βαντρό / reseauinternational.net
13.000 Πακιστανοί στρατιώτες και σινο-πακιστανικά μαχητικά αεροσκάφη αναπτύχθηκαν στη Σαουδική Αραβία: ένα όπλο στραμμένο προς τον ναό των ΗΠΑ;
Στις 11 Απριλίου, ενώ βρίσκονταν σε εξέλιξη οι διαπραγματεύσεις, επισημάναμε ότι η ασυμμετρία των αντιπροσωπειών στην Ισλαμαμπάντ —86 Ιρανοί οργανωμένοι σε πέντε επιτροπές, τρεις Αμερικανοί χωρίς ειδικούς— αποκάλυπτε μια αντίφαση: το Ιράν είχε έρθει για να διαπραγματευτεί παρατεταμένες διαπραγματεύσεις, οι ΗΠΑ για να επιβάλει τελεσίγραφο. Ο ανταποκριτής της Le Monde στην Ουάσινγκτον, Piotr Smolar, συνόψισε αργότερα αυτή τη στάση με μια καυστική φράση: « Εν ολίγοις, απαιτήθηκε συνθηκολόγηση » . Μετά από σαράντα ημέρες σύγκρουσης, η κυβέρνηση Τραμπ ήρθε όχι επιδιώκοντας συμβιβασμό, αλλά παράδοση. Αποτυγχάνοντας να τον επιτύχει, ο JD Vance έφυγε από την Ισλαμαμπάντ χωρίς συμφωνία.
Η χρονολογία των γεγονότων από τότε είναι κρίσιμη. Στις 11 Απριλίου, κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, μια μαζική ανάπτυξη πακιστανικού στρατού ήταν ήδη σε εξέλιξη: 13.000 στρατιώτες και περίπου δέκα μαχητικά αεροσκάφη JF-17 έπαιρναν θέσεις στην αεροπορική βάση King Abdulaziz, λίγα χιλιόμετρα από την καρδιά των πετρελαιοπηγών της Σαουδικής Αραβίας. Αυτή η εδώ και καιρό σχεδιασμένη κίνηση εξασφάλισε την περιοχή ακόμη και πριν ολοκληρωθούν οι συνομιλίες.
Στις 12 Απριλίου, μετά την αποτυχία των διαπραγματεύσεων, ο Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε την επικείμενη επιβολή ναυτικού αποκλεισμού του Στενού του Ορμούζ —μια πράξη πολέμου σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Η Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ έχει έκτοτε διευκρινίσει ότι ο αποκλεισμός θα ξεκινήσει στις 13 Απριλίου στις 10:00 π.μ. ώρα Ανατολικής Ακτής (ET). Αυτό αντιστοιχεί στις 6:00 μ.μ. (6:00 μ.μ.) στην ζώνη ώρας του Κόλπου, όπου βρίσκεται το Στενό του Ορμούζ.
Δυτικά μέσα ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένου του House of Saudi Arabia , το οποίο συνήθως παρακολουθούμε, παρουσίασαν την ανάπτυξη δυνάμεων από το Πακιστάν ως στάση κατά του Ιράν. Τα χρήματα της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ - 5 δισεκατομμύρια δολάρια - υποτίθεται ότι ήταν το τίμημα που καταβλήθηκε για αυτή τη στρατιωτική συμμαχία. Κατά την άποψή μας, αυτή είναι μια παραπλανητική ερμηνεία, επειδή παραμένει παγιδευμένη στο παλιό δίπολο Σουνιτών-Σιιτών. Κατά πάσα πιθανότητα, η πραγματικότητα είναι το αντίθετο.
Η επίσημη αφήγηση: η ενεργοποίηση του σαουδαραβικο-πακιστανικού συμφώνου
Ο Houseofsaud παρουσιάζει την ανάπτυξη ως ενεργοποίηση της Συμφωνίας Στρατηγικής Άμυνας (SDA) που υπογράφηκε τον Σεπτέμβριο του 2025 μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν, η κεντρική ρήτρα της οποίας ορίζει ότι «οποιαδήποτε επιθετικότητα εναντίον μιας από τις δύο χώρες θα θεωρείται επιθετικότητα εναντίον και των δύο» .
Η αφήγηση αφορά μια σουνιτική συμμαχία εναντίον του Ιράν. Η Σαουδική Αραβία πληρώνει 5 δισεκατομμύρια δολάρια, το Κατάρ συνυπογράφει και το Πακιστάν στέλνει στρατεύματα για να υπερασπιστεί το βασίλειο από τις ιρανικές επιθέσεις. Ο υπουργός Άμυνας της Σαουδικής Αραβίας, πρίγκιπας Χαλίντ μπιν Σαλμάν, μάλιστα δημοσίευσε: «Η Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν είναι ενωμένα ενάντια στον επιτιθέμενο » .
Είναι μια καθαρή, γραμμική εκδοχή και πολιτικά αποδεκτή από τη δυτική κοινή γνώμη. Αλλά βασίζεται σε μια σκόπιμη παράλειψη.
Γεγονότα που επιτρέπουν μια άλλη ερμηνεία
Το ιρανικό δόγμα: καμία επίθεση από τον Κόλπο, κανένα αντίποινο.
Το Ιράν ανέκαθεν έκανε διάκριση μεταξύ δύο τύπων επιθετικότητας. Μια άμεση αμερικανική επίθεση (από αεροπλανοφόρα ή την κατάριανη βάση Αλ Ουντέιντ) πυροδοτεί μια απάντηση εναντίον των αμερικανικών δυνάμεων. Αλλά μια επίθεση που ξεκινά από το έδαφος ενός κράτους του Κόλπου - Σαουδικής Αραβίας, Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων ή Μπαχρέιν - μετατρέπει αυτό το κράτος σε συν-εμπόλεμο. Το Ιράν στη συνέχεια θα στοχεύσει τις υποδομές του, συμπεριλαμβανομένων των πετρελαϊκών εγκαταστάσεων.
Τα ιρανικά πλήγματα στα κράτη του Κόλπου αποσκοπούν συγκεκριμένα στο να τα κάνουν να πληρώσουν το τίμημα για τη συνεργασία τους με τις ΗΠΑ. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι μοναρχίες του Κόλπου αρνούνταν επίσημα να επιτρέψουν τη χρήση των βάσεων τους ως εφαλτήριο για πόλεμο εναντίον του Ιράν, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχουν καταφέρει να αποτρέψουν αυτές τις βάσεις από το να συμμετάσχουν στον πόλεμο υπό την ηγεσία των ΗΠΑ.
Η ανάπτυξη πακιστανικών δυνάμεων καθιστά τώρα αυτή την κόκκινη γραμμή αξεπέραστη.
Πακιστανοί στρατιώτες ως ανθρώπινες ασπίδες και άλλα
Με την τοποθέτηση 13.000 στρατιωτών και μαχητικών αεροσκαφών JF-17 σε σαουδαραβικές βάσεις, το Πακιστάν στέλνει ένα τριπλό μήνυμα:
- Προς το Ιράν : «Δεν θα δεχτείτε επίθεση από αυτό το έδαφος, επειδή είμαστε εδώ. Αν οι ΗΠΑ ή το Ισραήλ επιτεθούν από εδώ, τα αντίποινά σας θα μας χτυπήσουν. Και δεν θέλουμε πόλεμο μαζί σας».
- Προς τη Σαουδική Αραβία : «Δεν μπορείτε πλέον να επιτρέψετε μια αμερικανική επίθεση από το έδαφός σας χωρίς να μας εμπλέξετε άμεσα».
- Προς τις ΗΠΑ : «Δεν μπορείτε πλέον να χρησιμοποιείτε την Αραβική Χερσόνησο ως βάση στα μετόπισθεν για να χτυπήσετε το Ιράν. Αξίζει το ρίσκο; Θα πρέπει να μας αντιμετωπίσετε».
Μόλις το αεροπλάνο της ιρανικής αντιπροσωπείας εισήλθε στον πακιστανικό εναέριο χώρο, η πακιστανική Πολεμική Αεροπορία ανέπτυξε μια άνευ προηγουμένου επιχείρηση ασφαλείας: μαχητικά συνοδείας, προηγμένα αεροσκάφη ανίχνευσης AWACS και αεροσκάφη ηλεκτρονικού πολέμου. Το ιρανικό αεροσκάφος απενεργοποίησε τον αναμεταδότη του (καθιστώντας τον αόρατο στα πολιτικά ραντάρ) ενώ ένα πακιστανικό αεροπλάνο πέταξε παράλληλα με τον αναμεταδότη του ενεργοποιημένο, λειτουργώντας ως δόλωμα. Αυτή η «Σιδερένια Συνοδεία» σχεδιάστηκε για να αποτρέψει οποιαδήποτε στοχευμένη απόπειρα δολοφονίας ή ισραηλινό ή αμερικανικό χτύπημα εναντίον των Ιρανών διαπραγματευτών.
Μια τέτοια ανάπτυξη δεν προσφέρεται σε έναν αντίπαλο. Προορίζεται για έναν σύμμαχο. Αποδεικνύει ότι το Πακιστάν ήταν έτοιμο να διαθέσει τις δυνάμεις του για να εγγυηθεί φυσικά την ασφάλεια των Ιρανών έναντι των ΗΠΑ και του Ισραήλ.
Η σαφής απειλή των ΗΠΑ: άρθρο της Washington Post
Τρεις ημέρες πριν από την έναρξη των συνομιλιών στο Ισλαμαμπάντ, η Washington Post δημοσίευσε ένα άρθρο γνώμης του Marc Thiessen , ενός νεοσυντηρητικού αρθρογράφου με στενούς δεσμούς με κύκλους ασφαλείας. Σε αυτό, ο Thiessen ζήτησε ανοιχτά την εξάλειψη των Ιρανών αξιωματούχων που είχαν σωθεί για χάρη των διαπραγματεύσεων, σε περίπτωση που οι συνομιλίες αποτύγχαναν . Πρόσθεσε: «Οι Ιρανοί ηγέτες πρέπει να καταλάβουν ότι η ζωή τους εξαρτάται κυριολεκτικά από την ολοκλήρωση μιας διαπραγματευμένης συμφωνίας σύμφωνα με τις επιθυμίες του Τραμπ. Εάν αρνηθούν, θα σκοτωθούν » .
Αυτό το άρθρο δεν αποτελεί περιθωριακή άποψη. Αντικατοπτρίζει ένα ρεύμα σκέψης εντός του αμερικανικού κατεστημένου. Για τους Ιρανούς, αποτελεί απόδειξη ότι η ζωή τους θα κινδύνευε αν διαπραγματεύονταν απευθείας με την Ουάσινγκτον, χωρίς έναν μεσολαβητή ικανό να τους προστατεύσει φυσικά.
Τα μαχητικά αεροσκάφη JF-17: η απτή κινεζική εγγύηση
Τα JF-17 δεν είναι ένα οποιοδήποτε αεροσκάφος. Το JF-17 Block III αναπτύσσεται από κοινού από το Πακιστάν και την κινεζική Chengdu Aircraft Corporation. Είναι εξοπλισμένο με ραντάρ AESA και κινεζικούς πυραύλους PL-15E, οι οποίοι έχουν βεληνεκές που υπερβαίνει τα 145 χλμ. Ο πύραυλος PL-15, που βρίσκεται σε υπηρεσία με τον κινεζικό στρατό από το 2016, φτάνει τα Mach 4. Η ανάπτυξή τους στον Κόλπο - μια περιοχή ιστορικά υπό τον στρατιωτικό έλεγχο των ΗΠΑ - είναι άνευ προηγουμένου. Είναι η πρώτη φορά που κυρίως κινεζικά περιουσιακά στοιχεία, που δεν ελέγχονται από τις ΗΠΑ ή το Ισραήλ, έχουν εγκατασταθεί στην καρδιά του αμυντικού συστήματος της Σαουδικής Αραβίας.
Η Κίνα είναι ο κύριος σύμμαχος του Πακιστάν και ο μεγαλύτερος πελάτης πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας (περίπου 1,6 έως 2 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα πριν από τον πόλεμο). Με άλλα λόγια, το Πεκίνο έχει τα μέσα να διασφαλίσει ότι αυτή η ανάπτυξη δεν θα γυρίσει μπούμερανγκ στην Τεχεράνη.
Οι Δυτικοί αναλυτές αναζητούν μάταια γραπτές «κινεζικές εγγυήσεις». Δεν ψάχνουν στο σωστό μέρος: οι εγγυήσεις βρίσκονται ακριβώς εκεί, στον αεροδιάδρομο της Νταχράν, με τη μορφή αυτών των αεροπλάνων που δεν θα μπορούσαν να απογειωθούν χωρίς την τεχνική και πολιτική έγκριση της Κίνας.
Η δήλωση του Πακιστανού Υπουργού Άμυνας: ένα συνεπές μήνυμα
Στις 9 Απριλίου, ο Πακιστανός υπουργός Άμυνας Khawaja Asif δημοσίευσε και στη συνέχεια διέγραψε ένα εξαιρετικά εμπρηστικό μήνυμα εναντίον του Ισραήλ και των ιδρυτών του. Και εδώ, πρέπει να αποφύγουμε την υπερβολική ερμηνεία. Μία μόνο ανάρτηση, ακόμη και μια εμπρηστική, δεν αποτελεί κρατικό δόγμα.
Αλλά τοποθετημένο στο πλαίσιό του, μπορεί να ερμηνευτεί ως μήνυμα προς το Ιράν και την κοινή γνώμη της περιοχής: η στρατιωτική συνεργασία με το Ριάντ δεν σημαίνει ευθυγράμμιση με το Ισραήλ ή ετοιμότητα για έναν αντιιρανικό πόλεμο. Αυτού του είδους το μήνυμα δεν αποτελεί απόδειξη, αλλά συμβάλλει σε ένα κλίμα καθησυχασμού: «Δεν είμαστε με το μέρος του Ισραήλ, δεν θα επιτρέψουμε να χρησιμοποιηθεί η συμμαχία μας με τη Σαουδική Αραβία εναντίον σας » .
Ιρανική σιωπή και ευγνωμοσύνη
Το Ιράν δεν έχει καταδικάσει την ανάπτυξη δυνάμεων του Πακιστάν στη Σαουδική Αραβία. Αυτή η σιωπή αποτελεί απόδειξη ότι η Τεχεράνη έχει κατανοήσει το μήνυμα και αποδέχεται αυτόν τον αποκλεισμό. Σύμφωνα με πηγές των πακιστανικών μυστικών υπηρεσιών, η δημόσια υπενθύμιση της αμυντικής συμφωνίας της Ισλαμαμπάντ με το Ριάντ χρησίμευσε ως ψυχολογικός ελιγμός («παιχνίδι μυαλού») για να φέρει το Ιράν πίσω στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, καθιστώντας σαφές ότι δεν ασχολείται πλέον αποκλειστικά με τις ΗΠΑ και ότι το Πακιστάν συνεισφέρει το βάρος του στη σύγκρουση.
Και, μετά το τέλος των συνομιλιών, ο Πρόεδρος του Ιρανικού Κοινοβουλίου, Μοχάμεντ Μπαγκέρ Γκαλίμπαφ, επικεφαλής της αντιπροσωπείας, δήλωσε : «Εκτιμώ τις προσπάθειες της αδελφικής και φίλης χώρας μας, του Πακιστάν, για τη διευκόλυνση αυτής της διαδικασίας διαπραγματεύσεων και απευθύνω τους χαιρετισμούς μου στον πακιστανικό λαό ». Αυτή η διατύπωση υπερβαίνει την απλή διπλωματική ευγένεια. Επισημοποιεί μια στρατηγική σχέση.
Ο ναυτικός αποκλεισμός: μια πράξη πολέμου που στοχεύει επίσης την Κίνα και το Πακιστάν
Στις 12 Απριλίου, στο Truth Social , ο Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε την επιβολή ναυτικού αποκλεισμού στα Στενά του Ορμούζ, υιοθετώντας πρόταση του απόστρατου στρατηγού Τζακ Κιν.
Όπως επισημαίνει ο houseofsaud στην ανάλυσή του που δημοσιεύτηκε την ίδια ημέρα , ένας αποκλεισμός αποτελεί πράξη πολέμου βάσει του Ψηφίσματος 3314 του ΟΗΕ και του Εγχειριδίου του Σαν Ρέμο. Δεν πρόκειται για επιχείρηση εκκαθάρισης ναρκοπεδίων ή άσκηση ελεύθερης ναυσιπλοΐας. Είναι κήρυξη οικονομικού πολέμου κατά του Ιράν. Το άρθρο του houseofsaud τονίζει ορθώς ότι οι σαουδαραβικές βάσεις, από τις οποίες θα επιβαλλόταν ένας τέτοιος αποκλεισμός, θα γίνονταν οι πρώτοι στόχοι ιρανικών αντιποίνων - παρά τις επίσημες αρνήσεις του Ριάντ. Ωστόσο, η ανάλυση του houseofsaud δεν ανταποκρίνεται στις συνέπειες για την Κίνα και το Πακιστάν.
Η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος πελάτης ιρανικού πετρελαίου. Ένας αποκλεισμός από τις ΗΠΑ θα απαγόρευε ουσιαστικά κάθε διέλευση πετρελαιοφόρων προς την Κίνα. Το Πεκίνο, το οποίο έχει ήδη διαπραγματευτεί παράκαμψη διαδρόμων (ιδίως μέσω Πακιστάν και του Οικονομικού Διαδρόμου Κίνας-Πακιστάν ( CPEC)), δεν μπορεί να αποδεχτεί έναν τέτοιο ενεργειακό στραγγαλισμό. Το άρθρο του House of Steel σημειώνει ότι κινεζικά πλοία έχουν πρόσφατα διέλθει από το Στενό του Γιβραλτάρ υπό ιρανικό συντονισμό. Ένας αποκλεισμός θα τα εξέθετε σε κατάσχεση. Αυτό ενέχει τον κίνδυνο άμεσης αντιπαράθεσης μεταξύ Ουάσινγκτον και Πεκίνου.
Το Πακιστάν εισάγει το μεγαλύτερο μέρος του πετρελαίου του από τον Κόλπο. Οι 13.000 στρατιώτες του που έχουν αναπτυχθεί στη Σαουδική Αραβία δεν αποτελούν μόνο «όπλο στην πλάτη» για τις ΗΠΑ. Είναι επίσης πιθανοί όμηροι. Εάν ο αποκλεισμός πυροδοτήσει έναν πόλεμο πλήρους κλίμακας, οι ενεργειακές προμήθειες στο Πακιστάν θα διακοπούν. Το Ισλαμαμπάντ, που ήδη βρίσκεται σε οικονομική κρίση, θα πληρώσει βαρύ τίμημα .
Έτσι, ο αποκλεισμός του Τραμπ δεν είναι απλώς ένα μέτρο κατά του Ιράν. Αποτελεί απειλή τόσο για την Κίνα (για να την αναγκάσει να σταματήσει να υποστηρίζει την Τεχεράνη) όσο και για το Πακιστάν (για να το αναγκάσει να εγκαταλείψει τον διττό ρόλο του ως ένοπλου μεσολαβητή). Διευρύνοντας τη σύγκρουση ώστε να συμπεριλάβει δύο συμμαχικές πυρηνικές δυνάμεις, η Ουάσινγκτον παίζει ένα επικίνδυνο παιχνίδι.
Η ιρανική απάντηση: οι Χούθι και η Μπαμπ ελ-Μαντέμπ
Εάν εφαρμοστεί ο αποκλεισμός, το Ιράν αναμφίβολα θα προβεί σε αντίποινα. Ήδη από τις 12 Απριλίου, οι Χούθι, σύμμαχοι της Τεχεράνης, ανακοίνωσαν ότι η Ερυθρά Θάλασσα ήταν πλέον « εντελώς και οριστικά κλειστή» για στρατιωτική χρήση από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Ο ηγέτης τους, Αμπντέλ-Μαλίκ αλ-Χούθι, προειδοποίησε ότι σε περίπτωση κλιμάκωσης των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν, οι Χούθι θα «συμμετάσχουν ξανά ενεργά και θα εντείνουν τις στρατιωτικές τους επιχειρήσεις » .
Η απειλή για κλείσιμο του στενού Μπαμπ ελ-Μαντέμπ είναι αξιόπιστη: οι Χούθι έχουν ήδη αποδείξει την ικανότητά τους να επιτίθενται σε εμπορικά πλοία. Ένα ταυτόχρονο κλείσιμο του Ορμούζ και του Μπαμπ ελ-Μαντέμπ θα μείωνε σχεδόν στο μηδέν τις εξαγωγές πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας, καθώς ο αγωγός Ανατολής-Δύσης (ο οποίος παρακάμπτει το Ορμούζ) εκβάλλει στην Ερυθρά Θάλασσα και σχεδόν όλο αυτό μεταφέρεται στη συνέχεια στην Ασία μέσω του στενού. Το Ριάντ, ήδη ευάλωτο, θα γινόταν το πρώτο παράπλευρο θύμα της κλιμάκωσης των εντάσεων ΗΠΑ-Αμερικής.
Διαβάστε το houseofsaud για τα στοιχεία του, αλλά με προσοχή όσον αφορά το πλαίσιό του.
Τα άρθρα του House of Saud είναι χρήσιμα. Συχνά συγκεντρώνουν γρήγορα γεγονότα, δηλώσεις και πληροφορίες που άλλα δυτικά μέσα ενημέρωσης παραβλέπουν. Αλλά θα πρέπει να διαβάζονται με προσοχή όσον αφορά το συνολικό πολιτικό πλαίσιο.
Ο ιστότοπος αντικατοπτρίζει σαφώς μια προκατάληψη κοντά στα συμφέροντα της Σαουδικής Αραβίας και του Κόλπου. Για να εκτιμήσει κανείς τον βαθμό ανεξαρτησίας του houseofsaud , αρκεί να συμβουλευτεί την καρτέλα τους « Η Βασιλική Οικογένεια ». Εκεί, βρίσκει κανείς ένα πλήρες γενεαλογικό δέντρο των Al Saud, επαινετικές βιογραφίες όλων των βασιλιάδων από το 1932 και μια δυναστική αφήγηση που ξεκινά το 1727. Εν ολίγοις, αποτελεί μια ανεπίσημη βιτρίνα της σαουδαραβικής μοναρχίας, η οποία παρουσιάζεται ως επικριτική, μέχρι ενός σημείου. Τα άρθρα τους σχετικά με την ανάπτυξη δυνάμεων στο Πακιστάν δεν θα πρέπει επομένως να ερμηνεύονται ως ουδέτερες αναλύσεις, αλλά μάλλον ως θέσεις που ευθυγραμμίζονται με τα συμφέροντα του Ριάντ.
Ο ιστότοπος δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι η ανάπτυξη αποτελεί εγγύηση για το Ιράν, καθώς αυτό θα δυσαρεστούσε τους χορηγούς του. Δεν μπορεί να τονίσει τον ρόλο της Κίνας, καθώς αυτό θα υπονόμευε την αφήγηση μιας σουνιτικής συμμαχίας εναντίον του Ιράν. Δεν μπορεί να τονίσει ότι τα JF-17 είναι κινεζικά αεροσκάφη πέρα από τον έλεγχο των ΗΠΑ, καθώς αυτό θα αποκάλυπτε την περιθωριοποίηση των Αμερικανών.
Η νέα περιφερειακή αρχιτεκτονική: χωρίς τις ΗΠΑ
Αυτή η ακολουθία αποκαλύπτει μια πλήρη αναδιάταξη των συμμαχιών στη Μέση Ανατολή, όπως ήδη εκφράσαμε τον περασμένο Σεπτέμβριο όταν ανακοινώθηκε το σύμφωνο SMDA:
• Το Πακιστάν έχει καθιερωθεί ως ο απαραίτητος ενδιάμεσος μεταξύ Ουάσινγκτον και Τεχεράνης, αλλά και ως εγγυητής της ιρανικής ασφάλειας απέναντι στις επιλογές των ΗΠΑ. Λαμβάνει 5 δισεκατομμύρια δολάρια από τη Σαουδική Αραβία και εδραιώνει τον ρόλο του ως ουσιαστικής δύναμης.
• Η Σαουδική Αραβία , υπό το πρόσχημα της αυτοάμυνας, αποδέχτηκε αυτή την ένοπλη διαμεσολάβηση. Αποδίδει για να αποφύγει να εμπλακεί σε έναν πόλεμο που δεν ελέγχει.
• Η Κίνα , σιωπηλά, έχει δημιουργήσει στρατιωτική βάση στον Κόλπο μέσω των JF-17. Δεν χρειάζεται βάσεις· τα αεροσκάφη της πετούν με πακιστανικά σήματα.
• Οι ΗΠΑ έχουν χάσει τον έλεγχο και προσπαθούν να σώσουν την αξιοπιστία τους ανακοινώνοντας ναυτικό αποκλεισμό.
Συμπέρασμα: Η αποτυχία της Ισλαμαμπάντ δεν έθεσε τέλος στις πραγματικές διαπραγματεύσεις.
Ο Τζ. Ντ. Βανς έφυγε χωρίς συμφωνία. Ο Ντόναλντ Τραμπ απείλησε με αποκλεισμό. Αλλά το επεισόδιο στο Ισλαμαμπάντ όχι μόνο ανέδειξε το αδιέξοδο μεταξύ ΗΠΑ και Τεχεράνης, αλλά αποκάλυψε και κάτι άλλο: η κρίσιμη διαπραγμάτευση δεν είναι μόνο μεταξύ Ουάσινγκτον και Τεχεράνης. Σε αυτήν εμπλέκονται επίσης το Πακιστάν, η Σαουδική Αραβία, το Ιράν και, στο παρασκήνιο, η Κίνα.
Η ανάπτυξη πακιστανικών δυνάμεων στη Σαουδική Αραβία δεν αποδεικνύει από μόνη της ότι έχει ήδη σχηματιστεί ένας νέος περιφερειακός άξονας. Ωστόσο, δείχνει ότι ορισμένοι από τους παράγοντες του Κόλπου επιδιώκουν τώρα να αποτρέψουν την επιβολή πολέμου σε αυτούς σύμφωνα με το παλιό πρότυπο της αυτόματης στρατιωτικής εξάρτησης από την Ουάσιγκτον.
Αυτή είναι αναμφίβολα η πραγματική καινοτομία αυτής της ακολουθίας γεγονότων. Οι ΗΠΑ παραμένουν ικανές να απειλούν (φωνάζοντας), να χτυπούν και να μπλοκάρουν. Αλλά δεν είναι πλέον μόνες τους στη διαμόρφωση του περιφερειακού στρατηγικού τοπίου. Στην Ισλαμαμπάντ, όπως και στη Νταχράν , βρίσκεται σε εξέλιξη μια άλλη διαπραγμάτευση: λιγότερο θεαματική, πιο έμμεση, αλλά ίσως πιο αποφασιστική.
Πηγή: Φρανσουά Βαντρό
