Articles by "Ρωσία"

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ρωσία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τουρκική συνοδεία αρμάτων εισερχόμενη στην πόλη Σαρμάντα της βορειοδυτικής επαρχίας Ιντλίμπ της Συρίας.

M.K.Bhadrakumar, Comite Valmy, 7-2-2020

[ Το κατωτέρω άρθρο εμπειρότατου Ινδού διπλωμάτη, με εξειδίκευση στα θέματα νοτιοδυτικής Ασίας και πρώην πρεσβευτή στην Άγκυρα, αξίζει ιδιαίτερης προσοχής από τους μελετητές του ρευστού, απατηλού και απρόβλεπτου πλέγματος των σχέσεων και των κινήσεων της Τουρκίας του Ερντογάν, η καταγραφή και ανάλυση των οποίων παρέχει εδώ ένα πολύτιμο βοήθημα στην ρεαλιστική διάγνωση της βαρύτητας των συμμαχικών διαβεβαιώσεων όσο και των συντελεστών δυνατότητας του επιθετικού γείτονα να αντιμετωπίσει μιαν Ελλάδα αποφασισμένη να αντισταθεί. Το συμπέρασμα θα μπορούσε να συνοψισθεί στο ότι τα υποστυλώματα του τουρκικού τραμπουκισμού είναι δανεικά και εύθραυστα και η ξενοκίνητη εδώ προπαγάνδα των προαγωγών του ενδοτισμού και της Χάγης είναι αποκρουστέα όσο και αποκρουστική.]

Εισαγωγή/Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Η ρωσική αντίδραση στις τελευταίες στρατιωτικές κινήσεις της Τουρκίας στην βορειοδυτική επαρχία Ιντλίμπ της Συρίας εκδηλώθηκαν υπό την μορφή μιας μακράς συνέντευξης, στην κυβερνητική εφημερίδα Ροσίσκαγια Γαζέτα , του υπουργού των εξωτερικών Σεργκέϊ Λαβρώφ στις 4 Φεβρουαρίου, η οποία έκτοτε ακολουθήθηκε από μιαν επίσημη ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών την Πέμπτη.

Η Μόσχα ετόνισε ότι η εξελισσόμενη συριακή επιχείρηση στο Ιντλίμπ αποβλέπει στην εξάλειψη των τρομοκρατικών κλάδων της Αλ Κάϊντα , που υποστηρίζονται από την Τουρκία και τις Δυτικές χώρες.

Ο Λαβρώφ αναφέρθηκε στο λεγόμενο Σχέδιο της Αστάνα, το οποίο προέκυψε, μετά την ρωσική επέμβαση του 2015, από την κατάρρευση του προγράμματος αλλαγής καθεστώτος που εφάρμοζαν «οι Δυτικοί και άλλοι ξένοι εταίροι» στην Συρία. Εξήγησε πως η διαδικασία της Αστάνα οδήγησε στην «ζώνη αποκλιμάκωσης» στο Ιντλίμπ, όπου «τρομοκρατικές ομάδες κοπαδιάστηκαν μαζί». Η Ρωσία και η Τουρκία συνήψαν συγκεκριμένες γραπτές συμφωνίες που ξεκαθάριζαν τις δεσμεύσεις τους για τον έλεγχο στο Ιντλίμπ. Εντούτοις, δήλωσε ο Λαβρώφ:

«Δυστυχώς, μέχρι τώρα, η Τουρκία δεν εκπλήρωσε δύο από τις κρίσιμες δεσμεύσεις της που προορίζονταν να λύσουν τον πυρήνα του προβλήματος του Ιντλίμπ. ΄Ηταν αναγκαίο να διαχωριστεί η ένοπλη αντιπολίτευση από τους τρομοκράτες του Σαμπχάτ αλ-Νούσρα, που μετονομάσθηκε σε Χαγιάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ. Και οι δυο είναι γραμμένες στην μαύρη λίστα των τρομοκρατικών οργανώσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Έτσι ούτε η μία ούτε η άλλη έχουν λόγο να βρίσκονται στο Ιντλίμπ»

Ακόμη και μετά από επανειλημμένες υπομνήσεις από την Ρωσία, η Τουρκία δεν κινήθηκε. Επίσης ο Λαβρώφ επανέλαβε ότι η πρόσφατη τουρκική στρατιωτική ανάπτυξη στο Ιντλίμπ εφαρμόσθηκε χωρίς μια προηγούμενη ενημέρωση της ρωσικής πλευράς. Και πρόσθεσε: «Τους συνιστούμε να συμμορφωθούν ακριβώς στις συμφωνίες του 2018 και 2019 στο Σότσι για το Ιντλίμπ»

Η ανακοίνωση του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών της 6ης Φεβρουαρίου, όπως μεταδόθηκε από το πρακτορείο Τας, αποκάλυψε ότι υπήρξαν Ρώσοι νεκροί εξ αιτίας «της εντεινόμενης τρομοκρατικής δραστηριότητας». Και εξηγούσε τις επιχειρήσεις των συριακών στρατιωτικών δυνάμεων ως αντίδραση στην «απαράδεκτη άνοδο τη τρομοκρατικής δράσεως».

Κατά την διάρκεια του Δεκεμβρίου « πραγματοποιήθηκαν περισσότερες από 1.400 τρομοκρατικές επιθέσεις, με τανκς, πολυβόλα, μαχητικά οχήματα πεζικού, όλμους και πυροβολικό». Και μόνο στο περασμένο δεκαπενθήμερο, «καταγράφηκαν περισσότερες από 1.000 επιθέσεις, εκατοντάδες Σύροι στρατιωτικοί και πολίτες σκοτώθηκαν και τραυματίστηκαν και η ρωσική βάση στο Χμευμίμ δέχθηκε επανειλημμένες επιθέσεις.

«Όλα αυτά -τονίζει η ανακοίνωση του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών- πιστοποιούν μιαν απαράδεκτη αύξηση της τρομοκρατικής δύναμης το Ιντλίμπ, όπου οι δράστες απολαμβάνουν πλήρους ασυλίας και ελευθερίας δράσεως», κατάσταση που δεν αφήνει άλλη επιλογή στην κυβέρνηση της Συρίας από το « να αντιδράσει σε αυτήν την εξέλιξη.»

Αποκρούοντας την απαίτηση του Τούρκου Προέδρου Ερντογάν να σταματήσει η συριακή κυβέρνηση τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στο Ιντλίμπ και να αποσύρει τις δυνάμεις της, η ρωσική ανακοίνωση αναφέρει: « Αυτό που πρέπει να σημειωθεί είναι ότι ο συριακός στρατός μάχεται στο δικό του έδαφος εναντίον εκείνων που έχουν επισημανθεί ως τρομοκράτες από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Δεν χωρούν άλλες ερμηνείες. Είναι δικαίωμα και ευθύνη της συριακής κυβέρνησης να πολεμήσει τους τρομοκράτες στην Συρία.»

Περιέργως, τόσο η συνέντευξη Λαβρώφ όσο και η ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών επέσυραν την προσοχή στην μεταφορά, κατά τις τελευταίες εβδομάδες, τρομοκρατικών ομάδων από το Ιντλίμπ στην βορειοδυτική Συρία και από εκεί στην Λιβύη. Ο υπαινιγμός είναι σαφής –η Άγκυρα συνεχίζει να κινεί τρομοκρατικές ομάδες ως εργαλεία της περιφερειακής στρατηγικής της στην Συρία (και στην Λιβύη).

Η Ρωσία έχει επαφές με όλες τις παρατάξεις στην Λιβύη, περιλαμβανομένου του στρατηγού Καλίφα Χαφτάρ. Η υπαινικτική προειδοποίηση εδώ είναι ότι ο Ερντογάν θα έχει να πληρώσει ακριβά στην Λιβύη, όπου δεν μπορεί να υπολογίζει στην ρωσική κατανόηση.

Η Τουρκία υφίσταται ήδη περιφρονητική κριτική από την Ε.Ε., Γαλλία, Ιταλία, Ελλάδα, Κύπρο, Ισραήλ. Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και Σαουδική Αραβία για την στρατιωτική επέμβασή της στην Λιβύη, ιδιαίτερα για την χρησιμοποίηση των τρομοκρατικών ομάδων που ελέγχει στην Συρία. Η περιφερειακή απομόνωση της Τουρκίας είναι τώρα πλήρης.

.Η ανακοίνωση του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών κατέληγε αναφέροντας: «Επαναβεβαιώνουμε την δέσμευσή μας στις συμφωνίες που επιτεύθηκαν στις συνομιλίες της Αστάνα, οι οποίες προβλέπουν την καταπολέμηση των τρομοκρατικών ομάδων στην Συρία υπό τον όρο του σεβασμού της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας. Θα διατηρήσουμε τον στενό συντονισμό με τους Τούρκους και τους Ιρανούς εταίρους μας προκειμένου να επιτύχουμε διαρκή σταθερότητα και ασφάλεια στην χώρα».
΄Εχει εξαιρετική σημασία ότι η ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών πρόβαλε ιδιαίτερα τους «Ιρανούς εταίρους» ως αναφορά. Στις 5 Φεβρουαρίου, ενώ δεχόταν τον νέο Ιρανό πρεσβευτή στην Μόσχα, ο Πρόεδρος Πούτιν επίσης δήλωσε ότι η Ρωσία και το Ιράν είναι οι «αποφασιστικοί ισχυροί παράγοντες» στον αγώνα εναντίον της τρομοκρατίας στον κόσμο και θα συνεχίσουν αυτήν την συνεργασία τους. Και ο Πούτιν πρόσθεσε «Η συνεργασία (της Ρωσίας) με το Ιράν στα πλαίσια της συμφωνίας της Αστάνα διαδραμάτισε αποφασιστικό ρόλο στον διακανονισμό της σύγκρουσης στην Συρία.»

Αυτό που συνάγεται είναι ότι η Μόσχα διαβλέπει ότι πίσω από την άστατη συμπεριφορά του Τούρκου προέδρου Ερντογάν υπάρχει η παλαιά πρακτική να χρησιμοποιεί η Τουρκία τρομοκρατικές ομάδες σαν όργανα, με την κρυφή υποστήριξη Δυτικών δυνάμεων. Η Μόσχα είναι ασφαλώς ενήμερη ότι οι ΗΠΑ φλερτάρουν τον Ερντογάν με στόχο να μεταβάλουν την στρατιωτική ισορροπία εναντίον της Ρωσίας και του Ιράν στην σκακιέρα Ιράκ-Ιράν, μετά τον σκοτωμό του στρατηγού Κασέμ Σολεϊμανί.

Περιέργως την Δευτέρα ένα αμερικανικό Εφετείο συμφώνησε να «παγώσει» μιαν υπόθεση εναντίον της τουρκικής κρατικής τράπεζας HalkBank, με την κατηγορία ότι παραβίασε τις αμερικανικές κυρώσεις κατά του Ιράν. Ο δημοκρατικός γερουσιαστής Ron Wyden με επιστολή του στον Γενικό Εισαγγελέα William Barr ρωτάει εάν ο Πρόεδρος Τραμπ έχει επέμβει υπέρ της τουρκικής τράπεζας!

Τηλεγράφημα του Ρώυτερ ανέφερε ότι ο γερουσιαστής Wyden ζητούσε από τον Γενικόν Εισαγγελέα να αναφέρει διεξοδικά τις επικοινωνίες του με τον Τραμπ, τον Τούρκο Πρόεδρο Ερντογάν και τον Τούρκο υπουργό των Οικονομικών Berat Albayrak (που είναι επίσης γαμπρός του Ερντογάν).

Στο σκάνδαλο της HalkBank εμπλέκεται ο Ερντογάν και μέλη της οικογένειάς του και μια καταδικαστική απόφαση θα ήταν εξαιρετικά επιζήμια πολιτικά για τον Πρόεδρο και τον γαμπρό του, τον οποίο προετοιμάζει ως πιθανό διάδοχο. Το σκάνδαλο της HalkBank επικρέμαται ως Δαμόκλειος σπάθη πάνω από τον Ερντογάν και η Ουάσιγκτον έχει ειδικότητα στην χρήση τέτοιων μέσων πίεσης σε δύστροπους ξένους συνομιλητές.

Από την άλλη πλευρά, εάν ο Τραμπ έχει κάνει μιαν εξυπηρέτηση στον Ερντογάν (η σε οποιονδήποτε άλλωστε) θα περιμένει ένα αντάλλαγμα. Και είναι σίγουρο ότι η κυβέρνηση Τραμπ θα οραματίζεται ότι η συνεργασία του Ερντογάν μπορεί να είναι ο καταλύτης στις γεωπολιτικές εξελίξεις στην Συρία και στο Ιράκ. Πάντως η Μόσχα διατηρεί ανοιχτή την γραμμή με την Άγκυρα.

Βέβαιο είναι ότι εσκεμμένα η Μόσχα ετόνισε την υπεροχή της ρωσο-ιρανικής συμμαχίας στην Συρία, όπου η Ουάσιγκτον κλιμακώνει τις πιέσεις τελευταία, στα πλαίσια της μεθόδου «μέγιστη πίεση» που απειλεί την Τεχεράνη με ευρύ περιφερειακό πόλεμο.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Μιχαήλ Στυλιανού

Ο Πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Βλαντίμιρ Πούτιν, ανήγγειλε σήμερα μεταρρύθμιση του Συντάγματος της Ρωσικής Ομοσπονδίας, υπό μορφή προτάσεων προς συζήτηση «με συμμετοχή του λαού, από τον οποίο άλλωστε πηγάζουν οι εξουσίες», φράση που σχολιαστές της ρωσικής τηλεόρασης ερμήνευσαν ως προοπτική δημοψηφίσματος.

Οι εισηγήσεις του -ενώπιον των μελών της κυβέρνησης, της Βουλής, στελεχών της πολιτικής και στρατιωτικής διοίκησης, της ρωσικής οικονομίας και των ΜΜΕ, συνολικά 1300 ακροατών- αφορούν σημαντικές μεταρρυθμίσεις στη δομή και τα χαρακτηριστικά του ρωσικού πολιτεύματος, κορυφαία των οποίων είναι η ενίσχυση της αντιπροσωπευτικότητας της λαϊκής βούλησης στην επιλογή του πρωθυπουργού και των μελών της κυβέρνησης, επιλογή για την οποία να είναι υποχρεωτική η συναίνεση του κοινοβουλίου.

Ο Πρόεδρος Πούτιν απέρριψε την ιδέα αλλαγής του Συντάγματος, ετόνισε όμως την ανάγκη αναπροσαρμογής του στην σημερινή εξωτερική και εσωτερική πραγματικότητα, προκειμένου να εξασφαλισθεί η ευελιξία και αντοχή του πολιτικού συστήματος και η ενότητα, ευημερία και πρόοδος του έθνους.

Αλλά η καθιερωμένη ετήσια ομιλία του Ρώσου Προέδρου προς τα στελέχη του κρατικού μηχανισμού, που φέτος μετατοπίστηκε στις αρχές του χρόνου, αφιερώθηκε στο μέγιστο της μακράς διάρκειάς της στην εισήγηση σειράς μέτρων εξασφάλισης της ανάπτυξης και της ακμής ενός υγιούς, ευημερούντος και ενωμένου έθνους, με κάθε πολίτη εθελοντή συνδρομητή σε αυτή την κοινή προσπάθεια. Στην ομιλία του –που μεταδόθηκε απ’ ευθείας από το ρωσικό δίκτυο Russia Today- αξιοσημείωτη είναι η συχνή χρήση του όρου «Κοινωνικό Συμβόλαιο».

Ακολουθώντας μιαν αρχιτεκτονική λογική, άρχισε με το θεμελιακό κεφάλαιο της δημογραφικής ανάπτυξης, εξαγγέλλοντας γενναιόδωρα μέτρα ενθάρρυνσης της γεννητικότητας, για την ταχύρρυθμη αύξηση του σημερινού πληθυσμού των 147 εκατομμυρίων και την ενίσχυση του θεσμού της οικογένειας, πυρήνα του δεσμού των μελών μιας κοινωνίας και της ενότητας μιας χώρας.

Εξήγγειλε σημαντικά μηνιαία επιδόματα, αυξανόμενα με την γέννηση δεύτερου και τρίτου παιδιού έως την είσοδό του στο σχολείο, δωρεάν σίτιση «καλής ποιότητος» μαθητών και φοιτητών και κάλυψη σπουδαστικών δαπανών. Κάλεσε τις κατά τόπους διοικήσεις να συμβάλλουν σημαντικά στις σχετικές δαπάνες, να επιδοθούν στην εξασφάλιση ικανοποιητικών εκπαιδευτικών οικημάτων και στην κοινωνική και οικονομική αναβάθμιση των λειτουργών της εκπαίδευσης. Ανήγγειλε επίσης δωρεάν ιντερνέτ για όλους εντός διετίας, σε υποστήριξη της επικοινωνίας, της οικονομίας και της πολιτιστικής ανάπτυξης.

Επίσης, στα πλαίσια ενός εθνικού προγράμματος προγράμματος ανάπτυξης των υποδομών, να ανοίξουν δρόμους και εξασφαλίσουν μέσα για την διακίνηση μαθητών/σπουδαστών σε απομακρυσμένα χωριά. Κάλεσε επίσης τα στελέχη της βιομηχανίας και των επιχειρήσεων να ενισχύσουν την εθνική προσπάθεια ώστε κανένας επιμελής και ταλαντούχος νέος να μην στερείται της ευκαιρίας να ασχοληθεί στην επίδοση της προτιμήσεώς του, ιδιαίτερα στην τεχνολογία και στην ιατρική, για την πλήρη και επαρκή επάνδρωση των νοσοκομείων της χώρας και την εξασφάλιση επαρκούς και ικανοποιητικής ιατρικής περίθαλψης.

Εξήγγειλε μέτρα προστασίας των ανέργων, επίδομα 16.500 ρουβλίων, μετεκπαίδευση σε άλλη ειδικότητα και κρατική υπηρεσία ανεύρεσης νέας απασχόλησης.

Ανήγγειλε πρόγραμμα ανάπτυξης των υποδομών με την διάθεση πλεονασμάτων παρελθούσης χρήσεως, με έμφαση στην βιομηχανία και ιδίως των νέων τεχνολογιών, ώστε η Ρωσία να κατακτήσει πρωτοποριακή θέση, ανάλογη με αυτή που πέτυχε στην τεχνολογία των οπλικών συστημάτων, «όπου άλλοι τώρα τρέχουν πίσω μας και δεν μας φθάνουν».

Κάλεσε τις τοπικές αρχές και τους υπευθύνους βιομηχανιών και τους κατέστησε υπευθύνους για την προστασία του περιβάλλοντος, της γης, των δασών, των υδάτων, από την μάστιγα της ρύπανσης

Εφέτος τα εξωτερικά προβλήματα, δεν απασχόλησαν την ομιλία του, παρά τις προσδοκίες και των παρουσιαστών της τηλεόρασης. Ο Πούτιν περιορίσθηκε σε σύντομη αναφορά στην ανησυχητική διεθνή πραγματικότητα -χωρίς να εξειδικεύσει- τόνισε ότι η Ρωσία δεν διεκδικεί τίποτα ούτε απειλεί κανέναν και συνέστησε την σύνοδο σε διάσκεψη των κρατών-μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, κατόχων πυρηνικών όπλων για την αποσόβηση των κινδύνων κατά της διεθνούς ειρήνης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Patrick Armstrong, Strategic Culture, 31-12- 2019

[ Ο συντάκτης του άρθρου είναι αυθεντία στην επιστήμη της Κρεμλινολογίας, την οποία υπηρέτησε επί χρόνια ως ειδικός αναλυτής του Καναδικού Υπουργείου Αμύνης, από το 1984 και ως Σύμβουλος της Καναδικής πρεσβείας στην Μόσχα από το 1993 ως το ι996. Οι αρθρογραφικές αναλύσεις του για την ρωσική και διεθνή πραγματικότητα, που απασχολούν την μετέπειτα δραστηριότητά του, τον εμφανίζουν ως σπάνια εξαίρεση στην ειδικότητά του, όπου η όραση, η κρίση και η μαρτυρία του αναλυτή έμειναν απρόσβλητες από τον πανίσχυρο χρυσοφόρο ιό της «ρωσοφοβίας». Γι’ αυτό οι αναλύσεις του σε διεθνή όργανα της αλογόκριτης ηλεκτρονικής ενημέρωσης απολαύουν εκτίμησης και δημοτικότητας. Τις ελλαδικές ηγετικές ιδιοφυίες της εικοσαετίας και τον πληθυσμό ενδιαφέρουν ιδιαίτερα οι αναφορές του στο ασύγκριτα συντριπτικό νέο πυραυλικό οπλοστάσιο της Ρωσίας, στους υποψήφιους στόχους του οποίου ενθουσιωδώς τελευταία προσφέρονται ελληνικές επαρχίες και λιμάνια, ως νέες αντί-ρωσικές πολεμικές βάσεις. Χρήσιμο θα ήταν επίσης να σημειώσουν το μήνυμα του Τσάρου Αλεξάνδρου του 3ου.]

Μετάφραση/Εισαγωγή Μιχαήλ Στυλιανού

Δημοσίευσα προ ημερών τις εκτιμήσεις μου για το τί ο Πούτιν (και η ομάδα του) πραγματοποίησε με επιτυχία από το πρόγραμμα που εξέθεσε, προ εικοσαετίας, στην πραγματεία του « Η Ρωσία στην Καμπή της Χιλιετίας». Είχα συμπεράνει ότι εξέθεσε τέσσερες βασικές στοχεύσεις:1) Να αναπτύξει την Οικονομία. 2) Να αποκαταστήσει τον κεντρικόν έλεγχο του κράτους. 3) Να παλινορθώσει το Κράτος Δικαίου. 4) Να βελτιώσει την θέση της Ρωσίας στον κόσμο. Συμπέρανα ότι πέτυχε θριαμβευτικά τις τρεις από αυτές και αρκετά καλά την μία. Αλλά ξαναδιαβάζοντας την πραγματεία του παρατήρησα κάτι στο οποίο είχε παραλείψει να αναφερθεί. Ένα κάτι που μέσα στην εικοσαετία αποδείχτηκε μάλλον σημαντικό. Να η μοναδική αναφορά σε αυτό το κάτι μέσα στην τότε πραγματεία του Πούτιν:

«Η Ρωσία υπήρξε και θα παραμείνει μια μεγάλη δύναμη. Είναι προορισμένη από τα αδιαχώριστα χαρακτηριστικά τής γεωπολιτικής, οικονομικής και πολιτιστικής ύπαρξής της. Αυτά προκαθόρισαν την νοοτροπία των Ρώσων και την κυβερνητική πολιτική σε όλη την διάρκεια της ρωσικής ιστορίας και ασφαλώς θα το κάνουν και στο παρόν. Αλλά η ρωσική νοοτροπία οφείλει να διευρυνθεί με νέες ιδέες. Στον σημερινό κόσμο η ισχύς μιας χώρας ως μεγάλης δύναμης εκφράζεται περισσότερο από την ικανότητά της να ηγείται στην δημιουργία και την χρησιμοποίηση προηγμένης τεχνολογίας, εξασφαλίζουσας υψηλό επίπεδο λαϊκής ευημερίας, αποτελεσματικής ασφάλειας του πληθυσμού και υπεράσπισης των εθνικών συμφερόντων στην διεθνή αρένα, παρά από την στρατιωτική δύναμή της.»

Μια φορά μόνο, αυτή ήταν. «Η μοναδική αναφορά στην στρατιωτική δύναμη» και αυτή με τρόπο υποτιμητικό: Άλλες επιδόσεις –τεχνολογία, ευημερία. διπλωματία- είναι σημαντικότερες σε αυτόν τον νέο κόσμο του 21ου Αιώνα, όπως το έβλεπε τότε ο Πούτιν.

Δεν υπάρχει, πραγματικά, σχεδόν τίποτα σε εκείνη την πραγματεία για τον εξωτερικό κόσμο και επομένως ελάχιστα για να συναγάγει κανείς πως περίμενε ο Πούτιν ότι θα γίνει δεκτό το πρόγραμμά του. Σε ένα σημείο γράφει ότι η Ρωσία, μετά το αδιέξοδο των Σοβιετικών χρόνων, «είχε μπει στην λεωφόρο όπου πορεύεται όλη η ανθρωπότητα», και σε ένα άλλο σημείο ότι σημαντικός στόχος είναι «να ενταχτεί η ρωσική οικονομία στις παγκόσμιες οικονομικές δομές.» Αυτό μοιάζει σαν να περίμενε ότι είτε η Ρωσία θα ήταν ευπρόσδεκτη σε αυτές τις δομές, ή ότι η είσοδός της στην λεωφόρο τουλάχιστον δεν θα εμποδιζόταν.

Aλλά σε μια από τις πρώτες συνεντεύξεις του σε ξένο όργανο ενημέρωσης, μιαν γερμανικήν εφημερίδα τον Ιούνιο του 2000, ο εξωτερικός κόσμος αναφέρεται σε τρία ζητήματα: Τις αμερικανικές παραβιάσεις της Συνθήκης για τους Αντιβαλλιστικούς Πυραύλους (ABM Treaty), τους αμερικανικούς πυραύλους στην Ευρώπη και την επέκταση του ΝΑΤΟ. Ένα χρόνο αργότερα, μια συνέντευξη σε Αμερικανούς δημοσιογράφους αφιερώνεται σχεδόν αποκλειστικά στα αμερικανικά σχέδια για την εγκατάσταση αμυντικών βαλλιστικών πυραύλων στην Ευρώπη.

Με λίγα λόγια, δεν πολυχρόνισε στην νέα του θέση προτού ν’ αρχίσει η καθημερινή απασχόλησή του να περιλαμβάνει έναν φάκελο εξωτερικών προβλημάτων. Βλέπουμε σε αυτές τις πρώτες συνεντεύξεις ζητήματα στα οποία ο Πούτιν θα επανέλθει ξανά και ξανά στα επόμενα χρόνια. Αμφιβάλλει ότι αυτά τα συστήματα Αντιβαλλιστικών Πυραύλων της εποχής Μπους του νεώτερου έχουν να κάνουν με «κακοποιά κράτη». Θεωρεί την Συνθήκη απαγόρευσης των Αντιβαλλιστικών Πυραύλων ως ζωτικής ανάγκης για την πυρηνική σταθερότητα. Αλλά περισσότερο από όλα μιλάει για έναν πολυκεντρικό κόσμο, ή όπως το χαρακτηρίζουν άλλοι, για ένα «Βεφσταλιανό σύστημα» κυριάρχων κρατών. Αυτή, τονίζει ξανά και ξανά, είναι η μόνη οδός προς την ειρήνη και την σταθερότητα. Αυτά τα θέματα προβάλλονται σε σχεδόν κάθε ομιλία του για την εξωτερική πολιτική που εκφώνησε από τότε. Με το βάρος της γνώσης ότι η Μόσχα σπατάλησε εβδομήντα χρόνια στο μοναχικό, ηθικολογικό μονοπάτι – ένα αδιέξοδο, όπως έγραψε στην πραγματεία του για την χιλιετία.

΄Ετσι, εάν περίμενε - όπως δείχνει η πραγματεία του- ότι το βασικά εσωτερικό έργο ανασυγκρότησης της Ρωσίας θα προχωρούσε μέσα σε ένα θετικό διεθνές κλίμα γρήγορα διαψεύστηκε σε αυτή του την προσδοκία, με απογοήτευση. Η Δύση, με όλη την μελιστάλακτη ρητορική της, εκμεταλλευόταν την αδυναμία της Ρωσίας.

Με άλλα λόγια ο Πούτιν είχε ξεχάσει το γνωμικό που αποδίδεται στον Τσάρο Αλέξανδρο τον 3ο, ότι «Η Ρωσία έχει μόνο δύο συμμάχους –τον Στρατό της και τον Στόλο της.»

Τελικά στην Ευρώπη εγκαταστάθηκαν οι αμερικανικοί πύραυλοι, η Συνθήκη ΑΒΜ και άλλες κρίσιμες συνθήκες ελέγχου οπλικών συστημάτων εγκαταλείφτηκαν και το ΝΑΤΟ εξακολούθησε να επεκτείνεται. Και πολλά περισσότερα. Μέχρι τον Φεβρουάριο του 2007 ο Πούτιν είχε δει αρκετά και το ξεκαθάρισε στην περίφημη ομιλία του στην διάσκεψη του Μονάχου. Η ουσία της ομιλίας του – και ποιος μπορεί να αρνηθεί σήμερα τον προφητικό χαρακτήρα της;- ήταν ότι « ασφάλεια για έναν είναι ασφάλεια για όλους». Ανήγγειλε τον θάνατο του μονοκεντρικού κόσμου –όπως ακριβώς συνέβη. Κατήγγειλε την περιφρόνηση του Διεθνούς Δικαίου –σήμερα δεν απέμεινε ούτε η προσποίηση σεβασμού του: Αρπαγή πετρελαίου (Συρίας), Πραξικόπημα στην Βολιβία. Επεσήμανε την αθέτηση της υπόσχεσης για την μη επέκταση του ΝΑΤΟ -έπαψαν και να την αρνούνται. Και πλείστα άλλα.

΄Ετσι, σε κάποιο σημείο μεταξύ 1999 -με την πραγματεία για την χιλιετία- και την ομιλία του Μονάχου το 2007, ο Πούτιν συνειδητοποίησε ότι η ανοικοδόμηση της Ρωσίας θα πρέπει να πραγματοποιηθεί μέσα σε ένα εχθρικό περιβάλλον. Η Ουάσιγκτον και οι σύμμαχοί της δεν ήθελαν μιαν ισχυρή Ρωσία ως εταίρο ή έστω ως ειρηνικό ανταγωνιστή: Ήθελαν την Ρωσία του 1999 –πενόμενη, διαιρεμένη, αναρχοκρατούμενη και ασήμαντη. ΄Η μπορεί το σημείο καμπής να ήταν η καταστροφή της Λιβύης από το ΝΑΤΟ το 2015. ΄Η όταν η Ουάσιγκτον ανατίναξε την Συνθήκη ΑΒΜ το 2002. Το πιθανότερο όμως είναι ότι μια βαθμιαία διαδικασία οδήγησε τον Πούτιν και την ομάδα του στο συμπέρασμα πως ήσαν υποχρεωμένοι να προσφύγουν στους συμμάχους του Τσάρου Αλεξάνδρου…(Τον Στρατό και τον Στόλο της Ρωσίας).

Και το έκαναν. Προειδοποίησαν μάλιστα. Ο Πούτιν είπε στους Αμερικανούς ρεπόρτερ το 2001: «Προσφέρουμε συνεργασία. Αν είναι αποδεκτή, θα το κάνουμε με ευχαρίστηση. Αν όχι, τότε θα ενεργήσουμε ανεξάρτητα.» Και -πολύ ήσυχα- το έκαναν.

«Προτείναμε συνεργασία σε αυτόν τον τομέα (παράταση της Συνθήκης ΑΒΜ), θεμέλιο λίθο του διεθνούς συστήματος ασφάλειας, για την διάλυση των ανησυχιών και την διατήρηση ατμόσφαιρας εμπιστοσύνης. Σε κάποιο σημείο νόμισα πως ένας συμβιβασμός ήταν εφικτός, αλλά δεν έγινε. ΄Ολες οι προτάσεις μας, μα εντελώς όλες, απορρίφτηκαν. Και τότε είπαμε θα βελτιώσουμε τα σύγχρονα οπλικά συστήματά μας για να προστατεύσουμε την ασφάλειά μας».

΄Εξη νέα υπερόπλα: Ο Υπερ-ηπειρωτικός Βαλλιστικός Πύραυλος Sarmat, ο πυρηνικής κίνησης πύραυλος κρουαζιέρας Burevestnik, ο με πυρηνική κίνηση υποβρύχιος πύραυλος κρουαζιέρας Poseidon, ο υπερηχητικός αεροπορικός πύραυλος Kinzhal, ο υπερηχητικός, ελισσόμενος πύραυλος Avangard και το Λέϊζερ μάχης Peresvet (φωτο). Και προειδοποίησε:

Οποιαδήποτε χρήση πυρηνικών όπλων εναντίον της Ρωσίας ή των συμμάχων της, όπλων μικρού, μέσου η μεγάλου βεληνεκούς, οποιωδήποτε, θα αντιμετωπιστεί ως πυρηνική επίθεση εναντίον της χώρας μας. Τα αντίποινα θα είναι άμεσα, με όλες τις συνακόλουθες συνέπειες.

Δεν αντιστάθηκε στο να προσθέσει: «Κανείς δεν θέλησε να μας ακούσει. Ακούστε λοιπόν τώρα.»

Αυτοί εκάγχασαν: «Εικονική πραγματικότητα…» Αλλά έλα που δεν είναι… Επιδείχτηκε σε Αμερικανούς επιθεωρητές το Avangard, το οποίο, με την ικανότητά του να πλήττει οτιδήποτε σε λιγότερο της μισής ώρας, τερματίζει το αμερικανικό όνειρο της αντιβαλλιστικής πυραυλικής άμυνας.

Οι δυο νέοι ρωσικοί πύραυλοι κρουαζιέρας αντιπροσωπεύουν μιαν πρωτοφανή απειλή –που καραδοκεί επί μήνες, στην Ανταρκτική ή στα ωκεάνια βάθη, έτοιμη να χτυπήσει.

Μια ομοβροντία από Kinzhals, ερχόμενη με ταχύτητα 10 Mach, θα εξαφανίσει οποιαδήποτε ομάδα αεροπλανοφόρου, ή λιμένα-αγκυροβόλιο, ή στρατιωτική βάση στην Ευρώπη. Τσεκ και Ματ.

Αλλά υπάρχουν περισσότερα. Μεγάλες πρόοδοι έχουν επιτευχθεί και στην συμβατική άμυνα. Η ομάδα του Πούτιν κατανόησε ότι τα δυο βασικά στοιχεία του Νατοϊκού πολεμικού δόγματος είναι η αεροπορική υπεροχή και οι εξασφαλισμένες επικοινωνίες. Και δεν θα τις έχουν εναντίον της Ρωσίας. Οι δυνάμεις τεθωρακισμένων της Εθνοφρουράς αναγεννήθηκαν και είναι ανώτερες κατά πολύ του ότι διαθέτει ως επιθετική δύναμη το ΝΑΤΟ.

΄Ετσι, τελικά η ομάδα του Πούτιν ακολούθησε την συμβουλή του Τσάρου Αλεξάνδρου. Ο ρωσικός στρατός, ο στόλος και η αεροπορία έχουν κάνει την Ρωσία, απέναντι σε επίθεση, ίσως ισχυρότερη από κάθε άλλη φορά αφότου ο Τσάρος Αλέξανδρος ο 1ος επέστρεψε θριαμβευτικά στην πρωτεύουσά του δυο χρόνια μετά την επίθεση του Ναπολέοντα, ή όταν ο Στρατάρχης Ζούκωφ δέχθηκε την συνθηκολόγηση στην πρωτεύουσά του εχθρού του, τέσσερα χρόνια μετά την επίθεση του Χίτλερ.

* * *

Και, σαν επιμύθιο, στο Μόναχο, ο Πούτιν είχε πει τα εξής:

«Είναι ένας κόσμος όπου υπάρχει ένας αυθέντης, ένας κυρίαρχος. Και τελικά αυτό είναι ολέθριο, όχι μόνο για όλους αυτούς εντός του συστήματος, αλλά επίσης και για το ίδιο το κυρίαρχο κράτος. Επειδή αυτό αυτοκαταστρέφεται από μόνο του, από το εσωτερικό του.»

Μήπως δεν το βλέπουμε αυτό σήμερα; Στις ΗΠΑ αλληλοσπαράσσονται για την κατά φαντασίαν συνέργεια με την Ρωσία, τον μύθο της ρωσικής ανάμειξης στις προεδρικές εκλογές και για την πραγματική αμερικανική εμπλοκή στην διαφθορά της Ουκρανίας. Και στο μεταξύ οι ατέρμονες πόλεμοι δίνουν και παίρνουν, ατέλειωτα.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Στην υπόθεση έκδοσης του Ρώσου Αλεξάντερ Βίνικ, γνωστού ως «Mr Bitcoin», την οποία αποφάσισε την περασμένη Παρασκευή ο υπουργός Δικαιοσύνης Κωνσταντίνος Τσιάρας, αναφέρθηκε ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ.

Όπως σημείωσε χαρακτηριστικά «σύμφωνα με τα δεδομένα που έχουμε, η ελληνική δικαιοσύνη έλαβε μια αρκετά δόλια απόφαση, επειδή υπήρχαν τρία αιτήματα έκδοσης: γαλλικό, αμερικανικό και ρωσικό. Αντίθετα με αυτά που συζητήσαμε εδώ με τον υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας, ο οποίος υποσχέθηκε να εξεταστούν εκ νέου προσεκτικά τα επιχειρήματά μας, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που επικαιροποιήθηκαν για να αντικατοπτρίσουν αλλαγές στην ελληνική νομοθεσία, ελήφθη, χωρίς να έχουμε ενημερωθεί, η απόφαση που λέει ότι το δικαστήριο σύστησε την έκδοση και το υπουργείο Δικαιοσύνης συμφώνησε με αυτό, πρώτα στη Γαλλία, στις ΗΠΑ και μετά στη Ρωσία.
Θεωρούμε απολύτως απαράδεκτη προσέγγιση των Ελλήνων συναδέλφων μας, οι οποίοι υποσχέθηκαν να μπουν στην ουσία των επιπρόσθετων, υπογραμμίζω στοιχείων που τους δώσαμε. Είμαστε σε στενή επαφή με τις ελληνικές αρχές και επιμένουμε να γίνουν επιπλέον ενέργειες για να εξεταστεί το αίτημά μας».
Σημειώνεται ότι σύμφωνα με δήλωση της δικηγόρου του κ. Ζωής Κωνσταντοπούλου η έκδοση του Αλεξάντερ Βίνικ στη Γαλλία, την οποία αποφάσισε την περασμένη Παρασκευή ο υπουργός Δικαιοσύνης Κωνσταντίνος Τσιάρας, ανεστάλη προχθές προσωρινά από το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ), με διαταγή της προέδρου του Δ΄ Τμήματος του ανωτάτου δικαστηρίου.

Σημειώνεται ότι η απόφαση του υπουργού Δικαιοσύνης προέβλεπε την έκδοση του Αλεξάντερ Βίνικ αρχικά στη Γαλλία, με δεύτερο προορισμό τις ΗΠΑ και τρίτο τη Ρωσία, χώρες που επίσης είχαν ζητήσει να εκδοθεί ο 40χρονος Ρώσος.

Ο Βίνικ είχε συλληφθεί στις 25 Ιουλίου σε τουριστικό θέρετρο της Χαλκιδικής. Εκκρεμούσε εις βάρος του διεθνές ένταλμα των αμερικανικών αρχών με την κατηγορία του «ξεπλύματος» τεσσάρων δισεκατομμυρίων δολαρίων μέσω κρυπτονομισμάτων.

πηγή
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

M.K. Bhadrakumar, Indian Punchline, Réseau International

[To παρόν άρθρο -ενός πολύπειρου, οξυδερκέστατου και άριστα πάντοτε πληροφορημένου Ινδού δημοσιολόγου, τέως διπλωμάτη (και πρεσβευτή και στην ΄Αγκυρα)- θα μπορούσε αυτές τις ημέρες να είχε γραφτεί για τους δυο,( το πολύ τρεις) ΄Ελληνες ειδικούς της γεωστρατηγικής που μιλούν και γράφουν καθ’ υπαγόρευσιν και επιταγήν αποκλειστικά της εθνικής τους συνείδησης - και γι΄αυτούς βασικά παρουσιάζεται. Κυρίως επειδή η διεξοδική ανατομική ανάλυση των δεδομένων και των διεθνούς βαρύτητας ευρύτερων και βαθύτερων στρατηγικών προεκτάσεων της αναμέτρησης δυνάμεων στην Λιβύη αποδεικνύει περίτρανα πόσο εγκληματική αφροσύνη αποτελεί, για μια μικρή, πολιορκούμενη και ανάδελφη χώρα, να εναποθέτει ΄Oλα τα αυγά της εθνικής της επιβίωσης σε ΄Eνα καλάθι –και αμφισβητούμενης πλέον αντοχής.]

Μετάφραση/εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

Οι ΗΠΑ ισχυρίστηκαν ότι η ρωσική παρουσία στην Λιβύη έχει μιαν «απίστευτα αποσταθεροποιητική επίδραση» .Η Ουάσιγκτον βγαίνει από την σκιά και πιάνει μια θέση στην Λιβυκή σύρραξη.

Ο Δαυίδ Σένκερ, υφυπουργός Εξωτερικών για θέματα Μέσης Ανατολής, δήλωσε προ ημερών στην Ουάσιγκτον:

«Οι ΗΠΑ είναι αποφασισμένες να εξασφαλίσουν ένα μέλλον ασφάλειας και ευημερίας στον λιβυκό λαό. Για να γίνει αυτό πραγματικότητα έχουμε ανάγκη πραγματικών δεσμεύσεων από εξωτερικούς παίκτες…Ειδικώτερα, η στρατιωτική ανάμειξη της Ρωσίας απειλεί την ειρήνη, την ασφάλεια και την σταθερότητα της Λιβύης… Οι ρωσικές στρατιωτικές δυνάμεις και οι δυνάμεις Βάγκνερ έχουν αναπτυχθεί στην χώρα σε μεγάλους αριθμούς και με την υποστήριξη του ANL (Λιβυκού Εθνικού Στρατού) κρίνουμε ότι είναι απίστευτα αποσταθεροποιητικές. Και ο τρόπος που αυτή η οργάνωση, οι Ρώσοι ειδικώτερα, έδρασε προηγούμενα εγείρει το φάσμα μαζικών απωλειών στον άμαχο πληθυσμό.»

Ο Σένκερ έκανε την δήλωση λίγες μέρες μόνο μετά την συνάντηση με τον αρχηγό του ANL, στρατηγό Χαλίφα Χαφτάρ, μιας αντιπροσωπείας Αμερικανών στρατιωτικών και διπλωματών με επικεφαλής την Βικτώρια Κόουτς, Βοηθό Σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας. Σύμφωνα με κείμενο του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, η Κόουτς εξέφρασε στον Χαφτάρ την ζωηρή ανησυχία της ενώπιον της «εκμετάλλευσης της σύρραξης από την Ρωσία» εις βάρος του Λιβυκού λαού.

Αμερικανική αντιπροσωπεία συνάντησε
τον στρατηγό Χαφτάρ στις 24 Νοεμβρίου.
Η Λιβύη γίνεται το τρίτο θέατρο, μετά την Ουκρανία και την Συρία, όπου η Ουάσιγκτον διασταυρώνει την σπάθα της με της Μόσχας σε ένα πόλεμο , ψυχροπολεμικού τύπου, μέσω πληρεξουσίων. Μέχρι πρόσφατα, δυο χώρες-μέλη της Ε.Ε., η Γαλλία και η Ιταλία, θεωρούνταν οι εμπλεκόμενες σε έναν τέτοιον πόλεμο στην Λιβύη, για τον έλεγχο των πιο μεγάλων πηγών πετρελαίου και φυσικού αερίου στην Αφρική.

Στην πραγματικότητα οι παρατάξεις στην Λιβύη δεν προδιαγράφουν ένα ρωσο-αμερικανικό αδιέξοδο, επειδή ποικίλες εξωτερικές δυνάμεις επιδιώκουν εκεί κυρίως τα δικά τους συμφέροντα. Η Ιταλία, η Τουρκία και το Κατάρ υποστήριξαν την κυβέρνηση εθνικής συνεννόησης , της Τρίπολης, (που επίσης υποστηρίζει η Γερμανία και ο ΟΗΕ), ενώ η Γαλλία, η Σαουδική Αραβία και η Ρωσία έχουν υποστηρίξει τον στρατηγό Χαφτάρ.

Ο αγώνας εναντίον των τρομοκρατικών ομάδων είναι ο διακηρυγμένος ενιαίος στόχος όλων των πρωταγωνιστών, άλλα υπάρχουν και οι «υπο-στόχοι» : Το λιβυκό πετρέλαιο και φυσικό αέριο (Γαλλία, Ιταλία, Τουρκία και Ρωσία) , Το Ισλάμ και πολιτικές επιδιώξεις Τουρκία, Κατάρ, Αίγυπτος και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα) Και οι γαλλικές στρατιωτικές επιχειρήσεις σε πέντε χώρες του Σαχέλ (Μαυριτανία, Μαλί, Νίγηρας, Μπουρκίνα-Φάσο, και Τσαντ) που δεν μπορούν να τερματιστούν χωρίς μιαν σταθεροποίηση της χώρας. Και επίσης τα μεταναστευτικά προβλήματα (Γαλλία, Ιταλία, Τουρκία και Ρωσία).

Ο Χαφτάρ ήταν όργανο της CIA για περισσότερα από 30 χρόνια και η Ουάσιγκτον διατήρησε σιωπηρά επαφή μαζί, αλλά φαίνεται να κράτησε ουδέτερη στάση στην σύρραξη, ακόμη και όταν ο Χαφτάρ εξαπέλυσε τον Απρίλιο μιαν αποφασιστική εκστρατεία για την κατάληψη της Τρίπολης. Οι πολιτικές της Ουάσιγκτον ήσαν ασυνάρτητες. Ο Πρόεδρος Τραμπ φαίνεται να θεωρούσε τον Χαφτάρ ως ένα παράγοντα σταθερότητας, ενώ η Ουάσιγκτον επίσημα υποστήριζε έναν πολιτικό διακανονισμό από τον ΟΗΕ για την Λιβύη, αν και αυτό ευκολότερα λέγεται παρά γίνεται, με τον σημερινό κατατεμαχισμό της χώρας.

Η Ουάσιγκτον έμεινε σε στάση αναμονής, μη ξέροντας εάν θα επιτύχει η στρατιωτική εκστρατεία του Χαφτάρ. Και η Ρωσία επίσης είχε περάσει σε δεύτερο πλάνο, αλλά αυτούς τους τελευταίους μήνες το Κρεμλίνο άρχισε να κλίνει θετικά για τις προοπτικές του Χαφτάρ. Η Μόσχα (όπως και το Κάιρο) υπολογίζουν στους άμεπτους τίτλους του Χαφτάρ στον αγώνα εναντίον των τρομοκρατικών συμμοριών.

Η ρωσική στρατιωτική υποστήριξη συνέβαλε αποφασιστικά στην εκστρατεία του Χαφτάρ, ο οποίος έκαμε μεγάλα βήματα τον τελευταίο καιρό. Ο Χαφτάρ ελέγχει περίπου το 80% της Λιβύης, ενώ οι δυνάμεις της κυβέρνησης έχουν περιορισθεί στα όρια της Τρίπολης.

Είσοδος Ουάσιγκτον στην σκηνή: Η Ουάσιγκτον είναι πανικόβλητη από το γεγονός ότι σε μια κατάληξη της σύρραξης, με τον Χαφτάρ αναπόδραστα νικητή χάρις στην βοήθεια της Μόσχας, ανοίγει η αυλαία σε μιαν καταιγιστική ρωσική επιρροή στο νέο καθεστώς. Ωστόσο δεν είναι εύκολο να επινοηθούν επιχειρήματα εναντίον του στρατιωτικού ρόλου της Ρωσίας στην σταθεροποίηση της Λιβύης, όταν η επέμβαση του ΝΑΤΟ το 2011, που προκάλεσε τα ερείπια μιας κολοσσιαίας καταστροφής, έγινε με την υποστήριξη του καθεστώτος Ομπάμα. Της Ουάσιγκτον η θέση είναι ηθικά εύθραυστη. Η πολιτική πορεία της καθορίζεται από γεωπολιτικές σκοπιμότητες.

Η πολιτική της Ουάσιγκτον οδηγείται από ένα σχέδιο που αποβλέπει να κάνει την Λιβύη το Γενικό Επιτελείο της Αμερικανικής Στρατιωτικής Διοίκησης στην Αφρική, μιας από τις 11 Διοικήσεις των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ, (με ευρωπαϊκό κέντρο τους την Στουτγάρδη, στην Γερμανία).

Στο βάθος του πίνακα υπάρχει, βέβαια, η διαμάχη των μεγάλων δυνάμεων, που εκρήγνυται τώρα στην Αφρική για τις μέχρι τώρα ανεκμετάλλευτες τεράστιες πλουτοφόρες πηγές πολύτιμων πρώτων υλών. Η Κίνα επεξέτεινε γρήγορα την παρουσία της στην Αφρική και η Ρωσία επίσης εντατικοποιεί την δική της παρουσία. Είναι σημαντικό να σημειωθεί, όπως το επεσήμανε η πρόσφατη συνάντηση κορυφής Ρωσίας-Αφρικής, στο Σότσι, (23-24Οκτωβρίου) ότι η στρατιωτική συνεργασία αποτελεί προτεραιότητα για την Μόσχα.

Η αυξανόμενη παρουσία της Ρωσίας και της Κίνας επιτρέπει στους Αφρικανούς ηγέτες να διαπραγματεύονται με τις Δυτικές Δυνάμεις. Αποτελεί σημείο των καιρών ότι τα πρώτα πολυεθνικά ναυτικά γυμνάσια του Νότιο-Αφρικανικού Ναυτικού πραγματοποιήθηκαν (στις 25 έως 30 Νοεμβρίου) με συμμετοχή αποκλειστικά της Ρωσίας και της Κίνας.

O Φαν Γκουανγκίνγκ, κυβερνήτης της φρεγάτας, Ουέϊ Φανγκ του κινεζικού Ναυτικού, δήλωσε με την έναρξη των γυμνασίων:

«Ελπίζουμε ότι τα γυμνάσια θα επιτρέψουν στην Κίνα, στην Ρωσία και στην Νότιο Αφρική να εργαστούν από κοινού και να επιτύχουν την βελτίωση της συνεργασίας και των ανταλλαγών τους. Αυτές οι κοινές ασκήσεις είναι οι πρώτες του είδους μεταξύ των τριών χωρών μας.» Ο πλοίαρχος Φαν δήλωσε πως τα ναυτικά γυμνάσια « θα μπορέσουν να συμβάλουν στην διατήρηση της ειρήνης και της σταθερότητας του κόσμου και θα αποτελέσουν επίσης την αφετηρία μιας σχέσεως μεταξύ των τριών χωρών.»

Η Λιβύη είναι η τέλεια πύλη εισόδου για να μπορέσει το ΝΑΤΟ να διεισδύσει στην Αφρικανική ΄Ηπειρο. Αλλά μια θεληματική κυβέρνηση στην Τρίπολη θα μπορούσε να επιτρέψει την πρόσβαση του ρωσικού ναυτικού στα λιμάνια της Σύρτης και της Μπενγκάζης της ανατολικής Λιβύης, στην Μεσόγειο. Εάν η Ρωσία εγκατασταθεί στην Λιβύη (επιπλέον της Συρίας), η παρουσία του ΝΑΤΟ στην Μεσόγειο θα υποστεί τον αντίκτυπο. Η Ρωσία και η Λιβύη διατηρούν επίσης στενούς πολιτικούς, στρατιωτικούς κα οικονομικούς δεσμούς από την σοβιετική εποχή.

Η Ρωσία ήταν παραδοσιακά παρούσα στην λιβυκή αγορά εξοπλισμού και σοβιετικές δυνάμεις ήταν παρούσες στην Λιβύη. Σήμερα η ανασυγκρότηση της Λιβύης είναι ένα στοίχημα για την Ρωσία, στον τομέα των υποδομών ( οδοί, σιδηρόδρομοι, πόλεις).Η Ρωσία υπέστη βαριές απώλειες με την ανατροπή του καθεστώτος, με επικεφαλής το ΝΑΤΟ, στην Λιβύη το 2011.Η Μόσχα είχε στην Λιβύη επενδύσεις δισεκατομμυρίων δολαρίων επί κυβερνήσεως Μουαμάρ Καντάφι.

Απομένει να δούμε πόσο αποτελεσματική θα αποδειχθεί η πίεση που ασκούν οι ΗΠΑ στον Χαφτάρ για την επανασύσφιγξη των σχέσεων με την Ρωσία. Η Ρωσία, η Αίγυπτος και η Γαλλία βρίσκονται στο ίδιο μήκος κύματος, υπέρ του να βοηθήσουν στρατιωτικά τον Χαφτάρ. Οι τρεις αυτές χώρες είναι επίσης συνδεδεμένες μεταξύ τους. Ενώ οι πολιτικο-στρατιωτικές σχέσεις της Μόσχας με το Κάιρο γίνονται βαθύτερες, η Γαλλία αποστασιοποιείται από την αμερικανική πολιτική απέναντι στην Ρωσία. Η Ουάσιγκτον δεν θα μπορέσει εύκολα να απομονώσει την Ρωσία στην Λιβύη. Το μεγάλο ερωτηματικό είναι που τοποθετείται ο ίδιος ο Χαφτάρ.







Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

MILITARY & INTELLIGENCE Sputnik, 1-12-19

Αφού εκτόξευσε ένα σχόλιο-βόμβα για «νεκροκέφαλο ΝΑΤΟ», που προκάλεσε αντιδράσεις στους στενότερους συμμάχους της Γαλλίας, ο Γάλλος Πρόεδρος Εμμάνουελ Μακρόν εξακολουθεί να τραντάζει το Μπλοκ. Στην συνέχεια το τρομερό παιδί αναστάτωσε τα γεράκια του ΝΑΤΟ με την τοποθέτησή του για την Ρωσία, δηλώνοντας πως δεν την θεωρεί εχθρό τους.

Ο Γάλλος Πρόεδρος Μακρόν συγκλονίζει συθέμελα το ΝΑΤΟ με τις εντυπωσιακές δηλώσεις του καθώς αναζητεί εναλλακτικές εξωτερικής πολιτικής και έναν νέο ρόλο για την Ευρώπη εν μέσω σεισμών στις διεθνείς σχέσεις, δήλωσε στην γερμανική εφημερίδα Bild ο Joern Leonhard, του Πανεπιστημίου του Φράιμπουργκ.

Όπως επισημαίνει ο Γερμανός καθηγητής, η πολιτική του Μακρόν απέναντι στην Ρωσία εμφανίζεται αντιφατική, καθώς καλεί την Μόσχα να αλλάξει την πολιτική της έναντι της εσωτερικής αντιπολίτευσης και ταυτόχρονα αγωνίζεται να τερματίσει την διπλωματική απομόνωση της Ρωσίας.

Κατά τον Λέοναρντ ο Μακρόν είναι «αυξανόμενα σκεπτικιστής» για την νέα τάξη πραγμάτων στον κόσμο και συγκεκριμένα «την ταχεία διάβρωση των δι-ατλαντικών σχέσεων, μεταξύ Ευρώπης και ΗΠΑ, υπό τον Τραμπ», όσο και την επιδείνωση των σχέσεων μεταξύ Κίνας και ΗΠΑ.

«Αυτό που απασχολεί τον Γάλλο Πρόεδρο είναι τι ρόλο μπορεί να διαδραματίσει η Ευρώπη σε μιαν αλλαγμένη πραγματικότητα, πράγμα που οδήγησε στην προειδοποίηση προς το ΝΑΤΟ και την αναζήτηση εναλλακτικής εξωτερικής πολιτικής», είπε ο καθηγητής στο γερμανικό όργανο ενημέρωσης, προσθέτοντας ότι ο Γάλλος πολιτικός επιδίωκε να «τονίσει την Ευρώπη ως διεθνή παράγοντα» και «να δοκιμάσει το έδαφος για ελιγμούς».

Ο Λέοναρντ σημείωσε επίσης την εκτίμηση του Μακρόν ότι χωρίς την συμμετοχή της Ρωσίας είναι αδιανόητη η λύση της κρίσης στην Συρία. Η Ε.Ε. έχει ζωτικό συμφέρον σε αυτήν, ιδιαίτερα μετά την αποχώρηση των ΗΠΑ,

Μέρες πριν την σημαντική σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ, καθώς η οργάνωση γιόρταζε την 70ή επέτειό της, ο Μακρόν κάλεσε του συμμάχους να αναμορφώσουν την κοινή στρατηγική τους, προσδιορίζοντας στόχους και εχθρούς. Και κατά τον ίδιο, η Ρωσία δεν συμπεριλαμβάνεται σε αυτούς.

«Είναι σήμερα η Ρωσία εχθρός μας; Ή η Κίνα; Είναι η αποστολή του ΝΑΤΟ να τις ορίσει σαν εχθρούς; Δεν το πιστεύω. Ο κοινός εχθρός μας στο ΝΑΤΟ σήμερα είναι η τρομοκρατία, που έπληξε κάθε μια από τις χώρες μας», είπε στην πρες-κόνφερενς με τον Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ Γιενς Στόλτεμπεργκ.
« Ο κόσμος άλλαξε, το Σιδηρούν Παραπέτασμα έπεσε, το Σύμφωνο της Βαρσοβίας διαλύθηκε και η συμμαχία στέκει ακόμη ως εγγυητής της κοινής μας ασφάλειας. Απαιτεί προς τούτο να επανεξετάσουμε σήμερα ορισμένα σημαντικά θέματα. Πρώτο από όλα έναν διαυγή, ρωμαλέο και απαιτητικό διάλογο με την Ρωσία. Και επιμένω απόλυτα στην θέση ότι θέλησα να δώσω μιαν νέαν ώθηση σε αυτόν τον διάλογο», δήλωσε ο Μακρόν στην συνέντευξη Τύπου.

Ο Γάλλος πρόεδρος πρόσθεσε ότι ο διάλογος με την Ρωσία είναι «προς το συμφέρον της σταθερότητας και της ειρήνης» στην Ευρώπη. Πριν από αυτό, τον Αύγουστο, ο Μακρόν δήλωσε ότι αναμένει η Ρωσία και η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση να δημιουργήσουν μια νέαν ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Λεωνίδα Βατικιώτη 

Μεγάλη επιτυχία για την Μέρκελ και τον Πούτιν ήταν η απόφαση που έλαβε η Δανία στις 30 Οκτωβρίου να δώσει το πράσινο φως για να διέλθει από τα χωρικά της ύδατα ο αγωγός Nord Stream 2 συνολικού μήκους 1.230 χιλιομέτρων, που θα μεταφέρει ετησίως 55 δισ. κυβικά μέτρα φυσικού αερίου. Η απροθυμία της Κοπεγχάγης να δώσει μια οριστική απάντηση στο αίτημα που είχε καταθέσει η Gazprom από τον Απρίλιο του 2017, δημιουργούσε τον κίνδυνο να εκτινάξει το κόστος κατασκευής του αγωγού και να καθυστερήσει την ολοκλήρωσή του. Η αρχική αξία του σχεδίου ανερχόταν σε 9,5 δισ. ευρώ και η προθεσμία ολοκλήρωσης του έργου ήταν το τέλος του 2019, έτσι ώστε από την πρώτη μέρα του νέου χρόνου το φυσικό αέριο από τη Ρωσία να εισέρχεται στη Γερμανία μέσω του αγωγού Nord Stream 2. Αν ωστόσο οι Ρώσοι ήταν διατεθειμένοι να επιβαρυνθούν με 560 εκ. ευρώ επιπλέον, όπως έγινε γνωστό ότι θα στοίχιζε η παράκαμψη των εθνικών υδάτων της Δανίας και η πόντιση του αγωγού στα διεθνή ύδατα όπου η μοναδική υποχρέωση αφορά την τήρηση της νομοθεσίας για το περιβάλλον και την ασφαλή διέλευση των πλοίων, με τίποτε δεν ήταν διατεθειμένοι να χάσουν την προθεσμία ολοκλήρωσης του έργου.

Η σημασία που έχει για τη Ρωσία το τέλος του 2019 υπογραμμίζεται από την λήξη την ίδια ημέρα της συμφωνίας με την Ουκρανία για τη διέλευση του φυσικού αερίου μέσω επίγειων αγωγών από το έδαφός της. Πιθανή καθυστέρηση της παράδοσης του νέου αγωγού υποχρεώνει την Ρωσία να υπογράψει με την Ουκρανία μια νέα συμφωνία και, στην πράξη, να αποδεχθεί η Μόσχα τους εκβιασμούς του Κιέβου. Αν τηρηθεί το αρχικό σχέδιο παράδοσης του έργου στις 31/12/2019 η Μόσχα έχει όλη την ελευθερία κινήσεων να διαπραγματευτεί μια συμφωνία που ναι μεν θα συνεχίσει την τροφοδοσία της Ουκρανίας με ρωσικό φυσικό αέριο, αλλά τη ίδια στιγμή θα μπορεί να αρνηθεί ταπεινωτικούς συμβιβασμούς που θα θέσει το Κίεβο για να συνεχίσει να απομυζά τη Ρωσία με 2-3 δισ. ευρώ ετησίως, ως κόστη διέλευσης.

Το πράσινο φως της Δανίας αποτελεί νίκη της Γερμανίας, ήττα των ΗΠΑ και θρίαμβο της Ρωσίας.

Το Βερολίνο αποδείχτηκε πώς παρά τους συμβιβασμούς που μπορεί να αποδέχεται και τις υποχωρήσεις που μπορεί να κάνει στο πλαίσιο του ανταγωνισμού του με την Ουάσινγκτον, επ’ ουδενί δεν βάζει στη ζυγαριά των διαπραγματεύσεων την ενεργειακή του ασφάλεια. Αντίθετα, δηλαδή με το πώς λειτουργούν χώρες όπως η Ελλάδα, η Γερμανία χαράζει κόκκινες γραμμές τις οποίες τηρεί χωρίς τυμπανοκρουσίες ούτε λεονταρισμούς. Πιθανά κι εξ αιτίας του κατεπείγοντος χαρακτήρα που έχει η ενεργειακή της ασφάλεια λόγω της απόφασης να κλείσει τους πυρηνικούς της αντιδραστήρες μέχρι το 2022.

Από την άλλη, οι αμερικανικοί εκβιασμοί έπεσαν στο κενό, αν και ακόμη οι ΗΠΑ δεν έχουν πει την τελευταία τους λέξη. Τον Ιούλιο ψηφίστηκε από τη ν Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας, με συντριπτική μάλιστα πλειοψηφία, πρόταση του γερουσιαστή Τεντ Κρουζ για την επιβολή κυρώσεων στις εταιρείες που συμμετέχουν στην κοινοπραξία. Τις επόμενες εβδομάδες θεωρείται σίγουρη η ανακοίνωση οικονομικών κυρώσεων, που σε καμιά περίπτωση όμως δεν θα ακυρώσουν το έργο που κατά 87% είναι έτοιμο. Απλώς θα επιβαρύνουν οικονομικά τις γερμανικές πολυεθνικές που συμμετείχαν στην κατασκευή του. Επίσης, θα αποκαλύψουν ότι πίσω από την έγνοια των ΗΠΑ για την ενεργειακή κυριαρχία της Ευρώπης αυτό που κυρίως κρύβεται είναι τα δικά της οικονομικά συμφέροντα και μια συμπεριφορά στις διεθνείς οικονομικές σχέσεις που παραπέμπει στα ήθη της Άγριας Δύσης. Το ζητούμενο των ΗΠΑ είναι η προώθηση του αμερικανικού υγροποιημένου φυσικού αερίου στη ευρωπαϊκή αγορά και το έχουν μάλιστα καταφέρει σε ένα βαθμό. Από την επίσκεψη του Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ στην Ουάσιγκτον όταν υποσχέθηκε να αυξηθούν οι ευρωπαϊκές εισαγωγές υγροποιημένου αερίου, οι εισαγωγές έχουν αυξηθεί κατά 200%! Το πρόβλημα όμως είναι ότι ακόμη και τώρα οι τιμές του παραμένουν μη ανταγωνιστικές. Ξέροντας επομένως η Ουάσινγκτον ότι δεν μπορεί να ανταγωνιστεί το ρωσικό αέριο με όρους ελεύθερης αγοράς επικαλείται πολιτικούς κινδύνους για να επιβάλει τις δικές της εξαγωγές και να βελτιώσει το εμπορικό της ισοζύγιο. Έτσι, διασφαλίζει την γεωπολιτική της ηγεμονία και την ίδια ώρα αυξάνουν τα κέρδη τους οι εταιρείες ορυκτών καυσίμων, που χρηματοδοτούν και στηρίζουν αθρόα τον Τραμπ.

Η Ρωσία τέλος, εξασφαλίζει την ενεργειακή της πρόσβαση στην Ευρώπη. Η αύξηση της συμμετοχής του ρωσικού φυσικού αερίου από το 40% που είναι σήμερα στη ευρωπαϊκή αγορά στο 45-50% την επόμενη δεκαετία σηματοδοτεί την ακύρωση των αμερικανικών σχεδίων για την ανέγερση ενός νέου τείχους, ενεργειακού αυτή τη φορά, που θα διαχωρίζει τη Ρωσία από τη Δυτική Ευρώπη και ταυτόχρονα θα αυξάνει την εξάρτησή της από τις ΗΠΑ. Στις επιτυχίες που καταγράφει η Ρωσία στο ενεργειακό μέτωπο αξίζει επίσης να προστεθεί η συμφωνία με την Ουγγαρία να φτάσει στα εδάφη της ο αγωγός TurkStream που διέρχεται από την Τουρκία, τη Βουλγαρία και τη Σερβία.

πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ρεπορτάζ: Μιχαήλ Στυλιανού

Oι αντιδράσεις της Μόσχας στην εγκατάλειψη από την Ουάσιγκτον των Κούρδων συμμάχων της στην επικείμενη κατακτητική επίθεση του Ερντογάν στην Συρία χαρακτηρίζονται μέχρι στιγμής από την επιδεικτική προσαρμογή σε δύο αρχές: Της μη ανάμειξης στην διάρρηξη σχέσεων μεταξύ δύο συμμάχων (αντιπάλων της) και στην επανάληψη της σύστασης της « Όλοι οι ξένοι στρατιωτικοί με παράνομη παρουσία στην Συρία οφείλουν να αποσυρθούν.»

Η φρασεολογία χειρισμού του θέματος είναι λακωνική. Το διεθνές όργανο ενημέρωσης, το τηλεοπτικό δίκτυο RT ( Russia Today), πρόταξε σήμερα το θέμα σε πρώτη θέση, αλλά περιορίστηκε στην προβολή των αντιδράσεων μελών του Κογκρέσου, αμφοτέρων των παρατάξεων, που καταδίκασαν την απόφαση ως «προδοσία» πιστού συμμάχου, που θα πλήξει την εμπιστοσύνη και άλλων συμμάχων στην αξιοπιστία των ΗΠΑ. Παραπλήσιες δηλώσεις Κούρδων και Αράβων κατοίκων της απειλούμενης παραμεθόριας ζώνης της Συρίας συνέλεξε και μετέδωσε απεσταλμένος του ρωσικού σταθμού στην περιοχή.

Στις ΗΠΑ, το ιδιαίτερα δημοφιλές ανεξάρτητο ειδησεογραφικό δελτίο Ζero Hedge επισήμανε τα εξής για τις ρωσικές αντιδράσεις:

«Η αντίδραση της Ρωσίας στην ανακοίνωση-σοκ του Λευκού Οίκου ότι «η Τουρκία θα προχωρήσει σύντομα στην σχεδιασμένη επιχείρησή της στην Βόρειο Συρία», ήταν λακωνική…

«Ενώ ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου δήλωσε σε αντίδραση ότι «όλες οι ξένες στρατιωτικές δυνάμεις που βρίσκονται παράνομα στην Συρία οφείλουν να απομακρυνθούν» και ότι «η εδαφική ακεραιότητα της Συρίας πρέπει να προστατευθεί», η επικείμενη αποχώρηση των Αμερικανών από το θέατρο θα έγινε αναμφίβολα δεκτή με στεναγμό ανακούφισης από τους Ρώσους αξιωματούχους, αφού πρόκειται για την υπ΄αριθμόν 1 προτεραιότητά τους -την προστασία και υπεράσπιση της κυβέρνησης ΄Ασαντ.
Αμερικανο-Τουρκική περίπολος στην Βόρειο Συρία τον περασμένο μήνα. Φωτό AFP/Getty.

«Η Ρωσία έχει αποδείξει ότι είναι σε θέση να ελέγχει τις επεκτατικές πολιτικές του Ερντογάν, αλλά όχι και την αμερικανική παρουσία στην Συρία. Τα περασμένα χρόνια, από το 2015, οι αμερικανικές και ρωσικές δυνάμεις, σε πολλές περιπτώσεις, βρέθηκαν στο χείλος άμεσης σύγκρουσης και ανάφλεξης ενός πιθανού 3ου Παγκόσμιου Πολέμου.

Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντιμίτρι Πεσκώφ * επανέλαβε την Δευτέρα ότι η Ρωσία και Τουρκία συμφωνούν απόλυτα στην διαφύλαξη της εδαφικής ακεραιότητας της Συρίας: «Ελπίζουμε ότι οι Τούρκοι συνάδελφοι να μείνουν συνεπείς σε αυτήν την θέση υπό όλες τις συνθήκες», δήλωσε.

Τα γεγονότα έδωσαν στην Μόσχα την ευκαιρία να υπενθυμίσει την ρωσική θέση:

«Η Ρωσική Ομοσπονδία έμεινε αμέτοχη στην εσωτερική διαμάχη της Συρίας, μέχρις ότου οι εχθροί της Συρίας άρχισαν να χρησιμοποιούν τα μέσα τρομοκρατικών μονάδων να επιτίθενται κατά της νόμιμης κυβέρνησης της χώρας» δήλωσε στο πρακτορείο ΤΑSS ο Ρώσος υφυπουργός Αμύνης Αντιστράτηγος Αλεξάντερ Φόμιν.

«Σχεδόν το 90% του πληθυσμού της Συρίας ζει σήμερα –πρόσθεσε- σε εδάφη υπό τον πλήρη έλεγχο του συριακού κράτους» και επαναβεβαίωσε ότι η αποστολή του ρωσικού παράγοντα δεν θα επεκταθεί πέραν της βοήθειας στην συριακή κυβέρνηση να ξεριζώσει την τρομοκρατία.

΄Ετσι μπορούμε να συμπεράνουμε ότι οι ρωσικές δυνάμεις θα παραμείνουν στο περιθώριο των εξελίξεων στην Συρία -εκτός του να ενθαρρύνουν τους Κούρδους να συνεχίσουν τις διαπραγματεύσεις με τον Πρόεδρο ΄Ασαντ- παράλληλα περιμένοντας την πλήρη και τελική αποχώρηση των Αμερικανών.

Από την οπτική γωνία της Δαμασκού, η εξέλιξη θα επιβάλει στις ισχυρές κουρδικές πολιτικές ομάδες στην Βόρειο Συρία την ανάγκη να ζητήσουν την προστασία της Δαμασκού, μέσω μιας συμφωνίας «με τον Δαίμονα που γνωρίζουμε». Πάντως οι κουρδικές δυνάμεις της Συρίας δεν διαπραγματεύονται πλέον από θέσεως ισχύος και δεν διαθέτουν άλλη επιλογή, παρά να παραχωρήσουν μέγα μέρος της προηγούμενης αυτονομίας τους, μετά τον τερματισμό της αμερικανικής προστατευτικής παρουσίας.

Φυσικά η μελλοντική τύχη των κρίσιμων πηγών πετρελαίου και φυσικού αερίου της Συρίας, που όλες βρίσκονται στην, απειλούμενη από τους Τούρκου και κατεχόμενη από κυρίως κουρδικές δυνάμεις, περιοχή της Συρίας, θα αποτελέσει ένα ενδιαφέρον ερώτημα. Η Δαμασκός μπορεί να χάσει ένα μεγάλο κομμάτι της εδαφικής κυριαρχίας της κατά μήκος των βορείων συνόρων της με την Τουρκία για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, αλλά μπορεί να ανακτήσει και πάλι τις εσωτερικές ενεργειακές πηγές της.

Αλλά εάν η περασμένη σπασμωδικότητα της κυβέρνησης Τραμπ είναι μια ένδειξη, η νέα κατάσταση μπορεί να ανατραπεί εξ ίσου αιφνίδια όσο και η προηγούμενη.»



*Σημ.συντ: Ο Ντιμίτρι Πεσκώφ, εκπρόσωπος του Ρώσου προέδρου είναι σύζυγος Τουρκάλας, φίλος της Τουρκίας και έχει χαρακτηριστεί συνήγορός της στο Κρεμλίνο.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Dominique Moisi, Project Syndicate, Ζero Hedge,Tue, 01/10/2019

Στην αξιολόγηση των μηνυμάτων και για την Ελλάδα του κατωτέρω σημαντικού άρθρου, ο αναγνώστης είναι χρήσιμο να γνωρίζει ότι ο διπλωματούχος του Χάρβαρντ και της Σορβόννης συντάκτης του, γιος επιζήσαντος του στρατοπέδου Άουσβιτς, προβεβλημένος στην Γαλλία ως γεωπολιτική αυθεντία, θεωρείται και αυθεντικός εκφραστής του Ατλαντικού κατεστημένου, υπερασπιστής της «Ευρωπαϊκής Ιδέας» και πεισματικός εισηγητής της επέκτασης της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης στην Ανατολικήν Ευρώπη.

Αυτά τα προσωπικά χαρακτηριστικά προσδίδουν ιδιαίτερη βαρύτητα στις παραδοχές του Δομινίκ Μωυσή, ( υπογραμμισμένες από τον ίδιο, ότι η παγκόσμια γεωπολιτική πραγματικότητα έχει αλλάξει δραματικά, ότι η Ρωσία επέστρεψε ως παγκόσμια δύναμη, ότι η ευρω-ενωσιακή προσπάθεια «περιορισμού» της Ρωσίας απέτυχε και ότι τα ανοίγματα του προέδρου Μακρόν υπαγορεύονται από το γαλλικό συμφέρον και την Ντεγκωλλική διπλωματική παράδοση.

Ποιούμενος την ανάγκη φιλοτιμία, ο αρθρογράφος αγωνίζεται πάντως να διασώσει την έδρα αυστηρού κριτή του σεβασμού αξιών, δικαστή της «ρωσικής συμπεριφοράς» και επόπτη του ισοβαρούς πάρε-δώσε με την Ρωσία που επιχειρεί ο Μακρόν.

Αλλά ιδού το αξιοσημείωτο άρθρο στην κρίση του αναγνώστη:

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού


O Γάλλος Πρόεδρος Εμμάνουελ Μακρόν είναι πεπεισμένος ότι τώρα είναι η κατάλληλη ώρα για την αναστύλωση των σχέσεων με την Ρωσία. Και γι’ αυτό το κατέστησε διπλωματική προτεραιότητα να αποκαταστήσει ένα κλίμα εμπιστοσύνης μεταξύ Παρισιού και Μόσχας.

Αυτή την πρωτοβουλία υπαγορεύουν τρείς λόγοι…

Πρώτος και κύριος είναι ότι η διεθνής στρατηγική πραγματικότητα έχει αλλάξει δραματικά. Η Κίνα ανέρχεται, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες, μολονότι πρωτεύουσα ακόμη παγκόσμια δύναμη, απαγκιστρώνεται από τις διεθνείς υποχρεώσεις της. Και η Ρωσία, με τον γηράσκοντα και συρρικνούμενο πληθυσμό της, και μια τεράστια και σε μεγάλο βαθμό ακατοίκητη έκταση γης, είναι ο φυσικός στόχος των μακροπρόθεσμων φιλοδοξιών της Κίνας.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα έπρεπε να μην παραιτηθούν παθητικά να βλέπουν την Ρωσία στερούμενη άλλης επιλογής από την συμμαχία της με την Κίνα. Αντίθετα θα όφειλαν να προσπαθήσουν να πείσουν τους Ρώσους ότι το μέλλον τους είναι με την Ευρώπη και όχι σαν βοηθητικός εταίρος της Κίνας, σε μιαν βαθειά ανισόρροπη σχέση. Το πεπρωμένο της Ρωσίας βρίσκεται στην Δύση, όχι στην Ανατολή.

Επιπλέον, ενώ η Ρωσία δεν είναι ισοδύναμη με την Κίνα, έχει ξαναγίνει ένας σοβαρός παγκόσμιος παράγων. Πολλές τρέχουσες συγκρούσεις, από την Ανατολικήν Ευρώπη έως την Μέση Ανατολή απλά δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν χωρίς την ανάμειξη της Ρωσίας.

Αυτό αντιπροσωπεύει ένα είδος θριάμβου του Ρώσου Προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν, ο οποίος ανήλθε στην εξουσία προ εικοσαετίας σχεδόν, υποσχόμενος να αποκαταστήσει την διεθνή δύναμη και επιρροή της χώρας του. Ειδικότερα ο Πούτιν ήθελε οι ΗΠΑ να συμπεριφέρονται στην Ρωσία όχι ως προς ένα απλό αντικείμενο της ιστορίας, όπως έκαναν επί προεδρίας του προκατόχου του προέδρου Μπορίς Γέλτσιν, αλλά ως πραγματικό συνομιλητή. Και ενώ μπορεί να ήταν αδύνατη η αποκατάσταση του διπολικού κόσμου της εποχής του Ψυχρού Πολέμου, τουλάχιστον οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να εξαναγκαστούν να αναγνωρίσουν την σπουδαιότητα ενός εκσυγχρονισμένου και ετοιμοπόλεμου ρωσικού στρατού, ικανού να επέμβει στην προηγούμενη Σοβιετική σφαίρα και πιο πέρα..

Με άλλα λόγια η Ρωσία επέστρεψε. Το να αρνείται η Ευρώπη να το αναγνωρίσει, η απλά να προσπαθεί να περιορίσει την Ρωσία, δεν μπορεί να αποτελεί μια ικανοποιητική βάση για ένα μακροπρόθεσμο στρατηγικό δόγμα και για μια ρεαλιστική διπλωματία.

Ο δεύτερος λόγος για την διπλωματική πρωτοβουλία της Γαλλίας προς την Ρωσία είναι για να καλύψει ένα ηγετικό κενό στην Ευρώπη. Η Βρετανία, η οποία ήταν τελευταία η ποιο αποφασιστική στην καταγγελία της συμπεριφοράς της Ρωσίας, έχει ουσιαστικά θέσει τον εαυτό της εκτός παιχνιδιού. Απορροφημένη από την ιλαροτραγωδία του Brexit, που οδήγησε στην χειρότερη πολιτική κρίση της χώρας από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Βρετανία εξατμίστηκε από την σκηνή ως σοβαρός διπλωματικός παράγων.

Στο μεταξύ η Γερμανία, η ευρωπαϊκή δύναμη με την στενότερη ιστορική και πολιτιστική σχέση με την Ρωσία, βρίσκεται στο τέλος ενός πολιτικού κύκλου. Είναι και επικίνδυνο και άδικο να υποτιμά κανείς την Γερμανίδα Καγκελάριο ΄Αγκελα Μέρκελ, αλλά δεν έχει πια την ισχύ ή την ενεργητικότητα για να ηγείται της Ευρώπης στις συναλλαγές της με τον έξω κόσμο, ούτε να συσπειρώνει τους ίδιους τους Ευρωπαίους.

Με την Βρετανία και την Γερμανία ανίκανες σήμερα να διαδραματίσουν έναν μείζονα διπλωματικό ρόλο, και την Ισπανία, την Πολωνία και την Ιταλία να μην είναι σε θέση να παίξουν ρόλο πρωταγωνιστή, το συμπέρασμα είναι πολύ απλό: Εν μέρει ελλείψει άλλου και εν μέρει εκ της ενεργητικότητας και της φαντασίας του νεαρού προέδρου της, ήρθε η ώρα της Γαλλίας.

Τέλος, η απόπειρα του Μακρόν να αποκαταστήσει τις σχέσεις με την Ρωσία είναι σε πλήρη αρμονία με την Ντεγκωλλική παράδοση της Γαλλίας.

Το φυσικό ένστικτο του Σαρλ Ντε Γκωλ ωθούσε σε θέση ενδιαμέσου μεταξύ διαφορετικών συστημάτων και στο να βλέπεις πέρα από την τρέχουσα ενσάρκωση άλλων κρατών. Πίσω από την Σοβιετική ΄Ενωση, ή την Κίνα του Μάο Τσε Τουνγκ, ο Ντε Γκωλ έβλεπε την αιώνια Ρωσία ή την αιώνια Κίνα. Στις σχέσεις με μιαν άλλη χώρα δεν πρέπει κανείς να παραλύει από την φύση του καθεστώτος της.

Η επανασύνδεση με αυτή την παράδοση μπορεί επίσης να εντάσσεται στους υπολογισμούς της εσωτερικής πολιτικής του Μακρόν. Τείνοντας το χέρι προς το Κρεμλίνο μπορεί να κατευνάζει τους οικονομικούς τομείς που έχουν πληγεί σκληρότερα από τις Δυτικές κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας, και να υπονομεύει την κριτική των παραδοσιακών φιλορωσικών κομμάτων της άκρας δεξιάς και της άκρας αριστεράς.

Αλλά άλλο είναι να εξηγείς τις ρίζες μιας πολιτικής και την συλλογιστική που την υπαγορεύει και άλλο να δικαιολογείς πλήρως την απόφαση. Ιδιαίτερα οι κυβερνήσεις της κεντρικής και της ανατολικής Ευρώπης είναι φιλύποπτες για την νέα διπλωματική πρωτοβουλία της Γαλλίας. Γιατί μια επαναπροσέγγιση με την Ρωσία, ερωτούν και γιατί τώρα;

Ερχόμενη από την κοσμική Γαλλία, μια τέτοια χριστιανική ελεημοσύνη –να δίνεις πριν να λάβεις οτιδήποτε σε αντάλλαγμα- μοιάζει είτε αφέλεια είτε Μακιαβελισμός. Επιπλέον μοιάζει να αντιφάσκει με την έμφαση της Γαλλίας στις ευρωπαϊκές αξίες. Ασφαλώς οι επικριτές της ρωσικής πρωτοβουλίας του Μακρόν λένε ότι η διάσταση μεταξύ της υπεράσπισης των πολιτικών αρχών εντός της ΕΕ και της διπλωματικής πρακτικής έξω από την ΄Ενωση δεν πρέπει να είναι τόσο μεγάλη ώστε να θέτει σε κίνδυνο την συνοχή και των δύο.

Επιπλέον, επιχειρηματολογούν, ο Μακρόν ενεργεί μονομερώς, χωρίς να έχει πραγματικά συμβουλευθεί τους Ευρωπαίους εταίρους και συμμάχους. Δεν μπορεί να ισχυρίζεται ότι μιλάει εξ ονόματος της Ευρώπης εάν εξακολουθεί να λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο, πάντοτε θέτοντας τα άλλα μέλη της ΕΕ μπροστά σε ένα είδος τετελεσμένου γεγονότος.

Μολονότι κατανοώ αυτές τις επικρίσεις (και συμμερίζομαι μερικές από αυτές), ωστόσο υποστηρίζω την προσπάθεια του Μακρόν.

Η Δυτική αυστηρή πολιτική περιορισμού της Ρωσίας απέτυχε. Μια πολιτική διαλόγου μπορεί επομένως να είναι δικαιολογημένη, υπό τον όρο ότι δεν ασκείται με αφέλεια ή με πλήρη περιφρόνηση για τις αρχές.

Επιπλέον ο Μακρόν θα ήταν το τελευταίο άτομο με ψευδαισθήσεις για την Ρωσία του Πούτιν. Κατά τις γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2017 η Ρωσία τοποθετήθηκε ενεργά υπέρ της ακροδεξιάς αντιπάλου του, της Μαρίν Λεπέν, διασπείροντας συστηματικά ψευδείς ειδήσεις και παραπληροφόρηση. Ούτε θα ήθελε ο Μακρόν τον Πούτιν να μοιάζει ότι τα παίρνει όλα δικά του -και μάλιστα όταν η Ρωσία επιμένει στα φερσίματα που προκάλεσαν κατ’ αρχήν την επιδείνωση των σχέσεών της με την Ευρώπη.

Η Γαλλία έκανε μια τολμηρή πρώτη κίνηση για την αναστύλωση των σχέσεων με την Ρωσία. Η μπάλα είναι τώρα στο γήπεδο του Πούτιν.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Manlio Dinucci, Reseau International, 25-9-2019
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού
«Μόλις επέστρεψα από την Αλεξανδρούπολη, μιαν σημαντική στρατηγική επίσκεψη που πραγματοποιήθηκε τόσο χάρις στις εξαιρετικές στρατιωτικές σχέσεις μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ελλάδας όσο και της στρατηγικής επένδυσης που η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών πραγματοποιεί στην Αλεξανδρούπολη». Δήλωση του Αμερικανού πρεσβευτή στην Ελάδα Τζέφρυ Πάϊατ, (διορισμένου το 2016 από τον πρόεδρο Ομπάμα).

Το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, στην Βόρειο-Ανατολική Ελλάδα, που συνορεύει με την Τουρκία και την Βουλγαρία, βρίσκεται στην Θάλασσα του Αιγαίου, κοντά στα στενά των Δαρδανελίων τα οποία, συνδέοντας επί τουρκικού εδάφους την Μεσόγειο και την Μαύρη Θάλασσα, αποτελούν μια βασική οδό ναυσιπλοΐας κυρίως για την Ρωσία.


Η γεωστρατηγική σημασία αυτού του λιμένα, τον οποίο ο Πάιατ επισκέφτηκε συνοδευόμενος από τον ΄Ελληνα υπουργό Αμύνης Νικόλαο Παναγιωτόπουλο, εξηγείται από τον ίδιο τον πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Αθήνα: « Ο λιμένας της Αλεξανδρούπολης, χάρις στην στρατηγική θέση του και τις υποδομές του βρίσκεται στην κατάλληλη θέση για την στήριξη των στρατιωτικών επιχειρήσεων στην περιοχή, όπως το απέδειξε η πρόσφατη άσκηση «Σπαθοφόρος Φρουρός» ( « Saber Guardian 2019”).

Η «στρατηγική επένδυση», που η Ουάσιγκτον πραγματοποιεί ήδη στις λιμενικές εγκαταστάσεις, αποβλέπει να κάνει την Αλεξανδρούπολη μιαν από τις σημαντικότερες στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ στην περιοχή, ικανή να εμποδίζει την πρόσβαση των ρωσικών πλοίων στην Μεσόγειο. Αυτό κατέστη δυνατό χάρις στις «εξαιρετικές στρατιωτικές σχέσεις» με την Ελλάδα, η οποία από πολύ καιρό έχει θέσει τις στρατιωτικές βάσεις της στην διάθεση των ΗΠΑ: Ιδιαίτερα την Λάρισα, για τα ένοπλα αεροπλάνα-ρομπότ Reapers και Στεφανοβίκιο για τα καταδιωκτικά F-16 και τα ελικόπτερα Apache. Αυτή η βάση (του Στεφανοβικίου) θα ιδιωτικοποιηθεί και θα αγοραστεί από τις ΗΠΑ.

Ο πρεσβευτής Πάιατ δεν κρύβει την επιθυμία που έχουν οι ΗΠΑ να ενισχύσουν την στρατιωτική παρουσία τους στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες της περιοχής της Μεσογείου: «Εργαζόμαστε με άλλους δημοκρατικούς εταίρους στην περιοχή να αποκρούσουμε τις κακοποιούς παράγοντες όπως η Ρωσία και η Κίνα, οι οποίοι έχουν συμφέροντα διαφορετικά των δικών μας», όπως «η Ρωσία που χρησιμοποιεί την ενέργεια ως εργαλείο της κακοποιού επιρροής της». Κατόπιν υπογραμμίζει την σπουδαιότητα που απέκτησε η «γεωπολιτική της ενέργειας», τονίζοντας ότι «η Αλεξανδρούπολη έχει ένα κρίσιμο ρόλο συνδέσμου για την ενεργειακή ασφάλεια και την σταθερότητα της Ευρώπης». Η Δυτική Θράκη, η ελληνική επαρχία όπου βρίσκεται ο λιμένας, είναι πράγματι «ένα ενεργειακό σταυροδρόμι για την Κεντρική και Ανατολικήν Ευρώπη».

Για να γίνει αντιληπτό τι θέλει να πει ο πρεσβευτής φτάνει μια ματιά στον γεωγραφικό χάρτη. Η παραμεθόριος Ανατολική Θράκη –δηλαδή το ευρωπαϊκό τμήμα της Τουρκίας- είναι το σημείο όπου καταλήγει, έχοντας διασχίσει την Μαύρη Θάλασσα, ο αγωγός αερίου Turk Stream, που έρχεται από την Ρωσία και βρίσκεται στην τελευταία φάση της εγκατάστασής του. Από το σημείο αυτό και μέσω ενός άλλου αγωγού το ρωσικό αέριο θα πρέπει να φθάσει στην Βουλγαρία, την Σερβία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Πρόκειται για την ρωσική απάντηση στον επιτυχημένο ελιγμό των ΗΠΑ, οι οποίες, με την αποφασιστική βοήθεια της ευρωπαϊκής Κομισιόν, ματαίωσαν το 2014 τον αγωγό South Stream, που επρόκειτο να φέρει το ρωσικό αέριο στην Ιταλία και στις άλλες χώρες της Ε.Ε.

Οι ΗΠΑ επιχειρούν τώρα να ματαιώσουν και τον Turk Stream, στόχο πολύ δυσκολότερο, δοθέντος ότι παρεμβάλλεται τώρα και ο παράγων της επιδείνωσης των σχέσεων με την Τουρκία. Γι΄αυτόν τον λόγο στηρίζονται στην Ελλάδα, στην οποία εισάγουν αυξανόμενες ποσότητες υγροποιημένου (αμερικανικού) φυσικού αερίου, σε αντικατάσταση του ρωσικού.

Δεν ξέρουμε τι ακριβώς ετοιμάζουν οι ΗΠΑ στην Ελλάδα, μεταξύ άλλων και εναντίον της Κίνας που προτίθεται να κάνει τον Πειραιά ένα σημαντικό σταθμό του Νέου Δρόμου του Μεταξιού. Αλλά δεν θα έπρεπε να εκπλαγούμε εάν, κατά το προηγούμενο του «Επεισοδίου στον Κόλπο του Τονκίνου»*, βλέπαμε στο Αιγαίο ένα «Επεισόδιο της Αλεξανδρούπολης»

Manlio Dinucci

Édition de il manifesto



* Το «επεισόδιο του Τονκίνου» αποδείχτηκε η «πλαστή σημαία» ή ψευδής ανακοίνωση ( ότι δύο αμερικανικά αντιτορπιλικά βομβαρδίστηκαν στο κόλπο του Τονκίνου) με την οποία τον Αύγουστο του 1964 ο Πρόεδρος Τζόνσον δικαιολόγησε την εξαπόλυση του εξοντωτικού πολέμου εναντίον του Βιετνάμ, ακόμη και με βόμβες ναπάλμ και χημικά για την καταστροφή και των δασών της χώρας.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Zero Hedge,Wed, 28/08/2019

[Μήνυμα «παραδοσιακού συμμάχου» και προς θαλασσωμένους Μεσογειακούς συμμάχους, άξιο μελέτης και συναγωγής χρησίμων έως σωτήριων διδαχών -για να μην γίνουμε «ένα θέατρο στρατηγικής σύγκρουσης μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας».]


Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

΄Εχοντας διαφύγει εκτός σκηνής, μετά την κοινή πρες-κόνφερενς που έδωσε με τον Πρόεδρο Τραμπ, κατά την λήξη της συνόδου των G7, ο Γάλλος Πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν έδραξε την ευκαιρία να πλήξει τον Τραμπ και να αγκαλιάσει τον Πούτιν, (προφανώς με την έγκριση της ΄Αγκελας Μέρκελ).

«Ζούμε το τέλος της Δυτικής Ηγεμονίας», είπε ο Μακρόν στους διπλωμάτες την Τρίτη, δείχνοντας την άνοδο του Πεκίνου και της Μόσχας, σαν σημάδια μιας ανατροπής στην παγκόσμια σκηνή.

«Η παγκόσμια τάξη έχει σεισθεί όσο ποτέ άλλοτε…» Κλυδωνίζεται εξ αιτίας των σφαλμάτων που διέπραξε η Δύση σε ορισμένες κρίσεις, αλλά επίσης και των επιλογών που έκαναν οι Ηνωμένες Πολιτείες τα τελευταία λίγα χρόνια –και όχι μόνο υπό την παρούσα κυβέρνηση.»

Πρόκειται βέβαια για μια βολή που στόχευε τον Πρόεδρο Τραμπ, αλλά αναρωτιέται κανείς εάν ο Μακρόν έχει συνείδηση ότι και ο ίδιος ανήκει στην «Δύση», της οποίας καταγγέλλει τα λάθη.

Στην συνέχεια ο Μακρόν κορύφωσε το μήνυμά του, προειδοποιώντας ότι «θα αποτελούσε στρατηγικό λάθος» για τα έθνη της Δύσης το να μην αλλάξουν την (εχθρική) στάση τους απέναντι στην Ρωσία.

Όπως σημειώνει το ρωσικό δίκτυο RT, η ρητορική του Μακρόν για την Ρωσία έχει γίνει κάπως ηπιότερη τους τελευταίους μήνες…

«Το να διώχνουμε την Ρωσία μακριά από την Ευρώπη είναι ένα κρίσιμο στρατηγικό λάθος»

΄Ετσι, ωθούμε την Ρωσία είτε σε απομόνωση, όπερ αυξάνει τις εντάσεις, είτε στο να συμμαχήσει με άλλες μείζονες δυνάμεις, όπως η Κίνα, πράγμα που μπορεί να μη μας συμφέρει, είπε ο Μακρόν, καλώντας σε «αναθεώρηση» των σχέσεων με την Μόσχα.

Αλλιώς, η Ευρώπη θα μείνει κολλημένη με «κατεψυγμένες κρίσεις» και θα παραμείνει «ένα θέατρο στρατηγικής σύγκρουσης μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας», τόνισε ο Γάλλος Πρόεδρος.

Αυτές οι «επιλογές» έχουν επιπτώσεις «στις συγκρούσεις στην Μέση Ανατολή και αλλού, καθιστώντας απαραίτητη την αναθεώρηση της στρατιωτικής και διπλωματικής στρατηγικής, σημείωσε ο Μακρόν.

Κατά ειρωνική συγκυρία, τα χαϊδευτικά για τα αυτιά του Πούτιν σχόλια του Μακρόν ήρθαν μετά την μαστίγωση του Προέδρου Τραμπ από τα περισσότερα Δυτικά ΜΜΕ , επειδή τόλμησε να προτείνει την πρόσκληση του Πούτιν στην Σύνοδο των G7 του 2020 (στην οποία οικοδεσπότης θα είναι ο Τραμπ).

Και το περίεργο είναι ότι στο παραθαλάσσιο αποχαιρετιστήριο δείπνο της συνόδου, όπου ο Τραμπ ανακοίνωσε την πρόθεσή του να καλέσει και τον Ρώσο Πρόεδρο του χρόνου, εναντίον της πρόθεσης του Αμερικανού Προέδρου μίλησαν ο Πολωνός πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ και ο Γάλλος Πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν!!!

΄Ενας διπλωμάτης που ήταν παρόν, είπε σε δημοσιογράφο ότι η πρόταση Τραμπ προκάλεσε ένταση: «Οι περισσότεροι από τους άλλους ηγέτες έλεγαν ότι είναι μια οικογένεια, μια λέσχη, μια κοινότητα φιλελεύθερων δημοκρατιών και γι΄αυτόν τον λόγο δεν μπορείς να επιτρέψεις την επάνοδο του Πούτιν, που δεν αντιπροσωπεύει όλα αυτά.»

Φαίνεται ότι ο Ιταλός πρωθυπουργός Τζιουζέπε Κόντε, ήταν ο μόνος ηγέτης στους G7 που υποστήριξε την πρόταση Τραμπ.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Moon of Alabama 8-8-19

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Μια κάπως περίεργη είδηση που δημοσιεύθηκε στο Oilprice.com ισχυριζόταν ότι η Ρωσία θα εγκαθιστούσε στρατό, πολεμικά πλοία και μαχητικά αεριωθούμενα στο Ιράν. Η είδηση αναδημοσιεύθηκε από το Yahoo.com και το Zero hedge, παρά το ότι ήταν εξόφθαλμα παραμύθι.

Με τίτλο : Russia Gains Stranglehold Over Persian Gulf: Η Ρωσία Αποκτά Λαβή Πνιγμού Στον Περσικό Κόλπο, το δημοσίευμα ανέφερε:

«Σε μια δυνητικά καταστροφική κλιμάκωση των εντάσεων στον Περσικό Κόλπο, η Ρωσία σχεδιάζει να χρησιμοποιήσει τους ιρανικούς λιμένες Μπαντάρ-ε- Μπουσχέρ και Χαμπαχάρ σαν προκεχωρημένες βάσεις για πολεμικά σκάφη και πυρηνικά υποβρύχια, φρουρούμενα από εκατοντάδες οπλίτες των ειδικών δυνάμεων, μεταμφιεσμένους ως «στρατιωτικούς συμβούλους» και μιαν αεροπορική βάση πλησίον του Μπαντάρ-ε-Μπουσχέρ σαν ορμητήριο για 35 μαχητικά αεροπλάνα Σουχόι 35 και Σουχόϊ 57,όπως ανέφεραν (στην ιστοσελίδα) «Oil Price.com» ανώτερες πηγές πλησίον του ιρανικού καθεστώτος. Ο επόμενος γύρος των κοινών στρατιωτικών γυμνασίων στον Ινδικό Ωκεανό και στα Στενά του Ορμούζ θα σημειώσει την απαρχή της επί τόπου (ρωσικής) στρατιωτικής επέκτασης στο Ιράν, δοθέντος ότι στα ρωσικά πολεμικά θα επιτραπεί από το Ιράν να χρησιμοποιήσουν τις εγκαταστάσεις στο Μπαντάρ-ε-Μπουσχέρ και στο Χαμπαχάρ. Αναλόγως της δυνάμεως της εσωτερικής και εξωτερικής αντίδρασης σε αυτή την εξέλιξη, τα πολεμικά και οι ειδικές ρωσικές δυνάμεις μπορούν να μείνουν εκεί και να αυξηθούν αριθμητικά κατά τα προσεχή πενήντα χρόνια.

Από πού να αρχίσουμε;

1) Ο Περσικός Κόλπος είναι μια λίμνη, με ένα μέσο βάθος μικρότερο των 50 μέτρων. Είναι ένα μέρος που κάποιος θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει μόνο μικροσκοπικά υποβρύχια-νάνους.

2) Τα μαχητικά αεροπλάνα Σουχόϊ Su-57 δεν έχουν ακόμη κατασκευαστεί. Αυτά που πετούν τώρα είναι δοκιμαστικά και δεν διαθέτουν ακόμη τους αναγκαίους νέους κινητήρες. Η Ρωσία πρόσφατα παρήγγειλε την πρώτη φουρνιά των Su-57, αλλά οι πρώτες παραδόσεις θα γίνουν το 2022-24. 35 αεροπλάνα αυτού του τύπου μπορεί να είναι διαθέσιμα σε μια δεκαετία περίπου. Και όταν είναι έτοιμα θα προστατεύουν την Μάννα Ρωσία από το ΝΑΤΟ και όχι κάποιες ιρανικές πετρελαιοπηγές.

3) Οι Σπέτσναζ (και όχι Σπέτναζ) είναι ακριβά εκπαιδευμένες ειδικές δυνάμεις. Δεν εκτελούν καθήκοντα φρουράς βάσεων.

4) Το Σύνταγμα του Ιράν δεν επιτρέπει την στάθμευση ξένων στρατευμάτων. Το άρθρο 146 είναι ξεκάθαρο σε αυτό:

Η εγκατάσταση οποιασδήποτε ξένης βάσεως στο Ιράν, ακόμη και για ειρηνικούς σκοπούς, απαγορεύεται.

Τον Αύγουστο 2016 οι Ρώσοι και Ιρανοί στρατιωτικοί συμφώνησαν να εγκαταστήσουν στο Χαμαντάν του Ιράν μιαν βάση ανεφοδιασμού για βομβαρδιστικά τύπου Su-22M3, χρησιμοποιούμενα στην Συρία. Λίγες μέρες αφού η ανάπτυξη έγινε γνωστή η συμφωνία παραμερίσθηκε.

Στις 22 Αυγούστου η Τεχεράνη ζήτησε την διακοπή της στρατιωτικής συνεργασίας και εμπόδισε τους Ρώσους να χρησιμοποιούν τις βάσεις. Ένας λόγος για την εκπληκτική αυτή τροπή των εξελίξεων ήταν η πολιτική διένεξη στο Ιράν, όταν ο υπουργός Αμύνης, Στρατηγός Χοσείν Δεγκάν κατηγορήθηκε ότι «ασέβησε προς την Βουλή» και Παραβίασε το Σύνταγμα της χώρας.

5) Ο «επόμενος γύρος κοινών στρατιωτικών γυμνασίων’ Ιράν και Ρωσίας στον Ινδικό Ωκεανό και στα στενά του Ορμούζ» θα είναι ο ΠΡΩΤΟΣ. Και απαιτήθηκε ειδική συμφωνία. Γι΄αυτό και αποτέλεσε είδηση.

Mόσχα, 5 Αυγούστου Πρακτ.ΤΑΣΣ. Η Τεχεράνη αναμένει να διεξαγάγει εφέτος κοινά ναυτικά γυμνάσια με την Ρωσία και οι προετοιμασίες θα αρχίσουν σύντομα, δήλωσε την Δευτέρα ο διοικητής του Ιρανικού Στόλου, αντιναύαρχος Χοσείν Χανζαντί.

«Νωρίτερα υπογράψαμε μια συμφωνία (για κοινές ασκήσεις) με τις ένοπλες δυνάμεις της Ρωσίας και με την διοίκηση του ρωσικού στόλου. Σύντομα θα αρχίσουν οι προετοιμασίες και ο σχεδιασμός των ασκήσεων, που θα πραγματοποιηθούν εντός του έτους,» ανέφερε το πρακτορείο Φάρς ότι δήλωσε ο ναύαρχος Χανζαντί.

Στα τέλη Ιουλίου ο διοικητής του ιρανικού στόλου πραγματοποίησε επίσκεψη στην Ρωσία. Εδήλωσε στο ιρανικό πρακτορείο ΙΡΝΑ ότι ιρανό-ρωσικά γυμνάσια θα πραγματοποιηθούν σύντομα στο βόρειο τμήμα του Ινδικού Ωκεανού, περιλαμβανομένων των Στενών του Ορμούζ.

Μια «ειδικός των ιρανό-ρωσικών σχέσεων» σχολίασε: Ariane Tabatabai @ArianeTabatabai - 21:34 UTC · Aug 5, 2019:

«Ιρανικά ΜΜΕ αναφέρουν ότι το Ιράν και η Ρωσία υπέγραψαν μια συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας.

Οι λεπτομέρειες της συνεργασίας δεν δημοσιεύτηκαν, αλλά αυτή είναι η πρώτη φορά που μια τέτοια συμφωνία συνάφθηκε μεταξύ των δύο χωρών.

Είναι «η πρώτη φορά που μια τέτοια συμφωνία συνάπτεται μεταξύ των δύο χωρών», μόνο αν κανείς αγνοήσει την Κοινή Συμφωνία Στρατιωτικής Συνεργασίας μεταξύ Ρωσίας και Ιράν, που υπογράφτηκε τον Ιανουάριο του 2015, όπως και την άλλη που συνάφθηκε τον Αύγουστο του 2017. Η νέα συμφωνία είναι μόνο η πρώτη κατά το ότι προβλέπει κοινά στρατιωτικά γυμνάσια.

Φαίνεται πως οι «ειδικοί» που δουλεύουν για Δυτικές «δεξαμενές σκέψης» και κάποιοι αρθρογράφοι με μυστήριες «ανώτερες πηγές πλησίον του ιρανικού καθεστώτος» δεν είναι οι καλύτερα πληροφορημένοι άνθρωποι όταν πρόκειται για το Ιράν.

Κάθε ένα από τα πιο πάνω πέντε σημεία καταδεικνύει ότι η είδηση είναι ανοησία και ότι ο συντάκτης της δεν έχει ιδέα των στρατιωτικών και στρατηγικών θεμάτων. Δεν είναι περίεργο ότι και το υπόλοιπο του άρθρου στο Oilprice είναι εξ ίσου σκουπίδια όπως και η πρώτη παράγραφός του. Μυστήριες πηγές, που κακολογούν το Ιράν, ελλειμματική γνώση των γεγονότων και υποθετικές ερμηνείες τους δεν κάνουν μιαν αξιόπιστη πληροφόρηση.

Το Ιράν και η Ρωσία είχαν κατά καιρούς δύσκολες σχέσεις. Το 2010, ο τότε πρόεδρος Μετβιέντεβ υπέγραψε τις κυρώσεις κατά του Ιράν που αποφάσισε το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ με υποκίνηση των ΗΠΑ. Οι σχέσεις Ιράν-Ρωσίας πάγωσαν μετά από αυτό. Τις αναζωογόνησε η εντατική συνεργασία των δύο χωρών κατά τον πόλεμο στην Συρία. Αλλά οι σχέσεις δεν είναι αρκετά στενές ώστε να επιτρέπουν ρωσική βάση στο Ιράν.

Το Ιράν χρειάζεται όπλα και στην Ρωσία αρέσει να τα πουλάει. Περί αυτού πρόκειται. Μπορεί να γίνονται κάποια κοινά γυμνάσια, αλλά αυτά είναι συμβολικά και δεν συνιστούν συμμαχία. Το Ιράν είναι πολύ υπερήφανο για την ανεξαρτησία του και το κοινοβούλιό του δεν θα συμφωνούσε σε συμμαχία, όταν η Ρωσία δεν επιθυμεί να υπερεκτεθεί. Μόνο μια αμερικανική επίθεση στο Ιράν θα άλλαζε αυτή την εικόνα.

Δεν είναι δύσκολο να δεις το θέμα σωστά. Δεν έχεις παρά να σκεφτείς το ερώτημα: Μια ρωσική βάση στον Περσικό Κόλπο;

Για να κάνει τι;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Manlio Dinucci, Comité Valmy, 3 août 2019

[Το κατωτέρω πολύ σημαντικό άρθρο του έγκυρου Ιταλού στρατιωτικού εμπειρογνώμονα αποκτά πυρηνικό ενδιαφέρον για την Ελλάδα στον εν εξελίξει ελληνο-αμερικανικό «στρατηγικό διάλογο», για την αναβάθμιση και τον πολλαπλασιασμό των αμερικανικών βάσεων στην χώρα.]

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάϊκ Πομπέο ανακοίνωσε στις 2 Αυγούστου μετά από έξη μήνες αναμονής, την οριστική αποχώρηση των ΗΠΑ από την Συνθήκη για τους Πυρηνικούς Πυραύλους Ενδιαμέσου Βεληνεκούς, κατηγορώντας την Ρωσία ότι «την έχει εσκεμμένα παραβιάσει, εκθέτοντας σε κίνδυνο τα ανώτατα συμφέροντα των ΗΠΑ». Αυτή η είδηση δεν είχε στην Ιταλία παρά ελάχιστη απήχηση στην πολιτική και στα ΜΜΕ. Το εθνικό πρακτορείο ειδήσεων δεν της αφιέρωσε παρά λίγες αράδες. Και όμως βρισκόμαστε μπροστά σε μιαν απόφαση που θα έχει δραματικές συνέπειες για την Ιταλία, εκτιθέμενη όπως και άλλες ευρωπαϊκές χώρες να βρεθεί στην πρώτη γραμμή σε μιαν πυρηνική αναμέτρηση ΗΠΑ-Ρωσίας, όχι λιγότερο επικίνδυνη από του πρώτου Ψυχρού Πολέμου....

Η Συνθήκη INF, που υπογράφτηκε το 1987 από τους προέδρους Γκορμπατσώφ και Ρέιγκαν, κατήργησε όλους τους χερσαίους πυρηνικούς πυραύλους μικρού και μέσου βεληνεκούς (μεταξύ 500 και 5,500χλμ), προπάντων τους αμερικανικούς βαλλιστικούς πυραύλους Pershing 2, εγκατεστημένους στην Βρετανία, στην Ιταλία, στην Δυτική Γερμανία, στο Βέλγιο και στην Ολλανδία και ταυτόχρονα τους βαλλιστικούς πυραύλους SS20 που είχε εγκαταστήσει η Σοβιετική ΄Ενωση στα εδάφη της.

Το 2014 η κυβέρνηση Ομπάμα κατηγόρησε την Ρωσία, χωρίς να παρουσιάσει καμιάν απόδειξη, ότι δοκίμασε έναν πύραυλο κρουαζιέρας της απαγορευμένης από την Συνθήκη κατηγορίας και το 2015 ανήγγειλε ότι «απέναντι στην παραβίαση της Συνθήκης IFN από την Ρωσία, οι ΗΠΑ εξετάζουν την εγκατάσταση χερσαίων πυραύλων στην Ευρώπη”. Το σχέδιο επικυρώθηκε από την κυβέρνηση Τραμπ. Το 2018 το Κογκρέσο εξουσιοδότησε την χρηματοδότηση «ενός προγράμματος έρευνας και ανάπτυξης ενός πυραύλου κρουαζιέρας, εκτοξευόμενου από χερσαία αυτοκίνητη βάση» .

Η Μόσχα διέψευδε ότι ο δικός της πύραυλος κρουαζιέρας παραβίαζε την συνθήκη και κατηγορούσε, από την πλευρά της την Ουάσιγκτον ότι οι βάσεις εκτόξευσης αντιπυραύλων που είχε εγκαταστήσει στην Ρουμανία και Πολωνία εναντίον υποτιθέμενων ιρανικών πυραύλων, μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την εκτόξευση πυραύλων κρουαζιέρας με πυρηνικές κεφαλές. Μπροστά σε αυτή την αντιπαράθεση θα πρέπει να έχει κανείς κατά νουν τον γεωγραφικό παράγοντα: Ενώ ένας αμερικανικός πυρηνικός πύραυλος ενδιάμεσου βεληνεκούς, εγκατεστημένος στην Ευρώπη, μπορεί να πλήξει την Μόσχα (εντός ολίγων λεπτών), ένας ανάλογος ρωσικός πύραυλος, εγκατεστημένος στο ρωσικό έδαφος, μπορεί να πλήξει τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες , αλλά όχι την Ουάσιγκτον. Σε αναστροφή της εικόνας θα είχαμε την εγκατάσταση ρωσικών πυρηνικών πυραύλων κρουαζιέρας ενδιαμέσου βεληνεκούς στο Μεξικό.

« Οι Ηνωμένες Πολιτείες – υπογράμμισε ο Μάϊκ Πομπέο στην διακήρυξή του- εκτιμούν ιδιαίτερα την σταθερή συνεργασία και αποφασιστικότητα των συμμάχων του ΝΑΤΟ στην απάντηση τους στην ρωσική παραβίαση της Συνθήκης». Εγκώμιο που τους άξιζε: Οι σύμμαχοι, της Ιταλίας περιλαμβανομένης, εκήρυξαν την Ρωσία ένοχη παραβίασης της Συνθήκης, υιοθετώντας με κλειστά τα μάτια την κατηγορία που εκτόξευσαν οι ΗΠΑ χωρίς την παραμικρή απόδειξη.

Η εξάλειψη της Συνθήκης IΝF, που ανέστειλε στην συνέχεια και η Ρωσία στις 3 Ιουλίου, εντάσσεται στην κούρσα των εξοπλισμών, η οποία βασίζεται πλέον όχι τόσο στην ποσότητα αλλά στην ποιότητα των πυρηνικών όπλων, των συστημάτων εκτόξευσης και των χώρων εγκατάστασής τους. Πληροφορίες στρατιωτικών πηγών αναφέρουν ότι οι ΗΠΑ ετοιμάζουν νέους χερσαίους πυρηνικούς πυραύλους τόσο κρουαζιέρας όσο και βαλλιστικούς ( ικανούς να πλήξουν τον στόχο τους σε έξη με οκτώ λεπτά από την εκτόξευση). Η Ρωσία έχει προειδοποιήσει ότι εάν έχουν την βάση τους στην Ευρώπη, θα στοχεύσει τους ρωσικούς (πυρηνικούς) πυραύλους στα εδάφη όπου είναι εγκατεστημένοι οι αμερικανικοί πύραυλοι.

Ο ενταφιασμός της Συνθήκης IΝF έχει ως παράλληλο στόχο την Κίνα. Το αποκάλυψε ο ίδιος ο Πομπέο κατηγορώντας την Κίνα ότι αναπτύσσει ( στο δικό της έδαφος) χερσαίους πυρηνικούς πυραύλους ενδιαμέσου βεληνεκούς με τους οποίους «απειλεί τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους στην Ασία». Οι ΗΠΑ ετοιμάζονται επομένως να αναπτύξουν νέους πυρηνικούς πυραύλους ενδιαμέσου βεληνεκούς όχι μόνο κατά της Ρωσίας αλλά και εναντίον της Κίνας. Δύο δυνάμεων ικανών να απαντήσουν με νέα πυρηνικά όπλα.

Η Στάση της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης είναι και εδώ χαρακτηριστική: Στην Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών (21 Δεκεμβρίου 2018) συνέβαλε στον ενταφιασμό της Συνθήκης IΝF, ψηφίζοντας σύσσωμη την απόρριψη του ψηφίσματος με το οποίο η Ρωσία πρότεινε την διατήρηση της Συνθήκης και την καθιέρωση μηχανισμών ελέγχου συμμόρφωσης και διαπραγματεύσεων.

Και ενώ έδωσε έτσι την συγκατάθεσή της για την εγκατάσταση νέων αμερικανικών πυρηνικών όπλων στις χώρες της Ευρώπης, είχε προχθές τον απίθανο τουπέ να εκδώσει την ακόλουθη ανακοίνωση: «Ενθαρρύνουμε την διατήρηση των αποτελεσμάτων της Συνθήκης IΝF . Οφείλουμε να προσέξουμε να μη ακολουθήσουμε τον δρόμο μιας νέας κούρσας στους εξοπλισμούς, που θα εμείωνε τα σημαντικά αποτελέσματα που επιτεύχθηκαν μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου»…


Manlio Dinucci Édition de samedi 3 août 2019 de il manifesto
Traduit de l’italien par Marie -Ange Patrizio.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου