Articles by "Ρωσία"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ρωσία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Aλλά το σκοινί απειλεί να κοπεί στην Μαύρη Θάλασσα

Manlio Dinucci,ilmanifesto, Réseau International,17-4-2019
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

΄Ολοι εναντίον όλων: είναι η εικόνα του χάους που παρουσιάζουν τα ΜΜΕ να απλώνεται σαν κηλίδα πετρελαίου στην νότια ακτή της Μεσογείου, από την Λιβύη στην Συρία. Κατάσταση μπροστά στην οποία ακόμη και οι ΗΠΑ μοιάζουν να είναι ανίσχυρες. Στην πραγματικότητα οι ΗΠΑ δεν είναι ο μαθητευόμενος μάγος, που αδυνατεί να ελέγξει τις δυνάμεις που έχει εξαπολύσει. Είναι το νευρικό κέντρο μιας στρατηγικής –της στρατηγικής του χάους- η οποία, κατεδαφίζοντας ολόκληρα κράτη, προκαλεί μιαν αλυσιδωτή αντίδραση συρράξεων, με σκοπό να τις χρησιμοποιήσει κατά την γνωστή μέθοδο του διαίρει και βασίλευε.

Βγαίνοντας νικήτριες από τον ψυχρό πόλεμο το 1991, οι ΗΠΑ αυτό-ανακηρύχτηκαν «το μόνο κράτος με την δύναμη, το βεληνεκές και την επιρροή, σε κάθε διάσταση –πολιτική, οικονομική και στρατιωτική- πραγματικά παγκόσμιες», αποφασισμένο να εμποδίσει μιαν οποιαδήποτε αντίπαλη δύναμη να κυριαρχήσει σε μιαν περιοχή –την Δυτική Ευρώπη, την Ανατολικήν Ασία, την επικράτεια της πρώην Σοβιετικής ΄Ενωσης και της Νότιο-Δυτικής Ασίας (μέσης Ανατολής), της οποίας οι πλουτοπαραγωγικές πηγές επαρκούν για να αναδείξουν μιαν παγκόσμια δύναμη».

Από τότε, οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ υπό την διοίκηση τους, κατατεμάχισαν, ή κατεδάφισαν με πολέμους, το ένα μετά το άλλο, τα κράτη που θεωρούσαν εμπόδια στο σχέδιο της κοσμοκρατορίας –την Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, την Λιβύη, την Συρία και άλλα – ενώ ακόμη άλλα, όπως το Ιράν και η Βενεζουέλα, είναι στο στόχαστρο.

Στην ίδια στρατηγική εντάσσεται το πραξικόπημα στην Ουκρανία υπό την καθοδήγηση ΗΠΑ/ΝΑΤΟ, με προορισμό να προκαλέσει στην Ευρώπη έναν νέο ψυχρό πόλεμο, ώστε να απομονώσει την Ρωσία και να ενισχύσει την αμερικανική επιρροή στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Ενώ συγκεντρώνουν την πολιτικο-μιντιακή προσοχή στην σύγκρουση της Λιβύης, καλύπτουν με σκιά το πολύ πιο απειλητικό φάσμα κλιμάκωσης της επιχείρησης του ΝΑΤΟ εναντίον της Ρωσίας. Η σύνοδος των 29 υπουργών των Εξωτερικών, που κλήθηκαν στην Ουάσιγκτον στις 4 Απριλίου για να γιορτάσουν τα 70 χρόνια του ΝΑΤΟ, ξανακραύγασαν, χωρίς καμιάν απόδειξη, τον ισχυρισμό ότι η Ρωσία παραβιάζει την Συνθήκη πυρηνικών όπλων ενδιαμέσου βεληνεκούς, αναπτύσσοντας στην Ευρώπη πυραύλους πυρηνικής ικανότητας».

Μια βδομάδα αργότερα, στις 11 Απριλίου. Το ΝΑΤΟ ανακοίνωσε ότι αυτό το καλοκαίρι θα πραγματοποιηθεί η «ανακαίνιση» του αμερικανικού «αμυντικού αντιπυραυλικού συστήματος» Αιγίς, που έχει εγκατασταθεί στο Ντεβεσέλου της Ρουμανίας, διαβεβαιώνοντας ότι αυτή «δεν θα προσθέσει καμιά επιθετική ικανότητα στο σύστημα».

Στην πραγματικότητα, αυτό το σύστημα, που έχει εγκατασταθεί στην Ρουμανία και στην Πολωνία, μπορεί αντίθετα να εκτοξεύει όχι μόνο αντιπυραύλους άμυνας, αλλά και πυρηνικούς πυραύλους. Η Μόσχα έχει προειδοποιήσει: Εάν οι ΗΠΑ εγκαταστήσουν στην Ευρώπη πυρηνικούς πυραύλους, η Ρωσία θα αναπτύξει στο έδαφός της αντίστοιχους πυραύλους που θα στοχεύουν τις βάσεις (των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ) στην Ευρώπη.


Οι υπουργοί των Εξωτερικών, που συγκεντρώθηκαν στην Ουάσιγκτον στις 4 Απριλίου, δεσμεύθηκαν ιδιαίτερα να «αντιταχθούν στις επιθετικές ενέργειες της Ρωσίας στην Μαύρη Θάλασσα» καθιερώνοντας «νέα μέτρα υποστήριξης στους εταίρους μας, Γεωργία και Ουκρανία.»

Την επομένη, δεκάδες πολεμικά πλοία και μαχητικά/βομβαρδιστικά αεροπλάνα των ΗΠΑ, του Καναδά, της Ελλάδας, της Ολλανδίας, της Τουρκίας, την Ρουμανίας, και της Βουλγαρίας άρχισαν στην Μαύρη Θάλασσα γυμνάσια αεροναυτικού πολέμου στα όρια των ρωσικών χωρικών υδάτων, χρησιμοποιώντας τα λιμάνια της Οδησσού (Ουκρανία) και Πότη (Γεωργία). Ταυτόχρονα, περισσότερα από 50 μαχητικά/βομβαρδιστικά των ΗΠΑ, Βρετανίας Γερμανίας, Γαλλίας και Ολλανδίας, που απογειώνονταν από ολλανδικό αεροδρόμιο και ανεφοδιάζονταν στον αέρα, εκτελούσαν « αεροπορικές επιθετικές επιχειρήσεις εναντίον χερσαίων και θαλάσσιων στόχων». Επιπρόσθετα, ιταλικά μαχητικά/βομβαρδιστικά Eurofighter θα σταλούν και πάλι από το ΝΑΤΟ να περιπολούν στην περιοχή της Βαλτικής, εναντίον της «απειλής» των ρωσικών αεροπλάνων.

Το σκοινί είναι τεντωμένο στα άκρα και μπορεί να κοπεί (ή να το κόψουν) ανά πάσα στιγμή, σύροντάς μας σε ένα χάος πολύ πιο επικίνδυνο από αυτό της Λιβύης.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ενισχύει και Διευρύνει την επιρροή της στην Ανατολική Μεσόγειο

του Michal Kranz, Checkpoint Asia, 15-4-2019
Μετάφραση:Μιχαήλ Στυλιανού

Κατά την πρόσφατη περιοδεία του στην Μέση Ανατολή, ο Αμερικανός υπουργός των Εξωτερικών Μάϊκ Πομπέο επικεντρώθηκε κυρίως στην επιρροή του Ιράν στην περιοχή, αλλά στις 20 Μαρτίου, στην Ιερουσαλήμ, χαρακτήρισε επίσης την Ρωσία ως αντίπαλο των περιφερειακών συμμάχων των ΗΠΑ, επιπλέον του Ιράν και της Κίνας, μιλώντας για ενέργεια και ασφάλεια στην Ανατολική Μεσόγειο: «Αναθεωρητικές δυνάμεις, όπως το Ιράν, η Ρωσία και η Κίνα προσπαθούν να καταλάβουν σημαντικό χώρο στην Ανατολή και στην Δύση», δήλωσε ο Πομπέο, μιλώντας πλάι στον πρωθυπουργό του Ισραήλ Μπέντζαμιν Νετανιάχου και στους ηγέτες της Ελλάδας και της Κύπρου.
Τεράστια κοιτάσματα πετρελαίου ανακαλύφθηκαν 
στην Ανατολική Μεσόγειο, που μοιράζονται μεταξύ Λιβάνου και Ισραήλ.

Ο Πομπέο σχεδίαζε, όπως γράφτηκε, να τραβήξει κόκκινες γραμμές για τα ρωσικά σχέδια στον Λίβανο, κατά την παραμονή του στην Βηρυτό στις 22 και 23 Μαρτίου. Αλλά οποιαδήποτε σχέδια και αν είχε ο Πομπέο, φαίνεται πως δεν καρποφόρησαν. Στις βδομάδες που ακολούθησαν την επίσκεψη του Πομπέο, οι ηγέτες του Λιβάνου επαύξησαν τις προσπάθειές τους να συνεργαστούν με ρωσικές εταιρείες στην επέκταση του τομέα πετρελαίου και φυσικού αερίου της χώρας τους.

Μολονότι οι ΗΠΑ διατηρούν μιαν σημαντική διπλωματική επιρροή στις ενεργειακές υποθέσεις του Λιβάνου, οι ρωσικές οικονομικές επενδύσεις έχουν κατά πολύ ξεπεράσει τις αμερικανικές και Ρώσοι αξιωματούχοι και επικεφαλής επιχειρήσεων εξέφρασαν την επιθυμία τους να προχωρήσουν περισσότερο στην στερέωση του ρόλου τους ως αποφασιστικών παραγόντων, καθώς οι ΗΠΑ συνεχίζουν να βραδυπορούν.

«Οι Ρώσοι πλεονεκτούν έναντι των Αμερικανών, όχι μόνο στον Λίβανο αλλά και σε όλη την περιοχή», δήλωσε στο Αλ Μόνιτορ ο Αμάλ Αμπού Ζαίντ, σύμβουλος επί των λίβανο-ρωσικών υποθέσεων στο Υπουργείο των Εξωτερικών.

Ο Λίβανος και η Ρωσία υπέγραψαν ένα μνημόνιο συνεννόησης τον Οκτώβριο του 2013 να συνεργαστούν στην εκμετάλλευση πετρελαίου και φυσικού αερίου και από τότε η συνεργασία τους έχει γίνει στενότερη. Τον Δεκέμβριο 2017 η κυβέρνηση του Λιβάνου εκχώρησε τα πρώτα της συμβόλαια για εξερεύνηση υποθαλάσσιων κοιτασμάτων πετρελαίου και αερίου σε ένα κονσόρτσιουμ τριών εταιρειών, όπου συμμετέχει η Νόβατεκ, η δεύτερη μεγαλύτερη ρωσική εταιρεία αερίου.

Τον περασμένο Ιανουάριο, ο, κρατικής κατά πλειοψηφία ιδιοκτησίας, ρωσικός πετρελαϊκός γίγας Ροσνέφτ υπέγραψε μια 20ετή σύμβαση να διαχειρίζεται, λειτουργεί και δυνητικά να αποκαταστήσει και επεκτείνει τμήμα της τερματικής αποθήκευσης πετρελαίου στην Τρίπολη, την δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Λιβάνου. Η Ροσνέφτ συμμετέχει επίσης σε διαγωνισμό με άλλα κονσόρτσια, που περιλαμβάνει και μιαν αμερικανική εταιρεία, για υπεράκτιο τερματικό σταθμό αερίου.

Μέρες μετά την επίσκεψη του Πομπέο, ο Πρόεδρος του Λιβάνου Μισέλ Αούν ταξίδεψε στην Μόσχα, όπου συναντήθηκε με τον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν και τον Γενικό Διευθυντή της Ροσνέφτ, Ιγκόρ Σέσιν, ο οποίος δήλωσε ότι η εταιρεία του ενδιαφέρεται «να προαγάγει τις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις στον Βόρειο Λίβανο». Κατά τον Αμπού Ζείντ, ο Σέσιν ενδιαφέρεται να οικοδομήσει μέχρι τρεις ακόμη εγκαταστάσεις αποθήκευσης στην Τρίπολη και ενδεχομένως να επενδύσει σε ένα μελλοντικό διυλιστήριο στον βόρειο Λίβανο.

Ο βουλευτής Σεζάρ Αμπί Χαλίλ, που ήταν υπουργός Ενέργειας όταν ο Λίβανος υπέγραψε το συμβόλαια με την Ροσνέφτ για την Τρίπολη, είπε στο Αλ Μόνιτορ ότι υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον στον Λίβανο για συνεργασία με ξένες εταιρείες και αμερικανικές για την εγκατάσταση και την αποκατάσταση διυλιστηρίων. Πρόσθεσε ότι τα συμβόλαια θα συναφθούν τελικά με εκείνες που θα κάνουν τις καλύτερες προσφορές, όπως η Ροσνέφτ για την Τρίπολη.

Το ενδιαφέρον της Ρωσίας για τον Λίβανο συνδέεται με την στρατηγική της στην περιοχή. Από το 2016, η Ροσνέφτ επεκτείνει σταθερά τις επιχειρήσεις της στο Ιράκ, στην Αίγυπτο και στην Λιβύη, ενώ η Γκαζπρόμ, ρωσική κρατική εταιρεία φυσικού αερίου, έχει εισχωρήσει στην αγορά αερίου της Συρίας κατά την διάρκεια του πολέμου. Μολονότι τα συριακά αποθέματα πετρελαίου και αερίου είναι απείρως μικρότερα από εκείνα του γειτονικού Ιράκ, η θέση τους είναι στρατηγικής σημασίας για την Ρωσία, που υποστηρίζει την κυβέρνηση του Προέδρου ΄Ασαντ από τις αρχές του πολέμου. Η Ρωσία έχει εξ άλλου αρχίσει έρευνες για πετρέλαιο και αέριο στην θαλάσσια οικονομική ζώνη της Συρίας.

Ο Αμπού Ζείντ επιβεβαίωσε ότι η αποκατάσταση του από μακρού αχρηστευμένου αγωγού πετρελαίου που συνδέει την Τρίπολη με τις πετρελαιοπηγές στο Ιρακινό Κουρδιστάν, όπου απασχολείται η Ροσνέφτ, ήταν ένα από τα θέματα της συζήτησης του Προέδρου Αούν του Λιβάνου με τον Σέσιν στην Μόσχα. Η απόκτηση πρόσβασης στην πετρελαϊκή υποδομή του Λιβάνου, επιπλέον των υπεράκτιων κοιτασμάτων της χώρας, είναι εύλογο να ενισχύσει την στρατηγική θέση της Ρωσίας στην Συρία και στην όλη ανατολική Μεσόγειο, αλλά είναι επίσης πιθανό ότι θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τις εγκαταστάσεις στην Τρίπολη για να προσπαθήσει να παρακάμψει τις αμερικανικές κυρώσεις για τις μεταφορές πετρελαίου στην Συρία.

Στο μεταξύ, οι αμερικανικές εταιρείες δεν μπόρεσαν ή δεν θέλησαν να συμμετάσχουν στις υποθαλάσσιες έρευνες στις ακτές του Λιβάνου, όπου το αμερικανικό Υπουργείο Ενέργειας υπολογίζει την απόδοση κοιτασμάτων σε σχεδόν 254 δισεκατομμύρια δολάρια, μεταξύ 2020 και 2039. Ο Αμπού Ζείντ είπε πως άκουσε ότι η ExxonMobil είχε ενταχθεί σε ένα κονσόρτσιουμ προτού αρχίσει η υποβολή προσφορών για έρευνες, αλλά τελικά αυτή και άλλες αμερικανικές εταιρείες δεν υπέβαλαν προσφορές.

“Eίμαι βέβαιος ότι οι Αμερικανοί είχαν το ενδιαφέρον, αλλά δεν ήταν ιδιαίτερα ευτυχείς με την παρουσία των Ρώσων σ΄αυτόν τον τομέα,» είπε ο Αμπού Ζείντ, υπολογίζοντας τις πολιτικές πλευρές, όπως ότι ο ρόλος του Εσμπολά στην πολιτική ζωή του Λιβάνου μπορεί να τρομάζει τους Αμερικανούς πιθανούς επενδυτές.

΄Αλλοι ειδικοί του κλάδου ανάφεραν ότι γραφειοκρατικά προβλήματα, καθυστερήσεις και αλλαγή των συνθηκών της αγοράς ευθύνονται για την εξάτμιση του ενθουσιασμού των εταιρειών στο πρώτο άνοιγμα σε προσφορές. Ο Αμπί Χαλίλ συμφωνεί με αυτή την εκτίμηση αλλά προσθέτει ότι κατά τις επίσημες επισκέψεις του στις ΗΠΑ διαπίστωσε συνέχεια του ενδιαφέροντος αμερικανικών εταιρειών για το πετρέλαιο και αέριο του Λιβάνου και για την εγκατάσταση διυλιστηρίων σε όλη τη χώρα.

Παρά τις σχετικές δυσκολίες, η ρωσική Νόβατεκ επέμεινε και εξασφάλισε δικαιώματα σε δυο τεμάχια της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης του Λιβάνου, το ένα των οποίων βρίσκεται σε διαφιλονικούμενη ζώνη, μέρος της οποία διεκδικεί το Ισραήλ από το 2010. Στις 4 Απριλίου, ο υπουργός Ενέργειας Ναντά Μπουστανί ανακοίνωσε μια δεύτερη πρόσκληση προσφορών για πέντε πρόσθετα τεμάχια της ΑΟΖ, τα δύο από τα οποία βρίσκονται κατά μήκος της διαφιλονικούμενης συνοριακής ζώνης. Οι Λιβανοί ηγέτες από μακρού υποστηρίζουν ότι το Ισραήλ επιχειρεί να καταπατήσει μέρος της λιβανικής ΑΟΖ.

Την 1η Απριλίου, ο πρόεδρος της Βουλής του Λιβάνου Ναμπί Μπερί δήλωσε ότι ο Λίβανος δεν πρόκειται να δώσει στο Ισραήλ «ούτε ένα φλιτζάνι» από τα ύδατά του. Σύμφωνα με το γραφείο του Προέδρου της Βουλής, ο Ναμπί Μπερί συζήτησε στις 23 Μαρτίου με τον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών Μάικ Πομπέο το θέμα των νοτίων θαλασσίων συνόρων του Λιβάνου με το Ισραήλ και προσπάθειες για την λύση αυτής της διαφοράς. Ο Αμπού Ζείντ υποστηρίζει ότι όλες οι πλευρές ενδιαφέρονται για έναν μεσολαβητικό ρόλο των ΗΠΑ σ΄αυτήν τη διαφορά.

Ανεξάρτητα από αυτό, η αμερικανική επιρροή σε θέματα που σχετίζονται με την ενέργεια μειώνεται γρήγορα στον Λίβανο, με την απουσία των αμερικανικών εταιρειών από τους τομείς πετρελαίου και αερίου στην χώρα και την έλλειψη εμπιστοσύνης της ηγεσίας της χώρας, που πιστεύει ότι η Ουάσιγκτον υπερασπίζεται τα συμφέροντα το Ισραήλ.

«Στην πραγματικότητα, οι ΗΠΑ πρώτον, δεν ενδιαφέρονται τόσο και δεύτερον, το έδαφος που άλλοτε κατείχαν ως επιρροή και διαμόρφωση αποφάσεων, έχει χαθεί», δήλωσε στο Αλ Μόνιτορ η Χανίν Γκαντάρ, ερευνήτρια ειδική για τον Λίβανο και το Ιράν στο Ινστιτούτο Εγγύς Ανατολής της Ουάσιγκτον. Πρόσθεσε ότι κατά την γνώμη της είναι απίθανο ότι αμερικανικές εταιρείες θα εξασφαλίσουν συμβόλαια για την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων της ΑΟΖ το Λιβάνου.

Μέχρι τώρα, οι αμερικανικές προσπάθειες ανάσχεσης της ρωσικής ανάπτυξης στην Ανατολική Μεσόγειο με διπλωματικά μέσα έχουν αποδειχτεί ατελέσφορες. Εάν οι αμερικανικές εταιρείες δεν αποφασίσουν σοβαρά να αποκτήσουν δικαιώματα συμμετοχής στην εκμετάλλευση των υποθαλάσσιων κοιτασμάτων του Λιβάνου, θα είναι σχεδόν αδύνατο για τις ΗΠΑ να ανατρέψουν την πρωτοπορία που έχει εξασφαλίσει η Ρωσία στον τομέα Πετρελαίου και Αερίου της χώρας, και να φέρουν προσκόμματα στην συνεχή ενίσχυση της οικονομικής θέσης της Μόσχας σε όλη την Μέση Ανατολή.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του M K Bhadrakumar Indian Punchline, Fri, Mar 29, 2019

[ Το πιο κάτω άρθρο του, υψηλής πείρας, οξυδέρκειας και παιδείας, Ινδού διπλωμάτη είναι άκρως διαφωτιστικό -και πνευματικά ερεθιστικό ως ανάγνωσμα- για τον μέσον αναγνώστη, αλλά είναι προπάντων χρησιμότατο βοήθημα ανάγνωσης, ανάλυσης και ερμηνείας διπλωματικών δηλώσεων και κειμένων, για τους παρ ημίν ασχολουμένους - κατ’ επάγγελμα η ερασιτεχνικά, κατόπιν πρωθυπουργικής ανάθεσης- με την διαχείριση των εξωτερικών προβλημάτων. Τα εθνικά επιτεύγματα, ιδίως της τελευταίας δεκαετίας - και σε αυτόν τον υπαρξιακής εθνικής σημασίας τομέα- κραυγάζουν εναγώνια την ανάγκη τέτοιας διδασκαλίας.]

Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού


Η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών Μαρία Ζαχάροβα επιβεβαίωσε στην Μόσχα την περασμένη Τρίτη ότι Ρώσοι «ειδικοί» βρίσκονται πράγματι στην Βενεζουέλα, στα πλαίσια μιας συμφωνίας τεχνικής στρατιωτικής συνεργασίας του 2001 με το Καράκας. Η Ζαχάροβα υπογράμμισε ότι η ρωσική συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας με την Βενεζουέλα είναι σύμφωνη με το σύνταγμα της χώρας, έχει πλήρη νομική κάλυψη και δεν χρειάζεται οποιανδήποτε πρόσθετη έγκριση από την Εθνοσυνέλευση της χώρας» (που ελέγχεται από την αντιπολίτευση).

Η δήλωση έγινε μετά πληροφορίες των ΜΜΕ ότι αεροσκάφη της ρωσικής αεροπορίας προσγειώθηκαν το Σάββατο στο Καράκας και αποβίβασαν τον Βασίλη Τονκοσκούρωφ, αρχηγό του επιτελείου των ρωσικών χερσαίων δυνάμεων, με στρατιωτικό προσωπικό σχεδόν 100 ανδρών και 35 τόνους υλικού. Ανώνυμος αξιωματούχος της ρωσικής πρεσβείας στο Καράκας δήλωσε στο πρακτορείο Σπούτνικ ότι το ρωσικό προσωπικό είχε έρθει «για την ανταλλαγή απόψεων. Η Ρωσία έχει συνάψει ορισμένα συμβόλαια τα οποία είναι υπό εκτέλεση, συμβόλαια τεχνικού-στρατιωτικού χαρακτήρα.

Αντιστράτηγος Βασίλη Τονκοσκούρωφ
Η ανακοίνωση της Ζαχάροβα έγινε την επομένη τηλεφωνήματος που έλαβε ο Ρώσος υπουργός των Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρώφ από τον Αμερικανό ομόλογό του Μάϊκ Πομπέο, στις 25 Μαρτίου. Οι ρωσικές πληροφορίες ανέφεραν ότι ο Πομπέο «ενδιαφέρθηκε για ορισμένα ζητήματα σχετικά με τις εξελίξεις στην Βενεζουέλα». Προσέθεταν ότι « ο Σεργκέι Λαβρώφ υπογράμμισε (στον Πομπέο) ότι οι απόπειρες της Ουάσιγκτον να οργανώσει ένα πραξικόπημα στην Βενεζουέλα και οι απειλές της κατά της νόμιμης κυβέρνησης αποτελούν παραβίαση του καταστατικού χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και κατάφωρη επέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις ενός κυρίαρχου κράτους… Μετά την έκθεση των κυριοτέρων διαφορών στις ρωσικές και αμερικανικές θέσεις, οι δύο αξιωματούχοι συμφώνησαν να μείνουν σε επαφή και να συνεχίσουν την ανταλλαγή εκτιμήσεων.»

Η εκδοχή του Στέιτ Ντιπάρτμεντ ωστόσο υποστήριζε ότι ο Πομπέο «προειδοποίησε την Ρωσία να πάψει την μη εποικοδομητική συμπεριφορά της στην Βενεζουέλα» και ότι η Ουάσιγκτον και οι περιφερειακοί σύμμαχοί της « δεν θα μείνουν απαθείς θεατές ενώ η Ρωσία παροξύνει τις εντάσεις.» Υποστήριζε ακόμη ότι ο Πομπέο κατηγόρησε την Ρωσία για «συνεχιζόμενη επέμβαση… σε υποστήριξη του παράνομου καθεστώτος του Νικόλα Μαδούρο στην Βενεζουέλα, (η οποία) απειλεί να παρατείνει τις οδύνες του λαού της χώρας, που στην συντριπτική πλειοψηφία του υποστηρίζει τον προσωρινό πρόεδρο Χουάν Γκουαϊδό».

Στο μεταξύ, την Δευτέρα και την Τρίτη, σε μια σειρά μηνυμάτων, ο Σύμβουλος Ασφαλείας Τζων Μπόλτον, ξέσπαγε στο Τουίτερ την οργή και την απογοήτευσή του: «Ο Μαδούρο απώλεσε την υποστήριξη του λαού της Βενεζουέλας και εξαρτάται από την υποστήριξη της Κούβας και της Ρωσίας για να σφετεριστεί την δημοκρατία και να καταπιέζει αθώους πολίτες… Αντί να στέλνει αεροπλάνα ικανά για πυρηνικούς βομβαρδισμούς και ειδικές δυνάμεις για να στηρίξουν έναν διεφθαρμένο δικτάτορα, η Ρωσία θα όφειλε να συνεργαστεί με την διεθνή κοινότητα σε υποστήριξη του λαού της Βενεζουέλας. Οι ΗΠΑ δεν θα ανεχθούν την ανάμειξη ξένων εχθρικών στρατιωτικών δυνάμεων στους κοινούς στόχους του Δυτικού Ημισφαιρίου για την δημοκρατία, την ασφάλεια και το κράτος δικαίου… Ο Μαδούρο ζητά την βοήθεια Κουβανών και Ρώσων τραμπούκων για να υποτάξει τον λαό της Βενεζουέλας».

Με αυτές τις εξελίξεις, η κρίση περί την Βενεζουέλα μπορεί να εμφανίζεται σε διάσταση ενός Νέου Ψυχρού Πολέμου. Σαφώς η Μόσχα έχει ζυγίσει τα υπέρ και τα κατά της κατάστασης στην Βενεζουέλα και έχει αποφασίσει να μην είναι απολογητική για την υποστήριξή της στην κυβέρνηση Μαδούρο. Παρά τις εκρήξεις της Ουάσιγκτον, η Μόσχα δεν δείχνει την διάθεση να υποχωρήσει.*

Το μεγάλο ερώτημα που εκκρεμεί είναι εάν η Ρωσία ανεβαίνει την σκάλα της κλιμάκωσης. Πράγματι, η ενίσχυση της στρατιωτικής-τεχνικής συνεργασίας απορρέει από την εκτίμηση στην Μόσχα ότι οι μανιώδεις αμερικανικές απόπειρες να απεργαστούν/καλύψουν ένα στρατιωτικό πραξικόπημα στην Βενεζουέλα δεν πηγαίνουν πουθενά. Στο μεταξύ, ο Πρόεδρος Νικόλας Μαδούρο, ανακοίνωσε σε συνέντευξή του, την Παρασκευή, στην ρωσική τηλεόραση ότι «μια υψηλού επιπέδου σύσκεψη διακυβερνητικής συνεργασίας» μεταξύ Ρωσίας και Βενεζουέλας, θα συνέλθει τον Απρίλιο, «όπου θα υπογράψουμε 20 έγγραφα για την συνεργασία στην Οικονομία, το Εμπόριο, τον Πολιτισμό, την Ενέργεια και την Εκπαίδευση.»

Αρκεί να λεχθεί λοιπόν ότι, η Μόσχα αναβαθμίζει την υποστήριξή της στον Μαδούρο και καταστρώνει ένα σχέδιο δράσεως για την ανάπτυξη ενός σφαιρικού προγράμματος διμερούς συνεργασίας, μεσοπρόθεσμης και μακροπρόθεσμης προοπτικής. Τώρα, αυτό μπορεί μόνο να σημαίνει ότι κατά την ρωσική εκτίμηση , το αμερικανικό σχέδιο για την ανατροπή του καθεστώτος –με οικονομικές κυρώσεις και άλλα υποχθόνια μέσα (όπως σαμποτάζ της ηλεκτροδότησης) και διάφορες μεθόδους πολιτικής και διπλωματικής πίεσης (μεταξύ των οποίων και την παράνομη κατάσχεση καταθέσεων της Βενεζουέλας σε Δυτικές τράπεζες, ύψους δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων), μπορεί και πρέπει να αντιμετωπιστεί. Είναι ενδιαφέρον ότι η Κούβα, η οποία έχει πλούσια πείρα αντίστασης στις καταπιεστικές μεθόδους της Ουάσιγκτον, συνεργάζεται στενά με την Ρωσία σε αυτή την κατεύθυνση.

Από ότι φαίνεται –μέχρι τώρα τουλάχιστον- μια ευθεία αμερικανική στρατιωτική επέμβαση στην Βενεζουέλα για την βίαιη μεταβολή του καθεστώτος δεν είναι στο πρόγραμμα. Αυτό που αναμένεται είναι μάλλον μια παρατεταμένη περίοδος ψυχρού πολέμου φθοράς. Μπορεί η Ρωσία να αναδεχτεί το οικονομικό βάρος που αυτό συνεπάγεται; Αλλά η αναλογία της ρωσικής επέμβασης στην Συρία δεν ισχύει στην παρούσα περίπτωση, καθόσον η Βενεζουέλα είναι μια πλούσια χώρα με τα μεγαλύτερα γνωστά αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο. Επίσης και η Κίνα έχει ισχυρούς λόγους να νοιάζεται για την οικονομική σταθερότητα της Βενεζουέλας.

Από την άλλη πλευρά, για την Ρωσία είναι υπόθεση ζωτικής σημασίας οι ΗΠΑ, που φιλοδοξούν να γίνουν ο πρώτος εξαγωγέας πετρελαίου και φυσικού αερίου, να μην πάρουν τον έλεγχο των τεράστιων αποθεμάτων της Βενεζουέλας, γιατί έτσι θα αποκτούσαν την δύναμη να ρυθμίζουν κατά βούληση την παγκόσμια προσφορά και ζήτηση ενέργειας και να καθορίζουν την τιμή του πετρελαίου και του αερίου.

Σε γεωπολιτικούς όρους, μια ισχυρή ρωσική παρουσία στην Βενεζουέλα καθίσταται ένα ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί της Ρωσίας απέναντι στην αυξανόμενη στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ κατά μήκος των δυτικών ρωσικών συνόρων στην κεντρική και ανατολικήν Ευρώπη και στα Βαλτικά κράτη. Και αυτό μόνο του καθιστά την Βενεζουέλα έναν στρατηγικό εταίρο για την Ρωσία. Σε απλή διατύπωση, οποιαδήποτε προβολή της ρωσικής δύναμης στην αυλή των ΗΠΑ θα επιβάλει στην Ουάσιγκτον σε κάποιο σημείο, και σύντομα μάλλον παρά αργά, την επιτακτική ανάγκη να προσέλθει σε έναν εποικοδομητικό διάλογο και σε διαπραγματεύσεις με την Μόσχα, οσοδήποτε δυσκολοχώνευτες και να είναι οι προοπτικές τους.

Και πράγματι, σε κάποιο σημείο της ανακοίνωσής της , η Ζαχάροβα, με «μπηχτή» στο Δόγμα του Μονρόε (σημ: «Η Αμερική μόνο για τους Αμερικανούς») που επικαλέστηκε η κυβέρνηση Τραμπ, έθεσε το αιχμηρό ερώτημα: «Και αυτοί τι δουλειά έχουν στο Ανατολικό Ημισφαίριο; ΄Ισως πιστεύουν ότι οι άνθρωποι σ΄αυτήν την πλευρά του κόσμου θα είναι ευγνώμονες όταν η Ουάσιγκτον αλλάζει κατά βούληση τους ηγέτες τους και σκοτώνει όσους δεν της αρέσουν; ΄Η οι ΗΠΑ πιστεύουν ακόμη ότι οι λαοί περιμένουν τους Αμερικανούς να τους φέρουν την δημοκρατία στα φτερά των βομβαρδιστικών τους; Ρωτήστε τους Ιρακινούς, τους Λίβυους και τους Σέρβους γι΄αυτά.»

Η Ζαχάροβα δεν αναφέρθηκε ανοικτά στην Ουκρανία, ή στα Βαλτικά κράτη και στην Πολωνία και στην Μαύρη Θάλασσα και στον Καύκασο, αλλά το υπονοούμενο μήνυμα ήταν σαφές: ΄Οταν οι ΗΠΑ αλωνίζουν στην αυλή της Ρωσίας, η Ρωσία χρησιμοποιεί το δικαίωμά της να ανταποδώσει τα ίδια. Τελεία και παύλα. Είναι χρήσιμο να υπομνησθεί η λύση της κρίσης των ρωσικών πυραύλων στην Κούβα, το 1962, με την αμοιβαία απόσυρση των ρωσικών πυραύλων από την Κούβα και των αμερικανικών από την Τουρκία.

Το τηλεφώνημα του Πομπέο στον Λαβρώφ αποκαλύπτει ότι οι ΗΠΑ προσπαθούν να διαγνώσουν τις προθέσεις της Ρωσίας. Είναι ενδιαφέρον ότι η σχετική ρωσική ανακοίνωση ανέφερε ότι ο Λαβρώφ έθεσε και τα θέματα της Ουκρανίας και της Συρίας στην συνομιλία με τον Πομπέο. Οι παρατηρήσεις του ήταν αιχμηρές: «Ο Σεργκέι Λαβρώφ υπογράμμισε επίσης ότι η πρόθεση των ΗΠΑ να αναγνωρίσουν στο Ισραήλ κυριαρχικά δικαιώματα στα Υψώματα του Γκολάν θα μπορούσε να οδηγήσει σε σοβαρή παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου, να παρεμποδίσει την διαδικασία διευθέτησης του Συριακού και να επιδεινώσει την κατάσταση στην Μέση Ανατολή. Αναφερόμενος στην Ουκρανία, ο Σεργκέι Λαβρώφ τόνισε ότι είναι απαράδεκτη η αμερικανική τακτική να υποβοηθεί τις ενέργειες του καθεστώτος του Κιέβου στον τορπιλισμό των συμφωνιών του Μινσκ για τον διακανονισμό της ενδο-ουκρανικής σύγκρουσης.»

Περιέργως, η ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για την τηλεφωνική συνομιλία, παρέλειψε κάθε αναφορά στην Συρία και στην Ουκρανία. Προφανώς ήταν πολύ καυτή η πατάτα για την Ουάσιγκτον, ακόμη και να αναφέρει ότι ο Λαβρώφ επεσήμανε την αμερικανική συμπεριφορά στο «Ανατολικό Ημισφαίριο», την οποία η Ρωσία θεωρεί μη ανεκτή.

ΣημΜετφ: * Την δημοσίευση του άρθρου ακλούθησαν οι ακόλουθες εξελίξεις.

1.- Ο Πρόεδρος Τραμπ κάλεσε την Ρωσία να φύγει από την Βενεζουέλα και απείλησε ότι «όλες οι επιλογές είναι στο τραπέζι».

2.- Η εκπρόσωπος του ρωσικού ΥΠΕΞ απάντησε «προτού μιλήσουν για τα νόμιμα συμφέροντα άλλων εθνών, θα συμβούλευα την κυβέρνηση των ΗΠΑ να τηρεί τις υποσχέσεις της στην διεθνή κοινότητα» -αναφερόμενη στην υπόσχεση Τραμπ για απόσυρση των Αμερικανών από την Συρία.

3.- Η ρωσική κρατική βιομηχανία παραγωγής οπλικών συστημάτων Rosoboronexport ανακοίνωσε ότι ένα νέο κέντρο εκπαίδευσης πληρωμάτων ελικοπτέρων οικοδομήθηκε στο Καράκας , στο οποίο πιλότοι θα εκπαιδεύονται σε μεταφορικά Μι-17 και Μι-26, σε επιθετικά Μι-36 και σε άλλους τύπους ρωσικών ελικοπτέρων. Μεταδόθηκαν και φωτογραφίες, όπως αυτή στην προμετωπίδα του παρόντος άρθρου.

* Ρωσικό ελικόπτερο Μι-26 υπερίπταται του Καράκας AFP / Raul Arboleda                                                



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Finian Cunningham, Zero Hedge 22-3-2019, Strategic Culture

[Το παρόν ξεχωριστό άρθρο του διεθνώς έγκυρου Ιρλανδού δημοσιογράφου μεταφράστηκε με εσωτερικό δισταγμό και επιφύλαξη για τις -παράτολμες και ασυμβίβαστες με εδραιωμένες θέσεις και εκτιμήσεις περί ισορροπιών και δυνατοτήτων- ριζοσπαστικές ερμηνείες και χαρακτηρισμούς του. Με το τέλος της μετάφρασης όμως, έπεσε η είδηση, ότι σε αεροδρόμιο της Βενεζουέλας αποβιβάσθηκε στρατιωτικό άγημα με επικεφαλής Ρώσο στρατηγό, από ρωσικό μεταγωγικό αεροπλάνο, που μετέφερε και σημαντικό φορτίο εξοπλισμού.
Σύνοψη των στοιχείων και φωτογραφίες συμπληρώνουν και καλύπτουν έτσι τον αρθρογράφο.]

Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού

Σε μιαν συνάντηση υψηλού επιπέδου, την περασμένη εβδομάδα, στην Ρώμη, φαίνεται πως η Ρωσία επανέλαβε μιαν προειδοποίηση στις ΗΠΑ ότι δεν θα ανεχθεί μιαν αμερικανική στρατιωτική
επέμβαση για την ανατροπή την κυβέρνηση της Βενεζουέλας, με την οποία έχει συνάψει συμμαχία.

Στο μεταξύ, πίσω στην Ουάσιγκτον, ο Πρόεδρος Τραμπ, κατά την πρες-κόνφερενς που έδωσε με τον Βραζιλιανό πρόεδρο Μπολσονάρο στον Λευκό Οίκο διακήρυσσε και πάλι ότι η στρατιωτική επιλογή είναι πάντοτε στο τραπέζι,. Ο Τραμπ είτε μπλοφάρει είτε δεν έχει ακόμη ενημερωθεί για την αξιολόγηση της ρωσικής προειδοποίησης.

Η συνάντηση στην ιταλική πρωτεύουσα μεταξύ του Αμερικανού «ειδικού απεσταλμένου» για τις υποθέσεις της Βενεζουέλας Έλιοτ΄Αμπραμς και του Ρώσου υφυπουργού των Εξωτερικών Σεργκέι
Ριαμπκώφ
είχε τα χαρακτηριστικά ενός επείγοντος ραντεβού. Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ ανακοίνωσε το γεγονός μόλις τρεις μέρες πριν την συνάντηση. Οι δυο αξιωματούχοι , όπως αναφέρεται, συναντήθηκαν επί δυο ώρες σε ένα ξενοδοχείο της Ρώμης, γεγονός ενδεικτικό μιας επείγουσας ρύθμισης.

Ο ΄Αμπραμς δεν είναι ένας συνηθισμένος διπλωμάτης. Είναι ειδικός στην ανατροπή καθεστώτων, με εγκληματικό μητρώο για την προαγωγή τρομοκρατικών επιχειρήσεων, ειδικότερα στην περιβόητη υπόθεση Ιράν-Κόντρα για την αποσταθεροποίηση της Νικαράγουας, στην δεκαετία του 1980.

Ο διορισμός του από τον Πρόεδρο Τραμπ, για τον «Φάκελο της Βενεζουέλας», υπογραμμίζει την σοβαρότητα του σχεδίου της Ουάσιγκτον για την αλλαγή του καθεστώτος στο Καράκας. Το εάν
θα πετύχει την εφαρμογή αυτού του σχεδίου είναι μια άλλη υπόθεση.

Ο εκπρόσωπος της Μόσχας στην συνάντηση, Σεργκέι Ριαμπκώφ είναι γνωστό πως δεν μασάει τα λόγια του, έχοντας προηγουμένως καταγγείλει δριμύτατα την Ουάσιγκτον ότι επιδιώκει την παγκόσμια στρατιωτική κυριαρχία. Αποκαλεί τα πράγματα με το όνομά τους και χαρακτηρίζει εγκληματία αυτόν που διαπράττει εγκλήματα.

Η συνάντηση της περασμένης εβδομάδας στην Ρώμη χαρακτηρίστηκε ως «ειλικρινής» και «σοβαρή» -όροι που στον διπλωματικό κώδικα σημαίνουν θυελλώδης. Η χρονική τοποθέτησή της έγινε σε κρίσιμη στιγμή, μετά το χάος που είχαν δημιουργήσει οι διακοπές της ηλεκτροδότησης στην Βενεζουέλα, τις οποίες πολλοί παρατηρητές, συμπεριλαμβανομένου του Κρεμλίνου, αποδίδουν σε ηλεκτρονικό σαμποτάζ. Η διακοπή λειτουργίας του συστήματος παραγωγής ηλεκτρινή ενέργειας
ακολούθησε μιαν αποτυχημένη απόπειρα της Ουάσιγκτον να στήσει μιαν πρόκληση, με την εισαγωγή ανθρωπιστικής βοήθειας από την γειτονική Κολομβία τον προηγούμενο μήνα, με στόχο τις
ένοπλες δυνάμεις της Βενεζουέλας.

Το γεγονός ότι μέχρι τώρα ναυάγησαν οι προσπάθειες της Ουάσιγκτον να ανατρέψει την κυβέρνηση της Βενεζουέλας μπορεί να εντείνει την αμερικανικήν εκστρατεία αποσταθεροποίησης της χώρας, για την εγκατάσταση του επικεφαλής της αντιπολίτευσης Χουάν Γκουαϊδό, που αυτοανακηρύχτηκε τον Ιανουάριο «προσωρινός Πρόεδρος», με τις ευλογίες του Αμερικανού αντιπροέδρου Πενς.

Μετά την αποτυχία των «μπλάκ-άουτ» σε όλη την χώρα να κινήσουν σε εξέγερση λαού και στρατού κατά της κυβέρνησης Μαδούρο, η επόμενη επιλογή-πειρασμός για την Ουάσιγκτον θα μπορούσε να είναι η στρατιωτική.

Μοιάζει σημαδιακό ότι η Ουάσιγκτον εκκένωσε πρόσφατα όλους τους υπόλοιπους διπλωμάτες της από την Βενεζουέλα. Για την απόφαση της ανάκλησης, ο υπουργός των Εξωτερικών Μάικ Πομπέο εξήγησε ότι η παρουσία του αμερικανικού προσωπικού επί τόπου «περιόριζε» τις δυνατότητες δράσεως της Ουάσιγκτον.

Αναφέρθηκε επίσης ότι οι Αμερικανικές Αερογραμμές, την περασμένη εβδομάδα, ακύρωσαν τις πτήσεις τους στην Βενεζουέλα, γεγονός που πάλι υποδείκνυε ότι οι ΗΠΑ ετοίμαζαν μια στρατιωτική επέμβαση, είτε άμεσα, με τον στρατό τους, είτε συγκαλυμμένα, με τον εξοπλισμό τοπικών εντολοδόχων τους. Η δεύτερη μέθοδος ασφαλώς εμπίπτει στην ειδικότητα του Άμπραμς.

Μετά την συνάντηση στην Ρώμη, ο Ριαμπκώφ δήλωσε ωμά: «Υποθέτουμε πως η Ουάσιγκτον αντιμετωπίζει με σοβαρότητα, τις προθέσεις μας, την στάση μας και τις προειδοποιήσεις μας.»

Μια από τις προειδοποιήσεις που διαβίβασε ο Ριαμπκώφ πιστεύεται πως ήταν ότι καμιά αμερικανική στρατιωτική επέμβαση στην Βενεζουέλα δεν θα γίνει ανεκτή από την Μόσχα.

Από την πλευρά του, ο ΄Αμπραμς βγήκε από την συνάντηση σαν να είχε δεχτεί άγριο κατσάδιασμα. 
« Όχι, δεν φθάσαμε σεσύμπτωση απόψεων, αλλά νομίζω ότι οι συνομιλία ήταν θετική υπό την έννοια ότι και οι δύο πλευρές βγαίνουν με καλύτερη κατανόηση των θέσεων της άλλης», δήλωσε στους
δημοσιογράφους.

«Μια καλύτερη κατανόηση των απόψεων της άλλης πλευράς» σημαίνει ότι στην αμερικανική πλευρά ορίστηκε μια κόκκινη γραμμή, για να κάνει πίσω.

Η υπεροψία των Αμερικανών είναι αφάνταστη. Ο ΄Αμπραμς φαίνεται πως ταξίδεψε στην Ρώμη –κατά τα αμερικανικά δημοσιεύματα- με την προσδοκία ότι θα επεξεργαστεί με τον Ριαμπκώφ μιαν «μεταβατική διαδικασία», ή ένα «συμβιβασμό», για το ποιος θα πάρει τον «τίτλο του προέδρου» της Βενεζουέλας.

Αυτό αναμφίβολα εννοούσε όταν δήλωσε μετά την συνάντηση «δεν υπήρξε σύμπτωση απόψεων», αλλά απέκτησε μια «καλύτερη αντίληψη των ρωσικών θέσεων».

Το σχέδιο της Ουάσιγκτον είναι να επαναλάβει το προηγούμενο της Συρίας. Κατά τον οκταετή πόλεμο στην Συρία, η Ουάσιγκτον συνεχώς επαναλάμβανε την απαίτηση για μιαν «πολιτική
μετάβαση», στο τέλος της οποίας ο Πρόεδρος ΄Ασαντ θα απομακρυνόταν από την εξουσία. Αντίθετα, η αμετακίνητη στάση της Ρωσίας ήταν ότι δεν ανήκει σε κάποια ξένη δύναμη το δικαίωμα να αποφασίζει για τις πολιτικές εξελίξεις στη Συρία. Η διαμόρφωσή τους ανήκει στην κυρίαρχη και ανεπηρέαστη βούληση του λαού της χώρας.
Τρία σχεδόν χρόνια μετά την ρωσική στρατιωτική επέμβαση στην Συρία, για την διάσωση της αραβικής χώρας υπό υπόγειο πόλεμο με αμερικανική υποστήριξη για την αλλαγή καθεστώτος, η
αμερικανική πλευρά προφανώς εγκατέλειψε τις προηγούμενες επιτακτικές αξιώσεις της για «πολιτική μετάβαση». Η αρχή της συριακής κυριαρχίας επικράτησε, σε μεγάλο βαθμό χάρις στην
ρωσική δραστική υπεράσπιση ενός ΄Αραβα συμμάχου.

Κατά το ίδιο τρόπο, η Ουάσιγκτον, στην αθεράπευτη οίησή της, εισπράττει άλλο ένα μάθημα από την Ρωσία –αυτή την φορά στην υποτιθέμενη «αυλή της», στην Λατινική Αμερική.

Αποκλείεται η Ρωσία να δελεαστεί με μαλαγανιές, από τους συνωμότες αλλαγής καθεστώτων της Ουάσιγκτον, να συζητήσει για το ποιος θα είναι πρόεδρος της Βενεζουέλας και πως «μπορούμε να διαχειριστούμε την μετάβαση». Η Μόσχα επανέλαβε άπειρες φορές ότι πρόεδρος της Βενεζουέλας είναι ο Νικόλας Μαδούρο, τον οποίο ψήφισε πέρυσι ο λαός με συντριπτική πλειοψηφία, σε ελεύθερες και έντιμες εκλογές –που μποϋκοτάρισε μια αμερικανο-κίνητη αντιπολίτευση.

Το πλαίσιο που επιχειρεί να θέσει η Ουάσιγκτον για την επιλογή μεταξύ του ευνοούμενου της «προσωρινού προέδρου» και του εκλεγμένου Μαδούρο είναι τελείως αυθαίρετο. Δεν αξίζει καν για
συζήτηση, επειδή αποτελεί έναν βάναυσο βιασμό της κυριαρχίας της Βενεζουέλας. Με ποιο δικαίωμα η Ουάσιγκτον αποτολμά να θέλει να επιβάλει μιαν τέτοια ανέντιμη επιλογή;

Στην περίπτωση και της Βενεζουέλας η Ρωσία είναι υποχρεωμένη να υπενθυμίσει –ξανά- στους ασύδοτους κυβερνήτες των ΗΠΑ για την ύπαρξη του Διεθνούς Δικαίου και την υποχρέωση σεβασμού της εθνικής κυριαρχίας, όπως το έκανε προηγούμενα στην περίπτωση της Συρίας.

Και στην περίπτωση που η Ουάσιγκτον εκραγεί και δοκιμάσει την στρατιωτική επιλογή, η Μόσχα είπε την περασμένη εβδομάδα στον χειρουργό των ανατροπών κυβερνήσεων ΄Αμπραμς ότι εκεί υπάρχει μια κόκκινη γραμμή, με την ένδειξη στοπ. Εάν στην Ουάσιγκτον απομένει ικανότητα λογικού διαλογισμού, θα ξέρει από την εμπειρία της Συρίας ότι η Ρωσία έχει εξασφαλίσει τα νώτα
της Συρίας.

Τώρα οι πεισμωμένοι Αμερικανοί θα συνεχίσουν με περισσότερα σαμποτάζ, ηλεκτρονικά ή οικονομικά. Αλλά οι επιλογές είναι περιορισμένες, αντίθετα με ότι πιστεύει ο Τραμπ. Οι ημέρες της
αχαλίνωτης ιμπεριαλιστικής αμερικανικής ασυδοσίας είναι μετρημένες. Χάρις, εν μέρει, στο διεθνές κύρος και στην στρατιωτικήν ισχύ της Ρωσίας.


Ρωσικός Στρατός και Βοήθεια Φθάνουν στην Βενεζουέλα Μετά την Επίδοση Κόκκινης Προειδοποίησης στον Τραμπ.


Zero Hedge, 24-3-2019

Μέρες μόλις μετά την συνάντηση της Ρώμης, όπου η Ρωσία επανέλαβε αυστηρή προειδοποίηση στις ΗΠΑ, η Μόσχα δεν ριψοκινδυνεύει με την τύχη του Νότιο-αμερικανού συμμάχου της. Και τώρα, σύμφωνα με όσα μεταδίδει ο δημοσιογράφος Javier I. Mayorca, ο αντιστράτηγος Vasily Tonkoshkurov, πρώτος υπαρχηγός των ρωσικών χερσαίων δυνάμεων, έφθασε στην Βενεζουέλα.

Ο Ρώσος στρατηγός έφθασε στην Βολιβαριανή Δημοκρατία συνοδευόμενος από 99 άνδρες των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων, στο αεροδρόμιο Maiquetia , με αεροπλάνο Αντόνωφ 124. Την ρωσική αποστολή υποδέχτηκε στο αεροδρόμιο ο Διευθυντής Διεθνών Υποθέσεων και ΕνοποίησηςVA Marianny Mata.

Αμέσως μετά (14.00), στο ίδιο αεροδρόμιο προσγειώθηκε φορτηγό αεροπλάνο, το οποίο αποβίβασε φορτίο 35 τόνων υλικού που ανήκει στο στρατιωτικό προσωπικό, το οποίο είχε ήδη αποβιβαστεί. Μέλη της ρωσικής πρεσβείας και ο GB Edgar Colina Reyes παρέστησαν στην υποδοχή.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Andrew Korybko, Oriental Review, Zero Hedge, 14/03/2019
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Ο Ρώσος πρωθυπουργός Μεντβέντεφ επισκέφθηκε την Βουλγαρία την περασμένη εβδομάδα.
Η επίσκεψη του απέβλεπε να διερευνήσει την δυνατότητα επέκτασης του αγωγού αερίου Turk Stream στην Βουλγαρία και από εκεί στην Σερβία και στην Κεντρική Ευρώπη, κάτι πουν εξαρτάται από το εάν η Σόφια μπορεί να εξασφαλίσει σταθερές νομικές εγγυήσεις από τις Βρυξέλλες, προκειμένου να αποφευχθεί το ναυάγιο του αγωγού South Stream , που οδήγησε στην εκπόνηση του παρόντος προγράμματος.

Ο χρόνος της επίσκεψής του Μεντβέντεφ συνέπεσε επίσης με τους εορτασμούς της Ημέρας της Απελευθέρωσης, που οργάνωσε ο οικοδεσπότης του, με τους οποίους η Βουλγαρία αναπολεί πως πολέμησε για την ελευθερία της από τον Οθωμανικό ζυγό, με την βοήθεια της Ρωσίας, γεγονός που έκανε αυτήν την εκδήλωση μια τέλεια ευκαιρία για την επίσκεψη του Ρώσου .πρωθυπουργού.

Οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών ήσαν παραδοσιακά στενές, αλλά είχαν επίσης και τα προβλήματά τους, ιδιαίτερα κατά τους δύο παγκοσμίους πολέμους, όπου βρέθηκαν σε αντίθετα στρατόπεδα.


Το περίπλοκο των ρωσο-βουλγαρικών σχέσεων εξηγεί γιατί είναι πολύ ευκολότερη η συζήτηση, παρά η εφαρμογή της προέκτασης του Turk Stream στην Βουλγαρία, ειδικότερα στο πλαίσιο της πρόσφατης εξέλιξης του βαλκανικού αυτού κράτους σε προτεκτοράτο ΗΠΑ/ΕΕ, που λειτουργεί περίπου ως ένα από τα υποτελή κράτη. Τούτου λεχθέντος, είναι πάντως ενδεικτικό της ειλικρινούς επιθυμίας των βουλγαρικών αρχών να προαγάγουν τα εθνικά τους συμφέροντα το ότι προσπαθούν έστω να προχωρήσουν προς αυτή την δυνατότητα.

Η ΕΕ έχει ασφαλώς ανάγκη αυτής της ενέργειας και μολονότι θα προτιμούσαν, για πολιτικούς λόγους, να διαφοροποιήσουν τις πηγές εφοδιασμού τους πολύ ευρύτερα από την Ρωσία, ή τουλάχιστον να διατηρήσουν την διέλευση του αγωγού μέσω Ουκρανίας, θα μπορούσαν να δεχτούν τον Turk Stream, αφού δεν έχουν άλλη ρεαλιστική δυνατότητα επιλογής υπό τις παρούσες συνθήκες. Οι ΗΠΑ, ωστόσο, σύμμαχος της Βουλγαρίας, είναι σαφώς εναντίον του αγωγού, αφού επιδιώκει να εξάγει στην Ευρώπη το δικό της ακριβότερο υγραέριο.

Μπορεί επομένως να λεχτεί ότι σήμερα στην Βουλγαρία διεξάγεται ένας αγώνας επιρροής.

Η ΕΕ θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει το οικονομικό και θεσμικό βάρος της στην χώρα υπέρ της επέκτασης του αγωγού Turk Stream από την Τουρκία στην κεντρικήν Ευρώπη, ενώ οι ΗΠΑ να χρησιμοποιήσουν την στρατιωτική επιρροή τους μέσω ΝΑΤΟ και των τοπικών αρχών που εξουσιάζουν για να αποτρέψουν το σχέδιο.

Ανάμεσα σε όλα αυτά, υπάρχουν προφανώς κάποιοι βουλγαρικοί παράγοντες λήψης αποφάσεων οι οποίοι –παρά τα πολιτικά ελαττώματά τους και την προσήλωσή τους στον ένα ή τον άλλο πάτρωνα- ωστόσο νοιάζονται για το εθνικό τους συμφέρον και κατανοούν πόσο σημαντικό είναι για την χώρα τους να πετύχει αυτή η ρωσική πρωτοβουλία, πράγμα που εξηγεί την κάποια πρόοδο που έχει σημειωθεί ως εδώ.

Απομένει να φανεί ποιος θα επικρατήσει σ’ αυτόν τον αγώνα επιρροής, αλλά η Βουλγαρία μόλις έγινε ένα σημαντικό πεδίο Ψυχρού Πολέμου.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ο Ρώσος Πρόεδρος προειδοποίησε την Δύση ότι η ανάπτυξη πυρηνικών πυραύλων 
στην Ευρώπη θα πυροδοτούσε άμεσα αντίποινα.

του Pepe Escobar, The Asia Times,24-2-2019
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Η ομιλία του Προέδρου Πούτιν για την κατάσταση του έθνους στην Ομοσπονδιακή Συνέλευση την περασμένη εβδομάδα ήταν ένα εξαιρετικό γεγονός. Ενώ επικεντρώθηκε κατά το μέγιστο στην εσωτερική κοινωνική και οικονομικήν ανάπτυξη, ο Πούτιν αναφέρθηκε και στην απόφαση των ΗΠΑ να αποχωρήσουν από την συνθήκη Πυρηνικών Δυνάμεων Ενδιάμεσου Βεληνεκούς(INF) και χάραξε με σαφήνεια τις κόκκινες γραμμές για τις ενδεχόμενες συνέπειες αυτής της ενέργειας.

Θα ήταν αφέλεια να πιστευτεί ότι δεν θα υπήρχε μια δραστική ανταπάντηση στην εγκατάσταση αμερικανικών εκτοξευτήρων «κατάλληλων για χρήση πυραύλων Τόμαχωκ» στην Πολωνία και στην Ρουμανία, σε απόσταση μόνο 12λεπτης πτήσεως από την ρωσική επικράτεια. Ο Πούτιν ήταν λακωνικός:

« Αυτή είναι για μας μια πολύ σοβαρή απειλή. Σε αυτήν την περίπτωση θα αναγκαστούμε – και θέλω αυτό να το υπογραμμίσω- θα αναγκαστούμε να λάβουμε μέτρα ισοδύναμης απάντησης.»

Αργότερα την ίδια νύχτα, πολλές ώρες μετά την ομιλία του, ο Πούτιν εξέτασε τι μπορεί να θεωρείται και πάλι στις ΗΠΑ ως απειλή.

« Υπάρχει τώρα κάποια σκληρή ιδεολογική σύγκρουση ανάλογη με εκείνη που μας χώριζε στον Ψυχρό Πόλεμο; Δεν υπάρχει καμιά. ΄Εχουμε ασφαλώς αμοιβαία παράπονα, αντίθετες προσεγγίσεις σε μερικά ζητήματα, αλλά αυτός δεν είναι λόγος να κλιμακώνεις τα πράγματα στο επίπεδο της κρίσης της Καραϊβικής στην δεκαετία του 1960.»

Αυτό ήταν μια ευθεία αναφορά στην κρίση για τους πυραύλους στην Κούβα το 1962, όταν ο Πρόεδρος Κένεντυ στάθηκε αντιμέτωπος του Νικήτα Χρουστσόφ της ΕΣΣΔ για τους σοβιετικούς πυραύλους που είχαν εγκατασταθεί απέναντι από τις αμερικανικές ακτές.

Στο μεταξύ το ρωσικό υπουργείο Αμύνης, έχει διακριτικά διαβεβαιώσει ότι τηλεφωνικές συνεννοήσεις συνεχίζονται κανονικά με το Πεντάγωνο, κάθε εβδομάδα και ότι αυτός ο διάλογος «αποδίδει».

Παράλληλα συνεχίζονται και οι δοκιμές ρωσικών όπλων εξαιρετικά προηγμένης τεχνολογίας, όπως ο δι-ηπειρωτικός βαλλιστικός πύραυλος, ο υπερηχητικός πύραυλος Κhinzal και η μαζική παραγωγή του υπερηχητικού πυραύλου Sarmat . Το πρώτο Σύνταγμα των Ρωσικών Στρατηγικών Πυραυλικών Δυνάμεων θα παραλάβει τον νέο πύραυλο Avangard πριν από το τέλος του χρόνου.

Και έπειτα είναι κα τοTsircon, ένας υπερηχητικός πύραυλος, ικανός να φθάσει τα αμερικανικά κέντρα αποφάσεων μέσα σε πέντε λεπτά, καθιστώντας όλα τα στρατιωτικά μέσα του ΝΑΤΟ εκτεθειμένα σε απειλή κονιορτοποίησης.

Αυτό που εννοούσε ο Πούτιν στην ομιλία του με την στοχοποίηση «κέντρων λήψεως αποφάσεων» αφορούσε βασικά το ΝΑΤΟ, όχι την αμερικανική επικράτεια.*

Και πάλι, είναι κρίσιμο να υπογραμμιστεί ότι καμιά από αυτές τις πολύ ανησυχητικές εξελίξεις δεν σημαίνει ότι η Ρωσία θα επιχειρήσει ένα προληπτικό πλήγμα κατά της ανάπτυξης αμερικανικών πυραύλων στην Ανατολικήν Ευρώπη. Ο Πούτιν ήταν κατηγορηματικός ότι αυτό δεν είναι αναγκαίο. Επιπλέον, το ρωσικό πυρηνικό δόγμα απαγορεύει οποιαδήποτε προληπτικά χτυπήματα.

Ο Οίκος του Ανατέλλοντος (Πυρηνικού) Ηλίου.

Για να καταστήσω αφομοιώσιμη αυτήν την αρχή, πήγα έναν μακρύ περίπατο πίσω από τον ποταμό Μόσκοβα, σταματώντας, κατά την επιστροφή, μπροστά στην Biblioteka Lenina, για να υποβάλω τα σεβάσματά μου στον Μεγαδάσκαλο Ντοστογιέφσκι. Και τότε μου φώτισε: Αυτό συνδεόταν άμεσα με ότι είχε συμβεί μια μέρα πιο πριν.

Την προτεραία της ομιλίας του Πούτιν για την κατάσταση του έθνους είχα πάει να επισκεφτώ τον Αλεξάντερ Ντούγκιν στο γραφείο του, στο εξαίσιο -σοβιετικής αρχιτεκτονικής art nouveau- κτίριο, του άλλοτε Κεντρικού Ταχυδρομείου. Ο Ντούγκιν, πολιτικός αναλυτής και μελετητής της στρατηγικής, με εκλεπτυσμένη φιλοσοφική σκέψη, καθυβρίζεται στην Ουάσιγκτον ως ο ιδεολόγος του Πούτιν. Υπήρξε και των αμερικανικών κυρώσεων στόχος.

Με υποδέχτηκε στην είσοδο η πολυτάλαντη θυγατέρα του, Ντάρια - δραστήρια σε όλα, από την φιλοσοφία και την μουσική ως την γεωπολιτική. Ο Ντούγκιν έδινε συνέντευξη στον ανταποκριτή του ιταλικού τηλεοπτικού δικτύου RAI, Sergio Paini. Μετά το τέλος της συνέντευξης, οι τρείς μας πιάσαμε συζήτηση, στα ιταλικά, για τον Λαϊκισμό, τον Ιταλό πολιτικό Ματέο Σαλβίνι και για τα κίτρινα γιλέκα στην Γαλλία. Ο Ντούγκιν μιλάει με άνεση πολλές γλώσσες.

΄Επειτα συνεχίσαμε την κουβέντα, από εκεί που την είχαμε αφήσει με την Ντάρια, τον Δεκέμβριο, στην προηγούμενη επίσκεψή μου στην Μόσχα. Ο Ντούγκιν είχε πάει στην Σαγκάη, να δώσει μια σειρά μαθημάτων διεθνών σχέσεων στο πανεπιστήμιο Φιουντάν και έδωσε επίσης διαλέξεις στα πανεπιστήμια Τσινγκχούα και Πεκίνου. Επέστρεψε εντυπωσιασμένος με το ενδιαφέρον του κινεζικού ακαδημαϊκού κόσμου για τον Λαϊκισμό, του Γερμανό φιλόσοφο Μάρτιν Χάιντεγκερ και τα Κίτρινα Γιλέκα, όπως επίσης και για τα εξελισσόμενα βήματα Ρωσίας και Κίνας στον στρατηγικό συνεταιρισμό τους. ΄Ετσι αναπόφευκτα εγκύψαμε στον Ευρασιανισμό και σε στρατηγικές προς την ευρασιατική ένωση.

Το γραφείο του Ντούγκιν έχει την ατμόσφαιρα μιας περιστρεφόμενης δεξαμενής σκέψης. Προσπαθούσα να ενημερώσω τον Ντούγκιν για την Βραζιλία, υπό τον Μπολσονάρο και την κλίκα του , όταν ξαφνικά εμφανίζεται –ποιος θα το φανταζόταν- ο Alastair Crooke. Ο ΄Αλαστερ, με την εξαιρετική διπλωματική όσφρησή του, είναι από τους κορυφαίους στον κόσμο ειδικούς της Μέσης Ανατολής και της Ευρώπης -και πολλών άλλων. Είναι στην Μόσχα για μια από τις διάσημες πλέον Διασκέψεις Βαλντάϊ για την Μέση Ανατολή, μαζί με σημαντικές προσωπικότητες από την Συρία και το Ιράν.

Σύντομα είχαμε απορροφηθεί από μιαν συναρπαστική συζήτηση για την ψυχή του Ισλάμ, την καθαρότητα του Σουφισμού, την Μουσουλμανική Αδελφότητα (αυτούς τους περίφημους φίλους της μηχανής Κλίντον), του τι ακριβώς μηχανεύονται ο Ερντογάν και η ηγεσία του Κατάρ και για την στειρότητα –πνευματική και ψυχική- του Ουαχαμπικού Οίκου των Σαούντ και των Εμιράτων.

Τείνουμε να συμφωνήσουμε πως συζητήσεις σαν αυτές -διεξαγόμενες στην Μόσχα και στην Τεχεράνη, στην Κωνσταντινούπολη και στην Σαγκάη- θα επωφελούνταν σημαντικά από την παρουσία ενός προοδευτικού Στηβ Μπάνον (οργανωτή της προεκλογικής εκστρατείας του Τραμπ), ικανού να οργανώσει και να προωθήσει μιαν συνεχή συζήτηση για την πολύ-κεντρικότητα.

Μια μέρα πριν την παγερή προειδοποίηση του Πούτιν κατά της ολίσθησης στον πυρηνικό Αρμαγεδδώνα, συζητούσαμε για τον κόσμο μετά την κατάργηση της Συνθήκης INF, αλλά με έμφαση στην ευρασιατική ενοποίηση. Που περιλαμβάνει ρωσικές και κινεζικές πνευματικές ηγεσίες, οι οποίες έχουν πλήρη συνείδηση ότι δεν μπορούν να επιτρέψουν στην αμερικανική υπερδύναμη να τις απομονώσει.

Συνόδευσα τον ΄Αλαστερ στο ξενοδοχείο του, περνώντας από το φωταγωγημένο Μπολσόϊ. Συνέχισα τον δρόμο μου και καθώς η Λουμπιάνκα (η περιβόητη έδρα της σταλινικής «ασφάλειας») χάθηκε από την θέα, ένας πλανόδιος μουσικός έπαιζε «το σπίτι στην χαραυγή», στα ρωσικά.

Ας ελπίσουμε πως δεν είναι πυρηνικός ο ήλιος που θα ανατείλει…


*Aυτή η ερμηνεία του Εσκομπάρ αποδείχτηκε εσφαλμένη και από την εκπομπή του Κισελιώφ, στην ρωσική κρατική τηλεόραση, που παρουσίασε «επί χάρτου» τους υποψήφιους ρωσικούς στόχους στις ΗΠΑ, μεταξύ των οποίων το Πεντάγωνο και η Προεδρική Κατοικία το Καμπ Ντέϊβιντ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
«Προς το Παρόν Δεν Απειλούμε Κανέναν», λέει ο Παρουσιαστής.


Ζero Hedge, 26-2-2019
Mετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Με την γοργή επιδείνωση των αμερικανό-ρωσικών σχέσεων, μετά την ακύρωση της Συνθήκης για α πυρηνικά όπλα ενδιάμεσου βεληνεκούς (INF), που προκάλεσε την καταγγελία του Πούτιν ότι οι ΗΠΑ «κατεδαφίζουν» την παγκόσμια ασφάλεια, η κρατική ρωσική τηλεόραση απαρίθμησε αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις τις οποίες η Μόσχα θα έπληττε σε περίπτωση πυρηνικού πλήγματος, σε ρεπορτάζ το οποίο το Ρώυτερ χαρακτήρισε «αφύσικο ακόμη και με πολεμοχαρή κριτήρια» και ανέφερε ότι ένας υπερηχητικός πύραυλος που αναπτύσσει η Ρωσία θα μπορούσε να πλήξει αυτούς τους στόχους σε λιγότερο του πεντάλεπτου.

Οι στόχοι περιλάμβαναν το Πεντάγωνο, το Forth Ritchie και την προεδρική δευτερεύουσα κατοικία στο Camp David, Maryland.

Το ρεπορτάζ μεταδόθηκε το βράδυ της Κυριακής, μερικές μέρες μετά την δήλωση του Πούτιν στην Μόσχα, ότι η Ρωσία είναι έτοιμη για μια κρίση σαν εκείνη για τους πυραύλους στην Κούβα, εάν οι ΗΠΑ πηγαίνουν γυρεύοντας.

Στο πρόγραμμα της Κυριακής, ο Ντιμίτρι Κισελιώφ, παρουσιαστής του κύριου εβδομαδιαίου τηλεοπτικού προγράμματος στην Ρωσία, «Βιέστι Νεντέλι» ( τα γεγονότα της εβδομάδας), παρουσίασε έναν χάρτη των ΗΠΑ και κατονόμασε διάφορους στόχους, που η Μόσχα θα επιδίωκε να πλήξει σε περίπτωση πυρηνικού πολέμου. Οι στόχοι, τους οποίους ο Κισελιώφ περιέγραψε ως αμερικανικά προεδρικά ή στρατιωτικά διοικητικά κέντρα, περιλάμβαναν επίσης το Οχυρό Ρίτσι, ένα κέντρο στρατιωτικής εκπαίδευσης που έκλεισε το 1998, την αεροπορική βάση Μακ Κλέλαν στην Καλιφόρνια, που έχει κλείσει το 2001, και την ναυτική βάση επικοινωνιών Τζιμ Κρηκ, στην πολιτεία της Ουάσιγκτον.

Η ρωσική τηλεόραση ανέφερε τους αμερικανικούς στόχους του ρωσικού υπερηχητικού πυραύλου «Τσίρκον», το οποίο ο Ντιμίτρι Κισελιώφ χαρακτήρισε «ανίκητο». Περιλαμβάνουν το Πεντάγωνο, το Καμπ Ντέϊβιντ και το Φορτ Ρίτσι.


Ο Κισελιώφ, ο οποίος συνδέεται με το Κρεμλίνο, είπε ότι ο υπερηχητικός πύραυλος τσίρκον, τον οποίο κατασκευάζει η Ρωσία – και που λέγεται πως μπορεί να ταξιδεύει με ταχύτητα πενταπλάσια του ήχου- θα μπορούσε να πλήξει αυτούς τους στόχους σε λιγότερο των πέντε λεπτών, εκτοξευόμενος από υποβρύχια.

«Για τώρα δεν απειλούμε κανέναν, αλλά εάν αυτή η εγκατάσταση (ενδιάμεσων πυρηνικών πυραύλων στην Ευρώπη) πραγματοποιηθεί, η απάντησή μας θα είναι στιγμιαία», είπε.

Το Ρώυτερ αναφέρει ότι ο Κισελιώφ είναι ένας από τους κύριους εκφορείς του ισχυρά αντιαμερικανικού τόνου στην ρωσική τηλεόραση και έχει πει κάποτε ότι η Μόσχα θα μπορούσε να μετατρέψει τις ΗΠΑ σε ραδιενεργή στάχτη. Σε ερώτηση πως σχολιάζει το ρεπορτάζ του Κισελιώφ, το Κρεμλίνο απάντησε ότι δεν αναμιγνύεται στην διαμόρφωση των προγραμμάτων της κρατικής τηλεόρασης.

Μετά την ενέργεια του Τραμπ να αναστείλει την εφαρμογή της Συνθήκης Ενδιάμεσων Πυρηνικών Όπλων και την αύξηση των εντάσεων και των ρωσικών ανησυχιών για την εγκατάσταση τέτοιων αμερικανικών όπλων στην Ευρώπη, ο Πούτιν προειδοποίησε ότι η Ρωσία θα αναγκαστεί να απαντήσει με υπερηχητικούς πυρηνικούς πυραύλους, εκτοξευόμενους από υποβρύχια κοντά στα θαλάσσια σύνορα των ΗΠΑ.


Σε απάντηση οι ΗΠΑ λένε ότι δεν έχουν άμεσα σχέδια να εγκαταστήσουν τέτοιους πυραύλους στην Ευρώπη και απορρίπτουν τις προειδοποιήσεις του Πούτιν ως παραπλανητική προπαγάνδα. Μολονότι οι ΗΠΑ δεν διαθέτουν τώρα χερσαίους πυρηνικούς πυραύλους ενδιάμεσου βεληνεκούς για να εγκαταστήσουν στην Ευρώπη, η απόφαση να εγκαταλείψουν την συνθήκη του 1987, με ισχυρισμούς για ρωσική παραβίασή της –τους οποίους απορρίπτει η Μόσχα- της επιτρέπουν να αναπτύξουν τέτοιους πυραύλους.

Ο Πούτιν δήλωσε ότι η Ρωσία δεν επιθυμεί μια νέα κούρσα εξοπλισμών, αλλά παράλληλα ύψωσε τους τόνους της ρητορικής του.

Ορισμένοι σχολιαστές είδαν αυτή την στάση του ως τακτική για να οδηγήσει τις ΗΠΑ σε συνομιλίες για την στρατηγική ισορροπία μεταξύ των δύο δυνάμεων, κάτι για το οποίο η Μόσχα καταβάλλει προσπάθειες από πολύ καιρό. Στο μεταξύ, η κατάρρευση της Συνθήκης INF έλυσε τα χέρια των νεοσυντηρητικών πολεμοκάπηλων στις ΗΠΑ και των εταιρειών όπλων να αρχίσουν να προετοιμάζονται για την επόμενη κούρσα εξοπλισμών, μεταξύ των δύο εθνών. Το μόνο ερώτημα που απομένει είναι όχι το εάν, αλλά πότε και η Κίνα θα αποφασίσει να συμμετάσχει επίσημα.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Parstoday.com,Réseau International, 15/2/2019

Μεταφραση Μιχαήλ Στυλιανού
ΣΗΜΕΙΩΣΗ : Η διατύπωση του κειμένου είναι του ιρανικού κρατικού πρακτορείου ειδήσεων και κατά τούτο αποκαλυπτική

Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν υπογράμμισε την Πέμπτη, στην κοινή πρες κόνφερενς με τους προέδρους του Ιράν και της Τουρκίας, ότι ο λαός της Συρίας θα πρέπει να αποφασίσει τελικά για την τύχη του και ότι η Τουρκία δεν έχει λόγο να δημιουργήσει μιαν ζώνη ασφαλείας στο συριακό έδαφος, χωρίς την συγκατάθεση του προέδρου της Συρίας Μπασάρ ελ ΄Ασαντ.

«Οι τρείς εγγυήτριες δυνάμεις της διαδικασίας ειρήνευσης της Συρίας στην Αστάνα(Ρωσία, Ιράν και Τουρκία) είναι αποφασισμένες να συνεχίσουν με σοβαρότητα τις τριμερείς συνεργασίες», βεβαίωσε ο Πούτιν στην κοινή συνέντευξη τύπου, μετά την διάσκεψη των τριών ηγετών στο Σότσι του Εύξεινου Πόντου.

Χαρακτηρίζοντας «πολύ θετική» την ατμόσφαιρα των συζητήσεων για την λύση της κρίσης της Συρίας, ο Πρόεδρος Πούτιν διαβεβαίωσε ότι έχουν κοινή την πεποίθηση ότι «η κρίση θα λυθεί με την πολιτική διαδικασία και τις διαπραγματεύσεις».

«Πιστεύουμε ότι είναι ο λαός της Συρίας που πρέπει να αποφασίσει για το μέλλον της χώρας του και δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική επιλογή», επέμεινε ο Πούτιν.

Ο Ρώσος πρόεδρος, που είχε συζητήσει με τους ομολόγους του Ιράν και της Τουρκίας για την τύχη της επαρχίας του Ιντλίμπ, τελευταίο φέουδο των τρομοκρατών και οπλοφόρων εξτρεμιστών που υποστηρίζει η Άγκυρα στα βόρειο-ανατολικά της Συρίας, υπενθύμισε την Πέμπτη στον Ρεσέπ Ταγίπ Ερντογάν, σε μια διμερή συνάντησή τους, ότι η Τουρκία δεν έχει το δικαίωμα να δημιουργήσει μια ζώνη-ταμπόν στην Συρία, χωρίς την έγκριση του Σύρου Προέδρου.

Η προειδοποίηση του Πούτιν εκτοξεύθηκε (a été lancé) ενώ ο Ερντογάν, πριν την άφιξή του στην διμερή συνάντηση με τον Πούτιν, δήλωσε στους δημοσιογράφους την επιθυμία του να αποσπάσει την άδεια της Μόσχας να συντονίσει την δημιουργία μιαν ζώνη ασφαλείας στα βόρεια της Συρίας.

Αναφερόμενος στην αμερικανική αποχώρηση από την Συρία, ο πρόεδρος Πούτιν ανέφερε ότι και αυτή υπήρξε αντικείμενο των συνομιλιών μεταξύ των τριών πλευρών και πρόσθεσε ότι αποτελεί «πολύ θετικό βήμα» κάθε μείωση της στρατιωτικής παρουσίας στην Συρία.

Επιμένοντας για την ανάγκη βελτίωσης των συνθηκών διαβίωσης στην Συρία και ειδικώτερα εξασφάλισης της οικονομικής ανόρθωσης της χώρας, ο Πούτιν έκανε έκκληση για την ιδιαίτερη προσοχή της διεθνούς κοινότητας σε αυτό το πρόβλημα βοήθειας στον λαό της Συρίας να επανεύρει την δυνατότητα ενός ομαλού βίου.

Παίρνοντας τον λόγο, στην ίδια κοινή πρες-κόνφερενς, ο Τούρκος πρόεδρος, επέμεινε στο θέμα της αποχώρησης των αμερικανικών στρατευμάτων και εξέφρασε αβεβαιότητα σχετικά με την ανακοίνωση της Ουάσιγκτον. « Εάν αυτή η στρατιωτική αποχώρηση δεν πραγματοποιηθεί, αυτή η απόφαση θα μπορούσε να έχει πολλές συνέπειες στην περιοχή», δήλωσε.

Διαβάζοντας την δήλωση του, μετά από τον πρόεδρο Ροχανί, ο κ. Ερντογάν καταδίκασε την τρομοκρατική επίθεση που πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη στο νοτιοανατολικό Ιράν και εξέφρασε τα συλλυπητήριά του στον ιρανικό λαό και στην κυβέρνηση της χώρας.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Géοnéral Dominique Delawarde, Reseau International,21-1- 2019 

[Θησαυρός δυσεύρετων πληροφοριών, το προκείμενο άρθρο παραβιάζει τον άγραφο αλλά αμείλικτο κώδικα της αυτολογοκρισίας και  οδηγεί τον διψασμένο ερευνητή στις υποχθόνιες λειτουργίες μιας παρασιτικής δύναμης, που διεισδύει και διαβρώνει το νευρικό σύστημα κρατών, διαφθείρει και κατατρώγει την ουσία της δημοκρατίας και -με μεθόδους εξαγοράς, εκβιασμού και εξόντωσης αντιστάσεων- κατακτά τους μοχλούς της εκτελεστικής εξουσίας, των ελεγκτικών εξουσιών, και των οργάνων ενημέρωσης,  σε έθνη πλανητικής επιρροής. Βαθύτατα φασιστική και ρατσιστική, στην δημόσια δράση της κινείται ως  υπερευαίσθητος φρουρός της  δημοκρατικής δεοντολογίας  και αμείλικτος εισαγγελέας ακόμη και υποψίας ρατσιστικής εκτροπής.                                                                                       Στρατηγός και στην κορυφή των μυστικών υπηρεσιών του γαλλικού στρατού ,ο συντάκτης του πολύτιμου διδακτικού άρθρου, με προϋπηρεσία στην Ευρώπη, Μέση Ανατολή, Ασία και Αμερική, μπορεί τώρα - στην ελευθερία και ασφάλεια της αποστρατείας του-  να μιλά, αποκαλύπτει και γράφει με την εγκυρότητα της αυθεντικής γνώσης  και των κορυφαίων γαλλικών και αμερικανικού παρασήμων.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Από δημοσίευμα της 8ης Ιανουαρίου από  το Russia Today (RT) πληροφορηθήκαμε ότι ένα από τα πρώτα νομοσχέδια που εξέτασε το Κογκρέσο στις αρχές του 2019 αποβλέπει να προστατεύσει το Ισραήλ από οποιοδήποτε μποϋκοτάζ. Η δημοσίευση και το περιεχόμενο αυτού του άρθρου είναι αποκαλυπτικά της ποιότητας των σχέσεων μεταξύ των ΗΠΑ-Ισραήλ και Ρωσίας. Επιβεβαιώνουν πλήρως τα συμπεράσματα  άρθρου μου της 22-2-2017 επί του θέματος.
Τι μας αποκαλύπτει λοιπόν αυτό το δημοσίευμα της Russia Today;
1.- Ενώ οι ΗΠΑ έχουν υποβληθεί σε μια κατάσταση  «στάσης εργασίας» του κράτους, η οποία έχει δημιουργήσει σοβαρότατα προβλήματα στην ομαλή λειτουργία της χώρας και στην ζωή εκατοντάδων χιλιάδων Αμερικανών πολιτών, οι κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι δεν βρίσκουν τίποτα καλύτερο να κάνουν από του να συζητήσουν έναν Νόμο anti BDS (Boycott, Desinvestissement, Sanctions) (εναντίον του μποϋκοτάζ, της μη επένδυσης και των κυρώσεων), που αποβλέπει να προστατέψει το Ισραήλ από ένα μποϋκοτάζ των Αμερικανών πολιτών και νομικών προσώπων, που βρίσκουν καταδικαστέα την δράση του ισραηλινού Κράτους (σε βάρος του παλαιστινιακού λαού) και επιθυμούν να επισημάνουν την αποδοκιμασία τους.
Αυτή η συζήτηση στο Κογκρέσο ενός τέτοιου νομοσχεδίου αποδεικνύει σε αυτούς που ακόμη αμφέβαλλαν, την ισχύ του lAIPAC (American Israel Public Affairs Committee) (Αμερικανο-Ισραηλινή Επιτροπή Δημοσίων Υποθέσεων) η οποία, πέραν κάθε αμφιβολίας, ελέγχει την ημερήσια  διάταξη του Κοινοβουλίου και την ψήφο των  κοινοβουλευτικών εκπροσώπων των ΗΠΑ (δημοκρατικών και Ρεπουμπλικανών). Θα πρέπει να υπομνησθεί σχετικά το προηγούμενο της 3 Μαρτίου 2015 ( ομιλία του Νετανιάχου που έδινε μαθήματα καλής διακυβέρνησης στον Πρόεδρο Ομπάμα, ενώπιον των μελών  Βουλής και Γερουσίας, ενωμένων σε Κογκρέσο.)
Η συχνότητα και η ένταση των χειροκροτημάτων (σηκώθηκαν όρθιοι δεκάδες φορές και χειροκροτούσαν ως κουρδισμένοι) έδειχναν ήδη τον βαθμό της υποτέλειάς τους στην AIPAC, η οποία εξασφαλίζει, είναι αλήθεια, την χρηματοδότηση της εκλογής τους και την καταστροφή, με όλα τα μέσα, των πολιτικών ανταγωνιστών τους.
2.- Η δημοσίευση αυτού του άρθρου και πολλών άλλων άρθρων κριτικής των μεθόδων της Ισραηλινής κυβέρνησης και των υποστηρικτών της, από την RT και το Sputnik είναι αποκαλυπτική μιας προοδευτικής και σταθερής επιδείνωσης των σχέσεων μεταξύ της Ρωσίας και του εβραϊκού κράτους. Αυτά τα όργανα του ρωσικού Τύπου δεν θα επέκριναν τόσο συχνά και τόσο έντονα το Ισραήλ και τους υποστηρικτές του εάν οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών ήταν καλύτερες…
Μήπως οι Ρώσοι ηγέτες εντόπισαν αυτόν που επηρεάζει, χειραγωγεί και ελέγχει το Κογκρέσο των ΗΠΑ, όταν αυτό ψηφίζει συνεχώς νέες κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας και αυτούς που ελέγχουν, επηρεάζουν και εργαλειοποιούν τα αμερικανικά παραδοσιακά ΜΜΕ, στην αναπαραγωγή του ατέλειωτου αντιρωσικού συνωμοσιολογικού παραληρήματός τους; Πάντως έντεκα συναντήσεις Πούτιν-Νετανιάχου το 2018 δεν κατόρθωσαν να πείσουν τον δεύτερο να εγκαταλείψει το Ιράν, ακόμη και ίσως υποσχόμενος με μισόλογα  μιαν ελάφρυνση των κυρώσεων, από ένα αμερικανικό Κογκρέσο υπο διαταγές και μιαν Ε. Ε. (Βρετανία+Γαλλία) πειθήνια…
Ο Πρόεδρος Πούτιν είναι αρμόδια ενήμερος ότι ο Αμερικανός Υπουργός Οικονομικών Steven Mnuchin,που συσκευάζει τις οικονομικές και χρηματοπιστωτικές κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας, εναντίον του Ιράν και εναντίον της Συρίας και εναντίον των επιχειρήσεων που συναλλάσσονται με το Ιράν και την Ρωσία ( για τον αγωγό North Stream 2), είναι ενεργό μέλος της εβραϊκής διασποράς και αποτελεσματικός Σαγιάν* (1). Είναι επίσης ενήμερος ο Pompeo (ΥΠΕΞ), ο Bolton, (Εθν .Ασφάλεια), η Haspel (CIA) και άλλοι είναι παρείσακτοι στα αξιώματα επιρροής, τα οποία κατέλαβαν,  χάρις στην σταθερή θέση τους υπέρ των νεοσυντηρητικών και του Ισραήλ, με την υποστήριξης της AIPAC, στην οποία τώρα οφείλουν την ανταπόδοση. Ο Πούτιν γνωρίζει σε ποιόν  οφείλει την αντιρωσική θύελλα που σαρώνει τις ΗΠΑ και που δυναμώνει όσο πλησιάζει τις ακτές της Γαλλίας και της Βρετανίας, με την επιρροή των ισχυρών συμμάχων (σκυταλοδρόμων;) της AIPAC σε αυτές τις δυο χώρες.
3.- Η δημοσίευση αυτού του κειμένου της RT μας αποκαλύπτει επίσης τις φιλοδοξίες του Αμερικανού γερουσιαστή Μάρκο Ρούμπιο, εισηγητή του νομοσχεδίου απαγόρευσης του μποϋκοτάζ του Ισραήλ. Υποψήφιος που ατύχησε στις προκριματικές προεδρικές εκλογές εναντίον του Προέδρου Τραμπ το 2016, ο Μάρκο Ρούμπιο δεν αποβλέπει σε τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από του να  διαδεχθεί τον εκλιπόντα γερουσιαστή Μακέϊν  στην πολύφερνη θέση του πρωταγωνιστή των συμφερόντων του Ισραήλ στο Κογκρέσο των ΗΠΑ και να συνοδέψει στο βήμα της Μεγάλων Ευεργετών του Ισραήλ στις ΗΠΑ τον γερουσιαστή Λίντσευ Γκράχαμ, και αυτόν επίσης ατυχήσαντα υποψήφιο στις προκριματικές του 2016.
Και οι δυο είναι φανερό πως επιζητούν να εξασφαλίσουν την αλάθητη υποστήριξη της AIPAC στις προσεχείς εκλογές της Γερουσίας ή και της Προεδρίας των ΗΠΑ.
4.- Η δημοσίευση αυτού του άρθρου στην RT μας αποκαλύπτει τέλος ότι ο πολλαπλασιασμός των νόμων αυτού του είδους αντί- BDS θα μπορούσε να αποδειχτεί αντιπαραγωγικός για την εβραϊκή κοινότητα στις ΗΠΑ.
« Η ADL (Anti-Defamation League) (Αντι-Συκοφαντικός Σύνδεσμος)*(2) δεν κρίνει ότι ο Νόμος anti-BDS είναι ένα έντεχνο μέσο καταπολέμησης του κινήματος για το μποϋκοτάζ του Ισραήλ και πιστεύει ότι είναι τελικά επιβλαβής για την εβραϊκή κοινότητα» διακήρυξε το «Forward»,.ημερήσιο όργανο της Εβραϊκής Κοινότητας στις ΗΠΑ.. Αυτά τα νομοσχέδια –προσθέτει- διαφημίζουν το κίνημα υπέρ του μποϋκοτάζ, παράλληλα δίνοντας την εντύπωση ότι η εβραϊκή κοινότητα ασκεί μιαν ανεπίτρεπτη επιρροή στην κυβέρνηση.»
Αυτή η αισθητή επιδείνωση των σχέσεων μεταξύ Ρωσίας και Ισραήλ θα πρέπει να προβληματίζει την ηγεσία του εβραϊκού κράτους. Επειδή πράγματι η Ρωσία είναι πλέον το μόνο κράτος στον κόσμο του οποίου ο λόγος ακούγεται με σεβασμό από όλες τις χώρες της  Πρόσω και Μέσης Ανατολής χωρίς εξαίρεση. Η μόνη που μπορεί να αντιπροσωπεύει, στα μάτια όλων των χωρών της περιοχής, έναν διαιτητή ουδέτερο και σεβόμενο τον λόγο του. Πάει πάρα πολύς καιρός από τότε που οι ΗΠΑ, η Βρετανία και η Γαλλία έχουν χάσει κάθε φήμη ουδετερότητας και κάθε αξιοπιστία στ μάτια όλων των κρίσιμων παραγόντων της περιοχής Ιράν, Τουρκία, Συρία, Ιράκ, Λίβανο, Υεμένη, Παλαιστίνη….)
Ο ρόλος της Ρωσίας επομένως είναι του λοιπού αναντικατάστατος στην αναζήτηση λύσεων των προβλημάτων της περιοχής, περιλαμβανομένης της παλαιστινιακής κρίσης που παραμένει στην καρδιά όλων.
Το να στερείσαι της συνδρομής της Ρωσίας και να συνεχίζεις τον «εκβιασμό των κυρώσεων», μέσω των ΗΠΑ, για να πετύχεις να εγκαταλείψει η Ρωσία το Ιράν, δεν είναι ίσως πια μια καλή πολιτική για την ισραηλινή κυβέρνηση, όταν έχει να κάνει με έναν ηγέτη με τον χαλύβδινο χαρακτήρα του Πούτιν.
Εξ άλλου, η κυβέρνηση του εβραϊκού κράτους που περιβάλλει με υπερβολική εμπιστοσύνη το τρίο ΗΠΑ-Βρετανία-Γαλλία, θα έπρεπε ίσως να δείξει μεγαλύτερη φρόνηση. Οι ηγέτες και των τριών αυτών χωρών δείχνουν σήμερα παγιδευμένοι σε κάποια εσωτερικά προβλήματα: Ο Τραμπ, με την κρατική αργία, η Μέι με το Brexit της, ο Μακρόν με τα κίτρινα γιλέκα του. Εξ’ άλλου δεν είναι μυστικό για κανέναν ότι μια πολύ μεγάλη κρίση, οικονομική, χρηματοπιστωτική και χρηματιστηριακή, του επιπέδου 1929, μπορεί πλέον να ενσκήψει ανά πάσα στιγμή και ότι οι μεγάλες παγκόσμιες γεωπολιτικές και γεω-οικονομικές ισορροπίες τελούν σε διαδικασία ταχείας ανατροπής. Οι ισχυροί της σήμερον δεν θα είναι απαραίτητα οι ισχυροί της αύριον…
Αυτή η κρίση που θα ξεκινήσει από τις ΗΠΑ (Γουώλ Στρητ, Νέα Υόρκη) τα αμέσως προσεχή χρόνια, θα επιδράσει βαρύτατα στην Ε.Ε. (επομένως Βρετανία-Γαλλία). Όπως στην δεκαετία του 1930, οι πληττόμενοι πληθυσμοί θα αναζητήσουν πιθανώς αποδιοπομπαίους τράγους στους χρηματοπιστωτικούς κύκλους, κατηγορούμενους, δικαίως ή αδίκως, ως υπαίτιους για την δυστυχία των λαών. Τα φιλο-ισραηλινά λόμπυ μπορεί να βρεθούν άσκημα μπλεγμένα, ακόμη και στην είσπραξη των συνεπειών….
Η αποστροφή που τα Κίτρινα Γιλέκα αισθάνονται για τον Πρόεδρο Μακρόν δεν είναι  ήδη, εν μέρει, το αποτέλεσμα της αντίληψής τους, δίκαιης ή άδικης, ότι αυτός ο πρόεδρος είναι «ο πρόεδρος των πλουσίων», το « Ρότσιλντ μπόϋ», ο τραπεζίτης και ότι η δράση του επικεφαλής της χώρας υπηρετεί, προπάντων, αυτούς που του έδωσαν την υποστήριξή τους στις εκλογές του 2017;
Η αποστροφή τους για τα ΜΜΕ δεν είναι και αυτή το αποτέλεσμα της διαπίστωσης ότι η ιδιοκτησία του 90% αυτών των καθιερωμένων και ισχυρών μέσων μετάδοσης πληροφοριών είναι την ιδιοκτησία μιας δεκάδας πασίγνωστων δισεκατομμυριούχων και του αισθήματος ότι αυτά τα ΜΜΕ ψεύδονται καθημερινά σε ορισμένα θέματα για να υπηρετήσουν συμφέροντα όχι του εργαζόμενου γαλλικού λαού;
Οι κατηγορηματικές και προβληματικές διακηρύξεις ενός BHL, (Μπερνάρ- Ανρί Λεβύ)*(3), που εξισώνει τα Κίτρινα Γιλέκα με τα φαιά πουκάμισα, δηλαδή με τους Ναζί, δεν ρίχνουν λάδι σε μια φωτιά που δεν το έχει ανάγκη;
Το εξαιρετικό (και σύντομο) άρθρο του Michel Onfray, υπό τον τίτλο «Το σαφές μήνυμα των Κίτρινων Γιλέκων στον BHL» δεν αποτελεί την φωνή της αλήθειας;
Προσωπικά, είμαι πολύ ανήσυχος για το επίπεδο στο οποίο μπορεί να φτάσει αυτή η αποστροφή και για τις συνέπειες που μπορεί να έχει σε περίπτωση μεγάλης κρίσης.
Μήπως η Ιστορία θα μπορούσε να επαναληφθεί;
*Σημειώσεις μεταφραστού:
1.-( Σαγιάν, μέλος των Σαγιανίμ, επικουρικής οργάνωσης της MOSSAD από επιλέκτους της εβραϊκής κοινότητας σε κάθε χώρα. Περισσότερα στο  Le Printemps de Sayanim του Jacob Cohen και στο http://www.youtube.com/watch?v=uozc5ADGlug&list=PLzHtFW-mC6vGh07g8RK7sUITTYsQYBlN0#t=653.
2.-ADL: Πανίσχυρη επίσης οργάνωση του εβραϊκού Λόμπυ. Γνωστή τακτική είναι να μοιράζονται οι ρόλοι για να μειώνονται οι ζημιές για την «κοινή υπόθεση»
3.- BernardHenri Levy : Από τα φυντάνια του Μάη 68,  της παρέας  Co(he)n Bendit, Bernard Couchner κ.α. τύπων με περίεργη σταδιοδρομία.

Αυτός περνούσε και για «νέος φιλόσοφος» αλλά με δράση στην επίθεση κατά της Σερβίας και ως εγκέφαλος του Σαρκοζί στην εκστρατεία της Λιβύης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου