Articles by "Ρωσία"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ρωσία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Το Κρεμλίνο αναφέρει ότι ΗΠΑ και Ρωσία συμφωνούν ότι η Ουκρανία πρέπει να δώσει στο Ντονμπάς ειδικό αυτόνομο καθεστώς

Η Νούλαντ χαιρετίζει «παραγωγική συνάντηση» στη Μόσχα

Ο Ρώσος αναπληρωτής επιτελάρχης του προεδρικού εκτελεστικού γραφείου Ντμίτρι Κόζακ και η υφυπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ για Πολιτικές Υποθέσεις Βικτόρια Νούλαντ

Jonny Tickle, RT, 14-10-21

Ρωσία και ΗΠΑ συμφώνησαν να συνεχίσουν τις συζητήσεις για την κατάσταση στα ανατολικά της Ουκρανίας, με αμφότερα τα μέρη να συμφωνούν για την ανάγκη εφαρμογής από το Κίεβο των αμφιλεγόμενων συμφωνιών του Μινσκ για τη δημιουργία ειρήνης στην περιοχή.

Αυτό σύμφωνα με τον Ντμίτρι Κόζακ, αναπληρωτή επιτελάρχη του Κρεμλίνου, ο οποίος μίλησε στα ΜΜΕ μετά από συνάντηση στη Μόσχα με την υφυπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ για Πολιτικές Υποθέσεις Βικτόρια Νούλαντ. Η Νούλαντ βρίσκεται στη Μόσχα για τριήμερη επίσκεψη εργασίας και έχει ήδη συναντηθεί με τον Ρώσο υφυπουργό Εξωτερικών Σεργκέι Ριαμπκόφ και τον Ρώσο υφυπουργό Άμυνας Αλεξάντερ Φόμιν. Η Νούλαντ είχε προηγουμένως απαγορευτεί να εισέλθει στη χώρα στο πλαίσιο των αντι-κυρώσεων κατά της Ουάσινγκτον, αλλά το Κρεμλίνο συμφώνησε να την αφαιρέσει από τη μαύρη λίστα για να επιτρέψει τη σύντομη επίσκεψη (σε αντάλλαγμα αντίστοιχης αμερικανικής υπέρ «απαγορευμένου» Ρώσου διπλωμάτη).

«Πραγματοποιήθηκε διεξοδικός και εποικοδομητικός διάλογος σχετικά με τη διευθέτηση της σύγκρουσης στη νοτιοανατολική Ουκρανία», δήλωσε ο Κόζακ στην ειδησεογραφική εφημερίδα Kommersant.

«Επιβεβαιώθηκε ότι οι συμφωνίες του Μινσκ παραμένουν η μοναδική βάση για διευθέτηση», συνέχισε. «Κατά τη διάρκεια των συνομιλιών, οι ΗΠΑ επιβεβαίωσαν τη θέση τους... ότι η σημαντική πρόοδος προς την επίλυση της σύγκρουσης είναι απίθανη χωρίς καμία συμφωνία σχετικά με τις μελλοντικές παραμέτρους της αυτονομίας του Ντονμπάς. Με άλλα λόγια, δίνοντας στην περιοχή ένα ειδικό καθεστώς εντός της Ουκρανίας».

Η ίδια η Νούλαντ χαρακτήρισε τις συνομιλίες στο Κρεμλίνο «παραγωγικές» και «χρήσιμες».

Η Nuland είναι περισσότερο γνωστή παγκοσμίως για την επίσκεψή της στον ιστότοπο των διαδηλώσεων στην πλατεία Μεϊντάν του Κιέβου στα τέλη του 2013, όταν εθεάθη να μοιράζει μπισκότα σε διαδηλωτές. Αυτό προκάλεσε αναταραχή στη Μόσχα, η οποία το είδε ως απροκάλυπτη αμερικανική υποστήριξη για το κίνημα.

(Σημείωση: Διακριτικός ο συντάκτης του άρθρου παραλείπει να υπομνήσει ότι την διεθνή δημοσιότητα κατέκτησε η κ. Βικτώρια Νούλαντ με την παραίνεση της στον κ. Πάϊατ, (τότε πρεσβευτή στο Κίεβο) «Fuck the E.U.!», κατά την (υποκλαπείσα)τηλεφωνική συνομιλία τους για την σύνθεση της επικείμενης ουκρανικής πραξικοπηματικής κυβέρνησης, όταν εκείνος την διέκοψε για να τις υπενθυμίσει τις επιθυμίες της Ε.Ε. Η οποία ΕΕ, με την τρέχουσα διμερή αμερικανο-ρωσική διευθέτηση, υφίσταται και πάλι την εφαρμογή της υπόδειξης της κ. Νούλαντ στον τότε πρεσβευτή της στο Κίεβο.)

Η σύγκρουση στην Ουκρανία ξεκίνησε μετά τα γεγονότα του Κιέβου, τα οποία τελικά οδήγησαν τις δύο αυτοαποκαλούμενες δημοκρατίες του Ντονέτσκ (DNR) και του Λουχάνσκ (LNR) να ανακηρύξουν ανεξαρτησία, σε μια κίνηση που δεν αναγνωρίστηκε ούτε από τη Μόσχα ούτε από το Κίεβο. Οι περιοχές Ντονέτσκ και Λουχάνσκ βρίσκονται και οι δύο στα ανατολικά της Ουκρανίας, στα ρωσικά σύνορα.

Στις 5 Σεπτεμβρίου 2014, εκπρόσωποι από την Ουκρανία, τη Ρωσία, το DNR και το LNR υπέγραψαν το λεγόμενο Πρωτόκολλο του Μινσκ, με τη μεσολάβηση του Γάλλου Προέδρου Φρανσουά Ολάντ και της Γερμανίδας Καγκελαρίου Άνγκελας Μέρκελ. Εκτός από έγγραφο κατάπαυσης του πυρός, η συμφωνία περιελάμβανε επίσης έναν οδικό χάρτη για το μέλλον του Ντονμπάς, ο οποίος ανέφερε συγκεκριμένα την αποκέντρωση της εξουσίας από το Κίεβο.

Την Τρίτη, μετά από συνάντηση με τον Πρόεδρο της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι, η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν σημείωσε ότι η ΕΕ στηρίζει επίσης την εφαρμογή του Πρωτοκόλλου του Μινσκ.

* * * *

Μετάφραση/ εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

[Η πολυσήμαντη όσο και αιφνιδιαστική αυτή επίσκεψη στην Μόσχα ηγετικού στελέχους του Αμερικανικού υπουργείου των Εξωτερικών, επί τριών κυβερνήσεων, προσώπου- συμβόλου του αντιρωσικού στρατοπέδου στις ΗΠΑ και πρωταγωνίστριας στην επιχείρηση «μεταπολίτευσης» στην Ουκρανία, θα προκαλέσει δικαιολογημένα διεθνή αίσθηση, ερωτήματα και εικασίες.

Την επίσημη ρωσική απάντηση και ερμηνεία αναπτύσσει το κατωτέρω άρθρο στο «Russia Today» του Ρώσου πολιτειολόγου Fyodor Lukyanov, προέδρου του ρωσικού Συμβουλίου Εξωτερικής και Αμυντικής Πολιτικής, αρχισυντάκτη της επιθεώρησης «Η Ρωσία στις Διεθνείς Υποθέσεις» και παγκοσμίως γνωστού ως Διευθυντού Ερευνών της «Λέσχης Διεθνών Συζητήσεων Βαλντάϊ», που συγκεντρώνει ετησίως εκατοντάδες διεθνείς προσωπικότητες στην Πετρούπολη:]


Η προσπάθεια του Μπάιντεν να γοητεύσει τη Μόσχα δείχνει ότι οι ΗΠΑ έχουν κουραστεί από τη σύγκρουση με τη Ρωσία για την Ουκρανία και ανησυχούν περισσότερο για τον πόλεμο με την Κίνα.
Η υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Βικτόρια Νούλαντ, στο κέντρο, και ο Πρεσβευτής των ΗΠΑ στη Ρωσία Τζον Σάλιβαν εμφανίζονται στο Διεθνές Αεροδρόμιο Ντομοντέντοβο, στην περιοχή της Μόσχας, στη Ρωσία. © Σπούτνικ


Φιοντόρ Λουκιάνοφ, R.T.13 Οκτ, 2021

Η Βικτόρια Νούλαντ, απεσταλμένη του Αμερικανού προέδρου Τζο Μπάιντεν για ευρωπαϊκές και ευρασιατικές υποθέσεις, βρίσκεται στη Μόσχα στο πλαίσιο μιας πρωτοφανούς, αλλά εξαιρετικά συμβολικής κίνησης, με τη Ρωσία να παραιτείται από τις κυρώσεις εναντίον της για να επιτρέψει τη συνάντηση.

Στη Ρωσία, η Νούλαντ είναι κοντά σε έναν θρύλο. Απαθανατίστηκε από κάμερα να μοιράζει μπισκότα στους διαδηλωτές στην Πλατεία Μεϊντάν της Ουκρανίας το 2014, έγινε η προσωποποίηση της εξωτερικής πολιτικής της Ουάσιγκτον στην περιοχή. Η Νούλαντ, σύζυγος του εξέχοντα θεωρητικού του νεοσυντηρητισμού Ρόμπερτ Κάγκαν, πρέπει να έχει μια ιδιαίτερη κοσμοθεωρία για την προώθηση της δημοκρατίας με την καταπολέμηση του κατ αυτήν ρωσικού ιμπεριαλισμού.

Ωστόσο, είναι μια έμπειρη και ικανή διπλωμάτης που τηρεί την επίσημη γραμμή. Επί του παρόντος, όπως μπορούμε να δούμε, η προσέγγιση είναι επιχειρηματική και ρεαλιστική. Αυτή η επίσκεψη έχει ως στόχο να βοηθήσει τον Λευκό Οίκο να επιδιώξει τους συγκεκριμένους στόχους για τους οποίο εργάζεται.

Η πίεση της Νούλαντ να επισκεφθεί τη Μόσχα πιθανότατα οφείλεται στην προσπάθεια της κυβέρνησης Μπάιντεν να εκτιμήσει τις πιθανότητες επικίνδυνης κλιμάκωσης μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας. Απλά δεν είναι προς το συμφέρον του Λευκού Οίκου να συμβεί μια τέτοια σύγκρουση, δεδομένου ότι η Ουάσιγκτον έχει έναν κατάλογο άλλων προτεραιοτήτων.

Προτεραιότητα νούμερο ένα – πολύ μπροστά από οτιδήποτε άλλο – είναι ο περιορισμός της Κίνας. Οι σχέσεις ΗΠΑ-Κίνας συνεχίζουν να επιδεινώνονται, ενώ οι εντάσεις, ή τουλάχιστον η ένταση των επεισοδίων, συνεχίζει να αυξάνεται.

Το επίκεντρο είναι και πάλι η Ταϊβάν, αναμφισβήτητα το πιο εκρηκτικό ζήτημα και το μόνο στην ημερήσια διάταξη με το Πεκίνο που θα μπορούσε πραγματικά να οδηγήσει σε πόλεμο. Χωρίς να διαφαίνεται λύση, και οι δύο χώρες προετοιμάζονται για μια μακροπρόθεσμη αντιπαράθεση πλήρους κλίμακας.

Αυτό δεν σημαίνει, ωστόσο, ότι η Ρωσία έχει απωθηθεί στα μη επίκαιρα . Το Πεντάγωνο συχνά συμμερίζεται ανησυχίες σχετικά με τη στρατιωτική ικανότητα της Ρωσίας. Το αποτέλεσμα ήταν οι στρατηγικές διαβουλεύσεις στη Γενεύη, που ξεκίνησαν μετά τη συνάντηση μεταξύ του Μπάιντεν και του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν.

Ωστόσο, από πολλές απόψεις, η Ρωσία εξετάζεται μέσα από το πρίσμα της αντιπαράθεσης ΗΠΑ-Κίνας, συμπεριλαμβανομένων εκείνων των περιοχών όπου θα μπορούσε να αναδειχθούν σε αντιπερισπασμό.

Προφανώς, ο Πρόεδρος Μπάιντεν και η κυβέρνησή του επιδιώκουν να εξασφαλίσουν το υφιστάμενο καθεστώς μεταξύ Ρωσίας-Ουκρανίας, αποφεύγοντας την κλιμάκωση, ειδικά όταν πρόκειται για το Ντονμπάς. Θα προχωρούσα μάλιστα στο να πω ότι ο Λευκός Οίκος είναι έτοιμος να ασκήσει την επιρροή του στο Κίεβο, ιδίως από τη στιγμή που η πρόσφατη αλλαγή πολιτικού χαρακτήρα του Προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι αποτελεί έκπληξη ακόμη και για τις ΗΠΑ, οι οποίες είχαν μεγάλες ελπίδες για αυτόν ως φιλελεύθερο μεταρρυθμιστή.

Εν τω μεταξύ, οι πολιτικές εξελίξεις στο Κίεβο επιταχύνονται. Ο Ζελένσκι είναι προσηλωμένος στην εδραίωση της προσωπικής του δύναμης και στην καταστολή πολλών κέντρων επιρροής, τα οποία μέχρι πρόσφατα ήταν μια διαβόητη και επίμονη παρουσία στην ουκρανική πολιτική.

Ωστόσο, χωρίς ισχυρή βάση, έχει ξεκινήσει την οικοδόμηση ενός πολύπλοκου συστήματος που βασίζεται στη μπλόφα. Απευθύνει έκκληση στη Δύση, εκμεταλλευόμενος την ως φόβητρο για τους εγχώριους μεγιστάνες, με την υπόσχεση να καταπολεμήσει τη διαφθορά με τη βοήθεια της Ουάσινγκτον. Ενοχλεί επίσης τη Ρωσία, καθώς η «ρωσική απειλή» μπορεί να αναγκάσει τη Δύση να στηρίξει το Κίεβο παρά την έλλειψη απτής προόδου στον αγώνα κατά της διαφθοράς, τουλάχιστον με τη μορφή που θα έκανε την Ουάσιγκτον ευτυχισμένη.

Είναι ένα ασταθές και ριψοκίνδυνο εγχείρημα. Είναι ριψοκίνδυνο, διότι αυτή η λογική μπορεί να τον παρακινήσει να κλιμακώσει την κρίση του Ντονμπάς αποκλειστικά για εσωτερικούς λόγους. Ούτε η Ρωσία είναι ανεκτική στις προκλήσεις. Κρίνοντας από τις δημοσιεύσεις Ρώσων ηγετών, το επίκαιρο άρθρο του Πούτιν, το περασμένο καλοκαίρι, για την ιστορική συγγένεια Ρωσίας-Ουκρανίας και την πρόσφατη κριτική του πρώην προέδρου Ντμίτρι Μεντβέντεφ κατά του αυξανόμενου εθνικισμού, το Κρεμλίνο δείχνει τα όρια της υπομονής του.

Αυτό είναι ανησυχητικό για την Ουάσιγκτον, πόσο μάλλον όσο δείχνει πως έχει κουραστεί από την Ουκρανία εδώ και αρκετό καιρό. Η Victoria Nuland γνωρίζει τα μέσα και τα έξω της ουκρανικής πολιτικής και την ποιότητα της ηγεσίας της όπως κανείς άλλος. Η βαθιά δυσπιστία προς τη Ρωσία, σε συνδυασμό με τον σκεπτικισμό προς την ικανότητα των ελίτ του Κιέβου, ωθεί τις ΗΠΑ προς κάποιο είδος συστήματος δικλείδας ασφαλείας.

Τους τελευταίους 10 μήνες στον Λευκό Οίκο, η κυβέρνηση Μπάιντεν επέδειξε συνέπεια σε θέματα που την ενδιαφέρουν, ένα μεγάλο πλεονέκτημα σε σχέση με τον προκάτοχό της. Επίσης, όταν το κρίνει απαραίτητο μπορεί να αγνοήσει τα ιδεολογικά βάρη (σε αντίθεση με όλες τις μετά-Ψυχροπολεμικές κυβερνήσεις – από τον Κλίντον μέχρι τον Ομπάμα) – ή μάλλον να τα παραμερίσει προς το παρόν.

Ο προσδιορισμός των παραμέτρων του πολυμερούς αμοιβαίου περιορισμού της ουκρανικής κρίσης ήταν πιθανώς ο σκοπός της τρέχουσας επίσκεψης. Τα σχόλια τόσο από τη Ρωσία όσο και από τις ΗΠΑ είναι φειδωλά, ενώ η κατάσταση του διαλόγου είναι τέτοια που οποιαδήποτε δημοσιότητα θα έκανε τα πράγματα χειρότερα. Αυτό ακριβώς συμβαίνει όταν η εμπιστευτικότητα είναι η καλύτερη επιλογή.

Είναι απίθανο ( η επίσκεψη Νούλαντ) να οδηγήσει σε «συναλλαγές» ή μακροπρόθεσμες συμφωνίες, για τις οποίες οι σχολιαστές αρχίζουν για κάποιο λόγο να εικάζουν αμέσως μετά από οποιαδήποτε επαφή υψηλού επιπέδου.

Στον σημερινό κόσμο, η πολιτική δεν είναι καθόλου μακροπρόθεσμη. Επίσης, δεν υπάρχουν εφικτές επιλογές διακανονισμού. Οι συμφωνίες του Μινσκ παραμένουν ένα πλαίσιο χωρίς σοβαρές προοπτικές, ωστόσο πρέπει να διατηρηθούν στη θέση τους, διότι αντιπροσωπεύουν τουλάχιστον κάποιο είδος οιονεί νομικού καθεστώτος. Η ανατροπή των συμφωνιών θα σήμαινε επιστροφή στην προηγούμενη φάση, πολύ πιθανό σε πόλεμο. Ωστόσο, η εφαρμογή της ημερήσιας διάταξης του Μινσκ δεν φαίνεται καθόλου ρεαλιστική.

Όπως τόνισε η Nuland, τα κοινά συμφέροντα της Ρωσίας και των Ηνωμένων Πολιτειών περιορίζονται στην ανάγκη προβλεψιμότητας, τίποτα περισσότερο. Αλλά σε σύγκριση με αυτό που έχουμε συνηθίσει στις σχέσεις μας με την Αμερική, αυτό είναι αρκετό. Έτσι, αυτή η επίσκεψη θα πρέπει να θεωρηθεί επιτυχής, ανεξάρτητα από το πώς τελειώνει. Και η κυβέρνηση Μπάιντεν θα πρέπει να λάβει τα εύσημα για το γεγονός ότι είναι σοβαρή όσον αφορά τις επικοινωνίες σε θεμελιώδη ζητήματα, και όχι για ήσσονος σημασίας ζητήματα όπως εσωτερικές πολιτικές εκτιμήσεις ή αντιπαραθέσεις σχετικά με τον αριθμό των διπλωματών στις πρεσβείες.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Pepe Escobar.Reseau International.1-10-21 
Mετάφραση: Μ. Στυλιανού

Λίγα διέρρευσαν από την τρίωρη συνάντηση μεταξύ Ρώσων και Τούρκων ηγετών, αλλά η Συρία, η ενεργειακή συνεργασία και οι S-400 ήταν όλα στο τραπέζι.

Όλοι στο τραπέζι το παρατήρησαν, και όλοι σε όλη την Ευρασία το παρατήρησαν επίσης.

Στην πρόσφατη σύνοδο κορυφής του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO) στο Ντουσάνμπε – όπου το Ιράν έγινε δεκτό ως πλήρες μέλος και το κύριο θέμα συζήτησης ήταν το Αφγανιστάν – η Τουρκία ήταν ουσιαστικά απούσα. Σαν να ήταν μόνο ένας μικρός και επαρχιακός ηθοποιός της Ευρασίας.

Ωστόσο, η Τουρκία είναι παρατηρητής της SCO, στο ίδιο επίπεδο με το Αφγανιστάν.

Δεν ήταν ακριβώς μια θριαμβευτική εισαγωγή σε αυτό που την Τετάρτη στο Σότσι ήταν η πρώτη πρόσωπο με πρόσωπο συνάντηση μεταξύ των Προέδρων Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και Βλαντιμίρ Πούτιν από τη συνάντησή τους τον Μάρτιο του 2020 στο Κρεμλίνο.

Κουβέντιαζαν για λιγότερο από τρεις ώρες. Κανένα δελτίο τύπου. Δεν υπάρχουν ουσιαστικές διαρροές, με εξαίρεση μια άτυπη συζήτηση για τον Covid που αναμεταδόθηκε από την ομάδα του Κρεμλίνου.

Ερντογάν: «Ποιο είναι το επίπεδο αντισωμάτων σας; »

Πούτιν: "15-16 ».

Ερντογάν: "Είναι πολύ χαμηλά ».

Πούτιν: «Οι υπολογισμοί μας είναι διαφορετικοί. Θα πρέπει να σας χορηγηθεί το Sputnik V για να ενισχύσετε την ανοσία σας ».

Ερντογάν: "Έκανα την τρίτη ένεση ».

Τουλάχιστον φαίνεται να είναι καλά προστατευμένοι. ΄Ενας άλλος διάλογος – απόκρυφος – θα μπορούσε να πήγαινε ως εξής:

Ερντογάν: «Χρειάζομαι περισσότερους S-400».

Πούτιν: «Τώρα, σχετικά με αυτούς τους μετριοπαθείς αντάρτες που οπλίζετε στο Ιντλίμπ... ».

Εξάλλου, αυτές ήταν οι δύο ερωτήσεις στο επίκεντρο της συζήτησης:
Το περιβόητο ζιγκ-ζαγκ του Ερντογάν μεταξύ του ΝΑΤΟ και η πλήρους προσήλωσης σε αυτό που η Ρωσία ορίζει ως Μεγάλη Ευρασιατική Εταιρική Σχέση, και...
Τι ακριβώς θα μπορούσε να κάνει στη Συρία.

Όλα για το Ιντλίμπ

Στην ομιλία του στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, ο Ερντογάν ανέφερε ότι η Κριμαία αποτελεί μέρος της Ουκρανίας, μια «προσάρτηση που δεν αναγνωρίζουμε». Πολύ περισσότερο από το να εκφράσει την επιθυμία του για αποκατάσταση ενός προτεκτοράτου που διατήρησαν οι Οθωμανοί μέχρι τα τέλη του δέκατου όγδοου αιώνα, ο Ερντογάν υιοθέτησε ένα επιχείρημα του ΝΑΤΟ.

Ερντογάν και Πούτιν έπρεπε επίσης να αντιμετωπίσουν τη στρατιωτική-τεχνική συνεργασία της Άγκυρας με το Κίεβο, συμπεριλαμβανομένου του εξαιρετικά ευαίσθητου ζητήματος των μη επανδρωμένων αεροσκαφών που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν εναντίον των Λαϊκών Δημοκρατιών του Ντονμπάς.

Πριν από τη συνάντηση στο Σότσι, ο Ερντογάν είχε ήδη εκφράσει στα αμερικανικά ΜΜΕ, ως σύμμαχος του ΝΑΤΟ, την απογοήτευσή του, φτάνοντας στο σημείο να μοιάζει με μία από τις Μονάδες Λαϊκής Κινητοποίησης (Σιίτες) στο Ιράκ. Εάν είχε επιλογή, θα ήθελε οι ΗΠΑ να «αποσυρθούν από τη Συρία και το Ιράκ, με τον ίδιο τρόπο που αποσύρθηκαν από το Αφγανιστάν. ».

Στο Σότσι, το Κρεμλίνο έπαιξε το ήρεμο χαρτί, με την επίσημη ομιλία να τονίζει ότι ο Πούτιν τόνισε την «γόνιμη συνεργασία» μεταξύ Μόσχας και Άγκυρας στη Συρία και τη Λιβύη.

Ακολούθησαν και άλλα αστεία, με τον Πούτιν να ευχαριστεί τον Ερντογάν για τη «συνεπή στάση» του στην κατασκευή του πολυπόθητου αγωγού φυσικού αερίου Turk Stream. Συγκρίνετε αυτή τη συνέπεια με εκείνη της ΕΕ, η οποία μαχαιρώθηκε πισώπλατα, μη αποδεχόμενη μακροπρόθεσμες συμβάσεις σταθερής τιμής με την Gazprom όταν είχε την ευκαιρία.

Ο Ερντογάν, εν τω μεταξύ, ήταν εκστασιασμένος με την κατασκευή του πρώτου πυρηνικού σταθμού της Τουρκίας, στο Ακούγιου, στη νότια ακτή, ο οποίος θα τεθεί σε λειτουργία το 2022.

Αλλά η καρδιά του θέματος έπρεπε να είναι το Ιντλίμπ.

Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρώφ, στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, έφτασε κατευθείαν στο σημείο σχετικά με την τούρκο-ρωσική ειδική ρύθμιση που απαιτεί από την Άγκυρα να καταπολεμήσει τους τρομοκρατικούς σχηματισμούς στο Ιντλίμπ:

« Το ζήτημα της εφαρμογής αυτής της υποχρέωσης θα εξεταστεί λεπτομερώς. Είναι σαφές ότι εφαρμόζεται αργά ».

Μιλάμε για έναν βροντερό ευφημισμό που καλλωπίζει μια πρακτικά ασυμβίβαστη διαφορά. Οι Ρώσοι γνωρίζουν τα πάντα για το γεγονός ότι το Ιντλίμπ είναι μολυσμένο με Τζιχαντιστές, ενώ η Άγκυρα ανησυχεί μόνο ότι ο Σύρος πρόεδρος Ασάντ και ο Συριακός Αραβικός Στρατός (SAA), όπως μετονομάστηκε, εξαπολύουν την οριστική επίθεση στο Ιντλίμπ με μαζική ρωσική αεροπορική υποστήριξη.

Η μέρα πλησιάζει γρήγορα, με μεγάλο βηματισμό όπου ο SAA θα φτάσει μέχρι το τέλος για να καταλάβει ολόκληρη την επαρχία.

Ο τουρκικός στρατός, από την πλευρά του, διατηρεί περισσότερες από 60 «θέσεις παρατήρησης» στο Ιντλίμπ.

Μια στρατηγική στενωπός που χρήζει προσοχής είναι το Al-Zalwiya, στη νότια ύπαιθρο του Ιντλίμπ. Είναι ένας σημαντικός κόμβος για τον Hay'at Tahrir al-Sham (HTS) – τους «μετριοπαθείς αντάρτες», τους τόσο αγαπητούς στην Ουάσιγκτον – και στόχος των σχεδόν καθημερινών ρωσικών αεροπορικών επιδρομών που μαίνονται στο Μεγαλύτερο Ιντλίμπ.

Ο Πούτιν σίγουρα θα έχει αμφισβητήσει τον Ερντογάν για τις αδιάκοπες παραβιάσεις της κατάπαυσης του πυρός από το νεφέλωμα της Αλ Κάιντα. Μέχρι πρόσφατα, οι τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις στο Ιντλίμπ ήταν ουσιαστικά περιορισμένες σε αυτά τα «σημεία παρατήρησης» – σημεία ελέγχου – ενισχυμένες με δυνάμεις Τζιχαντιστών υπό τουρκική διοίκηση, αποκαλούμενων εδώ και χρόνια «Ελεύθερος Συριακός Στρατός».

Αλλά τώρα υπάρχουν τακτικά τουρκικά στρατεύματα στο έδαφος – περίπου 3000. Οι Ρώσοι ισχυρίζονται ότι αυτό ισοδυναμεί επίσημα με την κατοχή κυρίαρχου συριακού εδάφους.

Ο Λαβρώφ είναι ανένδοτος εδώ και μήνες. Αμέσως μετά την Γεν. Συνέλευση του ΟΗΕ κήρυξε το Greater Idlib ως το τελευταίο «φυλάκιο τρομοκρατών» στη Συρία – και αυτό είναι τεχνικά σωστό.

Δεν είναι ρεαλιστικό να φανταστεί κανείς τον Ερντογάν να αντιμετωπίζει τον Πούτιν στο Σότσι, προσπαθώντας απεγνωσμένα να υπερασπιστεί τη δική του εκδοχή της κατάπαυσης του πυρός και ικετεύοντας τους Ρώσους να μην βομβαρδίσουν τα 3.000 ή έτσι τουρκικά στρατεύματα στο Ιντλίμπ.

Κάθε κόκκος άμμου στην ύπαιθρο του Ιντλίμπ γνωρίζει ότι η Άγκυρα κάνει λιγότερο από το μηδέν για να σεβαστεί την κατάπαυση του πυρός, καθώς η συμμορία των «μετριοπαθών ανταρτών» προστατεύεται εκ των πραγμάτων από τον τουρκικό στρατό.

Το Σότσι, στο τέλος, δεν έλυσε τίποτα. Αλλά τουλάχιστον ο Πούτιν κατάφερε να πάρει μια γεύση από το τι ετοιμάζει ο Σουλτάνος.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Patrick Reymond/Reseau International/30-9-21
Μετάφραση: Μ.Στυλιανού

Με την ιστορία της Αυστραλίας, μπορούμε να σκεφτούμε ότι είμαστε μάρτυρες της σύμπτυξης μιας αυτοκρατορίας, υπό την επήρεια των Βρετανών. Οι προωθημένες θέσεις εγκαταλείπονται ( το Αφγανιστάν), για την ενίσχυση άλλων. Είναι σαφές ότι μια Αυστραλία 25 εκατομμυρίων ανθρώπων ούτε χρειάζεται πυρηνικά υποβρύχια ούτε έχει την τεχνική δυνατότητα να τα συντηρήσει. Ή ακόμα και τη δυνατότητα να τα πληρώσει.

Δυτική Ευρώπη και Γαλλία; Πετάχτηκαν σαν μια φθαρμένη κάλτσα. Δεν υπάρχει επίσης ανάγκη ελέγχου της Μέσης Ανατολής, η οποία χρησιμεύει μόνο για τον έλεγχο της Ευρώπης, και λίγο της Ανατολής.

Η ρωσοφοβική υστερία στην Ευρώπη μπορεί κάλλιστα να θεραπευτεί. Εύκολα. Μια στέρηση αερίου για μερικούς μήνες. Αρκεί το Κρεμλίνο να σέβεται σχολαστικά τα συμβόλαια. Ακαταμάχητο.

Εγκαταλελειμμένοι από μια αγωνιούσα αυτοκρατορική συμμαχία, επικεντρωμένη εκ νέου στο ασιατικό της μέτωπο, οι Ευρωπαίοι,απατημένοι, έχουνε πεταχτεί στη θάλασσα, όπως οι άσημοι Αφγανοί.

Οι ασιατικές δυνάμεις είναι και αυτές σε πόλεμο, αλλά ποτέ δεν βιάζονται. Το εσωτερικό μέτωπο της ΕΕ υπό την πίεση του πληθωρισμού ενδέχεται να καταρρεύσει. Είμαστε σε μια ιδιομορφία πολέμου. Ο ένας ποντάρει στην εσωτερική κατάρρευση του εχθρού.

Για τους Ευρωπαίους, θα πρέπει να πάνε σε διευθέτηση. Αλλιώς θα υποφέρουν από όλο και πιο βίαιες εσωτερικές κρίσεις.

Ρωσία και Κίνα έχουν σίγουρα προχωρήσει στην επίθεση στα αντίστοιχα μέτωπα τους. Ακόμη και αν υποφέρουν από τυφώνες διακοπής ρεύματος, οι Κινέζοι προφανώς δεν θέλουν να έχουν να αντιμετωπίσουν τους Αυστραλούς, για τον άνθρακα τους. Δεδομένου ότι η Αυστραλία είναι τώρα μια υπανάπτυκτη χώρα, εξαρτώμενη από τις εξαγωγές βασικών προϊόντων της, η τιμωρία μπορεί να είναι αυστηρή. Χωρίς αμφιβολία, ήξεραν ότι οι παραγγελίες των μικρών απειλουμένων γαλλικών υποβρυχίων θα ακυρώνονταν, για τα υποβρύχια επίθεσης.

Από την πλευρά του AUKUS , δεν νοιάστηκαν να ερευνήσουν αν η Αυστραλία είναι οικονομικά αυτάρκης. .

Οι Κινέζοι προσπαθούν επίσης να τα καταφέρουν χωρίς αυστραλιανό σιδηρομετάλλευμα, πρώτα μειώνοντας την παραγωγή χάλυβα και στη συνέχεια πηγαίνοντας να εκμεταλλευτούν τα κοιτάσματα της Γουινέας.

Όσον αφορά τη γελοιότητα των παληκαρισμών, πρέπει να σημειωθεί ότι η Αυστραλία βρίσκεται σε κατάσταση ημι- εξέγερσης, ότι τα ίδια συμβαίνουν στις ΗΠΑ και ότι στη Μεγάλη Βρετανία έχουνε τη κατάρρευση των διαύλων διανομής.

Όπως λέει ο Άλντο Στερόνε, είναι η συμβίωση δύο κόσμων. Από τη μία πλευρά, οι άχρηστοι άνθρωποι αμειβόμενοι με 500.000 ευρώ την εβδομάδα, από την άλλη, εκείνοι (οδηγοί φορτηγών) που είδαν τον μισθό τους να περνάει από 200 σε 150 και στη συνέχεια 120 για να φτάσουν στα 80 την ημέρα. Χωρίς αμφιβολία, αυτοί, οι χρήσιμοι κήρυξαν απεργία. Θα δούμε ποιος ήταν πιο χρήσιμος, ο ποδοσφαιριστής ή ο φορτηγατζής.

Τα μηνύματα σχετικά με τη γονιδιωματική φύση των εμβολίων κατά τη γνώμη μου είναι ανακριβή. Το πιο πιθανό είναι να θέλουνε να καθυποτάξουνε τον ευρωπαϊκό πληθυσμό, αλλά στο κέντρο της αυτοκρατορίας και στην Αυστραλία, το πράγμα προφανώς, πηγαίνει άσχημα.

Σε αυτό το πλαίσιο, νομίζω ότι ο Βλαδίμηρος αποφάσισε να ανασκολοπίσει τη Δυτική Ευρώπη, να την αναγκάσει να πάει στη Μόσχα-Κανόσα.

Η αυτοκρατορία στο τέλος του δρόμου πιθανότατα αποφάσισε να επικεντρωθεί σε ένα μόνο μέτωπο, απόφαση που είναι στη λογική του τέλους των αυτοκρατοριών. Υποχωρούμε σε πιο υπερασπίσιμες θέσεις, και σε ένα μόνο μέτωπο. Υπήρξε επίσης μια φάση της ρωμαϊκής ιστορίας. Για έναν αιώνα, τα παρθικά και γερμανικά μέτωπα δεν αναφλέγονταν ταυτόχρονα.

Εδώ, από την άλλη πλευρά, έχουμε να κάνουμε με έναν ρώσο-κινεζικό συνασπισμό που μπορεί κάλλιστα να φροντίσει κάθε ένα από τα δικά του μέτωπα. .


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Phil Butler,Zero Hedge, via New Eastern Outlook
Μετάφραση: Μ.Στυλιανού

Η λεζάντα κάτω από μια φωτογραφία ενός γνωστού δημόσιου προσώπου σε ένα σκάφος κάπου γράφει: «Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν διέταξε τον εκσυγχρονισμό του ρωσικού ναυτικού». Στον όλο και πιο κυνικό γεωπολιτικό μου εγκέφαλο ακούω να αντηχεί, «Θεέ μου, σταματήστε τον πριν καταφέρει να κάνει τη δουλειά του!» Θέλω να πω, τι στο διάολο θα έπρεπε να κάνει ο πρόεδρος της Ρωσίας μπροστά σε ένα τρισεκατομμύριο δολάρια απειλητική ηγεμονία που είναι αποφασισμένη για την παγκόσμια κυριαρχία; Αντιλαμβάνεσαι, φυσικά, ότι αυτό κυνηγούν οι άνθρωποι που ελέγχουν τη χώρα μου, ελπίζω.

Η φωτογραφία που αναφέρω είναι η εικόνα μιας επιστολής προς τους συντάκτες και τους αναγνώστες του The Scotsman. Ο συγγραφέας, ένας τύπος που ονομάζεται John Birkett, λέει ότι η Ρωσία, η Κίνα και το Ιράν είναι «οι νέες δυνάμεις του Άξονα», οι δυνάμεις που πρέπει να αναχαιτιστούν με κάθε κόστος για να αποφύγουμε τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αφού ξεπεράσεις αυτή τη λογική για λίγο, ξέρω ότι θα κουνήσεις το κεφάλι σου όπως κι εγώ. Συνεχίζει λέγοντας ότι δεκάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες «ψευδό-θρησκευόμενοι φανατικοί» κυκλοφορούν τώρα στους δρόμους –(της Σκωτίας υποθέτω). Ο Μπίρκετ, ο οποίος γράφει στον Scotsman κατά καιρούς, δεν είναι μόνος στις φοβίες του.

Με όσους εχθρούς έχουν η Ρωσία και ο Πούτιν στα κυβερνητικά γραφεία και στα μέσα ενημέρωσης, εκπλήσσομαι που κανένας από αυτούς δεν έχει επικεντρωθεί στις πρόσφατες εξελίξεις μεταξύ του Πούτιν και του Μόντι της Ινδίας. Θέλω να πω, αν θέλουμε να δημιουργήσουμε έναν πραγματικά τρομακτικό εχθρό της Δύσης, Ινδία, με Κίνα, Ρωσία και Ιράν, θα ήταν κάτι σαν την Αυτοκρατορία στις σκηνές του Πολέμου των Άστρων. Διάολε, εκπλήσσομαι που η Wall Street Journal δεν έχει βγει με την ιστορία του Βλάντιμιρ να χτίζει ένα άστρο Θανάτου στο διάστημα. Κανείς, και εννοώ κανείς δεν αναφέρεται ποτέ σε αυτό που ξεκίνησε την τρέχουσα κούρσα των εξοπλισμών.

Μερικές φορές μετά το ευρω-μεϊντανικό πραξικόπημα της Ουκρανίας, το ΝΑΤΟ άρχισε να προωθείται συνεχώς για να πιέζει τη Ρωσία σε κάθε μέτωπο. Το πιο κρίσιμο σημείο, αυτό στο οποίο αναγκάστηκε να απαντήσει ο Πούτιν, ήταν η εγκατάσταση συστημάτων Aegis στη Ρουμανία. Όταν αυτή η χερσαία έκδοση του πιο προηγμένου συστήματος αντιπυραυλικής άμυνας του Αμερικανικού Ναυτικού τέθηκε σε λειτουργία το 2016, ο Πρόεδρος Πούτιν έθεσε το ερώτημα: Εναντίον ποιου θα χρησιμοποιηθεί αυτό το σύστημα;» Φυσικά, ο δυτικός επιτελάρχης γνώριζε από την αρχή ποια πρέπει να είναι η απάντηση της Ρωσίας. Η ιστορία στο Ναυτικό Ινστιτούτο των ΗΠΑ προδίδει αυτό το γεγονός με την ανακοίνωση:

«... το Κρεμλίνο διέρρευσε σχέδια στα τέλη του περασμένου έτους για την προτεινόμενη τορπίλη status-6 (ή Kanyon) με πυρηνικές κεφαλές που θα παρακάμπτει τα αμερικανικά δίκτυα BMD με μια κεφαλή ικανή να εξαλείψει τις παράκτιες πόλεις.»

Λοιπόν, τι λένε οι «ειδικοί»» όπως αυτός ο Τζον Μπίρκετ και άλλα οργανέτα; Ποιος συμπεριφέρεται περισσότερο σαν τις δυνάμεις του Άξονα στην αρχή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου; Η απάντηση είναι προφανής. Ο Πούτιν συνέχισε περιγράφοντας τι είναι πραγματικά το Aegis στη Ρουμανία και στην Πολωνία: Ένα επιθετικό όπλο αιφνιδιαστικής επίθεσης, ένα σύστημα κατάρριψης δορυφόρων για τον έλεγχο ενός πεδίου μάχης στην Ανατολική Ευρώπη. Έτσι το παρουσίασε ο Ρώσος πρόεδρος το 2016.

«Αυτό δεν είναι αμυντικό σύστημα. Αυτό είναι μέρος του πυρηνικού στρατηγικού δυναμικού των ΗΠΑ που μεταφέρεται σε μια περιφέρεια. Σε αυτή την περίπτωση, η Ανατολική Ευρώπη είναι μια τέτοια περιφέρεια.»

Έτσι, αυτό που φοβούνται οι Ρώσοι είναι κάποιαν απονεννοημένη επιχείρηση που αντικατοπτρίζει αυτό που συνέβη το 1940 κατά τη διάρκεια του Μπαρμπαρόσα (Ναζιστικής εισβολής). Έτσι, εξετάζοντας την κατάσταση από ρωσικής σκοπιάς, δεδομένου ότι εδώ και πολύ καιρό κατανοούμε τη θέση της Δύσης, τι άλλο θα μπορούσε να κάνει ο Βλαντιμίρ Πούτιν απέναντι στην απειλή των δυτικών κεφαλαιοκρατών; Το σενάριο για όλα αυτά ήταν προγεγραμμένο, να είστε σίγουροι. Τώρα, το υπουργείο Άμυνας της Ρωσίας υπέγραψε συμφωνία με μιαν εταιρεία για την παράδοση υπερηχητικών πυραύλων Tsirkon στα ρωσικά στρατεύματα μέχρι το 2025. Αυτοί είναι πύραυλοι που το σύστημα κάθετης εκτόξευσης Mark 41 (Mk 41 VLS) Aegis δεν μπορεί να καταρρίψει. Έτσι, η κατασκευή και ανάπτυξη των νέων όπλων του κ. Πούτιν αποκαθιστά αποτελεσματικά την ύφεση πυραύλων εκεί που ήταν πριν εγκατασταθεί η Ρουμανική Aegis. Το Τσίρκον δεν είναι όπλο ολίσθησης, οπότε οι τρέχουσες εξελίξεις των ΗΠΑ για να σταματήσουν πυραύλους όπως το Avangard είναι άχρηστες εναντίον του.

Επιστρέφοντας στο θέμα του ποιοι είναι οι επιτιθέμενοι αυτές τις μέρες, όλοι οι δυτικοί αναλυτές λένε ότι ο Ψυχρός Πόλεμος 2 ξεκίνησε τη στιγμή που ο Βλαντιμίρ Πούτιν ανέλαβε από τον Γιέλτσιν. Το δημοσίευμα του Scotsman το πλαισιώνει ως εξής:

«Ο Ψυχρός Πόλεμος δεν τελείωσε. Απλά σταμάτησε τη δεκαετία του 1990, συνεχίστηκε σχεδόν αμέσως από το 2001 υπό τον Πούτιν και τώρα είναι χειρότερος από ποτέ με τις δημοκρατίες να αντιμετωπίζουν τουλάχιστον τρεις αντιπάλους...»

Καταλάβετε, αυτή δεν είναι η ιδιοφυής ανάλυση γεωπολιτικής ενός ειδικού, αλλά μια αντήχηση του αφηγήματος της δυτικής συμμαχίας εναντίον της Ρωσίας από τότε που οι ολιγάρχες εκδιώχθηκαν σωματικά από τη χώρα από τον Πούτιν. Για να είμαστε σαφείς, η εποχή Γιέλτσιν αφορούσε Ρώσους μαφιόζους όπως ο Μιχαήλ Κοντορκόβσκι που βυσσοδομούσαν με τους Ρότσιλντ και άλλες δυτικές «ελίτ» για να κατακερματίσουν τη Ρωσία. Τη στιγμή που ο Πούτιν και οι συνεργάτες του έβαλαν τέλος σε αυτή την αρπαγή, ξεκίνησαν οι τρέχουσες κρίσεις της ρωσοφοβίας. Ελπίζω αυτό να είναι απολύτως σαφές μετά τις δεκάδες εκθέσεις που έχω ήδη δημοσιεύσει.

Η τεράστια αρπαγή περιουσιακών στοιχείων που προκάλεσαν υποκείμενα όπως ο Khodorkovsky,ο Boris Berezovsky, ο Bill Browder και ο Christopher Samuelson, ο αποκαλούμενος «μάγος», σταμάτησε απότομα, μόλις ο Πούτιν πάτησε τη μπότα ενάντια στο ξεπούλημα της Ρωσίας. Ήταν ο Σάμιουελσον, ο αφανής χρηματοδότης του οποίου τα λόγια έγιναν προφητικά από τις αρχές της δεκαετίας του 2000:

«[Ο Πρόεδρος Βλαντιμίρ] Πούτιν φαίνεται να προσπαθεί να ξαναχτίσει τη Ρωσική αυτοκρατορία. Εκεί είναι ο κίνδυνος γιατί αναπόφευκτα θα οδηγήσει σε συγκρούσεις με τις ΗΠΑ».

Φανταστείτε , ένας μαφιόζος σύμβουλος , ένας άνθρωπος που φέρεται να βοήθησε στο ξέπλυμα πολλών δισεκατομμυρίων, γλιστρώντας από τη θηλιά που θα έπρεπε να είναι γύρω από τον στραβό λαιμό του, ενώ οι Ρώσοι πατριώτες βλασφημούνται. Ακόμη και οι αντι-Πούτιν Moscow Times ανέφεραν το 2005 αυτά που λέω. Δεν χρειάζεται να ξαναπεριγράψουμε την εύστοχα ονομαζόμενη «φαμίλια» του Γιέλτσιν, που αποκόμισε ένα είδος αμνηστίας όταν ο Πούτιν ανέλαβε τα ηνία. Το θέμα εδώ είναι ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν έχει αγωνιστεί, και πάντα θα εργάζεται, για να διαφυλάξει την κληρονομιά του ρωσικού λαού. Οι Δυτικοί υπονομεύουν ακούραστα αυτή την εικόνα για τον μέσο πολίτη της Νέας Υόρκης, του Λονδίνου, του Παρισιού ή του Βερολίνου. Αλλά, αυτή είναι η πραγματικότητα.

Από τη δική μου οπτική γωνία, το TASS θα μπορούσε να ανακοινώσει αύριο ότι οι ένοπλες δυνάμεις του Πούτιν έχουν στην κατοχή τους ένα παγκόσμιο φονικό όπλο ακριβώς όπως στην ταινία «Η Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται», και δεν θα ένιωθα καμία ανησυχία. Η Ρωσία, όπως πάντα, απλώς υπερασπίζεται τη Ρωσία. Όλα όσα βλέπουμε να συμβαίνουν είναι συνάρτηση αυτού. Όπως συμβαίνει με την Αμερική, μόνο ο στόχος των Ηνωμένων Πολιτειών δεν ήταν ποτέ ο απομονωτισμός, όχι από τότε που ο Θέοντορ Ρούσβελτ άρχισε τη διπλωματία των θωρηκτών. Όσο πιο γρήγορα όλοι παραδεχτούν ποιοι είναι οι πραγματικοί ιμπεριαλιστές, τόσο πιο γρήγορα ο κόσμος θα μπορέσει να απολαύσει μια διαρκή ειρήνη. Μέχρι τότε, θα συμβούλευα τον κ. Πούτιν να ενισχύει τα αποτρεπτικά οπλικά μας συστήματα. Για να είμαστε σίγουροι. Οι ομόλογοί του, στο βαθύ κράτος των ΗΠΑ, κάνουν ό,τι μπορούν για να επικρατήσουν.

Ο Φιλ Μπάτλερ, ερευνητής πολιτικής και αναλυτής, πολιτικός επιστήμονας και ειδικός στην Ανατολική Ευρώπη, είναι συγγραφέας του πρόσφατου μπεστ σέλερ"Πραιτοριανοί του Πούτιν"και άλλων βιβλίων. Γράφει αποκλειστικά για το διαδικτυακό περιοδικό "New East Outlook" .



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Andrei Martyanov, Reminiscence of the Future... Si Vis Pacem, Para Vinum 29-8-21
Mετάφραση: Μ.Στυλιανού

Όταν μιλάει ο Σοϊγκού ο κόσμος στήνει το αφτί του…

Ή, χρησιμοποιώντας την παλιά ρωσική παροιμία: Άν υπάρχει ένα όπλο κρεμασμένο στον τοίχο της σκηνής του θεάτρου στην πρώτη πράξη του έργου, στην τελευταία πράξη αυτό το όπλο θα πυροβολήσει.

Ήταν σαφές ότι αν οι πύραυλοι Κρουζ κατά της ναυτιλίας και της ξηράς εμφανίζονταν στην πρώτη πράξη ενός τεράστιου γεωπολιτικού παιχνιδιού τη δεκαετία του 1950 (ένα αξιομνημόνευτο P-15 Styx), και συνέχιζαν να κρέμονται στον τοίχο καθ 'όλη τη διάρκεια ενός ολόκληρου παιχνιδιού, στην τελική πράξη αυτού του συγκεκριμένου έργου έπρεπε να πυροβολήσουν. Το έκαναν. Μιλώντας στον Vladimir Solovyov, ο Shoigu (Ρώσος Υπουργός Αμύνης, στρατηγός) είπε μερικές αρκετά προφανείς αλήθειες, απλές, πραγματικά, όπως αναφέρει το TASS:

"... если ооворито,, о нас в еерсективе,, рридеедсед недалекод,, евелиенниедалности оииеедо, оружия.. , , , , Это овелиение скоростед, если ооворито од же садоод иидеререкке,, это повышение тононости, это , коненоно, ааадатаид носиеелеед кново оружия вад ".

Μετάφραση: Αν μιλάμε για το τι θα έχουμε στο εγγύς μέλλον, είναι η αύξηση των σειρών υπερηχητικών όπλων. Αυτό σημαίνει επίσης αύξηση των ταχυτήτων (!!!!), αν μιλάμε για αυτά τα υπερηχητικά όπλα, είναι αύξηση της ακρίβειας, αυτό σημαίνει επίσης προσαρμογή των μεταφορέων σε αυτά τα νέα οπλικά συστήματα.

Εντάξει, γνωρίζουμε ότι το Kinzhal έχει μόνο μια σειρά από 2000 χιλιόμετρα από μόνο του (χωρίς την εμβέλεια του μεταφορέα - MiG-31K), το 3M22 Zircon έχει εμβέλεια 1000+ χιλιομέτρων, ενώ το επερχόμενο GZUR έχει εμβέλεια 1.500 χιλιομέτρων. Όλα αυτά σε ταχύτητες M=9+ (GZUR M=12+). Λοιπόν, για τι πράγμα μιλάει ο Σοϊγκού; Θυμηθείτε, έκανα αυτή την ερώτηση για χρόνια, την τελευταία φορά- ακριβώς πριν από ένα χρόνο.

Τι ακολουθεί, ASM με εμβέλεια 3.000 χιλιομέτρων; Ακριβώς. Αυτή είναι η πραγματικότητα της Πραγματικής Επανάστασης στις Στρατιωτικές Υποθέσεις Και ξαναγράφει από την αρχή τα εγχειρίδια και τις οδηγίες τακτικής, στρατηγικής και επιχειρήσεων. Επαναπροσδιορίζει πλήρως τον ναυτικό (και άλλους τρεις τομείς) πόλεμο -και μην μου πείτε ότι δεν σας προειδοποίησα.

Θα έλεγα ότι είμαι ακόμη αρκετά συντηρητικός στις εκτιμήσεις για βεληνεκές 3.000 χιλιομέτρων ASM, επειδή κρίνοντας από την ρωσική δυναμική ανάπτυξης υπερηχητικών όπλων είναι πιθανότατο ότι στα προσεχή λίγα χρόνια (3-5) θα δούμε Μ=25+,5.000 χιλιομέτρων ναυτικούς πυραύλους (με ικανότητες χερσαίας επίθεσης) οι οποίοι θα επανακαθορίσουν περαιτέρω το μέλλον των στόλων επιφανείας και θα σημάνουν την απαρχή μιας πολύ παρατεταμένης περιόδου όπου η συνδυασμένη Δύση και πρωτίστως οι ΗΠΑ θα επιχειρούν να αναπτύξουν τουλάχιστον κάτι που να μπορεί να παρουσιαστεί στο κοινό ως «αποτελεσματικό» αντιαεροπορικό μέσο αμύνης έναντι τέτοιων απειλών, πράγμα που πρωτίστως θα είναι δημόσιες σχέσεις. Όπως προειδοποίησα εδώ και χρόνια, ο πόλεμος μεταξύ κρατών όπως τον ξέρουμε δεν υπάρχει πλέον.

Ο Σόϊγκού ωστόσο, όντας ένας από τους πιο ετοιμόλογους στην Ρωσία, μετά τον Πούτιν και τον Λαβρώφ, απαντώντας ειρωνικά σε ερώτηση γιατί ακόμη δεν προσήλθε στο ουκρανικό δικαστήριο που τον καλεί να δικαστεί για την επιστροφή της Κριμαίας, ομολόγησε:

«΄Ενοχος. Θα το επανορθώσω.»

Η Ουκρανία, φυσικά, όταν προσπαθεί να προβάλει τις θέσεις της όπως το έκανε με τον Σοϊγκού, θα πρέπει πάντα να αναρωτιέται τι τελικά γυρεύει, δοθέντος ότι σε κάποια φάση, οι επιθυμίες της θα μπορούσαν να βρουν ανταπόκριση, που στην περίπτωση του Σοϊγκού μπορούσε να σημαίνει την αυτοπρόσωπη παρουσία του… μαζί με δυο σώματα στρατού στις σκάλες οποιουδήποτε ουκρανικού δικαστηρίου που θα επέμενε να τον δικάσει.

Για πλάκα, στο ARMY-2021 ( Κοινά Ρώσο-Κινεζικά γυμνάσια) που έλαβε χώρα σε όλη την Ευρασία και στην Κίνα (το κινεζικό τμήμα του ARMY-2021 έχει τίτλο Clear Skies), ένας από τους διαγωνισμούς ήταν η χρήση του manpad (στην περίπτωσή μας Igla) (φορητού πυραύλου) ενάντια σε ταχύ εναέριο στόχο. Εδώ είναι ο μόνος οπλίτης (Ρώσος αξιωματικός) που κατάφερε να καταρρίψει τον κινεζικό πύραυλο-στόχο TY-300D.

(YouTube): Иинадескид окад военнод теники . Еен¹ 5: ррдад транслдид

Αυτό κυκλοφορεί τώρα σε όλο το διαδίκτυο, οπότε αποφάσισα να το κυκλοφορήσω περαιτέρω. Είναι διασκεδαστικό και καλό στρατιωτικό ερεθιστικό θέαμα.

Δημοσιεύτηκε από smoothiex12 στις 10:33 π.μ. 49 Σχόλια



Η Σαουδική Αραβία υπογράφει συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας με τη Ρωσία


Réseau Voltaire | Comité Valmy, 3-9-21



Η Σαουδική Αραβία, η οποία είχε ήδη αγοράσει 3 δισεκατομμύρια δικαιώματα κατασκευής όπλων από τη Ρωσία το 2017 και στη συνέχεια παραιτήθηκε από την απόκτηση αντιπυραυλικών συστημάτων S-400, υπέγραψε, στις 24 Αυγούστου 2021 στη Μόσχα, συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας με τον υφυπουργό Άμυνας, στρατηγό Αλεξάντερ Φόμιν.

Aγνοείται το ακριβές περιεχόμενο αυτού του εγγράφου, αλλά υπογεγραμμένο μετά τη νίκη της Αραβικής Δημοκρατίας της Συρίας και την πτώση της Καμπούλ, δείχνει ότι το Ριάντ δεν αντιλαμβάνεται πλέον την ισορροπία δυνάμεων με τον ίδιο τρόπο.

Υπενθυμίζεται ότι μετά την ήττα του στη Συρία, το Πεντάγωνο σκοπεύει να ακολουθήσει τη στρατηγική Rumsfeld/Cebrowski για την καταστροφή των κρατικών δομών της περιοχής, συμπεριλαμβανομένης της Σαουδικής Αραβίας.

Ένας προς έναν, πολλοί παράγοντες στην περιοχή δεν βλέπουν πλέον τις Ηνωμένες Πολιτείες ως προστάτη, αλλά ως έναν επικυρίαρχο που δεν θα διστάσει να τους συντρίψει.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου





Patrick Armstrong*, Strategic Culture, 318-21
Mετάφραση: Μ. Στυλιανού

Υπάρχουν πολύ καλοί λόγοι για τους οποίους η Μόσχα έχει μάθει ότι είναι καλύτερο να είναι υπομονετική, γράφει ο Πάτρικ Άρμστρονγκ.

«Αλλά αν πρέπει να χρησιμοποιήσουμε βία, είναι επειδή είμαστε η Αμερική. είμαστε το απαραίτητο έθνος. Στεκόμαστε όρθιοι και βλέπουμε πιο μακριά από άλλες χώρες στο μέλλον».

Όχι, δεν είστε. Και δεν μπορείτε..
– Πούτιν ή Ξι, άγνωστη ημερομηνία και πηγή

Ο μύθος της Ουκρανίας του πραξικοπήματος Μεϊντάν είναι ότι ένας διεφθαρμένος, ρωσόφιλος πρόεδρος ανατράπηκε σε μια σε μεγάλο βαθμό ειρηνική εξέγερση από τους αηδιασμένους πολίτες το 2014. Μετά τη σφαγή των ειρηνικών διαδηλωτών από τις δυνάμεις ασφαλείας του, τράπηκε σε φυγή. Η δημοκρατία αποκαταστάθηκε. Εξελέγη μια νέα κυβέρνηση. Η «μεταρρύθμιση» άρχισε να «προοδεύει». Αλλά η Μόσχα δεν θα άφηνε την Ουκρανία στην ησυχία της: Κατέλαβε την Κριμαία, κάλυψε την κατάκτησή της με ψεύτικο δημοψήφισμα και στη συνέχεια ξεκίνησε έναν πόλεμο στα ανατολικά. Και τα λοιπά. Αυτή η αφήγηση είναι ευρέως διαδεδομένη στη Δύση.

Είναι σχεδόν εντελώς ψευδές. Πάρτε για παράδειγμα έναν ιδρυτικό μύθο της μετά-Mεϊντάν Ουκρανίας - τους «Εξ ουρανού Εκατό». Ο Καναδός λόγιος Ιβάν Κατσανόφσκι κατέδειξε με τον πιο πειστικό τρόπο, μετά από σχολαστική εξέταση των αποδεικτικών στοιχείων, ότι οι «διαδηλωτές πυροβολήθηκαν από κρυμμένους σκοπευτές από τοποθεσίες ελεγχόμενες από τους πραξικοπηματίες». Για όσους πιστεύουν ότι το cui bono (ποιος ωφελείται)είναι ένας δείκτης του κινήτρου, η σφαγή εξαργυρώθηκε στη συμφωνία με τη διαμεσολάβηση της ΕΕ που μόλις είχε επιτευχθεί, με την αθάνατη ρήση της Victoria Nuland: «fuck the E.E.!» Ο εκλεκτός της Γιατς γινόταν πρωθυπουργός έξη μέρες αργότερα. Η Νούλαντ μας είπε ότι πέντε δισεκατομμύρια δολάρια από την Ουάσιγκτον παρήγαγαν ένα «ευρωπαϊκό μέλλον», «δικαιοσύνη», «ανθρώπινη αξιοπρέπεια» και «επιστροφή στην οικονομική υγεία». Δεν ανέφερε την προσφορά του Αμερικανικού Ναυτικού στον διαγωνισμό για την ανακαίνιση της Σχολής Σεβαστούπολης:άλλη μια στιγμή cui bono.

Επτά χρόνια αργότερα, η Ουκρανία είναι ένα χάος - δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερη απεικόνιση από αυτόν τον χαρακτηρισμό της Ukraine Business News :

Τα εμβάσματα από τους Ουκρανούς μετανάστες προβλέπεται να φτάσουν τα 12,3 δισεκατομμύρια δολάρια εφέτος 11% υψηλότερα από τα 12 δισεκατομμύρια το 2019 και 2020.Η εργατική δύναμη αναμένεται να παραμείνει και εφέτος η δεύτερη εξαγωγή της Ουκρανίας μετά τα τρόφιμα και μεγαλύτερη από τα μεταλλεύματα.

Κοντολογίς όλη χαρωπή φλυαρία περί «προόδων της Ουκρανίας στην εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων» καταρρέει μπροστά στο γεγονός ότι η χώρα σιτίζεται από την αγροτική παραγωγή και τους πολίτες της που δουλεύουν στο εξωτερικό ,σε πλουσιότερους γείτονες. Η αποβιομηχάνιση είναι σχεδόν πλήρης. –Η Αντόνωφ πάει περίπατο, Η Yuzhmash ψυχομαχεί, το Ντόνμπας αποχώρησε, τα ναυπηγεία της Μαύρης Θάλασσας διαλύθηκαν –ιδού μια σύνοψη:

Όπως μπορείτε να δείτε, από δημοκρατία της ΕΣΣΔ, που είχε ένα από τα ισχυρότερα βιομηχανικά ατού στην χώρα και ήταν σε θέση να εξασφαλίσει για την ίδια και για άλλες δημοκρατίες προϊόντα σχεδόν όλων των βιομηχανιών, η Ουκρανία μεταβλήθηκε σε μια περιοχή όπου λειτουργούν μόνο επιχειρήσεις που επεξεργάζονται αγροτική και δασική παραγωγή.

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η συντριπτική πλειοψηφία των Ουκρανών θεωρούν την σημερινή κατάσταση ως κακή και το ένα τρίτο την αναμένει χειρότερη. Χειρότερη από κάθε άποψη. Η πλήρης αποβιομηχάνιση της έχει πράγματι ολοκληρωθεί. Διατροφή, εμβάσματα, αμοιβή διόδου του ρωσικού αερίου, δάνεια του ΔΝΤ: Τι μένει από μια Οικονομία;

Η «Δικαιοσύνη» της Νούλαντ, η «ανθρώπινη αξιοπρέπεια» και η «επιστροφή στην οικονομική υγεία» ήταν σκέτα λόγια: Η προσφορά στο διαγωνισμό της σχολής του Ναυτικού αποκαλύπτει τα πραγματικά συμφέροντα της Ουάσιγκτον. Η ανατροπή του Γιανούκοβιτς ήταν μια επανάληψη της προηγούμενης ανατροπής – της ξεχασμένης πλέον Πορτοκαλί Επανάστασης και του ακόμα πιο ξεχασμένου Γιουσένκο. Οι στόχοι ήταν να διαχωριστεί η Ουκρανία από τη Ρωσία και να ενδυναμωθούν οι Γαλικιανοί, νοσταλγοί πάντοτε των ημερών της ναζιστικής δόξας τους, να εμφυτεύσουν μια ισχυρή αντιρωσική ώθηση. Απόκτηση μιας στρατιωτικής βάσης πιο κοντά στη Ρωσία. Μια μόνιμη πηγή προπαγάνδας. Στην ιδανική περίπτωση, να προκληθεί η Ρωσία να εισβάλει – περισσότερη εχθρότητα, περισσότερες κυρώσεις, ίσως ακόμη και εμπλοκή της σε έναν ατελείωτο πόλεμο. Σε κάθε περίπτωση ένα πρόβλημα για τη Ρωσία.

Πώς πήγε αυτό;

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Ουκρανία προκαλεί αιφνίδιες κρίσεις στις οποίες πρέπει να αντιδράσει η Μόσχα. Αλλά αυτό μπορεί να λειτουργήσει με δύο τρόπους. Ένα πολύ καλό παράδειγμα συνέβη την άνοιξη, όταν ο Ουκρανός πρόεδρος Ζελένσκι δήλωσε ότι ήρθε η ώρα να «ανακαταλάβει» την Κριμαία και να μετακινήσει κάποιες δυνάμεις ανατολικά. Μέσα σε δύο εβδομάδες, η Μόσχα είχε κινητοποιήσει δύο σώματα στρατού συν αερομεταφερόμενους σχηματισμούς. Ιδιαίτερα εντυπωσιακά ήταν τα συστήματα πυροβολικού σε επίπεδο τμήματος και σώματος: 2S4 βαριούς όλμους, πυροβόλα μεγάλου βεληνεκούς 2S7, πυραύλαους Ίσκαντερ και τα πολεμικά από τον στολίσκο της Κασπίας.. Το ΝΑΤΟ και η Ουάσιγκτον φούσκωναν και ξεφούσκωναν, αλλά το παιχνίδι τερματίστηκε και η κρίση υποχώρησε.

Κουραστικό για τη Μόσχα, σίγουρα, ένας αντιπερισπασμός από πράγματα που θα προτιμούσε να κάνει, δυνητικά επικίνδυνο, αλλά υπήρχαν και οφέλη. Το σύστημα κινητοποίησης πήρε μια πραγματική προπόνηση ζωής και οι λογικοί άνθρωποι έμαθαν ότι η Ρωσία θα μπορούσε να κινητοποιήσει, σε δύο εβδομάδες, περισσότερη θανατηφόρα δύναμη από ό, τι το ΝΑΤΟ θα μπορούσε να συγκεντρώσει οπουδήποτε σε οποιοδήποτε χρονικό πλαίσιο. (Και λίγο μετά την " άθλια αποτυχία" ενός αμερικανικού πολεμικού παιχνιδιού προσομοίωσης εναντίον της Κίνας, επίσης.)

Οι κυρώσεις που επιβλήθηκαν στη Ρωσία μετά την «εισβολή» της στην Κριμαία χρησιμοποιήθηκαν έξυπνα για την αύξηση της ρωσικής παραγωγής τροφίμων, έτσι ώστε, μακριά από το να χρειαστεί να εισάγουν τα μισά τρόφιμά της, όπως ειπώθηκε στη δεκαετία του 1990. Άλλες κυρώσεις έχουν επίσης ωφελήσει τη ρωσική εγχώρια παραγωγή. Έτσι, από τη μία πλευρά ένα κόστος και ένας ερεθισμός, αλλά από την άλλη ένα όφελος.

Έτσι, συνολικά, μπορεί κανείς να επιχειρηματολογήσει ότι το «Ουκρανικό Gambit» (κίνηση ζατρικίου) της Ουάσιγκτον απέτυχε στις προθέσεις του - η Ρωσία έχει πληγωθεί, αλλά όχι τόσο όσο ήλπιζαν οι σχεδιαστές. Αλλά τι μπορεί να περιμένει κανείς όταν οι ΗΠΑ διοικούνται από ανθρώπους που λένε ότι η Ρωσία δεν παράγει τίποτα και η οικονομία της δεν είναι τίποτα άλλο από πυρηνικά όπλα και πετρέλαιο;

Η στρατηγική της Ρωσίας ήταν η υπομονή – το μακροχρόνιο παιχνίδι. Μετά, δηλαδή, την αρχική γοργή κίνηση που επέτρεψε στον λαό της Κριμαίας να επιλέξει αυτό που ήθελε από το 1954. Αυτό αιφνιδίασε την Ουάσιγκτον και ματαίωσε τα σχέδια να γίνει η Σεβαστούπολη βάση του Αμερικανικού Ναυτικού. Αλλά από τότε, η στρατηγική ήταν υπομονετική – βάζοντας από καιρό σε καιρό έναν αντίχειρα στη ζυγαριά για να προστατέψει τους επαναστάτες στο Ντονμπάς από την ήττα – αποφεύγοντας όμως τους πειρασμούς. Οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις θα μπορούσαν να κυριεύσουν την Ουκρανία σε σύντομο χρονικό διάστημα, αλλά με κόστος εμπλοκής σε ανταρτοπόλεμο στα δυτικά και σε τμήματα του κέντρου. Η ομάδα του Πούτιν είναι πολύ έξυπνη για να παρασυρθεί.

Κατά καιρούς η Μόσχα βάζει δείκτες για ένα μέλλον, όταν η μάζα των Ουκρανών απελευθερωθούν από τον εφιάλτη που καθοδηγείται από τη Γαλικία και επιστρέψουν σε μια ορθολογική σχέση με τη Ρωσία. Οι ανακριτές σημειώνουν τα πολυάριθμα εγκλήματα που διαπράχθηκαν στην Ουκρανία και τον Ιούλιο παρουσίασαν την υπόθεσή τους στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Δεν υπάρχει μεγάλη προσδοκία ότι η υπόθεση θα διερευνηθεί τώρα – τα «ανθρώπινα δικαιώματα» σήμερα είναι μονόδρομος – αλλά μπορεί να υπάρξει ένα μέλλον στο οποίο θα το κάνει.

Ομοίως, το δοκίμιο του Πούτιν για τη Ρωσία και την Ουκρανία και τα επακόλουθα σχόλιά του απευθύνονται σε εκείνους τους Ουκρανούς που δεν χάθηκαν στις ανοησίες ότι ο Φρόυδ ήταν Ουκρανός, οι αρχαίοι θεοί είχαν γεννηθεί στην Ουκρανία και η ουκρανική ήταν η γλώσσα της Αφροδίτης. Και πόσοι θα ήταν αυτοί; Πολύ περισσότεροι απ' ό,τι πιστεύει η Ουάσιγκτον. Μια πρόσφατη ουκρανική δημοσκόπηση έδειξε ότι το 41% των Ουκρανών συμφώνησε με τον Πούτιν ότι οι Ουκρανοί και οι Ρώσοι είναι ένας λαός. -με το 55% να διαφωνεί. Εδώ(όπως σε κάθε ερώτηση) διαφαίνεται ο διχασμός στην Ουκρανία, με την πλειοψηφία στα ανατολικά και νότια να συμφωνεί με τον Πούτιν. Αλλά η επίσημη γραμμή στη σημερινή Ουκρανία είναι ότι η Μόσχα « υφάρπαξε την ιστορία του Kyivan Rus" , με την οποία δεν έχει καμία σχέση: «Δεν υπάρχουν ενδείξεις για οποιαδήποτε σχέση του Kyivan Rus με τις φινλανδικές εθνοτικές ομάδες στη χώρα του Moksel». Αλλά, ο Πούτιν μπορεί να ελπίζει, μια μέρα αυτό θα παραμεριστεί και οι Ουκρανοί και οι Ρώσοι θα μπορούν να οικοδομήσουν ένα μέλλον συνεργασίας. (Όχι –ας σημειωθεί- απαραίτητα ενότητας.– Μιλάει για τη Γερμανία και την Αυστρία, τον Καναδά και τις ΗΠΑ, ως πολύ παρόμοιους λαούς που ζουν ως διαφορετικές πολιτικές μονάδες.)

Αυτή είναι λοιπόν η στρατηγική της Μόσχας μετά την ταχεία κίνησή της στην Κριμαία. Πολλοί θα προτιμούσαν μια ξαφνική συντριβή, αλλά υπάρχουν πολύ καλοί λόγοι για τους οποίους η Μόσχα έχει μάθει ότι είναι καλύτερο να είστε υπομονετικοί καθώς επιχειρηματολογώ εδώ .

Άρα η Μόσχα, σε κάποιο βαθμό, πιάστηκε στην παγίδα. Αλλά τι λες για τους τόσο έξυπνους συνωμότες; Λοιπόν, πρώτα είναι τα χρήματα: η Ουκρανία έχει απορροφήσει πολλά για πολύ μικρή απόδοση. Το 2014, όταν οι προσδοκίες ήταν υψηλές, το ΔΝΤ μιλούσε για 18 δισεκατομμύρια δολάρια. Το 2021 παρακρατούσε την επόμενη δόση «επειδή δενπληρούνταν οι προϋποθέσεις». Αλλά πληρούνταν ποτέ οι «προϋποθέσεις»; Αυτό ακούγεται περισσότερο σαν μια ανακοίνωση ότι η Δύση χάνει το ενδιαφέρον της. Αλλά το χρέος παραμένει, και η Ουκρανία έχει ένα τελευταίο πράγμα να λεηλατήσει, αν και αντιστέκεται: τη γεωργική της γη. Αλλά, ίδε Εξομολογήσεις ενός Οικονομικού Hitman, αυτό είναι το νόημα του χρέους κατ’αρχήν. Η πρώτη πρόταση παραπομπής του Τραμπ αφορούσε κάτι που έκανε ή δεν έκανε για την Ουκρανία – κανείς δεν θυμάται ή νοιάζεται πια, αλλά είπανε ότι ήταν πολύ σημαντικό εκείνη την εποχή – και έτσι το πρόβλημα της Ουκρανίας επέστρεψε στο ορμητήριό του. Ο φορητός υπολογιστής του Χάντερ Μπάιντεν – που αγνοείται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης αλλά είναι γνωστός – φέρνει επίσης το σκάνδαλο οίκαδε. Στη συνέχεια, υπάρχει το ζήτημα των Ναζί στην Ουκρανία - η Δύση υποβαθμίζει την ύπαρξή τους, αλλά το γεγονός είναι ότι υπάρχει μια καλά οπλισμένη ομάδα στην Ουκρανία, ένας μαγνήτης για παρόμοιους ανθρώπους, οι οποίοι, για να το θέσω απλά, πιστεύουν ότι η λάθος πλευρά κέρδισε τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Και κάνουν ό,τι μπορούν για να παραγάγουν μια άλλη γενιά συνεχιστών.

Τι μακροπρόθεσμες επιπτώσεις θα εισπράξουν όταν η Ουκρανία σαπίσει και λεηλατηθεί; Το 2014 το Der Spiegel εξήγησε πώς η ΕΕ έχασε τη Ρωσία από την Ουκρανία; Υπάρχουν πολλοί πυρηνικοί σταθμοί στην Ουκρανία: είμαστε βέβαιοι ότι είναι καλά διαχειριζόμενοι και συντηρημένοι; Η Ουάσιγκτον πιθανότατα θα είχε αντιταχθεί στον Αγωγό Nord Stream 2, καθώς αντιτάσσεται σε προηγούμενους αγωγούς, αλλά η ουκρανική σύνδεση της έδωσε άλλη ώθηση. Τελικά αναγνώρισε την πραγματικότητα και σταμάτησε να τον εμποδίζει, αλλά τι κόστισε αυτό στις σχέσεις της με τη Γερμανία; Κάτι άλλο που πρέπει να προστεθεί στις αποτυχίες των νεοσυντηρητικών στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λιβύη και τα υπόλοιπα.

Αλλά αυτές είναι μόνο λεπτομέρειες. Η πιο σημαντική εμπλοκή είναι το ίδιο το πρόβλημα. Μετά τις υποσχέσεις, τη βοήθεια, τα προγράμματα, τις συμμετοχές και τις παρεμβάσεις, την ένταξη στο ΝΑΤΟ, την ένταξη στην ΕΕ και τα άλλα μαραμένα καρότα, το Κίεβο έχει μια θέση στο τραπέζι. Μια άλλη αντιρωσική φωνή που πρέπει να κατευναστεί· ένας άλλος παράγων που μπορεί να ξεκινήσει μια κρίση – ακόμη και έναν πόλεμο. Περισσότερες κυρώσεις που πλήττουν αυτόν που τις επιβάλλει. Ένα ανεπίλυτο θέμα σε κάθε ημερήσια διάταξη συνεδριάσεων· Ένα άλλο ζήτημα που υποχρεώνει τα υποκείμενα να υποκλιθούν στην Ουάσιγκτον. 'Αλλη μια ουρά που διευθύνει το σκυλί. Και τέλος μια πολιτική ευπάθεια στο εσωτερικό: η παράδοση του Μπάιντεν στη Μέρκελ στον Nord Stream 2 και το δώρο του Μπάιντεν στον Πούτιν, φωνάζουν οι πολεμιστές του καναπέ.

Φυσικά, η Ουάσιγκτον και οι σατραπείες της μπορούν απλά να εγκαταλείψουν την Ουκρανία (ίδε Somalia, Libya, Afghanistan κ.λπ.)· θα υπάρξει ένα κόστος για τη φήμη και την αξιοπιστία τους, αλλά δεν έχουν απομείνει πολλά από αυτό. Η Ρωσία, από την άλλη πλευρά, δεν μπορεί να αποχωρήσει. Αλλά μια Ουκρανία που καταστράφηκε και εγκαταλείφθηκε από τους δυτικούς προστάτες της θα ήταν μια διαφορετική Ουκρανία. Το μεγάλο παιχνίδι, πάλι.

Υπάρχει μια ρωσική ιστορία για έναν κακοποιό που κρατάει ένα τούβλο πάνω από το κεφάλι κάποιου: Θέλεις να αγοράσεις αυτό το τούβλο; Όχι, ευχαριστώ. Καλύτερα να το αγοράσεις και να μην προκαλέσεις τη μοίρα. Ποιος θα αγοράσει το ουκρανικό τούβλο;



*Ο Πάτρικ Άρμστρονγκ ήταν αναλυτής στο Καναδικό Υπουργείο Εθνικής Άμυνας που ειδικεύεται στην ΕΣΣΔ/Ρωσία από το 1984 και Σύμβουλος στην Καναδική Πρεσβεία στη Μόσχα το 1993-1996. Αποσύρθηκε το 2008 και έκτοτε γράφει για τη Ρωσία και σχετικά θέματα στο Διαδίκτυο.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
10000 στρατιώτες από τη Διοίκηση Δυτικού Θεάτρου του PLA και την Ανατολική Στρατιωτική Περιοχή της Ρωσίας ολοκλήρωσαν τις ασκήσεις Zapad/Interaction-2021 στην περιοχή Ningxia, ανατολικά του Σινγιάνγκ, 13 Αυγούστου 2021

M. K. BHADRAKUMAR, Indian Punchline, Reseau Internatonal,15-8-21

[Ο συντάκτης του άρθρου είναι πρώην ανώτερο στέλεχος του ινδικού υπουργείου των εξωτερικών και πρεσβευτής σε χώρες της Μέσης Ανατολή. Οι αναλύσεις του αναδημοσιεύονται σε πολλά έγκυρα διεθνή μέσα σοβαρής πληροφόρησης]


Μετάφραση: Μ.Στυλιανού

Οι Times της Τεχεράνης δημοσίευσαν την Τετάρτη ότι η Μόσχα γνωστοποίησε στην Τεχεράνη ότι ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO) έχει επιτύχει συναίνεση για την ένταξη του Ιράν ως πλήρους μέλους της ομάδας.

Ο Γραμματέας του Συμβουλίου Ασφαλείας της Ρωσίας Νικολάι Πατρούσεφ μετέδωσε αυτή τη σημαντική είδηση σε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Ιρανό ομόλογό του, Ναύαρχο Αλί Σαμκάνι. Αργότερα, ο Σαμκάνι έγραψε στο Τουίτερ ότι αυτός και ο Πατρούσεφ συζήτησαν επίσης για το Αφγανιστάν, τη Συρία και τον Περσικό Κόλπο.

Η SCO επιτέλους αποσυνδέει την ένταξη του Ιράν από τις πυρηνικές συνομιλίες και τις κυρώσεις των ΗΠΑ. Είναι σημαντικό ότι το τηλεφώνημα του Πατρούσεφ σηματοδοτεί επίσης την πρώτη υψηλού επιπέδου στρατηγική επικοινωνία μεταξύ Μόσχας και Τεχεράνης μετά την ορκωμοσία του Εμπραχίμ Ραϊσί ως νέου προέδρου του Ιράν. Ο Patrushev είναι μια πολύ ανώτερη προσωπικότητα στο πολιτικό συμβούλιο του Κρεμλίνου.

Η συναίνεση του SCO — κατ' αρχήν μια σινορωσική κοινότητα — επιταχύνει την αποδοχή του Ιράν, παρά τις αβεβαιότητες που εμφανίζονται στην πολιτική βούληση της κυβέρνησης Μπάιντεν να προχωρήσει στην πυρηνική συμφωνία ενόψει της ισχυρής «δικομματικής» αντιπολίτευσης στην Ουάσιγκτον και από άλλες ομάδες συμφερόντων.

Η επιθετική τοποθέτηση του ανώτερου Δημοκρατικού Γερουσιαστή Μπομπ Μενέντεζ που προεδρεύει της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας, είναι ίσως η πιο αγενής περικοπή από όλες. Ο Μενέντεζ τυχαίνει να είναι κοντά στον Πρόεδρο Μπάιντεν.

Σε μια διεισδυτική ανάλυση στο έγκριτο περιοδικό προβληματισμού Responsible Statecraft, ο Αμερικανός αρθρογράφος και πρώην αρχισυντάκτης Daniel Larison έγραψε αυτή την εβδομάδα ότι η η αμερικανική επανένταξη στην πυρηνική συμφωνία του Ιράν (JCPOA) θα έπρεπε να ήταν ένα απλό καθήκον για τον Μπάιντεν, αλλά το γεγονός ότι έχει ήδη πάρει πάρα πολύ χρόνο — με τις κυρώσεις «μέγιστης πίεσης» της εποχής Τραμπ να εξακολουθούν να ισχύουν — είναι ένα από τα πολλά ανησυχητικά σημάδια ότι η κυβέρνηση φαίνεται να στερείται της πολιτικής βούλησης να οδηγήσει τις διαπραγματεύσεις της Βιέννης στην ολοκλήρωση.

Ο Λάρισον περιγράφει λεπτομερώς πώς η ομάδα του Μπάιντεν εισήγαγε παράλογους όρους στις συνομιλίες του JCPOA που γνωρίζει ότι θα μπορούσαν να είναι πιθανοί λόγοι ματαίωσης συμφωνιών. Σύμφωνα με πληροφορίες, η ομάδα Μπάιντεν « ευνοεί την ιδέα να απαιτήσει από το Ιράν να εγκαταλείψει τον εγχώριο εμπλουτισμό ουρανίου και να συμμετάσχει σε περιφερειακή τράπεζα πυρηνικών καυσίμων». Ο Λάρισον προσθέτει: «Ο Μπάιντεν και ο Μπλίνκεν πιστεύουν ότι μπορούν να αναγκάσουν το Ιράν να συμφωνήσει σε πολύ μεγαλύτερες παραχωρήσεις από ποτέ, και δείχνει πόση επιρροή ασκεί ο πολύ πολεμοχαρής πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων στον Λευκό Οίκο.

Τα ισραηλινά μέσα ενημέρωσης εικάζουν ότι οι ΗΠΑ και το Ισραήλ θα έχουν σχέδιο Β για να αντιμετωπίσουν στρατιωτικά το Ιράν εάν οι συνομιλίες στη Βιέννη ναυαγήσουν. Οι Times of Israel υπαινίχθηκαν ότι κατά τη διάρκεια της επικείμενης επίσκεψης του Πρωθυπουργού Ναφτάλι Μπένετ στην Ουάσινγκτον αργότερα αυτό το μήνα, «το Ισραήλ θα επιδιώξει να αποκαταστήσει τη στρατιωτική επιλογή ως έσχατη λύση για να αποτρέψει τους Ιρανούς από το να φτάσουν σε πυρηνική ικανότητα στρατιωτικού επιπέδου. Το Ισραήλ πιστεύει ότι θα πρέπει να είναι και αμερικανική επιλογή και ελπίζει ότι μπορεί να πείσει τον Μπάιντεν και την ομάδα του να υιοθετήσουν την στρατιωτική επιλογή ως ρεαλιστικό δρόμο».

Ωστόσο, υπάρχει επίσης μια «μεγάλη εικόνα» — η γεωπολιτική του Ιράν. Το τηλεφώνημα του Patrushev αφορούσε βασικούς τομείς όπου η Ρωσία και το Ιράν συνεργάζονται — Συρία, Αφγανιστάν και Περσικός Κόλπος. Εάν η σύνθεση της προτεινόμενης ομάδας εθνικής ασφάλειας του νέου Ιρανού Προέδρου αποτελεί ένδειξη, η πορεία εξωτερικής πολιτικής του Ιράν ενδέχεται να κινηθεί προς μια κατεύθυνση ενίσχυσης της στρατηγικής εταιρικής σχέσης με τη Ρωσία.

Ο υποψήφιος για τη θέση του υπουργού Εξωτερικών Hossein Amir-Abdollahian έχει δηλώσει ανοιχτά περισσότερες από μία φορές ότι το Ιράν πρέπει να δώσει προτεραιότητα στις σχέσεις με τις χώρες της «Ανατολής», όπως μαρτυρούν τα ακόλουθα σχόλια που έγιναν μόλις τον Φεβρουάριο:

«Όπως επανέλαβε ο ηγέτης της Ισλαμικής Επανάστασης, στην εξωτερική πολιτική μας θα πρέπει να προτιμήσουμε την Ανατολή από τη Δύση και τις γειτονικές χώρες από τις μακρινές χώρες, προκειμένου να διαφυλάξουμε τα εθνικά συμφέροντα της χώρας μας. Η καθιέρωση σχέσεων με τις χώρες που έχουν κοινά συμφέροντα μαζί μας είναι προτιμότερη από τις σχέσεις με εκείνους των οποίων τα συμφέροντα ενδέχεται ακόμη και να συγκρούονται με τα δικά μας».

«Ο 21ος αιώνας είναι ο αιώνας της Ασίας. Η Ισλαμική Δημοκρατία πάντα πρόσεχε την Ασία. Υπάρχουν πολλές σημαντικές και ακόμα ανεκμετάλλευτες δυνατότητες σε ασιατικές χώρες όπως η Ρωσία, η Κίνα, η Ινδία, η Μαλαισία, η Ινδονησία και οι υποήπειρες χώρες και θα μπορούσαμε να τις εκμεταλλευτούμε λόγω των κοινών μας συμφερόντων με τις χώρες αυτές.»

«Οποιαδήποτε απόφαση ληφθεί στον Λευκό Οίκο δεν θα αλλάξει, με κανέναν τρόπο, την προοπτική της Ισλαμικής Δημοκρατίας για τη διατήρηση, ενίσχυση και ανάπτυξη των στρατηγικών σχέσεων με τη Μόσχα και το Πεκίνο και τις μακροπρόθεσμες προοπτικές της προς την Ασία».

Οι παραπάνω δηλώσεις πρέπει να αντιπαρατεθούν με την επιδείνωση των σχέσεων ΗΠΑ-Ρωσίας. Όποιες εκκολαπτόμενες ελπίδες κι αν υπήρχαν στη Μόσχα για μια νέα αρχή στις σχέσεις Ρωσίας-ΗΠΑ εξασθενούν. Ο Μπάιντεν δεν έχει το πολιτικό κεφάλαιο για να ξεπεράσει την εδραιωμένη αντιρωσική αντιπάθεια στις ΗΠΑ. Η Κίνα αισθάνεται επίσης πιθανώς την απόκλιση στις αμερικανικές πολιτικές — αν και το ενδιαφέρον της κυβέρνησης Μπάιντεν για το εμπόριο και τις επενδύσεις με την Κίνα για να τροφοδοτήσει την οικονομική ανάπτυξη των ΗΠΑ δεν αμφισβητείται.

Ο Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν δήλωσε την Πέμπτη κατά την ομιλία του σε συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας της Ρωσίας αφιερωμένη στη διεθνή συνεργασία στον τομέα της άμυνας και της ασφάλειας ότι «είναι αδύνατο να επιλυθούν αποτελεσματικά αρκετά ζητήματα σε αυτόν τον τομέα μονομερώς. Θα πρέπει να ενώσουμε τις προσπάθειές μας με τους εταίρους μας, ώστε να διασφαλίσουμε και τη δική μας ασφάλεια». Θεωρητικά, ο Πούτιν θα είχε την Κίνα και το Ιράν στο μυαλό του. Πράγματι, η Ρωσία και η Κίνα ταξινομούν τους λογισμούς τους για να σφυρηλατήσουν ακόμη στενότερη στρατηγική εταιρική σχέση.

Τα μαζικά στρατιωτικά γυμνάσια Κίνας-Ρωσίας, τα οποία ολοκληρώθηκαν την Παρασκευή, ήταν οι πρώτοι στρατιωτικοί επιχειρησιακοί και στρατηγικοί ελιγμοί μεταξύ των δυο χωρών. Δημιουργούν πλαίσιο για μια συνδυασμένη δύναμη εναντίον των ΗΠΑ. Για πρώτη φορά, οι δυο στρατοί χρησιμοποίησαν κοινό σύστημα διοίκησης και ελέγχου σε κίνηση η οποία απηχεί την προσέγγιση του ΝΑΤΟ. Τα κινεζικά και ρωσικά στρατεύματα ενσωματώθηκαν και μοιράστηκαν εξοπλισμό κατά τη διάρκεια των κοινών επιχειρήσεων. Ο Κινέζος υπουργός Άμυνας Γουέι Φενγκχέ χαρακτήρισε τις ασκήσεις ένα γεγονός «μεγάλης σημασίας».

Ασφαλώς, το Πεκίνο θα είναι σε αρμονία με τη ρωσική περιφερειακή στρατηγική που θεωρεί το Ιράν βασικό εταίρο. Ο συντονισμός αυτής της τριάδας επηρεάζει τη σταθεροποίηση της αφγανικής κατάστασης, μπορεί να αποτρέψει οποιαδήποτε επιδείνωση στη Συρία και, πάνω απ' όλα, θα απωθήσει τις προσπάθειες των ΗΠΑ να αναζητήσουν στρατιωτική παρουσία στην Κεντρική Ασία.

Για την Κίνα, η ένταξη του Ιράν ως μέλους της SCO θα δώσει αναμφίβολα ώθηση στα περιφερειακά έργα Ζώνης και Δρόμου. Όσον αφορά τη Ρωσία, η ένταξη του Ιράν στην Ευρασιατική Οικονομική Ένωση (EAEU) είναι πλέον θέμα χρόνου.

Για το Ιράν, το καθεστώς ενός πλήρους μέλους της Ευρασιατικής Ένωσης μπορεί να αλλάξει ριζικά το πολιτικό τοπίο στην Ευρασία, ιδίως στον Νότιο Καύκασο και τη Δυτική Ασία. Ως μέλος της ΕΑΕΕ, το Ιράν θα συνεργαστεί με τη Ρωσία στο υψηλότερο επίπεδο στρατηγικής εταιρικής σχέσης, γεγονός που θα του δώσει σοβαρά ατού στην εφαρμογή της εξωτερικής πολιτικής του. Είναι σαφές ότι η Τεχεράνη θα χρησιμοποιήσει τους ισχυρούς δεσμούς με τη Ρωσία για να εκμεταλλευτεί την επιρροή με τις δυτικές χώρες.

Ενώ από τη μία πλευρά, η ΕΕΕ θα βοηθήσει το Ιράν να επεκτείνει τις εμπορικές και οικονομικές ευκαιρίες και να ξεφύγει από τις κυρώσεις των ΗΠΑ, από την άλλη πλευρά, το Ιράν πιστεύει ότι η στρατιωτική-πολιτική συνιστώσα του μπορεί να αποτελέσει σοβαρή ζώνη ασφαλείας για τη χώρα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Rodolfo Casadei /Réseau International
Μετάφραση: Μ.Στυλιανού

Εάν οι Αμερικανοί πιστεύουν, μετά τη σύνοδο κορυφής Μπάιντεν-Πούτιν στη Γενεύη, ότι έχουν εξουδετερώσει τη Ρωσία και μπορούν τώρα να αφοσιωθούν στον περιορισμό της Κίνας προκειμένου να διατηρήσουν την παγκόσμια ηγεμονία τους, κάνουν λάθος. Η Μόσχα θα συνεχίσει να ενεργεί σε συνεργασία με τις αναθεωρητικές δυνάμεις για να επιταχύνει τη μετάβαση από τη φθίνουσα δυτική ηγεμονική τάξη σε μια πολυπολική διεθνή τάξη.

Αυτό είναι το πιο σημαντικό συμπέρασμα με γεωπολιτικούς όρους που συνάγει κανείς διαβάζοντας το άρθρο του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρώφ με τίτλο "Νόμος, δικαιώματα και κανόνες" που δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του υπουργείου του στις 28 Ιουνίου.

Ένα μακρύ κείμενο σχεδόν 30.000 τυπογραφικών στοιχείων που αναπτύσσει τις παραδοσιακές θέσεις της Ρωσίας του Πούτιν όσον αφορά τις διεθνείς σχέσεις, αλλά και σχετικά νέες υπογραμμίσεις .

Δύο μέτρα και δύο σταθμά

Το γεγονός ότι ο Μπάιντεν χρησιμοποίησε τη σύνοδο κορυφής της Γενεύης για να θέσει τα θεμέλια για ένα είδος συμφωνίας μη επίθεσης με τη Μόσχα προκειμένου να μπορέσει να συγκεντρώσει όλους τους στρατηγικούς πόρους των ΗΠΑ στην αντιπαράθεση με το Πεκίνο, έγινε σαφές όταν ο ίδιος και ο Πούτιν εξέδωσαν κοινή δήλωση επικεντρωμένη στην ανάγκη για «διάλογο στρατηγικής σταθερότητας» προκειμένου να «μειωθεί ο κίνδυνος ενόπλων συγκρούσεων και η απειλή πυρηνικού πολέμου», επειδή «ένας πυρηνικός πόλεμος δεν μπορεί να κερδηθεί και δεν πρέπει ποτέ να εξαπολυθεί».

Ο Λαβρώφ κατέστησε σαφές ότι η Ρωσία θεωρεί επιθετική τη στάση της Δύσης και ότι δεν θα υποκύψει στα διλήμματα Αμερικανών και Ευρωπαίων που περικαλύπτονται με επιχειρήματα περί «δημοκρατίας» και «ανθρωπίνων δικαιωμάτων», καθώς η Δύση σκοπεύει να επιβάλει όλους τους κανόνες της, οι οποίοι διαφέρουν από αυτούς που θεσπίζονται από τις διεθνείς συνθήκες και τον ΟΗΕ.

« Αυτές οι συναντήσεις –γράφει ο Λαβρώφ στο πρώτο μέρος του άρθρου του, αναφερόμενος στη σύνοδο κορυφής των G7 στην Κορνουάλλη, τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ και τη συνάντηση Μπάιντεν με τους ηγέτες της ΕΕ, «έχουν προετοιμαστεί προσεκτικά ώστε να μην υπάρχει αμφιβολία ότι η Δύση ήθελε να στείλει ένα σαφές μήνυμα: "είμαστε ενωμένοι όσο ποτέ πριν και θα κάνουμε αυτό που πιστεύουμε ότι είναι σωστό στις διεθνείς υποθέσεις, αναγκάζοντας τους άλλους, πρώτα και κύρια τη Ρωσία και την Κίνα, να ακολουθήσουν το παράδειγμά μας. Τα έγγραφα που εγκρίθηκαν στις Συνόδους Κορυφής της Κορνουάλλης και των Βρυξελλών εδραίωσαν την έννοια μιας παγκόσμιας τάξης βασισμένης σε «κανόνες» - σε αντίθεση με τις καθολικές αρχές του Διεθνούς Δικαίου, η κύρια πηγή της οποίας είναι ο Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών. ».

Αυτό θα είναι ο κεντρικός άξονας ολόκληρης της ομιλίας του Λαβρώφ: Η Δύση προωθεί την πολυμερή προσέγγιση για τη χρήση και την κατανάλωσή της, με βάση τους κανόνες που θέτει η ίδια κατά καιρούς, και απορρίπτει την πολυμερή προσέγγιση που βασίζεται στον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και την αρχή της μη παρέμβασης στις εσωτερικές υποθέσεις άλλων χωρών.

Το κλασικό παράδειγμα των δύο (αντιφατικών) προτύπων επαναλαμβάνεται: Στην κρίση του Κοσσυφοπεδίου, η Δύση εφαρμόζει την αρχή της αυτοδιάθεσης του τοπικού πληθυσμού επειδή την βολεύει, ενώ στην περίπτωση του δημοψηφίσματος στην Κριμαία το απορρίπτει επειδή δεν ανταποκρίνεται στα συμφέροντά της.


Ρωσία και Κίνα σε μία πρόταση


Όταν ο Λαβρώφ θέλει να επισημάνει την αλαζονεία της Δύσης προς άλλες χώρες, αναφέρει πάντα τη Ρωσία και την Κίνα στην ίδια πρόταση:

« Χαρακτηρισμένες ως "αυταρχικές δυνάμεις", η Ρωσία και η Κίνα έχουν οριστεί ως τα κύρια εμπόδια για την εφαρμογή του προγράμματος που συμφωνήθηκε στις συνόδους κορυφής του Ιουνίου. ».

« Η Δύση έχει επιλέξει τους σκληρότερους όρους για τις εσωτερικές διεργασίες των «αντιδημοκρατικών» χωρών και τις προσπάθειές της να τις αναμορφώσει ώστε να ταιριάζουν στα δυτικά πρότυπα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ζητείται από τη Μόσχα και το Πεκίνο και από άλλους, να ακολουθήσουν τις δυτικές συνταγές όσον αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα, την κοινωνία των πολιτών, τη μεταχείριση της αντιπολίτευσης, τα μέσα ενημέρωσης, τη διακυβέρνηση και την αλληλεπίδραση μεταξύ των κρατικών εξουσιών. ».


« Οι φωτισμένοι πολιτικοί στην Ευρώπη και την Αμερική αναγνωρίζουν ότι αυτή η εξτρεμιστική πολιτική δεν οδηγεί πουθενά και αρχίζουν να σκέφτονται ρεαλιστικά, αναγνωρίζοντας ότι δεν υπάρχει ενιαίος πολιτισμός στον κόσμο. Αρχίζουν να αναγνωρίζουν ότι η Ρωσία, η Κίνα και άλλες περιφερειακές δυνάμεις έχουν χιλιάδες χρόνια ιστορίας, τις δικές τους παραδόσεις, τις δικές τους αξίες και τον δικό τους τρόπο ζωής. Οι προσπάθειες να προσδιοριστούν ποιες αξίες είναι καλύτερες και ποιες είναι χειρότερες δεν έχουν νόημα. Η Δύση πρέπει απλώς να αναγνωρίσει ότι υπάρχουν τρόποι διακυβέρνησης που μπορεί να διαφέρουν από τη δυτική προσέγγιση, και να το αποδεχθεί και να το σεβαστεί ως γεγονός. ».


Εναντίον του Μακρόν, για τον Ορμπάν

Παρά την αναφορά σε φωτισμένους Ευρωπαίους πολιτικούς, το κείμενο του Λαβρώφ είναι γεμάτο δυσαρέσκεια προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, την οποία κατηγορεί ότι ευθυγραμμίζεται πλήρως με τα συμφέροντα της Ουάσιγκτον και είναι θρασεία στην αξίωσή της να επιβάλει την δική της ιδέα πολυμερούς προσέγγισης σε άλλες χώρες ,με τη απειλή των οικονομικών κυρώσεων κατά των ανυπάκουων. Στόχος της κριτικής του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών είναι κυρίως η Γαλλία στο πρόσωπο του Εμανουέλ Μακρόν, η Γερμανία, η Πολωνία και οι χώρες της Βαλτικής, ενώ τουλάχιστον δύο φιλικά νεύματα προορίζονται για τον Βίκτωρα Ορμπάν, ο οποίος δεν αναφέρεται ονομαστικά. Στο πρώτο Λαβρώφ γράφει ότι «είναι σημαντικό να έχει αναφερθεί ο όρος " αυταρχική δημοκρατία ", αν και δειλά. Αυτά είναι χρήσιμα ζητήματα, και οι πιο στοχαστικοί πολιτικοί που βρίσκονται επί του παρόντος στην εξουσία θα πρέπει να τα λαμβάνουν υπόψη.»

Σε ένα άλλο απόσπασμα, αναφέρει: «Οι προσπάθειες λογικών πολιτικών να προστατεύσουν τη νεότερη γενιά από την επιθετική ομοφυλοφιλική προπαγάνδα έρχονται αντιμέτωπες με τις κραυγαλέες διαμαρτυρίες της "φωτισμένης" Ευρώπης. ».


Το τέλος της Δύσης

Το κείμενο μερικές φορές παίρνει τον τόνο της πολεμικής ή της προφητείας:

« Με την επέκταση των κυρώσεων και άλλων νόθων καταναγκαστικών μέτρων κατά κυρίαρχων κρατών, η Δύση προωθεί μια ολοκληρωτική κυβέρνηση των παγκόσμιων υποθέσεων, υιοθετώντας μια αυτοκρατορική και νέο-αποικιακή στάση στις σχέσεις της με τρίτες χώρες.»

« Συνολικά, ιστορικά, η Δύση κυριαρχεί στον κόσμο εδώ και 500 χρόνια. Σήμερα, ωστόσο, γινόμαστε μάρτυρες του τέλους αυτής της εποχής. Η Δύση αγκιστρώνεται στο καθεστώς που απολάμβανε επιβραδύνοντας τεχνητά τις αντικειμενικές διαδικασίες που καθορίζουν την εμφάνιση ενός πολυκεντρικού κόσμου ».

« Οι πρώην αποικιακές δυνάμεις επιδιώκουν να σβήσουν αυτή τη μνήμη αντικαθιστώντας την με βιαστικά σχεδιασμένες τελετουργίες, όπως το γονάτισμα πριν από έναν αθλητικό διαγωνισμό, προκειμένου να αποσπάσουν την προσοχή από την ιστορική ευθύνη τους για εγκλήματα αποικιακής εποχής. ».

« Με την περιφρονητική στάση της απέναντι σε άλλα μέλη της διεθνούς κοινότητας, η Δύση βρίσκεται στη λάθος πλευρά της ιστορίας ».

Τέλος, Ο Σεργκέι Λαβρώφ ανακοίνωσε τις προθέσεις της Ρωσίας στον ΟΗΕ:

« Οι προσπάθειες για μεγαλύτερη δημοκρατία στις διεθνείς σχέσεις και η ισχυροποίηση ενός πολυκεντρικού κόσμου περιλαμβάνουν μεταρρύθμιση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, η οποία θα ενισχύσει την παρουσία χωρών από την Ασία, την Αφρική και τη Λατινική Αμερική, και θα θέσει τέλος στην ανωμαλία της υπερεκπροσώπησης της Δύσης στο κύριο σώμα του ΟΗΕ. ».

Ο κλάδος της ελιάς στην τελευταία πρόταση του αντικειμένου περιέχει μιαν ειρωνική αναφορά σε αυτό που κρίνεται ως αξίωση της Δύσης να υπαγορεύει τους κανόνες:

«Θα είμαστε πάντα ανοικτοί σε ειλικρινή διάλογο με οποιονδήποτε επιδεικνύει προθυμία για εξεύρεση ισορροπίας αμοιβαίων συμφερόντων, σταθερά αγκυροβολημένη στο Διεθνές Δίκαιο. Αυτοί είναι οι κανόνες τους οποίους σεβόμαστε ».



Πηγή: https://www.ariannaeditrice.it

μέσω http://euro-synergies.hautetfort.com




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



 ISRAEL SHAMIR • 15-7-21
Μετάφραση: Μ.Στυλιανού

Το ραντεβού δύο προέδρων στη Γενεύη παραμένει αίνιγμα. Γιατί τελικά συναντήθηκαν; Συμφώνησαν ότι ο πυρηνικός πόλεμος είναι κακός για όλους. Θαυμάσια! Δεν το ήξεραν αυτό; Έλεγξαν την ψυχή του συνομιλητή τους μήπως κοιτάζοντάς τον στα μάτια;

Τώρα έχουμε κάποιες απαντήσεις, βασισμένες σε συνομιλίες με τους Ισραηλινούς φίλους μου που είχαν το πλεονέκτημα να ακούσουν και τις δύο πλευρές, τους Ρώσους και τους Αμερικανούς. Οι πιστοί αναγνώστες μας αξίζουν να μάθουν τι πραγματικά συνέβη στη Γενεύη.

Εν ολίγοις: Ο Μπάιντεν ήρθε να πει στον Πούτιν ότι οι ΗΠΑ είναι σε καλή κατάσταση, έχουν ανακάμψει από την πανδημία, η οικονομία τους είναι καλύτερη από την κινεζική και ότι είναι επικεφαλής. Η συνάντηση ήταν αρκετά ειρηνική. Ο Μπάιντεν ήταν μάλλον ήρεμος, ενώ ο υπουργός Εξωτερικών Μπλίνκεν ήταν σε στάση επίθεσης. μάλωσε με τον ίδιο του τον πρόεδρο και προσπάθησε να τον διατάζει. Οι Ρώσοι ήταν προετοιμασμένοι για χειρότερα, πολύ χειρότερα. Πίστευαν ότι οι συναντήσεις του Μπάιντεν με τους G7 και με το ΝΑΤΟ θα οδηγούσαν σε κρεσέντο στη Γενεύη και ανακουφίστηκαν όταν έμαθαν ότι αυτή η συνάντηση δεν ήταν παράταξη μιας ενωμένης δυτικής θέσης απέναντι στη Ρωσία.

Πρόλογος: Προετοιμασία για τη σύνοδο κορυφής


Ο Πούτιν παραχώρησε
συνέντευξη στον Κιρ Σίμονς του NBC. Η ιδέα ήταν να προετοιμαστεί για το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί στη σύνοδο κορυφής. Ένας άλλος θα έλεγε στον Σίμονς μετά τις πρώτες ερωτήσεις, να ξεκουμπιστεί, αλλά ο Πούτιν υπέμεινε την αγένεια και τις προσβολές με χαμόγελο, σαν ένας γενναίος Ινδιάνος που αιχμαλωτίστηκε από εχθρούς. Ποτέ δεν κατέβηκε στην αγένεια. Ο Σίμονς μίλησε στον Πούτιν όπως θα μιλούσαν οι Ρωμαίοι σε ένα βασιλιά που έφεραν αλυσοδεμένο στη Ρώμη. Ο Πούτιν υπέμεινε τα πάντα και έγινε διανοητικά προετοιμασμένος για σκληρή μεταχείριση στη Γενεύη. Δεν ήταν τελικά απαραίτητο. Η σύνοδος κορυφής πέρασε πολύ καλύτερα από ό,τι ανέμεναν τα δυτικά ΜΜΕ.


Πιστεύω ότι ο κόσμος χρειάζεται τη Ρωσία, όχι επειδή είναι υπέροχη, αλλά για να μην πέσει ο κόσμος κάτω από τη σιδερένια φτέρνα του Πενταγώνου / CIA / Wall Street / NY Times. Η Ρωσία αποτελεί εγγύηση για την πολυμορφία. Ο Μαρξ στις μέρες του υποστήριζε τον αποικισμό της Καλιφόρνιας. νόμιζε ότι θα ήταν προοδευτικό. Ο Τρότσκι, στην εποχή του, αρνήθηκε τον Μαρξ, λέγοντας ότι θα υποστήριζε τον οπισθοδρομικό Ινδιάνο αρχηγό που πολεμούσε έναν προοδευτικό αποικιστή. Ο Μαρξ ήταν με το μέρος της προόδου, αλλά νομίζω ότι ο Τρότσκι είχε δίκιο, φτύσε την πρόοδο, η διαφορετικότητα είναι πιο σημαντική.

Στη σύνοδο κορυφής

Το μόνο θέμα για το οποίο μίλησε ο Μπάιντεν εξ ονόματος της ενωμένης Δύσης ήταν η Λευκορωσία. Είπε ότι η Δύση συμφώνησε να τιμωρήσει τον Λουκασένκο για την προσγείωση του αεροσκάφους και τη σύλληψη των αντιφρονούντων. Ο Πούτιν απάντησε χωρίς δισταγμό: η Ρωσία στηρίζει πλήρως τη Λευκορωσία. Έκαναν αυτό που τους επιτρέπεται να κάνουν από το διεθνές δίκαιο· ήταν μέσα στα δικαιώματά τους. Και κανείς δεν μπορεί να τιμωρήσει τη Λευκορωσία χωρίς τη συγκατάθεση της Ρωσίας.

Σχετικά με την Ουκρανία, ο Πούτιν «έκανε κήρυγμα» στους Αμερικανούς (φράση του Μπλίνκεν). Είπε ότι η Ρωσία θα συμφωνήσει με τη συμμετοχή των ΗΠΑ στη διαδικασία της Νορμανδίας (αυτή είναι μια διαδικασία διαμεσολάβησης από τη Ρωσία, τη Γερμανία και τη Γαλλία), αλλά η Μέρκελ και ο Μακρόν δεν είναι πρόθυμοι να αφήσουν τις ΗΠΑ να ανακατευτεί. Ο Μπάιντεν δήλωσε ότι οι ΗΠΑ μπορούν να βοηθήσουν στην εφαρμογή των συμφωνιών του Μινσκ. (Οι συμφωνίες του Μινσκ υπεγράφησαν μεταξύ του Ντονμπάς και του Κιέβου μετά τη στρατιωτική ήττα που υπέστη ο στρατός του Κιέβου από τους εθελοντές του Ντονμπάς. Με αυτές τις συμφωνίες, η Ουκρανία θα γινόταν μια ομόσπονδη δημοκρατία με μεγαλύτερες εξουσίες να μεταβιβάζονται σε όλες τις επαρχίες της – και στο Ντονμπάς. Στη συνέχεια, το Ντόνμπας θα επανενταχθεί στην Ουκρανία.


Οι συμφωνίες του Μινσκ δεν εφαρμόστηκαν ποτέ, καθώς το Κίεβο με διαφορετικές υπεκφυγές αρνήθηκε να εκχωρήσει τις εξουσίες του. Η Ρωσία επιθυμεί την εφαρμογή των συμφωνιών του Μινσκ και ο Πούτιν τις χαρακτήρισε ως τον μόνο τρόπο διευθέτησης στην Ουκρανία). Τα λόγια του Μπάιντεν ενόχλησαν τον υπουργό Εξωτερικών Μπλίνκεν. Είπε: θα είναι χάσιμο χρόνου, δεν χρειάζεται να μπούμε σε αυτό.


Αναφερόμενος στην αποχώρηση από το Αφγανιστάν, ο Μπάιντεν υπέβαλε ένα απροσδόκητο αίτημα. Οι ΗΠΑ ζήτησαν να δημιουργηθούν προσωρινές στρατιωτικές βάσεις στο Τατζικιστάν και το Ουζμπεκιστάν, για δύο σκοπούς: (1) να διευκολυνθεί η απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων και (2) να συνεχίσει να προμηθεύει την κυβέρνηση της Καμπούλ με όπλα και πυρομαχικά μετά την απόσυρση. Αυτό το αίτημα ήταν (σχεδόν) απροσδόκητο, αλλά ο Πούτιν το αρνήθηκε αμέσως για τους ακόλουθους λόγους. Τέτοιες βάσεις θα προκαλούσαν την οργή των Ταλιμπάν, με αποτέλεσμα να τους επιτεθούν αναγκαστικά, και αυτά τα δύο κράτη θα εμπλακούν σε πόλεμο. Αυτό είναι απαράδεκτο για τη Ρωσία, καθώς η Ρωσία έχει στρατιωτικές υποχρεώσεις εκεί, και αυτά τα κράτη είναι πολύ κοντά στη Ρωσία. Επιπλέον, η Κίνα θα θεωρούσε την τοποθέτηση στρατιωτικών βάσεων κοντά στα σύνορα της ως εχθρική πράξη.


Ο Μπάιντεν τόνισε τον προσωρινό χαρακτήρα μιας τέτοιας συμφωνίας. Ο Πούτιν θα μπορούσε να πει ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο μόνιμο όσο μια προσωρινή ρύθμιση. Αρνήθηκε κατηγορηματικά. Αυτό είναι πιθανώς σοφό: η Ρωσία αποσύρθηκε από το Αφγανιστάν το 1989 και δεν υπήρχε λόγος να εισαχθεί ο αφγανικός πόλεμος σε παλιά σοβιετικά εδάφη προκειμένου να ευχαριστήσει τον παλιό αντίπαλο. Ο Πούτιν θα μπορούσε επίσης να προσθέσει ότι το σύνταγμα του Ουζμπεκιστάν απαγορεύει ρητά την τοποθέτηση ξένων βάσεων στο έδαφός του, για καλό λόγο: Όταν υπήρχε μια αμερικανική βάση στο Ουζμπεκιστάν, χρησιμοποιήθηκε από τους Αμερικανούς για την προώθηση αμερικανόφιλων πολιτικών ηγετών που αντιτάχθηκαν στον τότε πρόεδρο κ. Karimov. Αλλά ο Πούτιν δεν μπήκε σε αυτό, για να αποφύγει την εντύπωση ότι θα μεταθέσει το κόστος στον ηγέτη του Ουζμπεκιστάν. Το κόστος σταματάει στο Κρεμλίνο.


Η αναφορά του στα κινεζικά συμφέροντα έκανε μια έντονη εντύπωση, λένε οι Αμερικανοί. Το 2001, ο ίδιος Πούτιν επέτρεψε στις ΗΠΑ τις εγκαταστάσεις για να επιτεθούν στο Αφγανιστάν και να μεταφέρουν εξοπλισμό μέσω της Ρωσίας. Πέρασαν είκοσι χρόνια και ο Πούτιν είχε μάθει ότι το να παίζει με την Αυτοκρατορία δεν έχει καμία ανταμοιβή. Στη συνέχεια βοήθησε τις ΗΠΑ. Σε ανταπόδοση οι ΗΠΑ υποκίνησαν τις αυξανόμενες και τρομοκρατικές επιθέσεις της Τσετσενίας. Ο Πούτιν το είπε στο Μόναχο,το 2007.


Η ομάδα Μπάιντεν προσπάθησε να αιφνιδιάσει και να πιέσει τους Ρώσους σχετικά με τη Συρία. Ακόμη και πριν από τη σύνοδο κορυφής, η ομάδα των ΗΠΑ προσπάθησε να προσθέσει στις τρεις παραγράφους της κοινής τους δήλωσης (αρκετά ασαφή και ανούσια από μόνη της) μια πολύ ουσιαστική και περιεκτική τέταρτη παράγραφο. Στην πραγματικότητα ζητούσε τη διαιώνιση της σημερινής συριακής αναταραχής, τη διαρκή διάλυση της Συρίας, καλύπτοντας την με ανειλικρινή λόγια για την κάλυψη των ανθρωπιστικών αναγκών. Υπήρχαν διασυνοριακές ρυθμίσεις στο Μπαμπ αλ-Χάουα που χρησιμοποιούσαν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους για να ανεφοδιάζουν τους ισλαμιστές αντάρτες στη Συρία και να τους αποσύρουν σε περίπτωση ανάγκης. Μέσω αυτών των ρυθμίσεων, οι Αμερικανοί απομάκρυναν τους μαχητές του ISIS και τους μετέφεραν στο Αφγανιστάν, ώστε να πολεμήσουν τους Ταλιμπάν. Η διατήρηση αυτών των ρυθμίσεων θα οδηγούσε στον μόνιμο διαχωρισμό του θύλακα του Ιντλίμπ. Η Ρωσία ήταν αντίθετη, και έτσι οι Ρώσοι δήλωσαν και εξήγησαν στο ΣΑΗΕ (Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ).


Καθώς το θέμα αυτό θα τεθεί ενώπιον του ΣΑΗΕ στις 10 Ιουλίου, η Ρωσία σκοπεύει να ασκήσει βέτο (εάν χρειαστεί) σε οποιοδήποτε ψήφισμα που θα διαιωνίσει αυτή την ανοιχτή πύλη προς τη Συρία. Οι Σύροι χρειάζονται πράγματι ανθρωπιστική βοήθεια, αλλά η συριακή κυβέρνηση είναι πολύ καλύτερα προετοιμασμένη να αντιμετωπίσει την κρίση και τη διανομή βοήθειας από τους Τζιχαντιστές που κλέβουν τα πάντα και πωλούν τα κλεμμένα στις τουρκικές αγορές. Ο Πούτιν το είπε αυτό. Θα μπορούσε να προσθέσει ότι εάν οι ΗΠΑ ανησυχούν για την ευημερία των Σύρων, θα όφειλαν να άρουν τις κυρώσεις που λιμοκτονούν τους Σύρους.


Η Συρία δυναστεύεται από δυτικές κυρώσεις που απαγορεύουν ακόμη και την εισαγωγή τροφίμων, φαρμάκων και καυσίμων. Επιπλέον, οι ΗΠΑ κλέβουν συριακό πετρέλαιο και το ιρανικό πετρέλαιο που μεταφέρεται στη Συρία. Οι εκκλήσεις των ΗΠΑ για την ανθρωπιστική κρίση στη Συρία θυμίζουν τον πατροκτόνο που ζητά επιείκεια γιατί είναι ορφανός. Δεν θα υπήρχε κρίση στη Συρία αν η Δύση δεν είχε υποστηρίξει τους ισλαμιστές αντάρτες και δεν είχε επιβάλει κυρώσεις στη Συρία μέχρι θανάτου.


Ο Πούτιν δεν μπήκε σε αυτό. Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Λαβρώφ πρότεινε τη διεξαγωγή διαπραγματεύσεων για ολόκληρη την περιοχή MENA (Μέση Ανατολή – Βόρεια Αφρική), συμπεριλαμβανομένης της Συρίας και της Λιβύης. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, θα μπορούσε να συζητηθεί το ζήτημα του Bab al-Hawa. Πρότεινε επίσης η Δύση να σταματήσει να προσπαθεί να απομακρύνει τον Πρόεδρο Ασάντ. Ωστόσο, η αμερικανική πλευρά αρνήθηκε αυτή την πρόταση. Δεν επιτεύχθηκε συμφωνία και ο Μπάιντεν αναφέρθηκε σε αυτό στη συνέντευξη Τύπου, επαναλαμβάνοντας όλες τις υποκριτικές τύψεις για τη συριακή κρίση.


Οι πλευρές συζήτησαν και για την κυβέρνο-ασφάλεια. Όπως γνωρίζουμε, ο Μπάιντεν πρότεινε μια λίστα με 16 στοιχεία υποδομής ζωτικής σημασίας που δεν πρέπει να δέχονται επίθεση από χάκερ. Οι πλευρές θα πρέπει να συλλάβουν όλους τους χάκερ που τα στοχοποιούν. Ο Μπάιντεν δεν προσπάθησε να κατηγορήσει τον Πούτιν, είτε προσωπικά είτε τη Ρωσία, για παραβίαση των αμερικανικών υποδομών. Ο Μπάιντεν τόνισε ότι αναφερόταν σε μεμονωμένους αδίστακτους χάκερ που διαπράττουν αυτά τα αδικήματα. Ο Πούτιν απάντησε ότι στην πραγματικότητα το έδαφος των ΗΠΑ είναι η κύρια πηγή επιθέσεων χάκερ, με τον Καναδά να είναι στη δεύτερη θέση. (Το ρωσικό έδαφος διατηρεί την πέμπτη ή έκτη θέση σε αυτή την κατάταξη). Ο Πούτιν δήλωσε ότι η Ρωσία έλαβε δέκα αιτήματα των ΗΠΑ για βοήθεια σε σχέση με τις επιθέσεις χάκερ. και οι δέκα απαντήθηκαν και αντιμετωπίστηκαν. Η Ρωσία είχε υποβάλει 45 αιτήματα το προηγούμενο έτος και 35 αιτήματα αυτό το έτος αναφερόμενη σε επιθέσεις από τις ΗΠΑ σε Ρωσικά περιουσιακά στοιχεία. Όλα αυτά τα αιτήματα έμειναν αναπάντητοι. Οι ΗΠΑ απλά δεν ανταποκρίνονται ποτέ.


Ο Μπάιντεν αναφέρθηκε στην Κίνα, αλλά χωρίς (όπως ήταν συνηθισμένο για τον Τραμπ) αντι-κινεζική σφοδρότητα. Είπε ότι η αμερικανική οικονομία είναι πολύ ισχυρότερη από την κινεζική. ότι έχουν αναρρώσει από την κρίση του Covid. Εξέφρασε την συμπόνια του προς τη Ρωσία που μοιράζεται σύνορα μήκους χιλίων μιλίων με την Κίνα. Κάτι που θα πρέπει, είπε, να ενοχλεί τους Ρώσους πάρα πολύ. Επανέλαβε αυτή τη δήλωση στη συνέντευξη Τύπου. Οι Ρώσοι έμειναν έκπληκτοι από αυτή την αφελή προσπάθεια των Αμερικανών να βάλουν μια σφήνα μεταξύ Ρωσίας και Κίνας. Ο Πούτιν είπε ότι η Κίνα είναι φίλη της Ρωσίας· Η φιλία τους δεν έχει στόχο τις ΗΠΑ, αλλά προκλήθηκε από τις προσπάθειες της προηγούμενης κυβέρνησης των ΗΠΑ να ανταγωνιστεί τόσο τη Ρωσία όσο και την Κίνα, κηρύσσοντας τη Ρωσία εχθρό.


Στη συνέντευξη Τύπου, ο Πούτιν δήλωσε ότι η Ρωσία δεν ανησυχεί για τα κινεζικά αεροπλανοφόρα, καθώς τα σύνορά τους είναι κυρίως στην ξηρά· και ούτως ή άλλως η Κίνα έχει τόσο λίγα αεροπλανοφόρα σε σύγκριση με τις ΗΠΑ που δεν αξίζει να αναφερθεί.

Μιλώντας για την οικονομία, ο Πούτιν είπε ότι οι αμερικανικές εταιρείες υποφέρουν στη ρωσική αγορά λόγω των αμερικανικών κυρώσεων. Πρότεινε ίδρυση διμερούς επιτροπής για προώθηση των οικονομικών σχέσεων. Ο Μπάιντεν το εξέτασε ευνοϊκά, αλλά άλλαξε θέμα , στρέφοντας το στους τρεις Αμερικανούς που βρίσκονται τώρα σε ρωσικές φυλακές, ένας για κατασκοπεία, ένας για οικονομικά εγκλήματα και ένας για μεθυσμένο καυγά με την αστυνομία. Θα πρέπει να αφεθούν ελεύθεροι, δήλωσε ο Μπάιντεν, για να προχωρήσουν οι επιχειρήσεις. Ο Πούτιν αντέκρουσε ότι οι ΗΠΑ απάγουν Ρώσους πολίτες σε τρίτες χώρες και τους μεταφέρουν στην Αμερική για να δικαστούν σε αμερικανικά δικαστήρια.

Ο Μπάιντεν αναφέρθηκε στον Ναβάλνι και στην πολιτική αντιπολίτευση στη Ρωσία. Ο Πούτιν αντέκρουσε ότι οι διαδηλωτές στο Καπιτώλιο (6 Ιανουαρίου 2021) έχουν διωχθεί ποινικά και αναμένουν μεγάλες ποινές στις φυλακές των ΗΠΑ. Πώς μπορείτε να συγκρίνετε, είπε ο Μπλίνκεν, αυτούς τους εσωτερικούς τρομοκράτες που εισέβαλαν στο Καπιτώλιο με μιαν ειρηνική αντιπολίτευση. Ο Πούτιν θα μπορούσε να είχε δείξει τα βίντεο της ειρηνικής εισόδου στο Καπιτώλιο, όταν οι διαδηλωτές χαιρετήθηκαν από την αστυνομία, θα μπορούσε επίσης να δείξει τα βίντεο των άγριων επιθέσεων κατά της αστυνομίας από υποστηρικτές του Ναβάλνι στη Ρωσία. Σε αυτό αναφέρθηκε στη συνέντευξη Τύπου.


Ο Μπάιντεν αναφέρθηκε στην Αρκτική, σε μάλλον ευνοϊκό (για τη Ρωσία) τόνο. Ο Μπλίνκεν παρενέβη και κατηγόρησε τους Ρώσους ότι στρατιωτικοποιούν την Αρκτική. Ο Πούτιν αντιτάχθηκε. Είπε ότι η Ρωσία είναι κατά της στρατιωτικοποίησης της Αρκτικής. Η Ρωσία επισκευάζει τις στρατιωτικές υποδομές της στην Αρκτική που υπήρχαν στις σοβιετικές ημέρες και έκτοτε αποσυντίθεται. Οι Ρώσοι πρότειναν να συνέλθουν εκ νέου τακτικές συναντήσεις των Αρχηγών Επιτελείων που πραγματοποιούνταν μέχρι το 2014, για να αντιμετωπίσουν το ζήτημα. Η αμερικανική πλευρά δεν απάντησε σε αυτή την πρόταση.


Οι πλευρές συμφώνησαν να επιστρέψουν οι πρεσβευτές αντίστοιχα σε Μόσχα και Ουάσινγκτον. Μένει να δούμε πώς θα πάει αυτό. Πριν ο Ρώσος πρέσβης ανακληθεί στη Μόσχα για διαβουλεύσεις, αντιμετωπιζόταν με περιφρόνηση στην Ουάσιγκτον. Δεν μπορούσε να επικοινωνήσει με Αμερικανούς αξιωματούχους. Λόγω των κατηγοριών για ανάμειξη του Κρεμλίνου στις αμερικανικές εκλογές φοβόντουσαν να συναντηθούν με Ρώσους διπλωμάτες. Αν συνεχιστεί αυτή η συμπεριφορά, η επιστροφή του πρέσβη δεν θα είναι χρήσιμη.


Οι πλευρές συμφώνησαν να συνεχίσουν τις διαπραγματεύσεις τους τον Ιούλιο· πιθανώς η ασφάλεια στον κυβερνοχώρο και άλλα θέματα θα συζητηθούν στη συνέχεια. Ο Πούτιν πρότεινε να κανονιστεί σύνοδος κορυφής των πέντε μόνιμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας· Αυτή είναι η παλιά του ιδέα που έχει εκφράσει πολλές φορές, αλλά δεν έτυχε καλής υποδοχής από την ομάδα του Μπάιντεν.


Η σύνοδος κορυφής δεν είχε απτά αποτελέσματα. Ωστόσο, οι πρόεδροι συναντήθηκαν. Ο Μπάιντεν ήταν διαυγής και συνεπής. Είναι πιθανό να διαρκέσει και να επιβιώσει περισσότερο από πολλούς από εκείνους που μίλησαν για την άνοια του. Ήταν επίσης αρκετά φιλικός με τον Πούτιν· Τον ρόλο του «κακού μπάτσου» ανέλαβε ο υπουργός των Εξωτερικών Μπλίνκεν, ο οποίος συνοδευόταν από τη Βικτόρια («f*ck EU») Nuland.


Η αναφορά του Μπάιντεν στα λόγια της μητέρας του ήταν αρκετά λογική και καλοδεχούμενη. Ο Μπάιντεν ανέφερε τη μητέρα του λέγοντας ότι η ακούσια σύγκρουση θα μπορούσε να είναι χειρότερη από σκόπιμη. Που σημαίνει ότι η Ρωσία και οι ΗΠΑ θα πρέπει να προσπαθήσουν να αποφύγουν ακούσιες συγκρούσεις με συναντήσεις και διαπραγματεύσεις. Αυτή είναι και η ρωσική άποψη. Ο Μπάιντεν κουράστηκε αρκετά γρήγορα και η σύνοδος κορυφής διακόπηκε πριν από την προβλεπόμενη ώρα.


Συνέντευξη τύπου

Μετά τη συνάντηση, είχαν τις αντίστοιχες συνεντεύξεις Τύπου. Παραδόξως, οι συνεντεύξεις Τύπου ήταν εντελώς ξεχωριστές και πραγματοποιήθηκαν σε διαφορετικές τοποθεσίες. Αμερικανοί και άλλοι ξένοι δημοσιογράφοι παρευρέθηκαν στη διάσκεψη του Πούτιν. έκαναν αυθάδεις και προσβλητικές ερωτήσεις. Ο Πούτιν απάντησε σε κάθε ερώτηση. Ρώσοι δημοσιογράφοι δεν έγιναν δεκτοί στη συνέντευξη Μπάιντεν. Στον Μπάιντεν διατυπώθηκαν ερωτήσεις που είχαν εκ των προτέρων υποβληθεί. Δεν υπήρχε ούτε μια τολμηρή ή ακόμα και δύσκολη ερώτηση. Υποσχέθηκε ο Πούτιν να συμπεριφερθεί σωστά; – αυτού του είδους τις ερωτήσεις. Καμία από τις σκληροπυρηνικές ερωτήσεις που έκαναν οι Αμερικανοί δημοσιοκάφροι στον Τραμπ. Ο Μπάιντεν είχε το επιπλέον πλεονέκτημα να μιλήσει μετά τον Πούτιν, οπότε ήξερε τις απαντήσεις του Πούτιν. Ο Πούτιν δεν δίσταζε να απαντήσει σε ερωτήσεις, δεν μουρμούριζε και απάντησε σκληρά, αλλά όχι αγενώς – αν και ορισμένες ερωτήσεις πρακαλούσαν για αμοιβαία αγένεια.

Ο Σίμονς μίλησε στον Πούτιν όπως θα μιλούσαν οι Ρωμαίοι σε ένα βασιλιά που έφεραν αλυσοδεμένο στη Ρώμη. Ο Πούτιν υπέμεινε τα πάντα και έγινε διανοητικά προετοιμασμένος για σκληρή μεταχείριση στη Γενεύη. Δεν ήταν απαραίτητο, στο τέλος. Η σύνοδος κορυφής πέρασε πολύ καλύτερα από ό,τι ανέμεναν τα δυτικά ΜΜΕ.

Πιστεύω ότι ο κόσμος χρειάζεται τη Ρωσία, όχι επειδή είναι υπέροχη, αλλά για να μην πέσει ο κόσμος κάτω από τη σιδερένια φτέρνα του Πενταγώνου / CIA / Wall Street / NY Times.Η Ρωσία αποτελεί εγγύηση για την πολυμορφία. Ο Μαρξ στις μέρες του υποστήριζε τον αποικισμό της Καλιφόρνια. νόμιζε ότι θα ήταν προοδευτικό. Ο Τρότσκι, στην εποχή του, αρνήθηκε τον Μαρξ, λέγοντας ότι θα υποστήριζε τον οπισθοδρομικό Ινδιάνο αρχηγό που πολεμούσε έναν προοδευτικό αποικιστή. Ο Μαρξ ήταν με το μέρος της προόδου, αλλά νομίζω ότι ο Τρότσκι είχε δίκιο. Φτύσε την πρόοδο, η διαφορετικότητα είναι πιο σημαντική.

Προφανώς, τα υψηλά συμβαλλόμενα μέρη δεν έχουν συμφωνήσει σε τίποτα, κάτι που είναι ήδη καλό. Τα δυτικά μέσα ενημέρωσης περίμεναν ότι ο Μπάιντεν θα έσερνε τον Πούτιν να μετανοήσε και να υποσχόταν να συμπεριφέρεται σωστά. Δεν τους βγήκε. Η αλαζονεία της αμερικανικής πλευράς πρόβαλε σε κάθε βήμα. Ήταν αρκετά δύσκολο για τον Ρώσο πρόεδρο, αν και είναι ισχυρός, ενεργητικός και βρίσκει εύκολα τις σωστές λέξεις. Δεν είχε υπηρετικά ΜΜΕ όπως ο Μπάιντεν. Ο Μπάιντεν θύμωσε με μια ερώτηση και πρότεινε στον δημοσιογράφο να αλλάξει το επάγγελμά του. Ο Πούτιν παρέμεινε ψύχραιμος.


Ίσως το πιο ερεθιστικό ήταν το άνοιγμα της συνέντευξης Τύπου του Μπάιντεν όταν μίλησε για τη δέσμευση της Αμερικής στη δημοκρατία και την ειλικρίνεια. Άκουσα τέτοιες ομιλίες όταν ήμουν σαράντα ή πενήντα χρόνια νεότερος, αλλά τώρα ακούγονται σουρεαλιστικές. Δυστυχώς, οι ΗΠΑ δεν είναι η ελεύθερη χώρα που ήταν μια φορά κι έναν καιρό. Ωστόσο, η σύνοδος κορυφής ολοκληρώθηκε χωρίς τραγικές συνέπειες, κάτι που είναι ήδη καλό. Η ζωή συνεχίζεται.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου