Articles by "Ρωσία"

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ρωσία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Η φωτογραφία που συνοδεύει το ρεπορτάζ μας δείχνει Ιταλό να υποστέλλει την σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και να υψώνει στη θέση της αυτή της Κίνας.
Η φωτο ελήφθη στον προαύλειο χώρο της εταιρείας SVECOM, που δραστηριοποιείται εδώ και 60 χρόνια στον τομέα των αντλιών στην Ιταλία.
Η φωτο παραπέμπει προφανώς στα αισθήματα με τα οποία διακατέχονται οι Ιταλοί φίλοι μας, όταν ο θάνατος θερίζει από τον κορονοϊό και η βοήθεια από την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι υποτονική έως ανύπαρκτη.
Η αλληλεγγύη έχει έρθει από κατευθύνσεις που δεν αναμένονταν.
Αυτοί που προσέτρεξαν να βοηθήσουν παραδόξως είναι οι Ρώσοι και οι Κινέζοι.
Τόννους υγειονομικού υλικού έστειλε η Κίνα με συνοδεία κλιμακίων εξειδικευμένων στην αντιμετώπισου του Covd19, γιατρών και νοσηλευτικού προσωπικού.
Μεγάλη στήριξη έλαβε η Ιταλία μετά από συνομιλία του Ιταλού πρωθυπουργού Γκιουζέπε Κόντε με τον Πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν.
Η βοήθεια περιλαμβάνει οκτώ ταξιαρχίες στρατιωτικών ιατρών και νοσηλευτών(100 άτομα), νοσηλευτικά εφόδια και οχήματα απολύμανσης. Κορυφαίοι Ρώσοι στρατιωτικοί ειδικοί επιδημιολόγοι και βιολόγοι γιατροί με διεθνή πείρα και ειδικό εξοπλισμό θα αναπτυχτούν στις βαρύτερα πληγείσες περιοχές της Ιταλίας.
Γιατροί και ειδικός νοσηλευτικός εξοπλισμός μεταφέρθηκαν προχθές με εννέα μεταγωγικά αεροπλάνα Ιλιούσιν79 από αεροδρόμιο πλησίον της Μόσχας.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Τα πρώτα θερμά επεισόδια ενός πολέμου που όλοι φοβόντουσαν, είναι πλέον γεγονός. Η απόφαση της Σαουδικής Αραβίας να ρίξει στην αγορά μεγάλες ποσότητες πετρελαίου σε χαμηλότερες τιμές οδήγησε τον «μαύρο χρυσό» στη μεγαλύτερη ελεύθερη πτώση που έχει γνωρίσει από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, στον πρώτο πόλεμο του Περσικού Κόλπου.

Αφορμή αποτέλεσε η ανακοίνωση της Ρωσίας ότι δεν θα ακολουθήσει την απόφαση άλλων πετρελαιοπαραγωγών κρατών του ΟΠΕΚ (Οργανισμός Εξαγωγών Πετρελαιοπαραγωγών Χωρών) - ουσιαστικά μια πρόταση της Σαουδικής Αραβίας - για μείωση της παραγωγής, με την οποία θα διατηρούνταν η τιμή του μαύρου χρυσού σε υψηλά επίπεδα.

Θέλοντας να εδραιώσει την πολιτική κυριαρχία της στο εσωτερικό του ΟΠΕΚ και την οικονομική κυριαρχία της στην παγκόσμια αγορά πετρελαίου, η Σαουδική Αραβία αποφάσισε, λοιπόν, να «πνίξει» προσωρινά τον κόσμο στο φθηνό πετρέλαιο. Με τον τρόπο αυτό ήλπιζε να αρπάξει ένα σημαντικό μερίδιο αγοράς από τη Μόσχα και έτσι να μπορεί να καθορίζει ελεύθερα την τιμή σε βάθος χρόνου.

Σηκώνοντας, όμως, το γάντι της «μονομαχίας», η Ρωσία ακύρωσε αυτό τον σχεδιασμό και έφερε το Ριάντ αντιμέτωπο με τις ευθύνες του: ή θα κλιμάκωνε περαιτέρω έναν ενεργειακό πόλεμο με απρόβλεπτες συνέπειες για το ίδιο και την παγκόσμια οικονομία, ή θα κατέληγε να οδηγηθεί το ίδιο στη συνθηκολόγηση.

Με μια πρώτη (απλουστευτική) ματιά, η αμερικανική κυβέρνηση θα είχε κάθε λόγο να στηρίζει τη σαρωτική πτώση των τιμών που προωθεί η Σαουδική Αραβία σε αυτόν τον πετρελαϊκό πόλεμο. Καταρχάς, σε μια κρίσιμη πολιτική στιγμή, με το βλέμμα όλων στραμμένο στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές, ο Τραμπ θα προσέφερε στους ψηφοφόρους του τις χαμηλές τιμές που υπόσχεται σε κάθε προεκλογική εκστρατεία. Κατά δεύτερον, η διατήρηση χαμηλών τιμών θα έχει καταστροφικές συνέπειες για διεθνείς αντιπάλους της Ουάσιγκτον, όπως το Ιράν και η Βενεζουέλα, που εξαρτώνται από το πετρέλαιο για να επιβιώσουν από τις καταστροφικές κυρώσεις που τους έχει επιβάλλει η υπερδύναμη. Όπως μου εξηγούσε παλαιότερα η οικονομολόγος Πασκουαλίνα Κούρτσιο, από τη Βενεζουέλα, η Σαουδική Αραβία έχει λειτουργήσει αρκετές φορές στο παρελθόν σαν ένα εργαλείο, με το οποίο η Ουάσιγκτον ρίχνει την τιμή του πετρελαίου σε κρίσιμες πολιτικές περιόδους, προκειμένου να προκαλέσει πολιτική αναταραχή και, τελικά, ανατροπή καθεστώτων σε πετρελαιοπαραγωγά κράτη.

Αν προσθέσει κανείς σε αυτή την εικόνα και τη μεγάλη μάχη απέναντι στη Ρωσία για την κυριαρχία στο εσωτερικό του ΟΠΕΚ, η Ουάσιγκτον έχει κάθε λόγο να στηρίξει τον πετρελαϊκό πόλεμο της Σαουδικής Αραβίας.

Σωστά; Όχι ακριβώς.

Καταρχήν, η ραγδαία μείωση της τιμής του «μαύρου χρυσού» μπορεί να δώσει τη χαριστική βολή σε δεκάδες αμερικανικές επιχειρήσεις shale (το λεγόμενο μη συμβατικό πετρέλαιο που παράγεται από θραύσματα πετρωμάτων σχιστολιθικού πετρελαίου). Οι shale companies, οι οποίες μπορούν να επιβιώσουν μόνο με αρκετά υψηλές τιμές πετρελαίου, δίνουν μια χαμένη μάχη με το χρόνο, καθώς η δραστηριότητά τους, εκτός από την τρομακτική καταστροφή που προκαλεί στο περιβάλλον, είναι ζημιογόνος με τους σημερινούς όρους της αγοράς. Οι περισσότερες επιβιώνουν χάρη σε μια φούσκα επισφαλών χρηματοδοτήσεων, η οποία μπορεί να καταρρεύσει ανά πάσα στιγμή με σημαντικές συνέπειες για το σύνολο της αμερικανικής οικονομίας και την ισχύ του δολαρίου.

Το δεύτερο μεγάλο πρόβλημα, από μια παρατεταμένη μείωση της τιμής του πετρελαίου, είναι ότι μπορεί να οδηγήσει σε κατάρρευση την ίδια τη Σαουδική Αραβία. Παρά τις διαβεβαιώσεις για την ευμάρεια του βασιλείου, ο οίκος των Σαούντ έχει φλερτάρει αρκετές φορές, τα τελευταία χρόνια, με τον κίνδυνο μιας μεγάλης οικονομικής κρίσης, που θα μπορούσε να προκαλέσει και πολιτικό χάος. Η ριζοσπαστικοποίηση μεγάλων τμημάτων της νεολαίας, που είδαμε από την εποχή της 11ης Σεπτεμβρίου, ήταν πάντα αποτέλεσμα οικονομικών διακυμάνσεων που δεν επέτρεπαν στο βασίλειο να προσφέρει το κοινωνικό συμβόλαιο που υποσχόταν στους πολίτες του.

Ορισμένοι αναλυτές, μάλιστα, επισημαίνουν ότι ο πρόσφατος ενεργειακός πόλεμος και η οικονομική ανησυχία ίσως συνδέονται με τη σύλληψη περίπου 20 μελών της βασιλικής οικογένειας που φέρονται να συνωμοτούσαν εναντίον του Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν. Αν και οι λεπτομέρειες παραμένουν συγκεχυμένες, η πολιτική αναταραχή στη Σαουδική Αραβία είναι σχεδόν πάντα συνυφασμένη με περιόδους οικονομικής δυσπραγίας.

Αν στηρίξει, λοιπόν, τον πετρελαϊκό πόλεμο του Ριάντ, ο Τραμπ κινδυνεύει να πυροβολήσει τα πόδια του τόσο στο εσωτερικό, καταστρέφοντας ένα κλάδο της αμερικανικής οικονομίας, αλλά και σε διεθνές επίπεδο βλέποντας τον βασικό χωροφύλακα της Ουάσιγκτον να αποσταθεροποιείται.

Με την παγκόσμια οικονομία να μπαίνει σε μια περίοδο παρατεταμένης οικονομικής κρίσης (έχοντας σαν πυροκροτητή, αλλά όχι πραγματική αιτία τον κορονοϊό) η Σαουδική Αραβία έρχεται να ρίξει πετρέλαιο στη φωτιά. Το ερώτημα είναι αν θα προλάβει να κάψει τους αντιπάλους της ή θα αυτοπυρποληθεί...


πηγή
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Pepe Escobar, Asia Times, 5-3-2020
Μετάφραση:Μιχαήλ Στυλιανού

Στην αρχή της μαραθώνιας συζήτησής τους στην Μόσχα την Πέμπτη, ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν απευθύνθηκε στον Τούρκο Πρόεδρο Ρεσέπ Ταγίπ Ερντογάν με τoν πιο εκπληκτικό διπλωματικό πρόλογο του 21ου Αιώνα.

Ο Πούτιν είπε: «Στην αρχή της συνάντησής μας θα ήθελα άλλη μια φορά να εκφράσω τα ειλικρινή συλλυπητήρια μας για τον θάνατο των οπλιτών σας στην Συρία. Δυστυχώς, όπως σας είπα ήδη στην τηλεφωνική επικοινωνία μας, κανένας, ούτε οι συριακές δυνάμεις, δεν ήξεραν που βρίσκονταν (οι στρατιώτες σας).

Αυτός είναι ο τρόπος που ένας αληθινός ηγέτης διεθνούς επιπέδου λέγει κατάμουτρα σε έναν περιφερειακό αρχηγό κράτους να μην τοποθετεί κρυφά τις δυνάμεις του, ως υποστηρικτές των Τζιχαντιστών, στο μέσο μια εκρηκτικής εστίας πολέμου.

Η κατ’ αντιπαράσταση συζήτηση Πούτιν-Ερντογάν, με μόνο τους διερμηνείς παρόντες, κράτησε τρείς ώρες, και μιαν ώρα ( Σημ:2,5 στην πραγματικότητα) με τις αντίστοιχες αντιπροσωπείες. Το πράγμα κατέληξε με τον Πούτιν να πουλάει στον Ερντογάν έναν εύσχημο τρόπο διάσωσης του γοήτρου του –υπό την μορφή –τι άλλο- μιας ακόμη εκεχειρίας στο Ιντλίμπ, η οποία άρχισε τα μεσάνυχτα της Πέμπτης, υπογραμμένης στα ρωσικά, στα τουρκικά και στα αγγλικά –με «όλα τα κείμενα έχοντα ίση νομικήν ισχύ».

Επιπλέον, στις 15 Μαρτίου, κοινές ρώσο-τουρκικές περιπολίες θα αρχίσουν κατά μήκος της εθνικής οδού Μ4 –που σημαίνει πως οι συνεχώς μετονομαζόμενες μεταμφιέσεις των τρομοκρατών της αλ-Κάϊντα στην Συρία δεν θα έχουν την δυνατότητα να την ανακαταλάβουν.

Εάν όλα αυτά μοιάζουνε με ξαναπαιγμένη παράσταση, τούτο οφείλεται στο ότι αυτό ακριβώς είναι. Αρκετές επίσημες φωτογραφίες της συνάντησης στην Μόσχα προβάλλουν τον Ρώσο υπουργό των Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρώφ και τον υπουργό Αμύνης Σεργκέι Σοϊγκού –τους δυο άλλους βαρύνοντες στο δωμάτιο εκτός των προέδρων. Στα αχνάρια του Πούτιν, οι Λαβρώφ και Σοϊγκού θα πρέπει να διάβασαν τον ποινικό κώδικα στον Ερντογάν, στην σαφέστερη διατύπωση: Φτάνει ως εδώ. Τώρα παρακαλώ συμμαζέψου, η αλλιώς θα αντιμετωπίσεις βαρειές συνέπειες.

Ο Δεύτερος Ατατούρκ

Ένα προβλέψιμο χαρακτηριστικό της νέας εκεχειρίας είναι ότι τόσο η Μόσχα όσο και η ΄Αγκυρα –μέρη της διαδικασίας ειρήνευσης που συμφωνήθηκε στην Αστάνα, μαζί και με την Τεχεράνη- παραμένουν δεσμευμένες στην διατήρηση της « εδαφικής ακεραιότητας και κυριαρχίας» της Συρίας. Άλλη μια φορά δεν υπάρχει καμιά εγγύηση ότι ο Ερντογάν θα συμμορφωθεί.

Είναι σκόπιμο να ανακεφαλαιωθούν τα βασικά δεδομένα. Η Τουρκία βρίσκεται σε βαθειά οικονομική κρίση. Η ΄Αγκυρα έχει πιεστική ανάγκη χρημάτων. Η λίρα καταρρέει. Το κόμμα του Ερντογάν (ΑΚΡ) χάνει εκλογές. Ο πρώην πρωθυπουργός και ηγέτης του κόμματος Αχμέτ Νταβούτογλου –που διατύπωσε την θεωρία του Νέο-Οθωμανισμού- εγκατέλειψε το κόμμα και ετοιμάζει την δική του πολιτική βάση. Το ΑΚΡ βυθίζεται στην λάσπη μιας εσωτερικής κρίσης.

Η αντίδραση του Ερντογάν ήταν να περάσει στην επίθεση. ΄Ετσι αναστυλώνει το γόητρό του. Συνδυάζουμε το Ιντλίμπ με τις θαλάσσιες διεκδικήσεις του πέριξ της Κύπρου και την εκβιαστική πίεση στην Ε.Ε., με την πλημμύρα της Λέσβου με μετανάστες και έχουμε την μέθοδο δράσης του Ερντογάν σε πλήρη ανάπτυξη.

Θεωρητικά, η νέα εκεχειρία θα αναγκάσει τον Ερντογάν να εγκαταλείψει όλους αυτούς τους πολυώνυμους Τζιχαντιστές τρομοκράτες –που η Δύση αποκαλεί «μετριοπαθείς αντάρτες»,πειθήνια εξοπλισμένους από την ΄Αγκυρα. Αυτό είναι μια απαραβίαστη κόκκινη γραμμή για την Μόσχα –και επίσης για την Δαμασκό. Δεν πρόκειται να αφεθεί έδαφος για τους τζιχαντιστές. Το Ιράκ είναι μια άλλη ιστορία: Τρομοκράτες του «Ισλαμικού Κράτους» καραδοκούν ακόμη πέριξ του Κιρκούκ και της Μοσούλης.

Κανένας φανατικός Νατοϊκός δεν θα το παραδεχτεί ποτέ, αλλά και πάλι είναι η Ρωσία που μόλις εμπόδισε την απειληθείσα « Μουσουλμανική εισβολή» στην Ευρώπη, την οποία διασάλπισε ο Ερντογάν. Αλλά, καταρχήν, δεν υπήρξε εισβολή. Μόνο μερικές χιλιάδες οικονομικοί μετανάστες από το Αφγανιστάν, το Πακιστάν και την Αφρική, όχι Σύροι. Δεν υπάρχουν ένα εκατομμύριο Σύροι πρόσφυγες, έτοιμοι να εισρεύσουν στην Ε.Ε..

Η Ε Ε, φυσικά, θα συνεχίσει την κενόλογη φλυαρία. Οι Βρυξέλλες και οι περισσότερες πρωτεύουσες ακόμη δεν έχουν καταλάβει ότι ο Μπάσαρ αλ-΄Ασαντ εξ αρχής πολεμούσε τους τζιχαντιστές-τρομοκράτες. Απλά δεν καταλαβαίνουν τον συσχετισμό δυνάμεων στο πεδίο. Η καταφυγή τους είναι πάντοτε ο φθαρμένος φωνογραφικός δίσκος των «Ευρωπαϊκών Αξιών». Καθόλου περίεργο ότι η ΕΕ είναι μια αμελητέα φιγούρα στην σκηνή της συριακής τραγωδίας.

΄Ελαβα εξαιρετικές παρατηρήσεις από Τούρκους αναλυτές για την προσπάθειά μου να συνδέσω τα κίνητρα του Ερντογάν Χαν με την ιστορία της Τουρκίας και την Μογγολική Αυτοκρατορία της Στέπας.

Βασικά το επιχείρημά τους είναι ότι ο Ερντογάν είναι διεθνιστής, αλλά μόνο με ισλαμικούς όρους. Από το 2000 πέτυχε να δημιουργήσει ένα κλίμα απόρριψης των παλαιών τουρκικών εθνικιστικών κινήτρων. Χρησιμοποιεί πράγματι την Τουρκοσύνη, αλλά όπως τονίζει ένας αναλυτής, δεν έχει τίποτε κοινό με τους αρχαίους Τούρκους. Είναι ένας Ιχβανί. Δεν ενδιαφέρεται ούτε για τους Κούρδους., εφ’ όσον αυτοί είναι από τους «καλούς ισλαμιστές του»

΄Ενας άλλος αναλυτής επισημαίνει ότι «στην σύγχρονη Τουρκία, το να είσαι «Τούρκος» δεν έχει σχέση με την ράτσα, επειδή οι περισσότεροι Τούρκοι είναι άνθρωποι της Ανατολίας, ένας ανάμεικτος πληθυσμός.»

΄Ετσι, στην ουσία, αυτό που ενδιαφέρει τον Ερντογάν είναι το Ιντλίμπ, το Χαλέπι, η Δαμασκός, η Μέκκα και όχι Η Νοτιοδυτική ή η Κεντρική Ασία. Θέλει να είναι «ο δεύτερος Ατατούρκ «Αλλά κανείς, εκτός από τους Ισλαμιστές, δεν το βλέπει έτσι –και μερικές φορέ δείχνει την οργή του γι’ αυτό. Ο μόνο στόχος του είναι να περάσει τον Ατατούρκ και να δημιουργήσει ένα ισλαμικό αντίθετο του Ατατούρκ». Και η δημιουργία ενός αντι-Ατατούρκ περνάει μέσω του Νέο-Οθωμανισμού.

Ο σημαντικός ανεξάρτητος Τούρκος ιστορικός. Dr Can Erimtan, ο οποίος ζει τώρα στην εξορία, παρουσιάζει τα όνειρα του Ερντογάν σε ένα εντυπωσιακό ευρασιατικό περιβάλλον. Τώρα λοιπόν, ο Πρόεδρος Πούτιν πρόσφερε στον δεύτερο Ατατούρκ κάποιον χώρο να αναπνεύσει. Κανείς ωστόσο δεν στοιχηματίζει στο ότι η νέα εκεχειρία δεν θα μεταβληθεί σε απανθράκωση νεκρού.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Για άλλη μια φορά ο Βλαντιμίρ Πούτιν υπενθύμισε πώς βλέπει τη διπλωματία και το ρόλο της Ρωσίας ως power broker. Επιμονή σε έναν βασικό ορίζοντα και ταυτόχρονα συνδυασμός πίεσης και εντός ορίων παραχωρήσεων, ώστε να μπορέσουν να ενταχθούν σε αυτόν τον ορίζοντα όλοι οι «παίκτες» σε μια σύνθετη γεωπολιτική αντιπαράθεση

Η ρωσική στρατηγική έναντι της Τουρκίας

Αυτό ακριβώς αποτυπώνεται στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει την Τουρκία εδώ και χρόνια. Τυπικά Ρωσία και Τουρκία δεν έχουν τον ίδιο στόχο. Η Ρωσία στηρίζει ανοιχτά την κυβέρνηση Άσαντ και θέλει να επεκταθεί η εξουσίας της σε όλη την συριακή επικράτεια, την ώρα που η Τουρκία στηρίζει ένοπλες ομάδες της αντιπολίτευσης που επιθυμούν την ανατροπή της κυβέρνησης Άσαντ.

Όμως, η Ρωσία γνωρίζει ότι μπορεί η «αλλαγή καθεστώτος» στη Συρία να ήταν η «φαντασίωση μεγαλείου» του Ερντογάν, όμως το κουρδικό και ο φόβος για μια οιονεί κουρδική κρατική οντότητα παραμένει η μεγάλη «υπαρξιακή ανησυχία» της Τουρκίας.

Σε αυτό το πλαίσιο γνωρίζει στο τέλος του δρόμου ο στόχος που παρουσιάζεται ως διατήρηση της πολιτικής και εδαφικής ακεραιότητας της Συρίας είναι κάτι που η Τουρκία θα το αποδεχτεί ως την αναγκαία συνθήκη για να νιώθει πιο ασφαλής και θα αφήσει στην άκρη την επιθυμία ανατροπής της κυβέρνησης Άσαντ. Άλλωστε, στο παρελθόν η Τουρκία είχε συνεργασία με το καθεστώς Άσαντ. Ήταν η Συρία το 1998 που μεθόδευσε ένα μεγάλο πλήγμα στο PKK, όταν συμφώνησε με την Τουρκία την απομάκρυνση του Οτσαλάν και των κουρδικών δυνάμεων από το συριακό έδαφος.

Ταυτόχρονα, η Ρωσία προφανώς και έχει κάθε ενδιαφέρον να εκμεταλλευτεί την πίεση που δέχεται η Τουρκία για να αναβαθμίσει τις σχέσεις με μια χώρα μέλος του ΝΑΤΟ και έτσι να επιτείνει και ρήγματα στις συμμαχίες των ΗΠΑ.


Στην αντίληψη της Ρωσίας η παραχώρηση σημαίνει και ανάληψη ευθύνης

Σε αυτό το πλαίσιο η Ρωσία προσπάθησε πάντοτε να διαχειρίζεται τη σχέση με την Τουρκία με έναν τρόπο που να κατατείνει στον κεντρικό στόχο, αλλά και ταυτόχρονα να αφήνει και περιθώρια στην ίδια την Τουρκία να ασκεί πλευρές της δικής της πολιτικής.

Αυτό σήμαινε για παράδειγμα η συμφωνία του Σότσι του 2018, όταν ουσιαστικά η ανακοπή της προέλασης των κυβερνητικών δυνάμεων προς την Ιντλίμπ επέτρεψε τη διάσωση και των ένοπλων ομάδων της αντιπολίτευσης που στηρίζει η Τουρκία.

Όμως, πάντα στη ρωσική αντίληψη η όποια παραχώρηση σήμαινε και την ανάληψη αντίστοιχης ευθύνης. Αυτό στην περίπτωση της Συρίας σήμαινε την ευθύνη αντιμετώπισης των ένοπλων ισλαμικών ομάδων που κατά τον ΟΗΕ είναι τρομοκρατικές, κυρίως την μετεξέλιξη της Αλ Κάιντα στη Συρία αλλά και μαχητές που στο παρελθόν είχαν σχέση με το Ισλαμικό κράτος.

Η Τουρκία δηλαδή για να μπορεί να διατηρήσει στο απυρόβλητο τις ομάδες που στήριζε και ταυτόχρονα να διατηρεί την εκτεταμένη στρατιωτική παρουσία που είχε στην Τουρκία έπρεπε να συνεισφέρει στη σταδιακή εκκαθάριση των υπόλοιπων ομάδων που ήταν κυρίως συγκεντρωμένες στην Ιντλίμπ. Όμως, από τη μεριά της η Τουρκία δεν ανταποκρινόταν σε αυτό το ρόλο, εκτός όλων των άλλων και γιατί τα όρια ανάμεσα στις «μετριοπαθείς» ομάδες που στηρίζει η ίδια και τις «τρομοκρατικές» δεν είναι πάντοτε σαφή.


Τα προβλήματα από τη «φυγή προς τα εμπρός» του Ερντογάν

Τα πράγματα έκανε ακόμη χειρότερα η προσπάθεια του Ερντογάν να απαντήσει σε ένα σύνολο από αντιφάσεις που διαπερνούν την τουρκική εσωτερική και εξωτερική πολιτική, με πιο χαρακτηριστική την εξάντληση του τουρκικού «οικονομικού θαύματος», με μια γεωπολιτική «φυγή προς τα εμπρός».

Αυτή αποτυπώθηκε στην αναβαθμισμένη εμπλοκή στον εμφύλιο πόλεμο στη Λιβύη, στην επιθετική διεκδίκηση μεριδίου από τα δυνητικά κοιτάσματα υδρογονανθράκων στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο, στην αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας αλλά και της Ελλάδας αλλά και στην διεκδίκηση ακόμη μεγαλύτερης στρατιωτικής παρουσίας στη Συρία. Τμήμα αυτής της λογικής και η προσπάθεια να επιβάλει αναθεώρηση των όρων της Κοινής Δήλωσης ΕΕ και Τουρκίας για το προσφυγικό.

Κορυφαία και ταυτόχρονα πιο τυχοδιωκτική κίνηση ο τρόπος που δοκίμασε να απαντήσει στην προέλαση των κυβερνητικών δυνάμεων στην Ιντλίμπ με μια τεράστια κλιμάκωση της πολεμικής εμπλοκής, που ταυτόχρονα σήμανε και μια κατακόρυφη αύξηση των απωλειών για τις τουρκικές δυνάμεις και κυρίως την προοπτική μιας παρατεταμένης πολεμικής εμπλοκής με ασαφή έκβαση και μεγάλο κόστος.


Τα όρια της διάσωσης του τουρκικού γοήτρου

Σε αυτό το σημείο ήταν που έρχεται η Ρωσία και ταυτόχρονα διασώζει εν μέρει το γόητρο της Τουρκίας, αφού της επιτρέπει μια διέξοδο που δεν παραπέμπει σε ήττα, την ώρα όμως που της ασκεί ακόμη μεγαλύτερη πίεση να αποδεχτεί το συσχετισμό που έχει διαμορφωθεί υπέρ της κυβέρνησης της Δαμασκού και την προοπτική να εκκαθαριστούν οι ένοπλες οργανώσεις που θεωρούνται τρομοκρατικές.

Με έναν τρόπο, θα μπορούσε να πει κανείς ότι η Ρωσία αποτρέπει το ενδεχόμενο η Τουρκία να εμπλακεί με όρους αλαζονικούς και συνάμα καταστροφικούς ακόμη πιο βαθιά στη συριακή κρίση.

Η Τουρκία εξασφαλίζει ισχυρή στρατιωτική παρουσία στη Συρία, η πλήρης ανακατάληψη της Ιντλίμπ καθυστερεί και μαζί της ο φόβος για νέα μαζική έξοδο προσφύγων και διασώζει τις ομάδες που στηρίζει. Όμως, την ίδια στιγμή η συριακή κυβέρνηση εξασφαλίζει ότι ανοίγουν όχι μόνο ο αυτοκινητόδρομος Μ5, αλλά και ο Μ4 (που θα επιτηρείται από κοινού από ρωσικές και τουρκικές δυνάμεις), άρα την επικοινωνία ανάμεσα στα κέντρα της χώρας και βέβαια την όποια πρόοδο έκαναν σε κρίσιμα σημεία οι δυνάμεις της.

Είναι προφανές ότι η Τουρκία απλώς κέρδισε χρόνο. Σε επόμενη φάση μπορεί κανείς να περιμένει ότι θα υπάρξει νέα πίεση και για την εκκαθάριση της περιοχής της Ιντλίμπ και για την επιτάχυνση μιας πολιτικής λύσης στην συριακή κρίση. Σε εκείνη τη φάση η Τουρκία θα κληθεί και πάλι είτε όντως να συμβάλει σε αυτή την κατεύθυνση ή να ξαναβρεθεί σε ένα αδιέξοδο όπως αυτό που βρέθηκε επί της ουσίας με την «Επιχείρηση Ασπίδα της Άνοιξης».

Το ερώτημα που τίθεται είναι εάν ο όποιος χρόνος κερδήθηκε με συμφωνία Πούτιν και Ερντογάν θα αξιοποιηθεί από την τουρκική πλευρά για την αναπροσαρμογή της στρατηγικής στα νέα δεδομένα ή εάν θα δοκιμαστούν και νέες τυχοδιωκτικές κινήσεις που θα τη φέρνουν και πάλι σε αντιπαράθεση και με τις συριακές κυβερνητικές δυνάμεις και με τη Ρωσία.

Η Ρωσία μπόρεσε να σώσει το γόητρο του Ερντογάν αυτή τη φορά, δεν είναι βέβαιο όμως ότι μπορεί να τον σώσει και από τον εαυτό του και την αλαζονεία της πολιτικής του.

πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Τουρκική συνοδεία αρμάτων εισερχόμενη στην πόλη Σαρμάντα της βορειοδυτικής επαρχίας Ιντλίμπ της Συρίας.

M.K.Bhadrakumar, Comite Valmy, 7-2-2020

[ Το κατωτέρω άρθρο εμπειρότατου Ινδού διπλωμάτη, με εξειδίκευση στα θέματα νοτιοδυτικής Ασίας και πρώην πρεσβευτή στην Άγκυρα, αξίζει ιδιαίτερης προσοχής από τους μελετητές του ρευστού, απατηλού και απρόβλεπτου πλέγματος των σχέσεων και των κινήσεων της Τουρκίας του Ερντογάν, η καταγραφή και ανάλυση των οποίων παρέχει εδώ ένα πολύτιμο βοήθημα στην ρεαλιστική διάγνωση της βαρύτητας των συμμαχικών διαβεβαιώσεων όσο και των συντελεστών δυνατότητας του επιθετικού γείτονα να αντιμετωπίσει μιαν Ελλάδα αποφασισμένη να αντισταθεί. Το συμπέρασμα θα μπορούσε να συνοψισθεί στο ότι τα υποστυλώματα του τουρκικού τραμπουκισμού είναι δανεικά και εύθραυστα και η ξενοκίνητη εδώ προπαγάνδα των προαγωγών του ενδοτισμού και της Χάγης είναι αποκρουστέα όσο και αποκρουστική.]

Εισαγωγή/Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Η ρωσική αντίδραση στις τελευταίες στρατιωτικές κινήσεις της Τουρκίας στην βορειοδυτική επαρχία Ιντλίμπ της Συρίας εκδηλώθηκαν υπό την μορφή μιας μακράς συνέντευξης, στην κυβερνητική εφημερίδα Ροσίσκαγια Γαζέτα , του υπουργού των εξωτερικών Σεργκέϊ Λαβρώφ στις 4 Φεβρουαρίου, η οποία έκτοτε ακολουθήθηκε από μιαν επίσημη ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών την Πέμπτη.

Η Μόσχα ετόνισε ότι η εξελισσόμενη συριακή επιχείρηση στο Ιντλίμπ αποβλέπει στην εξάλειψη των τρομοκρατικών κλάδων της Αλ Κάϊντα , που υποστηρίζονται από την Τουρκία και τις Δυτικές χώρες.

Ο Λαβρώφ αναφέρθηκε στο λεγόμενο Σχέδιο της Αστάνα, το οποίο προέκυψε, μετά την ρωσική επέμβαση του 2015, από την κατάρρευση του προγράμματος αλλαγής καθεστώτος που εφάρμοζαν «οι Δυτικοί και άλλοι ξένοι εταίροι» στην Συρία. Εξήγησε πως η διαδικασία της Αστάνα οδήγησε στην «ζώνη αποκλιμάκωσης» στο Ιντλίμπ, όπου «τρομοκρατικές ομάδες κοπαδιάστηκαν μαζί». Η Ρωσία και η Τουρκία συνήψαν συγκεκριμένες γραπτές συμφωνίες που ξεκαθάριζαν τις δεσμεύσεις τους για τον έλεγχο στο Ιντλίμπ. Εντούτοις, δήλωσε ο Λαβρώφ:

«Δυστυχώς, μέχρι τώρα, η Τουρκία δεν εκπλήρωσε δύο από τις κρίσιμες δεσμεύσεις της που προορίζονταν να λύσουν τον πυρήνα του προβλήματος του Ιντλίμπ. ΄Ηταν αναγκαίο να διαχωριστεί η ένοπλη αντιπολίτευση από τους τρομοκράτες του Σαμπχάτ αλ-Νούσρα, που μετονομάσθηκε σε Χαγιάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ. Και οι δυο είναι γραμμένες στην μαύρη λίστα των τρομοκρατικών οργανώσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Έτσι ούτε η μία ούτε η άλλη έχουν λόγο να βρίσκονται στο Ιντλίμπ»

Ακόμη και μετά από επανειλημμένες υπομνήσεις από την Ρωσία, η Τουρκία δεν κινήθηκε. Επίσης ο Λαβρώφ επανέλαβε ότι η πρόσφατη τουρκική στρατιωτική ανάπτυξη στο Ιντλίμπ εφαρμόσθηκε χωρίς μια προηγούμενη ενημέρωση της ρωσικής πλευράς. Και πρόσθεσε: «Τους συνιστούμε να συμμορφωθούν ακριβώς στις συμφωνίες του 2018 και 2019 στο Σότσι για το Ιντλίμπ»

Η ανακοίνωση του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών της 6ης Φεβρουαρίου, όπως μεταδόθηκε από το πρακτορείο Τας, αποκάλυψε ότι υπήρξαν Ρώσοι νεκροί εξ αιτίας «της εντεινόμενης τρομοκρατικής δραστηριότητας». Και εξηγούσε τις επιχειρήσεις των συριακών στρατιωτικών δυνάμεων ως αντίδραση στην «απαράδεκτη άνοδο τη τρομοκρατικής δράσεως».

Κατά την διάρκεια του Δεκεμβρίου « πραγματοποιήθηκαν περισσότερες από 1.400 τρομοκρατικές επιθέσεις, με τανκς, πολυβόλα, μαχητικά οχήματα πεζικού, όλμους και πυροβολικό». Και μόνο στο περασμένο δεκαπενθήμερο, «καταγράφηκαν περισσότερες από 1.000 επιθέσεις, εκατοντάδες Σύροι στρατιωτικοί και πολίτες σκοτώθηκαν και τραυματίστηκαν και η ρωσική βάση στο Χμευμίμ δέχθηκε επανειλημμένες επιθέσεις.

«Όλα αυτά -τονίζει η ανακοίνωση του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών- πιστοποιούν μιαν απαράδεκτη αύξηση της τρομοκρατικής δύναμης το Ιντλίμπ, όπου οι δράστες απολαμβάνουν πλήρους ασυλίας και ελευθερίας δράσεως», κατάσταση που δεν αφήνει άλλη επιλογή στην κυβέρνηση της Συρίας από το « να αντιδράσει σε αυτήν την εξέλιξη.»

Αποκρούοντας την απαίτηση του Τούρκου Προέδρου Ερντογάν να σταματήσει η συριακή κυβέρνηση τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στο Ιντλίμπ και να αποσύρει τις δυνάμεις της, η ρωσική ανακοίνωση αναφέρει: « Αυτό που πρέπει να σημειωθεί είναι ότι ο συριακός στρατός μάχεται στο δικό του έδαφος εναντίον εκείνων που έχουν επισημανθεί ως τρομοκράτες από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Δεν χωρούν άλλες ερμηνείες. Είναι δικαίωμα και ευθύνη της συριακής κυβέρνησης να πολεμήσει τους τρομοκράτες στην Συρία.»

Περιέργως, τόσο η συνέντευξη Λαβρώφ όσο και η ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών επέσυραν την προσοχή στην μεταφορά, κατά τις τελευταίες εβδομάδες, τρομοκρατικών ομάδων από το Ιντλίμπ στην βορειοδυτική Συρία και από εκεί στην Λιβύη. Ο υπαινιγμός είναι σαφής –η Άγκυρα συνεχίζει να κινεί τρομοκρατικές ομάδες ως εργαλεία της περιφερειακής στρατηγικής της στην Συρία (και στην Λιβύη).

Η Ρωσία έχει επαφές με όλες τις παρατάξεις στην Λιβύη, περιλαμβανομένου του στρατηγού Καλίφα Χαφτάρ. Η υπαινικτική προειδοποίηση εδώ είναι ότι ο Ερντογάν θα έχει να πληρώσει ακριβά στην Λιβύη, όπου δεν μπορεί να υπολογίζει στην ρωσική κατανόηση.

Η Τουρκία υφίσταται ήδη περιφρονητική κριτική από την Ε.Ε., Γαλλία, Ιταλία, Ελλάδα, Κύπρο, Ισραήλ. Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και Σαουδική Αραβία για την στρατιωτική επέμβασή της στην Λιβύη, ιδιαίτερα για την χρησιμοποίηση των τρομοκρατικών ομάδων που ελέγχει στην Συρία. Η περιφερειακή απομόνωση της Τουρκίας είναι τώρα πλήρης.

.Η ανακοίνωση του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών κατέληγε αναφέροντας: «Επαναβεβαιώνουμε την δέσμευσή μας στις συμφωνίες που επιτεύθηκαν στις συνομιλίες της Αστάνα, οι οποίες προβλέπουν την καταπολέμηση των τρομοκρατικών ομάδων στην Συρία υπό τον όρο του σεβασμού της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας. Θα διατηρήσουμε τον στενό συντονισμό με τους Τούρκους και τους Ιρανούς εταίρους μας προκειμένου να επιτύχουμε διαρκή σταθερότητα και ασφάλεια στην χώρα».
΄Εχει εξαιρετική σημασία ότι η ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών πρόβαλε ιδιαίτερα τους «Ιρανούς εταίρους» ως αναφορά. Στις 5 Φεβρουαρίου, ενώ δεχόταν τον νέο Ιρανό πρεσβευτή στην Μόσχα, ο Πρόεδρος Πούτιν επίσης δήλωσε ότι η Ρωσία και το Ιράν είναι οι «αποφασιστικοί ισχυροί παράγοντες» στον αγώνα εναντίον της τρομοκρατίας στον κόσμο και θα συνεχίσουν αυτήν την συνεργασία τους. Και ο Πούτιν πρόσθεσε «Η συνεργασία (της Ρωσίας) με το Ιράν στα πλαίσια της συμφωνίας της Αστάνα διαδραμάτισε αποφασιστικό ρόλο στον διακανονισμό της σύγκρουσης στην Συρία.»

Αυτό που συνάγεται είναι ότι η Μόσχα διαβλέπει ότι πίσω από την άστατη συμπεριφορά του Τούρκου προέδρου Ερντογάν υπάρχει η παλαιά πρακτική να χρησιμοποιεί η Τουρκία τρομοκρατικές ομάδες σαν όργανα, με την κρυφή υποστήριξη Δυτικών δυνάμεων. Η Μόσχα είναι ασφαλώς ενήμερη ότι οι ΗΠΑ φλερτάρουν τον Ερντογάν με στόχο να μεταβάλουν την στρατιωτική ισορροπία εναντίον της Ρωσίας και του Ιράν στην σκακιέρα Ιράκ-Ιράν, μετά τον σκοτωμό του στρατηγού Κασέμ Σολεϊμανί.

Περιέργως την Δευτέρα ένα αμερικανικό Εφετείο συμφώνησε να «παγώσει» μιαν υπόθεση εναντίον της τουρκικής κρατικής τράπεζας HalkBank, με την κατηγορία ότι παραβίασε τις αμερικανικές κυρώσεις κατά του Ιράν. Ο δημοκρατικός γερουσιαστής Ron Wyden με επιστολή του στον Γενικό Εισαγγελέα William Barr ρωτάει εάν ο Πρόεδρος Τραμπ έχει επέμβει υπέρ της τουρκικής τράπεζας!

Τηλεγράφημα του Ρώυτερ ανέφερε ότι ο γερουσιαστής Wyden ζητούσε από τον Γενικόν Εισαγγελέα να αναφέρει διεξοδικά τις επικοινωνίες του με τον Τραμπ, τον Τούρκο Πρόεδρο Ερντογάν και τον Τούρκο υπουργό των Οικονομικών Berat Albayrak (που είναι επίσης γαμπρός του Ερντογάν).

Στο σκάνδαλο της HalkBank εμπλέκεται ο Ερντογάν και μέλη της οικογένειάς του και μια καταδικαστική απόφαση θα ήταν εξαιρετικά επιζήμια πολιτικά για τον Πρόεδρο και τον γαμπρό του, τον οποίο προετοιμάζει ως πιθανό διάδοχο. Το σκάνδαλο της HalkBank επικρέμαται ως Δαμόκλειος σπάθη πάνω από τον Ερντογάν και η Ουάσιγκτον έχει ειδικότητα στην χρήση τέτοιων μέσων πίεσης σε δύστροπους ξένους συνομιλητές.

Από την άλλη πλευρά, εάν ο Τραμπ έχει κάνει μιαν εξυπηρέτηση στον Ερντογάν (η σε οποιονδήποτε άλλωστε) θα περιμένει ένα αντάλλαγμα. Και είναι σίγουρο ότι η κυβέρνηση Τραμπ θα οραματίζεται ότι η συνεργασία του Ερντογάν μπορεί να είναι ο καταλύτης στις γεωπολιτικές εξελίξεις στην Συρία και στο Ιράκ. Πάντως η Μόσχα διατηρεί ανοιχτή την γραμμή με την Άγκυρα.

Βέβαιο είναι ότι εσκεμμένα η Μόσχα ετόνισε την υπεροχή της ρωσο-ιρανικής συμμαχίας στην Συρία, όπου η Ουάσιγκτον κλιμακώνει τις πιέσεις τελευταία, στα πλαίσια της μεθόδου «μέγιστη πίεση» που απειλεί την Τεχεράνη με ευρύ περιφερειακό πόλεμο.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Μιχαήλ Στυλιανού

Ο Πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Βλαντίμιρ Πούτιν, ανήγγειλε σήμερα μεταρρύθμιση του Συντάγματος της Ρωσικής Ομοσπονδίας, υπό μορφή προτάσεων προς συζήτηση «με συμμετοχή του λαού, από τον οποίο άλλωστε πηγάζουν οι εξουσίες», φράση που σχολιαστές της ρωσικής τηλεόρασης ερμήνευσαν ως προοπτική δημοψηφίσματος.

Οι εισηγήσεις του -ενώπιον των μελών της κυβέρνησης, της Βουλής, στελεχών της πολιτικής και στρατιωτικής διοίκησης, της ρωσικής οικονομίας και των ΜΜΕ, συνολικά 1300 ακροατών- αφορούν σημαντικές μεταρρυθμίσεις στη δομή και τα χαρακτηριστικά του ρωσικού πολιτεύματος, κορυφαία των οποίων είναι η ενίσχυση της αντιπροσωπευτικότητας της λαϊκής βούλησης στην επιλογή του πρωθυπουργού και των μελών της κυβέρνησης, επιλογή για την οποία να είναι υποχρεωτική η συναίνεση του κοινοβουλίου.

Ο Πρόεδρος Πούτιν απέρριψε την ιδέα αλλαγής του Συντάγματος, ετόνισε όμως την ανάγκη αναπροσαρμογής του στην σημερινή εξωτερική και εσωτερική πραγματικότητα, προκειμένου να εξασφαλισθεί η ευελιξία και αντοχή του πολιτικού συστήματος και η ενότητα, ευημερία και πρόοδος του έθνους.

Αλλά η καθιερωμένη ετήσια ομιλία του Ρώσου Προέδρου προς τα στελέχη του κρατικού μηχανισμού, που φέτος μετατοπίστηκε στις αρχές του χρόνου, αφιερώθηκε στο μέγιστο της μακράς διάρκειάς της στην εισήγηση σειράς μέτρων εξασφάλισης της ανάπτυξης και της ακμής ενός υγιούς, ευημερούντος και ενωμένου έθνους, με κάθε πολίτη εθελοντή συνδρομητή σε αυτή την κοινή προσπάθεια. Στην ομιλία του –που μεταδόθηκε απ’ ευθείας από το ρωσικό δίκτυο Russia Today- αξιοσημείωτη είναι η συχνή χρήση του όρου «Κοινωνικό Συμβόλαιο».

Ακολουθώντας μιαν αρχιτεκτονική λογική, άρχισε με το θεμελιακό κεφάλαιο της δημογραφικής ανάπτυξης, εξαγγέλλοντας γενναιόδωρα μέτρα ενθάρρυνσης της γεννητικότητας, για την ταχύρρυθμη αύξηση του σημερινού πληθυσμού των 147 εκατομμυρίων και την ενίσχυση του θεσμού της οικογένειας, πυρήνα του δεσμού των μελών μιας κοινωνίας και της ενότητας μιας χώρας.

Εξήγγειλε σημαντικά μηνιαία επιδόματα, αυξανόμενα με την γέννηση δεύτερου και τρίτου παιδιού έως την είσοδό του στο σχολείο, δωρεάν σίτιση «καλής ποιότητος» μαθητών και φοιτητών και κάλυψη σπουδαστικών δαπανών. Κάλεσε τις κατά τόπους διοικήσεις να συμβάλλουν σημαντικά στις σχετικές δαπάνες, να επιδοθούν στην εξασφάλιση ικανοποιητικών εκπαιδευτικών οικημάτων και στην κοινωνική και οικονομική αναβάθμιση των λειτουργών της εκπαίδευσης. Ανήγγειλε επίσης δωρεάν ιντερνέτ για όλους εντός διετίας, σε υποστήριξη της επικοινωνίας, της οικονομίας και της πολιτιστικής ανάπτυξης.

Επίσης, στα πλαίσια ενός εθνικού προγράμματος προγράμματος ανάπτυξης των υποδομών, να ανοίξουν δρόμους και εξασφαλίσουν μέσα για την διακίνηση μαθητών/σπουδαστών σε απομακρυσμένα χωριά. Κάλεσε επίσης τα στελέχη της βιομηχανίας και των επιχειρήσεων να ενισχύσουν την εθνική προσπάθεια ώστε κανένας επιμελής και ταλαντούχος νέος να μην στερείται της ευκαιρίας να ασχοληθεί στην επίδοση της προτιμήσεώς του, ιδιαίτερα στην τεχνολογία και στην ιατρική, για την πλήρη και επαρκή επάνδρωση των νοσοκομείων της χώρας και την εξασφάλιση επαρκούς και ικανοποιητικής ιατρικής περίθαλψης.

Εξήγγειλε μέτρα προστασίας των ανέργων, επίδομα 16.500 ρουβλίων, μετεκπαίδευση σε άλλη ειδικότητα και κρατική υπηρεσία ανεύρεσης νέας απασχόλησης.

Ανήγγειλε πρόγραμμα ανάπτυξης των υποδομών με την διάθεση πλεονασμάτων παρελθούσης χρήσεως, με έμφαση στην βιομηχανία και ιδίως των νέων τεχνολογιών, ώστε η Ρωσία να κατακτήσει πρωτοποριακή θέση, ανάλογη με αυτή που πέτυχε στην τεχνολογία των οπλικών συστημάτων, «όπου άλλοι τώρα τρέχουν πίσω μας και δεν μας φθάνουν».

Κάλεσε τις τοπικές αρχές και τους υπευθύνους βιομηχανιών και τους κατέστησε υπευθύνους για την προστασία του περιβάλλοντος, της γης, των δασών, των υδάτων, από την μάστιγα της ρύπανσης

Εφέτος τα εξωτερικά προβλήματα, δεν απασχόλησαν την ομιλία του, παρά τις προσδοκίες και των παρουσιαστών της τηλεόρασης. Ο Πούτιν περιορίσθηκε σε σύντομη αναφορά στην ανησυχητική διεθνή πραγματικότητα -χωρίς να εξειδικεύσει- τόνισε ότι η Ρωσία δεν διεκδικεί τίποτα ούτε απειλεί κανέναν και συνέστησε την σύνοδο σε διάσκεψη των κρατών-μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, κατόχων πυρηνικών όπλων για την αποσόβηση των κινδύνων κατά της διεθνούς ειρήνης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Patrick Armstrong, Strategic Culture, 31-12- 2019

[ Ο συντάκτης του άρθρου είναι αυθεντία στην επιστήμη της Κρεμλινολογίας, την οποία υπηρέτησε επί χρόνια ως ειδικός αναλυτής του Καναδικού Υπουργείου Αμύνης, από το 1984 και ως Σύμβουλος της Καναδικής πρεσβείας στην Μόσχα από το 1993 ως το ι996. Οι αρθρογραφικές αναλύσεις του για την ρωσική και διεθνή πραγματικότητα, που απασχολούν την μετέπειτα δραστηριότητά του, τον εμφανίζουν ως σπάνια εξαίρεση στην ειδικότητά του, όπου η όραση, η κρίση και η μαρτυρία του αναλυτή έμειναν απρόσβλητες από τον πανίσχυρο χρυσοφόρο ιό της «ρωσοφοβίας». Γι’ αυτό οι αναλύσεις του σε διεθνή όργανα της αλογόκριτης ηλεκτρονικής ενημέρωσης απολαύουν εκτίμησης και δημοτικότητας. Τις ελλαδικές ηγετικές ιδιοφυίες της εικοσαετίας και τον πληθυσμό ενδιαφέρουν ιδιαίτερα οι αναφορές του στο ασύγκριτα συντριπτικό νέο πυραυλικό οπλοστάσιο της Ρωσίας, στους υποψήφιους στόχους του οποίου ενθουσιωδώς τελευταία προσφέρονται ελληνικές επαρχίες και λιμάνια, ως νέες αντί-ρωσικές πολεμικές βάσεις. Χρήσιμο θα ήταν επίσης να σημειώσουν το μήνυμα του Τσάρου Αλεξάνδρου του 3ου.]

Μετάφραση/Εισαγωγή Μιχαήλ Στυλιανού

Δημοσίευσα προ ημερών τις εκτιμήσεις μου για το τί ο Πούτιν (και η ομάδα του) πραγματοποίησε με επιτυχία από το πρόγραμμα που εξέθεσε, προ εικοσαετίας, στην πραγματεία του « Η Ρωσία στην Καμπή της Χιλιετίας». Είχα συμπεράνει ότι εξέθεσε τέσσερες βασικές στοχεύσεις:1) Να αναπτύξει την Οικονομία. 2) Να αποκαταστήσει τον κεντρικόν έλεγχο του κράτους. 3) Να παλινορθώσει το Κράτος Δικαίου. 4) Να βελτιώσει την θέση της Ρωσίας στον κόσμο. Συμπέρανα ότι πέτυχε θριαμβευτικά τις τρεις από αυτές και αρκετά καλά την μία. Αλλά ξαναδιαβάζοντας την πραγματεία του παρατήρησα κάτι στο οποίο είχε παραλείψει να αναφερθεί. Ένα κάτι που μέσα στην εικοσαετία αποδείχτηκε μάλλον σημαντικό. Να η μοναδική αναφορά σε αυτό το κάτι μέσα στην τότε πραγματεία του Πούτιν:

«Η Ρωσία υπήρξε και θα παραμείνει μια μεγάλη δύναμη. Είναι προορισμένη από τα αδιαχώριστα χαρακτηριστικά τής γεωπολιτικής, οικονομικής και πολιτιστικής ύπαρξής της. Αυτά προκαθόρισαν την νοοτροπία των Ρώσων και την κυβερνητική πολιτική σε όλη την διάρκεια της ρωσικής ιστορίας και ασφαλώς θα το κάνουν και στο παρόν. Αλλά η ρωσική νοοτροπία οφείλει να διευρυνθεί με νέες ιδέες. Στον σημερινό κόσμο η ισχύς μιας χώρας ως μεγάλης δύναμης εκφράζεται περισσότερο από την ικανότητά της να ηγείται στην δημιουργία και την χρησιμοποίηση προηγμένης τεχνολογίας, εξασφαλίζουσας υψηλό επίπεδο λαϊκής ευημερίας, αποτελεσματικής ασφάλειας του πληθυσμού και υπεράσπισης των εθνικών συμφερόντων στην διεθνή αρένα, παρά από την στρατιωτική δύναμή της.»

Μια φορά μόνο, αυτή ήταν. «Η μοναδική αναφορά στην στρατιωτική δύναμη» και αυτή με τρόπο υποτιμητικό: Άλλες επιδόσεις –τεχνολογία, ευημερία. διπλωματία- είναι σημαντικότερες σε αυτόν τον νέο κόσμο του 21ου Αιώνα, όπως το έβλεπε τότε ο Πούτιν.

Δεν υπάρχει, πραγματικά, σχεδόν τίποτα σε εκείνη την πραγματεία για τον εξωτερικό κόσμο και επομένως ελάχιστα για να συναγάγει κανείς πως περίμενε ο Πούτιν ότι θα γίνει δεκτό το πρόγραμμά του. Σε ένα σημείο γράφει ότι η Ρωσία, μετά το αδιέξοδο των Σοβιετικών χρόνων, «είχε μπει στην λεωφόρο όπου πορεύεται όλη η ανθρωπότητα», και σε ένα άλλο σημείο ότι σημαντικός στόχος είναι «να ενταχτεί η ρωσική οικονομία στις παγκόσμιες οικονομικές δομές.» Αυτό μοιάζει σαν να περίμενε ότι είτε η Ρωσία θα ήταν ευπρόσδεκτη σε αυτές τις δομές, ή ότι η είσοδός της στην λεωφόρο τουλάχιστον δεν θα εμποδιζόταν.

Aλλά σε μια από τις πρώτες συνεντεύξεις του σε ξένο όργανο ενημέρωσης, μιαν γερμανικήν εφημερίδα τον Ιούνιο του 2000, ο εξωτερικός κόσμος αναφέρεται σε τρία ζητήματα: Τις αμερικανικές παραβιάσεις της Συνθήκης για τους Αντιβαλλιστικούς Πυραύλους (ABM Treaty), τους αμερικανικούς πυραύλους στην Ευρώπη και την επέκταση του ΝΑΤΟ. Ένα χρόνο αργότερα, μια συνέντευξη σε Αμερικανούς δημοσιογράφους αφιερώνεται σχεδόν αποκλειστικά στα αμερικανικά σχέδια για την εγκατάσταση αμυντικών βαλλιστικών πυραύλων στην Ευρώπη.

Με λίγα λόγια, δεν πολυχρόνισε στην νέα του θέση προτού ν’ αρχίσει η καθημερινή απασχόλησή του να περιλαμβάνει έναν φάκελο εξωτερικών προβλημάτων. Βλέπουμε σε αυτές τις πρώτες συνεντεύξεις ζητήματα στα οποία ο Πούτιν θα επανέλθει ξανά και ξανά στα επόμενα χρόνια. Αμφιβάλλει ότι αυτά τα συστήματα Αντιβαλλιστικών Πυραύλων της εποχής Μπους του νεώτερου έχουν να κάνουν με «κακοποιά κράτη». Θεωρεί την Συνθήκη απαγόρευσης των Αντιβαλλιστικών Πυραύλων ως ζωτικής ανάγκης για την πυρηνική σταθερότητα. Αλλά περισσότερο από όλα μιλάει για έναν πολυκεντρικό κόσμο, ή όπως το χαρακτηρίζουν άλλοι, για ένα «Βεφσταλιανό σύστημα» κυριάρχων κρατών. Αυτή, τονίζει ξανά και ξανά, είναι η μόνη οδός προς την ειρήνη και την σταθερότητα. Αυτά τα θέματα προβάλλονται σε σχεδόν κάθε ομιλία του για την εξωτερική πολιτική που εκφώνησε από τότε. Με το βάρος της γνώσης ότι η Μόσχα σπατάλησε εβδομήντα χρόνια στο μοναχικό, ηθικολογικό μονοπάτι – ένα αδιέξοδο, όπως έγραψε στην πραγματεία του για την χιλιετία.

΄Ετσι, εάν περίμενε - όπως δείχνει η πραγματεία του- ότι το βασικά εσωτερικό έργο ανασυγκρότησης της Ρωσίας θα προχωρούσε μέσα σε ένα θετικό διεθνές κλίμα γρήγορα διαψεύστηκε σε αυτή του την προσδοκία, με απογοήτευση. Η Δύση, με όλη την μελιστάλακτη ρητορική της, εκμεταλλευόταν την αδυναμία της Ρωσίας.

Με άλλα λόγια ο Πούτιν είχε ξεχάσει το γνωμικό που αποδίδεται στον Τσάρο Αλέξανδρο τον 3ο, ότι «Η Ρωσία έχει μόνο δύο συμμάχους –τον Στρατό της και τον Στόλο της.»

Τελικά στην Ευρώπη εγκαταστάθηκαν οι αμερικανικοί πύραυλοι, η Συνθήκη ΑΒΜ και άλλες κρίσιμες συνθήκες ελέγχου οπλικών συστημάτων εγκαταλείφτηκαν και το ΝΑΤΟ εξακολούθησε να επεκτείνεται. Και πολλά περισσότερα. Μέχρι τον Φεβρουάριο του 2007 ο Πούτιν είχε δει αρκετά και το ξεκαθάρισε στην περίφημη ομιλία του στην διάσκεψη του Μονάχου. Η ουσία της ομιλίας του – και ποιος μπορεί να αρνηθεί σήμερα τον προφητικό χαρακτήρα της;- ήταν ότι « ασφάλεια για έναν είναι ασφάλεια για όλους». Ανήγγειλε τον θάνατο του μονοκεντρικού κόσμου –όπως ακριβώς συνέβη. Κατήγγειλε την περιφρόνηση του Διεθνούς Δικαίου –σήμερα δεν απέμεινε ούτε η προσποίηση σεβασμού του: Αρπαγή πετρελαίου (Συρίας), Πραξικόπημα στην Βολιβία. Επεσήμανε την αθέτηση της υπόσχεσης για την μη επέκταση του ΝΑΤΟ -έπαψαν και να την αρνούνται. Και πλείστα άλλα.

΄Ετσι, σε κάποιο σημείο μεταξύ 1999 -με την πραγματεία για την χιλιετία- και την ομιλία του Μονάχου το 2007, ο Πούτιν συνειδητοποίησε ότι η ανοικοδόμηση της Ρωσίας θα πρέπει να πραγματοποιηθεί μέσα σε ένα εχθρικό περιβάλλον. Η Ουάσιγκτον και οι σύμμαχοί της δεν ήθελαν μιαν ισχυρή Ρωσία ως εταίρο ή έστω ως ειρηνικό ανταγωνιστή: Ήθελαν την Ρωσία του 1999 –πενόμενη, διαιρεμένη, αναρχοκρατούμενη και ασήμαντη. ΄Η μπορεί το σημείο καμπής να ήταν η καταστροφή της Λιβύης από το ΝΑΤΟ το 2015. ΄Η όταν η Ουάσιγκτον ανατίναξε την Συνθήκη ΑΒΜ το 2002. Το πιθανότερο όμως είναι ότι μια βαθμιαία διαδικασία οδήγησε τον Πούτιν και την ομάδα του στο συμπέρασμα πως ήσαν υποχρεωμένοι να προσφύγουν στους συμμάχους του Τσάρου Αλεξάνδρου…(Τον Στρατό και τον Στόλο της Ρωσίας).

Και το έκαναν. Προειδοποίησαν μάλιστα. Ο Πούτιν είπε στους Αμερικανούς ρεπόρτερ το 2001: «Προσφέρουμε συνεργασία. Αν είναι αποδεκτή, θα το κάνουμε με ευχαρίστηση. Αν όχι, τότε θα ενεργήσουμε ανεξάρτητα.» Και -πολύ ήσυχα- το έκαναν.

«Προτείναμε συνεργασία σε αυτόν τον τομέα (παράταση της Συνθήκης ΑΒΜ), θεμέλιο λίθο του διεθνούς συστήματος ασφάλειας, για την διάλυση των ανησυχιών και την διατήρηση ατμόσφαιρας εμπιστοσύνης. Σε κάποιο σημείο νόμισα πως ένας συμβιβασμός ήταν εφικτός, αλλά δεν έγινε. ΄Ολες οι προτάσεις μας, μα εντελώς όλες, απορρίφτηκαν. Και τότε είπαμε θα βελτιώσουμε τα σύγχρονα οπλικά συστήματά μας για να προστατεύσουμε την ασφάλειά μας».

΄Εξη νέα υπερόπλα: Ο Υπερ-ηπειρωτικός Βαλλιστικός Πύραυλος Sarmat, ο πυρηνικής κίνησης πύραυλος κρουαζιέρας Burevestnik, ο με πυρηνική κίνηση υποβρύχιος πύραυλος κρουαζιέρας Poseidon, ο υπερηχητικός αεροπορικός πύραυλος Kinzhal, ο υπερηχητικός, ελισσόμενος πύραυλος Avangard και το Λέϊζερ μάχης Peresvet (φωτο). Και προειδοποίησε:

Οποιαδήποτε χρήση πυρηνικών όπλων εναντίον της Ρωσίας ή των συμμάχων της, όπλων μικρού, μέσου η μεγάλου βεληνεκούς, οποιωδήποτε, θα αντιμετωπιστεί ως πυρηνική επίθεση εναντίον της χώρας μας. Τα αντίποινα θα είναι άμεσα, με όλες τις συνακόλουθες συνέπειες.

Δεν αντιστάθηκε στο να προσθέσει: «Κανείς δεν θέλησε να μας ακούσει. Ακούστε λοιπόν τώρα.»

Αυτοί εκάγχασαν: «Εικονική πραγματικότητα…» Αλλά έλα που δεν είναι… Επιδείχτηκε σε Αμερικανούς επιθεωρητές το Avangard, το οποίο, με την ικανότητά του να πλήττει οτιδήποτε σε λιγότερο της μισής ώρας, τερματίζει το αμερικανικό όνειρο της αντιβαλλιστικής πυραυλικής άμυνας.

Οι δυο νέοι ρωσικοί πύραυλοι κρουαζιέρας αντιπροσωπεύουν μιαν πρωτοφανή απειλή –που καραδοκεί επί μήνες, στην Ανταρκτική ή στα ωκεάνια βάθη, έτοιμη να χτυπήσει.

Μια ομοβροντία από Kinzhals, ερχόμενη με ταχύτητα 10 Mach, θα εξαφανίσει οποιαδήποτε ομάδα αεροπλανοφόρου, ή λιμένα-αγκυροβόλιο, ή στρατιωτική βάση στην Ευρώπη. Τσεκ και Ματ.

Αλλά υπάρχουν περισσότερα. Μεγάλες πρόοδοι έχουν επιτευχθεί και στην συμβατική άμυνα. Η ομάδα του Πούτιν κατανόησε ότι τα δυο βασικά στοιχεία του Νατοϊκού πολεμικού δόγματος είναι η αεροπορική υπεροχή και οι εξασφαλισμένες επικοινωνίες. Και δεν θα τις έχουν εναντίον της Ρωσίας. Οι δυνάμεις τεθωρακισμένων της Εθνοφρουράς αναγεννήθηκαν και είναι ανώτερες κατά πολύ του ότι διαθέτει ως επιθετική δύναμη το ΝΑΤΟ.

΄Ετσι, τελικά η ομάδα του Πούτιν ακολούθησε την συμβουλή του Τσάρου Αλεξάνδρου. Ο ρωσικός στρατός, ο στόλος και η αεροπορία έχουν κάνει την Ρωσία, απέναντι σε επίθεση, ίσως ισχυρότερη από κάθε άλλη φορά αφότου ο Τσάρος Αλέξανδρος ο 1ος επέστρεψε θριαμβευτικά στην πρωτεύουσά του δυο χρόνια μετά την επίθεση του Ναπολέοντα, ή όταν ο Στρατάρχης Ζούκωφ δέχθηκε την συνθηκολόγηση στην πρωτεύουσά του εχθρού του, τέσσερα χρόνια μετά την επίθεση του Χίτλερ.

* * *

Και, σαν επιμύθιο, στο Μόναχο, ο Πούτιν είχε πει τα εξής:

«Είναι ένας κόσμος όπου υπάρχει ένας αυθέντης, ένας κυρίαρχος. Και τελικά αυτό είναι ολέθριο, όχι μόνο για όλους αυτούς εντός του συστήματος, αλλά επίσης και για το ίδιο το κυρίαρχο κράτος. Επειδή αυτό αυτοκαταστρέφεται από μόνο του, από το εσωτερικό του.»

Μήπως δεν το βλέπουμε αυτό σήμερα; Στις ΗΠΑ αλληλοσπαράσσονται για την κατά φαντασίαν συνέργεια με την Ρωσία, τον μύθο της ρωσικής ανάμειξης στις προεδρικές εκλογές και για την πραγματική αμερικανική εμπλοκή στην διαφθορά της Ουκρανίας. Και στο μεταξύ οι ατέρμονες πόλεμοι δίνουν και παίρνουν, ατέλειωτα.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Στην υπόθεση έκδοσης του Ρώσου Αλεξάντερ Βίνικ, γνωστού ως «Mr Bitcoin», την οποία αποφάσισε την περασμένη Παρασκευή ο υπουργός Δικαιοσύνης Κωνσταντίνος Τσιάρας, αναφέρθηκε ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ.

Όπως σημείωσε χαρακτηριστικά «σύμφωνα με τα δεδομένα που έχουμε, η ελληνική δικαιοσύνη έλαβε μια αρκετά δόλια απόφαση, επειδή υπήρχαν τρία αιτήματα έκδοσης: γαλλικό, αμερικανικό και ρωσικό. Αντίθετα με αυτά που συζητήσαμε εδώ με τον υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας, ο οποίος υποσχέθηκε να εξεταστούν εκ νέου προσεκτικά τα επιχειρήματά μας, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που επικαιροποιήθηκαν για να αντικατοπτρίσουν αλλαγές στην ελληνική νομοθεσία, ελήφθη, χωρίς να έχουμε ενημερωθεί, η απόφαση που λέει ότι το δικαστήριο σύστησε την έκδοση και το υπουργείο Δικαιοσύνης συμφώνησε με αυτό, πρώτα στη Γαλλία, στις ΗΠΑ και μετά στη Ρωσία.
Θεωρούμε απολύτως απαράδεκτη προσέγγιση των Ελλήνων συναδέλφων μας, οι οποίοι υποσχέθηκαν να μπουν στην ουσία των επιπρόσθετων, υπογραμμίζω στοιχείων που τους δώσαμε. Είμαστε σε στενή επαφή με τις ελληνικές αρχές και επιμένουμε να γίνουν επιπλέον ενέργειες για να εξεταστεί το αίτημά μας».
Σημειώνεται ότι σύμφωνα με δήλωση της δικηγόρου του κ. Ζωής Κωνσταντοπούλου η έκδοση του Αλεξάντερ Βίνικ στη Γαλλία, την οποία αποφάσισε την περασμένη Παρασκευή ο υπουργός Δικαιοσύνης Κωνσταντίνος Τσιάρας, ανεστάλη προχθές προσωρινά από το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ), με διαταγή της προέδρου του Δ΄ Τμήματος του ανωτάτου δικαστηρίου.

Σημειώνεται ότι η απόφαση του υπουργού Δικαιοσύνης προέβλεπε την έκδοση του Αλεξάντερ Βίνικ αρχικά στη Γαλλία, με δεύτερο προορισμό τις ΗΠΑ και τρίτο τη Ρωσία, χώρες που επίσης είχαν ζητήσει να εκδοθεί ο 40χρονος Ρώσος.

Ο Βίνικ είχε συλληφθεί στις 25 Ιουλίου σε τουριστικό θέρετρο της Χαλκιδικής. Εκκρεμούσε εις βάρος του διεθνές ένταλμα των αμερικανικών αρχών με την κατηγορία του «ξεπλύματος» τεσσάρων δισεκατομμυρίων δολαρίων μέσω κρυπτονομισμάτων.

πηγή
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

M.K. Bhadrakumar, Indian Punchline, Réseau International

[To παρόν άρθρο -ενός πολύπειρου, οξυδερκέστατου και άριστα πάντοτε πληροφορημένου Ινδού δημοσιολόγου, τέως διπλωμάτη (και πρεσβευτή και στην ΄Αγκυρα)- θα μπορούσε αυτές τις ημέρες να είχε γραφτεί για τους δυο,( το πολύ τρεις) ΄Ελληνες ειδικούς της γεωστρατηγικής που μιλούν και γράφουν καθ’ υπαγόρευσιν και επιταγήν αποκλειστικά της εθνικής τους συνείδησης - και γι΄αυτούς βασικά παρουσιάζεται. Κυρίως επειδή η διεξοδική ανατομική ανάλυση των δεδομένων και των διεθνούς βαρύτητας ευρύτερων και βαθύτερων στρατηγικών προεκτάσεων της αναμέτρησης δυνάμεων στην Λιβύη αποδεικνύει περίτρανα πόσο εγκληματική αφροσύνη αποτελεί, για μια μικρή, πολιορκούμενη και ανάδελφη χώρα, να εναποθέτει ΄Oλα τα αυγά της εθνικής της επιβίωσης σε ΄Eνα καλάθι –και αμφισβητούμενης πλέον αντοχής.]

Μετάφραση/εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

Οι ΗΠΑ ισχυρίστηκαν ότι η ρωσική παρουσία στην Λιβύη έχει μιαν «απίστευτα αποσταθεροποιητική επίδραση» .Η Ουάσιγκτον βγαίνει από την σκιά και πιάνει μια θέση στην Λιβυκή σύρραξη.

Ο Δαυίδ Σένκερ, υφυπουργός Εξωτερικών για θέματα Μέσης Ανατολής, δήλωσε προ ημερών στην Ουάσιγκτον:

«Οι ΗΠΑ είναι αποφασισμένες να εξασφαλίσουν ένα μέλλον ασφάλειας και ευημερίας στον λιβυκό λαό. Για να γίνει αυτό πραγματικότητα έχουμε ανάγκη πραγματικών δεσμεύσεων από εξωτερικούς παίκτες…Ειδικώτερα, η στρατιωτική ανάμειξη της Ρωσίας απειλεί την ειρήνη, την ασφάλεια και την σταθερότητα της Λιβύης… Οι ρωσικές στρατιωτικές δυνάμεις και οι δυνάμεις Βάγκνερ έχουν αναπτυχθεί στην χώρα σε μεγάλους αριθμούς και με την υποστήριξη του ANL (Λιβυκού Εθνικού Στρατού) κρίνουμε ότι είναι απίστευτα αποσταθεροποιητικές. Και ο τρόπος που αυτή η οργάνωση, οι Ρώσοι ειδικώτερα, έδρασε προηγούμενα εγείρει το φάσμα μαζικών απωλειών στον άμαχο πληθυσμό.»

Ο Σένκερ έκανε την δήλωση λίγες μέρες μόνο μετά την συνάντηση με τον αρχηγό του ANL, στρατηγό Χαλίφα Χαφτάρ, μιας αντιπροσωπείας Αμερικανών στρατιωτικών και διπλωματών με επικεφαλής την Βικτώρια Κόουτς, Βοηθό Σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας. Σύμφωνα με κείμενο του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, η Κόουτς εξέφρασε στον Χαφτάρ την ζωηρή ανησυχία της ενώπιον της «εκμετάλλευσης της σύρραξης από την Ρωσία» εις βάρος του Λιβυκού λαού.

Αμερικανική αντιπροσωπεία συνάντησε
τον στρατηγό Χαφτάρ στις 24 Νοεμβρίου.
Η Λιβύη γίνεται το τρίτο θέατρο, μετά την Ουκρανία και την Συρία, όπου η Ουάσιγκτον διασταυρώνει την σπάθα της με της Μόσχας σε ένα πόλεμο , ψυχροπολεμικού τύπου, μέσω πληρεξουσίων. Μέχρι πρόσφατα, δυο χώρες-μέλη της Ε.Ε., η Γαλλία και η Ιταλία, θεωρούνταν οι εμπλεκόμενες σε έναν τέτοιον πόλεμο στην Λιβύη, για τον έλεγχο των πιο μεγάλων πηγών πετρελαίου και φυσικού αερίου στην Αφρική.

Στην πραγματικότητα οι παρατάξεις στην Λιβύη δεν προδιαγράφουν ένα ρωσο-αμερικανικό αδιέξοδο, επειδή ποικίλες εξωτερικές δυνάμεις επιδιώκουν εκεί κυρίως τα δικά τους συμφέροντα. Η Ιταλία, η Τουρκία και το Κατάρ υποστήριξαν την κυβέρνηση εθνικής συνεννόησης , της Τρίπολης, (που επίσης υποστηρίζει η Γερμανία και ο ΟΗΕ), ενώ η Γαλλία, η Σαουδική Αραβία και η Ρωσία έχουν υποστηρίξει τον στρατηγό Χαφτάρ.

Ο αγώνας εναντίον των τρομοκρατικών ομάδων είναι ο διακηρυγμένος ενιαίος στόχος όλων των πρωταγωνιστών, άλλα υπάρχουν και οι «υπο-στόχοι» : Το λιβυκό πετρέλαιο και φυσικό αέριο (Γαλλία, Ιταλία, Τουρκία και Ρωσία) , Το Ισλάμ και πολιτικές επιδιώξεις Τουρκία, Κατάρ, Αίγυπτος και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα) Και οι γαλλικές στρατιωτικές επιχειρήσεις σε πέντε χώρες του Σαχέλ (Μαυριτανία, Μαλί, Νίγηρας, Μπουρκίνα-Φάσο, και Τσαντ) που δεν μπορούν να τερματιστούν χωρίς μιαν σταθεροποίηση της χώρας. Και επίσης τα μεταναστευτικά προβλήματα (Γαλλία, Ιταλία, Τουρκία και Ρωσία).

Ο Χαφτάρ ήταν όργανο της CIA για περισσότερα από 30 χρόνια και η Ουάσιγκτον διατήρησε σιωπηρά επαφή μαζί, αλλά φαίνεται να κράτησε ουδέτερη στάση στην σύρραξη, ακόμη και όταν ο Χαφτάρ εξαπέλυσε τον Απρίλιο μιαν αποφασιστική εκστρατεία για την κατάληψη της Τρίπολης. Οι πολιτικές της Ουάσιγκτον ήσαν ασυνάρτητες. Ο Πρόεδρος Τραμπ φαίνεται να θεωρούσε τον Χαφτάρ ως ένα παράγοντα σταθερότητας, ενώ η Ουάσιγκτον επίσημα υποστήριζε έναν πολιτικό διακανονισμό από τον ΟΗΕ για την Λιβύη, αν και αυτό ευκολότερα λέγεται παρά γίνεται, με τον σημερινό κατατεμαχισμό της χώρας.

Η Ουάσιγκτον έμεινε σε στάση αναμονής, μη ξέροντας εάν θα επιτύχει η στρατιωτική εκστρατεία του Χαφτάρ. Και η Ρωσία επίσης είχε περάσει σε δεύτερο πλάνο, αλλά αυτούς τους τελευταίους μήνες το Κρεμλίνο άρχισε να κλίνει θετικά για τις προοπτικές του Χαφτάρ. Η Μόσχα (όπως και το Κάιρο) υπολογίζουν στους άμεπτους τίτλους του Χαφτάρ στον αγώνα εναντίον των τρομοκρατικών συμμοριών.

Η ρωσική στρατιωτική υποστήριξη συνέβαλε αποφασιστικά στην εκστρατεία του Χαφτάρ, ο οποίος έκαμε μεγάλα βήματα τον τελευταίο καιρό. Ο Χαφτάρ ελέγχει περίπου το 80% της Λιβύης, ενώ οι δυνάμεις της κυβέρνησης έχουν περιορισθεί στα όρια της Τρίπολης.

Είσοδος Ουάσιγκτον στην σκηνή: Η Ουάσιγκτον είναι πανικόβλητη από το γεγονός ότι σε μια κατάληξη της σύρραξης, με τον Χαφτάρ αναπόδραστα νικητή χάρις στην βοήθεια της Μόσχας, ανοίγει η αυλαία σε μιαν καταιγιστική ρωσική επιρροή στο νέο καθεστώς. Ωστόσο δεν είναι εύκολο να επινοηθούν επιχειρήματα εναντίον του στρατιωτικού ρόλου της Ρωσίας στην σταθεροποίηση της Λιβύης, όταν η επέμβαση του ΝΑΤΟ το 2011, που προκάλεσε τα ερείπια μιας κολοσσιαίας καταστροφής, έγινε με την υποστήριξη του καθεστώτος Ομπάμα. Της Ουάσιγκτον η θέση είναι ηθικά εύθραυστη. Η πολιτική πορεία της καθορίζεται από γεωπολιτικές σκοπιμότητες.

Η πολιτική της Ουάσιγκτον οδηγείται από ένα σχέδιο που αποβλέπει να κάνει την Λιβύη το Γενικό Επιτελείο της Αμερικανικής Στρατιωτικής Διοίκησης στην Αφρική, μιας από τις 11 Διοικήσεις των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ, (με ευρωπαϊκό κέντρο τους την Στουτγάρδη, στην Γερμανία).

Στο βάθος του πίνακα υπάρχει, βέβαια, η διαμάχη των μεγάλων δυνάμεων, που εκρήγνυται τώρα στην Αφρική για τις μέχρι τώρα ανεκμετάλλευτες τεράστιες πλουτοφόρες πηγές πολύτιμων πρώτων υλών. Η Κίνα επεξέτεινε γρήγορα την παρουσία της στην Αφρική και η Ρωσία επίσης εντατικοποιεί την δική της παρουσία. Είναι σημαντικό να σημειωθεί, όπως το επεσήμανε η πρόσφατη συνάντηση κορυφής Ρωσίας-Αφρικής, στο Σότσι, (23-24Οκτωβρίου) ότι η στρατιωτική συνεργασία αποτελεί προτεραιότητα για την Μόσχα.

Η αυξανόμενη παρουσία της Ρωσίας και της Κίνας επιτρέπει στους Αφρικανούς ηγέτες να διαπραγματεύονται με τις Δυτικές Δυνάμεις. Αποτελεί σημείο των καιρών ότι τα πρώτα πολυεθνικά ναυτικά γυμνάσια του Νότιο-Αφρικανικού Ναυτικού πραγματοποιήθηκαν (στις 25 έως 30 Νοεμβρίου) με συμμετοχή αποκλειστικά της Ρωσίας και της Κίνας.

O Φαν Γκουανγκίνγκ, κυβερνήτης της φρεγάτας, Ουέϊ Φανγκ του κινεζικού Ναυτικού, δήλωσε με την έναρξη των γυμνασίων:

«Ελπίζουμε ότι τα γυμνάσια θα επιτρέψουν στην Κίνα, στην Ρωσία και στην Νότιο Αφρική να εργαστούν από κοινού και να επιτύχουν την βελτίωση της συνεργασίας και των ανταλλαγών τους. Αυτές οι κοινές ασκήσεις είναι οι πρώτες του είδους μεταξύ των τριών χωρών μας.» Ο πλοίαρχος Φαν δήλωσε πως τα ναυτικά γυμνάσια « θα μπορέσουν να συμβάλουν στην διατήρηση της ειρήνης και της σταθερότητας του κόσμου και θα αποτελέσουν επίσης την αφετηρία μιας σχέσεως μεταξύ των τριών χωρών.»

Η Λιβύη είναι η τέλεια πύλη εισόδου για να μπορέσει το ΝΑΤΟ να διεισδύσει στην Αφρικανική ΄Ηπειρο. Αλλά μια θεληματική κυβέρνηση στην Τρίπολη θα μπορούσε να επιτρέψει την πρόσβαση του ρωσικού ναυτικού στα λιμάνια της Σύρτης και της Μπενγκάζης της ανατολικής Λιβύης, στην Μεσόγειο. Εάν η Ρωσία εγκατασταθεί στην Λιβύη (επιπλέον της Συρίας), η παρουσία του ΝΑΤΟ στην Μεσόγειο θα υποστεί τον αντίκτυπο. Η Ρωσία και η Λιβύη διατηρούν επίσης στενούς πολιτικούς, στρατιωτικούς κα οικονομικούς δεσμούς από την σοβιετική εποχή.

Η Ρωσία ήταν παραδοσιακά παρούσα στην λιβυκή αγορά εξοπλισμού και σοβιετικές δυνάμεις ήταν παρούσες στην Λιβύη. Σήμερα η ανασυγκρότηση της Λιβύης είναι ένα στοίχημα για την Ρωσία, στον τομέα των υποδομών ( οδοί, σιδηρόδρομοι, πόλεις).Η Ρωσία υπέστη βαριές απώλειες με την ανατροπή του καθεστώτος, με επικεφαλής το ΝΑΤΟ, στην Λιβύη το 2011.Η Μόσχα είχε στην Λιβύη επενδύσεις δισεκατομμυρίων δολαρίων επί κυβερνήσεως Μουαμάρ Καντάφι.

Απομένει να δούμε πόσο αποτελεσματική θα αποδειχθεί η πίεση που ασκούν οι ΗΠΑ στον Χαφτάρ για την επανασύσφιγξη των σχέσεων με την Ρωσία. Η Ρωσία, η Αίγυπτος και η Γαλλία βρίσκονται στο ίδιο μήκος κύματος, υπέρ του να βοηθήσουν στρατιωτικά τον Χαφτάρ. Οι τρεις αυτές χώρες είναι επίσης συνδεδεμένες μεταξύ τους. Ενώ οι πολιτικο-στρατιωτικές σχέσεις της Μόσχας με το Κάιρο γίνονται βαθύτερες, η Γαλλία αποστασιοποιείται από την αμερικανική πολιτική απέναντι στην Ρωσία. Η Ουάσιγκτον δεν θα μπορέσει εύκολα να απομονώσει την Ρωσία στην Λιβύη. Το μεγάλο ερωτηματικό είναι που τοποθετείται ο ίδιος ο Χαφτάρ.







Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

MILITARY & INTELLIGENCE Sputnik, 1-12-19

Αφού εκτόξευσε ένα σχόλιο-βόμβα για «νεκροκέφαλο ΝΑΤΟ», που προκάλεσε αντιδράσεις στους στενότερους συμμάχους της Γαλλίας, ο Γάλλος Πρόεδρος Εμμάνουελ Μακρόν εξακολουθεί να τραντάζει το Μπλοκ. Στην συνέχεια το τρομερό παιδί αναστάτωσε τα γεράκια του ΝΑΤΟ με την τοποθέτησή του για την Ρωσία, δηλώνοντας πως δεν την θεωρεί εχθρό τους.

Ο Γάλλος Πρόεδρος Μακρόν συγκλονίζει συθέμελα το ΝΑΤΟ με τις εντυπωσιακές δηλώσεις του καθώς αναζητεί εναλλακτικές εξωτερικής πολιτικής και έναν νέο ρόλο για την Ευρώπη εν μέσω σεισμών στις διεθνείς σχέσεις, δήλωσε στην γερμανική εφημερίδα Bild ο Joern Leonhard, του Πανεπιστημίου του Φράιμπουργκ.

Όπως επισημαίνει ο Γερμανός καθηγητής, η πολιτική του Μακρόν απέναντι στην Ρωσία εμφανίζεται αντιφατική, καθώς καλεί την Μόσχα να αλλάξει την πολιτική της έναντι της εσωτερικής αντιπολίτευσης και ταυτόχρονα αγωνίζεται να τερματίσει την διπλωματική απομόνωση της Ρωσίας.

Κατά τον Λέοναρντ ο Μακρόν είναι «αυξανόμενα σκεπτικιστής» για την νέα τάξη πραγμάτων στον κόσμο και συγκεκριμένα «την ταχεία διάβρωση των δι-ατλαντικών σχέσεων, μεταξύ Ευρώπης και ΗΠΑ, υπό τον Τραμπ», όσο και την επιδείνωση των σχέσεων μεταξύ Κίνας και ΗΠΑ.

«Αυτό που απασχολεί τον Γάλλο Πρόεδρο είναι τι ρόλο μπορεί να διαδραματίσει η Ευρώπη σε μιαν αλλαγμένη πραγματικότητα, πράγμα που οδήγησε στην προειδοποίηση προς το ΝΑΤΟ και την αναζήτηση εναλλακτικής εξωτερικής πολιτικής», είπε ο καθηγητής στο γερμανικό όργανο ενημέρωσης, προσθέτοντας ότι ο Γάλλος πολιτικός επιδίωκε να «τονίσει την Ευρώπη ως διεθνή παράγοντα» και «να δοκιμάσει το έδαφος για ελιγμούς».

Ο Λέοναρντ σημείωσε επίσης την εκτίμηση του Μακρόν ότι χωρίς την συμμετοχή της Ρωσίας είναι αδιανόητη η λύση της κρίσης στην Συρία. Η Ε.Ε. έχει ζωτικό συμφέρον σε αυτήν, ιδιαίτερα μετά την αποχώρηση των ΗΠΑ,

Μέρες πριν την σημαντική σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ, καθώς η οργάνωση γιόρταζε την 70ή επέτειό της, ο Μακρόν κάλεσε του συμμάχους να αναμορφώσουν την κοινή στρατηγική τους, προσδιορίζοντας στόχους και εχθρούς. Και κατά τον ίδιο, η Ρωσία δεν συμπεριλαμβάνεται σε αυτούς.

«Είναι σήμερα η Ρωσία εχθρός μας; Ή η Κίνα; Είναι η αποστολή του ΝΑΤΟ να τις ορίσει σαν εχθρούς; Δεν το πιστεύω. Ο κοινός εχθρός μας στο ΝΑΤΟ σήμερα είναι η τρομοκρατία, που έπληξε κάθε μια από τις χώρες μας», είπε στην πρες-κόνφερενς με τον Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ Γιενς Στόλτεμπεργκ.
« Ο κόσμος άλλαξε, το Σιδηρούν Παραπέτασμα έπεσε, το Σύμφωνο της Βαρσοβίας διαλύθηκε και η συμμαχία στέκει ακόμη ως εγγυητής της κοινής μας ασφάλειας. Απαιτεί προς τούτο να επανεξετάσουμε σήμερα ορισμένα σημαντικά θέματα. Πρώτο από όλα έναν διαυγή, ρωμαλέο και απαιτητικό διάλογο με την Ρωσία. Και επιμένω απόλυτα στην θέση ότι θέλησα να δώσω μιαν νέαν ώθηση σε αυτόν τον διάλογο», δήλωσε ο Μακρόν στην συνέντευξη Τύπου.

Ο Γάλλος πρόεδρος πρόσθεσε ότι ο διάλογος με την Ρωσία είναι «προς το συμφέρον της σταθερότητας και της ειρήνης» στην Ευρώπη. Πριν από αυτό, τον Αύγουστο, ο Μακρόν δήλωσε ότι αναμένει η Ρωσία και η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση να δημιουργήσουν μια νέαν ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Λεωνίδα Βατικιώτη 

Μεγάλη επιτυχία για την Μέρκελ και τον Πούτιν ήταν η απόφαση που έλαβε η Δανία στις 30 Οκτωβρίου να δώσει το πράσινο φως για να διέλθει από τα χωρικά της ύδατα ο αγωγός Nord Stream 2 συνολικού μήκους 1.230 χιλιομέτρων, που θα μεταφέρει ετησίως 55 δισ. κυβικά μέτρα φυσικού αερίου. Η απροθυμία της Κοπεγχάγης να δώσει μια οριστική απάντηση στο αίτημα που είχε καταθέσει η Gazprom από τον Απρίλιο του 2017, δημιουργούσε τον κίνδυνο να εκτινάξει το κόστος κατασκευής του αγωγού και να καθυστερήσει την ολοκλήρωσή του. Η αρχική αξία του σχεδίου ανερχόταν σε 9,5 δισ. ευρώ και η προθεσμία ολοκλήρωσης του έργου ήταν το τέλος του 2019, έτσι ώστε από την πρώτη μέρα του νέου χρόνου το φυσικό αέριο από τη Ρωσία να εισέρχεται στη Γερμανία μέσω του αγωγού Nord Stream 2. Αν ωστόσο οι Ρώσοι ήταν διατεθειμένοι να επιβαρυνθούν με 560 εκ. ευρώ επιπλέον, όπως έγινε γνωστό ότι θα στοίχιζε η παράκαμψη των εθνικών υδάτων της Δανίας και η πόντιση του αγωγού στα διεθνή ύδατα όπου η μοναδική υποχρέωση αφορά την τήρηση της νομοθεσίας για το περιβάλλον και την ασφαλή διέλευση των πλοίων, με τίποτε δεν ήταν διατεθειμένοι να χάσουν την προθεσμία ολοκλήρωσης του έργου.

Η σημασία που έχει για τη Ρωσία το τέλος του 2019 υπογραμμίζεται από την λήξη την ίδια ημέρα της συμφωνίας με την Ουκρανία για τη διέλευση του φυσικού αερίου μέσω επίγειων αγωγών από το έδαφός της. Πιθανή καθυστέρηση της παράδοσης του νέου αγωγού υποχρεώνει την Ρωσία να υπογράψει με την Ουκρανία μια νέα συμφωνία και, στην πράξη, να αποδεχθεί η Μόσχα τους εκβιασμούς του Κιέβου. Αν τηρηθεί το αρχικό σχέδιο παράδοσης του έργου στις 31/12/2019 η Μόσχα έχει όλη την ελευθερία κινήσεων να διαπραγματευτεί μια συμφωνία που ναι μεν θα συνεχίσει την τροφοδοσία της Ουκρανίας με ρωσικό φυσικό αέριο, αλλά τη ίδια στιγμή θα μπορεί να αρνηθεί ταπεινωτικούς συμβιβασμούς που θα θέσει το Κίεβο για να συνεχίσει να απομυζά τη Ρωσία με 2-3 δισ. ευρώ ετησίως, ως κόστη διέλευσης.

Το πράσινο φως της Δανίας αποτελεί νίκη της Γερμανίας, ήττα των ΗΠΑ και θρίαμβο της Ρωσίας.

Το Βερολίνο αποδείχτηκε πώς παρά τους συμβιβασμούς που μπορεί να αποδέχεται και τις υποχωρήσεις που μπορεί να κάνει στο πλαίσιο του ανταγωνισμού του με την Ουάσινγκτον, επ’ ουδενί δεν βάζει στη ζυγαριά των διαπραγματεύσεων την ενεργειακή του ασφάλεια. Αντίθετα, δηλαδή με το πώς λειτουργούν χώρες όπως η Ελλάδα, η Γερμανία χαράζει κόκκινες γραμμές τις οποίες τηρεί χωρίς τυμπανοκρουσίες ούτε λεονταρισμούς. Πιθανά κι εξ αιτίας του κατεπείγοντος χαρακτήρα που έχει η ενεργειακή της ασφάλεια λόγω της απόφασης να κλείσει τους πυρηνικούς της αντιδραστήρες μέχρι το 2022.

Από την άλλη, οι αμερικανικοί εκβιασμοί έπεσαν στο κενό, αν και ακόμη οι ΗΠΑ δεν έχουν πει την τελευταία τους λέξη. Τον Ιούλιο ψηφίστηκε από τη ν Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας, με συντριπτική μάλιστα πλειοψηφία, πρόταση του γερουσιαστή Τεντ Κρουζ για την επιβολή κυρώσεων στις εταιρείες που συμμετέχουν στην κοινοπραξία. Τις επόμενες εβδομάδες θεωρείται σίγουρη η ανακοίνωση οικονομικών κυρώσεων, που σε καμιά περίπτωση όμως δεν θα ακυρώσουν το έργο που κατά 87% είναι έτοιμο. Απλώς θα επιβαρύνουν οικονομικά τις γερμανικές πολυεθνικές που συμμετείχαν στην κατασκευή του. Επίσης, θα αποκαλύψουν ότι πίσω από την έγνοια των ΗΠΑ για την ενεργειακή κυριαρχία της Ευρώπης αυτό που κυρίως κρύβεται είναι τα δικά της οικονομικά συμφέροντα και μια συμπεριφορά στις διεθνείς οικονομικές σχέσεις που παραπέμπει στα ήθη της Άγριας Δύσης. Το ζητούμενο των ΗΠΑ είναι η προώθηση του αμερικανικού υγροποιημένου φυσικού αερίου στη ευρωπαϊκή αγορά και το έχουν μάλιστα καταφέρει σε ένα βαθμό. Από την επίσκεψη του Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ στην Ουάσιγκτον όταν υποσχέθηκε να αυξηθούν οι ευρωπαϊκές εισαγωγές υγροποιημένου αερίου, οι εισαγωγές έχουν αυξηθεί κατά 200%! Το πρόβλημα όμως είναι ότι ακόμη και τώρα οι τιμές του παραμένουν μη ανταγωνιστικές. Ξέροντας επομένως η Ουάσινγκτον ότι δεν μπορεί να ανταγωνιστεί το ρωσικό αέριο με όρους ελεύθερης αγοράς επικαλείται πολιτικούς κινδύνους για να επιβάλει τις δικές της εξαγωγές και να βελτιώσει το εμπορικό της ισοζύγιο. Έτσι, διασφαλίζει την γεωπολιτική της ηγεμονία και την ίδια ώρα αυξάνουν τα κέρδη τους οι εταιρείες ορυκτών καυσίμων, που χρηματοδοτούν και στηρίζουν αθρόα τον Τραμπ.

Η Ρωσία τέλος, εξασφαλίζει την ενεργειακή της πρόσβαση στην Ευρώπη. Η αύξηση της συμμετοχής του ρωσικού φυσικού αερίου από το 40% που είναι σήμερα στη ευρωπαϊκή αγορά στο 45-50% την επόμενη δεκαετία σηματοδοτεί την ακύρωση των αμερικανικών σχεδίων για την ανέγερση ενός νέου τείχους, ενεργειακού αυτή τη φορά, που θα διαχωρίζει τη Ρωσία από τη Δυτική Ευρώπη και ταυτόχρονα θα αυξάνει την εξάρτησή της από τις ΗΠΑ. Στις επιτυχίες που καταγράφει η Ρωσία στο ενεργειακό μέτωπο αξίζει επίσης να προστεθεί η συμφωνία με την Ουγγαρία να φτάσει στα εδάφη της ο αγωγός TurkStream που διέρχεται από την Τουρκία, τη Βουλγαρία και τη Σερβία.

πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ρεπορτάζ: Μιχαήλ Στυλιανού

Oι αντιδράσεις της Μόσχας στην εγκατάλειψη από την Ουάσιγκτον των Κούρδων συμμάχων της στην επικείμενη κατακτητική επίθεση του Ερντογάν στην Συρία χαρακτηρίζονται μέχρι στιγμής από την επιδεικτική προσαρμογή σε δύο αρχές: Της μη ανάμειξης στην διάρρηξη σχέσεων μεταξύ δύο συμμάχων (αντιπάλων της) και στην επανάληψη της σύστασης της « Όλοι οι ξένοι στρατιωτικοί με παράνομη παρουσία στην Συρία οφείλουν να αποσυρθούν.»

Η φρασεολογία χειρισμού του θέματος είναι λακωνική. Το διεθνές όργανο ενημέρωσης, το τηλεοπτικό δίκτυο RT ( Russia Today), πρόταξε σήμερα το θέμα σε πρώτη θέση, αλλά περιορίστηκε στην προβολή των αντιδράσεων μελών του Κογκρέσου, αμφοτέρων των παρατάξεων, που καταδίκασαν την απόφαση ως «προδοσία» πιστού συμμάχου, που θα πλήξει την εμπιστοσύνη και άλλων συμμάχων στην αξιοπιστία των ΗΠΑ. Παραπλήσιες δηλώσεις Κούρδων και Αράβων κατοίκων της απειλούμενης παραμεθόριας ζώνης της Συρίας συνέλεξε και μετέδωσε απεσταλμένος του ρωσικού σταθμού στην περιοχή.

Στις ΗΠΑ, το ιδιαίτερα δημοφιλές ανεξάρτητο ειδησεογραφικό δελτίο Ζero Hedge επισήμανε τα εξής για τις ρωσικές αντιδράσεις:

«Η αντίδραση της Ρωσίας στην ανακοίνωση-σοκ του Λευκού Οίκου ότι «η Τουρκία θα προχωρήσει σύντομα στην σχεδιασμένη επιχείρησή της στην Βόρειο Συρία», ήταν λακωνική…

«Ενώ ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου δήλωσε σε αντίδραση ότι «όλες οι ξένες στρατιωτικές δυνάμεις που βρίσκονται παράνομα στην Συρία οφείλουν να απομακρυνθούν» και ότι «η εδαφική ακεραιότητα της Συρίας πρέπει να προστατευθεί», η επικείμενη αποχώρηση των Αμερικανών από το θέατρο θα έγινε αναμφίβολα δεκτή με στεναγμό ανακούφισης από τους Ρώσους αξιωματούχους, αφού πρόκειται για την υπ΄αριθμόν 1 προτεραιότητά τους -την προστασία και υπεράσπιση της κυβέρνησης ΄Ασαντ.
Αμερικανο-Τουρκική περίπολος στην Βόρειο Συρία τον περασμένο μήνα. Φωτό AFP/Getty.

«Η Ρωσία έχει αποδείξει ότι είναι σε θέση να ελέγχει τις επεκτατικές πολιτικές του Ερντογάν, αλλά όχι και την αμερικανική παρουσία στην Συρία. Τα περασμένα χρόνια, από το 2015, οι αμερικανικές και ρωσικές δυνάμεις, σε πολλές περιπτώσεις, βρέθηκαν στο χείλος άμεσης σύγκρουσης και ανάφλεξης ενός πιθανού 3ου Παγκόσμιου Πολέμου.

Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντιμίτρι Πεσκώφ * επανέλαβε την Δευτέρα ότι η Ρωσία και Τουρκία συμφωνούν απόλυτα στην διαφύλαξη της εδαφικής ακεραιότητας της Συρίας: «Ελπίζουμε ότι οι Τούρκοι συνάδελφοι να μείνουν συνεπείς σε αυτήν την θέση υπό όλες τις συνθήκες», δήλωσε.

Τα γεγονότα έδωσαν στην Μόσχα την ευκαιρία να υπενθυμίσει την ρωσική θέση:

«Η Ρωσική Ομοσπονδία έμεινε αμέτοχη στην εσωτερική διαμάχη της Συρίας, μέχρις ότου οι εχθροί της Συρίας άρχισαν να χρησιμοποιούν τα μέσα τρομοκρατικών μονάδων να επιτίθενται κατά της νόμιμης κυβέρνησης της χώρας» δήλωσε στο πρακτορείο ΤΑSS ο Ρώσος υφυπουργός Αμύνης Αντιστράτηγος Αλεξάντερ Φόμιν.

«Σχεδόν το 90% του πληθυσμού της Συρίας ζει σήμερα –πρόσθεσε- σε εδάφη υπό τον πλήρη έλεγχο του συριακού κράτους» και επαναβεβαίωσε ότι η αποστολή του ρωσικού παράγοντα δεν θα επεκταθεί πέραν της βοήθειας στην συριακή κυβέρνηση να ξεριζώσει την τρομοκρατία.

΄Ετσι μπορούμε να συμπεράνουμε ότι οι ρωσικές δυνάμεις θα παραμείνουν στο περιθώριο των εξελίξεων στην Συρία -εκτός του να ενθαρρύνουν τους Κούρδους να συνεχίσουν τις διαπραγματεύσεις με τον Πρόεδρο ΄Ασαντ- παράλληλα περιμένοντας την πλήρη και τελική αποχώρηση των Αμερικανών.

Από την οπτική γωνία της Δαμασκού, η εξέλιξη θα επιβάλει στις ισχυρές κουρδικές πολιτικές ομάδες στην Βόρειο Συρία την ανάγκη να ζητήσουν την προστασία της Δαμασκού, μέσω μιας συμφωνίας «με τον Δαίμονα που γνωρίζουμε». Πάντως οι κουρδικές δυνάμεις της Συρίας δεν διαπραγματεύονται πλέον από θέσεως ισχύος και δεν διαθέτουν άλλη επιλογή, παρά να παραχωρήσουν μέγα μέρος της προηγούμενης αυτονομίας τους, μετά τον τερματισμό της αμερικανικής προστατευτικής παρουσίας.

Φυσικά η μελλοντική τύχη των κρίσιμων πηγών πετρελαίου και φυσικού αερίου της Συρίας, που όλες βρίσκονται στην, απειλούμενη από τους Τούρκου και κατεχόμενη από κυρίως κουρδικές δυνάμεις, περιοχή της Συρίας, θα αποτελέσει ένα ενδιαφέρον ερώτημα. Η Δαμασκός μπορεί να χάσει ένα μεγάλο κομμάτι της εδαφικής κυριαρχίας της κατά μήκος των βορείων συνόρων της με την Τουρκία για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, αλλά μπορεί να ανακτήσει και πάλι τις εσωτερικές ενεργειακές πηγές της.

Αλλά εάν η περασμένη σπασμωδικότητα της κυβέρνησης Τραμπ είναι μια ένδειξη, η νέα κατάσταση μπορεί να ανατραπεί εξ ίσου αιφνίδια όσο και η προηγούμενη.»



*Σημ.συντ: Ο Ντιμίτρι Πεσκώφ, εκπρόσωπος του Ρώσου προέδρου είναι σύζυγος Τουρκάλας, φίλος της Τουρκίας και έχει χαρακτηριστεί συνήγορός της στο Κρεμλίνο.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Dominique Moisi, Project Syndicate, Ζero Hedge,Tue, 01/10/2019

Στην αξιολόγηση των μηνυμάτων και για την Ελλάδα του κατωτέρω σημαντικού άρθρου, ο αναγνώστης είναι χρήσιμο να γνωρίζει ότι ο διπλωματούχος του Χάρβαρντ και της Σορβόννης συντάκτης του, γιος επιζήσαντος του στρατοπέδου Άουσβιτς, προβεβλημένος στην Γαλλία ως γεωπολιτική αυθεντία, θεωρείται και αυθεντικός εκφραστής του Ατλαντικού κατεστημένου, υπερασπιστής της «Ευρωπαϊκής Ιδέας» και πεισματικός εισηγητής της επέκτασης της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης στην Ανατολικήν Ευρώπη.

Αυτά τα προσωπικά χαρακτηριστικά προσδίδουν ιδιαίτερη βαρύτητα στις παραδοχές του Δομινίκ Μωυσή, ( υπογραμμισμένες από τον ίδιο, ότι η παγκόσμια γεωπολιτική πραγματικότητα έχει αλλάξει δραματικά, ότι η Ρωσία επέστρεψε ως παγκόσμια δύναμη, ότι η ευρω-ενωσιακή προσπάθεια «περιορισμού» της Ρωσίας απέτυχε και ότι τα ανοίγματα του προέδρου Μακρόν υπαγορεύονται από το γαλλικό συμφέρον και την Ντεγκωλλική διπλωματική παράδοση.

Ποιούμενος την ανάγκη φιλοτιμία, ο αρθρογράφος αγωνίζεται πάντως να διασώσει την έδρα αυστηρού κριτή του σεβασμού αξιών, δικαστή της «ρωσικής συμπεριφοράς» και επόπτη του ισοβαρούς πάρε-δώσε με την Ρωσία που επιχειρεί ο Μακρόν.

Αλλά ιδού το αξιοσημείωτο άρθρο στην κρίση του αναγνώστη:

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού


O Γάλλος Πρόεδρος Εμμάνουελ Μακρόν είναι πεπεισμένος ότι τώρα είναι η κατάλληλη ώρα για την αναστύλωση των σχέσεων με την Ρωσία. Και γι’ αυτό το κατέστησε διπλωματική προτεραιότητα να αποκαταστήσει ένα κλίμα εμπιστοσύνης μεταξύ Παρισιού και Μόσχας.

Αυτή την πρωτοβουλία υπαγορεύουν τρείς λόγοι…

Πρώτος και κύριος είναι ότι η διεθνής στρατηγική πραγματικότητα έχει αλλάξει δραματικά. Η Κίνα ανέρχεται, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες, μολονότι πρωτεύουσα ακόμη παγκόσμια δύναμη, απαγκιστρώνεται από τις διεθνείς υποχρεώσεις της. Και η Ρωσία, με τον γηράσκοντα και συρρικνούμενο πληθυσμό της, και μια τεράστια και σε μεγάλο βαθμό ακατοίκητη έκταση γης, είναι ο φυσικός στόχος των μακροπρόθεσμων φιλοδοξιών της Κίνας.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα έπρεπε να μην παραιτηθούν παθητικά να βλέπουν την Ρωσία στερούμενη άλλης επιλογής από την συμμαχία της με την Κίνα. Αντίθετα θα όφειλαν να προσπαθήσουν να πείσουν τους Ρώσους ότι το μέλλον τους είναι με την Ευρώπη και όχι σαν βοηθητικός εταίρος της Κίνας, σε μιαν βαθειά ανισόρροπη σχέση. Το πεπρωμένο της Ρωσίας βρίσκεται στην Δύση, όχι στην Ανατολή.

Επιπλέον, ενώ η Ρωσία δεν είναι ισοδύναμη με την Κίνα, έχει ξαναγίνει ένας σοβαρός παγκόσμιος παράγων. Πολλές τρέχουσες συγκρούσεις, από την Ανατολικήν Ευρώπη έως την Μέση Ανατολή απλά δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν χωρίς την ανάμειξη της Ρωσίας.

Αυτό αντιπροσωπεύει ένα είδος θριάμβου του Ρώσου Προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν, ο οποίος ανήλθε στην εξουσία προ εικοσαετίας σχεδόν, υποσχόμενος να αποκαταστήσει την διεθνή δύναμη και επιρροή της χώρας του. Ειδικότερα ο Πούτιν ήθελε οι ΗΠΑ να συμπεριφέρονται στην Ρωσία όχι ως προς ένα απλό αντικείμενο της ιστορίας, όπως έκαναν επί προεδρίας του προκατόχου του προέδρου Μπορίς Γέλτσιν, αλλά ως πραγματικό συνομιλητή. Και ενώ μπορεί να ήταν αδύνατη η αποκατάσταση του διπολικού κόσμου της εποχής του Ψυχρού Πολέμου, τουλάχιστον οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να εξαναγκαστούν να αναγνωρίσουν την σπουδαιότητα ενός εκσυγχρονισμένου και ετοιμοπόλεμου ρωσικού στρατού, ικανού να επέμβει στην προηγούμενη Σοβιετική σφαίρα και πιο πέρα..

Με άλλα λόγια η Ρωσία επέστρεψε. Το να αρνείται η Ευρώπη να το αναγνωρίσει, η απλά να προσπαθεί να περιορίσει την Ρωσία, δεν μπορεί να αποτελεί μια ικανοποιητική βάση για ένα μακροπρόθεσμο στρατηγικό δόγμα και για μια ρεαλιστική διπλωματία.

Ο δεύτερος λόγος για την διπλωματική πρωτοβουλία της Γαλλίας προς την Ρωσία είναι για να καλύψει ένα ηγετικό κενό στην Ευρώπη. Η Βρετανία, η οποία ήταν τελευταία η ποιο αποφασιστική στην καταγγελία της συμπεριφοράς της Ρωσίας, έχει ουσιαστικά θέσει τον εαυτό της εκτός παιχνιδιού. Απορροφημένη από την ιλαροτραγωδία του Brexit, που οδήγησε στην χειρότερη πολιτική κρίση της χώρας από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Βρετανία εξατμίστηκε από την σκηνή ως σοβαρός διπλωματικός παράγων.

Στο μεταξύ η Γερμανία, η ευρωπαϊκή δύναμη με την στενότερη ιστορική και πολιτιστική σχέση με την Ρωσία, βρίσκεται στο τέλος ενός πολιτικού κύκλου. Είναι και επικίνδυνο και άδικο να υποτιμά κανείς την Γερμανίδα Καγκελάριο ΄Αγκελα Μέρκελ, αλλά δεν έχει πια την ισχύ ή την ενεργητικότητα για να ηγείται της Ευρώπης στις συναλλαγές της με τον έξω κόσμο, ούτε να συσπειρώνει τους ίδιους τους Ευρωπαίους.

Με την Βρετανία και την Γερμανία ανίκανες σήμερα να διαδραματίσουν έναν μείζονα διπλωματικό ρόλο, και την Ισπανία, την Πολωνία και την Ιταλία να μην είναι σε θέση να παίξουν ρόλο πρωταγωνιστή, το συμπέρασμα είναι πολύ απλό: Εν μέρει ελλείψει άλλου και εν μέρει εκ της ενεργητικότητας και της φαντασίας του νεαρού προέδρου της, ήρθε η ώρα της Γαλλίας.

Τέλος, η απόπειρα του Μακρόν να αποκαταστήσει τις σχέσεις με την Ρωσία είναι σε πλήρη αρμονία με την Ντεγκωλλική παράδοση της Γαλλίας.

Το φυσικό ένστικτο του Σαρλ Ντε Γκωλ ωθούσε σε θέση ενδιαμέσου μεταξύ διαφορετικών συστημάτων και στο να βλέπεις πέρα από την τρέχουσα ενσάρκωση άλλων κρατών. Πίσω από την Σοβιετική ΄Ενωση, ή την Κίνα του Μάο Τσε Τουνγκ, ο Ντε Γκωλ έβλεπε την αιώνια Ρωσία ή την αιώνια Κίνα. Στις σχέσεις με μιαν άλλη χώρα δεν πρέπει κανείς να παραλύει από την φύση του καθεστώτος της.

Η επανασύνδεση με αυτή την παράδοση μπορεί επίσης να εντάσσεται στους υπολογισμούς της εσωτερικής πολιτικής του Μακρόν. Τείνοντας το χέρι προς το Κρεμλίνο μπορεί να κατευνάζει τους οικονομικούς τομείς που έχουν πληγεί σκληρότερα από τις Δυτικές κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας, και να υπονομεύει την κριτική των παραδοσιακών φιλορωσικών κομμάτων της άκρας δεξιάς και της άκρας αριστεράς.

Αλλά άλλο είναι να εξηγείς τις ρίζες μιας πολιτικής και την συλλογιστική που την υπαγορεύει και άλλο να δικαιολογείς πλήρως την απόφαση. Ιδιαίτερα οι κυβερνήσεις της κεντρικής και της ανατολικής Ευρώπης είναι φιλύποπτες για την νέα διπλωματική πρωτοβουλία της Γαλλίας. Γιατί μια επαναπροσέγγιση με την Ρωσία, ερωτούν και γιατί τώρα;

Ερχόμενη από την κοσμική Γαλλία, μια τέτοια χριστιανική ελεημοσύνη –να δίνεις πριν να λάβεις οτιδήποτε σε αντάλλαγμα- μοιάζει είτε αφέλεια είτε Μακιαβελισμός. Επιπλέον μοιάζει να αντιφάσκει με την έμφαση της Γαλλίας στις ευρωπαϊκές αξίες. Ασφαλώς οι επικριτές της ρωσικής πρωτοβουλίας του Μακρόν λένε ότι η διάσταση μεταξύ της υπεράσπισης των πολιτικών αρχών εντός της ΕΕ και της διπλωματικής πρακτικής έξω από την ΄Ενωση δεν πρέπει να είναι τόσο μεγάλη ώστε να θέτει σε κίνδυνο την συνοχή και των δύο.

Επιπλέον, επιχειρηματολογούν, ο Μακρόν ενεργεί μονομερώς, χωρίς να έχει πραγματικά συμβουλευθεί τους Ευρωπαίους εταίρους και συμμάχους. Δεν μπορεί να ισχυρίζεται ότι μιλάει εξ ονόματος της Ευρώπης εάν εξακολουθεί να λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο, πάντοτε θέτοντας τα άλλα μέλη της ΕΕ μπροστά σε ένα είδος τετελεσμένου γεγονότος.

Μολονότι κατανοώ αυτές τις επικρίσεις (και συμμερίζομαι μερικές από αυτές), ωστόσο υποστηρίζω την προσπάθεια του Μακρόν.

Η Δυτική αυστηρή πολιτική περιορισμού της Ρωσίας απέτυχε. Μια πολιτική διαλόγου μπορεί επομένως να είναι δικαιολογημένη, υπό τον όρο ότι δεν ασκείται με αφέλεια ή με πλήρη περιφρόνηση για τις αρχές.

Επιπλέον ο Μακρόν θα ήταν το τελευταίο άτομο με ψευδαισθήσεις για την Ρωσία του Πούτιν. Κατά τις γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2017 η Ρωσία τοποθετήθηκε ενεργά υπέρ της ακροδεξιάς αντιπάλου του, της Μαρίν Λεπέν, διασπείροντας συστηματικά ψευδείς ειδήσεις και παραπληροφόρηση. Ούτε θα ήθελε ο Μακρόν τον Πούτιν να μοιάζει ότι τα παίρνει όλα δικά του -και μάλιστα όταν η Ρωσία επιμένει στα φερσίματα που προκάλεσαν κατ’ αρχήν την επιδείνωση των σχέσεών της με την Ευρώπη.

Η Γαλλία έκανε μια τολμηρή πρώτη κίνηση για την αναστύλωση των σχέσεων με την Ρωσία. Η μπάλα είναι τώρα στο γήπεδο του Πούτιν.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου