Articles by "Ρωσία"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ρωσία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

 ISRAEL SHAMIR • 15-7-21
Μετάφραση: Μ.Στυλιανού

Το ραντεβού δύο προέδρων στη Γενεύη παραμένει αίνιγμα. Γιατί τελικά συναντήθηκαν; Συμφώνησαν ότι ο πυρηνικός πόλεμος είναι κακός για όλους. Θαυμάσια! Δεν το ήξεραν αυτό; Έλεγξαν την ψυχή του συνομιλητή τους μήπως κοιτάζοντάς τον στα μάτια;

Τώρα έχουμε κάποιες απαντήσεις, βασισμένες σε συνομιλίες με τους Ισραηλινούς φίλους μου που είχαν το πλεονέκτημα να ακούσουν και τις δύο πλευρές, τους Ρώσους και τους Αμερικανούς. Οι πιστοί αναγνώστες μας αξίζουν να μάθουν τι πραγματικά συνέβη στη Γενεύη.

Εν ολίγοις: Ο Μπάιντεν ήρθε να πει στον Πούτιν ότι οι ΗΠΑ είναι σε καλή κατάσταση, έχουν ανακάμψει από την πανδημία, η οικονομία τους είναι καλύτερη από την κινεζική και ότι είναι επικεφαλής. Η συνάντηση ήταν αρκετά ειρηνική. Ο Μπάιντεν ήταν μάλλον ήρεμος, ενώ ο υπουργός Εξωτερικών Μπλίνκεν ήταν σε στάση επίθεσης. μάλωσε με τον ίδιο του τον πρόεδρο και προσπάθησε να τον διατάζει. Οι Ρώσοι ήταν προετοιμασμένοι για χειρότερα, πολύ χειρότερα. Πίστευαν ότι οι συναντήσεις του Μπάιντεν με τους G7 και με το ΝΑΤΟ θα οδηγούσαν σε κρεσέντο στη Γενεύη και ανακουφίστηκαν όταν έμαθαν ότι αυτή η συνάντηση δεν ήταν παράταξη μιας ενωμένης δυτικής θέσης απέναντι στη Ρωσία.

Πρόλογος: Προετοιμασία για τη σύνοδο κορυφής


Ο Πούτιν παραχώρησε
συνέντευξη στον Κιρ Σίμονς του NBC. Η ιδέα ήταν να προετοιμαστεί για το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί στη σύνοδο κορυφής. Ένας άλλος θα έλεγε στον Σίμονς μετά τις πρώτες ερωτήσεις, να ξεκουμπιστεί, αλλά ο Πούτιν υπέμεινε την αγένεια και τις προσβολές με χαμόγελο, σαν ένας γενναίος Ινδιάνος που αιχμαλωτίστηκε από εχθρούς. Ποτέ δεν κατέβηκε στην αγένεια. Ο Σίμονς μίλησε στον Πούτιν όπως θα μιλούσαν οι Ρωμαίοι σε ένα βασιλιά που έφεραν αλυσοδεμένο στη Ρώμη. Ο Πούτιν υπέμεινε τα πάντα και έγινε διανοητικά προετοιμασμένος για σκληρή μεταχείριση στη Γενεύη. Δεν ήταν τελικά απαραίτητο. Η σύνοδος κορυφής πέρασε πολύ καλύτερα από ό,τι ανέμεναν τα δυτικά ΜΜΕ.


Πιστεύω ότι ο κόσμος χρειάζεται τη Ρωσία, όχι επειδή είναι υπέροχη, αλλά για να μην πέσει ο κόσμος κάτω από τη σιδερένια φτέρνα του Πενταγώνου / CIA / Wall Street / NY Times. Η Ρωσία αποτελεί εγγύηση για την πολυμορφία. Ο Μαρξ στις μέρες του υποστήριζε τον αποικισμό της Καλιφόρνιας. νόμιζε ότι θα ήταν προοδευτικό. Ο Τρότσκι, στην εποχή του, αρνήθηκε τον Μαρξ, λέγοντας ότι θα υποστήριζε τον οπισθοδρομικό Ινδιάνο αρχηγό που πολεμούσε έναν προοδευτικό αποικιστή. Ο Μαρξ ήταν με το μέρος της προόδου, αλλά νομίζω ότι ο Τρότσκι είχε δίκιο, φτύσε την πρόοδο, η διαφορετικότητα είναι πιο σημαντική.

Στη σύνοδο κορυφής

Το μόνο θέμα για το οποίο μίλησε ο Μπάιντεν εξ ονόματος της ενωμένης Δύσης ήταν η Λευκορωσία. Είπε ότι η Δύση συμφώνησε να τιμωρήσει τον Λουκασένκο για την προσγείωση του αεροσκάφους και τη σύλληψη των αντιφρονούντων. Ο Πούτιν απάντησε χωρίς δισταγμό: η Ρωσία στηρίζει πλήρως τη Λευκορωσία. Έκαναν αυτό που τους επιτρέπεται να κάνουν από το διεθνές δίκαιο· ήταν μέσα στα δικαιώματά τους. Και κανείς δεν μπορεί να τιμωρήσει τη Λευκορωσία χωρίς τη συγκατάθεση της Ρωσίας.

Σχετικά με την Ουκρανία, ο Πούτιν «έκανε κήρυγμα» στους Αμερικανούς (φράση του Μπλίνκεν). Είπε ότι η Ρωσία θα συμφωνήσει με τη συμμετοχή των ΗΠΑ στη διαδικασία της Νορμανδίας (αυτή είναι μια διαδικασία διαμεσολάβησης από τη Ρωσία, τη Γερμανία και τη Γαλλία), αλλά η Μέρκελ και ο Μακρόν δεν είναι πρόθυμοι να αφήσουν τις ΗΠΑ να ανακατευτεί. Ο Μπάιντεν δήλωσε ότι οι ΗΠΑ μπορούν να βοηθήσουν στην εφαρμογή των συμφωνιών του Μινσκ. (Οι συμφωνίες του Μινσκ υπεγράφησαν μεταξύ του Ντονμπάς και του Κιέβου μετά τη στρατιωτική ήττα που υπέστη ο στρατός του Κιέβου από τους εθελοντές του Ντονμπάς. Με αυτές τις συμφωνίες, η Ουκρανία θα γινόταν μια ομόσπονδη δημοκρατία με μεγαλύτερες εξουσίες να μεταβιβάζονται σε όλες τις επαρχίες της – και στο Ντονμπάς. Στη συνέχεια, το Ντόνμπας θα επανενταχθεί στην Ουκρανία.


Οι συμφωνίες του Μινσκ δεν εφαρμόστηκαν ποτέ, καθώς το Κίεβο με διαφορετικές υπεκφυγές αρνήθηκε να εκχωρήσει τις εξουσίες του. Η Ρωσία επιθυμεί την εφαρμογή των συμφωνιών του Μινσκ και ο Πούτιν τις χαρακτήρισε ως τον μόνο τρόπο διευθέτησης στην Ουκρανία). Τα λόγια του Μπάιντεν ενόχλησαν τον υπουργό Εξωτερικών Μπλίνκεν. Είπε: θα είναι χάσιμο χρόνου, δεν χρειάζεται να μπούμε σε αυτό.


Αναφερόμενος στην αποχώρηση από το Αφγανιστάν, ο Μπάιντεν υπέβαλε ένα απροσδόκητο αίτημα. Οι ΗΠΑ ζήτησαν να δημιουργηθούν προσωρινές στρατιωτικές βάσεις στο Τατζικιστάν και το Ουζμπεκιστάν, για δύο σκοπούς: (1) να διευκολυνθεί η απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων και (2) να συνεχίσει να προμηθεύει την κυβέρνηση της Καμπούλ με όπλα και πυρομαχικά μετά την απόσυρση. Αυτό το αίτημα ήταν (σχεδόν) απροσδόκητο, αλλά ο Πούτιν το αρνήθηκε αμέσως για τους ακόλουθους λόγους. Τέτοιες βάσεις θα προκαλούσαν την οργή των Ταλιμπάν, με αποτέλεσμα να τους επιτεθούν αναγκαστικά, και αυτά τα δύο κράτη θα εμπλακούν σε πόλεμο. Αυτό είναι απαράδεκτο για τη Ρωσία, καθώς η Ρωσία έχει στρατιωτικές υποχρεώσεις εκεί, και αυτά τα κράτη είναι πολύ κοντά στη Ρωσία. Επιπλέον, η Κίνα θα θεωρούσε την τοποθέτηση στρατιωτικών βάσεων κοντά στα σύνορα της ως εχθρική πράξη.


Ο Μπάιντεν τόνισε τον προσωρινό χαρακτήρα μιας τέτοιας συμφωνίας. Ο Πούτιν θα μπορούσε να πει ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο μόνιμο όσο μια προσωρινή ρύθμιση. Αρνήθηκε κατηγορηματικά. Αυτό είναι πιθανώς σοφό: η Ρωσία αποσύρθηκε από το Αφγανιστάν το 1989 και δεν υπήρχε λόγος να εισαχθεί ο αφγανικός πόλεμος σε παλιά σοβιετικά εδάφη προκειμένου να ευχαριστήσει τον παλιό αντίπαλο. Ο Πούτιν θα μπορούσε επίσης να προσθέσει ότι το σύνταγμα του Ουζμπεκιστάν απαγορεύει ρητά την τοποθέτηση ξένων βάσεων στο έδαφός του, για καλό λόγο: Όταν υπήρχε μια αμερικανική βάση στο Ουζμπεκιστάν, χρησιμοποιήθηκε από τους Αμερικανούς για την προώθηση αμερικανόφιλων πολιτικών ηγετών που αντιτάχθηκαν στον τότε πρόεδρο κ. Karimov. Αλλά ο Πούτιν δεν μπήκε σε αυτό, για να αποφύγει την εντύπωση ότι θα μεταθέσει το κόστος στον ηγέτη του Ουζμπεκιστάν. Το κόστος σταματάει στο Κρεμλίνο.


Η αναφορά του στα κινεζικά συμφέροντα έκανε μια έντονη εντύπωση, λένε οι Αμερικανοί. Το 2001, ο ίδιος Πούτιν επέτρεψε στις ΗΠΑ τις εγκαταστάσεις για να επιτεθούν στο Αφγανιστάν και να μεταφέρουν εξοπλισμό μέσω της Ρωσίας. Πέρασαν είκοσι χρόνια και ο Πούτιν είχε μάθει ότι το να παίζει με την Αυτοκρατορία δεν έχει καμία ανταμοιβή. Στη συνέχεια βοήθησε τις ΗΠΑ. Σε ανταπόδοση οι ΗΠΑ υποκίνησαν τις αυξανόμενες και τρομοκρατικές επιθέσεις της Τσετσενίας. Ο Πούτιν το είπε στο Μόναχο,το 2007.


Η ομάδα Μπάιντεν προσπάθησε να αιφνιδιάσει και να πιέσει τους Ρώσους σχετικά με τη Συρία. Ακόμη και πριν από τη σύνοδο κορυφής, η ομάδα των ΗΠΑ προσπάθησε να προσθέσει στις τρεις παραγράφους της κοινής τους δήλωσης (αρκετά ασαφή και ανούσια από μόνη της) μια πολύ ουσιαστική και περιεκτική τέταρτη παράγραφο. Στην πραγματικότητα ζητούσε τη διαιώνιση της σημερινής συριακής αναταραχής, τη διαρκή διάλυση της Συρίας, καλύπτοντας την με ανειλικρινή λόγια για την κάλυψη των ανθρωπιστικών αναγκών. Υπήρχαν διασυνοριακές ρυθμίσεις στο Μπαμπ αλ-Χάουα που χρησιμοποιούσαν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους για να ανεφοδιάζουν τους ισλαμιστές αντάρτες στη Συρία και να τους αποσύρουν σε περίπτωση ανάγκης. Μέσω αυτών των ρυθμίσεων, οι Αμερικανοί απομάκρυναν τους μαχητές του ISIS και τους μετέφεραν στο Αφγανιστάν, ώστε να πολεμήσουν τους Ταλιμπάν. Η διατήρηση αυτών των ρυθμίσεων θα οδηγούσε στον μόνιμο διαχωρισμό του θύλακα του Ιντλίμπ. Η Ρωσία ήταν αντίθετη, και έτσι οι Ρώσοι δήλωσαν και εξήγησαν στο ΣΑΗΕ (Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ).


Καθώς το θέμα αυτό θα τεθεί ενώπιον του ΣΑΗΕ στις 10 Ιουλίου, η Ρωσία σκοπεύει να ασκήσει βέτο (εάν χρειαστεί) σε οποιοδήποτε ψήφισμα που θα διαιωνίσει αυτή την ανοιχτή πύλη προς τη Συρία. Οι Σύροι χρειάζονται πράγματι ανθρωπιστική βοήθεια, αλλά η συριακή κυβέρνηση είναι πολύ καλύτερα προετοιμασμένη να αντιμετωπίσει την κρίση και τη διανομή βοήθειας από τους Τζιχαντιστές που κλέβουν τα πάντα και πωλούν τα κλεμμένα στις τουρκικές αγορές. Ο Πούτιν το είπε αυτό. Θα μπορούσε να προσθέσει ότι εάν οι ΗΠΑ ανησυχούν για την ευημερία των Σύρων, θα όφειλαν να άρουν τις κυρώσεις που λιμοκτονούν τους Σύρους.


Η Συρία δυναστεύεται από δυτικές κυρώσεις που απαγορεύουν ακόμη και την εισαγωγή τροφίμων, φαρμάκων και καυσίμων. Επιπλέον, οι ΗΠΑ κλέβουν συριακό πετρέλαιο και το ιρανικό πετρέλαιο που μεταφέρεται στη Συρία. Οι εκκλήσεις των ΗΠΑ για την ανθρωπιστική κρίση στη Συρία θυμίζουν τον πατροκτόνο που ζητά επιείκεια γιατί είναι ορφανός. Δεν θα υπήρχε κρίση στη Συρία αν η Δύση δεν είχε υποστηρίξει τους ισλαμιστές αντάρτες και δεν είχε επιβάλει κυρώσεις στη Συρία μέχρι θανάτου.


Ο Πούτιν δεν μπήκε σε αυτό. Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Λαβρώφ πρότεινε τη διεξαγωγή διαπραγματεύσεων για ολόκληρη την περιοχή MENA (Μέση Ανατολή – Βόρεια Αφρική), συμπεριλαμβανομένης της Συρίας και της Λιβύης. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, θα μπορούσε να συζητηθεί το ζήτημα του Bab al-Hawa. Πρότεινε επίσης η Δύση να σταματήσει να προσπαθεί να απομακρύνει τον Πρόεδρο Ασάντ. Ωστόσο, η αμερικανική πλευρά αρνήθηκε αυτή την πρόταση. Δεν επιτεύχθηκε συμφωνία και ο Μπάιντεν αναφέρθηκε σε αυτό στη συνέντευξη Τύπου, επαναλαμβάνοντας όλες τις υποκριτικές τύψεις για τη συριακή κρίση.


Οι πλευρές συζήτησαν και για την κυβέρνο-ασφάλεια. Όπως γνωρίζουμε, ο Μπάιντεν πρότεινε μια λίστα με 16 στοιχεία υποδομής ζωτικής σημασίας που δεν πρέπει να δέχονται επίθεση από χάκερ. Οι πλευρές θα πρέπει να συλλάβουν όλους τους χάκερ που τα στοχοποιούν. Ο Μπάιντεν δεν προσπάθησε να κατηγορήσει τον Πούτιν, είτε προσωπικά είτε τη Ρωσία, για παραβίαση των αμερικανικών υποδομών. Ο Μπάιντεν τόνισε ότι αναφερόταν σε μεμονωμένους αδίστακτους χάκερ που διαπράττουν αυτά τα αδικήματα. Ο Πούτιν απάντησε ότι στην πραγματικότητα το έδαφος των ΗΠΑ είναι η κύρια πηγή επιθέσεων χάκερ, με τον Καναδά να είναι στη δεύτερη θέση. (Το ρωσικό έδαφος διατηρεί την πέμπτη ή έκτη θέση σε αυτή την κατάταξη). Ο Πούτιν δήλωσε ότι η Ρωσία έλαβε δέκα αιτήματα των ΗΠΑ για βοήθεια σε σχέση με τις επιθέσεις χάκερ. και οι δέκα απαντήθηκαν και αντιμετωπίστηκαν. Η Ρωσία είχε υποβάλει 45 αιτήματα το προηγούμενο έτος και 35 αιτήματα αυτό το έτος αναφερόμενη σε επιθέσεις από τις ΗΠΑ σε Ρωσικά περιουσιακά στοιχεία. Όλα αυτά τα αιτήματα έμειναν αναπάντητοι. Οι ΗΠΑ απλά δεν ανταποκρίνονται ποτέ.


Ο Μπάιντεν αναφέρθηκε στην Κίνα, αλλά χωρίς (όπως ήταν συνηθισμένο για τον Τραμπ) αντι-κινεζική σφοδρότητα. Είπε ότι η αμερικανική οικονομία είναι πολύ ισχυρότερη από την κινεζική. ότι έχουν αναρρώσει από την κρίση του Covid. Εξέφρασε την συμπόνια του προς τη Ρωσία που μοιράζεται σύνορα μήκους χιλίων μιλίων με την Κίνα. Κάτι που θα πρέπει, είπε, να ενοχλεί τους Ρώσους πάρα πολύ. Επανέλαβε αυτή τη δήλωση στη συνέντευξη Τύπου. Οι Ρώσοι έμειναν έκπληκτοι από αυτή την αφελή προσπάθεια των Αμερικανών να βάλουν μια σφήνα μεταξύ Ρωσίας και Κίνας. Ο Πούτιν είπε ότι η Κίνα είναι φίλη της Ρωσίας· Η φιλία τους δεν έχει στόχο τις ΗΠΑ, αλλά προκλήθηκε από τις προσπάθειες της προηγούμενης κυβέρνησης των ΗΠΑ να ανταγωνιστεί τόσο τη Ρωσία όσο και την Κίνα, κηρύσσοντας τη Ρωσία εχθρό.


Στη συνέντευξη Τύπου, ο Πούτιν δήλωσε ότι η Ρωσία δεν ανησυχεί για τα κινεζικά αεροπλανοφόρα, καθώς τα σύνορά τους είναι κυρίως στην ξηρά· και ούτως ή άλλως η Κίνα έχει τόσο λίγα αεροπλανοφόρα σε σύγκριση με τις ΗΠΑ που δεν αξίζει να αναφερθεί.

Μιλώντας για την οικονομία, ο Πούτιν είπε ότι οι αμερικανικές εταιρείες υποφέρουν στη ρωσική αγορά λόγω των αμερικανικών κυρώσεων. Πρότεινε ίδρυση διμερούς επιτροπής για προώθηση των οικονομικών σχέσεων. Ο Μπάιντεν το εξέτασε ευνοϊκά, αλλά άλλαξε θέμα , στρέφοντας το στους τρεις Αμερικανούς που βρίσκονται τώρα σε ρωσικές φυλακές, ένας για κατασκοπεία, ένας για οικονομικά εγκλήματα και ένας για μεθυσμένο καυγά με την αστυνομία. Θα πρέπει να αφεθούν ελεύθεροι, δήλωσε ο Μπάιντεν, για να προχωρήσουν οι επιχειρήσεις. Ο Πούτιν αντέκρουσε ότι οι ΗΠΑ απάγουν Ρώσους πολίτες σε τρίτες χώρες και τους μεταφέρουν στην Αμερική για να δικαστούν σε αμερικανικά δικαστήρια.

Ο Μπάιντεν αναφέρθηκε στον Ναβάλνι και στην πολιτική αντιπολίτευση στη Ρωσία. Ο Πούτιν αντέκρουσε ότι οι διαδηλωτές στο Καπιτώλιο (6 Ιανουαρίου 2021) έχουν διωχθεί ποινικά και αναμένουν μεγάλες ποινές στις φυλακές των ΗΠΑ. Πώς μπορείτε να συγκρίνετε, είπε ο Μπλίνκεν, αυτούς τους εσωτερικούς τρομοκράτες που εισέβαλαν στο Καπιτώλιο με μιαν ειρηνική αντιπολίτευση. Ο Πούτιν θα μπορούσε να είχε δείξει τα βίντεο της ειρηνικής εισόδου στο Καπιτώλιο, όταν οι διαδηλωτές χαιρετήθηκαν από την αστυνομία, θα μπορούσε επίσης να δείξει τα βίντεο των άγριων επιθέσεων κατά της αστυνομίας από υποστηρικτές του Ναβάλνι στη Ρωσία. Σε αυτό αναφέρθηκε στη συνέντευξη Τύπου.


Ο Μπάιντεν αναφέρθηκε στην Αρκτική, σε μάλλον ευνοϊκό (για τη Ρωσία) τόνο. Ο Μπλίνκεν παρενέβη και κατηγόρησε τους Ρώσους ότι στρατιωτικοποιούν την Αρκτική. Ο Πούτιν αντιτάχθηκε. Είπε ότι η Ρωσία είναι κατά της στρατιωτικοποίησης της Αρκτικής. Η Ρωσία επισκευάζει τις στρατιωτικές υποδομές της στην Αρκτική που υπήρχαν στις σοβιετικές ημέρες και έκτοτε αποσυντίθεται. Οι Ρώσοι πρότειναν να συνέλθουν εκ νέου τακτικές συναντήσεις των Αρχηγών Επιτελείων που πραγματοποιούνταν μέχρι το 2014, για να αντιμετωπίσουν το ζήτημα. Η αμερικανική πλευρά δεν απάντησε σε αυτή την πρόταση.


Οι πλευρές συμφώνησαν να επιστρέψουν οι πρεσβευτές αντίστοιχα σε Μόσχα και Ουάσινγκτον. Μένει να δούμε πώς θα πάει αυτό. Πριν ο Ρώσος πρέσβης ανακληθεί στη Μόσχα για διαβουλεύσεις, αντιμετωπιζόταν με περιφρόνηση στην Ουάσιγκτον. Δεν μπορούσε να επικοινωνήσει με Αμερικανούς αξιωματούχους. Λόγω των κατηγοριών για ανάμειξη του Κρεμλίνου στις αμερικανικές εκλογές φοβόντουσαν να συναντηθούν με Ρώσους διπλωμάτες. Αν συνεχιστεί αυτή η συμπεριφορά, η επιστροφή του πρέσβη δεν θα είναι χρήσιμη.


Οι πλευρές συμφώνησαν να συνεχίσουν τις διαπραγματεύσεις τους τον Ιούλιο· πιθανώς η ασφάλεια στον κυβερνοχώρο και άλλα θέματα θα συζητηθούν στη συνέχεια. Ο Πούτιν πρότεινε να κανονιστεί σύνοδος κορυφής των πέντε μόνιμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας· Αυτή είναι η παλιά του ιδέα που έχει εκφράσει πολλές φορές, αλλά δεν έτυχε καλής υποδοχής από την ομάδα του Μπάιντεν.


Η σύνοδος κορυφής δεν είχε απτά αποτελέσματα. Ωστόσο, οι πρόεδροι συναντήθηκαν. Ο Μπάιντεν ήταν διαυγής και συνεπής. Είναι πιθανό να διαρκέσει και να επιβιώσει περισσότερο από πολλούς από εκείνους που μίλησαν για την άνοια του. Ήταν επίσης αρκετά φιλικός με τον Πούτιν· Τον ρόλο του «κακού μπάτσου» ανέλαβε ο υπουργός των Εξωτερικών Μπλίνκεν, ο οποίος συνοδευόταν από τη Βικτόρια («f*ck EU») Nuland.


Η αναφορά του Μπάιντεν στα λόγια της μητέρας του ήταν αρκετά λογική και καλοδεχούμενη. Ο Μπάιντεν ανέφερε τη μητέρα του λέγοντας ότι η ακούσια σύγκρουση θα μπορούσε να είναι χειρότερη από σκόπιμη. Που σημαίνει ότι η Ρωσία και οι ΗΠΑ θα πρέπει να προσπαθήσουν να αποφύγουν ακούσιες συγκρούσεις με συναντήσεις και διαπραγματεύσεις. Αυτή είναι και η ρωσική άποψη. Ο Μπάιντεν κουράστηκε αρκετά γρήγορα και η σύνοδος κορυφής διακόπηκε πριν από την προβλεπόμενη ώρα.


Συνέντευξη τύπου

Μετά τη συνάντηση, είχαν τις αντίστοιχες συνεντεύξεις Τύπου. Παραδόξως, οι συνεντεύξεις Τύπου ήταν εντελώς ξεχωριστές και πραγματοποιήθηκαν σε διαφορετικές τοποθεσίες. Αμερικανοί και άλλοι ξένοι δημοσιογράφοι παρευρέθηκαν στη διάσκεψη του Πούτιν. έκαναν αυθάδεις και προσβλητικές ερωτήσεις. Ο Πούτιν απάντησε σε κάθε ερώτηση. Ρώσοι δημοσιογράφοι δεν έγιναν δεκτοί στη συνέντευξη Μπάιντεν. Στον Μπάιντεν διατυπώθηκαν ερωτήσεις που είχαν εκ των προτέρων υποβληθεί. Δεν υπήρχε ούτε μια τολμηρή ή ακόμα και δύσκολη ερώτηση. Υποσχέθηκε ο Πούτιν να συμπεριφερθεί σωστά; – αυτού του είδους τις ερωτήσεις. Καμία από τις σκληροπυρηνικές ερωτήσεις που έκαναν οι Αμερικανοί δημοσιοκάφροι στον Τραμπ. Ο Μπάιντεν είχε το επιπλέον πλεονέκτημα να μιλήσει μετά τον Πούτιν, οπότε ήξερε τις απαντήσεις του Πούτιν. Ο Πούτιν δεν δίσταζε να απαντήσει σε ερωτήσεις, δεν μουρμούριζε και απάντησε σκληρά, αλλά όχι αγενώς – αν και ορισμένες ερωτήσεις πρακαλούσαν για αμοιβαία αγένεια.

Ο Σίμονς μίλησε στον Πούτιν όπως θα μιλούσαν οι Ρωμαίοι σε ένα βασιλιά που έφεραν αλυσοδεμένο στη Ρώμη. Ο Πούτιν υπέμεινε τα πάντα και έγινε διανοητικά προετοιμασμένος για σκληρή μεταχείριση στη Γενεύη. Δεν ήταν απαραίτητο, στο τέλος. Η σύνοδος κορυφής πέρασε πολύ καλύτερα από ό,τι ανέμεναν τα δυτικά ΜΜΕ.

Πιστεύω ότι ο κόσμος χρειάζεται τη Ρωσία, όχι επειδή είναι υπέροχη, αλλά για να μην πέσει ο κόσμος κάτω από τη σιδερένια φτέρνα του Πενταγώνου / CIA / Wall Street / NY Times.Η Ρωσία αποτελεί εγγύηση για την πολυμορφία. Ο Μαρξ στις μέρες του υποστήριζε τον αποικισμό της Καλιφόρνια. νόμιζε ότι θα ήταν προοδευτικό. Ο Τρότσκι, στην εποχή του, αρνήθηκε τον Μαρξ, λέγοντας ότι θα υποστήριζε τον οπισθοδρομικό Ινδιάνο αρχηγό που πολεμούσε έναν προοδευτικό αποικιστή. Ο Μαρξ ήταν με το μέρος της προόδου, αλλά νομίζω ότι ο Τρότσκι είχε δίκιο. Φτύσε την πρόοδο, η διαφορετικότητα είναι πιο σημαντική.

Προφανώς, τα υψηλά συμβαλλόμενα μέρη δεν έχουν συμφωνήσει σε τίποτα, κάτι που είναι ήδη καλό. Τα δυτικά μέσα ενημέρωσης περίμεναν ότι ο Μπάιντεν θα έσερνε τον Πούτιν να μετανοήσε και να υποσχόταν να συμπεριφέρεται σωστά. Δεν τους βγήκε. Η αλαζονεία της αμερικανικής πλευράς πρόβαλε σε κάθε βήμα. Ήταν αρκετά δύσκολο για τον Ρώσο πρόεδρο, αν και είναι ισχυρός, ενεργητικός και βρίσκει εύκολα τις σωστές λέξεις. Δεν είχε υπηρετικά ΜΜΕ όπως ο Μπάιντεν. Ο Μπάιντεν θύμωσε με μια ερώτηση και πρότεινε στον δημοσιογράφο να αλλάξει το επάγγελμά του. Ο Πούτιν παρέμεινε ψύχραιμος.


Ίσως το πιο ερεθιστικό ήταν το άνοιγμα της συνέντευξης Τύπου του Μπάιντεν όταν μίλησε για τη δέσμευση της Αμερικής στη δημοκρατία και την ειλικρίνεια. Άκουσα τέτοιες ομιλίες όταν ήμουν σαράντα ή πενήντα χρόνια νεότερος, αλλά τώρα ακούγονται σουρεαλιστικές. Δυστυχώς, οι ΗΠΑ δεν είναι η ελεύθερη χώρα που ήταν μια φορά κι έναν καιρό. Ωστόσο, η σύνοδος κορυφής ολοκληρώθηκε χωρίς τραγικές συνέπειες, κάτι που είναι ήδη καλό. Η ζωή συνεχίζεται.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Andrei Martyanov /Réseau International/10 /7/21
Mετάφραση:Μ.Στυλιανού

Ο Πέπε Εσκομπάρ έχει γράψει ένα αξιόλογο άρθρο για το Αφγανιστάν και έχει την εμπειρία να το κάνει, καθώς έχει περάσει πολύ χρόνο στην περιοχή και τη γνωρίζει εξαιρετικά καλά. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι ο Πέπε αποκαλεί το εξαιρετικό άρθρο του ως εξής:

« Μια στιγμή Σαϊγκόν στο Ινδουιστικό Κους. Οι ΗΠΑ πρόκειται να έχουν το δικό τους δεύτερο Βιετνάμ, που επαναλαμβάνεται ως φάρσα σε μια άτακτη υποχώρηση από το Αφγανιστάν ».

Διαβάστε το, έτσι γίνεται η Αληθινή δημοσιογραφία.

Αλλά είμαι λυπημένος, πολύ λυπημένος γιατί ο άνθρωπος εδώ πιο κάτω μας άφησε πολύ νωρίς.

Ο Σπίγνιου Μπρεζίνσκυ και ένας άνδρας που υποτίθεται πως ήταν ο Οσάμα Μπιν Λάντεν, το 1981. Ο πρώτος έκανε τόσα για να καταστρέψει τη ζωή τόσων ανθρώπων, από το Αφγανιστάν στην Ευρώπη, στις ΗΠΑ και στην πρώην Σοβιετική Ένωση που πολύ θα ήθελα να τον ‘εβλεπα αντιμέτωπο με την σημερινή κατάσταση.

Ντόχα, 8 Ιουλίου –RIA Novosti. «Η αντιπροσωπεία από το πολιτικό γραφείο ενός ριζοσπαστικού κινήματος Ταλιμπάν έφτασε στη Μόσχα για διαπραγματεύσεις», δήλωσε ο επίσημος εκπρόσωπος του κινήματος, Σουχάιλ Σαχίν, η ηγεσία του οποίου κατοικεί στο Κατάρ. Η επίσκεψη θα διαρκέσει δυο ημέρες», δήλωσε ο Σαχίν, ο οποίος αποτελεί ο ίδιος μέρος της αντιπροσωπείας.

Μόνο οι πραγματικές δυνάμεις με επαρκή στρατιωτικά μέσα έχουν πραγματική δύναμη και βάρος που τους επιτρέπουν να διαπραγματεύονται οποιαδήποτε: ειρήνη, πόλεμο, ανακωχή κ.λπ. Οι Ταλιμπάν το γνωρίζουν αυτό και μιλούν με τη Ρωσία.

Θυμηθείτε, ο τρόπος που φεύγεις είναι σημαντικός. Η ΕΣΣΔ έφυγε από το Αφγανιστάν το 1989 όχι μόνο χωρίς να ηττηθεί αλλά και εγκαταλείποντας μια λειτουργική χώρα. Ακόμη και σήμερα, πολλοί Αφγανοί θυμούνται τους Σουραβί (Ρώσους ) που έχτιζαν σχολεία, νοσοκομεία και υποδομές. Αυτό είναι καλά τεκμηριωμένο. Ο ίδιος ο αείμνηστος Ahmad Shah Massoud είπε ότι αν γνώριζαν τι θα συνέβαινε στη χώρα μετά την αποχώρηση της ΕΣΣΔ και την κατάρρευση της κυβέρνησης Najibullah, δεν θα είχαν αντισταθεί.

Όσον αφορά την επίσκεψη των Ταλιμπάν, υπάρχουν πολλές άλλες ομάδες στο Αφγανιστάν, συμπεριλαμβανομένων των υπολοίπων του Ισλαμικού Κράτους και των συναφών δομών της Αλ Κάιντα που μεταφέρουν οι Ηνωμένες Πολιτείες από τη Συρία, οι οποίες έχουν επεκτατική ατζέντα και θα προσπαθήσουν να συνεχίσουν να αποσταθεροποιούν όχι μόνο το Αφγανιστάν αλλά και τους γείτονές του. Είμαι βέβαιος ότι το θέμα αυτό περιλαμβάνεται στην ημερήσια διάταξη των διαπραγματεύσεων με τους Ταλιμπάν στη Μόσχα.

Οι εκπρόσωποι των Ταλιμπάν Abdul Latif Mansoor (από αριστερά προς τα δεξιά), Shahabuddin Delawar και Suhail Shaheen δίνουν συνέντευξη Τύπου στη Μόσχα στις 9 Ιουλίου

Στο ίδιο πνεύμα, σήμερα η Ρωσία γιορτάζει την Ημέρα Αεράμυνας – τη μοναδική αεράμυνα στον κόσμο με απαράμιλλες ικανότητες και τεχνολογία αιχμής. Ορισμένες από αυτές τις τεχνολογίες είναι πέρα από τις δυνατότητες όλης της Δύσης μαζί και θα παραμείνουν έτσι για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Απευθυνόμενος στον Ερυθρό Αστέρα (στα ρωσικά), ο επικεφαλής αυτού του κλάδου, υποστράτηγος Μπαμπακώφ, επιβεβαίωσε ότι οι S-500 έχουν περάσει τις δοκιμές για την εκτόξευση μαχητικών πυραύλων και, όπως τόνισε, δεν υπάρχουν ανάλογα με αυτό το σύστημα. Ναι, όταν ξέρουμε ότι ένα μόνο S-500 στο Καλίνινγκραντ μπορεί να καταρρίψει ένα E-3 Sentry πάνω από το Βερολίνο, για να μην αναφέρουμε την Πολωνία, καταλαβαίνουμε καλύτερα.

Τώρα, σκεφτείτε επίσης το γεγονός ότι η ναυτική έκδοση των S-500 αναπτύσσεται τη στιγμή που πληκτρολογώ αυτές τις γραμμές, και συνάγετε τα δικά σας συμπεράσματα.

Το προβάδισμα της Ρωσίας στα συγκροτήματα AD και ABM είναι πλέον τόσο κολοσσιαίο που αλλάζει εντελώς τον υπολογισμό της στρατηγικής ισορροπίας. Ειδικά αν λάβουμε υπόψη τις αντι-υπερηχητικές δυνατότητες των S-500, S-400 και άλλων πρόσφατων συστημάτων. Αυτή τη στιγμή γράφω ένα άρθρο σχετικά με αυτό το θέμα.

Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, αυτό δημιουργεί πρώτα στρατηγική ασάφεια και, στη συνέχεια, εάν εξετάσουμε τον τρόπο με τον οποίο οι Αμερικανοί ανώτεροι αξιωματικοί σκέφτονται, ή μάλλον δεν σκέφτονται, αποκαλύπτει ένα πραγματικό χάσμα που δεν μπορεί να γεφυρωθεί.

Λέω από το 2017 ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν χάσει την κούρσα των εξοπλισμών και δεν το λέω ελαφρά τη καρδία ή μάταια. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η εφημερίδα The National Interest αφιέρωσε το άρθρο της στα απομνημονεύματα ενός πρώην διαπραγματευτή για τη συνθήκη START:

« Η Rose Gottemoeller μιλάει για το New START και το μέλλον του ελέγχου των όπλων. Σε μια πρόσφατη εμφάνισή της στο podcast Press the Button, η Rose Gottemoeller μίλησε για την εμπειρία της στις διαπραγματεύσεις για τον έλεγχο των όπλων και μοιράστηκε τις απόψεις της σχετικά με τις κύριες προκλήσεις που αντιμετωπίζει ο παγκόσμιος έλεγχος των όπλων, συμπεριλαμβανομένου του τρόπου επαλήθευσης των άμεσων ορίων των πυρηνικών κεφαλών. ».

Οι εμπειρίες της είναι τόσο σχετικές με μια πραγματική επανάσταση στις στρατιωτικές υποθέσεις όσο και οι εμπειρίες μου στην οδήγηση ενός αεροσκάφους της γραμμής.

Τα τυποποιημένα MC-21 βρίσκονται ήδη στις γραμμές συναρμολόγησης και ο «καυτός» πυρήνας του PD-8 έχει δοκιμαστεί πρόσφατα με επιτυχία, πράγμα που σημαίνει ότι οι SSJ-100 θα είναι σύντομα διαθέσιμοι.

Το Ρωσικό Υπουργείο Άμυνας δημοσίευσε μια ταινία μικρού μήκους για τον εορτασμό της Ημέρας Αεράμυνας. Δείχνει διαφορετικές γενιές εναέριων υπερασπιστών, από τη δεκαετία του 1960 μέχρι σήμερα, και τι κάνουν. Πολύ ενδιαφέρουσα και κατατοπιστική για κάθε ενδιαφερόμενο..



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Η Γαλλία φαίνεται να θεωρεί τον ανταγωνισμό της με τη Ρωσία στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία ως παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος** , αλλά δεν χρειάζεται να είναι έτσι, καθώς και οι δύο Μεγάλες Δυνάμεις μπορούν να συνεισφέρουν με τον δικό τους τρόπο στην ανάπτυξη αυτής της χώρας.

του Andrew Korybko *
Μετάφραση ακτιβιστής

Ο Γάλλος Υπουργός Εξωτερικών ισχυρίστηκε δραματικά την περασμένη εβδομάδα ότι «Στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, υπάρχει μια μορφή κατάσχεσης εξουσίας, και ιδίως στρατιωτικής εξουσίας, από Ρώσους μισθοφόρους». Αυτό ήρθε αφού το Παρίσι ανέστειλε τη στρατιωτική και δημοσιονομική στήριξη στο Μπανγκούι, ως απάντηση σε κατηγορίες ότι η κυβέρνηση της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας (CAR) συμμετείχε σε μια υπόθεση  πολέμου πληροφοριών εναντίον της Γαλλίας, στην οποία φέρεται επίσης εμπλεκόμενη η Ρωσία. Πριν από αυτήν την απόφαση, ο Γάλλος πρόεδρος Macron χαρακτήρισε προκλητικά τον ομόλογό του CAR ως «όμηρο» ρωσικών ιδιωτικών στρατιωτικών εργολάβων (PMCs). Αυτές οι εξελίξεις υποδηλώνουν έντονα ότι η Γαλλία θεωρεί τον ανταγωνισμό της με τη Ρωσία εκεί ως παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος**, αλλά δεν χρειάζεται να είναι έτσι, καθώς και οι δύο Μεγάλες Δυνάμεις μπορούν να συνεισφέρουν με τον δικό τους τρόπο στην ανάπτυξη αυτής της χώρας.

Για εκείνους τους αναγνώστες που δεν έχουν παρακολουθήσει στενά τα γεγονότα στο CAR τα τελευταία χρόνια, η Ρωσία έχει αναδειχθεί πρόσφατα ως μια μεγάλη δύναμη εκεί μετά την παροχή στρατιωτικής βοήθειας στο Bangui με πλήρη συμμόρφωση στα σχετικά ψηφίσματα της UNSC για το θέμα. Δημοσίευσα 18 αναρτήσεις στην πάροδο των ετών σχετικά με αυτήν τη διάσταση της γεωστρατηγικής πράξης «εξισορρόπησης» της Μόσχας και στο άρθρο μου πριν από δύο μήνες ρωτούσα «Είναι ο Χοντορκόφσκι πίσω από τις αξιώσεις ρωσικών ομάδων θανάτου στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία;» Αυτό από τον Ιούνιο του 2019 σχετικά με το πώς «το "Pivot To Africa" ​​της Ρωσίας προσβάλλει την παραδοσιακή «σφαίρα επιρροής» της Γαλλίας »είναι το πιο επίκαιρο σε αυτήν τη συγκεκριμένη ανάλυση. Περιέγραψα πώς η «στρατιωτική διπλωματία» της Ρωσίας μέσω των πωλήσεων όπλων και των αναπτύξεων PMC στο όνομα της «Δημοκρατικής Ασφάλειας» (αντι-υβριδικές τακτικές και στρατηγικές πολέμου) αυξάνει την επιρροή της σε ολόκληρη την Αφρική.


Αυτό το μοντέλο εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στο CAR όπου τελειοποιείται αυτή τη στιγμή. Η Γαλλία ουσιαστικά εγκατέλειψε την πλούσια σε πόρους, αλλά χρόνια φτωχή πρώην αποικία της, λόγω του φαινομενικά ανεξέλεγκτου εμφυλίου πολέμου, ο οποίος έδωσε την ευκαιρία στη Ρωσία να βοηθήσει  πριν από μερικά χρόνια και  να σημειώσει 
εκπληκτική πρόοδο στη σταθεροποίηση τμημάτων της χώρας. Η Γαλλία φοβάται την αυξανόμενη ελκυστικότητα του μοντέλου «Δημοκρατική Ασφάλεια» της Ρωσίας στην αφρικανική «σφαίρα επιρροής» της, καθώς η Μόσχα έχει αποδείξει ότι είναι κάτι περισσότερο από ικανή να αντικαταστήσει μέρος της βοήθειας ασφαλείας που παρείχε το Παρίσι στους συνεργάτες της. Η κρίσιμη διαφορά μεταξύ των δύο, ωστόσο, είναι ότι η Ρωσία δεν ασκεί πολιτικές απαιτήσεις σε αυτές τις χώρες. Παρ 'όλα αυτά, φαίνεται να υπάρχουν κάποια "πάρε - δώσε", όπως η απόκτηση προτιμησιακής πρόσβασης σε ορισμένους πόρους.

Παρόλα αυτά, το μοντέλο «Δημοκρατική ασφάλεια» της Ρωσίας είναι πολύ ευέλικτο και προσαρμοσμένο για να καλύψει τις ανάγκες πολλών εταίρων της σε ολόκληρη την ήπειρο. Η Μόσχα έχει επίσης συμφέρον να ενισχύσει συνολικά τους δεσμούς με αυτές τις χώρες πέρα ​​από το στρατιωτικό και στο πεδίο των πόρων, προκειμένου να καλλιεργήσει αξιόπιστους συμμάχους. Αυτό αποδεικνύεται από τις επενδύσεις της στον κοινωνικό τομέα της CAR και την έμφαση στη βελτίωση των σχέσεων μεταξύ ανθρώπων. Η Ρωσία γνωρίζει ότι δεν μπορεί να βασιστεί στις σχέσεις μεταξύ των ελίτ επ 'αόριστον εάν επιθυμεί σοβαρά να γίνει μια ουσιαστική γεωπολιτική δύναμη «εξισορρόπησης» στην Αφρική, εξ ου και η εστίασή της στη βελτίωση της ζωής των ανθρώπων των εταίρων της για χάρη  ήπιας εξουσίας. Η Γαλλία έχει παραμελήσει ως επί το πλείστον να το κάνει αυτό, δεδομένου ότι θεωρούσε τους συνεργάτες της δεδομένους, κάνοντας για δεκαετίες ακριβώς αυτό που κατηγορεί ανέντιμα τη Ρωσία στις μέρες μας, η οποία βασίζεται απλώς σε ελιτίστικα δίκτυα προστασίας.

Αυτό εξηγεί γιατί η Γαλλία είναι τόσο εξοργισμένη με τις στρατηγικές επιδιώξεις της Ρωσίας στο CAR. Η Ευρασιατική Μεγάλη Δύναμη χειρίζεται τις αφρικανικές της προσεγγίσεις πολύ καλύτερα από τη Δυτική Ευρώπη που έχει μια «σφαίρα επιρροής» εδώ και αιώνες που εκτείνεται πίσω στην αποικιακή εποχή. Η Γαλλία θα πρέπει να ανεβάσει το παιχνίδι της εάν δεν θέλει να χάσει περισσότερες καρδιές και μυαλά από την πολύ πιο ρεαλιστική προσέγγιση της Ρωσίας σε αυτόν τον στρατηγικό χώρο. Δυστυχώς, αντί να "πάρει" αυτά τα καθυστερημένα μαθήματα, η Γαλλία αποφάσισε να τιμωρήσει την CAR αναστέλλοντας τη στρατιωτική και δημοσιονομική βοήθεια, η οποία εικάζεται ότι προκάλεσε αλλαγή στην κυβέρνηση εκεί, μετά την αντικατάσταση του πρωθυπουργού με κάποιον που όπως αναφέρουν  τα ΜΜΕ   είναι πιο αποδεκτός στο Παρίσι. Αυτή η παρατήρηση μπορεί να θεωρηθεί ως ρεαλιστική κίνηση από την πλευρά του Μπανγκούι, δεδομένου ότι δεν θεωρεί ότι ο ανταγωνισμός Ρωσίας - Γαλλίας είναι ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος.


* Αμερικανός Πολιτικός Αναλυτής

** Ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος είναι μια ανταγωνιστική κατάσταση, στην οποία δεν υπάρχει καθαρό κέρδος μεταξύ των συμμετεχόντων.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Zero Hedge, 23-6-21 Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Το ακόλουθο άρθρο του Προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας δημοσιεύθηκε στη γερμανική εβδομαδιαία εφημερίδα Die Zeit στις 22 Ιουνίου, 80ή επέτειο από την έναρξη του Μεγάλου Πατριωτικού πολέμου.


Με ελεύθερη σκέψη, παρά το παρελθόν


Στις 22 Ιουνίου 1941, ακριβώς πριν από 80 χρόνια, οι Ναζί, έχοντας κατακτήσει σχεδόν ολόκληρη την Ευρώπη, επιτέθηκαν στην ΕΣΣΔ. Για τον σοβιετικό λαό ξεκίνησε ο Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος – ο πιο αιματηρός στην ιστορία της χώρας μας. Δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, το οικονομικό δυναμικό της χώρας και η πολιτιστική της περιουσία υπέστησαν σοβαρές ζημιές.

Είμαστε υπερήφανοι για το θάρρος και την αφοσίωση των ηρώων του Κόκκινου Στρατού και των εργατών στο εσωτερικό μέτωπο, που όχι μόνο υπερασπίστηκαν την ανεξαρτησία και την αξιοπρέπεια της πατρίδας μας, αλλά έσωσαν επίσης την Ευρώπη και τον κόσμο από την υποδούλωση. Παρά τις προσπάθειες που γίνονται σήμερα να ξαναγράψουν τις σελίδες του παρελθόντος, η αλήθεια είναι ότι σοβιετικοί στρατιώτες ήρθαν στη Γερμανία όχι για να εκδικηθούν τους Γερμανούς, αλλά με μια ευγενή και μεγάλη αποστολή απελευθέρωσης. Θεωρούμε ιερή τη μνήμη των ηρώων που πολέμησαν κατά του ναζισμού. Θυμόμαστε με ευγνωμοσύνη τους συμμάχους μας στον συνασπισμό κατά του Χίτλερ, τους συμμετέχοντες στο κίνημα της Αντίστασης και τους Γερμανούς αντιφασίστες που έφεραν την κοινή μας νίκη πιο κοντά.

Έχοντας ζήσει τη φρίκη του παγκόσμιου πολέμου, οι λαοί της Ευρώπης ήταν ωστόσο σε θέση να ξεπεράσουν την αποξένωση και να αποκαταστήσουν την αμοιβαία εμπιστοσύνη και σεβασμό. Επέλεξαν μια πορεία ενωτική προκειμένου να χαράξουν μια γραμμή τέλους στις ευρωπαϊκές τραγωδίες του πρώτου μισού του περασμένου αιώνα. Και θα ήθελα να τονίσω ότι η ιστορική συμφιλίωση του λαού μας με τους Γερμανούς που ζουν τόσο στην ανατολή όσο και στην δύση της σύγχρονης ενωμένης Γερμανίας διαδραμάτισε τεράστιο ρόλο στη διαμόρφωση μιας τέτοιας Ευρώπης.

Θα ήθελα επίσης να υπενθυμίσω ότι οι Γερμανοί επιχειρηματίες ήταν αυτοί που έγιναν «πρωτοπόροι» της συνεργασίας με τη χώρα μας στα μεταπολεμικά χρόνια. Το 1970, η ΕΣΣΔ και η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας συνήψαν μια «συμφωνία του αιώνα» για τον μακροπρόθεσμο εφοδιασμό με φυσικό αέριο στην Ευρώπη, η οποία έθεσε τα θεμέλια για εποικοδομητική αλληλεξάρτηση και δρομολόγησε πολλά μελλοντικά μεγάλα έργα, συμπεριλαμβανομένης της κατασκευής του αγωγού φυσικού αερίου Nord Stream.

Ελπίζαμε ότι το τέλος του Ψυχρού Πολέμου θα ήταν μια κοινή νίκη για την Ευρώπη. Φαινόταν ότι χρειαζόταν λίγο περισσότερη προσπάθεια για να γίνει πραγματικότητα το όνειρο του Charles de Gaulle για μια ήπειρο – όχι μόνο γεωγραφικά «από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια», αλλά πολιτιστικά και πολιτισμικά «από τη Λισαβόνα μέχρι το Βλαδιβοστόκ».

Με αυτή ακριβώς τη λογική κατά νου – τη λογική της οικοδόμησης μιας Ευρύτερης Ευρώπης, ενωμένης με κοινές αξίες και συμφέροντα – η Ρωσία προσπάθησε να αναπτύξει τις σχέσεις της με τους Ευρωπαίους. Τόσο η Ρωσία όσο και η ΕΕ έχουν κάνει πολλά σε αυτήν την κατεύθυνση.

Αλλά μια διαφορετική προσέγγιση επικράτησε. Βασίστηκε στην επέκταση της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, η οποία ήταν από μόνη της κατάλοιπο του Ψυχρού Πολέμου. Είχε εξάλλου, συγκροτηθεί ειδικά για την αντιπαράθεση εκείνης της εποχής.

Η κίνηση του μπλοκ προς ανατολάς – η οποία, παρεμπιπτόντως, ξεκίνησε όταν η σοβιετική ηγεσία πείστηκε πραγματικά να αποδεχθεί την ένταξη της ενωμένης Γερμανίας στο ΝΑΤΟ – ήταν αυτή που προκάλεσε την γοργή αύξηση της αμοιβαίας δυσπιστίας στην Ευρώπη. Λεκτικές υποσχέσεις που δόθηκαν σε αυτό το διάστημα, όπως «αυτό δεν στρέφεται εναντίον σας» ή «τα σύνορα του μπλοκ δεν θα έρθουν πιο κοντά σας» ξεχάστηκαν γρήγορα. Αλλά ένα προηγούμενο είχε δημιουργηθεί..

Και από το 1999, έχουν ακολουθήσει άλλα πέντε «κύματα» επέκτασης του ΝΑΤΟ. Δεκατέσσερις νέες χώρες, συμπεριλαμβανομένων των δημοκρατιών της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, εντάχθηκαν στην οργάνωση, διαψεύδοντας ουσιαστικά τις ελπίδες για μια ήπειρο χωρίς διαχωριστικές γραμμές. Είναι ενδιαφέρον ότι γι’ αυτό υπήρξε προειδοποίηση, στα μέσα της δεκαετίας του 1980, από τον Έγκον Μπαρ, έναν από τους ηγέτες του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Γερμανίας,, ο οποίος πρότεινε μια ριζική αναδιάρθρωση ολόκληρου του ευρωπαϊκού συστήματος ασφαλείας μετά τη γερμανική ενοποίηση, στην οποία συμμετείχαν τόσο η ΕΣΣΔ όσο και οι Ηνωμένες Πολιτείες. Αλλά κανείς στην ΕΣΣΔ, στις ΗΠΑ ή στην Ευρώπη δεν ήταν πρόθυμος να τον ακούσει εκείνη την εποχή.

Επιπλέον, πολλές χώρες τέθηκαν μπροστά στην τεχνητή επιλογή να είναι είτε με τη συλλογική Δύση είτε με τη Ρωσία. Στην πραγματικότητα, επρόκειτο για τελεσίγραφο. Η ουκρανική τραγωδία του 2014 αποτελεί παράδειγμα των συνεπειών στις οποία οδήγησε αυτή η επιθετική πολιτική. Η Ευρώπη υποστήριξε ενεργά το αντισυνταγματικό ένοπλο πραξικόπημα στην Ουκρανία. Εδώ ξεκίνησαν όλα. Γιατί ήταν απαραίτητο να γίνει αυτό; Ο τότε πρόεδρος Γιανουκόβιτς είχε ήδη αποδεχθεί όλα τα αιτήματα της αντιπολίτευσης. Γιατί οι ΗΠΑ οργάνωσαν το πραξικόπημα και οι ευρωπαϊκές χώρες λιπόψυχα το υποστήριξαν, προκαλώντας διχασμό στο εσωτερικό της Ουκρανίας και την απόσυρση της Κριμαίας;

Ολόκληρο το σύστημα της ευρωπαϊκής ασφάλειας έχει πλέον υποβαθμιστεί σημαντικά. Οι εντάσεις αυξάνονται και οι κίνδυνοι μιας νέας κούρσας εξοπλισμών γίνονται πραγματικοί. Χάνουμε τις τεράστιες ευκαιρίες που προσφέρει η συνεργασία – ακόμη πιο σημαντική τώρα που όλοι αντιμετωπίζουμε κοινές προκλήσεις, όπως η πανδημία και οι ολέθριες κοινωνικές και οικονομικές συνέπειές της.

Γιατί συμβαίνει αυτό; Και το πιο σημαντικό, τι συμπεράσματα οφείλουμε να βγάλουμε μαζί; Τι μαθήματα ιστορίας πρέπει να θυμηθούμε; Πιστεύω, πρωτίστως, ότι ολόκληρη η μεταπολεμική ιστορία της Μεγάλης Ευρώπης επιβεβαιώνει ότι η ευημερία και η ασφάλεια της κοινής μας ηπείρου είναι δυνατή μόνο μέσω των κοινών προσπαθειών όλων των χωρών, συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας. Επειδή η Ρωσία είναι μία από τις μεγαλύτερες χώρες της Ευρώπης. Και γνωρίζουμε τους άρρηκτους πολιτιστικούς και ιστορικούς δεσμούς μας με την Ευρώπη.

Είμαστε ανοιχτοί σε ειλικρινή και εποικοδομητική αλληλεπίδραση. Αυτό επιβεβαιώνεται από την ιδέα μας για τη δημιουργία ενός κοινού χώρου συνεργασίας και ασφάλειας από τον Ατλαντικό έως τον Ειρηνικό Ωκεανό, ο οποίος θα περιλαμβάνει διάφορα σχήματα ολοκλήρωσης, συμπεριλαμβανομένης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρασιατικής Οικονομικής Ένωσης.

Επαναλαμβάνω ότι η Ρωσία τάσσεται υπέρ της αποκατάστασης μιας συνολικής εταιρικής σχέσης με την Ευρώπη. Έχουμε πολλά θέματα αμοιβαίου ενδιαφέροντος. Αυτά περιλαμβάνουν την ασφάλεια και τη στρατηγική σταθερότητα, την υγειονομική περίθαλψη και την εκπαίδευση, την ψηφιοποίηση, την ενέργεια, τον πολιτισμό, την επιστήμη και την τεχνολογία, την επίλυση κλιματικών και περιβαλλοντικών ζητημάτων.

Ο κόσμος είναι ένα δυναμικό μέρος, που αντιμετωπίζει νέες προκλήσεις και απειλές. Απλά δεν έχουμε την πολυτέλεια να κουβαλάμε το βάρος των παρεξηγήσεων του παρελθόντος , των κακών συναισθημάτων, των συγκρούσεων και των λαθών. Είναι ένα βάρος που θα μας εμποδίσει να επικεντρωθούμε στις προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε. Είμαστε πεπεισμένοι ότι όλοι πρέπει να αναγνωρίσουμε αυτά τα λάθη και να τα διορθώσουμε. Κοινός και αδιαμφισβήτητος στόχος μας είναι να διασφαλίσουμε την ασφάλεια στην ήπειρο χωρίς διαχωριστικές γραμμές, έναν κοινό χώρο για δίκαιη συνεργασία και ανάπτυξη χωρίς αποκλεισμούς για την ευημερία της Ευρώπης και του κόσμου στο σύνολό του.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Pepe Escobar/Reseau International/18-6-21
Μετάφραση:Μ.Στυλιανού

Ο Μπάιντεν άφησε να εννοηθεί ότι οι ΗΠΑ θέλουν η Ρωσία να «ξαναμπεί στο παιχνίδι», αλλά ο Πούτιν δεν πρόκειται να εγκαταλείψει τoν δεσμό με την Κίνα.

Ας αρχίσουμε με το δελτίο τύπου.

Στη Γενεύη, Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ρωσία εξέδωσαν κοινή ανακοίνωση στην οποία «επιβεβαιώνουμε την αρχή ότι ένας πυρηνικός πόλεμος δεν μπορεί και δεν πρέπει ποτέ να διεξαχθεί».

Ο Δρ Χάρος θα λυσσάξει εκ νέου, αλλά τουλάχιστον ο κόσμος το έχει γραπτώς και μπορεί να εκβάλει έναν αναστεναγμό ανακούφισης με αυτό το είδος προόδου. Αυτό δεν σημαίνει ότι ένα αμερικανικό στρατιωτικό-βιομηχανικό συγκρότημα «ανίκανο να συμφωνήσει» θα συμμορφωθεί.

Μόσχα και Ουάσινγκτον δεσμεύθηκαν επίσης να ξεκινήσουν στο εγγύς μέλλον έναν «ολοκληρωμένο διμερή διάλογο για τη στρατηγική σταθερότητα, ο οποίος θα είναι μελετημένος και ισχυρός». Ο διάβολος στις λεπτομέρειες είναι σε ποιο «εγγύς μέλλον» θα προχωρήσει ο διάλογος.

Ένα πρώτο βήμα είναι η επιστροφή των πρεσβευτών και στις δύο πρωτεύουσες. Ο Πούτιν επιβεβαίωσε ότι το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ «θα ξεκινήσουν διαβουλεύσεις» μετά την πενταετή παράταση του New START-3.

Το πραγματικό μπουμπούκι τριανταφυλλιάς στη Γενεύη ήταν εξίσου σημαντικό: το Πρωτόκολλο του Μινσκ. Αυτός ήταν ένας από τους κύριους παράγοντες που ώθησαν τον Λευκό Οίκο να ζητήσει από το Κρεμλίνο να φιλοξενήσει τη σύνοδο κορυφής, όχι το αντίστροφο.

Το αμερικανικό κατεστημένο συγκλονίστηκε από την ταχεία στρατιωτική συγκέντρωση στο ρωσικό έδαφος δίπλα στο Ντονμπάς, η οποία ήταν μια απάντηση στις προκλήσεις του Κιέβου. (Πούτιν: «Διεξάγουμε ασκήσεις στο έδαφός μας, αλλά δεν διεξάγουμε ασκήσεις σύροντας εξοπλισμό και όπλα στα σύνορα των ΗΠΑ »).

Το μήνυμα έχει ληφθεί δεόντως. Φαίνεται ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες άλλαξαν τη θέση τους όσον αφορά την Ουκρανία, πράγμα που σημαίνει την επιστροφή στο πρωτόκολλο του Μινσκ.

Αλλά όλα αυτά μπορεί να είναι – για άλλη μια φορά – ένα παιχνίδι σκιών. Ο Μπάιντεν δήλωσε: «Συμφωνήσαμε να συνεχίσουμε τη διπλωματία που σχετίζεται με τη συμφωνία του Μινσκ ».

«Επιδίωξη της διπλωματίας» δεν σημαίνει απαραίτητα αυστηρή συμμόρφωση με μια συμφωνία, που έχει ήδη εγκριθεί από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, την οποία το Κίεβο εξακολουθεί να παραβιάζει. Αλλά τουλάχιστον περιλαμβάνει διπλωματία.

Μια αβλαβής ανάγνωση θα αποκάλυπτε ότι ορισμένες κόκκινες γραμμές γίνονται τελικά κατανοητές. Ο Πούτιν έκανε τον υπαινιγμό: «Σε γενικές γραμμές, κατανοούμε σαφώς για τι πράγμα μιλούν οι Αμερικανοί εταίροι μας και καταλαβαίνουν τι λέμε, όσον αφορά τις «κόκκινες γραμμές. Αλλά πρέπει να πω ειλικρινά ότι δεν φτάσαμε στο σημείο να επικεντρωθούμε στις λεπτομέρειες» αρκετά ώστε να «διανείμουμε και να μοιραστούμε κάτι ».

Έτσι, καμία λεπτομέρεια - τουλάχιστον όχι ακόμα.

Αποκάλυψη του παιχνιδιού

Πριν επιβιβαστεί στο προεδρικό αεροπλάνο για να φύγει από τη Γενεύη, ο Τζο Μπάιντεν, χαλαρός, φαίνεται να αποκάλυψε το παιχνίδι, με τον συνήθη τρόπο του να υπεκφεύγει την ευθύνη.

Είπε: «Η Ρωσία βρίσκεται σε μια πολύ, πολύ δύσκολη κατάσταση αυτή τη στιγμή... Βρίσκεται υπό πίεση από την Κίνα. Θέλει απεγνωσμένα να παραμείνει μια μεγάλη δύναμη. ».

Αυτό αποκαλύπτει ένα περίεργο μείγμα μεταξύ μηδενικής γνώσης της πολύπλοκης και συνεχώς εξελισσόμενης παγκόσμιας στρατηγικής εταιρικής σχέσης μεταξύ Ρωσίας και Κίνας και ευσεβών πόθο («πιεσμένος από την Κίνα», «απεγνωσμένα να παραμείνει μια μεγάλη δύναμη»).

Η Ρωσία είναι μια de facto μεγάλη δύναμη. Ωστόσο, το όραμα του Πούτιν για πλήρη ρωσική κυριαρχία μπορεί να ανθίσει μόνο σε έναν πραγματικό πολυπολικό κόσμο που συντονίζεται από μια συναυλία κυρίαρχων: Μιαν ισορροπία δυνάμεων βασισμένη στην ρεαλιστική πολιτική.

Αυτό έρχεται σε έντονη αντίθεση με την μονολιθικότητα που ευνοούν οι Ηνωμένες Πολιτείες, το κατεστημένο των οποίων θεωρεί κάθε πολιτικό παράγοντα που διεκδικεί την κυριαρχία και την πολυπολικότητα ως ορκισμένο εχθρό.

Αυτή η γνωστική ασυνέπεια σίγουρα δεν έχει εξαλειφθεί από αυτό που συζήτησαν ο Πούτιν, ο Μπάιντεν και οι διευρυμένες ομάδες τους στη Γενεύη.

Είναι αρκετά διαφωτιστικό να ξαναζώ στη Γενεύη το τόξο του Άνκορατζ, στο οποίο έγραψα μια στήλη για τους Asia Times τους τελευταίους τρεις μήνες. Στην Αλάσκα, η Κίνα ρίχτηκε σε ένα άθλιο περιβάλλον και έγινε δεκτή με προσβολές στο διπλωματικό τραπέζι – στο οποίο ο τρομερός Yang Jiechi απάντησε στο ίδιο και οξύτερο στυλ. Σύγκριντέ το με την Χολιγουντιανή τελετουργία στη Γενεύη.

Η διαφορά μεταχείρισης που επιφυλάχθηκε στην Κίνα και τη Ρωσία αποκαλύπτει για άλλη μια φορά το παιχνίδι.

Οι κυρίαρχες ελίτ της Αμερικής έχουν παραλύσει εντελώς από τη στρατηγική εταιρική σχέση Ρωσίας-Κίνας. Αλλά ο απόλυτος εφιάλτης τους είναι ότι οι Γερμανοί καταλαβαίνουν ότι για άλλη μια φορά χρησιμοποιούνται ως τροφή κανονιών, όπως πράγματι είναι, όπως ήταν ολοφάνερο σε όλη την ιστορία του αγωγού Nord Stream 2.

Αυτό θα μπορούσε τελικά να ωθήσει το Βερολίνο στην τελική ευρασιατική συμμαχία με τη Ρωσία και την Κίνα. Ο Ατλαντικός Χάρτης που υπογράφτηκε πρόσφατα δείχνει ότι το ιδανικό σενάριο για τους Άγγλο-Αμερικανούς – που θυμίζει Β' Παγκόσμιο Πόλεμο – είναι να μετατρέψουν τη Γερμανία και τη Ρωσία σε ασυμβίβαστους αντιπάλους.

Έτσι, ο κύριος αμερικανικός στόχος της φωτογράφησης Πούτιν-Μπάιντεν (το χαμόγελο του Πούτιν συναντά το βλέμμα του Μπάιντεν στο βάθος) ήταν να κάνει τον Πούτιν να πιστέψει ότι η Ουάσιγκτον θέλει η Ρωσία να «επιστρέψει στη λέσχη», απομακρυνόμενη από το Πεκίνο και από ενδεχόμενη τριπλή συμμαχία με το Βερολίνο.

Περιφερειακή σταθερότητα;


Δεν υπήρξαν σημαντικές διαρροές στη Γενεύη – τουλάχιστον όχι ακόμα. Δεν ξέρουμε αν ο Λαβρώφ και ο Μπλίνκεν μίλησαν πολύ όταν μόνο οι τέσσερις τους – συν τους μεταφραστές – βρίσκονταν στην αίθουσα της βιβλιοθήκης, όπου έγινε η προεδρική συνάντηση.

Σε αυτή την εκτεταμένη συνάντηση, η διάσημη διανομέας μπισκότων στην πλατεία Μεϊντάν του Κιέβου (τις μέρες του ουκρανικού πραξικοπήματος), κυρία Victoria «F*ck the EU» Nuland, (τώρα υφυπουργός Εξωτερικών) είχε μια θέση στο τραπέζι. Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει ότι ακόμη και αν οι ΗΠΑ και η Ρωσία συμφωνήσουν για την πυρηνική σταθερότητα, η περιφερειακή σταθερότητα παραμένει σε μεγάλο βαθμό απρόσιτη. (Πούτιν: «Τι είναι σταθερό όσον αφορά την υποστήριξη ενός πραξικοπήματος στην Ουκρανία; »)

Ο Μπάιντεν αναφέρθηκε αόριστα σε πιθανή συνεργασία μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ρωσίας για ανθρωπιστική βοήθεια στη Συρία. Ήταν ένας κώδικας για το Ιντλίμπ, όπου η Τουρκία του ΝΑΤΟ υποστηρίζει ενεργά τζιχαντιστές τύπου αλ-Νούσρα. Ούτε λέξη για την παράνομη κατοχή συριακού εδάφους από τις ΗΠΑ – με λαθρεμπόριο πετρελαίου – και το γεγονός ότι η πραγματική ανθρωπιστική κρίση στη Συρία είναι το άμεσο αποτέλεσμα των αμερικανικών κυρώσεων.

Καμία από αυτές τις ερωτήσεις δεν ρωτήθηκε στις δύο συνεντεύξεις Τύπου. Μια λέξη για το Ιράν, μια άλλη για το Αφγανιστάν, ούτε καν μια αναφορά στη Γάζα.

Ο Πούτιν, ο οποίος είναι απόλυτα εξοικειωμένος με τα γεγονότα και επιμένει στη λογική, ήταν σαφώς διαλλακτικός, τονίζοντας «την απουσία εχθρότητας» και «την επιθυμία να κατανοήσουμε ο ένας τον άλλον». Ο Μπάιντεν, προς τιμήν του, δήλωσε ότι οι διαφωνίες δεν αντιμετωπίζονται σε «κλίμα υπερβολών» και ότι η "ατζέντα" του δεν στρέφεται εναντίον της Ρωσίας.

Ο Πούτιν εξήγησε λεπτομερώς πώς η Ρωσία «αποκαθιστά τις χαμένες υποδομές» στην Αρκτική. Είναι «βαθιά πεπεισμένος» ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ρωσία πρέπει να συνεργαστούν στην Αρκτική.

Όσον αφορά την κυβερνά-ασφάλεια, επέμεινε ότι η Μόσχα παρέχει όλες τις πληροφορίες που ζητούν οι Ηνωμένες Πολιτείες για κυβερνοεπιθέσεις, αλλά ποτέ δεν λαμβάνει απαντήσεις από τους Αμερικανούς. Επεσήμανε ότι οι περισσότερες κυβερνοεπιθέσεις προέρχονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Όσον αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα: «Το Γκουαντάναμο εξακολουθεί να λειτουργεί, δεν σέβεται κανένα διεθνές δίκαιο». Και «βασανιστήρια έχουν χρησιμοποιηθεί σε αμερικανικές φυλακές, συμπεριλαμβανομένης της Ευρώπης».

Πολύ σημαντικό: ανέφεραν, «εν παρόδω» τον πόλεμο των εμβολίων και στη «δυνατότητα» αμοιβαίας αναγνώρισης τους

Για την ιστορία, τα μεγάλα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης προσκλήθηκαν στη συνέντευξη Τύπου του Πούτιν – και αισθάνθηκαν ελεύθερα να θέσουν «ερωτήσεις» κατηγορίες από το σενάριο της « έκνομης συμπεριφοράς του Κρεμλίνου» – ενώ κανένα ρωσικό μέσο ενημέρωσης δεν επιτράπηκε να παραστεί στη συνέντευξη Τύπου του Μπάιντεν.

Εν ολίγοις, η εφαρμογή της μεθόδου «Διαίρει και Βασίλευε» του Κίσινγκερ για να υπονομευθούν οι σχέσεις της Ρωσίας με την Κίνα ήταν καταδικασμένη σε αποτυχία, όταν βρέθηκε απέναντι σε πολύπειρους παράγοντες όπως ο Πούτιν και ο Λαβρώφ.

Ο Πούτιν, στη συνέντευξη Τύπου, δήλωσε: «Δεν έχω αυταπάτες και δεν μπορεί να υπάρξουν ψευδαισθήσεις». Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ ρωτήθηκε αργότερα εάν η Γενεύη θα οδηγήσει στην διαγραφή των Ηνωμένων Πολιτειών από τον κατάλογο των εθνών που δεν είναι φίλοι της Ρωσίας: «Όχι», απάντησε. «Δεν υπάρχουν ακόμα λόγοι ».

Ωστόσο, υπάρχουν αχτίδες ελπίδας. Έχουν συμβεί και πιο παράξενα γεωπολιτικά πράγματα. Εάν οι πολεμοκάπηλοι παραγκωνισθούν, το 2021 θα μπορούσε ακόμη και να γίνει το έτος στρατηγικής σταθερότητας.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ο Πρόεδρος Τζο Μπάιντεν συναντάται με τον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, Τετάρτη, 16 Ιουνίου 2021, στη Γενεύη, Ελβετία

Andrew KORYBKO,Oriental Review,17/06/21

[Ο συντάκτης του άρθρου είναι Αμερικανός πολιτικός αναλυτής, με έδρα την Μόσχα, που ειδικεύεται στην στρατηγική των ΗΠΑ στην Αφρό-Ασία, στο κινεζικό σχέδιο του Νέου Δρόμου του Μεταξιού και στον υβριδικό πόλεμο. Από τα διεθνή δημοσιεύματα απολογισμού της συνάντησης Μπάϊντεν- Πούτιν ο υπογράφων μεταφραστής που παρακολούθησε (στo συνεχές ρεπορτάζ του ρωσικού Τήλε-δικτύου R.Τ.) την παρουσίαση των δημοσίων εκδηλώσεων της συνάντησης και τις συνεντεύξεις των δύο ηγετών, επέλεξε το κατωτέρω άρθρο ως το μέσο σωστότερης πληροφόρησης του αναγνώστη επί γεγονότος υπαρξιακής σημασίας - ιδιαίτερα για χώρες-βάσεις πιθανών πυρηνικών πυραυλικών διαλόγων.]

Μετάφραση: Μ. Στυλιανού

Η πολύ-αναμενόμενη Σύνοδος Κορυφής Πούτιν-Μπάιντεν είχε ως αποτέλεσμα πολύ λίγα απτά αποτελέσματα, αλλά η επικέντρωση σε αυτό το σημείο χάνει το πιο σημαντικό γεγονός, το οποίο είναι ότι οι δύο ηγέτες επιβεβαίωσαν ότι υπάρχει αμοιβαία βούληση για βελτίωση των σχέσεών τους.

Οι Πρόεδροι Πούτιν και Μπάιντεν μετέβησαν στη σύνοδο κορυφής της Τετάρτης με σκοπό να σώσουν τις διμερείς σχέσεις τους από το χαμηλότερο επίπεδό τους από το τέλος του πρώτου Ψυχρού Πολέμου, και ενώ οι προσπάθειές τους κατέληξαν σε λίγα απτά αποτελέσματα, ωστόσο κατάφεραν να επιβεβαιώσουν ότι και οι δύο έχουν τη βούληση να βελτιώσουν τις σχέσεις τους. Οι μόνες ορατές επιτυχίες ήταν η απόφαση να επιστρέψουν οι πρέσβεις τους και να συσταθεί μια ποικιλία ομάδων εργασίας, με τη σημαντικότερη να επικεντρώνεται σε στρατηγικά ζητήματα ασφάλειας.

Αποκάλυψαν επίσης ότι συζήτησαν για την Αρκτική, την ασφάλεια στον κυβερνοχώρο και τις περιφερειακές συγκρούσεις όπως το Αφγανιστάν, η Λιβύη, η Συρία και η Ουκρανία, καθώς και το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Και οι δύο ηγέτες εξέφρασαν επίσης την επιθυμία να βελτιώσουν το εμπόριο και στο μέλλον.

Ωστόσο, εξακολουθούν να υπάρχουν διαφορές, ειδικά σε ζητήματα που οι ΗΠΑ περιγράφουν ως «δημοκρατία» και «ανθρώπινα δικαιώματα». Ωστόσο, αυτά δεν είναι αρκετά σοβαρά για να εμποδίσουν τη βελτίωση των σχέσεών τους. Απλά συμφώνησαν να διαφωνήσουν. Είναι πολύ πιο σημαντικό και για τους δύο ηγέτες να επιλύσουν πρώτα και κύρια τα στρατηγικά τους προβλήματα ασφάλειας, ειδικά με τη διαπραγμάτευση ενός διαδόχου στο πρόσφατα εκτεταμένο New START (συμφωνίας που αφορά τους πυρηνικούς πυραύλους) μετά τη λήξη του.

Έπρεπε επίσης να συζητήσουν τους «κανόνες πορείας», όπως το έθεσε ο Πρόεδρος Μπάιντεν, όσον αφορά τον συνολικό ανταγωνισμό μεταξύ τους. Και οι δύο ηγέτες επιβεβαίωσαν ότι οι συνομιλίες διεξήχθησαν σε θετικό κλίμα χωρίς απειλές, γεγονός που επιβεβαιώνει περαιτέρω την επιθυμία τους να επιλύσουν όποια ζητήματα μπορούν ρεαλιστικά

Δεδομένου ότι δεν αποκαλύφθηκαν πολλές συγκεκριμένες λεπτομέρειες, είναι δύσκολο να προβλέψουμε ακριβώς ποια μορφή θα μπορούσε να λάβει η πιθανή συνεργασία τους για το ευρύ φάσμα θεμάτων που συζήτησαν. Ακόμα κι έτσι, το πιο σημαντικό είναι ότι μίλησαν για αυτά τα θέματα και προσπάθησαν να βρουν μια σύγκλιση συμφερόντων μεταξύ τους. Αυτό αναφέρεται επίσης στις θετικές προθέσεις τους όσον αφορά την υπεύθυνη ρύθμιση του συνολικού ανταγωνισμού μεταξύ τους, το τελικό αποτέλεσμα του οποίου θα μπορούσε να είναι η μείωση των εντάσεων στην Ευρώπη.

Αυτό με τη σειρά του θα μπορούσε να απελευθερώσει τις ΗΠΑ να «περιορίσουν» πιο επιθετικά την Κίνα στην άλλη πλευρά της Ευρασίας, αλλά κανείς δεν θα πρέπει να περιμένει εντατικοποίηση αυτών των προσπαθειών σύντομα, καθώς θα χρειαστεί ακόμα λίγος χρόνος για να σημειωθεί πρόοδος στο ρωσικό μέτωπο, αν αυτή πράγματι επιτευχθεί.

Ο λόγος αυτής της επιφύλαξης είναι ότι εξακολουθούν να υπάρχουν ορισμένα λυσσαλέα αντιρωσικά μέλη της μόνιμης στρατιωτικής, μυστικής και διπλωματικής γραφειοκρατίας των ΗΠΑ («βαθύ κράτος») που θα μπορούσαν να προσπαθήσουν να σαμποτάρουν την αρχική τους προσέγγιση. Προσπάθησαν ήδη να το πράξουν προκαλώντας τις εντάσεις του Απριλίου στην Ουκρανία, καθώς και παγιδεύοντας τον πρόεδρο Μπάιντεν, περίπου εκείνη την εποχή, κατά τη διάρκεια συνέντευξής του, με την υπαγόρευση του δημοσιογράφου να συμφωνήσει ότι ο Ρώσος ομόλογός του είναι «δολοφόνος». Αυτές οι προσπάθειες δεν κατάφεραν να εκτροχιάσουν αυτό που ο κόσμος γνωρίζει τώρα ότι ήταν οι παρασκηνιακές συνομιλίες όλο αυτό το διάστημα, οι οποίες βοήθησαν να ανοίξει ο δρόμος για τη σύνοδο κορυφής της Τετάρτης.

Τούτου λεχθέντος, η αντιρωσική παράταξη του αμερικανικού «βαθέως κράτους» ενδέχεται να μην εγκαταλείψει ακόμα την προσπάθεια καταστροφής των διμερών σχέσεων. Ωστόσο ακόμα και σε περίπτωση που στήσουν άλλη μια πρόκληση, δεν είναι σίγουρο ότι η Ρωσία θα αντιδράσει σε αυτήν ή ακόμα και αν θα παγιδευτούν. οι στενοί συνεργάτες του Μπάιντεν, που ήταν υπεύθυνοι για τη διοργάνωση της συνόδου κορυφής της Τετάρτης.

Ο Πρόεδρος Πούτιν φαίνεται ειλικρινά να πιστεύει ότι ο Αμερικανός ομόλογός του θέλει να βελτιώσει τις σχέσεις, και παρόλο που κανένας ηγέτης δεν εμπιστεύεται τον άλλο, φαίνεται να κατανοούν ότι αυτό το όραμα είναι προς το αμοιβαίο συμφέρον τους. Για το λόγο αυτό, η αντιρωσική παράταξη του «βαθέως κράτους» μπορεί να μην πετύχει.

Πέρα από τις εικασίες, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η σύνοδος κορυφής της Τετάρτης ήταν μια θετική εξέλιξη και για τις δύο χώρες. Οι ηγέτες τους είχαν τελικά την ευκαιρία να μιλήσουν πρόσωπο με πρόσωπο και να λύσουν όσο το δυνατόν περισσότερα από τα προβλήματά τους. Τώρα θα εναπόκειται στους υφισταμένους τους να φροντίσουν ώστε να επιτευχθεί απτή πρόοδος σε όλα όσα συζήτησαν Ο κόσμος μπορεί να χρειαστεί να περιμένει λίγο καιρό πριν δει τους ορατούς καρπούς των προσπαθειών τους, αλλά πρέπει να περιμένουν ότι τελικά θα δουν κάτι, έστω και μόνο στον τομέα της στρατηγικής ασφάλειας.

Αυτό θα έκανε τη σύνοδο κορυφής της Τετάρτης επιτυχή, ακόμη και αν δεν βελτιωθεί τίποτα άλλο, είτε γενικά είτε αμέσως.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

ZeroHedge,16-6-21
Μετάφραση: Μ. Στυλιανού

Στην άλλη άκρη του κόσμου, ο Πρόεδρος Τζο Μπάιντεν και ο Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν συναντώνται για τις πρώτες τους συνομιλίες πρόσωπο με πρόσωπο από τότε που ο Μπάιντεν ανέβηκε στην αμερικανική προεδρία. Αλλά 300 μίλια από τις ακτές της Χαβάης, η Ρωσία ξεκινά ήσυχα μια από τις μεγαλύτερες ναυτικές ασκήσεις από τον Ψυχρό Πόλεμο.

Ρωσικά πλοία έχουν σταλεί για να διεξαγάγουν τις μεγαλύτερες στρατιωτικές ασκήσεις από τον Ψυχρό Πόλεμο στα ανοικτά των ακτών της Χαβάης, αναγκάζοντας την Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ να σηκώνει μαχητικά F-22 stealth από τη βάση της στη Χαβάη λίγες ώρες πριν από τη συνάντηση των δύο παγκόσμιων ηγετών. Στάλθηκαν για να συναντήσουν ένα άγημα ρωσικών δυνάμεων που περιελάμβαναν βομβαρδιστικά μεγάλου βεληνεκούς, πλοία επιφανείας και ανθυποβρυχιακά αεροσκάφη.

Μολονότι η πρόκληση ήταν αδιαμφισβήτητη, τα ρωσικά βομβαρδιστικά ήταν προσεκτικά για να μην εισέλθουν στη Ζώνη Αναγνώρισης Αεράμυνας, γεγονός που θα μπορούσε να ωθήσει την Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ να στείλει καταδιωκτικά..

Φωτογραφίες από τις ασκήσεις δημοσιεύθηκαν από το Ρωσικό Υπουργείο Άμυνας.

Κατά ειρωνική σύμπτωση, ο Μπάιντεν φάνηκε να ανασκευάζει μερικούς από τις πιο επιθετικούς χαρακτηρισμούς του για τον Ρώσο ομόλογό του, αποκαλώντας τον Πούτιν «ευφυή», «σκληρό» και «άξιο αντίπαλο»



Ο Πούτιν έχει επιδείξει τους στρατιωτικούς του μύες σε όλο τον κόσμο τους τελευταίους μήνες, αν και ως επί το πλείστον πιο κοντά στις ακτές της Ρωσίας. Δυνάμεις είχαν συσσωρεύει στα σύνορα με την Ουκρανία, εγείροντας ανησυχίες για μια ρωσική κλιμάκωση στον ακόμα υποκαίοντα ουκρανικό εμφύλιο πόλεμο, γεγονός που ώθησε τον Μπάιντεν να καλέσει σε εθνική έκτακτη ανάγκη πριν επιβάλει κυρώσεις σε δεκάδες Ρώσους και απελάσει διπλωμάτες. Αλλά δεν μπορούμε παρά να παρατηρήσουμε τις ομοιότητες μεταξύ της άσκησης της Τετάρτης και των επιχειρήσεων «Ελευθερίας της Ναυσιπλοΐας» που πραγματοποίησε το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ εναντίον της Κίνας στον Ειρηνικό.

Εν τω μεταξύ, πίσω στη Νέα Υόρκη, τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης διπλασιάζουν τις επικρίσεις τους για τον Πούτιν, καθώς ο αρθρογράφος των NYT Τόμας Φρίντμαν, ένα γεράκι κατά της Ρωσίας (και φίλος της βασιλικής οικογένειας της Σαουδικής Αραβίας), ουσιαστικά αντέγραψε φράσεις από ένα κύριο άρθρο του Φεβρουαρίου, όπου έλεγε αστεία για «ερωμένες», κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης με τον συνάδελφό του από τους Nιου Υορκ Τάϊμς, Andrew Ross Sorkin.

Με τον Πούτιν σαφώς οργισμένον ακόμη για τις πρόσφατες έντονες προκλήσεις του Μπάιντεν, είναι σαφές ότι η σημερινή ναυτική άσκηση - η μεγαλύτερη ναυτική άσκηση στον Ειρηνικό από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου - έχει ως στόχο να «τρίψει αλάτι στις πληγές» των Αμερικανών, αποδεικνύοντας παράλληλα ότι η Αμερική και η Κίνα δεν είναι οι μόνες παγκόσμιες δυνάμεις που μπορούν να δράσουν σε πολλαπλά μέτωπα.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

ZeroHedge 14-6-21 1370w
Authored by Rick Rozoff via AntiWar.com, Μετάφραση:Μ.Στυλιανού

Σε σχόλια που πέρασαν τον έλεγχο στα Δυτικά ΜΜΕ, ο Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν σε πρόσφατη ρωσική τηλεοπτική συνέντευξη κατηγόρησε τη Δύση ότι καταχράται τις καλές σχέσεις εκείνης της εποχής (1999-2004) για να επεκτείνει το ΝΑΤΟ μέχρι τα σύνορα της Ρωσίας. Και με αυτόν τον τρόπο, διευκρίνισε, τo NAΤΟ παραβίασε τις προφορικές δεσμεύσεις Αμερικανών αξιωματούχων προς τον τότε Σοβιετικό Πρόεδρο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, προσθέτοντας ότι ο τελευταίος είναι ζωντανός και καλά στην υγεία του και μπορεί να επιβεβαιώσει αυτά που του είπαν. Σε μια ειλικρινή αξιολόγηση του γεγονότος, ο Πούτιν πρόσθεσε:«Δεν θέλω να χρησιμοποιήσω σκληρές λέξεις, αλλά απλά έφτυσαν τα συμφέροντά μας και αυτό είναι όλο».

Μακροσκελή αποσπάσματα των σχολίων του δημοσιεύθηκαν στην αγγλόφωνη ιστοσελίδα του κυβερνητικού πρακτορείου ειδήσεων TASS στις 9 Ιουνίου. Η πιο σημαντική και ανησυχητική πτυχή της συνέντευξης είναι η προειδοποίηση του Ρώσου προέδρου κατά της ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, την οποία λαμβάνει σοβαρά υπόψη, ειδικά όσον αφορά την εγκατάσταση νέων πυραυλικών συστημάτων από τις ΗΠΑ και ΝΑΤΟ, παρά την άποψη Αμερικανών αλλά και Ρώσων ειδικών που δεν βλέπουν τέτοιο ενδεχόμενο.

Χωρίς να τους κατονομάσει ανέφερε ότι οι περιγραφόμενοι ως αντιπύραυλοι Standard Missile-3 (SM-3) στη Ρουμανία και την Πολωνία θα μπορούσαν να πλήξουν τη Μόσχα σε 15 λεπτά εάν τους προστεθεί πυρηνική κεφαλή, κάτι που θα μπορούσε εύκολα να γίνει, όσο αν και αν η Δύση αρνείται την πρόθεσή της να το πράξει,. Για παράδειγμα, η Ρωσία δεν έχει κληθεί να επιθεωρήσει τους πυραύλους,. Παραφράζοντας τον αρχηγό του κράτους, η έκθεση του TASS αποκάλυψε ότι η παραπάνω απειλή είναι ασφαλώς πραγματική «επειδή τα συστήματα πυραυλικής άμυνας που σταθμεύουν εκεί μπορούν να χρησιμοποιηθούν και για την πραγματοποίηση επιθέσεων».

Η εγκατάσταση SM -3 στην Ουκρανία, προειδοποίησε ο Πούτιν, θα μειώσει το χρόνο που απαιτείται για να πληγεί η Μόσχα σε 7-10 λεπτά. «Είναι αυτό κόκκινη γραμμή για μας, ή όχι;» ρώτησε.

Έκανε επίσης την αναπόφευκτη σύγκριση με την κρίση πυραύλων της Κούβας το 1962, όταν εκτίμησε ότι οι σοβιετικοί πύραυλοι σε αυτό το νησιωτικό έθνος θα μπορούσαν να έχουν πλήξει την Ουάσιγκτον σε 15 λεπτά, προσθέτοντας έναν άλλο παραλληλισμό:

«Για να μειώσουμε αυτόν τον χρόνο πτήσης σε 7-10 λεπτά, θα πρέπει να σταθμεύσουμε τους πυραύλους μας στα νότια σύνορα του Καναδά ή στα βόρεια σύνορα του Μεξικού. Είναι κόκκινη γραμμή για τις ΗΠΑ ή όχι;»

Αν και απολύτως διαφανή και ακριβή από κάθε άποψη, τα σχόλιά του Πούτιν αγνοήθηκαν και, εάν είχαν τεθεί υπόψη των Αμερικανών, θα είχαν απορριφθεί. Έτσι μπορούν να εκραγούν οι πόλεμοι και έτσι μπορεί να προκύψει μια πυρηνική καταστροφή πέρα από τις δυνατότητες κατανόησης ενός υγιούς νου: Υπνοβατώντας στον Αρμαγεδδώνα.

Πριν από πέντε χρόνια οι ΗΠΑ εγκατέστησαν ένα ραντάρ Aegis AN/SPY-1 και δώδεκα πυραυλικούς σωλήνες για αναχαιτιστικά Standard Missile-3 Block IB στο Deveselu της Ρουμανίας και σχεδιάζουν να κάνουν το ίδιο στην Πολωνία στο πλαίσιο μιας πρωτοβουλίας που ονομάζεται Aegis Ashore, ή Ευρωπαϊκή Σταδιακή Προσαρμοστική Προσέγγιση, η οποία ανακοινώθηκε για πρώτη φορά από την κυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα το 2009. Το Aegis Ashore προέρχεται από το σύστημα μάχης Aegis, που χρησιμοποιείται από το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ για να εξοπλίσει τα αμερικανικά πολεμικά πλοία και εκείνα των συμμάχων τους με SM-3 για την κατάρριψή των πυραύλων άλλων εθνών. Οι ΗΠΑ διαθέτουν 62 αντιτορπιλικά κλάσης Arleigh Burke (με περισσότερα υπό κατασκευή) και 22 καταδρομικά κλάσης Ticonderoga που είναι εξοπλισμένα για το σύστημα μάχης Aegis. Μπορούν να εκτοξεύσουν τα ίδια SM-3 για τα οποία προειδοποίησε ο Βλαντιμίρ Πούτιν στη συνέντευξή του.

Εκτός της απειλής για τη Ρωσία που περιγράφεται παραπάνω, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους, περικλείοντας τη Ρωσία με πυραύλους αναχαίτισης ξηράς και θαλάσσης, θα μπορούσαν όχι μόνο να υπονομεύσουν αλλά και να εξουδετερώσουν τις αποτρεπτικές της ικανότητες. Όποιοι ρωσικοί πύραυλοι επιβίωναν από πλήγματα πρώτης επίθεσης από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ θα καταρρίπτονταν με αναχαιτιστικούς. Στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ το 2012 το στρατιωτικό μπλοκ επικύρωσε τη δεύτερη φάση της λεγόμενης πολιτικής πυραυλικής άμυνας. Τα συστήματα του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ είναι πλήρως ενσωματωμένα. Η ευρωπαϊκή σταδιακή προσαρμοστική προσέγγιση περιλαμβάνει SM-3 σε αμερικανικά αντιτορπιλικά και καταδρομικά στον Ατλαντικό και τη Μεσόγειο, καθώς και πυραύλους εγκατεστημένους στη Ρουμανία και την Πολωνία. Η Ουάσιγκτον έχει επίσης στρατολογήσει έθνη στα ανατολικά της Ρωσίας, στην περιοχή Ασίας-Ειρηνικού, στο σύστημα μάχης Aegis: Μέχρι σήμερα, στην Ιαπωνία, στη Νότια Κορέα και στην Αυστραλία. Τα μέλη του ΝΑΤΟ Νορβηγία και Ισπανία είναι επίσης άμεσα ενσωματωμένα στο σύστημα.

Στις 11 Ιουνίου οι Αμερικανικές Ναυτικές Δυνάμεις Ευρώπης-Αφρικής ανακοίνωσαν ταυτόχρονα ότι το αντιτορπιλικό κατευθυνόμενων πυραύλων κλάσης Arleigh Burke USS Laboon εισήλθε στη Μαύρη Θάλασσα και το αντιτορπιλικό κατευθυνόμενων πυραύλων κλάσης Arleigh Burke USS Roosevelt έφτασε στη Γκντίνια της Πολωνίας στη Βαλτική Θάλασσα.

Το πρώτο έγινε παρά την ακύρωση της ανάπτυξης δύο αμερικανικών πολεμικών πλοίων στη Μαύρη Θάλασσα τον Απρίλιο, σύμφωνα με ισχυρισμούς, από φόβο ότι θα προκαλέσει πολύ απροκάλυπτα τη Ρωσία. Αντίθετα λίγο αργότερα, ανακοινώθηκε ότι δύο βρετανικά πολεμικά πλοία που προστέθηκαν στην ομάδα κρούσης του αεροπλανοφόρου HMS Queen Elizabeth, ένα αντιτορπιλικό και μια φρεγάτα, θα τα αντικαταστήσουν. Το τελευταίο μπορεί να συμβεί σύντομα.

Πέντε αμερικανικά πολεμικά πλοία βρίσκονταν στη Μαύρη Θάλασσα νωρίτερα αυτό το έτος, συμπεριλαμβανομένων των αντιτορπιλικών κλάσης Aegis USS Donald Cook και USS Porter από τον Ιανουάριο και του αντιτορπιλικού USS Thomas Hudner και του καταδρομικού USS Monterey από τον Μάρτιο.

Κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στη Μαύρη Θάλασσα, ο στόλος σύμφωνα με το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ, θα διεξάγει «επιχειρήσεις πολλαπλών τομέων με αεροσκάφος P-8A του Αμερικανικού Ναυτικού από τη Μοίρα Περιπολιών VP-40 και την Αερομεταφερόμενη Δύναμη Έγκαιρης Προειδοποίησης και Ελέγχου E-3A του ΝΑΤΟ». Το δελτίο Τύπου που ανακοίνωσε την είσοδο του πολεμικού πλοίου αναφέρει: «Το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ δραστηριοποιείται τακτικά στη Μαύρη Θάλασσα για να συνεργαστεί με τους Συμμάχους και εταίρους μας στο ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβανομένης της Βουλγαρίας, της Γεωργίας, της Ρουμανίας, της Τουρκίας και της Ουκρανίας». Δηλαδή, πέντε από τα έξι (αναγνωρισμένα) παράκτια έθνη της Μαύρης Θάλασσας. Η άλλη φυσικά είναι η Ρωσία.

Η Διοίκηση ανατίθεται επί του παρόντος στο USS Dwight D. Eisenhower Carrier Strike Group, οπότε η παρουσία του (και άλλων πολεμικών πλοίων κλάσης Aegis που έχουν οριστεί έτσι) είναι ανεξάρτητη από τα τέσσερα αμερικανικά αντιτορπιλικά κατευθυνόμενων πυραύλων που βασίζονται (σε περιστρεφόμενο χρονοδιάγραμμα) στον Ναυτικό Σταθμό Ρότα στην Ισπανία ως μέρος της Ευρωπαϊκής Σταδιακής Προσαρμοστικής Προσέγγισης και σε συνεργασία με το ΝΑΤΟ.

Η ανακοίνωση του Ναυτικού αναφέρει επίσης: «Οι επιχειρήσεις του Laboon στη Μαύρη Θάλασσα θα ενισχύσουν τη διαλειτουργικότητα με τους συμμάχους και εταίρους του ΝΑΤΟ και θα επιδείξουν συλλογική αποφασιστικότητα για την ασφάλεια της Μαύρης Θάλασσας στο πλαίσιο της Επιχείρησης Ατλαντική Επίλυση». Η τελευταία είναι μια επιχείρηση του Πενταγώνου που ξεκίνησε το 2014 κατά μήκος αυτού που το ΝΑΤΟ αποκαλεί ως Ανατολική Πλευρά του, από τη Βαλτική μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα.

Στις 11 Ιουνίου το Ναυτικό ανέφερε επίσης ότι το USS Roosevelt είχε ελλιμενιστεί στην πολωνική λιμενική πόλη Γκντίνια για ανεφοδιασμό ενώ συμμετείχε στα φετινά μαζικά πολεμικά γυμνάσια Baltic Operations 50 (BALTOPS). Ο διοικητής του αντιτορπιλικού δήλωσε για το γεγονός: «Κατά τη διάρκεια του BALTOPS, το Ρούσβελτ έχει τελειοποιήσει τις ικανότητές μας σε ασκήσεις πολέμου στον αέρα και την επιφάνεια με τους εταίρους μας στο ΝΑΤΟ». Η Ρωσία είναι το μόνο έθνος της Βαλτικής Θάλασσας που δεν είναι μέλος του ΝΑΤΟ ή Εταίρος ενισχυμένων ευκαιριών. Όλα τα άλλα είναι: Δανία, Εσθονία, Λετονία, Φινλανδία, Γερμανία, Λιθουανία, Πολωνία και Σουηδία.

Ο Ρούσβελτ είναι ένα από τα τέσσερα – σύντομα έξι – αντιτορπιλικά αναχαίτισης-πυραύλων των ΗΠΑ με έδρα τη Ρότα της Ισπανίας. Το Ναυτικό λέει αυτό για την ικανότητά τους και την αποστολή τους: «Αυτά τα πλοία των Ναυτικών Δυνάμεων-Ευρώπης έχουν την ευελιξία να επιχειρούν σε όλα τα ύδατα της Ευρώπης και της Αφρικής, από το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας μέχρι τον Αρκτικό Κύκλο, αποδεικνύοντας την κυριαρχία τους στον θαλάσσιο τομέα».

Επίσης, στις 11 Ιουνίου οι Αμερικανικές Ναυτικές Δυνάμεις Ευρώπης-Αφρικής ανακοίνωσαν – λίγο μετά την τόσο ισχυρή προειδοποίηση του Ρώσου προέδρου για την απειλή sm-3 στη χώρα του – ότι ο αντιναύαρχος Eugene Black, διοικητής του Έκτου Στόλου των ΗΠΑ και των Ναυτικών Δυνάμεων Κρούσης και Υποστήριξης του ΝΑΤΟ, είχε επιθεωρήσει τα πέντε αντιτορπιλικά κατευθυνόμενων πυραύλων κλάσης Arleigh Burke που είχαν διατεθεί στον Διοικητή Task Force 65 κατά τη διάρκεια επίσκεψης στο Ναυτικό Σταθμό Ρότα στις 8 Ιουνίου. Εκτός από τα uss Arleigh Burke, USS Ντόναλντ Κουκ, USS Porter και USS Ross που ήσαν προωθημένα στη Ρότα, επισκέφτηκε επίσης USS Paul Ignatius, το οποίο επίσης εντάσσεται αυτήν την περίοδο στη Μεσόγειο Θάλασσα.

Σχετικό δελτίο Τύπου του Ναυτικού ανέφερε ότι τα Arleigh Burke, Paul Ignatius και Ross συμμετείχαν πρόσφατα στην άσκηση At-Sea Demo/Τρομερή Ασπίδα 21 ολοκληρωμένης αεράμυνας και πυραυλικής άμυνας που ολοκληρώθηκε στην περιοχή αρκτικής της Νορβηγίας στις 3 Ιουνίου. Ανέφερε επίσης ότι το Παύλος Ιγνάτιος «διεξήγαγε μια συνεργατική αντιμετώπιση ενός βαλλιστικού στόχου μέσου βεληνεκούς, χρησιμοποιώντας ένα αναχαιτιστικό Standard Missile-3 (SM-3)»Το γεγονός αυτό περιγράφηκε από Αμερικανό στρατιωτικό αξιωματούχο που συμμετείχε στην άσκηση ως «αναχαίτιση βαλλιστικών πυραύλων στο διάστημα».

Επομένως ο Πρόεδρος Πούτιν είναι απόλυτα δικαιολογημένος να κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για την απειλητική εξάπλωση του ΝΑΤΟ και την απειλή πυραύλων ΗΠΑ-ΝΑΤΟ κατά του έθνους του. Το σχετικό ερώτημα είναι γιατί του πήρε 20 χρόνια να το κάνει.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
ΖeroHedge, 9-6-21
Authored by Ron Paul *via The Ron Paul Institute for Peace & Prosperity,
Mετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Είχα τις αμφιβολίες μου για το αν η σύνοδος κορυφής Πούτιν-Μπάιντεν στη Γενεύη θα πραγματοποιηθεί τελικά, αλλά, ακόμη εάν κατά κάποιο τρόπο πραγματοποιηθεί, οι πρόσφατες γκάφες της κυβέρνησης Μπάιντεν σημαίνουν ότι η πιθανότητα να επιτευχθεί κάτι ουσιαστικό είναι σχεδόν μηδενική.

Η κυβέρνηση Μπάιντεν υποτίθεται ότι θα σηματοδοτούσε την επιστροφή των «ενηλίκων» στο δωμάτιο. Όχι πλέον ο τραμπούκος Τραμπ να λέει στο ΝΑΤΟ ότι είναι άχρηστο, σχίζοντας διεθνείς συνθήκες για το κλίμα και απειλώντας να απομακρύνει στρατεύματα από τη Μέση Ανατολή και πέρα από αυτήν. Η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ θα ανθίσει και πάλι στα σταθερά και ασκημένα χέρια των ειδικών.

Στη πορεία, ο Μπάιντεν ξεστόμισε σε μια τηλεοπτική συνέντευξη ότι ο πρόεδρος Πούτιν ήταν ένας δολοφόνος χωρίς ψυχή. Έπειτα, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Antony Blinken ανακάλυψε -σε μια δυσάρεστη εμπειρία του- πως οι Κινέζοι ομόλογοί του δεν είχαν καμία διάθεση να διδάσκονται από μια «διεθνή τάξη βασισμένη σε κανόνες» -οι οποίοι περιφρονούνται συστηματικά από την Ουάσιγκτον.

Θα είναι δύσκολες αυτές οι δέκα ημέρες για τον Πρόεδρο Μπάιντεν. Μόλις μαθεύτηκε ότι υπό την κυβέρνηση Ομπάμα / Μπάιντεν οι ΗΠΑ κατασκόπευαν συστηματικά και παράνομα τους Ευρωπαίους συμμάχους τους, ο άνθρωπος πηγαίνει να συναντήσει τους ίδιους συμμάχους, πρώτα στη σύνοδο κορυφής της G7 στην Αγγλία στις 11-13 Ιουνίου και στη συνέχεια στη σύνοδο του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες στις 14 Ιουνίου.

Μην γελιέστε, ο Τζο Μπάιντεν είναι βουτηγμένος μέχρι τα μάτια σε αυτό το σκάνδαλο. Ο ΄Εντουαρντ Σνόουντεν σε σημείωμά του στο Τουίτερ, στα τέλη του περασμένου μηνός, όταν μαθεύτηκε ότι οι ΗΠΑ συνεργάζονταν με τους Δανούς για να κατασκοπεύουν την υπόλοιπη Ευρώπη, ανέφερε ότι «ο Μπάιντεν είναι καλά προετοιμασμένος να λογοδοτήσει για αυτό, όταν σύντομα επισκεφθεί την Ευρώπη, καθώς, φυσικά, ήταν βαθιά μπλεγμένος σε αυτό το σκάνδαλο την πρώτη φορά».

Αν και η Μέρκελ της Γερμανίας και ο Γάλλος Μακρόν είναι πιστά αμερικανικά σκυλάκια του καναπέ, η αποκάλυψη του τρόπου με τον οποίο η Ουάσιγκτον αντιμετωπίζει τους συμμάχους της τους έχει φέρει στη σπάνια θέση να πρέπει να επικρίνουν την Ουάσιγκτον. «Εξωφρενικό» και «απαράδεκτο» είναι οι λέξεις με τις οποίες αντέδρασαν στις ειδήσεις.

Η Ρωσία έχει κατηγορηθεί συστηματικά (χωρίς στοιχεία) για κακόβουλη συμπεριφορά και παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις των ΗΠΑ, αλλά αποδεικνύεται ότι ήταν οι ΗΠΑ η χώρα που διέπραττε πραγματικά την κατασκοπεία και την ανάμειξη από την αρχή - και εναντίον των συμμάχων της!

Σίγουρα αυτή η ειρωνεία δεν χάνεται για τον Πούτιν.

Ο Μπάιντεν καυχήθηκε στα αμερικανικά ΜΜΕ ότι θα έβαζε τον Πούτιν στο εδώλιο για τη μεταχείριση των πολιτικών αντιφρονούντων στη Ρωσία, όπως ο Αλεξέι Ναβάλνι. Ο Μπάιντεν έγραψε πρόσφατα στην Washington Post, ότι όταν συναντήσει τον Πούτιν, «θα υπογραμμίσω και πάλι τη δέσμευση των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ευρώπης και των ομοδόξων δημοκρατιών να υπερασπιστούν τα ανθρώπινα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια».

Ίσως ο Πρόεδρος Πούτιν να του υπενθυμίσει πώς η κυβέρνηση Μπάιντεν συνεχίζει την αργή δολοφονία του Τζούλιαν Ασάνζ για το μη έγκλημα του να είναι δημοσιογράφος που αποκαλύπτει κυβερνητικές αδικοπραγίες.

Ίσως ο Πούτιν να υπενθυμίσει στον Μπάιντεν πώς αντιμετωπίζονται οι πολιτικοί αντιφρονούντες των ΗΠΑ, όπως οι εκατοντάδες συλληφθέντες γι΄ αυτό που οι Δημοκρατικοί και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης καταγέλαστα αποκαλούν «Εξέγερση της 6ης Ιανουαρίου».

Πολλοί από αυτούς τους μη βίαιους και άοπλους διαδηλωτές κρατούνται σε αυστηρή απομόνωση χωρίς καμία ελπίδα εξόδου με εγγύηση, παρόλο που δεν έχουν προηγούμενες συλλήψεις ή καταδίκες. Οι περισσότεροι αναμένουν δίκη για μικρές κατηγορίες που ενδέχεται να μην πραγματοποιηθεί μέχρι το επόμενο έτος.

Το κατεστημένο εξωτερικής πολιτικής της Ουάσιγκτον είναι απελπιστικά διεφθαρμένο. Η χρήση του αμερικανικού δολαρίου ως όπλου για να μεταβάλει τον υπόλοιπο κόσμο σε υποπόδιο επιφέρει την αντιστροφή της κατηγορίας. Μόνο μια σοβαρή αλλαγή πορείας – προς τον μη παρεμβατισμό και τη μη επιθετικότητα – μπορεί να αποτρέψει μια καταστροφή. Ο χρόνος τελειώνει.



*Σταθερός κατήγορος της εξωτερικής πολιτικής των κυβερνήσεων της Ουάσιγκτον, την οποία κρίνει θανάσιμο εθνικό κίνδυνο, ο συντάκτης του άρθρου, ιατρός, συγγραφέας, τρεις φορές βουλευτής και δυο φορές ανεξάρτητος υποψήφιος για την αμερικανική προεδρία, είναι ισόβιος αγωνιστής σε υπεράσπιση της ειρήνης, της δικαιοσύνης και των ουμανιστικών αξιών, στην υπηρεσία των οποίων δρα το ομώνυμο ινστιτούτο του.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 
ZeroHedge Authored by Pepe Escobar via The Asia Times,

[Ο συντάκτης του άρθρου είναι ο παγκοσμίως κορυφαίος σήμερα περιοδεύων ρεπόρτερ, με μοναδικό δίκτυο υψηλών αποκλειστικών πηγών ενημέρωσης και σε αντίπαλα στρατόπεδα δι΄ό και οι ανταποκρίσεις του στους Asia Times του Χονγκ Κονγκ αναδημοσιεύονται άπληστα σε πολλές γλώσσες. Ο τίτλος του άρθρου αποδίδει πιστά το εύρος και το ενδιαφέρον του περιεχομένου
]

Μετάφραση: Μ.Στυλιανού

Καθώς η σινό-ρωσοφοβία διαλύεται σε κυρώσεις και υστερία, οι χαρτογράφοι χαράσσουν τη μεταμοντέρνα τάξη...

Είναι η αποστολή των Νικολάι Πατρούσεφ-Γιανγκ Τζιετσί – ξανά από την αρχή. Αυτοί είναι οι δύο παίκτες που οδηγούν μιαν αναπτυσσόμενη γεωπολιτική συμφωνία, εκ μέρους των αρχηγών τους Βλαντιμίρ Πούτιν και Ξι Τζινπίνγκ.

Προ εβδομάδων, ο Γιανγκ Τζιετσί – διευθυντής του Γραφείου της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Κεντρικής Επιτροπής του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος – επισκέφθηκε τον Γραμματέα του Ρωσικού Συμβουλίου Ασφαλείας Νικολάι Πατρούσεφ στη Μόσχα. Αυτό ήταν μέρος της 16ης σειράς των στρατηγικών διαβουλεύσεων ασφάλειας Κίνας-Ρωσίας.

Αυτό που ερεθίζει την περιέργεια είναι ότι η συνάντηση των Γιανγκ-Πατρούσεφ συνέβη μεταξύ της συνάντησης Μπλίνκεν-Λαβρώφ, στο περιθώριο της συνόδου κορυφής του Αρκτικού Συμβουλίου στο Ρέικιαβικ και της επερχόμενης και πιο υψηλόβαθμης Πούτιν-Μπάιντεν στη Γενεύη στις 16 Ιουνίου, (πιθανώς στο Ξενοδοχείο Διηπειρωτικό, όπου συναντήθηκαν ο Ρέιγκαν και ο Γκορμπατσόφ το 1985).

Η Δυτική φημολογία για την συνάντηση των Πούτιν-Μπάιντεν είναι ότι θα μπορούσε να προαναγγέλλει κάποιου είδους επιστροφή στην «προβλεψιμότητα» και τη «σταθερότητα» στις επί του παρόντος εξαιρετικά ταραγμένες σχέσεις ΗΠΑ-Ρωσίας.

Αυτό είναι ευσεβής πόθος. Πούτιν, Πατρούσεφ και Λαβρώφ δεν τρέφουν αυταπάτες. Ειδικά όταν στην σύνοδο των G7 στο Λονδίνο, στις αρχές Μαΐου, η Δυτική συζήτηση επικεντρώθηκε στις «κακόβουλες δραστηριότητες» της Ρωσίας καθώς και στις «καταπιεστικές» οικονομικές πολιτικές» της Κίνας.

Ρώσοι και Κινέζοι αναλυτές, σε άτυπες συνομιλίες, τείνουν να συμφωνούν ότι η Γενεύη θα είναι ένα ακόμη δείγμα καλού παλιού φιλειρηνικού –αλά Κίσινγκερ- Διαίρει και Βασίλευε, με μερικές αποπλανητικές τακτικές για να παρασύρει τη Μόσχα μακριά από το Πεκίνο, μια προσπάθεια να κερδίσουν κάποιο χρόνο και να αναζητήσουν ανοίγματα για την τοποθέτηση γεωπολιτικών παγίδων. Παλιές αλεπούδες όπως η Γιανγκ και ο Πατρούσεφ γνωρίζουν καλύτερα το παιχνίδι που παίζεται..

Αυτό που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι ότι οι Γιανγκ-Πατρούσεφ έθεσαν τις βάσεις για μια επερχόμενη επίσκεψη Πούτιν στον Ξι Ζιπίνγκ στο Πεκίνο, λίγο μετά την συνάντηση Πούτιν-Μπάιντεν στη Γενεύη – για να συντονίσουν περαιτέρω γεωπολιτικά, για άλλη μια φορά, τη «συνολική στρατηγική εταιρική σχέση»,κατά την αμοιβαία καθορισμένη ορολογία τους.

Η επίσκεψη ενδέχεται να πραγματοποιηθεί την 1η Ιουλίου, την εκατοστή επέτειο του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος – ή στις 16 Ιουλίου, την 20η επέτειο της Συνθήκης Φιλίας Κίνας-Ρωσίας.

Έτσι, η συνάντηση Πούτιν-Μπάιντεν είναι το ορεκτικό, ενώ η συνάντηση των Πούτιν-Ξι Ζιπίνγκ είναι το κύριο πιάτο.

Αυτό το τσάι Πούτιν-Λούκα για δύο


Πέρα από το « συναισθηματικό ξέσπασμα » του Ρώσου προέδρου, υπερασπιζόμενου τη στάση του Λευκορώσου ομολόγου του, το τσάι Πούτιν-Λουκασένκο για δύο στο Σότσι απέδωσε ένα επιπλέον κομμάτι του πάζλ σχετικά με την αναγκαστική προσγείωση της RyanAir στο Μινσκ– με πρωταγωνιστή έναν blogger από τη Λευκορωσία, ο οποίος φέρεται να έχει δανείσει τις υπηρεσίες του στο υπερεθνικιστικό, νεοναζιστικό τάγμα Azov, το οποίο πολέμησε ενάντια στις λαϊκές δημοκρατίες του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ, στο ουκρανικό αυτονομιστικό Ντονμπάς το 2014.

Ο Λουκασένκο είπε στον Πούτιν ότι «έφερε μαζί του κάποια έγγραφα ώστε να μπορείτε να καταλάβετε τι συμβαίνει». Τίποτα δεν έχει διαρρεύσει σχετικά με το περιεχόμενο αυτών των εγγράφων, αλλά είναι πιθανό να είναι πυρακτωμένα – σε σχέση με το γεγονός ότι επιβλήθηκαν κυρώσεις από την ΕΕ κατά της Belavia Airlines, παρόλο που ο αερομεταφορέας δεν είχε καμία σχέση με την περιπέτεια της RyanAir – και ενδεχομένως ικανά να αξιοποιηθούν στη συνάντηση των Πούτιν-Μπάιντεν στη Γενεύη.

Η Μεγάλη Εικόνα είναι πάντα η Ευρασία έναντι της Ατλαντικής Δύσης. Όσο και αν η Ουάσιγκτον θα συνεχίσει να πιέζει την Ευρώπη – και την Ιαπωνία – να αποσυνδεθούν τόσο από την Κίνα όσο και από τη Ρωσία, ο 2ος Ψυχρός Πόλεμος σε δύο ταυτόχρονα μέτωπα έχει πολύ λίγους εθελοντές.

Οι λογικοί παράγοντες βλέπουν ότι η συνδυασμένη επιστημονική, οικονομική και στρατιωτική δύναμη μιας στρατηγικής εταιρικής σχέσης Ρωσίας-Κίνας του 21ου αιώνα θα είναι ένα εντελώς νέο παιχνίδι από την άποψη της παγκόσμιας εμβέλειας, σε σύγκριση με την πρώην εποχή ΕΣΣΔ / Σιδηρού Παραπετάσματος.

Και όταν πρόκειται για την πρόσκληση προς τον Παγκόσμιο Νότο, και τις νέες εμφανίσεις του Κινήματος των Αδέσμευτων, η έμφαση σε μια διεθνή τάξη που τηρεί τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και το κράτος δικαίου είναι σίγουρα πιο ελκυστική από μια περίφημη «διεθνή τάξη βασισμένη σε κανόνες», όπου μόνο ο ηγεμόνας ορίζει τους κανόνες.

Παράλληλα με την έλλειψη ψευδαισθήσεων της Μόσχας σχετικά με τις νέες διαθέσεις της Ουάσιγκτον, το ίδιο ισχύει και για το Πεκίνο – ειδικά μετά το τελευταίο ξέσπασμα του Κερτ Κάμπελ, του πρώην υφυπουργού Εξωτερικών της κυβέρνησης Ομπάμα-Μπάιντεν για την Ανατολική Ασία και τον Ειρηνικό, ο οποίος επιστρέφει τώρα ως επικεφαλής των Υποθέσεων Ινδίας-Ειρηνικού στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας υπό τον Ομπάμα-Μπάιντεν.

Ο Campbell είναι ο πραγματικός πατέρας της σύλληψης «στροφή προς την Ασία», όταν ήταν στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ στις αρχές της δεκαετίας του 2010 – αν και όπως επεσήμανα κατά τη διάρκεια της προεδρικής προεκλογικής εκστρατείας στις ΗΠΑ το 2016, ήταν η Χίλαρι Κλίντον ως υπουργός Εξωτερικών που διεκδίκησε την μηρότητα της στροφής προς την Ασία σε ένα δοκίμιο του Οκτωβρίου 2011 .

Σε μιαν εκδήλωση που πατρονάρισε πρόσφατα το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, ο Κάμπελ είπε, «Η περίοδος που περιγράφηκε ευρέως ως δεσμός [με την Κίνα] έχει φτάσει στο τέλος της». Εξάλλου, η «στροφή προς την Ασία» δεν πέθανε ποτέ πραγματικά, καθώς υπήρξε μια σαφής συνέχεια Τραμπ-Μπάιντεν.

Ο Κάμπελ τα μπέρδεψε μιλώντας για ένα «νέο σύνολο στρατηγικών παραμέτρων» και την ανάγκη αντιμετώπισης της Κίνας σε συνεργασία με «συμμάχους, εταίρους και φίλους». Ανοησίες: όλα έχουν να κάνουν με τη στρατιωτικοποίηση του Ινδό-Ειρηνικού.

Αυτό επανέλαβε ο ίδιος ο Μπάιντεν κατά τη διάρκεια της πρώτης ομιλίας του σε κοινή συνεδρίαση του Αμερικανικού Κογκρέσου, όταν καυχήθηκε ότι είπε στον Ξι Ζιπίνγκ ότι οι ΗΠΑ θα «διατηρήσουν ισχυρή στρατιωτική παρουσία στον Ινδό-Ειρηνικό» όπως ακριβώς κάνει και με το ΝΑΤΟ στην Ευρώπη.


Ο ιρανικός παράγοντας


Σε μια διαφορετική αλλά παράλληλη διαδρομή με τους Yang-Patrushev, το Ιράν μπορεί να βρίσκεται στα πρόθυρα μιας σημαντικής αλλαγής κατεύθυνσης. Μπορεί να το δούμε ως μέρος μιας προοδευτικής ενίσχυσης του Τόξου της Αντίστασης – το οποίο συνδέει το Ιράν, τις Μονάδες Λαϊκής Κινητοποίησης στο Ιράκ, τη Συρία, τη Χεζμπολάχ, τους Χούθι στην Υεμένη και τώρα μια πιο ενωμένη Παλαιστίνη.

Ο πόλεμος δι' αντιπροσώπων στη Συρία ήταν μια τραγική, μαζική αποτυχία από κάθε άποψη. Δεν παρέδωσε την κοσμική Συρία σε ένα μάτσο Τζιχαντιστές (ή «μετριοπαθείς αντάρτες»). Δεν εμπόδισε την επέκταση της σφαίρας επιρροής του Ιράν. Δεν εκτροχίασε τον κλάδο της Νοτιοδυτικής Ασίας των Νέων Δρόμων του Μεταξιού. Δεν κατέστρεψε τη Χεζμπολάχ.

«Ο Ασάντ πρέπει να φύγει»; Μείνετε με το όνειρο.. Επανεξελέγη με το 95% των συριακών ψήφων, με ποσοστό συμμετοχής 78%.

Όσο για τις επερχόμενες ιρανικές προεδρικές εκλογές της 18ης Ιουνίου – μόλις δύο ημέρες μετά την συνάντηση Πούτιν-Μπάιντεν – αυτές θα κριθούν όταν αναμφισβήτητα θα έχει φτάσει στο τέλος του το δράμα αναβίωσης της πυρηνικής συμφωνίας που παίζεται στη Βιέννη. Η Τεχεράνη έχει επανειλημμένα τονίσει ότι η προθεσμία για μια συμφωνία λήγει στις 31 Μαΐου.

Το αδιέξοδο είναι σαφές. Στη Βιέννη, μέσω των συνομιλητών της με την ΕΕ, η Ουάσιγκτον συμφώνησε να άρει τις κυρώσεις κατά του ιρανικού πετρελαίου, των πετροχημικών και της κεντρικής τράπεζας, αλλά αρνείται να τις άρει από άτομα όπως μέλη του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης.

Ταυτόχρονα, στην Τεχεράνη, συνέβη κάτι πολύ ενδιαφέρον με τον Ali Larijani, πρώην πρόεδρο του Κοινοβουλίου, ένα φιλόδοξο μέλος μιας αρκετά προεξέχουσας οικογένειας, του οποίου η υποψηφιότητα για την προεδρία απορρίφθηκε από το συμβούλιο των φρουρών της επανάστασης. Ο Λαριγιάνι αποδέχθηκε αμέσως την απόφαση. Όπως μου είπαν οι ειδήμονες της Τεχεράνης, αυτό συνέβη χωρίς τριβή επειδή έλαβε μια λεπτομερή εξήγηση για κάτι πολύ μεγαλύτερο: το νέο παιχνίδι στην πόλη.

Όπως έχει η κατάσταση, αυτός που προορίζεται ως ο σχεδόν αναπόφευκτος νικητής στις 18 Ιουνίου φαίνεται να είναι ο Ιμπραήμ Ραϊσί, μέχρι σήμερα ο αρχιδικαστής – και συνδεόμενος με τους Φρουρούς της Επανάστασης. Υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα να ζητήσει από τους επιθεωρητές του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας να εγκαταλείψουν το Ιράν – και αυτό σημαίνει το τέλος του Κοινού Ολοκληρωμένου Σχεδίου Δράσης όπως το γνωρίζαμε, με απρόβλεπτες συνέπειες. (Από την πλευρά των Φρουρών της Επανάστασης, η πυρηνική συμφωνία είναι ήδη νεκρή).

Ένας επιπλέον παράγοντας είναι ότι το Ιράν υποφέρει επί του παρόντος από σοβαρή ξηρασία – ενώ το καλοκαίρι δεν έχει καν φτάσει. Το ηλεκτρικό δίκτυο θα είναι υπό τεράστια πίεση. Τα φράγματα είναι άδεια – οπότε είναι αδύνατο να βασιστεί στην υδροηλεκτρική ενέργεια. Υπάρχει σοβαρή λαϊκή δυσαρέσκεια σχετικά με το γεγονός ότι η ομάδα του προέδρου Ρουχανί για οκτώ χρόνια εμπόδιζε το Ιράν να αποκτήσει πυρηνική ενέργεια. Μία από τις πρώτες πράξεις του Raeisi μπορεί να είναι να διατάξει την άμεση κατασκευή ενός πυρηνικού σταθμού.

Δεν χρειαζόμαστε μετεωρολόγο για να δούμε προς τα πού φυσάει ο άνεμος όταν πρόκειται για τις τρεις πρώτες «υπαρξιακές απειλές» του σε παρακμή ηγεμόνα – Ρωσία, Κίνα και Ιράν. Αυτό που είναι σαφές είναι ότι καμία από τις παλιές καλές μεθόδους που αναπτύχθηκαν για τη διατήρηση της υποταγής των υποτελών δεν λειτουργεί – τουλάχιστον όταν αντιμετωπίζει πραγματικά κυρίαρχες δυνάμεις.

Καθώς η σινό-ρωσοφοβία διαλύεται σε μια ομίχλη κυρώσεων και υστερίας, χαρτογράφοι όπως ο Γιανγκ Τζιετσί και ο Νικολάι Πατρούσεφ χαράσσουν αδυσώπητα τη μεταμοντέρνα τάξη.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου