Articles by "Ρωσία"

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ρωσία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
του Λεωνίδα Βατικιώτη 

Μεγάλη επιτυχία για την Μέρκελ και τον Πούτιν ήταν η απόφαση που έλαβε η Δανία στις 30 Οκτωβρίου να δώσει το πράσινο φως για να διέλθει από τα χωρικά της ύδατα ο αγωγός Nord Stream 2 συνολικού μήκους 1.230 χιλιομέτρων, που θα μεταφέρει ετησίως 55 δισ. κυβικά μέτρα φυσικού αερίου. Η απροθυμία της Κοπεγχάγης να δώσει μια οριστική απάντηση στο αίτημα που είχε καταθέσει η Gazprom από τον Απρίλιο του 2017, δημιουργούσε τον κίνδυνο να εκτινάξει το κόστος κατασκευής του αγωγού και να καθυστερήσει την ολοκλήρωσή του. Η αρχική αξία του σχεδίου ανερχόταν σε 9,5 δισ. ευρώ και η προθεσμία ολοκλήρωσης του έργου ήταν το τέλος του 2019, έτσι ώστε από την πρώτη μέρα του νέου χρόνου το φυσικό αέριο από τη Ρωσία να εισέρχεται στη Γερμανία μέσω του αγωγού Nord Stream 2. Αν ωστόσο οι Ρώσοι ήταν διατεθειμένοι να επιβαρυνθούν με 560 εκ. ευρώ επιπλέον, όπως έγινε γνωστό ότι θα στοίχιζε η παράκαμψη των εθνικών υδάτων της Δανίας και η πόντιση του αγωγού στα διεθνή ύδατα όπου η μοναδική υποχρέωση αφορά την τήρηση της νομοθεσίας για το περιβάλλον και την ασφαλή διέλευση των πλοίων, με τίποτε δεν ήταν διατεθειμένοι να χάσουν την προθεσμία ολοκλήρωσης του έργου.

Η σημασία που έχει για τη Ρωσία το τέλος του 2019 υπογραμμίζεται από την λήξη την ίδια ημέρα της συμφωνίας με την Ουκρανία για τη διέλευση του φυσικού αερίου μέσω επίγειων αγωγών από το έδαφός της. Πιθανή καθυστέρηση της παράδοσης του νέου αγωγού υποχρεώνει την Ρωσία να υπογράψει με την Ουκρανία μια νέα συμφωνία και, στην πράξη, να αποδεχθεί η Μόσχα τους εκβιασμούς του Κιέβου. Αν τηρηθεί το αρχικό σχέδιο παράδοσης του έργου στις 31/12/2019 η Μόσχα έχει όλη την ελευθερία κινήσεων να διαπραγματευτεί μια συμφωνία που ναι μεν θα συνεχίσει την τροφοδοσία της Ουκρανίας με ρωσικό φυσικό αέριο, αλλά τη ίδια στιγμή θα μπορεί να αρνηθεί ταπεινωτικούς συμβιβασμούς που θα θέσει το Κίεβο για να συνεχίσει να απομυζά τη Ρωσία με 2-3 δισ. ευρώ ετησίως, ως κόστη διέλευσης.

Το πράσινο φως της Δανίας αποτελεί νίκη της Γερμανίας, ήττα των ΗΠΑ και θρίαμβο της Ρωσίας.

Το Βερολίνο αποδείχτηκε πώς παρά τους συμβιβασμούς που μπορεί να αποδέχεται και τις υποχωρήσεις που μπορεί να κάνει στο πλαίσιο του ανταγωνισμού του με την Ουάσινγκτον, επ’ ουδενί δεν βάζει στη ζυγαριά των διαπραγματεύσεων την ενεργειακή του ασφάλεια. Αντίθετα, δηλαδή με το πώς λειτουργούν χώρες όπως η Ελλάδα, η Γερμανία χαράζει κόκκινες γραμμές τις οποίες τηρεί χωρίς τυμπανοκρουσίες ούτε λεονταρισμούς. Πιθανά κι εξ αιτίας του κατεπείγοντος χαρακτήρα που έχει η ενεργειακή της ασφάλεια λόγω της απόφασης να κλείσει τους πυρηνικούς της αντιδραστήρες μέχρι το 2022.

Από την άλλη, οι αμερικανικοί εκβιασμοί έπεσαν στο κενό, αν και ακόμη οι ΗΠΑ δεν έχουν πει την τελευταία τους λέξη. Τον Ιούλιο ψηφίστηκε από τη ν Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας, με συντριπτική μάλιστα πλειοψηφία, πρόταση του γερουσιαστή Τεντ Κρουζ για την επιβολή κυρώσεων στις εταιρείες που συμμετέχουν στην κοινοπραξία. Τις επόμενες εβδομάδες θεωρείται σίγουρη η ανακοίνωση οικονομικών κυρώσεων, που σε καμιά περίπτωση όμως δεν θα ακυρώσουν το έργο που κατά 87% είναι έτοιμο. Απλώς θα επιβαρύνουν οικονομικά τις γερμανικές πολυεθνικές που συμμετείχαν στην κατασκευή του. Επίσης, θα αποκαλύψουν ότι πίσω από την έγνοια των ΗΠΑ για την ενεργειακή κυριαρχία της Ευρώπης αυτό που κυρίως κρύβεται είναι τα δικά της οικονομικά συμφέροντα και μια συμπεριφορά στις διεθνείς οικονομικές σχέσεις που παραπέμπει στα ήθη της Άγριας Δύσης. Το ζητούμενο των ΗΠΑ είναι η προώθηση του αμερικανικού υγροποιημένου φυσικού αερίου στη ευρωπαϊκή αγορά και το έχουν μάλιστα καταφέρει σε ένα βαθμό. Από την επίσκεψη του Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ στην Ουάσιγκτον όταν υποσχέθηκε να αυξηθούν οι ευρωπαϊκές εισαγωγές υγροποιημένου αερίου, οι εισαγωγές έχουν αυξηθεί κατά 200%! Το πρόβλημα όμως είναι ότι ακόμη και τώρα οι τιμές του παραμένουν μη ανταγωνιστικές. Ξέροντας επομένως η Ουάσινγκτον ότι δεν μπορεί να ανταγωνιστεί το ρωσικό αέριο με όρους ελεύθερης αγοράς επικαλείται πολιτικούς κινδύνους για να επιβάλει τις δικές της εξαγωγές και να βελτιώσει το εμπορικό της ισοζύγιο. Έτσι, διασφαλίζει την γεωπολιτική της ηγεμονία και την ίδια ώρα αυξάνουν τα κέρδη τους οι εταιρείες ορυκτών καυσίμων, που χρηματοδοτούν και στηρίζουν αθρόα τον Τραμπ.

Η Ρωσία τέλος, εξασφαλίζει την ενεργειακή της πρόσβαση στην Ευρώπη. Η αύξηση της συμμετοχής του ρωσικού φυσικού αερίου από το 40% που είναι σήμερα στη ευρωπαϊκή αγορά στο 45-50% την επόμενη δεκαετία σηματοδοτεί την ακύρωση των αμερικανικών σχεδίων για την ανέγερση ενός νέου τείχους, ενεργειακού αυτή τη φορά, που θα διαχωρίζει τη Ρωσία από τη Δυτική Ευρώπη και ταυτόχρονα θα αυξάνει την εξάρτησή της από τις ΗΠΑ. Στις επιτυχίες που καταγράφει η Ρωσία στο ενεργειακό μέτωπο αξίζει επίσης να προστεθεί η συμφωνία με την Ουγγαρία να φτάσει στα εδάφη της ο αγωγός TurkStream που διέρχεται από την Τουρκία, τη Βουλγαρία και τη Σερβία.

πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ρεπορτάζ: Μιχαήλ Στυλιανού

Oι αντιδράσεις της Μόσχας στην εγκατάλειψη από την Ουάσιγκτον των Κούρδων συμμάχων της στην επικείμενη κατακτητική επίθεση του Ερντογάν στην Συρία χαρακτηρίζονται μέχρι στιγμής από την επιδεικτική προσαρμογή σε δύο αρχές: Της μη ανάμειξης στην διάρρηξη σχέσεων μεταξύ δύο συμμάχων (αντιπάλων της) και στην επανάληψη της σύστασης της « Όλοι οι ξένοι στρατιωτικοί με παράνομη παρουσία στην Συρία οφείλουν να αποσυρθούν.»

Η φρασεολογία χειρισμού του θέματος είναι λακωνική. Το διεθνές όργανο ενημέρωσης, το τηλεοπτικό δίκτυο RT ( Russia Today), πρόταξε σήμερα το θέμα σε πρώτη θέση, αλλά περιορίστηκε στην προβολή των αντιδράσεων μελών του Κογκρέσου, αμφοτέρων των παρατάξεων, που καταδίκασαν την απόφαση ως «προδοσία» πιστού συμμάχου, που θα πλήξει την εμπιστοσύνη και άλλων συμμάχων στην αξιοπιστία των ΗΠΑ. Παραπλήσιες δηλώσεις Κούρδων και Αράβων κατοίκων της απειλούμενης παραμεθόριας ζώνης της Συρίας συνέλεξε και μετέδωσε απεσταλμένος του ρωσικού σταθμού στην περιοχή.

Στις ΗΠΑ, το ιδιαίτερα δημοφιλές ανεξάρτητο ειδησεογραφικό δελτίο Ζero Hedge επισήμανε τα εξής για τις ρωσικές αντιδράσεις:

«Η αντίδραση της Ρωσίας στην ανακοίνωση-σοκ του Λευκού Οίκου ότι «η Τουρκία θα προχωρήσει σύντομα στην σχεδιασμένη επιχείρησή της στην Βόρειο Συρία», ήταν λακωνική…

«Ενώ ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου δήλωσε σε αντίδραση ότι «όλες οι ξένες στρατιωτικές δυνάμεις που βρίσκονται παράνομα στην Συρία οφείλουν να απομακρυνθούν» και ότι «η εδαφική ακεραιότητα της Συρίας πρέπει να προστατευθεί», η επικείμενη αποχώρηση των Αμερικανών από το θέατρο θα έγινε αναμφίβολα δεκτή με στεναγμό ανακούφισης από τους Ρώσους αξιωματούχους, αφού πρόκειται για την υπ΄αριθμόν 1 προτεραιότητά τους -την προστασία και υπεράσπιση της κυβέρνησης ΄Ασαντ.
Αμερικανο-Τουρκική περίπολος στην Βόρειο Συρία τον περασμένο μήνα. Φωτό AFP/Getty.

«Η Ρωσία έχει αποδείξει ότι είναι σε θέση να ελέγχει τις επεκτατικές πολιτικές του Ερντογάν, αλλά όχι και την αμερικανική παρουσία στην Συρία. Τα περασμένα χρόνια, από το 2015, οι αμερικανικές και ρωσικές δυνάμεις, σε πολλές περιπτώσεις, βρέθηκαν στο χείλος άμεσης σύγκρουσης και ανάφλεξης ενός πιθανού 3ου Παγκόσμιου Πολέμου.

Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντιμίτρι Πεσκώφ * επανέλαβε την Δευτέρα ότι η Ρωσία και Τουρκία συμφωνούν απόλυτα στην διαφύλαξη της εδαφικής ακεραιότητας της Συρίας: «Ελπίζουμε ότι οι Τούρκοι συνάδελφοι να μείνουν συνεπείς σε αυτήν την θέση υπό όλες τις συνθήκες», δήλωσε.

Τα γεγονότα έδωσαν στην Μόσχα την ευκαιρία να υπενθυμίσει την ρωσική θέση:

«Η Ρωσική Ομοσπονδία έμεινε αμέτοχη στην εσωτερική διαμάχη της Συρίας, μέχρις ότου οι εχθροί της Συρίας άρχισαν να χρησιμοποιούν τα μέσα τρομοκρατικών μονάδων να επιτίθενται κατά της νόμιμης κυβέρνησης της χώρας» δήλωσε στο πρακτορείο ΤΑSS ο Ρώσος υφυπουργός Αμύνης Αντιστράτηγος Αλεξάντερ Φόμιν.

«Σχεδόν το 90% του πληθυσμού της Συρίας ζει σήμερα –πρόσθεσε- σε εδάφη υπό τον πλήρη έλεγχο του συριακού κράτους» και επαναβεβαίωσε ότι η αποστολή του ρωσικού παράγοντα δεν θα επεκταθεί πέραν της βοήθειας στην συριακή κυβέρνηση να ξεριζώσει την τρομοκρατία.

΄Ετσι μπορούμε να συμπεράνουμε ότι οι ρωσικές δυνάμεις θα παραμείνουν στο περιθώριο των εξελίξεων στην Συρία -εκτός του να ενθαρρύνουν τους Κούρδους να συνεχίσουν τις διαπραγματεύσεις με τον Πρόεδρο ΄Ασαντ- παράλληλα περιμένοντας την πλήρη και τελική αποχώρηση των Αμερικανών.

Από την οπτική γωνία της Δαμασκού, η εξέλιξη θα επιβάλει στις ισχυρές κουρδικές πολιτικές ομάδες στην Βόρειο Συρία την ανάγκη να ζητήσουν την προστασία της Δαμασκού, μέσω μιας συμφωνίας «με τον Δαίμονα που γνωρίζουμε». Πάντως οι κουρδικές δυνάμεις της Συρίας δεν διαπραγματεύονται πλέον από θέσεως ισχύος και δεν διαθέτουν άλλη επιλογή, παρά να παραχωρήσουν μέγα μέρος της προηγούμενης αυτονομίας τους, μετά τον τερματισμό της αμερικανικής προστατευτικής παρουσίας.

Φυσικά η μελλοντική τύχη των κρίσιμων πηγών πετρελαίου και φυσικού αερίου της Συρίας, που όλες βρίσκονται στην, απειλούμενη από τους Τούρκου και κατεχόμενη από κυρίως κουρδικές δυνάμεις, περιοχή της Συρίας, θα αποτελέσει ένα ενδιαφέρον ερώτημα. Η Δαμασκός μπορεί να χάσει ένα μεγάλο κομμάτι της εδαφικής κυριαρχίας της κατά μήκος των βορείων συνόρων της με την Τουρκία για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, αλλά μπορεί να ανακτήσει και πάλι τις εσωτερικές ενεργειακές πηγές της.

Αλλά εάν η περασμένη σπασμωδικότητα της κυβέρνησης Τραμπ είναι μια ένδειξη, η νέα κατάσταση μπορεί να ανατραπεί εξ ίσου αιφνίδια όσο και η προηγούμενη.»



*Σημ.συντ: Ο Ντιμίτρι Πεσκώφ, εκπρόσωπος του Ρώσου προέδρου είναι σύζυγος Τουρκάλας, φίλος της Τουρκίας και έχει χαρακτηριστεί συνήγορός της στο Κρεμλίνο.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Dominique Moisi, Project Syndicate, Ζero Hedge,Tue, 01/10/2019

Στην αξιολόγηση των μηνυμάτων και για την Ελλάδα του κατωτέρω σημαντικού άρθρου, ο αναγνώστης είναι χρήσιμο να γνωρίζει ότι ο διπλωματούχος του Χάρβαρντ και της Σορβόννης συντάκτης του, γιος επιζήσαντος του στρατοπέδου Άουσβιτς, προβεβλημένος στην Γαλλία ως γεωπολιτική αυθεντία, θεωρείται και αυθεντικός εκφραστής του Ατλαντικού κατεστημένου, υπερασπιστής της «Ευρωπαϊκής Ιδέας» και πεισματικός εισηγητής της επέκτασης της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης στην Ανατολικήν Ευρώπη.

Αυτά τα προσωπικά χαρακτηριστικά προσδίδουν ιδιαίτερη βαρύτητα στις παραδοχές του Δομινίκ Μωυσή, ( υπογραμμισμένες από τον ίδιο, ότι η παγκόσμια γεωπολιτική πραγματικότητα έχει αλλάξει δραματικά, ότι η Ρωσία επέστρεψε ως παγκόσμια δύναμη, ότι η ευρω-ενωσιακή προσπάθεια «περιορισμού» της Ρωσίας απέτυχε και ότι τα ανοίγματα του προέδρου Μακρόν υπαγορεύονται από το γαλλικό συμφέρον και την Ντεγκωλλική διπλωματική παράδοση.

Ποιούμενος την ανάγκη φιλοτιμία, ο αρθρογράφος αγωνίζεται πάντως να διασώσει την έδρα αυστηρού κριτή του σεβασμού αξιών, δικαστή της «ρωσικής συμπεριφοράς» και επόπτη του ισοβαρούς πάρε-δώσε με την Ρωσία που επιχειρεί ο Μακρόν.

Αλλά ιδού το αξιοσημείωτο άρθρο στην κρίση του αναγνώστη:

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού


O Γάλλος Πρόεδρος Εμμάνουελ Μακρόν είναι πεπεισμένος ότι τώρα είναι η κατάλληλη ώρα για την αναστύλωση των σχέσεων με την Ρωσία. Και γι’ αυτό το κατέστησε διπλωματική προτεραιότητα να αποκαταστήσει ένα κλίμα εμπιστοσύνης μεταξύ Παρισιού και Μόσχας.

Αυτή την πρωτοβουλία υπαγορεύουν τρείς λόγοι…

Πρώτος και κύριος είναι ότι η διεθνής στρατηγική πραγματικότητα έχει αλλάξει δραματικά. Η Κίνα ανέρχεται, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες, μολονότι πρωτεύουσα ακόμη παγκόσμια δύναμη, απαγκιστρώνεται από τις διεθνείς υποχρεώσεις της. Και η Ρωσία, με τον γηράσκοντα και συρρικνούμενο πληθυσμό της, και μια τεράστια και σε μεγάλο βαθμό ακατοίκητη έκταση γης, είναι ο φυσικός στόχος των μακροπρόθεσμων φιλοδοξιών της Κίνας.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα έπρεπε να μην παραιτηθούν παθητικά να βλέπουν την Ρωσία στερούμενη άλλης επιλογής από την συμμαχία της με την Κίνα. Αντίθετα θα όφειλαν να προσπαθήσουν να πείσουν τους Ρώσους ότι το μέλλον τους είναι με την Ευρώπη και όχι σαν βοηθητικός εταίρος της Κίνας, σε μιαν βαθειά ανισόρροπη σχέση. Το πεπρωμένο της Ρωσίας βρίσκεται στην Δύση, όχι στην Ανατολή.

Επιπλέον, ενώ η Ρωσία δεν είναι ισοδύναμη με την Κίνα, έχει ξαναγίνει ένας σοβαρός παγκόσμιος παράγων. Πολλές τρέχουσες συγκρούσεις, από την Ανατολικήν Ευρώπη έως την Μέση Ανατολή απλά δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν χωρίς την ανάμειξη της Ρωσίας.

Αυτό αντιπροσωπεύει ένα είδος θριάμβου του Ρώσου Προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν, ο οποίος ανήλθε στην εξουσία προ εικοσαετίας σχεδόν, υποσχόμενος να αποκαταστήσει την διεθνή δύναμη και επιρροή της χώρας του. Ειδικότερα ο Πούτιν ήθελε οι ΗΠΑ να συμπεριφέρονται στην Ρωσία όχι ως προς ένα απλό αντικείμενο της ιστορίας, όπως έκαναν επί προεδρίας του προκατόχου του προέδρου Μπορίς Γέλτσιν, αλλά ως πραγματικό συνομιλητή. Και ενώ μπορεί να ήταν αδύνατη η αποκατάσταση του διπολικού κόσμου της εποχής του Ψυχρού Πολέμου, τουλάχιστον οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να εξαναγκαστούν να αναγνωρίσουν την σπουδαιότητα ενός εκσυγχρονισμένου και ετοιμοπόλεμου ρωσικού στρατού, ικανού να επέμβει στην προηγούμενη Σοβιετική σφαίρα και πιο πέρα..

Με άλλα λόγια η Ρωσία επέστρεψε. Το να αρνείται η Ευρώπη να το αναγνωρίσει, η απλά να προσπαθεί να περιορίσει την Ρωσία, δεν μπορεί να αποτελεί μια ικανοποιητική βάση για ένα μακροπρόθεσμο στρατηγικό δόγμα και για μια ρεαλιστική διπλωματία.

Ο δεύτερος λόγος για την διπλωματική πρωτοβουλία της Γαλλίας προς την Ρωσία είναι για να καλύψει ένα ηγετικό κενό στην Ευρώπη. Η Βρετανία, η οποία ήταν τελευταία η ποιο αποφασιστική στην καταγγελία της συμπεριφοράς της Ρωσίας, έχει ουσιαστικά θέσει τον εαυτό της εκτός παιχνιδιού. Απορροφημένη από την ιλαροτραγωδία του Brexit, που οδήγησε στην χειρότερη πολιτική κρίση της χώρας από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Βρετανία εξατμίστηκε από την σκηνή ως σοβαρός διπλωματικός παράγων.

Στο μεταξύ η Γερμανία, η ευρωπαϊκή δύναμη με την στενότερη ιστορική και πολιτιστική σχέση με την Ρωσία, βρίσκεται στο τέλος ενός πολιτικού κύκλου. Είναι και επικίνδυνο και άδικο να υποτιμά κανείς την Γερμανίδα Καγκελάριο ΄Αγκελα Μέρκελ, αλλά δεν έχει πια την ισχύ ή την ενεργητικότητα για να ηγείται της Ευρώπης στις συναλλαγές της με τον έξω κόσμο, ούτε να συσπειρώνει τους ίδιους τους Ευρωπαίους.

Με την Βρετανία και την Γερμανία ανίκανες σήμερα να διαδραματίσουν έναν μείζονα διπλωματικό ρόλο, και την Ισπανία, την Πολωνία και την Ιταλία να μην είναι σε θέση να παίξουν ρόλο πρωταγωνιστή, το συμπέρασμα είναι πολύ απλό: Εν μέρει ελλείψει άλλου και εν μέρει εκ της ενεργητικότητας και της φαντασίας του νεαρού προέδρου της, ήρθε η ώρα της Γαλλίας.

Τέλος, η απόπειρα του Μακρόν να αποκαταστήσει τις σχέσεις με την Ρωσία είναι σε πλήρη αρμονία με την Ντεγκωλλική παράδοση της Γαλλίας.

Το φυσικό ένστικτο του Σαρλ Ντε Γκωλ ωθούσε σε θέση ενδιαμέσου μεταξύ διαφορετικών συστημάτων και στο να βλέπεις πέρα από την τρέχουσα ενσάρκωση άλλων κρατών. Πίσω από την Σοβιετική ΄Ενωση, ή την Κίνα του Μάο Τσε Τουνγκ, ο Ντε Γκωλ έβλεπε την αιώνια Ρωσία ή την αιώνια Κίνα. Στις σχέσεις με μιαν άλλη χώρα δεν πρέπει κανείς να παραλύει από την φύση του καθεστώτος της.

Η επανασύνδεση με αυτή την παράδοση μπορεί επίσης να εντάσσεται στους υπολογισμούς της εσωτερικής πολιτικής του Μακρόν. Τείνοντας το χέρι προς το Κρεμλίνο μπορεί να κατευνάζει τους οικονομικούς τομείς που έχουν πληγεί σκληρότερα από τις Δυτικές κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας, και να υπονομεύει την κριτική των παραδοσιακών φιλορωσικών κομμάτων της άκρας δεξιάς και της άκρας αριστεράς.

Αλλά άλλο είναι να εξηγείς τις ρίζες μιας πολιτικής και την συλλογιστική που την υπαγορεύει και άλλο να δικαιολογείς πλήρως την απόφαση. Ιδιαίτερα οι κυβερνήσεις της κεντρικής και της ανατολικής Ευρώπης είναι φιλύποπτες για την νέα διπλωματική πρωτοβουλία της Γαλλίας. Γιατί μια επαναπροσέγγιση με την Ρωσία, ερωτούν και γιατί τώρα;

Ερχόμενη από την κοσμική Γαλλία, μια τέτοια χριστιανική ελεημοσύνη –να δίνεις πριν να λάβεις οτιδήποτε σε αντάλλαγμα- μοιάζει είτε αφέλεια είτε Μακιαβελισμός. Επιπλέον μοιάζει να αντιφάσκει με την έμφαση της Γαλλίας στις ευρωπαϊκές αξίες. Ασφαλώς οι επικριτές της ρωσικής πρωτοβουλίας του Μακρόν λένε ότι η διάσταση μεταξύ της υπεράσπισης των πολιτικών αρχών εντός της ΕΕ και της διπλωματικής πρακτικής έξω από την ΄Ενωση δεν πρέπει να είναι τόσο μεγάλη ώστε να θέτει σε κίνδυνο την συνοχή και των δύο.

Επιπλέον, επιχειρηματολογούν, ο Μακρόν ενεργεί μονομερώς, χωρίς να έχει πραγματικά συμβουλευθεί τους Ευρωπαίους εταίρους και συμμάχους. Δεν μπορεί να ισχυρίζεται ότι μιλάει εξ ονόματος της Ευρώπης εάν εξακολουθεί να λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο, πάντοτε θέτοντας τα άλλα μέλη της ΕΕ μπροστά σε ένα είδος τετελεσμένου γεγονότος.

Μολονότι κατανοώ αυτές τις επικρίσεις (και συμμερίζομαι μερικές από αυτές), ωστόσο υποστηρίζω την προσπάθεια του Μακρόν.

Η Δυτική αυστηρή πολιτική περιορισμού της Ρωσίας απέτυχε. Μια πολιτική διαλόγου μπορεί επομένως να είναι δικαιολογημένη, υπό τον όρο ότι δεν ασκείται με αφέλεια ή με πλήρη περιφρόνηση για τις αρχές.

Επιπλέον ο Μακρόν θα ήταν το τελευταίο άτομο με ψευδαισθήσεις για την Ρωσία του Πούτιν. Κατά τις γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2017 η Ρωσία τοποθετήθηκε ενεργά υπέρ της ακροδεξιάς αντιπάλου του, της Μαρίν Λεπέν, διασπείροντας συστηματικά ψευδείς ειδήσεις και παραπληροφόρηση. Ούτε θα ήθελε ο Μακρόν τον Πούτιν να μοιάζει ότι τα παίρνει όλα δικά του -και μάλιστα όταν η Ρωσία επιμένει στα φερσίματα που προκάλεσαν κατ’ αρχήν την επιδείνωση των σχέσεών της με την Ευρώπη.

Η Γαλλία έκανε μια τολμηρή πρώτη κίνηση για την αναστύλωση των σχέσεων με την Ρωσία. Η μπάλα είναι τώρα στο γήπεδο του Πούτιν.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Manlio Dinucci, Reseau International, 25-9-2019
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού
«Μόλις επέστρεψα από την Αλεξανδρούπολη, μιαν σημαντική στρατηγική επίσκεψη που πραγματοποιήθηκε τόσο χάρις στις εξαιρετικές στρατιωτικές σχέσεις μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ελλάδας όσο και της στρατηγικής επένδυσης που η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών πραγματοποιεί στην Αλεξανδρούπολη». Δήλωση του Αμερικανού πρεσβευτή στην Ελάδα Τζέφρυ Πάϊατ, (διορισμένου το 2016 από τον πρόεδρο Ομπάμα).

Το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, στην Βόρειο-Ανατολική Ελλάδα, που συνορεύει με την Τουρκία και την Βουλγαρία, βρίσκεται στην Θάλασσα του Αιγαίου, κοντά στα στενά των Δαρδανελίων τα οποία, συνδέοντας επί τουρκικού εδάφους την Μεσόγειο και την Μαύρη Θάλασσα, αποτελούν μια βασική οδό ναυσιπλοΐας κυρίως για την Ρωσία.


Η γεωστρατηγική σημασία αυτού του λιμένα, τον οποίο ο Πάιατ επισκέφτηκε συνοδευόμενος από τον ΄Ελληνα υπουργό Αμύνης Νικόλαο Παναγιωτόπουλο, εξηγείται από τον ίδιο τον πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Αθήνα: « Ο λιμένας της Αλεξανδρούπολης, χάρις στην στρατηγική θέση του και τις υποδομές του βρίσκεται στην κατάλληλη θέση για την στήριξη των στρατιωτικών επιχειρήσεων στην περιοχή, όπως το απέδειξε η πρόσφατη άσκηση «Σπαθοφόρος Φρουρός» ( « Saber Guardian 2019”).

Η «στρατηγική επένδυση», που η Ουάσιγκτον πραγματοποιεί ήδη στις λιμενικές εγκαταστάσεις, αποβλέπει να κάνει την Αλεξανδρούπολη μιαν από τις σημαντικότερες στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ στην περιοχή, ικανή να εμποδίζει την πρόσβαση των ρωσικών πλοίων στην Μεσόγειο. Αυτό κατέστη δυνατό χάρις στις «εξαιρετικές στρατιωτικές σχέσεις» με την Ελλάδα, η οποία από πολύ καιρό έχει θέσει τις στρατιωτικές βάσεις της στην διάθεση των ΗΠΑ: Ιδιαίτερα την Λάρισα, για τα ένοπλα αεροπλάνα-ρομπότ Reapers και Στεφανοβίκιο για τα καταδιωκτικά F-16 και τα ελικόπτερα Apache. Αυτή η βάση (του Στεφανοβικίου) θα ιδιωτικοποιηθεί και θα αγοραστεί από τις ΗΠΑ.

Ο πρεσβευτής Πάιατ δεν κρύβει την επιθυμία που έχουν οι ΗΠΑ να ενισχύσουν την στρατιωτική παρουσία τους στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες της περιοχής της Μεσογείου: «Εργαζόμαστε με άλλους δημοκρατικούς εταίρους στην περιοχή να αποκρούσουμε τις κακοποιούς παράγοντες όπως η Ρωσία και η Κίνα, οι οποίοι έχουν συμφέροντα διαφορετικά των δικών μας», όπως «η Ρωσία που χρησιμοποιεί την ενέργεια ως εργαλείο της κακοποιού επιρροής της». Κατόπιν υπογραμμίζει την σπουδαιότητα που απέκτησε η «γεωπολιτική της ενέργειας», τονίζοντας ότι «η Αλεξανδρούπολη έχει ένα κρίσιμο ρόλο συνδέσμου για την ενεργειακή ασφάλεια και την σταθερότητα της Ευρώπης». Η Δυτική Θράκη, η ελληνική επαρχία όπου βρίσκεται ο λιμένας, είναι πράγματι «ένα ενεργειακό σταυροδρόμι για την Κεντρική και Ανατολικήν Ευρώπη».

Για να γίνει αντιληπτό τι θέλει να πει ο πρεσβευτής φτάνει μια ματιά στον γεωγραφικό χάρτη. Η παραμεθόριος Ανατολική Θράκη –δηλαδή το ευρωπαϊκό τμήμα της Τουρκίας- είναι το σημείο όπου καταλήγει, έχοντας διασχίσει την Μαύρη Θάλασσα, ο αγωγός αερίου Turk Stream, που έρχεται από την Ρωσία και βρίσκεται στην τελευταία φάση της εγκατάστασής του. Από το σημείο αυτό και μέσω ενός άλλου αγωγού το ρωσικό αέριο θα πρέπει να φθάσει στην Βουλγαρία, την Σερβία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Πρόκειται για την ρωσική απάντηση στον επιτυχημένο ελιγμό των ΗΠΑ, οι οποίες, με την αποφασιστική βοήθεια της ευρωπαϊκής Κομισιόν, ματαίωσαν το 2014 τον αγωγό South Stream, που επρόκειτο να φέρει το ρωσικό αέριο στην Ιταλία και στις άλλες χώρες της Ε.Ε.

Οι ΗΠΑ επιχειρούν τώρα να ματαιώσουν και τον Turk Stream, στόχο πολύ δυσκολότερο, δοθέντος ότι παρεμβάλλεται τώρα και ο παράγων της επιδείνωσης των σχέσεων με την Τουρκία. Γι΄αυτόν τον λόγο στηρίζονται στην Ελλάδα, στην οποία εισάγουν αυξανόμενες ποσότητες υγροποιημένου (αμερικανικού) φυσικού αερίου, σε αντικατάσταση του ρωσικού.

Δεν ξέρουμε τι ακριβώς ετοιμάζουν οι ΗΠΑ στην Ελλάδα, μεταξύ άλλων και εναντίον της Κίνας που προτίθεται να κάνει τον Πειραιά ένα σημαντικό σταθμό του Νέου Δρόμου του Μεταξιού. Αλλά δεν θα έπρεπε να εκπλαγούμε εάν, κατά το προηγούμενο του «Επεισοδίου στον Κόλπο του Τονκίνου»*, βλέπαμε στο Αιγαίο ένα «Επεισόδιο της Αλεξανδρούπολης»

Manlio Dinucci

Édition de il manifesto



* Το «επεισόδιο του Τονκίνου» αποδείχτηκε η «πλαστή σημαία» ή ψευδής ανακοίνωση ( ότι δύο αμερικανικά αντιτορπιλικά βομβαρδίστηκαν στο κόλπο του Τονκίνου) με την οποία τον Αύγουστο του 1964 ο Πρόεδρος Τζόνσον δικαιολόγησε την εξαπόλυση του εξοντωτικού πολέμου εναντίον του Βιετνάμ, ακόμη και με βόμβες ναπάλμ και χημικά για την καταστροφή και των δασών της χώρας.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Zero Hedge,Wed, 28/08/2019

[Μήνυμα «παραδοσιακού συμμάχου» και προς θαλασσωμένους Μεσογειακούς συμμάχους, άξιο μελέτης και συναγωγής χρησίμων έως σωτήριων διδαχών -για να μην γίνουμε «ένα θέατρο στρατηγικής σύγκρουσης μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας».]


Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

΄Εχοντας διαφύγει εκτός σκηνής, μετά την κοινή πρες-κόνφερενς που έδωσε με τον Πρόεδρο Τραμπ, κατά την λήξη της συνόδου των G7, ο Γάλλος Πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν έδραξε την ευκαιρία να πλήξει τον Τραμπ και να αγκαλιάσει τον Πούτιν, (προφανώς με την έγκριση της ΄Αγκελας Μέρκελ).

«Ζούμε το τέλος της Δυτικής Ηγεμονίας», είπε ο Μακρόν στους διπλωμάτες την Τρίτη, δείχνοντας την άνοδο του Πεκίνου και της Μόσχας, σαν σημάδια μιας ανατροπής στην παγκόσμια σκηνή.

«Η παγκόσμια τάξη έχει σεισθεί όσο ποτέ άλλοτε…» Κλυδωνίζεται εξ αιτίας των σφαλμάτων που διέπραξε η Δύση σε ορισμένες κρίσεις, αλλά επίσης και των επιλογών που έκαναν οι Ηνωμένες Πολιτείες τα τελευταία λίγα χρόνια –και όχι μόνο υπό την παρούσα κυβέρνηση.»

Πρόκειται βέβαια για μια βολή που στόχευε τον Πρόεδρο Τραμπ, αλλά αναρωτιέται κανείς εάν ο Μακρόν έχει συνείδηση ότι και ο ίδιος ανήκει στην «Δύση», της οποίας καταγγέλλει τα λάθη.

Στην συνέχεια ο Μακρόν κορύφωσε το μήνυμά του, προειδοποιώντας ότι «θα αποτελούσε στρατηγικό λάθος» για τα έθνη της Δύσης το να μην αλλάξουν την (εχθρική) στάση τους απέναντι στην Ρωσία.

Όπως σημειώνει το ρωσικό δίκτυο RT, η ρητορική του Μακρόν για την Ρωσία έχει γίνει κάπως ηπιότερη τους τελευταίους μήνες…

«Το να διώχνουμε την Ρωσία μακριά από την Ευρώπη είναι ένα κρίσιμο στρατηγικό λάθος»

΄Ετσι, ωθούμε την Ρωσία είτε σε απομόνωση, όπερ αυξάνει τις εντάσεις, είτε στο να συμμαχήσει με άλλες μείζονες δυνάμεις, όπως η Κίνα, πράγμα που μπορεί να μη μας συμφέρει, είπε ο Μακρόν, καλώντας σε «αναθεώρηση» των σχέσεων με την Μόσχα.

Αλλιώς, η Ευρώπη θα μείνει κολλημένη με «κατεψυγμένες κρίσεις» και θα παραμείνει «ένα θέατρο στρατηγικής σύγκρουσης μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας», τόνισε ο Γάλλος Πρόεδρος.

Αυτές οι «επιλογές» έχουν επιπτώσεις «στις συγκρούσεις στην Μέση Ανατολή και αλλού, καθιστώντας απαραίτητη την αναθεώρηση της στρατιωτικής και διπλωματικής στρατηγικής, σημείωσε ο Μακρόν.

Κατά ειρωνική συγκυρία, τα χαϊδευτικά για τα αυτιά του Πούτιν σχόλια του Μακρόν ήρθαν μετά την μαστίγωση του Προέδρου Τραμπ από τα περισσότερα Δυτικά ΜΜΕ , επειδή τόλμησε να προτείνει την πρόσκληση του Πούτιν στην Σύνοδο των G7 του 2020 (στην οποία οικοδεσπότης θα είναι ο Τραμπ).

Και το περίεργο είναι ότι στο παραθαλάσσιο αποχαιρετιστήριο δείπνο της συνόδου, όπου ο Τραμπ ανακοίνωσε την πρόθεσή του να καλέσει και τον Ρώσο Πρόεδρο του χρόνου, εναντίον της πρόθεσης του Αμερικανού Προέδρου μίλησαν ο Πολωνός πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ και ο Γάλλος Πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν!!!

΄Ενας διπλωμάτης που ήταν παρόν, είπε σε δημοσιογράφο ότι η πρόταση Τραμπ προκάλεσε ένταση: «Οι περισσότεροι από τους άλλους ηγέτες έλεγαν ότι είναι μια οικογένεια, μια λέσχη, μια κοινότητα φιλελεύθερων δημοκρατιών και γι΄αυτόν τον λόγο δεν μπορείς να επιτρέψεις την επάνοδο του Πούτιν, που δεν αντιπροσωπεύει όλα αυτά.»

Φαίνεται ότι ο Ιταλός πρωθυπουργός Τζιουζέπε Κόντε, ήταν ο μόνος ηγέτης στους G7 που υποστήριξε την πρόταση Τραμπ.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Moon of Alabama 8-8-19

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Μια κάπως περίεργη είδηση που δημοσιεύθηκε στο Oilprice.com ισχυριζόταν ότι η Ρωσία θα εγκαθιστούσε στρατό, πολεμικά πλοία και μαχητικά αεριωθούμενα στο Ιράν. Η είδηση αναδημοσιεύθηκε από το Yahoo.com και το Zero hedge, παρά το ότι ήταν εξόφθαλμα παραμύθι.

Με τίτλο : Russia Gains Stranglehold Over Persian Gulf: Η Ρωσία Αποκτά Λαβή Πνιγμού Στον Περσικό Κόλπο, το δημοσίευμα ανέφερε:

«Σε μια δυνητικά καταστροφική κλιμάκωση των εντάσεων στον Περσικό Κόλπο, η Ρωσία σχεδιάζει να χρησιμοποιήσει τους ιρανικούς λιμένες Μπαντάρ-ε- Μπουσχέρ και Χαμπαχάρ σαν προκεχωρημένες βάσεις για πολεμικά σκάφη και πυρηνικά υποβρύχια, φρουρούμενα από εκατοντάδες οπλίτες των ειδικών δυνάμεων, μεταμφιεσμένους ως «στρατιωτικούς συμβούλους» και μιαν αεροπορική βάση πλησίον του Μπαντάρ-ε-Μπουσχέρ σαν ορμητήριο για 35 μαχητικά αεροπλάνα Σουχόι 35 και Σουχόϊ 57,όπως ανέφεραν (στην ιστοσελίδα) «Oil Price.com» ανώτερες πηγές πλησίον του ιρανικού καθεστώτος. Ο επόμενος γύρος των κοινών στρατιωτικών γυμνασίων στον Ινδικό Ωκεανό και στα Στενά του Ορμούζ θα σημειώσει την απαρχή της επί τόπου (ρωσικής) στρατιωτικής επέκτασης στο Ιράν, δοθέντος ότι στα ρωσικά πολεμικά θα επιτραπεί από το Ιράν να χρησιμοποιήσουν τις εγκαταστάσεις στο Μπαντάρ-ε-Μπουσχέρ και στο Χαμπαχάρ. Αναλόγως της δυνάμεως της εσωτερικής και εξωτερικής αντίδρασης σε αυτή την εξέλιξη, τα πολεμικά και οι ειδικές ρωσικές δυνάμεις μπορούν να μείνουν εκεί και να αυξηθούν αριθμητικά κατά τα προσεχή πενήντα χρόνια.

Από πού να αρχίσουμε;

1) Ο Περσικός Κόλπος είναι μια λίμνη, με ένα μέσο βάθος μικρότερο των 50 μέτρων. Είναι ένα μέρος που κάποιος θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει μόνο μικροσκοπικά υποβρύχια-νάνους.

2) Τα μαχητικά αεροπλάνα Σουχόϊ Su-57 δεν έχουν ακόμη κατασκευαστεί. Αυτά που πετούν τώρα είναι δοκιμαστικά και δεν διαθέτουν ακόμη τους αναγκαίους νέους κινητήρες. Η Ρωσία πρόσφατα παρήγγειλε την πρώτη φουρνιά των Su-57, αλλά οι πρώτες παραδόσεις θα γίνουν το 2022-24. 35 αεροπλάνα αυτού του τύπου μπορεί να είναι διαθέσιμα σε μια δεκαετία περίπου. Και όταν είναι έτοιμα θα προστατεύουν την Μάννα Ρωσία από το ΝΑΤΟ και όχι κάποιες ιρανικές πετρελαιοπηγές.

3) Οι Σπέτσναζ (και όχι Σπέτναζ) είναι ακριβά εκπαιδευμένες ειδικές δυνάμεις. Δεν εκτελούν καθήκοντα φρουράς βάσεων.

4) Το Σύνταγμα του Ιράν δεν επιτρέπει την στάθμευση ξένων στρατευμάτων. Το άρθρο 146 είναι ξεκάθαρο σε αυτό:

Η εγκατάσταση οποιασδήποτε ξένης βάσεως στο Ιράν, ακόμη και για ειρηνικούς σκοπούς, απαγορεύεται.

Τον Αύγουστο 2016 οι Ρώσοι και Ιρανοί στρατιωτικοί συμφώνησαν να εγκαταστήσουν στο Χαμαντάν του Ιράν μιαν βάση ανεφοδιασμού για βομβαρδιστικά τύπου Su-22M3, χρησιμοποιούμενα στην Συρία. Λίγες μέρες αφού η ανάπτυξη έγινε γνωστή η συμφωνία παραμερίσθηκε.

Στις 22 Αυγούστου η Τεχεράνη ζήτησε την διακοπή της στρατιωτικής συνεργασίας και εμπόδισε τους Ρώσους να χρησιμοποιούν τις βάσεις. Ένας λόγος για την εκπληκτική αυτή τροπή των εξελίξεων ήταν η πολιτική διένεξη στο Ιράν, όταν ο υπουργός Αμύνης, Στρατηγός Χοσείν Δεγκάν κατηγορήθηκε ότι «ασέβησε προς την Βουλή» και Παραβίασε το Σύνταγμα της χώρας.

5) Ο «επόμενος γύρος κοινών στρατιωτικών γυμνασίων’ Ιράν και Ρωσίας στον Ινδικό Ωκεανό και στα στενά του Ορμούζ» θα είναι ο ΠΡΩΤΟΣ. Και απαιτήθηκε ειδική συμφωνία. Γι΄αυτό και αποτέλεσε είδηση.

Mόσχα, 5 Αυγούστου Πρακτ.ΤΑΣΣ. Η Τεχεράνη αναμένει να διεξαγάγει εφέτος κοινά ναυτικά γυμνάσια με την Ρωσία και οι προετοιμασίες θα αρχίσουν σύντομα, δήλωσε την Δευτέρα ο διοικητής του Ιρανικού Στόλου, αντιναύαρχος Χοσείν Χανζαντί.

«Νωρίτερα υπογράψαμε μια συμφωνία (για κοινές ασκήσεις) με τις ένοπλες δυνάμεις της Ρωσίας και με την διοίκηση του ρωσικού στόλου. Σύντομα θα αρχίσουν οι προετοιμασίες και ο σχεδιασμός των ασκήσεων, που θα πραγματοποιηθούν εντός του έτους,» ανέφερε το πρακτορείο Φάρς ότι δήλωσε ο ναύαρχος Χανζαντί.

Στα τέλη Ιουλίου ο διοικητής του ιρανικού στόλου πραγματοποίησε επίσκεψη στην Ρωσία. Εδήλωσε στο ιρανικό πρακτορείο ΙΡΝΑ ότι ιρανό-ρωσικά γυμνάσια θα πραγματοποιηθούν σύντομα στο βόρειο τμήμα του Ινδικού Ωκεανού, περιλαμβανομένων των Στενών του Ορμούζ.

Μια «ειδικός των ιρανό-ρωσικών σχέσεων» σχολίασε: Ariane Tabatabai @ArianeTabatabai - 21:34 UTC · Aug 5, 2019:

«Ιρανικά ΜΜΕ αναφέρουν ότι το Ιράν και η Ρωσία υπέγραψαν μια συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας.

Οι λεπτομέρειες της συνεργασίας δεν δημοσιεύτηκαν, αλλά αυτή είναι η πρώτη φορά που μια τέτοια συμφωνία συνάφθηκε μεταξύ των δύο χωρών.

Είναι «η πρώτη φορά που μια τέτοια συμφωνία συνάπτεται μεταξύ των δύο χωρών», μόνο αν κανείς αγνοήσει την Κοινή Συμφωνία Στρατιωτικής Συνεργασίας μεταξύ Ρωσίας και Ιράν, που υπογράφτηκε τον Ιανουάριο του 2015, όπως και την άλλη που συνάφθηκε τον Αύγουστο του 2017. Η νέα συμφωνία είναι μόνο η πρώτη κατά το ότι προβλέπει κοινά στρατιωτικά γυμνάσια.

Φαίνεται πως οι «ειδικοί» που δουλεύουν για Δυτικές «δεξαμενές σκέψης» και κάποιοι αρθρογράφοι με μυστήριες «ανώτερες πηγές πλησίον του ιρανικού καθεστώτος» δεν είναι οι καλύτερα πληροφορημένοι άνθρωποι όταν πρόκειται για το Ιράν.

Κάθε ένα από τα πιο πάνω πέντε σημεία καταδεικνύει ότι η είδηση είναι ανοησία και ότι ο συντάκτης της δεν έχει ιδέα των στρατιωτικών και στρατηγικών θεμάτων. Δεν είναι περίεργο ότι και το υπόλοιπο του άρθρου στο Oilprice είναι εξ ίσου σκουπίδια όπως και η πρώτη παράγραφός του. Μυστήριες πηγές, που κακολογούν το Ιράν, ελλειμματική γνώση των γεγονότων και υποθετικές ερμηνείες τους δεν κάνουν μιαν αξιόπιστη πληροφόρηση.

Το Ιράν και η Ρωσία είχαν κατά καιρούς δύσκολες σχέσεις. Το 2010, ο τότε πρόεδρος Μετβιέντεβ υπέγραψε τις κυρώσεις κατά του Ιράν που αποφάσισε το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ με υποκίνηση των ΗΠΑ. Οι σχέσεις Ιράν-Ρωσίας πάγωσαν μετά από αυτό. Τις αναζωογόνησε η εντατική συνεργασία των δύο χωρών κατά τον πόλεμο στην Συρία. Αλλά οι σχέσεις δεν είναι αρκετά στενές ώστε να επιτρέπουν ρωσική βάση στο Ιράν.

Το Ιράν χρειάζεται όπλα και στην Ρωσία αρέσει να τα πουλάει. Περί αυτού πρόκειται. Μπορεί να γίνονται κάποια κοινά γυμνάσια, αλλά αυτά είναι συμβολικά και δεν συνιστούν συμμαχία. Το Ιράν είναι πολύ υπερήφανο για την ανεξαρτησία του και το κοινοβούλιό του δεν θα συμφωνούσε σε συμμαχία, όταν η Ρωσία δεν επιθυμεί να υπερεκτεθεί. Μόνο μια αμερικανική επίθεση στο Ιράν θα άλλαζε αυτή την εικόνα.

Δεν είναι δύσκολο να δεις το θέμα σωστά. Δεν έχεις παρά να σκεφτείς το ερώτημα: Μια ρωσική βάση στον Περσικό Κόλπο;

Για να κάνει τι;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Manlio Dinucci, Comité Valmy, 3 août 2019

[Το κατωτέρω πολύ σημαντικό άρθρο του έγκυρου Ιταλού στρατιωτικού εμπειρογνώμονα αποκτά πυρηνικό ενδιαφέρον για την Ελλάδα στον εν εξελίξει ελληνο-αμερικανικό «στρατηγικό διάλογο», για την αναβάθμιση και τον πολλαπλασιασμό των αμερικανικών βάσεων στην χώρα.]

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάϊκ Πομπέο ανακοίνωσε στις 2 Αυγούστου μετά από έξη μήνες αναμονής, την οριστική αποχώρηση των ΗΠΑ από την Συνθήκη για τους Πυρηνικούς Πυραύλους Ενδιαμέσου Βεληνεκούς, κατηγορώντας την Ρωσία ότι «την έχει εσκεμμένα παραβιάσει, εκθέτοντας σε κίνδυνο τα ανώτατα συμφέροντα των ΗΠΑ». Αυτή η είδηση δεν είχε στην Ιταλία παρά ελάχιστη απήχηση στην πολιτική και στα ΜΜΕ. Το εθνικό πρακτορείο ειδήσεων δεν της αφιέρωσε παρά λίγες αράδες. Και όμως βρισκόμαστε μπροστά σε μιαν απόφαση που θα έχει δραματικές συνέπειες για την Ιταλία, εκτιθέμενη όπως και άλλες ευρωπαϊκές χώρες να βρεθεί στην πρώτη γραμμή σε μιαν πυρηνική αναμέτρηση ΗΠΑ-Ρωσίας, όχι λιγότερο επικίνδυνη από του πρώτου Ψυχρού Πολέμου....

Η Συνθήκη INF, που υπογράφτηκε το 1987 από τους προέδρους Γκορμπατσώφ και Ρέιγκαν, κατήργησε όλους τους χερσαίους πυρηνικούς πυραύλους μικρού και μέσου βεληνεκούς (μεταξύ 500 και 5,500χλμ), προπάντων τους αμερικανικούς βαλλιστικούς πυραύλους Pershing 2, εγκατεστημένους στην Βρετανία, στην Ιταλία, στην Δυτική Γερμανία, στο Βέλγιο και στην Ολλανδία και ταυτόχρονα τους βαλλιστικούς πυραύλους SS20 που είχε εγκαταστήσει η Σοβιετική ΄Ενωση στα εδάφη της.

Το 2014 η κυβέρνηση Ομπάμα κατηγόρησε την Ρωσία, χωρίς να παρουσιάσει καμιάν απόδειξη, ότι δοκίμασε έναν πύραυλο κρουαζιέρας της απαγορευμένης από την Συνθήκη κατηγορίας και το 2015 ανήγγειλε ότι «απέναντι στην παραβίαση της Συνθήκης IFN από την Ρωσία, οι ΗΠΑ εξετάζουν την εγκατάσταση χερσαίων πυραύλων στην Ευρώπη”. Το σχέδιο επικυρώθηκε από την κυβέρνηση Τραμπ. Το 2018 το Κογκρέσο εξουσιοδότησε την χρηματοδότηση «ενός προγράμματος έρευνας και ανάπτυξης ενός πυραύλου κρουαζιέρας, εκτοξευόμενου από χερσαία αυτοκίνητη βάση» .

Η Μόσχα διέψευδε ότι ο δικός της πύραυλος κρουαζιέρας παραβίαζε την συνθήκη και κατηγορούσε, από την πλευρά της την Ουάσιγκτον ότι οι βάσεις εκτόξευσης αντιπυραύλων που είχε εγκαταστήσει στην Ρουμανία και Πολωνία εναντίον υποτιθέμενων ιρανικών πυραύλων, μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την εκτόξευση πυραύλων κρουαζιέρας με πυρηνικές κεφαλές. Μπροστά σε αυτή την αντιπαράθεση θα πρέπει να έχει κανείς κατά νουν τον γεωγραφικό παράγοντα: Ενώ ένας αμερικανικός πυρηνικός πύραυλος ενδιάμεσου βεληνεκούς, εγκατεστημένος στην Ευρώπη, μπορεί να πλήξει την Μόσχα (εντός ολίγων λεπτών), ένας ανάλογος ρωσικός πύραυλος, εγκατεστημένος στο ρωσικό έδαφος, μπορεί να πλήξει τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες , αλλά όχι την Ουάσιγκτον. Σε αναστροφή της εικόνας θα είχαμε την εγκατάσταση ρωσικών πυρηνικών πυραύλων κρουαζιέρας ενδιαμέσου βεληνεκούς στο Μεξικό.

« Οι Ηνωμένες Πολιτείες – υπογράμμισε ο Μάϊκ Πομπέο στην διακήρυξή του- εκτιμούν ιδιαίτερα την σταθερή συνεργασία και αποφασιστικότητα των συμμάχων του ΝΑΤΟ στην απάντηση τους στην ρωσική παραβίαση της Συνθήκης». Εγκώμιο που τους άξιζε: Οι σύμμαχοι, της Ιταλίας περιλαμβανομένης, εκήρυξαν την Ρωσία ένοχη παραβίασης της Συνθήκης, υιοθετώντας με κλειστά τα μάτια την κατηγορία που εκτόξευσαν οι ΗΠΑ χωρίς την παραμικρή απόδειξη.

Η εξάλειψη της Συνθήκης IΝF, που ανέστειλε στην συνέχεια και η Ρωσία στις 3 Ιουλίου, εντάσσεται στην κούρσα των εξοπλισμών, η οποία βασίζεται πλέον όχι τόσο στην ποσότητα αλλά στην ποιότητα των πυρηνικών όπλων, των συστημάτων εκτόξευσης και των χώρων εγκατάστασής τους. Πληροφορίες στρατιωτικών πηγών αναφέρουν ότι οι ΗΠΑ ετοιμάζουν νέους χερσαίους πυρηνικούς πυραύλους τόσο κρουαζιέρας όσο και βαλλιστικούς ( ικανούς να πλήξουν τον στόχο τους σε έξη με οκτώ λεπτά από την εκτόξευση). Η Ρωσία έχει προειδοποιήσει ότι εάν έχουν την βάση τους στην Ευρώπη, θα στοχεύσει τους ρωσικούς (πυρηνικούς) πυραύλους στα εδάφη όπου είναι εγκατεστημένοι οι αμερικανικοί πύραυλοι.

Ο ενταφιασμός της Συνθήκης IΝF έχει ως παράλληλο στόχο την Κίνα. Το αποκάλυψε ο ίδιος ο Πομπέο κατηγορώντας την Κίνα ότι αναπτύσσει ( στο δικό της έδαφος) χερσαίους πυρηνικούς πυραύλους ενδιαμέσου βεληνεκούς με τους οποίους «απειλεί τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους στην Ασία». Οι ΗΠΑ ετοιμάζονται επομένως να αναπτύξουν νέους πυρηνικούς πυραύλους ενδιαμέσου βεληνεκούς όχι μόνο κατά της Ρωσίας αλλά και εναντίον της Κίνας. Δύο δυνάμεων ικανών να απαντήσουν με νέα πυρηνικά όπλα.

Η Στάση της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης είναι και εδώ χαρακτηριστική: Στην Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών (21 Δεκεμβρίου 2018) συνέβαλε στον ενταφιασμό της Συνθήκης IΝF, ψηφίζοντας σύσσωμη την απόρριψη του ψηφίσματος με το οποίο η Ρωσία πρότεινε την διατήρηση της Συνθήκης και την καθιέρωση μηχανισμών ελέγχου συμμόρφωσης και διαπραγματεύσεων.

Και ενώ έδωσε έτσι την συγκατάθεσή της για την εγκατάσταση νέων αμερικανικών πυρηνικών όπλων στις χώρες της Ευρώπης, είχε προχθές τον απίθανο τουπέ να εκδώσει την ακόλουθη ανακοίνωση: «Ενθαρρύνουμε την διατήρηση των αποτελεσμάτων της Συνθήκης IΝF . Οφείλουμε να προσέξουμε να μη ακολουθήσουμε τον δρόμο μιας νέας κούρσας στους εξοπλισμούς, που θα εμείωνε τα σημαντικά αποτελέσματα που επιτεύχθηκαν μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου»…


Manlio Dinucci Édition de samedi 3 août 2019 de il manifesto
Traduit de l’italien par Marie -Ange Patrizio.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Zero Hedge, 16-6-2019

Μετάφραση Μιχαήλ Στυλιανού

Ο Πρόεδρος Τραμπ εξακόντισε την κατηγορία της «προδοσίας» κατά των Τάϊμς της Νέας Υόρκης για το εκτεταμένο άρθρο έρευνας που υποστηρίζει ότι οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες αναβάθμισαν τις συστηματικές κυβερνο-επιθέσεις τους κατά του δικτύου ηλεκτρισμού της Ρωσίας. «Αυτό είναι μια ουσιαστική πράξη προδοσίας από μιαν κάποτε μεγάλη εφημερίδα σε απέλπιδα αναζήτηση μιας είδησης, οποιασδήποτε είδησης, ακόμη και αν κάνει κακό στην χώρα», έγραψε σε μήνυμα στο Τουίτερ ο Τραμπ, το βράδυ του Σαββάτου, αντιδρώντας στην είδηση που κυκλοφόρησε λίγες ώρες νωρίτερα.

΄Επειτα, έσπευσε να προσθέσει ένα δεύτερο μήνυμα συνέχειας, σε κεφαλαία, «ΕΠΙΣΗΣ, ΟΧΙ ΑΛΗΘΙΝΟ» - σαν τότε να είχε αντιληφτεί ότι το αρχικό του μήνυμά έμοιαζε να επιβεβαιώνει την είδηση. Στην συνέχεια κατήγγελλε πρόσθετα τους Τάϊμς ότι δημοσίευσαν «χωρίς την ελάχιστη σκέψη για τις συνέπειες».

Δεν είναι ακόμη αποσαφηνισμένο το κατά πόσο αυτά σημαίνουν ότι ο Πρόεδρος είναι έξω φρενών για το γεγονός ότι η δημοσίευση μιας αληθινής και εξακριβωμένης πληροφορίας θα μπορούσε να βλάψει την εθνική αξιοπιστία και την εθνική ασφάλεια, ή ότι μια ψευδής είδηση θα μπορούσε να τραυματίσει τις ΗΠΑ και να επισύρει ηλεκτρονικά αντίποινα . Αλλά τα παρορμητικά μηνύματα του Τραμπ στο Τουίτερ το Σάββατο μοιάζουν να στηρίζουν την πρώτην ερμηνεία.

Οι Τάϊμς γρήγορα αντέδρασαν μέσω Τουϊτερ, στις κατηγορίες για προδοσία, με τα εξής:

«Το να κατηγορείται ο Τύπος με προδοσία είναι επικίνδυνο. Περιγράψαμε το άρθρο στην κυβέρνηση πριν το δημοσιεύσουμε. ΄Όπως αναφέρεται στο κείμενο του άρθρου, οι αξιωματούχοι της εθνικής ασφάλειας του Προέδρου Τραμπ εδήλωσαν ότι δεν υπάρχουν ανησυχίες.

Τόσο ο στρατηγός Νακασόνε όσο και ο κ. Μπόλτον, μέσω εκπροσώπων, αρνήθηκαν να απαντήσουν σε ερωτήσεις για διεισδύσεις στο ηλεκτρικό δίκτυο της Ρωσίας. Αξιωματούχοι του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας επίσης αρνήθηκαν να σχολιάσουν, αλλά δήλωσαν ότι δεν έχουν ανησυχίες για την εθνική ασφάλεια από τις λεπτομέρειες του ρεπορτάζ των Τάϊμς για την στοχοποίηση του ρωσικού δικτύου ηλεκτρισμού –ίσως μια ένδειξη ότι κάποιες από τις εισβολές προορίζονταν να γίνουν αντιληπτές από τους Ρώσους.»

Το άρθρο των Τάϊμς της Νέας Υόρκης περιγράφει μιαν, όπως υποστηρίζει, εξελισσόμενη αμερικανική επιχείρηση διείσδυσης και εμφύτευσης καταστρεπτικού ιού στο ενεργειακό δίκτυο της Ρωσίας, σε προετοιμασία για οποιαδήποτε ενδεχόμενη μελλοντική μείζονα επιχείρηση κυβερνοπολέμου και επιπλέον σαν «προειδοποίηση» στο Κρεμλίνο. Ωστόσο το ρεπορτάζ είναι φειδωλό σε λεπτομέρειες και πληθωρικό σε μαρτυρίες ανώνυμων «σημερινών και πρώην» αξιωματούχων. Κατά τους Τάϊμς, «αξιωματούχοι περιέγραψαν την προηγουμένως μυστική προώθηση αμερικανικού κώδικα υπολογιστή μέσα στο ρωσικό ενεργειακό δίκτυο και σε άλλους στόχους».

Οι αξιωματούχοι ανέφεραν ότι «αυτό (η επιχείρηση διείσδυσης) προχώρησε μακριά, πολύ επιθετικότερα στην διάρκεια του περασμένου χρόνου» και ότι «κάνουν πράγματα σε μια κλίμακα που ούτε φανταζόμαστε πριν λίγα χρόνια». Μολονότι οι αμερικανικές επιχειρήσεις δεν έφτασαν στο επίπεδο συγκεκριμένων επιθέσεων, το καταστροφικό παρείσακτο (malware) αποτελεί μια «επίμονη παρουσία» εντός της ρωσικής υποδομής.

Το ρεπορτάζ παρουσιάζει τις τελευταίες ενισχυμένες ηλεκτρονικές επιχειρήσεις εναντίον της Ρωσίας ως μέρος μια ευρύτερης εκστρατείας συνωμοτικού ελέγχου του ενεργειακού δικτύου της χώρας από το 2012 –προσπάθειες που αυξήθηκαν μετά το θρυλούμενο ρωσικό «χάκινγκ» και την ανάμειξη στις εκλογές του 2016.

Κρίσιμη πληροφορία: Όπως το CNN μεταδίδει για το την είδηση: «Δύο κυβερνητικοί αξιωματούχοι δήλωσαν στους Τάϊμς πως πιστεύουν ότι ο Πρόεδρος Τραμπ δεν είχε ενημερωθεί με καμιά λεπτομέρεια για την εμφύτευση αμερικανικού κώδικα κομπιούτερ μέσα στο ρωσικό ενεργειακό δίκτυο.»

Και επιπλέον, η όλη αυτή ιστορία ξεκάθαρα υποδηλοί ότι οι ίδιοι οι εντεταλμένοι για την ενημέρωση του Προέδρου των ΗΠΑ αξιωματούχοι των μυστικών υπηρεσιών, στην πραγματικότητα αποκρύπτουν από τον Πρόεδρο πληροφορίες ζωτικής σημασίας.

Ώστε, περί αυτού πρόκειται –με δεδομένη την αξιοπιστία της είδησης- βασικά μια μεγάλη «μυστική στρατιωτική δράση» διευθύνεται από Διοικητές της αμερικανικής άμυνας και των μυστικών υπηρεσιών, με εσκεμμένη καταστρατήγηση της νόμιμης πολιτικής εποπτείας του Λευκού Οίκου;

Πράγματι, ίσως έχει δίκιο ο Πρόεδρος Τραμπ να έχει τη λέξη «προδοσία» σαν πρώτη σκέψη του –αν και δεν θα αφορούσε το ρεπορτάζ των Τάϊμς, αλλά εκείνους που προσπάθησαν να κρύψουν την επιχείρηση από τον ίδιο τον Πρόεδρο των ΗΠΑ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Zero Hedge, Via The Strategic Culture Foundation, /07 06/2019
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν υποδέχθηκε τον Κινέζο Πρόεδρος Ξι Ζιπίνγκ αυτή την εβδομάδα στην Μόσχα για μια τριήμερη επίσκεψη. Δεν ήταν μόνο η προσωπική εγκαρδιότητα μεταξύ των δύο ηγετών που προβλήθηκε. ΄Εχουν ήδη συναντηθεί περί τις 30 φορές τα έξη τελευταία χρόνια. Ο Πρόεδρος Ξ ί χαρακτήρισε τον Πρόεδρο Πούτιν ως τον στενότερο σύμμαχο και φίλο του.

Ακόμη σημαντικότερο, τα δύο έθνη στερεώνουν μιαν στρατηγική συμμαχία που θα μπορούσε να προσδιορίσει την μορφή της γεωπολιτικής πραγματικότητας του 21ου Αιώνα.

Οι Πούτιν και Ξι, συμμετείχαν επίσης αυτήν την εβδομάδα στην ετήσια σύνοδο του Διεθνούς Οικονομικού Συνεδρίου της Πετρούπολης και υπέγραψαν πλήθος εμπορικών συμφωνιών, οι οποίες θα ωθήσουν την Ευρασιατική και ευρύτερα την παγκόσμια ανάπτυξη.

Μεγαλύτερης ακόμη σημασίας είναι η συνεχής ώθηση από την Μόσχα και το Πεκίνο στην διεξαγωγή του διεθνούς εμπορίου με τα εθνικά νομίσματα, αποφεύγοντας το αμερικανικό δολάριο ως μέσο πληρωμών. Αυτό είναι ένα κρίσιμο βήμα για την αντιμετώπιση του επιδιωκόμενου «ηγεμονικού ελέγχου» του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος από την Ουάσιγκτον. Κατ’ επανάληψη η Ουάσιγκτον καταχράται την προνομιακή της θέση να τυπώνει ή να αποσύρει δολάρια, προκειμένου να προωθεί τα σχέδιά της για την κυριαρχία της επί άλλων εθνών. Αυτή η κατάχρηση πρέπει να σταματήσει και θα σταματήσει καθώς η Ρωσία και η Κίνα στρώνουν τον δρόμο προς έναν νέο, δικαιότερο μηχανισμό διεθνών οικονομικών συναλλαγών και εμπορίου.

Το όραμα συνεργασίας και συνεταιρισμού που περιέγραψαν οι Πούτιν και Ξι βασίζεται στον αμοιβαίο σεβασμό και στην ειρηνική ευημερία. Όχι μόνο γι’ αυτά τα δύο έθνη, αλλά για όλα τα άλλα που θα συμμετάσχουν στο συλλογικό σχέδιο που εξεπόνησαν . Με αυτόν τον τρόπο, η συμμαχία που στερεώνεται από την Κίνα και την Ρωσία, είναι ενός είδους που προσφέρει μια νέαν ελπίδα για ένα προοδευτικό και ειρηνικό μέλλον για τον πλανήτη.

Αυτή η θετική προοπτική είναι ιδιαίτερα θελκτική σε μιαν εποχή όπου οι ΗΠΑ, υπό τον Πρόεδρο Τραμπ, εξαπολύουν μια ομοβροντία εντάσεων και δυνητικών συρράξεων στην προσπάθειά τους να επιβεβαιώσουν την διεθνή κυριαρχία. Οι ΗΠΑ εκτοξεύει κυρώσεις και απειλές κατά πολλών εθνών, όπως η Ρωσία και η Κίνα, αλλά επίσης και εναντίον των υποτιθεμένων συμμάχων της στην Ευρώπη, σε μιαν απεγνωσμένη απόπειρα να αποκαταστήσει την μονομερή ηγεμονική φιλοδοξία της.

Αυτό το σχέδιο είναι η άρνηση του οράματος της αλληλεγγύης και της συνεργασίας που επρόβαλε η ρωσική και η κινεζική ηγεσία. Ο «Αμερικανικός τρόπος» δεν είναι μόνον μάταιος. Είναι μια νοοτροπία του όλα-για-όλα, που οδηγεί στην καταστροφή και στον πόλεμο. Σε έναν δρόμο όπου τελικά κανείς δεν κερδίζει.

Και ωστόσο η Ιστορία μας το έχει δείξει ήδη. Στον 20ό Αιώνα διεξάχθηκαν δύο φρικαλέοι πόλεμοι –με συνολικό αριθμό θυμάτων του εφιαλτικού μεγέθους των 100 εκατομμυρίων ανθρώπων- κυρίως εξαιτίας του ιδιοτελούς ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού και της νοοτροπίας του όλα-για-όλα.

Η Ρωσία και η Κίνα ήσαν τα δυο έθνη που υπέφεραν περισσότερο σε αυτές τις τόσο αιματηρές συρράξεις. Και οι δυο ξέρουν το τρομακτικό κόστος του πολέμου αλλά επίσης την ανεκτίμητη αξία της ειρήνης. Γι’ αυτό είναι ενθαρρυντικό να βλέπεις αυτές τις δύο χώρες να σφυρηλατούν ένα υπόδειγμα διεθνούς συνεργασίας, βασιζόμενης στην αμοιβαιότητα και στην δέσμευση για την ανάπτυξη προς το γενικό καλό όλων των λαών.

Η πολυύμνητη πολυμέρεια (multilateralism) κατά την διάρκεια της λεγόμενης Pax Americana ήτανε πάντοτε υπερτιμημένη. Λειτούργησε πράγματι ως κάλυμμα για την πιστευόμενη παγκόσμια ηγεμονία της Ουάσιγκτον. Το σημερινό ξήλωμα τής υπό αμερικανική ηγεσία Δυτικής Τάξης είναι απλώς η ανάδυση στην επιφάνεια του άσχημου προσώπου της αμερικανικής εξουσίας.

Ενώ ο Πούτιν και ο Ξι αυτήν την εβδομάδα εκπροσωπούσαν ένα όραμα για το μέλλον, φαίνεται ειρωνική σύμπτωση ότι οι ΗΠΑ και μερικοί άλλοι Δυτικοί ηγέτες εντρυφούσαν σε ιστορική παρελθοντολογία. Η πλαστή συντροφικότητα των Δυτικών ηγετών ήταν επίσης εξόφθαλμη, διαψευδόμενη από τις συνεχιζόμενες πολλαπλές συγκρούσεις μεταξύ των ΗΠΑ, Γαλλίας, Βρετανίας και Γερμανίας.

Ο Πρόεδρος Τραμπ και οι άλλοι επρόβαλαν την 75η επέτειο της αποβατικής επιχείρησης στην Νορμανδία τον Ιούνιο του 1944. Αυτό το γεγονός σημείωνε το άνοιγμα του Δυτικού Μετώπου στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς Ευρώπη και συνέβαλε στην τελική ήττα του 3ου Ράιχ τον Μάιο του 1945. Είναι αξιοθρήνητο πάντως ότι οι Δυτικοί ηγέτες επιμένουν σε μιαν υπεροπτική και ψεύτικη θέση ότι η απόβαση στην Νορμανδία ήταν το αποφασιστικό σημείο καμπής προς την οριστική νίκη στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Είναι ειλικρινά αναμφισβήτητο ότι ήταν ο σοβιετικός Ερυθρός Στρατός και οι κολοσσιαίες θυσίες των σοβιετικών πολιτών που αποτέλεσαν την κρίσιμη δύναμη στην ήττα της ναζιστικής Γερμανίας και την απελευθέρωση της Ευρώπης από τον φασισμό. Η τρομακτική μάχη του Στάλινγκραντ, που τσάκισε την ναζιστική πολεμική μηχανή, είχε τελειώσει τον Φεβρουάριο του 1943, κάπου 16 μήνες προτού οι Δυτικοί Σύμμαχοι αρχίσουν την υπερβολικά καθυστερημένη δημιουργία του Δυτικού Μετώπου.

Ο Δυτικοί ηγέτες μπορούν να εντρυφούν σε κομπασμούς αυτό-εξυπηρέτησης για υποτιθέμενες παλαιές δόξες. Αυτό δεν αλλάζει τα ιστορικά αρχεία και την ιστορική αλήθεια. Και εξάλλου, αυτοί που δεν διδάσκονται από την Ιστορία είναι καταδικασμένοι να παγιδευτούν στα σφάλματα και στα αδιέξοδά της.

΄Αρμοζε τέλεια ότι ο Πούτιν και ο Ξι δεν συμμετείχαν στις επετειακές εκδηλώσεις της νοσταλγίας και της καταφυγής στην απατηλή δόξα του 20ου Αιώνα. Ήταν σκυμμένοι στην σφυρηλάτηση μιας συμμαχίας κατάλληλης για τον 21ο Αιώνα.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Tom Luongo, Zero Hedge, 25/04/2019

[Παρά την ανιχνευτική μελλοντολογία του, το ακόλουθο άρθρο Αμερικανού σχολιαστή με ζήτηση στα μέσα εναλλακτικής ενημέρωσης, παραθέτει ενδιαφέρουσες άγνωστες πληροφορίες και πειστικά στοιχειωμένη συλλογιστική και εμπλουτίζει την γνώση της πορείας των πραγμάτων του κόσμου για τον αναγνώστη που διαβάζει με την πάντοτε δέουσα επιφύλαξη.]

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Σήμερα είναι μεγάλη μέρα για την Κορέα. Η πρώτη συνάντηση κορυφής, πρόσωπο με πρόσωπο, του Ρώσου Προέδρου Πούτιν και του Βόρειο-Κορεάτη ηγέτη Κιμ Γιονγκ Ουν πραγματοποιείται στο Βλαδιβοστόκ.

Την ίδια ώρα αρχίζει στο Πεκίνο το 2ο ετήσιο Συνέδριο του Νέου Δρόμου του Μεταξιού (Ζώνης και Δρόμου ή BRI).

Η συνάντηση μεταξύ Πούτιν και Κιμ ετοιμαζόταν από καιρό, αλλά φήμες γι’ αυτήν κυκλοφόρησαν μόνο την περασμένη εβδομάδα. Όμως θα ήταν λάθος να νομίσει κανείς πως κανονίστηκε την τελευταία στιγμή. Δεν έγινε έτσι.

Το μέλλον της Κορέας θα μπορούσε να κριθεί σήμερα από αυτούς τους δύο άνδρες. Ξέρω πως ακούγεται παράτολμο. Αλλά ας μου επιτραπεί να ολοκληρώσω.

Μολονότι κανείς δεν νομίζει ότι αυτή η συνάντηση είναι σημαντική, ή ότι μπορεί από αυτήν να προκύψει κάτι ουσιαστικό, εγώ το πιστεύω. Είναι ακριβώς το είδος της έκπληξης με την οποία αρέσει στον Πούτιν να αιφνιδιάζει τον κόσμο ξαφνικά και -κάνοντάς το- να αλλάζει την σκακιέρα της γεωπολιτικής. Παραδείγματα:

-Η είσοδος της Ρωσίας στην Συρία το 2015, δυο μέρες μετά την ιστορική ομιλία του Πούτιν στην Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ.

- Ο λόγος του για την Κατάσταση της Ρωσικής Ομοσπονδίας το 2018, όταν ανακοίνωσε τους υπερηχητικούς πυραύλους, βάζοντας σε δύσκολη θέση το αμερικανικό στρατιωτικό/βιομηχανικό σύμπλεγμα, που επιτάχυνε την εφαρμογή του δόγματος Μπόλτον για την υποταγή του κόσμου.

-Η πτήση των 2 πυρηνικών βομβαρδιστικών TU-160 στην Βενεζουέλα, που προκάλεσε πανικό στην Ουάσιγκτον και οδήγησε στις ατζαμίδικες επιχειρήσεις αλλαγής καθεστώτος.

-Η εθνικοποίηση της (εταιρείας πετρελαίου και αερίου) Yukos.

-Η επιχείρηση ασφάλισης της Κριμαίας από αμερικανική εισβολή πεζοναυτών από το αμερικανικό πολεμικό Donald Cook, κατά την ουκρανική εξέγερση κατά του Βίκτορα Γιανούκοβιτς.

Τόσο ο Πούτιν όσο και ο Κινέζος Πρόεδρος Ξι Ζι Πινγκ είναι εξοργισμένοι με το ναυάγιο των αμερικανό-κορεατικών συνομιλιών στο Ανόϊ τον Φεβρουάριο. ΄Ηταν σαφές ότι όλοι περίμεναν ότι απλώς εκεί θα σφράγιζαν μιαν συμφωνία που είχε ήδη επιτευχθεί από όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη.

Στην πραγματικότητα, οι δύο συναντήσεις μεταξύ Κιμ και Τραμπ πραγματοποιήθηκαν μόνο επειδή ο Τραμπ τους είχε πείσει για την ειλικρινή επιθυμία του να λύση την «αποπυρηνικοποίηση» της Βόρειας Κορέας, που θα άνοιγε έναν δρόμο στην γρήγορη ενοποίηση των δύο τμημάτων της χώρας. Γι΄αυτό και ακολούθησαν τις ΗΠΑ, ψηφίζοντας το 2017 στον ΟΗΕ την αύξηση των κυρώσεων κατά της Βόρειας Κορέας.

Το ότι ο (Σύμβουλος Ασφαλείας)Τζων Μπόλτον και ο (ΥΠΕΞ) Μάϊκ Πομπέο κατέστρεψαν αυτές τις συνομιλίες και ο Τραμπ φάνηκε απρόθυμος ή ανίσχυρος να τους εμποδίσει, εξέθεσε και επρόδωσε τους συνομιλητές του.

΄Ετσι τελείωσαν με τον Τραμπ.

Δεν πρόκειται να πάρει τίποτα από κανένα από αυτούς ή από τον Κιμ, μέχρις ότου ο Τραμπ ε μπορέσει να αποδείξει ότι έχει τον έλεγχο της κυβέρνησής του, κάτι που σίγουρα δεν συμβαίνει τώρα.

Και θα προχωρήσουν μπροστά, με το δικό τους πρόγραμμα για την ασφάλεια και για την ασιατική ενοποίηση. ΄Ετσι, δεν νομίζω ότι η χρονική σύμπτωση αυτής της συνάντησης Πούτιν-Κιμ με την έναρξη του συνεδρίου για τον Δρόμο του Μεταξιού ήταν τυχαία.

Και αυτό σημαίνει να προχωρήσουν προς την λύση του Κορεατικού Προβλήματος χωρίς τον Τραμπ.

Είναι ξεκάθαρο, από την φρασεολογία του κορυφαίου Ρώσου διπλωμάτη, του αναντικατάστατου Σεργκέι Λαβρώφ, ότι η υπομονή της Ρωσίας εξαντλήθηκε. Δεν τους ενδιαφέρει πια τι θέλει ο Τραμπ και θα αντιμετωπίζουν τις ΗΠΑ από εδώ και εμπρός ως απειλή, έχοντας ανεβάσει την στρατιωτική στάση τους απέναντι των ΗΠΑ ως «Απειλής».

Εάν ο Μπόλτον θέλει να πάρει οτιδήποτε από την Ρωσία, τώρα καλύτερα να είναι ετοιμασμένος για πόλεμο ή να πάει να κουρεύεται.

Αυτό επίσης εξηγεί γιατί η Ρωσία έβγαλε τα γάντια με την Ουκρανία στις παραμονές των προεδρικών εκλογών, κόβοντας τις εξαγωγές ενέργειας και μηχανημάτων προς αυτήν.

Ενδεικτική της εξάντλησης της υπομονής του Πούτιν με τις αμερικανικές προκλήσεις είναι και η χθεσινή εντολή του να επιτρέπεται στους κατοίκους των ημιαυτόνομων ουκρανικών επαρχιών του Λούγκανσκ και του Ντονέτς η απόκτηση ρωσικών διαβατηρίων.*

Αυτό θα προκαλέσει αποπληξία στον Μπόλτον. Αλλά ούτε και η Μέρκελ θα ευχαριστηθεί ιδιαίτερα. Ο Πούτιν παίζει τώρα σκληρό παιχνίδι, ύστερα από χρόνια ακούραστης ευγένειας.

Και αυτό επίσης εξηγεί γιατί ο Λαβρώφ ολοκλήρωνε ,τις τελευταίες εβδομάδες, συμφωνίες για όπλα και λιμένες στην Μέση Αναστολή, όπως με τον Λίβανο, την Αίγυπτο, την Τουρκία και την Ινδία.

Ο Μπόλτον, ο Πομπέο και ο Πενς είναι ιδεολόγοι. Ο Τραμπ είναι χαρακτηριστικός τύπος μιας εποχής, που ζει μέσα στην φούσκα της φαντασίας του και πιστεύει σε μιαν Αμερική που ποτέ δεν υπήρξε.

Κανένας τους δεν αντιλαμβάνεται πραγματικά τι φωτιές δυναμώνουν και απλά εμπιστεύονται στο Πασίδηλο Πεπρωμένο των ΗΠΑ να κυβερνούν έναν κουτό και βάρβαρο κόσμο.

Ο Πούτιν, ο Ξι, ο Ρουανί στο Ιράν και ο Κιμ στην Βόρειο Κορέα είναι πραγματιστές. ΄Εχουν συνείδηση της πραγματικότητας που τους περιβάλλει. Γι΄αυτό βλέπω τον Πούτιν να κάθεται με τον Κιμ και σαρκάζοντας τις κυρώσεις να αρχίζει το πρόγραμμα επενδύσεων στην Βόρειο Κορέα, που θα έπρεπε να αρχίσει πέρυσι.

Ο Πούτιν δεν θα έκανε αυτές τις κινήσεις αν δεν είχε την αίσθηση ότι ο Μπόλτον γαυγίζει πολύ δυνατά αλλά δεν δαγκάνει, όταν πρόκειται για πραγματικό πόλεμο με την Ρωσία. Ξέρει επίσης ότι η Γερμανία τον έχει ανάγκη περισσότερα από όσο την έχει ανάγκη αυτός και ότι έτσι, παρά τους δισταγμούς και τις απροθυμίες, ο Βόρειος Αγωγός 2 θα ολοκληρωθεί.

Υπάρχουν στιγμές στην Ιστορία όπου οι άνθρωποι ξεπερνούν τα όρια. Οι Μπόλτον και Πομπέο τα ξεπέρασαν στο Ανόϊ. Θα πληρώσουν τώρα το τίμημα. Ο Πούτιν και ο Κιμ θα συμφωνήσουν πιθανώς σε κάτι στο Βλαδιβοστόκ που κανείς δεν περιμένει και που δεν θα μοιάζει σημαντικό στην αρχή.


Αλλά και μόνη η πραγματικότητα αυτής της συνάντησης σημειώνει μια καμπή αυτής της Ιστορίας, που θα τελειώσει με τις ΗΠΑ να είναι, στην γλώσσα των συναλλαγών του Τραμπ, αυτός που καλείται να πληρώσει τον λογαριασμό, αφού απέτυχε να είναι αυτός που τον καθορίζει.

Σημ.Μετφ:* Στην χθεσινή πρες κόνφερενς στο Βλαδιβοστόκ, σε ερώτηση Δυτικού Δημοσιογράφου εάν η εκχώρηση ρωσικών διαβατηρίων στους αιτούντες κατοίκους του Ντονέτς και Λούγκανσκ δεν θα κριθεί ως πρόκληση από την Δύση, ο Ρώσος πρόεδρος ερώτησε σε απάντηση γιατί δεν κρίθηκε πρόκληση η εκχώρηση πολωνικών, ουγγρικών και ρουμανικών διαβατηρίων σε Ουκρανούς μετανάστες.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Aλλά το σκοινί απειλεί να κοπεί στην Μαύρη Θάλασσα

Manlio Dinucci,ilmanifesto, Réseau International,17-4-2019
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

΄Ολοι εναντίον όλων: είναι η εικόνα του χάους που παρουσιάζουν τα ΜΜΕ να απλώνεται σαν κηλίδα πετρελαίου στην νότια ακτή της Μεσογείου, από την Λιβύη στην Συρία. Κατάσταση μπροστά στην οποία ακόμη και οι ΗΠΑ μοιάζουν να είναι ανίσχυρες. Στην πραγματικότητα οι ΗΠΑ δεν είναι ο μαθητευόμενος μάγος, που αδυνατεί να ελέγξει τις δυνάμεις που έχει εξαπολύσει. Είναι το νευρικό κέντρο μιας στρατηγικής –της στρατηγικής του χάους- η οποία, κατεδαφίζοντας ολόκληρα κράτη, προκαλεί μιαν αλυσιδωτή αντίδραση συρράξεων, με σκοπό να τις χρησιμοποιήσει κατά την γνωστή μέθοδο του διαίρει και βασίλευε.

Βγαίνοντας νικήτριες από τον ψυχρό πόλεμο το 1991, οι ΗΠΑ αυτό-ανακηρύχτηκαν «το μόνο κράτος με την δύναμη, το βεληνεκές και την επιρροή, σε κάθε διάσταση –πολιτική, οικονομική και στρατιωτική- πραγματικά παγκόσμιες», αποφασισμένο να εμποδίσει μιαν οποιαδήποτε αντίπαλη δύναμη να κυριαρχήσει σε μιαν περιοχή –την Δυτική Ευρώπη, την Ανατολικήν Ασία, την επικράτεια της πρώην Σοβιετικής ΄Ενωσης και της Νότιο-Δυτικής Ασίας (μέσης Ανατολής), της οποίας οι πλουτοπαραγωγικές πηγές επαρκούν για να αναδείξουν μιαν παγκόσμια δύναμη».

Από τότε, οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ υπό την διοίκηση τους, κατατεμάχισαν, ή κατεδάφισαν με πολέμους, το ένα μετά το άλλο, τα κράτη που θεωρούσαν εμπόδια στο σχέδιο της κοσμοκρατορίας –την Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, την Λιβύη, την Συρία και άλλα – ενώ ακόμη άλλα, όπως το Ιράν και η Βενεζουέλα, είναι στο στόχαστρο.

Στην ίδια στρατηγική εντάσσεται το πραξικόπημα στην Ουκρανία υπό την καθοδήγηση ΗΠΑ/ΝΑΤΟ, με προορισμό να προκαλέσει στην Ευρώπη έναν νέο ψυχρό πόλεμο, ώστε να απομονώσει την Ρωσία και να ενισχύσει την αμερικανική επιρροή στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Ενώ συγκεντρώνουν την πολιτικο-μιντιακή προσοχή στην σύγκρουση της Λιβύης, καλύπτουν με σκιά το πολύ πιο απειλητικό φάσμα κλιμάκωσης της επιχείρησης του ΝΑΤΟ εναντίον της Ρωσίας. Η σύνοδος των 29 υπουργών των Εξωτερικών, που κλήθηκαν στην Ουάσιγκτον στις 4 Απριλίου για να γιορτάσουν τα 70 χρόνια του ΝΑΤΟ, ξανακραύγασαν, χωρίς καμιάν απόδειξη, τον ισχυρισμό ότι η Ρωσία παραβιάζει την Συνθήκη πυρηνικών όπλων ενδιαμέσου βεληνεκούς, αναπτύσσοντας στην Ευρώπη πυραύλους πυρηνικής ικανότητας».

Μια βδομάδα αργότερα, στις 11 Απριλίου. Το ΝΑΤΟ ανακοίνωσε ότι αυτό το καλοκαίρι θα πραγματοποιηθεί η «ανακαίνιση» του αμερικανικού «αμυντικού αντιπυραυλικού συστήματος» Αιγίς, που έχει εγκατασταθεί στο Ντεβεσέλου της Ρουμανίας, διαβεβαιώνοντας ότι αυτή «δεν θα προσθέσει καμιά επιθετική ικανότητα στο σύστημα».

Στην πραγματικότητα, αυτό το σύστημα, που έχει εγκατασταθεί στην Ρουμανία και στην Πολωνία, μπορεί αντίθετα να εκτοξεύει όχι μόνο αντιπυραύλους άμυνας, αλλά και πυρηνικούς πυραύλους. Η Μόσχα έχει προειδοποιήσει: Εάν οι ΗΠΑ εγκαταστήσουν στην Ευρώπη πυρηνικούς πυραύλους, η Ρωσία θα αναπτύξει στο έδαφός της αντίστοιχους πυραύλους που θα στοχεύουν τις βάσεις (των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ) στην Ευρώπη.


Οι υπουργοί των Εξωτερικών, που συγκεντρώθηκαν στην Ουάσιγκτον στις 4 Απριλίου, δεσμεύθηκαν ιδιαίτερα να «αντιταχθούν στις επιθετικές ενέργειες της Ρωσίας στην Μαύρη Θάλασσα» καθιερώνοντας «νέα μέτρα υποστήριξης στους εταίρους μας, Γεωργία και Ουκρανία.»

Την επομένη, δεκάδες πολεμικά πλοία και μαχητικά/βομβαρδιστικά αεροπλάνα των ΗΠΑ, του Καναδά, της Ελλάδας, της Ολλανδίας, της Τουρκίας, την Ρουμανίας, και της Βουλγαρίας άρχισαν στην Μαύρη Θάλασσα γυμνάσια αεροναυτικού πολέμου στα όρια των ρωσικών χωρικών υδάτων, χρησιμοποιώντας τα λιμάνια της Οδησσού (Ουκρανία) και Πότη (Γεωργία). Ταυτόχρονα, περισσότερα από 50 μαχητικά/βομβαρδιστικά των ΗΠΑ, Βρετανίας Γερμανίας, Γαλλίας και Ολλανδίας, που απογειώνονταν από ολλανδικό αεροδρόμιο και ανεφοδιάζονταν στον αέρα, εκτελούσαν « αεροπορικές επιθετικές επιχειρήσεις εναντίον χερσαίων και θαλάσσιων στόχων». Επιπρόσθετα, ιταλικά μαχητικά/βομβαρδιστικά Eurofighter θα σταλούν και πάλι από το ΝΑΤΟ να περιπολούν στην περιοχή της Βαλτικής, εναντίον της «απειλής» των ρωσικών αεροπλάνων.

Το σκοινί είναι τεντωμένο στα άκρα και μπορεί να κοπεί (ή να το κόψουν) ανά πάσα στιγμή, σύροντάς μας σε ένα χάος πολύ πιο επικίνδυνο από αυτό της Λιβύης.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ενισχύει και Διευρύνει την επιρροή της στην Ανατολική Μεσόγειο

του Michal Kranz, Checkpoint Asia, 15-4-2019
Μετάφραση:Μιχαήλ Στυλιανού

Κατά την πρόσφατη περιοδεία του στην Μέση Ανατολή, ο Αμερικανός υπουργός των Εξωτερικών Μάϊκ Πομπέο επικεντρώθηκε κυρίως στην επιρροή του Ιράν στην περιοχή, αλλά στις 20 Μαρτίου, στην Ιερουσαλήμ, χαρακτήρισε επίσης την Ρωσία ως αντίπαλο των περιφερειακών συμμάχων των ΗΠΑ, επιπλέον του Ιράν και της Κίνας, μιλώντας για ενέργεια και ασφάλεια στην Ανατολική Μεσόγειο: «Αναθεωρητικές δυνάμεις, όπως το Ιράν, η Ρωσία και η Κίνα προσπαθούν να καταλάβουν σημαντικό χώρο στην Ανατολή και στην Δύση», δήλωσε ο Πομπέο, μιλώντας πλάι στον πρωθυπουργό του Ισραήλ Μπέντζαμιν Νετανιάχου και στους ηγέτες της Ελλάδας και της Κύπρου.
Τεράστια κοιτάσματα πετρελαίου ανακαλύφθηκαν 
στην Ανατολική Μεσόγειο, που μοιράζονται μεταξύ Λιβάνου και Ισραήλ.

Ο Πομπέο σχεδίαζε, όπως γράφτηκε, να τραβήξει κόκκινες γραμμές για τα ρωσικά σχέδια στον Λίβανο, κατά την παραμονή του στην Βηρυτό στις 22 και 23 Μαρτίου. Αλλά οποιαδήποτε σχέδια και αν είχε ο Πομπέο, φαίνεται πως δεν καρποφόρησαν. Στις βδομάδες που ακολούθησαν την επίσκεψη του Πομπέο, οι ηγέτες του Λιβάνου επαύξησαν τις προσπάθειές τους να συνεργαστούν με ρωσικές εταιρείες στην επέκταση του τομέα πετρελαίου και φυσικού αερίου της χώρας τους.

Μολονότι οι ΗΠΑ διατηρούν μιαν σημαντική διπλωματική επιρροή στις ενεργειακές υποθέσεις του Λιβάνου, οι ρωσικές οικονομικές επενδύσεις έχουν κατά πολύ ξεπεράσει τις αμερικανικές και Ρώσοι αξιωματούχοι και επικεφαλής επιχειρήσεων εξέφρασαν την επιθυμία τους να προχωρήσουν περισσότερο στην στερέωση του ρόλου τους ως αποφασιστικών παραγόντων, καθώς οι ΗΠΑ συνεχίζουν να βραδυπορούν.

«Οι Ρώσοι πλεονεκτούν έναντι των Αμερικανών, όχι μόνο στον Λίβανο αλλά και σε όλη την περιοχή», δήλωσε στο Αλ Μόνιτορ ο Αμάλ Αμπού Ζαίντ, σύμβουλος επί των λίβανο-ρωσικών υποθέσεων στο Υπουργείο των Εξωτερικών.

Ο Λίβανος και η Ρωσία υπέγραψαν ένα μνημόνιο συνεννόησης τον Οκτώβριο του 2013 να συνεργαστούν στην εκμετάλλευση πετρελαίου και φυσικού αερίου και από τότε η συνεργασία τους έχει γίνει στενότερη. Τον Δεκέμβριο 2017 η κυβέρνηση του Λιβάνου εκχώρησε τα πρώτα της συμβόλαια για εξερεύνηση υποθαλάσσιων κοιτασμάτων πετρελαίου και αερίου σε ένα κονσόρτσιουμ τριών εταιρειών, όπου συμμετέχει η Νόβατεκ, η δεύτερη μεγαλύτερη ρωσική εταιρεία αερίου.

Τον περασμένο Ιανουάριο, ο, κρατικής κατά πλειοψηφία ιδιοκτησίας, ρωσικός πετρελαϊκός γίγας Ροσνέφτ υπέγραψε μια 20ετή σύμβαση να διαχειρίζεται, λειτουργεί και δυνητικά να αποκαταστήσει και επεκτείνει τμήμα της τερματικής αποθήκευσης πετρελαίου στην Τρίπολη, την δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Λιβάνου. Η Ροσνέφτ συμμετέχει επίσης σε διαγωνισμό με άλλα κονσόρτσια, που περιλαμβάνει και μιαν αμερικανική εταιρεία, για υπεράκτιο τερματικό σταθμό αερίου.

Μέρες μετά την επίσκεψη του Πομπέο, ο Πρόεδρος του Λιβάνου Μισέλ Αούν ταξίδεψε στην Μόσχα, όπου συναντήθηκε με τον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν και τον Γενικό Διευθυντή της Ροσνέφτ, Ιγκόρ Σέσιν, ο οποίος δήλωσε ότι η εταιρεία του ενδιαφέρεται «να προαγάγει τις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις στον Βόρειο Λίβανο». Κατά τον Αμπού Ζείντ, ο Σέσιν ενδιαφέρεται να οικοδομήσει μέχρι τρεις ακόμη εγκαταστάσεις αποθήκευσης στην Τρίπολη και ενδεχομένως να επενδύσει σε ένα μελλοντικό διυλιστήριο στον βόρειο Λίβανο.

Ο βουλευτής Σεζάρ Αμπί Χαλίλ, που ήταν υπουργός Ενέργειας όταν ο Λίβανος υπέγραψε το συμβόλαια με την Ροσνέφτ για την Τρίπολη, είπε στο Αλ Μόνιτορ ότι υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον στον Λίβανο για συνεργασία με ξένες εταιρείες και αμερικανικές για την εγκατάσταση και την αποκατάσταση διυλιστηρίων. Πρόσθεσε ότι τα συμβόλαια θα συναφθούν τελικά με εκείνες που θα κάνουν τις καλύτερες προσφορές, όπως η Ροσνέφτ για την Τρίπολη.

Το ενδιαφέρον της Ρωσίας για τον Λίβανο συνδέεται με την στρατηγική της στην περιοχή. Από το 2016, η Ροσνέφτ επεκτείνει σταθερά τις επιχειρήσεις της στο Ιράκ, στην Αίγυπτο και στην Λιβύη, ενώ η Γκαζπρόμ, ρωσική κρατική εταιρεία φυσικού αερίου, έχει εισχωρήσει στην αγορά αερίου της Συρίας κατά την διάρκεια του πολέμου. Μολονότι τα συριακά αποθέματα πετρελαίου και αερίου είναι απείρως μικρότερα από εκείνα του γειτονικού Ιράκ, η θέση τους είναι στρατηγικής σημασίας για την Ρωσία, που υποστηρίζει την κυβέρνηση του Προέδρου ΄Ασαντ από τις αρχές του πολέμου. Η Ρωσία έχει εξ άλλου αρχίσει έρευνες για πετρέλαιο και αέριο στην θαλάσσια οικονομική ζώνη της Συρίας.

Ο Αμπού Ζείντ επιβεβαίωσε ότι η αποκατάσταση του από μακρού αχρηστευμένου αγωγού πετρελαίου που συνδέει την Τρίπολη με τις πετρελαιοπηγές στο Ιρακινό Κουρδιστάν, όπου απασχολείται η Ροσνέφτ, ήταν ένα από τα θέματα της συζήτησης του Προέδρου Αούν του Λιβάνου με τον Σέσιν στην Μόσχα. Η απόκτηση πρόσβασης στην πετρελαϊκή υποδομή του Λιβάνου, επιπλέον των υπεράκτιων κοιτασμάτων της χώρας, είναι εύλογο να ενισχύσει την στρατηγική θέση της Ρωσίας στην Συρία και στην όλη ανατολική Μεσόγειο, αλλά είναι επίσης πιθανό ότι θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τις εγκαταστάσεις στην Τρίπολη για να προσπαθήσει να παρακάμψει τις αμερικανικές κυρώσεις για τις μεταφορές πετρελαίου στην Συρία.

Στο μεταξύ, οι αμερικανικές εταιρείες δεν μπόρεσαν ή δεν θέλησαν να συμμετάσχουν στις υποθαλάσσιες έρευνες στις ακτές του Λιβάνου, όπου το αμερικανικό Υπουργείο Ενέργειας υπολογίζει την απόδοση κοιτασμάτων σε σχεδόν 254 δισεκατομμύρια δολάρια, μεταξύ 2020 και 2039. Ο Αμπού Ζείντ είπε πως άκουσε ότι η ExxonMobil είχε ενταχθεί σε ένα κονσόρτσιουμ προτού αρχίσει η υποβολή προσφορών για έρευνες, αλλά τελικά αυτή και άλλες αμερικανικές εταιρείες δεν υπέβαλαν προσφορές.

“Eίμαι βέβαιος ότι οι Αμερικανοί είχαν το ενδιαφέρον, αλλά δεν ήταν ιδιαίτερα ευτυχείς με την παρουσία των Ρώσων σ΄αυτόν τον τομέα,» είπε ο Αμπού Ζείντ, υπολογίζοντας τις πολιτικές πλευρές, όπως ότι ο ρόλος του Εσμπολά στην πολιτική ζωή του Λιβάνου μπορεί να τρομάζει τους Αμερικανούς πιθανούς επενδυτές.

΄Αλλοι ειδικοί του κλάδου ανάφεραν ότι γραφειοκρατικά προβλήματα, καθυστερήσεις και αλλαγή των συνθηκών της αγοράς ευθύνονται για την εξάτμιση του ενθουσιασμού των εταιρειών στο πρώτο άνοιγμα σε προσφορές. Ο Αμπί Χαλίλ συμφωνεί με αυτή την εκτίμηση αλλά προσθέτει ότι κατά τις επίσημες επισκέψεις του στις ΗΠΑ διαπίστωσε συνέχεια του ενδιαφέροντος αμερικανικών εταιρειών για το πετρέλαιο και αέριο του Λιβάνου και για την εγκατάσταση διυλιστηρίων σε όλη τη χώρα.

Παρά τις σχετικές δυσκολίες, η ρωσική Νόβατεκ επέμεινε και εξασφάλισε δικαιώματα σε δυο τεμάχια της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης του Λιβάνου, το ένα των οποίων βρίσκεται σε διαφιλονικούμενη ζώνη, μέρος της οποία διεκδικεί το Ισραήλ από το 2010. Στις 4 Απριλίου, ο υπουργός Ενέργειας Ναντά Μπουστανί ανακοίνωσε μια δεύτερη πρόσκληση προσφορών για πέντε πρόσθετα τεμάχια της ΑΟΖ, τα δύο από τα οποία βρίσκονται κατά μήκος της διαφιλονικούμενης συνοριακής ζώνης. Οι Λιβανοί ηγέτες από μακρού υποστηρίζουν ότι το Ισραήλ επιχειρεί να καταπατήσει μέρος της λιβανικής ΑΟΖ.

Την 1η Απριλίου, ο πρόεδρος της Βουλής του Λιβάνου Ναμπί Μπερί δήλωσε ότι ο Λίβανος δεν πρόκειται να δώσει στο Ισραήλ «ούτε ένα φλιτζάνι» από τα ύδατά του. Σύμφωνα με το γραφείο του Προέδρου της Βουλής, ο Ναμπί Μπερί συζήτησε στις 23 Μαρτίου με τον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών Μάικ Πομπέο το θέμα των νοτίων θαλασσίων συνόρων του Λιβάνου με το Ισραήλ και προσπάθειες για την λύση αυτής της διαφοράς. Ο Αμπού Ζείντ υποστηρίζει ότι όλες οι πλευρές ενδιαφέρονται για έναν μεσολαβητικό ρόλο των ΗΠΑ σ΄αυτήν τη διαφορά.

Ανεξάρτητα από αυτό, η αμερικανική επιρροή σε θέματα που σχετίζονται με την ενέργεια μειώνεται γρήγορα στον Λίβανο, με την απουσία των αμερικανικών εταιρειών από τους τομείς πετρελαίου και αερίου στην χώρα και την έλλειψη εμπιστοσύνης της ηγεσίας της χώρας, που πιστεύει ότι η Ουάσιγκτον υπερασπίζεται τα συμφέροντα το Ισραήλ.

«Στην πραγματικότητα, οι ΗΠΑ πρώτον, δεν ενδιαφέρονται τόσο και δεύτερον, το έδαφος που άλλοτε κατείχαν ως επιρροή και διαμόρφωση αποφάσεων, έχει χαθεί», δήλωσε στο Αλ Μόνιτορ η Χανίν Γκαντάρ, ερευνήτρια ειδική για τον Λίβανο και το Ιράν στο Ινστιτούτο Εγγύς Ανατολής της Ουάσιγκτον. Πρόσθεσε ότι κατά την γνώμη της είναι απίθανο ότι αμερικανικές εταιρείες θα εξασφαλίσουν συμβόλαια για την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων της ΑΟΖ το Λιβάνου.

Μέχρι τώρα, οι αμερικανικές προσπάθειες ανάσχεσης της ρωσικής ανάπτυξης στην Ανατολική Μεσόγειο με διπλωματικά μέσα έχουν αποδειχτεί ατελέσφορες. Εάν οι αμερικανικές εταιρείες δεν αποφασίσουν σοβαρά να αποκτήσουν δικαιώματα συμμετοχής στην εκμετάλλευση των υποθαλάσσιων κοιτασμάτων του Λιβάνου, θα είναι σχεδόν αδύνατο για τις ΗΠΑ να ανατρέψουν την πρωτοπορία που έχει εξασφαλίσει η Ρωσία στον τομέα Πετρελαίου και Αερίου της χώρας, και να φέρουν προσκόμματα στην συνεχή ενίσχυση της οικονομικής θέσης της Μόσχας σε όλη την Μέση Ανατολή.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του M K Bhadrakumar Indian Punchline, Fri, Mar 29, 2019

[ Το πιο κάτω άρθρο του, υψηλής πείρας, οξυδέρκειας και παιδείας, Ινδού διπλωμάτη είναι άκρως διαφωτιστικό -και πνευματικά ερεθιστικό ως ανάγνωσμα- για τον μέσον αναγνώστη, αλλά είναι προπάντων χρησιμότατο βοήθημα ανάγνωσης, ανάλυσης και ερμηνείας διπλωματικών δηλώσεων και κειμένων, για τους παρ ημίν ασχολουμένους - κατ’ επάγγελμα η ερασιτεχνικά, κατόπιν πρωθυπουργικής ανάθεσης- με την διαχείριση των εξωτερικών προβλημάτων. Τα εθνικά επιτεύγματα, ιδίως της τελευταίας δεκαετίας - και σε αυτόν τον υπαρξιακής εθνικής σημασίας τομέα- κραυγάζουν εναγώνια την ανάγκη τέτοιας διδασκαλίας.]

Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού


Η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών Μαρία Ζαχάροβα επιβεβαίωσε στην Μόσχα την περασμένη Τρίτη ότι Ρώσοι «ειδικοί» βρίσκονται πράγματι στην Βενεζουέλα, στα πλαίσια μιας συμφωνίας τεχνικής στρατιωτικής συνεργασίας του 2001 με το Καράκας. Η Ζαχάροβα υπογράμμισε ότι η ρωσική συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας με την Βενεζουέλα είναι σύμφωνη με το σύνταγμα της χώρας, έχει πλήρη νομική κάλυψη και δεν χρειάζεται οποιανδήποτε πρόσθετη έγκριση από την Εθνοσυνέλευση της χώρας» (που ελέγχεται από την αντιπολίτευση).

Η δήλωση έγινε μετά πληροφορίες των ΜΜΕ ότι αεροσκάφη της ρωσικής αεροπορίας προσγειώθηκαν το Σάββατο στο Καράκας και αποβίβασαν τον Βασίλη Τονκοσκούρωφ, αρχηγό του επιτελείου των ρωσικών χερσαίων δυνάμεων, με στρατιωτικό προσωπικό σχεδόν 100 ανδρών και 35 τόνους υλικού. Ανώνυμος αξιωματούχος της ρωσικής πρεσβείας στο Καράκας δήλωσε στο πρακτορείο Σπούτνικ ότι το ρωσικό προσωπικό είχε έρθει «για την ανταλλαγή απόψεων. Η Ρωσία έχει συνάψει ορισμένα συμβόλαια τα οποία είναι υπό εκτέλεση, συμβόλαια τεχνικού-στρατιωτικού χαρακτήρα.

Αντιστράτηγος Βασίλη Τονκοσκούρωφ
Η ανακοίνωση της Ζαχάροβα έγινε την επομένη τηλεφωνήματος που έλαβε ο Ρώσος υπουργός των Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρώφ από τον Αμερικανό ομόλογό του Μάϊκ Πομπέο, στις 25 Μαρτίου. Οι ρωσικές πληροφορίες ανέφεραν ότι ο Πομπέο «ενδιαφέρθηκε για ορισμένα ζητήματα σχετικά με τις εξελίξεις στην Βενεζουέλα». Προσέθεταν ότι « ο Σεργκέι Λαβρώφ υπογράμμισε (στον Πομπέο) ότι οι απόπειρες της Ουάσιγκτον να οργανώσει ένα πραξικόπημα στην Βενεζουέλα και οι απειλές της κατά της νόμιμης κυβέρνησης αποτελούν παραβίαση του καταστατικού χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και κατάφωρη επέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις ενός κυρίαρχου κράτους… Μετά την έκθεση των κυριοτέρων διαφορών στις ρωσικές και αμερικανικές θέσεις, οι δύο αξιωματούχοι συμφώνησαν να μείνουν σε επαφή και να συνεχίσουν την ανταλλαγή εκτιμήσεων.»

Η εκδοχή του Στέιτ Ντιπάρτμεντ ωστόσο υποστήριζε ότι ο Πομπέο «προειδοποίησε την Ρωσία να πάψει την μη εποικοδομητική συμπεριφορά της στην Βενεζουέλα» και ότι η Ουάσιγκτον και οι περιφερειακοί σύμμαχοί της « δεν θα μείνουν απαθείς θεατές ενώ η Ρωσία παροξύνει τις εντάσεις.» Υποστήριζε ακόμη ότι ο Πομπέο κατηγόρησε την Ρωσία για «συνεχιζόμενη επέμβαση… σε υποστήριξη του παράνομου καθεστώτος του Νικόλα Μαδούρο στην Βενεζουέλα, (η οποία) απειλεί να παρατείνει τις οδύνες του λαού της χώρας, που στην συντριπτική πλειοψηφία του υποστηρίζει τον προσωρινό πρόεδρο Χουάν Γκουαϊδό».

Στο μεταξύ, την Δευτέρα και την Τρίτη, σε μια σειρά μηνυμάτων, ο Σύμβουλος Ασφαλείας Τζων Μπόλτον, ξέσπαγε στο Τουίτερ την οργή και την απογοήτευσή του: «Ο Μαδούρο απώλεσε την υποστήριξη του λαού της Βενεζουέλας και εξαρτάται από την υποστήριξη της Κούβας και της Ρωσίας για να σφετεριστεί την δημοκρατία και να καταπιέζει αθώους πολίτες… Αντί να στέλνει αεροπλάνα ικανά για πυρηνικούς βομβαρδισμούς και ειδικές δυνάμεις για να στηρίξουν έναν διεφθαρμένο δικτάτορα, η Ρωσία θα όφειλε να συνεργαστεί με την διεθνή κοινότητα σε υποστήριξη του λαού της Βενεζουέλας. Οι ΗΠΑ δεν θα ανεχθούν την ανάμειξη ξένων εχθρικών στρατιωτικών δυνάμεων στους κοινούς στόχους του Δυτικού Ημισφαιρίου για την δημοκρατία, την ασφάλεια και το κράτος δικαίου… Ο Μαδούρο ζητά την βοήθεια Κουβανών και Ρώσων τραμπούκων για να υποτάξει τον λαό της Βενεζουέλας».

Με αυτές τις εξελίξεις, η κρίση περί την Βενεζουέλα μπορεί να εμφανίζεται σε διάσταση ενός Νέου Ψυχρού Πολέμου. Σαφώς η Μόσχα έχει ζυγίσει τα υπέρ και τα κατά της κατάστασης στην Βενεζουέλα και έχει αποφασίσει να μην είναι απολογητική για την υποστήριξή της στην κυβέρνηση Μαδούρο. Παρά τις εκρήξεις της Ουάσιγκτον, η Μόσχα δεν δείχνει την διάθεση να υποχωρήσει.*

Το μεγάλο ερώτημα που εκκρεμεί είναι εάν η Ρωσία ανεβαίνει την σκάλα της κλιμάκωσης. Πράγματι, η ενίσχυση της στρατιωτικής-τεχνικής συνεργασίας απορρέει από την εκτίμηση στην Μόσχα ότι οι μανιώδεις αμερικανικές απόπειρες να απεργαστούν/καλύψουν ένα στρατιωτικό πραξικόπημα στην Βενεζουέλα δεν πηγαίνουν πουθενά. Στο μεταξύ, ο Πρόεδρος Νικόλας Μαδούρο, ανακοίνωσε σε συνέντευξή του, την Παρασκευή, στην ρωσική τηλεόραση ότι «μια υψηλού επιπέδου σύσκεψη διακυβερνητικής συνεργασίας» μεταξύ Ρωσίας και Βενεζουέλας, θα συνέλθει τον Απρίλιο, «όπου θα υπογράψουμε 20 έγγραφα για την συνεργασία στην Οικονομία, το Εμπόριο, τον Πολιτισμό, την Ενέργεια και την Εκπαίδευση.»

Αρκεί να λεχθεί λοιπόν ότι, η Μόσχα αναβαθμίζει την υποστήριξή της στον Μαδούρο και καταστρώνει ένα σχέδιο δράσεως για την ανάπτυξη ενός σφαιρικού προγράμματος διμερούς συνεργασίας, μεσοπρόθεσμης και μακροπρόθεσμης προοπτικής. Τώρα, αυτό μπορεί μόνο να σημαίνει ότι κατά την ρωσική εκτίμηση , το αμερικανικό σχέδιο για την ανατροπή του καθεστώτος –με οικονομικές κυρώσεις και άλλα υποχθόνια μέσα (όπως σαμποτάζ της ηλεκτροδότησης) και διάφορες μεθόδους πολιτικής και διπλωματικής πίεσης (μεταξύ των οποίων και την παράνομη κατάσχεση καταθέσεων της Βενεζουέλας σε Δυτικές τράπεζες, ύψους δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων), μπορεί και πρέπει να αντιμετωπιστεί. Είναι ενδιαφέρον ότι η Κούβα, η οποία έχει πλούσια πείρα αντίστασης στις καταπιεστικές μεθόδους της Ουάσιγκτον, συνεργάζεται στενά με την Ρωσία σε αυτή την κατεύθυνση.

Από ότι φαίνεται –μέχρι τώρα τουλάχιστον- μια ευθεία αμερικανική στρατιωτική επέμβαση στην Βενεζουέλα για την βίαιη μεταβολή του καθεστώτος δεν είναι στο πρόγραμμα. Αυτό που αναμένεται είναι μάλλον μια παρατεταμένη περίοδος ψυχρού πολέμου φθοράς. Μπορεί η Ρωσία να αναδεχτεί το οικονομικό βάρος που αυτό συνεπάγεται; Αλλά η αναλογία της ρωσικής επέμβασης στην Συρία δεν ισχύει στην παρούσα περίπτωση, καθόσον η Βενεζουέλα είναι μια πλούσια χώρα με τα μεγαλύτερα γνωστά αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο. Επίσης και η Κίνα έχει ισχυρούς λόγους να νοιάζεται για την οικονομική σταθερότητα της Βενεζουέλας.

Από την άλλη πλευρά, για την Ρωσία είναι υπόθεση ζωτικής σημασίας οι ΗΠΑ, που φιλοδοξούν να γίνουν ο πρώτος εξαγωγέας πετρελαίου και φυσικού αερίου, να μην πάρουν τον έλεγχο των τεράστιων αποθεμάτων της Βενεζουέλας, γιατί έτσι θα αποκτούσαν την δύναμη να ρυθμίζουν κατά βούληση την παγκόσμια προσφορά και ζήτηση ενέργειας και να καθορίζουν την τιμή του πετρελαίου και του αερίου.

Σε γεωπολιτικούς όρους, μια ισχυρή ρωσική παρουσία στην Βενεζουέλα καθίσταται ένα ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί της Ρωσίας απέναντι στην αυξανόμενη στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ κατά μήκος των δυτικών ρωσικών συνόρων στην κεντρική και ανατολικήν Ευρώπη και στα Βαλτικά κράτη. Και αυτό μόνο του καθιστά την Βενεζουέλα έναν στρατηγικό εταίρο για την Ρωσία. Σε απλή διατύπωση, οποιαδήποτε προβολή της ρωσικής δύναμης στην αυλή των ΗΠΑ θα επιβάλει στην Ουάσιγκτον σε κάποιο σημείο, και σύντομα μάλλον παρά αργά, την επιτακτική ανάγκη να προσέλθει σε έναν εποικοδομητικό διάλογο και σε διαπραγματεύσεις με την Μόσχα, οσοδήποτε δυσκολοχώνευτες και να είναι οι προοπτικές τους.

Και πράγματι, σε κάποιο σημείο της ανακοίνωσής της , η Ζαχάροβα, με «μπηχτή» στο Δόγμα του Μονρόε (σημ: «Η Αμερική μόνο για τους Αμερικανούς») που επικαλέστηκε η κυβέρνηση Τραμπ, έθεσε το αιχμηρό ερώτημα: «Και αυτοί τι δουλειά έχουν στο Ανατολικό Ημισφαίριο; ΄Ισως πιστεύουν ότι οι άνθρωποι σ΄αυτήν την πλευρά του κόσμου θα είναι ευγνώμονες όταν η Ουάσιγκτον αλλάζει κατά βούληση τους ηγέτες τους και σκοτώνει όσους δεν της αρέσουν; ΄Η οι ΗΠΑ πιστεύουν ακόμη ότι οι λαοί περιμένουν τους Αμερικανούς να τους φέρουν την δημοκρατία στα φτερά των βομβαρδιστικών τους; Ρωτήστε τους Ιρακινούς, τους Λίβυους και τους Σέρβους γι΄αυτά.»

Η Ζαχάροβα δεν αναφέρθηκε ανοικτά στην Ουκρανία, ή στα Βαλτικά κράτη και στην Πολωνία και στην Μαύρη Θάλασσα και στον Καύκασο, αλλά το υπονοούμενο μήνυμα ήταν σαφές: ΄Οταν οι ΗΠΑ αλωνίζουν στην αυλή της Ρωσίας, η Ρωσία χρησιμοποιεί το δικαίωμά της να ανταποδώσει τα ίδια. Τελεία και παύλα. Είναι χρήσιμο να υπομνησθεί η λύση της κρίσης των ρωσικών πυραύλων στην Κούβα, το 1962, με την αμοιβαία απόσυρση των ρωσικών πυραύλων από την Κούβα και των αμερικανικών από την Τουρκία.

Το τηλεφώνημα του Πομπέο στον Λαβρώφ αποκαλύπτει ότι οι ΗΠΑ προσπαθούν να διαγνώσουν τις προθέσεις της Ρωσίας. Είναι ενδιαφέρον ότι η σχετική ρωσική ανακοίνωση ανέφερε ότι ο Λαβρώφ έθεσε και τα θέματα της Ουκρανίας και της Συρίας στην συνομιλία με τον Πομπέο. Οι παρατηρήσεις του ήταν αιχμηρές: «Ο Σεργκέι Λαβρώφ υπογράμμισε επίσης ότι η πρόθεση των ΗΠΑ να αναγνωρίσουν στο Ισραήλ κυριαρχικά δικαιώματα στα Υψώματα του Γκολάν θα μπορούσε να οδηγήσει σε σοβαρή παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου, να παρεμποδίσει την διαδικασία διευθέτησης του Συριακού και να επιδεινώσει την κατάσταση στην Μέση Ανατολή. Αναφερόμενος στην Ουκρανία, ο Σεργκέι Λαβρώφ τόνισε ότι είναι απαράδεκτη η αμερικανική τακτική να υποβοηθεί τις ενέργειες του καθεστώτος του Κιέβου στον τορπιλισμό των συμφωνιών του Μινσκ για τον διακανονισμό της ενδο-ουκρανικής σύγκρουσης.»

Περιέργως, η ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για την τηλεφωνική συνομιλία, παρέλειψε κάθε αναφορά στην Συρία και στην Ουκρανία. Προφανώς ήταν πολύ καυτή η πατάτα για την Ουάσιγκτον, ακόμη και να αναφέρει ότι ο Λαβρώφ επεσήμανε την αμερικανική συμπεριφορά στο «Ανατολικό Ημισφαίριο», την οποία η Ρωσία θεωρεί μη ανεκτή.

ΣημΜετφ: * Την δημοσίευση του άρθρου ακλούθησαν οι ακόλουθες εξελίξεις.

1.- Ο Πρόεδρος Τραμπ κάλεσε την Ρωσία να φύγει από την Βενεζουέλα και απείλησε ότι «όλες οι επιλογές είναι στο τραπέζι».

2.- Η εκπρόσωπος του ρωσικού ΥΠΕΞ απάντησε «προτού μιλήσουν για τα νόμιμα συμφέροντα άλλων εθνών, θα συμβούλευα την κυβέρνηση των ΗΠΑ να τηρεί τις υποσχέσεις της στην διεθνή κοινότητα» -αναφερόμενη στην υπόσχεση Τραμπ για απόσυρση των Αμερικανών από την Συρία.

3.- Η ρωσική κρατική βιομηχανία παραγωγής οπλικών συστημάτων Rosoboronexport ανακοίνωσε ότι ένα νέο κέντρο εκπαίδευσης πληρωμάτων ελικοπτέρων οικοδομήθηκε στο Καράκας , στο οποίο πιλότοι θα εκπαιδεύονται σε μεταφορικά Μι-17 και Μι-26, σε επιθετικά Μι-36 και σε άλλους τύπους ρωσικών ελικοπτέρων. Μεταδόθηκαν και φωτογραφίες, όπως αυτή στην προμετωπίδα του παρόντος άρθρου.

* Ρωσικό ελικόπτερο Μι-26 υπερίπταται του Καράκας AFP / Raul Arboleda                                                



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου