Ακτιβιστής: Ρωσία

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ρωσία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Λειψία: Η σαφήνεια που εγείρει ερωτήματα

Ακτιβιστής στις 5.9.26 0

από τον Jules Kaizen / reseauinternational.net

Δύο ύποπτοι ταυτοποιήθηκαν. Μια αποτυχημένη επιχείρηση με μη επανδρωμένο αεροσκάφος. Ευανάγνωστα έγγραφα. Πριν καταλήξουμε, ας δούμε τι μας διδάσκει η ιστορία. Η υπόθεση της Λειψίας δεν μπορεί να διαβαστεί μεμονωμένα. Είναι μέρος μιας καταγεγραμμένης ιστορίας σκηνοθετημένων γεγονότων, κατασκευασμένων αποδεικτικών στοιχείων και επιχειρήσεων με ψευδή σημαία. Δεν λέμε ότι η Λειψία είναι μια φάρσα. Δείχνουμε ότι η πρόσφατη ιστορία περιέχει περιπτώσεις όπου τα αποδεικτικά στοιχεία που παρουσιάζονται ως αδιάσειστα έχουν καταρρεύσει.

Η ιστορία έχει ήδη δει σκηνές όπου τα φαινόμενα απατούν. Η Λειψία θέτει το ερώτημα, χωρίς ακόμη να του απαντήσει.

Το drone

Ένα drone βρέθηκε κοντά στη Λειψία της Γερμανίας. Σύμφωνα με κοινές έρευνες των NDR, WDR και Süddeutsche Zeitung, εμπλέκονταν τρία drones και η σχεδιαζόμενη επίθεση ήταν μεγαλύτερη από ό,τι είχε αρχικά αναφερθεί. Στόχος: ένα ουκρανικό μεταγωγικό αεροπλάνο Antonov An-124 σταθμευμένο στο αεροδρόμιο.

Η επιχείρηση απέτυχε. Τα στοιχεία που βρέθηκαν είναι αμέσως εντυπωσιακά στην αναγνωσιμότητά τους: πολύ σαφή, πολύ προφανή, πολύ εύκολα στην ανάγνωση.

Το drone ανακαλύφθηκε κοντά στον διάδρομο προσγείωσης-απογείωσης, κοντά στο Antonov. Η παρουσία του εκεί, εκείνη την εποχή, είναι από μόνη της σημαντική.

Η ακρίβεια των στοιχείων που βρέθηκαν στο ναυάγιο είναι αμέσως εντυπωσιακή. Οι πραγματικές σκηνές εγκλήματος σπάνια είναι τόσο καθαρές. Εδώ, όλα φαίνονται διατεταγμένα για εύκολη ανάγνωση.

Οι ύποπτοι

Ο πρώτος ύποπτος γεννήθηκε στη Ρωσία. Κατέχει λετονικό διαβατήριο. Τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης Süddeutsche Zeitung , NDR και WDR τον περιγράφουν ως τον συντονιστή υλικοτεχνικής υποστήριξης και εκπαιδευτή της επιχείρησης. Αναφέρονται φερόμενοι δεσμοί με τις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες. Σύμφωνα με πληροφορίες, έφτασε στο Βερολίνο στα τέλη Ιουλίου, οδήγησε ένα ενοικιαζόμενο αυτοκίνητο στη Λειψία και στη συνέχεια έφυγε από τη Γερμανία αεροπορικώς δύο ημέρες πριν από την αποτυχημένη επίθεση.

Ο δεύτερος ύποπτος είναι Λευκορώσος. Κατέχει ρωσικό διαβατήριο. Πιστεύεται ότι εισήλθε στη Γερμανία με ιταλική τουριστική βίζα που είχε αποκτήσει στο Μινσκ.

Αυτές οι λεπτομέρειες προέρχονται από το Reuters , το οποίο επικαλείται τρία γερμανικά μέσα ενημέρωσης. Η γερμανική εισαγγελία δεν απάντησε σε αιτήματα για σχολιασμό.

Το ερώτημα δεν αφορά την ενοχή των δύο ανδρών. Αφορά τους μηχανισμούς που έκαναν αυτά τα στοιχεία τόσο εύκολα εμφανή. Μια ιδανική σκηνή εγκλήματος σπάνια μοιάζει με μια πραγματική σκηνή εγκλήματος.

Μαϊνίλα

Στις 26 Νοεμβρίου 1939, ο Κόκκινος Στρατός βομβάρδισε το δικό του συνοριακό χωριό, το Μαϊνίλα, και στη συνέχεια κατηγόρησε τη Φινλανδία.

Επτά οβίδες, που εντοπίστηκαν από τρία φινλανδικά παρατηρητήρια, έπεσαν περίπου 800 μέτρα εντός του σοβιετικού εδάφους. Οι Φινλανδοί προσφέρθηκαν να διεξαγάγουν ουδέτερη έρευνα. Η Μόσχα αρνήθηκε, διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις και ξεκίνησε τον Χειμερινό Πόλεμο τέσσερις ημέρες αργότερα.

Οι ιστορικοί καταλήγουν τώρα στο συμπέρασμα ότι ο βομβαρδισμός οργανώθηκε από την NKVD. Φινλανδικά πολεμικά ημερολόγια καταγράφουν ότι η Μαϊνίλα ήταν πέρα από την εμβέλεια οποιουδήποτε φινλανδικού πυροβολικού. Οι συνοριοφύλακες, από την πλευρά τους, κατέθεσαν ότι άκουσαν πυροβολισμούς από τη σοβιετική πλευρά. Αυτά τα αρχεία, δεκαετίες αργότερα, εξακολουθούν να έχουν βαρύτητα.

Ο Τζον Γκάνθερ, ένας Αμερικανός δημοσιογράφος που ήταν παρών τον Δεκέμβριο του 1939, περιέγραψε το περιστατικό ως «τόσο αδέξιο και προφανώς κατασκευασμένο όσο όλα τα «περιστατικά» από το Μούκντεν το 1931».

Νόρθγουντς

Τον Μάρτιο του 1962, ο αμερικανικός στρατός πρότεινε ένα σχέδιο επιχείρησης με ψευδή σημαία εναντίον της Κούβας.

Το έγγραφο περιέγραφε σχέδια για αεροπειρατείες, επιθέσεις στο Μαϊάμι και την Ουάσινγκτον και βύθιση σκαφών με κουβανούς πρόσφυγες, όλα αποδιδόμενα στην Κούβα για να δικαιολογήσουν στρατιωτική επέμβαση. Υπογράφηκε από τον Στρατηγό Λάιμαν Λέμνιτζερ, εγκρίθηκε από το Κοινό Επιτελείο, απορρίφθηκε από τον Κένεντι. Αποχαρακτηρίστηκε το 1997.

Η κρίσιμη λεπτομέρεια: το σχέδιο περιελάμβανε την προσέλκυση ψευδών αποδεικτικών στοιχείων για την εμπλοκή της Κούβας. Κατασκευή ενδείξεων. Δημιουργία ενόχων. Ένας σκηνοθετημένος, υπογεγραμμένος και αρχειοθετημένος μηχανισμός.

Το υπόμνημα, που διαβάστηκε στο Οβάλ Γραφείο, έγινε κατανοητό για όσα υπονοούσε. Ο πρόεδρος αρνήθηκε. Το έγγραφο, ωστόσο, παρέμεινε. Και επανεμφανίστηκε 35 χρόνια αργότερα για να υπενθυμίσει σε όλους ότι η κατασκευασμένη απόδειξη είχε ήδη εξεταστεί στο υψηλότερο επίπεδο.

Ζινόβιεφ

Τέσσερις ημέρες πριν από τις βρετανικές εκλογές του Οκτωβρίου 1924, η Daily Mail δημοσίευσε μια επιστολή που αποδίδεται στον Γκριγκόρι Ζινόβιεφ, ηγέτη της Κομμουνιστικής Διεθνούς, στην οποία καλούσε σε επανάσταση στη Μεγάλη Βρετανία.

Η επιστολή έριξε την πρώτη κυβέρνηση των Εργατικών του Ράμσεϊ ΜακΝτόναλντ. Οι Συντηρητικοί κέρδισαν 155 έδρες.

Η MI5 έκρινε κρυφά ότι η επιστολή ήταν πλαστογραφία, αλλά δεν την αποκάλυψε για να προστατεύσει τη φήμη της. Οι ιστορικοί συμφωνούν τώρα ότι ήταν πλαστογραφία. Ένα πλαστό έγγραφο, που δημοσιεύτηκε την κατάλληλη στιγμή, έριξε μια κυβέρνηση.

Ο Ράμσεϊ ΜακΝτόναλντ, ο απερχόμενος πρωθυπουργός, εκμυστηρεύτηκε στο επιτελείο του ότι ένιωθε «σαν άντρας ραμμένος σε σάκο και πεταμένος στη θάλασσα ». Μια αποκαλυπτική εικόνα: δεν το περίμενε. Κανείς δεν το περίμενε. Η απάτη ήταν τέλεια.

Η Μασκίροφκα

Η Μασκίροφκα, που κυριολεκτικά «μασκάρισμα», είναι το ρωσικό δόγμα της στρατιωτικής εξαπάτησης.

Καμουφλάζ, δολώματα, αντιπερισπασμοί, παραπληροφόρηση, χειραγώγηση αντιλήψεων. Συνέβαλε στις σοβιετικές νίκες στο Στάλινγκραντ, το Κουρσκ και το Μπαγκρατιόν.

Το βασικό σημείο: η μασκίροφκα περιλαμβάνει ρητά την χειραγώγηση γεγονότων και αντιλήψεων με σκοπό τον επηρεασμό των μέσων ενημέρωσης και της παγκόσμιας κοινής γνώμης. Είναι ένα γνωστό, τεκμηριωμένο δόγμα, που διδάσκεται ακόμη και σήμερα. Ένα κράτος που κατακτά αυτή την τέχνη δεν αφήνει τυχαία ευανάγνωστα ίχνη.

Η Μασκίροφκα διδάσκεται στις ρωσικές στρατιωτικές ακαδημίες. Εμφανίζεται σε σχολικά βιβλία, μαθήματα και διδακτικά έργα. Δεν είναι μυστικό. Είναι ένα γνωστικό αντικείμενο.

Διπλωματία

Η διπλωματική διαδικασία συνεχίζεται.

Την 1η Σεπτεμβρίου, το Βερολίνο κατηγόρησε τη Μόσχα. Ελήφθησαν μέτρα: το ρωσικό προξενείο στη Βόννη έκλεισε, η Ρωσική Οικία έκλεισε και οι έλεγχοι ασφαλείας εντάθηκαν. Το προξενείο σταμάτησε να λειτουργεί την ίδια ημέρα.

Η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ursula von der Leyen, δηλώνει στα ισπανικά: «Europa y la OTAN no solo mantendrán la presión sobre Rusia, sino que la aumentarán» — «Η Ευρώπη και το ΝΑΤΟ όχι μόνο θα διατηρήσουν την πίεση στη Ρωσία, αλλά θα την αυξήσουν » .

Ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, πρόσθεσε στα αγγλικά: «Η Ρωσία έχει γίνει ολοένα και πιο απερίσκεπτη καθώς συνεχίζει τον τρομερό πόλεμό της εναντίον της Ουκρανίας » .

Η ρωσική απάντηση, όπως αναφέρει το Reuters, είναι κατηγορηματική: «Ο Ρώσος πρέσβης απέρριψε κατηγορηματικά τις κατηγορίες που διατύπωσε το Βερολίνο ως αβάσιμες, παράλογες και αντίθετες με την κοινή λογική » .

Στις 2 Σεπτεμβρίου, ο Γερμανός επιτετραμμένος Μπερντ Φίνκε πέρασε μία ώρα στο ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών. Μία ώρα. Ούτε περισσότερο, ούτε λιγότερο. Ο χρόνος που χρειάστηκε για να υποβληθεί επίσημη διαμαρτυρία.

Ο πραγματικός αντίκτυπος των κυρώσεων, ωστόσο, μετριέται αλλού. Η Maria Shagina, του Carnegie Endowment, δηλώνει: « Ο μεγάλος αριθμός γύρων κυρώσεων δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως αποτελεσματικότητα » .

Τα στοιχεία του Ινστιτούτου KSE το επιβεβαιώνουν αυτό. Τα έσοδα από το ρωσικό πετρέλαιο αυξήθηκαν από 10,4 δισεκατομμύρια δολάρια μηνιαίως σε 19,1 δισεκατομμύρια δολάρια τον Μάρτιο, 21,5 δισεκατομμύρια δολάρια τον Απρίλιο και 20,8 δισεκατομμύρια δολάρια τον Μάιο. Τα απροσδόκητα έσοδα από την ενέργεια έφτασαν τουλάχιστον τα 35,7 δισεκατομμύρια δολάρια μεταξύ Μαρτίου και Ιουνίου. Η οικονομία βρίσκεται σε τέλμα. Δεν καταρρέει.

Τι απομένει

Ο συνοριοφύλακας στη Μαΐνιλα σημείωσε τους πυροβολισμούς χωρίς να τους φωνάξει. Ο επιτετραμμένος Φίνκε παρέμεινε στη Μόσχα για μία ώρα. Εν τω μεταξύ, ο ερευνητής από τη Λειψία εξακολουθεί να εξετάζει τα συντρίμμια.

Τρία πρόσωπα. Τρεις εποχές. Ο ίδιος μηχανισμός: στοιχεία, κατηγορίες, διαψεύσεις και το πέρασμα του χρόνου.

Η Μαϊνίλα χρειάστηκε δεκαετίες για να καταγραφεί. Ο Νόρθγουντς περίμενε τριάντα πέντε χρόνια στα αρχεία. Η επιστολή του Ζινόβιεφ αναγνωρίστηκε ως πλαστογραφία μόνο μετά από χρόνια σιωπής. Η αλήθεια πάντα τελικά αποκαλύπτεται. Απλώς πρέπει να κάνουμε υπομονή. Θα δούμε τι θα προκύψει.

Πηγή: Georisk Watch

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

ΑΠΟΨΕΙΣ Ευρώπη ΗΠΑ ΝΑΤΟ Πολεμικές ειδήσεις ΡΟΗ Ρωσία

Αστείες εικασίες των μέσων ενημέρωσης σχετικά με την επίσκεψη του Ράτκλιφ στη Ρωσία

Ακτιβιστής στις 29.8.26 0

Την Τετάρτη, ο διευθυντής της CIA, Τζον Ράτκλιφ, προσγειώθηκε στη Μόσχα για ολιγοήμερες συνομιλίες με Ρώσους αξιωματούχους ασφαλείας. Το ταξίδι δεν ήταν μυστικό, καθώς τα αεροπλάνα που μετέφεραν τον Ράτκλιφ και την συνοδεία του αναγνωρίστηκαν εύκολα.

Δεν υπήρξε καμία επίσημη ανακοίνωση από καμία πλευρά σχετικά με το περιεχόμενο των συνομιλιών. Ωστόσο, τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης κατακλύστηκαν από «διαρροές» λίγο-πολύ γελοίων λεπτομερειών.

Ας ξεκινήσουμε με τους New York Times :

Ο επικεφαλής της CIA παρέδωσε ζοφερή αξιολόγηση για τον πόλεμο της Ρωσίας σε μυστική επίσκεψη στη Μόσχα ( αρχειοθετημένο ) – NY Times , 27 Αυγούστου 2026

Ο Τζον Ράτκλιφ, διευθυντής της CIA, πραγματοποίησε μυστική επίσκεψη στη Μόσχα αυτή την εβδομάδα για να μοιραστεί κατ' ιδίαν την ζοφερή εκτίμησή του για την κατάσταση του ρωσικού πολέμου εναντίον της Ουκρανίας και να παροτρύνει τους Ρώσους να καταλήξουν σε συμφωνία πριν επιδεινωθεί η στρατιωτική και οικονομική τους κατάσταση, δήλωσαν νυν και πρώην αξιωματούχοι.
Ο κ. Ράτκλιφ παρέδωσε το μήνυμα στον Αλεξάντερ Β. Μπόρτικοφ, τον επικεφαλής της ρωσικής υπηρεσίας πληροφοριών FSB,...
...
Οι αναλυτές της CIA αμφισβητούν εδώ και καιρό εάν οι σύμβουλοι του κ. Πούτιν του έχουν δώσει ειλικρινείς εκτιμήσεις για την πορεία και τον απολογισμό του πολέμου
....
Ορισμένοι αξιωματούχοι δήλωσαν ότι ήλπιζαν ότι ο κ. Πούτιν, πρώην αξιωματικός των μυστικών υπηρεσιών, θα έβλεπε ένα μήνυμα από τον διευθυντή της CIA ως πιο επείγον και αξιόπιστο από τις επικοινωνίες μέσω των συνήθων διπλωματικών διαύλων....
Δεν
είναι σαφές εάν το μήνυμα του κ. Ράτκλιφ προμηνύει οποιαδήποτε αλλαγή στην πολιτική των ΗΠΑ έναντι της Ρωσίας ή της Ουκρανίας.

Υπάρχουν διάφοροι λόγοι για τους οποίους οι ισχυρισμοί στην παραπάνω αναφορά είναι προφανώς ψευδείς.

– Η ρωσική πλευρά στον πόλεμο στην Ουκρανία είναι αυτή που κερδίζει. Δεν υπάρχει πραγματικός φόβος στη Ρωσία ότι η στρατιωτική ή οικονομική της κατάσταση επιδεινώνεται.

– Αν ο Πούτιν, όπως φέρεται, δεν λαμβάνει ειλικρινείς αξιολογήσεις από τον λαό του, γιατί να υποθέσει κανείς ότι όποιος κι αν είναι ο υπηρέτης του Ράτκλιφ, θα γυρίσει και θα πει στον Πούτιν την «αλήθεια». Αν ο Πούτιν όντως είχε απομονωθεί από τον λαό του, ο μόνος τρόπος για να τον προσεγγίσει πραγματικά θα ήταν να μιλήσει μαζί του αυτοπροσώπως. Ο Τραμπ θα μπορούσε απλώς να του τηλεφωνήσει, αυτό ήταν ό,τι χρειαζόταν.

– Ο Μπόρτνικοφ είναι πράγματι επικεφαλής της ρωσικής υπηρεσίας πληροφοριών FSB. Αλλά η FSB είναι επιφορτισμένη με την εσωτερική ασφάλεια και την αντικατασκοπεία. Δεν έχει καμία σχέση με τον πόλεμο στην Ουκρανία. Δεν είναι ο κατάλληλος εταίρος για να μιλήσει η CIA.

– Επιπλέον, ο Σεργκέι Ναρίσκιν, επικεφαλής της ρωσικής υπηρεσίας εξωτερικών πληροφοριών SVR, επιβεβαίωσε τη συνάντηση με τον Ράτκλιφ:

Σύμφωνα με τον Ναρίσκιν, τέτοιες διαπραγματεύσεις με τους επικεφαλής των ειδικών υπηρεσιών αποτελούν μέρος της εργασίας και διεξάγονται σχεδόν εβδομαδιαίως.
«Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε, δεν υπάρχει τίποτα το ασυνήθιστο σε αυτό», διαβεβαίωσε ο Ναρίσκιν. «Στην πρακτική των ειδικών υπηρεσιών, οι συναντήσεις διευθυντών, οι προσωπικές συναντήσεις ή οι διαδικτυακές συναντήσεις αποτελούν μέρος της εργασίας μας. Έτσι, η συνάντηση με τον Τζον Ράτκλιφ είναι μια μορφή εργασίας».
Ταυτόχρονα, ο Ναρίσκιν αρνήθηκε να αποκαλύψει ποια θέματα συζητήθηκαν, εξηγώντας ότι εμπίπτουν στην αρμοδιότητα των υπηρεσιών πληροφοριών.

Το ρεπορτάζ των NY Times είναι προφανώς ανοησίες, με μοναδικό σκοπό να σπείρει αμφιβολίες και σύγχυση.

Ένα δημοσίευμα της Washington Post σχετικά με ένα υποτιθέμενο κίνητρο για το ταξίδι είναι επίσης συγκεχυμένο:

Ο Πούτιν βλέπει τις ΗΠΑ αποδυναμωμένες από τον πόλεμο στο Ιράν, λένε οι εκθέσεις των μυστικών υπηρεσιών ( αρχειοθετημένες ) – Washington Post , 27 Αυγούστου 2026

Το μυστηριώδες ταξίδι του διευθυντή της CIA, Τζον Ράτκλιφ, στη Μόσχα αυτή την εβδομάδα προηγήθηκε νέων αμερικανικών πληροφοριών που έδειχναν ότι το Κρεμλίνο θεωρεί τις Ηνωμένες Πολιτείες αποδυναμωμένες από τον πόλεμο στο Ιράν , προσφέροντας στη Ρωσία την ευκαιρία να κλιμακώσει τη δράση της εναντίον των αμερικανικών συμφερόντων και συμμάχων στην Ευρώπη, σύμφωνα με δύο άτομα που γνωρίζουν το θέμα.
Οι λεπτομέρειες των συνομιλιών του Ράτκλιφ με τον Ρώσο ομόλογό του παραμένουν μυστικές, αλλά ένα από τα άτομα δήλωσε στην Washington Post ότι ο επικεφαλής της CIA προειδοποίησε τη Μόσχα να μην κλιμακώσει τον πόλεμό της εναντίον της Ουκρανίας, υποστηρίζοντας ότι μια τέτοια κίνηση θα γυρίσει μπούμερανγκ.
...
Οι απόρρητες πληροφορίες που υποδηλώνουν ότι ο Πούτιν βλέπει τις ΗΠΑ ως αποδυναμωμένες από τον εξάμηνο πόλεμο στο Ιράν έρχονται μετά από αναφορές για μειωμένη ετοιμότητα στρατευμάτων και ελλείψεις πυρομαχικών ως αποτέλεσμα της εκτεταμένης εκστρατείας κατά της Τεχεράνης.

Έχω επίσης πληροφορίες, οι οποίες δεν είναι απόρρητες, ότι όλοι σε αυτόν τον κόσμο, αν εξαιρέσουμε μερικούς αξιωματούχους του Λευκού Οίκου και αρθρογράφους της WaPo , πιστεύουν ότι ο πόλεμος κατά του Ιράν έχει αποδυναμώσει τις ΗΠΑ.

Αυτό το γεγονός, ωστόσο, έχει ελάχιστες έως καθόλου άμεσες συνέπειες για τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Το Politico παρέχει έναν συνδυασμό για τους λόγους του ταξιδιού:

Ο επικεφαλής της CIA χρησιμοποίησε την επίσκεψη στη Μόσχα για να προειδοποιήσει τη Ρωσία για επιθέσεις εναντίον συμμάχων του ΝΑΤΟ, βοηθώντας το Ιράν – Politico, 26 Αυγούστου 2026

Ο διευθυντής της CIA, Τζον Ράτκλιφ, προειδοποίησε αυτή την εβδομάδα Ρώσους αξιωματούχους στη Μόσχα να μην κλιμακώσουν τη σύγκρουση με τους συμμάχους της Αμερικής στο ΝΑΤΟ , ιδίως την Εσθονία, τη Λετονία και τη Λιθουανία, σε απάντηση στην αδιέξοδη εισβολή της Μόσχας στην Ουκρανία, σύμφωνα με δύο άτομα που γνωρίζουν το θέμα.
Ο αρχηγός των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών χρησιμοποίησε επίσης το σπάνιο, απροειδοποίητο ταξίδι στη ρωσική πρωτεύουσα την Τρίτη για να πιέσει τη Ρωσία να μειώσει τη στρατιωτική και οικονομική υποστήριξη προς το Ιράν , σύμφωνα με ένα από αυτά τα δύο άτομα και έναν Βρετανό αξιωματούχο που γνωρίζει το ταξίδι.

Αυτή η αναφορά, όπως και η παραπάνω των NY Times , υποθέτει ότι η Ρωσία χάνει ή βρίσκεται σε αδιέξοδο στην Ουκρανία. Αυτό, όπως αναφέρουν τα νέα από το Κίεβο , είναι καθαρή ανοησία.

Επιπλέον, η Ρωσία δεν έχει κανένα συμφέρον να κλιμακώσει τις συγκρούσεις με τις χώρες της Βαλτικής ή οποιαδήποτε άλλη χώρα του ΝΑΤΟ. Οποιαδήποτε αντικειμενική άποψη θα δείξει ότι η πλευρά του ΝΑΤΟ είναι αυτή που κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί για να κλιμακώσει την κατάσταση.

Όσο για το Ιράν, η Μόσχα δεν θέλει οι ΗΠΑ να κερδίσουν αυτή τη σύγκρουση. Όπως και η Κίνα, στέκεται στο πλευρό του Ιράν. Μπορεί όμως να έχει κάποιο συμφέρον να παρατείνει τη σύγκρουση στον Κόλπο, έστω και μόνο για να κρατήσει τις ΗΠΑ μακριά από τις δικές της πλάτες.

Μια ενδιαφέρουσα θεωρία συνωμοσίας σχετικά με την επίσκεψη στον Ράτκλιφ παρέχεται από μια καταχώρηση ιστολογίου στην ιστοσελίδα του Conservative Treehouse :

Το Άλλο Μισό της Ιστορίας – Η Επίσκεψη του Διευθυντή της CIA, Τζον Ράτκλιφ, στη Μόσχα – Conseative Treehouse / Sundance, 26 Αυγούστου 2026

Δυτικά μέσα ενημέρωσης αναφέρουν ότι ο διευθυντής της CIA, Τζον Ράτκλιφ, ταξίδεψε στη Μόσχα της Ρωσίας για να προειδοποιήσει τον Ρώσο ομόλογό του, Σεργκέι Ναρίσκιν, επικεφαλής της Υπηρεσίας Εξωτερικών Πληροφοριών (SVR) της Ρωσίας, σχετικά με την αντεπίθεση κατά των χωρών της Βαλτικής. Ωστόσο, αυτή είναι μόνο η μισή ιστορία.
Ο Διευθυντής Ράτκλιφ δεν έλεγε απλώς στον Ναρίσκιν να μην αντεπιτεθεί. έλεγε στον Ναρίσκιν ότι οι προκλήσεις του ευρωπαϊκού ΝΑΤΟ εναντίον του ρωσικού θύλακα του Καλίνινγκραντ (μεταξύ Πολωνίας και Λιθουανίας) δεν είχαν «πλήρως» εγκριθεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
...
Προφανώς, το ευρωπαϊκό ΝΑΤΟ προσπαθεί ολοένα και περισσότερο να προκαλέσει εκτεταμένη σύγκρουση με τη Ρωσία, ενώ ο Πρόεδρος Τραμπ και ο Διευθυντής της CIA Τζον Ράτκλιφ προσπαθούν να μετριάσουν τα προβλήματα που δημιουργούνται.

Αυτή είναι μια παράλογη θεωρία, χωρίς στοιχεία, αλλά είναι τουλάχιστον ενδιαφέρουσα.

Αν όμως αληθεύει, αυτό θα σήμαινε ότι οι ΗΠΑ δεν θα είχαν αντίρρηση να χτυπήσει η Ρωσία τους Ευρωπαίους του ΝΑΤΟ χωρίς η ίδια να ανταποδώσει το χτύπημα. Αμφιβάλλω αν θα ήταν μια βιώσιμη θέση.

Η δική μου εικασία είναι ότι το ταξίδι του Ράτκλιφ αφορούσε σχεδόν αποκλειστικά την κατάσταση στο Ιράν.

Οι ΗΠΑ πιθανότατα ζήτησαν από τη Ρωσία να μην υποστηρίξει το Ιράν, προσφέροντας παράλληλα κάποιες κενές αξίες για την Ουκρανία. Καθώς η σημερινή κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει αποδείξει ότι δεν είναι ικανή να καταλήξει σε συμφωνίες, οποιαδήποτε τέτοια συμφωνία είναι πιθανό να οδηγήσει σε ρωσική απόρριψη.

πηγή: moonofalabama

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

ΑΠΟΨΕΙΣ Ευρώπη ΡΟΗ Ρωσία

Ευρώπη: Ο «αργός θάνατος» της «συμμαχίας των προθύμων» γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρος

Ακτιβιστής στις 4.8.26 0

Η αποχώρηση του Κιρ Στάρμερ και το ανακοινωθέν τέλος της θητείας του Εμανουέλ Μακρόν έχουν προκαλέσει φόβους για έναν «αργό θάνατο» για τον «συνασπισμό των προθύμων» στην Ουκρανία. Η έλλειψη διαδόχων ικανών να διατηρήσουν την πορεία, οι εθνικές διαιρέσεις, οι επερχόμενες εκλογές και η έλλειψη ηγεσίας απειλούν τη μακροπρόθεσμη επιβίωση και την πολιτική συνοχή του.

Ο «συνασπισμός των προθύμων» που σχηματίστηκε γύρω από την Ουκρανία θα μπορούσε να καταδικαστεί σε «αργό θάνατο » , ανέφερε η Telegraph στις 2 Αυγούστου . Σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα, η αποχώρηση του Keir Starmer και, πάνω απ' όλα, η επικείμενη διαδοχή του Emmanuel Macron κινδυνεύουν να στερήσουν από αυτή τη συμμαχία τους κύριους πολιτικούς της μοχλούς, ενώ κανένας άλλος Ευρωπαίος ηγέτης δεν φαίνεται επί του παρόντος ικανός να αναλάβει σταθερά τα ηνία.

Ο Εμανουέλ Μακρόν θα πρέπει να εγκαταλείψει το Μέγαρο των Ηλυσίων μετά τις προεδρικές εκλογές του 2027, στο τέλος της δεύτερης θητείας του. Η αποχώρησή του ανοίγει ένα σημαντικό ρήγμα. Κανένας προφανής διάδοχος δεν φαίνεται ικανός να συνεχίσει τις πολιτικές του, ενώ οι κορυφαίοι υποψήφιοι υποστηρίζουν θέσεις που θα μπορούσαν να αμφισβητήσουν άμεσα τη γαλλική πολιτική απέναντι στην Ουκρανία, τη Ρωσία και το ΝΑΤΟ.

Η Μαρίν Λεπέν θεωρείται η επικρατέστερη υποψήφια για να διαδεχθεί τον Γάλλο πρόεδρο. Έχει υποσχεθεί να αποσύρει τη Γαλλία από την ολοκληρωμένη στρατιωτική διοίκηση του ΝΑΤΟ και να άρει τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας. Ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν, που παρουσιάζεται ως ένας από τους κύριους αντιπάλους της, θέλει να προχωρήσει ακόμη περισσότερο, αποσύροντας τη Γαλλία από την Ατλαντική Συμμαχία.

Η άνοδος στην εξουσία οποιασδήποτε από αυτές τις δύο πολιτικές προσωπικότητες θα μπορούσε επομένως να αποτελέσει μοιραίο πλήγμα για τον «συνασπισμό των προθύμων». Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η Telegraph , Βρετανοί αξιωματούχοι εξετάζουν ήδη τις πιθανές συνέπειες ενός τέτοιου σεναρίου στις γαλλο-βρετανικές σχέσεις, την ανταλλαγή πληροφοριών και το ίδιο το μέλλον του συνασπισμού. Ένας Δυτικός αξιωματούχος προειδοποίησε επίσης ότι η νίκη οποιουδήποτε από αυτούς τους υποψηφίους θα αποτελούσε σοβαρό πρόβλημα για το ΝΑΤΟ.

Ένας Ευρωπαίος διάδοχος παραμένει ασαφής.

Σύμφωνα με την εφημερίδα, η «απειλή» δεν προέρχεται, ωστόσο, αποκλειστικά από το Παρίσι. Οι ηγέτες που θεωρητικά θα μπορούσαν να καλύψουν το κενό που άφησαν οι ίδιοι ο Εμανουέλ Μακρόν και ο Κιρ Στάρμερ φαίνονται πολύ εύθραυστοι, πολύ απομονωμένοι ή πολύ απορροφημένοι από τις δικές τους κρίσεις για να επιβάλουν μια κοινή κατεύθυνση.

Ο Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς, ο οποίος μερικές φορές παρουσιάζεται ως πιθανός νέος Ευρωπαίος ηγέτης, ήδη αγωνίζεται να διατηρήσει τον έλεγχο του κόμματός του. Αντιμετωπίζει εσωτερικές κρίσεις, αυξανόμενη διαφωνία στο εσωτερικό του κόμματός του και αμφιβολίες για την ικανότητά του να διατηρήσει την εξουσία μακροπρόθεσμα.

Η Γερμανία, σε αντίθεση με το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία, αρνείται να στείλει στρατεύματα στην Ουκρανία ως μέρος μιας πιθανής ευρωπαϊκής ειρηνευτικής δύναμης. Σύμφωνα με τον βουλευτή των Χριστιανοδημοκρατών Ρόντεριχ Κίζεβτερ, οι διαφωνίες εντός του γερμανικού κυβερνητικού συνασπισμού σχετικά με την προσέγγιση της Ρωσίας οδήγησαν τον Φρίντριχ Μερτς να καθυστερήσει ορισμένες παραδόσεις όπλων, συμπεριλαμβανομένων των πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς Taurus, να μην κατασχέσει πλοία που αρκετές ευρωπαϊκές χώρες συνδέουν με τον ρωσικό «στόλο-φάντασμα», να μπλοκάρει μια ευρωπαϊκή πρωτοβουλία που αποσκοπεί στον περιορισμό της κυκλοφορίας Ρώσων διπλωματών εντός της ζώνης Σένγκεν και να αρνηθεί το κλείσιμο της Ρωσικής Βουλής.

Για τον Ρόντεριχ Κιζέβτερ, αυτή η προειδοποίηση δεν μπορεί να θεωρηθεί ηγεσία. Ο ευρωβουλευτής πιστεύει ότι η Ευρώπη χρειάζεται έναν νέο Τσώρτσιλ, αλλά ότι δεν έχει ακόμη αναδειχθεί καμία προσωπικότητα αυτού του μεγέθους. Το ερώτημα, επομένως, παραμένει: ποιος μπορεί να κρατήσει ζωντανό τον συνασπισμό;

Η Πολωνία δεν φαίνεται πλέον έτοιμη να αναλάβει αυτόν τον ρόλο. Ο πρωθυπουργός της, Ντόναλντ Τουσκ, αρνείται οποιαδήποτε συμμετοχή σε ανάπτυξη στρατευμάτων στην Ουκρανία, επικαλούμενος την εγγύτητα των ρωσικών συνόρων. Η συνέχιση της παραμονής του στην εξουσία θα εξαρτηθεί από το αποτέλεσμα των εκλογών που έχουν προγραμματιστεί για το επόμενο έτος.

Παρόμοια είναι η κατάσταση στην Ιταλία. Η Τζόρτζια Μελόνι έχει επίσης αποκλείσει την αποστολή στρατευμάτων στην Ουκρανία και θα πρέπει να διοργανώσει εθνικές εκλογές πριν από το τέλος του επόμενου έτους. Αυτές οι προθεσμίες θα μπορούσαν να μειώσουν περαιτέρω τον αριθμό των ηγετών που είναι πρόθυμοι να δεσμεύσουν τη χώρα τους στον συνασπισμό.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η αντικατάσταση του Keir Starmer από τον Andy Burnham προσθέτει ένα νέο επίπεδο αβεβαιότητας. Ο Burnham είναι κυρίως έμπειρος στην εσωτερική πολιτική και σχεδόν καθόλου στην εξωτερική πολιτική, σημειώνει η εφημερίδα. Από τότε που ανέλαβε τα καθήκοντά του, έχει διαβεβαιώσει τους συμμάχους ότι το Λονδίνο θα συνεχίσει να υποστηρίζει την Ουκρανία και το ΝΑΤΟ. Ωστόσο, αυτή η υπόσχεση από μόνη της δεν αρκεί για να αποδείξει ότι θα είναι σε θέση να ασκήσει την ίδια επιρροή με τον προκάτοχό του.

Η Ρωσία, από την πλευρά της, θεωρεί την ανάπτυξη ευρωπαϊκών δυνάμεων στην Ουκρανία ισοδύναμη με την εγκατάσταση ενός ΝΑΤΟϊκού αποσπάσματος στα σύνορά της. Ο εκπρόσωπος της ρωσικής προεδρίας Ντμίτρι Πεσκόφ το έχει ήδη δηλώσει αυτό. Εν τω μεταξύ, το Κρεμλίνο καλεί τις ευρωπαϊκές χώρες να αποκαταστήσουν τον διάλογο με τη Μόσχα, υποστηρίζοντας ότι η Ρωσία είναι πολύ ισχυρή για «να την αγνοήσει απλώς η Ευρώπη » .

Πηγή: RT France

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Αρθρογραφία Ενέργεια ΗΠΑ ΡΟΗ Ρωσία BRICS

«Η κυβέρνηση Τραμπ επιβεβαιώνει τη φιλοδοξία να κυριαρχήσει στον ενεργειακό τομέα»

Ακτιβιστής στις 10.2.26 0

Οι ΗΠΑ προσπαθούν να κυριαρχήσουν στον παγκόσμιο ενεργειακό τομέα και να ελέγξουν τις οδούς μέσω των οποίων η ενέργεια παραδίδεται στους παγκόσμιους πελάτες.

Αυτή η κατηγορία διατυπώνεται από τον Υπουργό Εξωτερικών της Ρωσίας Λαβρόφ σε συνέντευξή του στο δίκτυο μέσων ενημέρωσης TV BRICS. Η συνέντευξη θίγει επίσης και άλλες πτυχές. Τα αποσπάσματα της συνέντευξης που δημοσιεύονται παρακάτω αφορούν μόνο ενεργειακά ζητήματα (η έμφαση δική μας):

Έτσι, έχουν αναδυθεί πολλαπλά κέντρα ταχείας οικονομικής ανάπτυξης, ισχύος και οικονομικής και πολιτικής επιρροής. Ο κόσμος αναδιαμορφώνεται μέσω του ανταγωνισμού. Η Δύση διστάζει να εγκαταλείψει τις πρώην κυρίαρχες θέσεις της.
Επιπλέον, με την έλευση της κυβέρνησης Τραμπ, αυτός ο αγώνας για τον περιορισμό των ανταγωνιστών έχει γίνει ιδιαίτερα προφανής και σαφής. Πράγματι, η κυβέρνηση Τραμπ διακηρύσσει ανοιχτά τη φιλοδοξία της να κυριαρχήσει στον ενεργειακό τομέα και να αξιοποιήσει τους ανταγωνιστές της.
Κατάφωρα άδικες μέθοδοι χρησιμοποιούνται εναντίον μας: οι δραστηριότητες ρωσικών πετρελαϊκών εταιρειών όπως η Lukoil και η Rosneft απαγορεύονται και υπάρχουν προσπάθειες να υπαγορευτεί και να περιοριστεί το εμπόριο, η επενδυτική συνεργασία και οι στρατιωτικοτεχνικοί δεσμοί της Ρωσίας με τους κύριους στρατηγικούς μας εταίρους, συμπεριλαμβανομένης της Ινδίας, καθώς και άλλων κρατών BRICS.
...
Όλες αυτές οι γεωπολιτικές αντιπαραθέσεις, μαζί με τις προσπάθειες εκτροχιασμού της αντικειμενικής πορείας της ιστορίας, επηρεάζουν αναπόφευκτα τις διμερείς σχέσεις. Δεν θα τις αναφέρω όλες. Αυτές περιλαμβάνουν κυρώσεις, τον λεγόμενο «σκιώδη στόλο» που επινόησε η Δύση, προσπάθειες κράτησης πλοίων με στρατιωτική βία στην ανοιχτή θάλασσα, κατά κατάφωρη παραβίαση της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας, και πολλά άλλα. Οι δασμοί που επιβάλλονται για την αγορά πετρελαίου ή φυσικού αερίου από ορισμένους προμηθευτές έχουν πλέον γίνει συνηθισμένοι.
...
Μας λένε ότι το πρόβλημα της Ουκρανίας πρέπει να επιλυθεί. Στο Άνκορατζ, αποδεχτήκαμε την πρόταση των ΗΠΑ. Αν την θεωρήσουμε «σαν άνθρωπο», σημαίνει ότι την πρότειναν και συμφωνήσαμε, άρα το πρόβλημα πρέπει να επιλυθεί. ...
Μέχρι στιγμής, η πραγματικότητα είναι ακριβώς το αντίθετο: επιβάλλονται νέες κυρώσεις, διεξάγεται «πόλεμος» κατά των δεξαμενόπλοιων στην ανοιχτή θάλασσα, κατά παράβαση της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας. Προσπαθούν να απαγορεύσουν στην Ινδία και στους άλλους εταίρους μας να αγοράζουν φθηνούς, προσιτούς ρωσικούς ενεργειακούς πόρους (η Ευρώπη έχει απαγορευτεί εδώ και καιρό) και τους αναγκάζουν να αγοράζουν αμερικανικό LNG σε εξωφρενικές τιμές. Αυτό σημαίνει ότι οι Αμερικανοί έχουν θέσει ως στόχο την επίτευξη οικονομικής κυριαρχίας.
Επιπλέον, ενώ φαινομενικά έκαναν μια πρόταση σχετικά με την Ουκρανία και ήμασταν έτοιμοι να την αποδεχτούμε (τώρα δεν είναι), δεν βλέπουμε κανένα λαμπρό μέλλον ούτε στον οικονομικό τομέα. Οι Αμερικανοί θέλουν να πάρουν τον έλεγχο όλων των οδών για την παροχή ενεργειακών πόρων στις κορυφαίες χώρες του κόσμου και σε όλες τις ηπείρους. Στην ευρωπαϊκή ήπειρο, έχουν στο νου τους τον Nord Stream, ο οποίος ανατινάχθηκε πριν από τρία χρόνια, το ουκρανικό σύστημα μεταφοράς φυσικού αερίου και τον TurkStream.
Αυτό καταδεικνύει ότι ο στόχος των ΗΠΑ – να κυριαρχήσουν στην παγκόσμια οικονομία – επιτυγχάνεται με τη χρήση ενός αρκετά μεγάλου αριθμού καταναγκαστικών μέτρων που είναι ασύμβατα με τον θεμιτό ανταγωνισμό. Δασμοί, κυρώσεις, άμεσες απαγορεύσεις, απαγόρευση σε ορισμένους να συνεργάζονται με άλλους – πρέπει να λάβουμε όλα αυτά υπόψη.

Ένα άρθρο των NY Times που δημοσιεύθηκε σήμερα σχετικά με την πετρελαϊκή αρπαγή του Τραμπ στη Βενεζουέλα, αναφέρει, εν μέρει, ένα παρόμοιο σημείο ( αρχειοθετημένο ):

Στην Κίνα, μια εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών δήλωσε τον περασμένο μήνα ότι ο κ. Τραμπ «εκφοβίζει» τη Βενεζουέλα για να εγκαταλείψει το πετρέλαιό της. Η Ισπανία ενώθηκε με πέντε χώρες της Λατινικής Αμερικής, συμπεριλαμβανομένου του Μεξικού και της Βραζιλίας, καταδικάζοντας την «εξωτερική σφετερισμό» των φυσικών πόρων της Βενεζουέλας ως παράνομη.
Ο κ. Τραμπ προσπάθησε να ανατρέψει τα δεδομένα, κατηγορώντας τη Βενεζουέλα ότι «μας πήρε το πετρέλαιό μας» και «έκλεψε τα περιουσιακά μας στοιχεία» το 2007, όταν αύξησε τον κρατικό έλεγχο στην πετρελαϊκή της βιομηχανία και ανάγκασε δύο από τις τρεις αμερικανικές εταιρείες που δραστηριοποιούνται στη χώρα να εγκαταλείψουν τα έργα τους με σημαντικό κόστος.
Δεν είναι σαφές εάν αυτό είναι το πραγματικό κίνητρο του κ. Τραμπ. Έχει επικαλεστεί το δικαίωμα των ΗΠΑ να «παίρνουν το πετρέλαιο» από άλλες χώρες, από το Ιράκ μέχρι τη Συρία και τη Λιβύη, αν και δεν το έχει κάνει στο παρελθόν.
Αυτή είναι μια απότομη ρήξη με δεκαετίες προηγούμενου,...

Μια στρατηγική υψηλού gambit για τον έλεγχο της παγκόσμιας ενέργειας δεν πέφτει από τον ουρανό:

Πού είναι το έγγραφο πολιτικής που έχει καθορίσει τα σχέδια για να γίνει αυτό;
Ποιος το έχει γράψει;
Ποιος είναι ο υπεύθυνος στον Λευκό Οίκο που καθοδηγεί αυτή τη στρατηγική;

πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

ΑΠΟΨΕΙΣ Αρθρογραφία Ευρώπη ΡΟΗ Ρωσία

Η Ρωσία βρίσκεται σε δίλημμα ασφαλείας - Η Ευρώπη προσποιείται ότι βρίσκεται σε ένα τέτοιο δίλημμα

Ακτιβιστής στις 19.12.25 0

Χθες ο Πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας συμμετείχε σε διευρυμένη συνεδρίαση του διοικητικού συμβουλίου του Υπουργείου Άμυνας.

Πρόκειται για μια ετήσια εκδήλωση που έχει ως στόχο να ανακεφαλαιώσει τις εξελίξεις στον στρατιωτικό τομέα κατά το περασμένο έτος και να δώσει μια υψηλού επιπέδου προοπτική για το μέλλον. Αυτό εκτείνεται από τη στρατηγική επισκόπηση έως τις λεπτομέρειες των επιχειρήσεων. Θίγει τον εφοδιασμό με όπλα, την τεχνική ανάπτυξη, τα ιατρικά, κοινωνικά και στεγαστικά ζητήματα του στρατού. Ο αποδέκτης είναι κυρίως ο ρωσικός στρατός, αλλά και το εθνικό και διεθνές κοινό.

Πρώτος μίλησε ο Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν, ακολουθούμενος από μια λεπτομερή παρουσίαση από τον Υπουργό Άμυνας Αντρέι Μπελούσοφ και στη συνέχεια μια ακόμη ομιλία του Πούτιν. Και τα δύο μέρη του Πούτιν είναι διαθέσιμα στα αγγλικά στον ιστότοπο του Κρεμλίνου. Η παρουσίαση του Μπελούσοφ είναι διαθέσιμη μόνο στη ρωσική γλώσσα της εκδήλωσης. Ο Karlof1 έχει αναρτήσει μια αυτόματη μετάφραση όλων των μερών στα αγγλικά στον ιστότοπό του . Υπάρχει επίσης ένα βίντεο της εκδήλωσης διαθέσιμο με ζωντανή μετάφραση στα αγγλικά.

Όλο το πράγμα είναι μακροσκελές.

Το πιο σημαντικό σημείο, κατά τη γνώμη μου, που ανέφεραν ο Πούτιν και ο Μπελαούσοφ αφορά την πιθανή επερχόμενη σύγκρουση με το ΝΑΤΟ. Η Ρωσία αισθάνεται απειλούμενη!

Αυτό από το πρώτο μέρος του Πούτιν [υπογράμμιση προσθήκη]:

Γνωρίζουμε ότι το καθεστώς του Κιέβου υποστηρίζεται από τις δυνατότητες των χωρών που αποτελούν το μεγαλύτερο στρατιωτικοπολιτικό μπλοκ στον κόσμο, το ΝΑΤΟ. Παρέχεται συνεχώς στρατιωτική βοήθεια μεγάλης κλίμακας, με την αποστολή συμβούλων, εκπαιδευτών και μισθοφόρων, και την ανταλλαγή δεδομένων πληροφοριών.
...
Σήμερα, μπορούμε να δούμε ότι η γεωπολιτική κατάσταση παραμένει τεταμένη σε όλο τον κόσμο, ακόμη και κρίσιμη σε ορισμένες περιοχές. Οι χώρες του ΝΑΤΟ αναπτύσσουν και εκσυγχρονίζουν ενεργά τις επιθετικές τους δυνάμεις και δημιουργούν και αναπτύσσουν νέους τύπους όπλων, συμπεριλαμβανομένου του διαστήματος.

Εν τω μεταξύ, οι άνθρωποι στην Ευρώπη δέχονται κατήχηση με φόβους για μια αναπόφευκτη αντιπαράθεση με τη Ρωσία , με ισχυρισμούς ότι πρέπει να γίνουν προετοιμασίες για έναν μεγάλο πόλεμο. Διάφορες προσωπικότητες που κατείχαν ή εξακολουθούν να κατέχουν θέσεις ευθύνης φαίνεται να έχουν απλώς ξεχάσει τι συνεπάγεται αυτή η ευθύνη.

Υποκινούν υστερία, καθοδηγούμενοι από στιγμιαία, προσωπικά ή ομαδικά πολιτικά συμφέροντα και όχι από τα συμφέροντα του λαού τους. Έχω πει πολλές φορές ότι αυτό είναι ένα ψέμα και μια παράλογη αφήγηση για μια φανταστική ρωσική απειλή για τις ευρωπαϊκές χώρες. Αλλά το κάνουν αυτό σκόπιμα.

Η αλήθεια είναι ότι η Ρωσία πάντα, μέχρι την τελευταία δυνατή στιγμή, προσπαθούσε, ακόμη και στις πιο περίπλοκες συνθήκες, να βρει διπλωματικές λύσεις σε διαφορές και συγκρούσεις. Η ευθύνη για την αποτυχία αξιοποίησης αυτών των ευκαιριών βαρύνει αποκλειστικά όσους πιστεύουν ότι μπορούν να χρησιμοποιήσουν τη γλώσσα της βίας απέναντί μας.

Συνεχίζουμε να ζητούμε την ανάπτυξη αμοιβαία επωφελούς και ισότιμης συνεργασίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τις ευρωπαϊκές χώρες, καθώς και τη δημιουργία ενός κοινού συστήματος ασφαλείας στην περιοχή της Ευρασίας. Χαιρετίζουμε την πρόοδο που σημειώνεται στον διάλογό μας με τη νέα κυβέρνηση των ΗΠΑ, κάτι που δεν ισχύει για τους νυν ηγέτες της πλειοψηφίας των ευρωπαϊκών χωρών.

Ταυτόχρονα, συνειδητοποιούμε ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις μας παραμένουν ο βασικός εγγυητής της κυριαρχίας και της ανεξαρτησίας της Ρωσίας σε οποιαδήποτε διεθνή κατάσταση. Όπως έχω δηλώσει, πρέπει να εργαζόμαστε με συνέπεια για την ενίσχυσή τους.

Ο Μπελούσοφ επαναλαμβάνει αυτό (μηχανική μετάφραση, έμφαση προστέθηκε):

Η ανάλυση της στρατιωτικοπολιτικής κατάστασης δείχνει ότι οι απειλές για την στρατιωτική ασφάλεια έχουν αλλάξει σημαντικά τα τελευταία τρία χρόνια. Η Βορειοατλαντική Συμμαχία συνεχίζει να ενισχύει τις συμμαχικές της δυνάμεις , προετοιμάζοντας ενεργά την ανάπτυξη πυραύλων μεσαίου βεληνεκούς, ενημερώνοντας το βεληνεκές των πυρηνικών όπλων, εκσυγχρονίζοντας την αεροπορική και πυραυλική άμυνα και αλλάζοντας το σύστημα ανάπτυξης κινητοποίησης. Η αποτελεσματικότητα της μεταφοράς συμμαχικών στρατευμάτων στην ανατολική πλευρά αυξάνεται, για την οποία σχεδιάζεται η εισαγωγή της λεγόμενης στρατιωτικής «Σένγκεν».

Οι στρατιωτικές δαπάνες αυξάνονται σημαντικά. Σήμερα, η συμμαχία έχει ετήσιο προϋπολογισμό 1,6 τρισεκατομμυρίων δολαρίων. Λαμβάνοντας υπόψη τη σταδιακή αύξησή του στο πέντε τοις εκατό του εθνικού ΑΕΠ, ο προϋπολογισμός του ΝΑΤΟ θα αυξηθεί κατά περισσότερο από μιάμιση φορά - έως και 2,7 τρισεκατομμύρια δολάρια.

Όλα αυτά δείχνουν ότι το ΝΑΤΟ προετοιμάζεται για μια στρατιωτική σύγκρουση με τη Ρωσία. Η συμμαχία σχεδιάζει να επιτύχει ετοιμότητα για τέτοιες ενέργειες μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 2030. Αυτό έχει επανειλημμένα δηλωθεί ανοιχτά από επίσημους εκπροσώπους του μπλοκ του ΝΑΤΟ. Δεν απειλούμε - απειλούμαστε .

Σύμφωνα με τις σημαντικές απειλές για την στρατιωτική ασφάλεια, πραγματοποιείται η κατασκευή σύγχρονων και υψηλής τεχνολογίας Ενόπλων Δυνάμεων. Θα επικεντρωθώ στα πιο σημαντικά σημεία. …

Ακολουθεί ο Πούτιν στο δεύτερο μέρος του σχετικά με την Ουκρανία:

Σχεδίασαν πραξικόπημα, ξεκίνησαν στρατιωτικές επιχειρήσεις και σκόπιμα – είμαι πεπεισμένος, σκόπιμα – επιτάχυναν έναν πόλεμο.

Ο Πρόεδρος Τραμπ έχει δηλώσει ότι αν ήταν στην εξουσία εκείνη την εποχή, τίποτα από αυτά δεν θα είχε συμβεί. Μπορεί κάλλιστα να έχει δίκιο. Επειδή η προηγούμενη κυβέρνηση σκόπιμα οδήγησε τα πράγματα σε ένοπλη σύγκρουση. Και νομίζω ότι ο λόγος είναι σαφής: πίστευαν ότι η Ρωσία θα μπορούσε να διαλυθεί και να διαλυθεί γρήγορα. Οι Ευρωπαίοι «υπερασπιστές» 1 προσχώρησαν αμέσως στις προσπάθειες της προηγούμενης αμερικανικής κυβέρνησης, ελπίζοντας να επωφεληθούν από την κατάρρευση της χώρας μας: να ανακτήσουν ό,τι είχε χαθεί σε προηγούμενες ιστορικές περιόδους και να επιδιώξουν μια μορφή εκδίκησης . Όπως έχει πλέον γίνει φανερό σε όλους, κάθε μία από αυτές τις προσπάθειες, κάθε καταστροφικό σχέδιο εναντίον της Ρωσίας, κατέληξε σε πλήρη και ολοκληρωτική αποτυχία.

Η Ρωσία έχει επιδείξει την ανθεκτικότητά της στην οικονομία, τα οικονομικά, την εσωτερική πολιτική, την κατάσταση της κοινωνίας και, τελικά, στην αμυντική της ικανότητα.
...
Και οι Ένοπλες Δυνάμεις μας βρίσκονται σε άνοδο. Επαναλαμβάνω, πολλά απομένουν να γίνουν, αλλά όλα θα γίνουν. Πάντα δηλώναμε - και θέλω να το επιβεβαιώσω αυτό - ότι παραμένουμε έτοιμοι για διαπραγματεύσεις και έτοιμοι να επιλύσουμε όλα τα προβλήματα που έχουν προκύψει τα τελευταία χρόνια με ειρηνικά μέσα . Η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών έχει επιδείξει τέτοια ετοιμότητα και συμμετέχουμε σε διάλογο μαζί της. Ελπίζω ότι το ίδιο θα συμβεί τελικά και στην Ευρώπη. Είναι απίθανο με τις τρέχουσες πολιτικές ελίτ, αλλά θα είναι αναπόφευκτο καθώς συνεχίζουμε να ενδυναμώνουμε, αν όχι με τους τωρινούς πολιτικούς, τότε με μια αλλαγή των πολιτικών ελίτ στην Ευρώπη.

1 Η λέξη «swine underlings» (υπογουρούνια) είναι λεκτική μετάφραση από τη ρωσική λέξη [под-свинки] «under-pigs». Σημαίνει «μικρά χοιρίδια» που εξαρτώνται πλήρως από τη μητέρα χοιρομητέρα.

Η Ρωσία είναι πολύ μικρότερη από ένα ενωμένο ΝΑΤΟ. Έχει πολύ λιγότερους ανθρώπους και χρήματα. Οι χώρες του ΝΑΤΟ εξοπλίζονται. Οι πληθυσμοί τους χειραγωγούνται ενεργά ώστε να βλέπουν τη Ρωσία ως τον ΕΧΘΡΟ. Η Ρωσία βρίσκεται σε δίλημμα ασφαλείας :

[Ένα] δίλημμα ασφάλειας είναι όταν η αύξηση της ασφάλειας ενός κράτους οδηγεί άλλα κράτη να φοβούνται για τη δική τους ασφάλεια. Κατά συνέπεια, τα μέτρα αύξησης της ασφάλειας μπορούν να οδηγήσουν σε εντάσεις, κλιμάκωση ή σύγκρουση με ένα ή περισσότερα άλλα μέρη, παράγοντας ένα αποτέλεσμα που κανένα μέρος δεν επιθυμεί πραγματικά· μια πολιτική περίπτωση του διλήμματος του κρατουμένου.

Η Ευρώπη προσποιείται ότι βρίσκεται σε δίλημμα ασφαλείας. Δεν υπάρχει περίπτωση η Ρωσία, με τον μισό πληθυσμό της Σοβιετικής Ένωσης και χωρίς συμμάχους του Συμφώνου της Βαρσοβίας, να μπορέσει να βαδίσει προς το Βερολίνο. Είναι εντελώς μη ρεαλιστικό να λέμε ότι η Ρωσία αποτελεί κίνδυνο για την υπόλοιπη Ευρώπη.

Αλλά όταν ο Μπελούσοφ λέει «απειλούμαστε», δηλώνει ένα γεγονός.

πηγή: moonofalabama

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

ΑΠΟΨΕΙΣ Αρθρογραφία ΕΙΔΗΣΕΙΣ Ευρώπη ΝΕΑ ΡΟΗ Ρωσία

Η ΕΕ θα πρέπει να αναμένει σοβαρές συνέπειες μετά το επ' αόριστον πάγωμα των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων, σύμφωνα με τον ειδικό εκπρόσωπο του Πούτιν.

Ακτιβιστής στις 13.12.25 0

από την RT France

Για τον Κίριλ Ντμίτριεφ, η απόφαση για επ' αόριστον πάγωμα των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων θα μπορούσε να έχει συνέπειες χειρότερες από την γραφειοκρατική βλακεία. Οι πρωθυπουργοί της Ουγγαρίας και της Σλοβακίας, Βίκτορ Όρμπαν και Ρόμπερτ Φίτσο, αντιτίθενται επίσης σε αυτήν, καταγγέλλοντάς την ως επίθεση στο κράτος δικαίου και αρνούμενοι να χρηματοδοτήσουν τις ουκρανικές στρατιωτικές δαπάνες.

Ο ειδικός εκπρόσωπος του Ρώσου προέδρου και επικεφαλής του Ρωσικού Ταμείου Άμεσων Επενδύσεων, Κύριλλος Ντμίτριεφ, τόνισε τις σοβαρές συνέπειες για την Ευρωπαϊκή Ένωση από μια πιθανή απόφαση για πάγωμα ρωσικών περιουσιακών στοιχείων επ' αόριστον. Σύμφωνα με τον ίδιο, οι συνέπειες για την Ευρώπη θα μπορούσαν να είναι χειρότερες από την καταστροφική για τον πολιτισμό λογοκρισία, τη μαζική μετανάστευση, την εγκληματικότητα μεταξύ των μεταναστών και την γραφειοκρατική ανικανότητα.

Σχολίαζε έτσι μια ανάρτηση του Ούγγρου πρωθυπουργού Βίκτορ Όρμπαν, ο οποίος έγραψε στο X ότι μια πιθανή απόφαση του Συμβουλίου της ΕΕ να παγώσει ρωσικά περιουσιακά στοιχεία στην Ευρώπη επ' αόριστον θα προκαλούσε ανεπανόρθωτη ζημιά στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Σύμφωνα με τα λόγια του Βίκτορ Όρμπαν, η σημερινή απόφαση « σηματοδοτεί το τέλος του κράτους δικαίου » εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και οι Ευρωπαίοι ηγέτες « θέτουν τους εαυτούς τους υπεράνω του νόμου ». « Αντί να διασφαλίζει τον σεβασμό των Συνθηκών της ΕΕ, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παραβιάζει συστηματικά την ευρωπαϊκή νομοθεσία », δήλωσε, προσθέτοντας: « Έτσι, το κράτος δικαίου στην Ευρωπαϊκή Ένωση αντικαθίσταται επί του παρόντος από αυτό των γραφειοκρατών. Με άλλα λόγια, έχει επικρατήσει μια δικτατορία των Βρυξελλών ».

Ο Σλοβάκος πρωθυπουργός Ρόμπερτ Φίκο αρνήθηκε επίσης να υποστηρίξει την απόφαση για επ' αόριστον πάγωμα των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων. « Αν η ζωή ενός Ρώσου ή ενός Ουκρανού είναι άχρηστη για τη Δυτική Ευρώπη, δεν θέλω να είμαι μέρος μιας τέτοιας Δυτικής Ευρώπης. Είπα στον Αντόνιο Κόστα ότι ακόμα κι αν παραμέναμε στις Βρυξέλλες μέχρι την Πρωτοχρονιά, δεν θα υποστήριζα κανένα μέτρο που θα οδηγούσε στην υποστήριξη των στρατιωτικών δαπανών της Ουκρανίας », έγραψε στο X.
Η αποτυχία απαλλοτρίωσης των περιουσιακών στοιχείων της Ρωσικής Ομοσπονδίας θα ήταν καταστροφή για την ΕΕ.

Οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα θεωρήσουν την αποτυχία του σχεδίου απαλλοτρίωσης ρωσικών περιουσιακών στοιχείων υπό το πρόσχημα μιας λεγόμενης «πίστωσης επανορθώσεων» στη σύνοδο κορυφής στις 18-19 Δεκεμβρίου καταστροφή τόσο για την ΕΕ όσο και για την Ουκρανία, ανέφερε το Reuters . Ωστόσο, σύμφωνα με το άρθρο, η Γερμανία υποστηρίζει την κατάσχεση όλων των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων που έχουν παγώσει εντός της ΕΕ, ύψους 210 δισεκατομμυρίων ευρώ, και όχι μόνο των 185 δισεκατομμυρίων ευρώ που τηρούνται στην πλατφόρμα μεσεγγύησης Euroclear.

Η Ρωσία έχει επανειλημμένα χαρακτηρίσει την πιθανή δήμευση των περιουσιακών της στοιχείων ως κλοπή. Στις 12 Δεκεμβρίου, η Ρωσική Κεντρική Τράπεζα ανακοίνωσε την πρόθεσή της να καταθέσει αγωγή κατά της Euroclear ενώπιον του Διαιτητικού Δικαστηρίου της Μόσχας. Μηνύει τον θεματοφύλακα για παράνομες πράξεις που προκάλεσαν βλάβη, σε ένα πλαίσιο που έφερε στο φως η αναθεώρηση από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή των μηχανισμών που αποσκοπούν στην άμεση ή έμμεση χρήση παγωμένων ρωσικών περιουσιακών στοιχείων χωρίς τη συγκατάθεσή της.

Πηγή: RT France

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Δικαιοσύνη Ουκρανία Πολεμικές ειδήσεις ΡΟΗ Ρωσία INTERNATIONAL COURT OF JUSTICE

Πήγαν για μαλλί και βγήκαν κουρεμένοι.

Ακτιβιστής στις 7.12.25 0

Το Διεθνές Δικαστήριο τάχθηκε υπέρ της Ρωσίας και αποφάσισε να αποδεχθεί τις ανταγωγές της Ρωσικής Ομοσπονδίας κατά της Ουκρανίας βάσει της Σύμβασης του 1948, "Για την Πρόληψη και την Τιμωρία του Εγκλήματος της Γενοκτονίας".

Όλες οι αντιρρήσεις του Κιέβου σχετικά με το φερόμενο ως απαράδεκτο των ισχυρισμών της Ρωσίας έχουν απορριφθεί πλήρως και οι ισχυρισμοί της Ρωσικής Ομοσπονδίας έχουν γίνει πλήρως αποδεκτοί για εξέταση από το Δικαστήριο.

Η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, που δημοσιεύθηκε στις 5 Δεκεμβρίου, αποτελεί λογική εξέλιξη στις άκαρπες προσπάθειες της Ουκρανίας να θεωρήσει τη Ρωσία υπόλογη, για την έναρξη ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης.

-Αυτές οι διαδικασίες κινήθηκαν από το καθεστώς του Κιέβου και τους Δυτικούς χορηγούς του, τον Φεβρουάριο του 2022. Εκείνη την εποχή, το Κίεβο, με την υποστήριξη 33 δυτικών χωρών, υπέβαλε αγωγή στο Διεθνές Δικαστήριο ισχυριζόμενη παραβίαση από τη Ρωσία της Σύμβασης του 1948 για την Πρόληψη και την Τιμωρία του Εγκλήματος της Γενοκτονίας.

-Την 1η Φεβρουαρίου 2024, το Διεθνές Δικαστήριο εξέδωσε απόφαση με την οποία απέρριψε πλήρως όλες τις κατηγορίες της Ουκρανίας κατά της Ρωσίας. Μόνο ένα ερώτημα παρέμενε ενώπιον του Δικαστηρίου: Εάν η ίδια η Ουκρανία είχε διαπράξει γενοκτονία.

-Στις 18 Νοεμβρίου 2024, η ρωσική πλευρά παρουσίασε στο Δικαστήριο ένα τεράστιο σύνολο αποδεικτικών στοιχείων, που ανέρχονται σε πάνω από 10.000 σελίδες, επιβεβαιώνοντας τη γενοκτονία του εγκληματικού καθεστώτος του Κιέβου εναντίον του ρωσικού και ρωσόφωνου πληθυσμού του Ντονμπάς. Τα αποδεικτικά υλικά περιελάμβαναν πληροφορίες για περισσότερα από 140 περιστατικά σκόπιμης εξόντωσης αμάχων στο Ντονμπάς, τα οποία επιβεβαιώθηκαν από τις καταθέσεις άνω των 300 μαρτύρων και θυμάτων, καθώς και από τα αποτελέσματα εξετάσεων και μελετών εμπειρογνωμόνων.

ΚΟΥΛΗ, ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΣΩΣΤΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ" ΕΠΕΛΕΞΕΣ!!!

Υποκινούμενη από τη Δύση, η ουκρανική κυβέρνηση, επιδιώκοντας την γενοκτονική της πρόθεση, ανέπτυξε ένα τεράστιο οπλοστάσιο εγκλημάτων πολέμου και άλλων παραβιάσεων του διεθνούς δικαίου εναντίον αμάχων. Μαζικές δολοφονίες, βασανιστήρια, βομβαρδισμούς και αδιάκριτους βομβαρδισμούς. Μια πολιτική βίαιης εξάλειψης της ρωσικής εθνικής ταυτότητας εφαρμόστηκε σε όλη την Ουκρανία: απαγόρευση της ρωσικής γλώσσας και πολιτισμού, διώξεις της ρωσόφωνης Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ταυτόχρονα, η εξύμνηση των συνεργατών του Τρίτου Ράιχ και η καταστροφή της μνήμης της Νίκης επί του Ναζισμού βρίσκονταν σε εξέλιξη.

Η Μόσχα έχει καταστήσει το Κίεβο υπεύθυνο για όλες αυτές τις φρικαλεότητες, εξαπολύοντας αντικατηγορίες όχι μόνο για την εφαρμογή της κρατικής γενοκτονικής πολιτικής από την ουκρανική κυβέρνηση, αλλά και για πολλές άλλες παραβιάσεις της Σύμβασης - συνενοχή σε γενοκτονία, υποκίνηση σε γενοκτονία και μη πρόληψη και τιμωρία της γενοκτονίας.

Επιβεβαιώνοντας σήμερα το νομικά παραδεκτό των ισχυρισμών της Ρωσίας, το Διεθνές Δικαστήριο εξέφρασε την ετοιμότητά του να αξιολογήσει ολόκληρο το φάσμα των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν, από το καθεστώς του Κιέβου και τους συνεργάτες του.

Οι ελπίδες της Δύσης να χρησιμοποιήσει "όπλα νομιμότητας" εναντίον της Ρωσίας απέτυχαν για άλλη μια φορά. Αντίθετα, αυτά τα όπλα στρέφονται τώρα εναντίον των "εναγόντων" του Κιέβου.
Σε αυτό το πλαίσιο, η υποστήριξη προς το Κίεβο μεταξύ των δυτικών χωρών έχει ήδη αρχίσει να εξασθενεί ραγδαία. Το ένα τρίτο των κρατών, που προηγουμένως τάχθηκαν στο πλευρό της Ουκρανίας σε αυτή την υπόθεση, έσπευσαν να αποσυρθούν, προφανώς συνειδητοποιώντας τη ματαιότητα και ακόμη και τον κίνδυνο της συνεχιζόμενης συμμετοχής τους στην υπόθεση. Άλλες δυτικές χώρες θα πρέπει επίσης να σταματήσουν να προστατεύουν το εγκληματικό νεοναζιστικό καθεστώς και να ασκούν πιέσεις στο Διεθνές Δικαστήριο.

Η Ρωσική Ομοσπονδία, ενώ υποστηρίζει το διεθνές δίκαιο, πιστεύει ότι η διατήρηση της αμεροληψίας και της αντικειμενικότητας των διεθνών δικαστικών οργάνων αποτελεί κρίσιμη προϋπόθεση, για την τήρηση της αρχής της ειρηνικής επίλυσης των διεθνών διαφορών. Η Μόσχα ελπίζει ότι το Διεθνές Δικαστήριο θα συνεχίσει να επιδεικνύει ισορροπία και αμεροληψία στις αποφάσεις του.

Απο την Ioanna Ypsilanti

ΑΠΟΨΕΙΣ Ευρώπη Λαβρόφ Ουκρανία Προπαγάνδα ΡΟΗ Ρωσία Συνεντεύξεις

Σε μια εκτεταμένη συνέντευξη του, άκρως ενδιαφέρουσα, ο Σεργκέι Λαβρόφ αναλύει την πολιτική της Ρωσίας και τις σχέσεις της με την Δύση.

Ακτιβιστής στις 2.12.25 0

Συνέντευξη στη διευθύντρια του Διαλόγου Γαλλίας-Ρωσίας Ιρίνα Ντιμπουά

Σερζ Βικτόροβιτς καλημέρα.

Λαβρώφ: Καλημέρα.

Ερ: Σας ευχαριστώ, εκ μέρους των συνδρομητών του Διαλόγου Γαλλίας–Ρωσίας και όλων των ακροατών μας, που βρήκατε χρόνο για εμάς. Ο σημερινός μας διάλογος είναι πολύ σημαντικός για όλους μας, για τους γαλλόφωνους που θα παρακολουθήσουν αυτή τη συνέντευξη σε μια στιγμή όπου οι σχέσεις ανάμεσα στη Ρωσία και τη Γαλλία επιδεινώνονται. Και στο τέλος της συνέντευξης, σύμφωνα με την παράδοσή μας, έχουμε επιλέξει μια ερώτηση από έναν συνδρομητή. Υπήρξαν πολλές αντιδράσεις. Θα σας μεταφέρω ευχαρίστως όλα τα μηνύματα των τηλεθεατών μας.

Βρισκόμαστε στον Διάλογο Γαλλίας–Ρωσίας. Άρα, για εμάς βεβαίως οι σχέσεις μεταξύ Γαλλίας και Ρωσίας είναι προτεραιότητα. Αν συμφωνείτε, θα ξεκινήσουμε από τα θέματα που συζητιούνται πιο συχνά στα γαλλικά ΜΜΕ εδώ και πολλούς μήνες και, δυστυχώς, πάντα στο πλαίσιο της σύγκρουσης στην Ουκρανία.

Το πρώτο είναι ότι ο ρωσικός στρατός πλήττει σκόπιμα πολιτικούς στόχους στην Ουκρανία. Και το δεύτερο θέμα, πιθανότατα η πιο δημοφιλής δήλωση αυτή τη στιγμή, προέρχεται επίσημα από τον Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν, ο οποίος ανακοίνωσε το καλοκαίρι ότι η Ρωσία έχει επιλέξει τη Γαλλία ως εχθρό. Αργότερα, ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου επανέλαβε αυτήν την ιδέα, λέγοντας ότι η Ρωσία ετοιμάζεται για έναν πόλεμο μεγάλης κλίμακας με τις χώρες του ΝΑΤΟ σε λίγα χρόνια. Και μόλις πριν από λίγες μέρες, ο νυν αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων απευθύνθηκε στους δημάρχους της Γαλλίας και – θα τον παραθέσω – απευθύνθηκε στους Γάλλους λέγοντας ότι οι Γάλλοι πρέπει να είναι έτοιμοι να θυσιάσουν τα παιδιά τους σε έναν πόλεμο με τη Ρωσία.

Πώς μπορείτε να σχολιάσετε αυτή τη δήλωση; Μήπως αποφεύγετε σκόπιμα να προφέρετε το όνομα του αρχηγού των Ενόπλων Δυνάμεων της Γαλλίας;

Λαβρόφ: Του στρατηγού Μαντόν. Ναι, έχω ακούσει κι εγώ γι’ αυτό. Άκουσα αυτή τη δήλωση, ότι «πρέπει να είμαστε έτοιμοι να θυσιάσουμε τη ζωή των παιδιών μας». Μίλησε επίσης για την οικονομία, ότι πρέπει να υποφέρουμε, επειδή δεν μπορούμε να επιτρέψουμε στη Ρωσία να νικήσει, να κατακτήσει την Ευρώπη. Από πού τους έρχονται όλα αυτά, κανείς δεν ξέρει.

Κατά τη γνώμη μου, ήδη υπάρχει ένα κύμα αγανάκτησης στη Γαλλία για τη διαθεσιμότητά του να θυσιάσει τα παιδιά των συμπολιτών του. Δεν ξέρω από πού βγαίνουν αυτοί οι στρατιωτικοί ηγέτες, σε ποια πανεπιστήμια εκπαιδεύονται, αλλά πιθανότατα θέλουν να παίξουν το παιχνίδι του σημερινού ηγέτη τους, του κ. Μακρόν. Δεν ξέρω από πού αντλεί αυτή τη βεβαιότητα ότι η Ρωσία κήρυξε τη Γαλλία εχθρό. Κατά τη γνώμη μου ισχύει ακριβώς το αντίθετο.

Η Γαλλία εδώ και καιρό αντιμετωπίζει τη Ρωσία με ανειλικρίνεια, ξεκινώντας από τις ίδιες Συμφωνίες του Μινσκ, τις οποίες η Γαλλία – εκπροσωπούμενη από τον προκάτοχο του κ. Μακρόν, τον Φρανσουά Ολάντ – είχε εγγυηθεί με την υπογραφή της, μαζί με τη Γερμανίδα καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ, το 2015, με τον Βλαντίμιρ Πούτιν και τον Πέτρο Ποροσένκο. Κι έπειτα, το 2022, πριν από λίγο περισσότερο από έναν χρόνο, όταν ο κόσμος άρχισε να καταλαβαίνει γιατί κανείς δεν τήρησε τις Συμφωνίες του Μινσκ, οι τρεις – Ποροσένκο, Μέρκελ και Ολάντ – παραδέχθηκαν ειλικρινά ότι κανένας από αυτούς δεν σκόπευε να τις εφαρμόσει.

Με ρωτάτε αν είχαμε καταλάβει ότι οι Συμφωνίες του Μινσκ ήταν απλώς ένας συμβιβασμός για κάποιο χρονικό διάστημα; Ξέρετε, ο πρόεδρός μας είναι ένας πολύ ειλικρινής άνθρωπος και μετά την έναρξη της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης είπε κάπου μια φράση, μιλώντας για τις Συμφωνίες του Μινσκ, για τις σχέσεις με τη Δύση και για το ουκρανικό ζήτημα συνολικά. Μιλώντας για τις σχέσεις με τη Δύση, είπε ότι στα αρχικά στάδια των σχέσεων με τη Δύση, εδώ, τη δεκαετία του 2000, είχαμε πολλές ψευδαισθήσεις.

Σταδιακά οι ψευδαισθήσεις μας εξαφανίστηκαν. Αλλά υπήρχαν ελπίδες – πρώτα απ’ όλα η ελπίδα για την ικανότητα διαπραγμάτευσης και, θα το τονίσω ειδικά, η ελπίδα για την εντιμότητα των ευρωπαϊκών μας συνομιλητών, κυρίως των Δυτικοευρωπαίων. Και όλες αυτές οι ελπίδες διαλύθηκαν, δήλωσε ο πρόεδρος Πούτιν τον Φεβρουάριο του 2022. «Δεν θα υπάρξουν ξανά», είπε, «όπως δεν υπήρξαν στις σχέσεις μας με τη Δύση μέχρι τον Φεβρουάριο του 2022».

Πρόκειται για μια πολύ ισχυρή δήλωση. Υπογραμμίζει, πρώτα απ’ όλα, ότι μέχρι τον Φεβρουάριο του 2022, πριν καταλάβουμε ότι δεν είχαμε άλλη επιλογή παρά να ξεκινήσουμε μια ειδική στρατιωτική επιχείρηση, αυτή η ελπίδα υπήρχε ακόμη και είχε πάρει τη μορφή συγκεκριμένων πρωτοβουλιών. Τον Δεκέμβριο του 2021, σε μια κατάσταση όπου η Δύση διακήρυττε σε όλον τον κόσμο ότι η Ρωσία ετοιμάζει εισβολή και ότι πρέπει να εμποδιστεί, ο Μπιλ Μπερνς, ο τότε διευθυντής της CIA, ήρθε σε εμάς για να μας «προειδοποιήσει».

Εμείς είπαμε με απόλυτη ειλικρίνεια ότι τα καθήκοντά μας συνίστανται, πριν απ’ όλα, στο να εμποδίσουμε τη δημιουργία στρατιωτικών απειλών από το ΝΑΤΟ στα σύνορά μας, μέσω της στρατιωτικοποίησης της Ουκρανίας και της υπαγωγής της στις δοξασίες του ΝΑΤΟ, οι οποίες ορίζουν ευθέως τη Ρωσία ως αντίπαλο, αν όχι ως εχθρό. Και τον Δεκέμβριο του 2021, προκειμένου να δείξουμε ποια εναλλακτική υπάρχει, εμείς, εξ ονόματος του προέδρου Πούτιν – ο οποίος, μιλώντας εδώ στο ρωσικό ΥΠΕΞ τον Νοέμβριο του 2021, ανέθεσε στις στρατιωτικές και ειδικές υπηρεσίες να προετοιμάσουν σχέδια συμφωνιών Ρωσίας–ΝΑΤΟ και Ρωσίας–ΗΠΑ – ετοιμάσαμε σχέδια συνθηκών που θα εγγυούνταν τη λύση του προβλήματος ασφαλείας, του προβλήματος των απειλών.

Στην ουσία, αυτές οι συνθήκες αποσκοπούσαν στο να κωδικοποιήσουν τις πολιτικές δεσμεύσεις που έχουν υπογράψει πανηγυρικά όλοι οι ευρωπαϊκοί ηγέτες, οι ΗΠΑ και ο Καναδάς, χωρίς εξαίρεση, στο πλαίσιο του ΟΑΣΕ. Οι δεσμεύσεις αυτές υπογράφηκαν το 1999 και επιβεβαιώθηκαν το 2010 στη σύνοδο κορυφής του ΟΑΣΕ στην Αστάνα. Αλλά τίποτα δεν άλλαξε· το ΝΑΤΟ συνέχισε την επέκτασή του. Ζήσαμε πέντε κύματα διεύρυνσης του ΝΑΤΟ και έρχεται το έκτο.

Και όταν, εξακολουθώντας να ελπίζουμε στην εντιμότητα των εταίρων μας, τους επισημάναμε ότι η υπογραφή τους παραβιάστηκε κατάφωρα από τις πρακτικές τους, μας απάντησαν: «Ξέρετε, αυτή είναι πολιτική και όχι νομικά δεσμευτική υποχρέωση». Πρόκειται για εξεζητημένο κυνισμό.

Εμείς τότε, επί προεδρίας Μεντβέντεφ, είχαμε πει ότι αυτές οι υποχρεώσεις θα έπρεπε να μετατραπούν σε νομικά δεσμευτικές. Το σκέφτηκαν και απάντησαν: «Όχι, νομικές εγγυήσεις ασφαλείας μπορούν να δοθούν μόνο από το ΝΑΤΟ». Δηλαδή, εννοιολογικά, ψυχικά, ήθελαν να διατηρήσουν αυτόν τον «μαγνήτη» – στη μετά–ψυχροπολεμική εποχή, όταν η Σοβιετική Ένωση είχε εξαφανιστεί, το Σύμφωνο της Βαρσοβίας είχε διαλυθεί, ο Ψυχρός Πόλεμος είχε τελειώσει, οι ιδεολογικές διαφορές είχαν εκλείψει – ήθελαν παρ’ όλα αυτά να κρατήσουν αυτό το στήριγμα του ΝΑΤΟ:

«Αν σας πάρουμε στους κόλπους μας, θα σας εγγυηθούμε ασφάλεια. Αλλά βέβαια θα πρέπει να μας υπακούετε».
Και πώς; Υπάρχει μόνο μία συμβουλή: «Επιτεθείτε στη Ρωσία».

Κοιτάξτε τώρα πώς προσπαθούν να πιέσουν τους φίλους και αδελφούς μας, τους Σέρβους, να αναγνωρίσουν κυριολεκτικά την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου και να προσχωρήσουν σε όλη τη ρωσοφοβική πολιτική της ΕΕ. Δεν διστάζουν να λένε δημόσια: «Ναι, σας περιμένουμε στην ΕΕ, αλλά ορίστε, το Κοσσυφοπέδιο. Ξεχάστε το. Και ξεχάστε τη φιλία και τους ιστορικούς σας δεσμούς με τους Ρώσους. Ελάτε να συμμετάσχετε σε όλες τις κυρώσεις, σε όλες τις επιθετικές προετοιμασίες για πόλεμο κατά της Ρωσίας».

Είναι μια πολύ ιδιαίτερη ψυχολογία και είναι κυρίως οι Δυτικοευρωπαίοι και οι «νέοι Ευρωπαίοι», όπως οι Πολωνοί και οι Βαλτικές χώρες, που ηγούνται αυτού του «κόμματος».

Αλλά το πιο εντυπωσιακό είναι ότι μιλάμε και για «σοβαρές» χώρες. Μιλήσατε για τη Γαλλία. Ο Μακρόν, αν θυμάμαι καλά, έκανε πρόσφατα μια ακόμη δήλωση: ότι η Ρωσία επινόησε αυτόν τον πόλεμο, ότι δεν υπήρχε καμία αιτία, καμία πραγματική απειλή, ότι ήταν μια μυθοπλασία. Και ότι πρόκειται – τον παραθέτω περίπου – «για τους σπασμούς μιας εξουσίας που θρηνεί για την απώλεια του κράτους της, για την απώλεια του αυτοκρατορικού και αποικιοκρατικού της παρελθόντος». Αυτό το λέει ο Γάλλος πρόεδρος.

Φαίνεται ότι η δημοτικότητά του δεν πάει καθόλου καλά. Αναφέρατε τον αρχηγό του Γενικού Επιτελείου, κι έχουν επίσης τον υπουργό Άμυνας, τον κ. Πιστόριους. Είπε πως η Ρωσία θα επιτεθεί μέχρι το 2030. Υποθέτω θα μπορούσε να είναι και το 2029 ή ακόμα και το 2028… Σε τι προετοιμάζουν τον λαό τους; Στο ότι αυτό είναι αναπόφευκτο.

Στη Γαλλία, απ’ όσο καταλαβαίνω, όλη η οικονομία επαναπροσανατολίζεται. Υποχρεώνουν τη βιομηχανία των πολιτικών προϊόντων να δουλεύει για το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα, για την άμυνα. Διάβασα ότι ακόμη και το σύστημα υγείας τώρα «στρατιωτικοποιείται», ώστε να μπορεί να λειτουργήσει στην πρώτη γραμμή, για να σώζει Γάλλους στρατιώτες.

Αναφέρατε επίσης μια φράση σχετικά με τη «θυσία των παιδιών για την ελευθερία». «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη» – νομίζω η Μαριάν πρέπει να αναποδογυρίζεται σε όλους τους πίνακες όπου είναι ζωγραφισμένη. Είναι βέβαια απίστευτη ιστορία. Αλλά, και πάλι, τίποτε δεν αποδεικνύει ότι η Ρωσία θα επιτεθεί στη Γαλλία.

Πήγαμε δύο φορές στο Παρίσι και, όπως ξέρετε, εμείς τους απελευθερώσαμε. Τους βοηθήσαμε – με τον στρατηγό Ντε Γκωλ και το κίνημα αντίστασης – να απαλλαγούν από την εθνική ντροπή, αφού είχαν παραδώσει όλες τις θέσεις τους στον Χίτλερ και ζούσαν πίνοντας καφέ στο Μονμάρτρη υπό κατοχή.

Και ένα ακόμη σημείο – είναι απλή λογική, που οι Ευρωπαίοι δεν θέλουν να ακούσουν. Χαίρονται όλοι που η Ρωσία δεν «πετυχαίνει τους στόχους της», ότι δήθεν ελέγχει μόλις ένα μικρό ποσοστό της ουκρανικής επικράτειας. Λένε: «Μη φοβάστε, ο ευρωπαϊκός στρατός μας είναι πολύ πιο ισχυρός· οι Ρώσοι δεν θα χρησιμοποιήσουν πυρηνικά όπλα, εμείς θα νικήσουμε τη Ρωσία πολύ εύκολα με συμβατικά όπλα· είμαστε πέντε φορές περισσότεροι, τέσσερις φορές περισσότεροι απ’ ό,τι ο πληθυσμός της Ρωσικής Ομοσπονδίας».

Αλλά όλες αυτές οι εκτιμήσεις, που παρουσιάζουν την πρόοδό μας ως «λανθασμένη», ως αντανάκλαση, τάχα, της αναποτελεσματικότητας των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων – τότε πώς γίνεται ταυτόχρονα να μας φοβούνται τόσο; Αν, σύμφωνα με τα δικά τους λόγια, δεν μπορούμε «να πάρουμε τον έλεγχο της Ουκρανίας», πώς αύριο θα βρεθούμε στο Παρίσι; Πού είναι η λογική;

Βλέπετε, υπάρχει πρόβλημα με τους αναλυτές και τους πολιτικούς που θα μπορούσαν να εξηγήσουν τίμια στον λαό τους τι συμβαίνει. Αυτές οι ελίτ ποντάρουν στον πόλεμο. Έχουν συνδέσει ολόκληρη την πολιτική τους καριέρα με το σύνθημα ότι πρέπει να «προκαλέσουν στρατηγική ήττα στη Ρωσία».

Τώρα θέλουν να μας «πνίξουν» με κυρώσεις. Λένε ήδη ότι η ρωσική οικονομία θα καταρρεύσει, ότι δεν θα αντέξει για πολύ. Όμως, είναι άνθρωποι που έχουν ξεχάσει όλα τα μαθήματα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και άλλων καταστάσεων, όταν, τις κρίσιμες στιγμές – ώρες, μέρες, χρόνια, όταν χρειαζόταν να προστατεύσουν τη χώρα τους, την εθνική τους αξιοπρέπεια, την ιστορία τους, το μέλλον των παιδιών τους – οι λαοί συσπειρώνονταν όσο ποτέ και έλυναν όλα τα προβλήματα.

Αυτό ακριβώς βλέπουμε τώρα στο μέτωπο, στη γραμμή επαφής. Ο πρόεδρος επισκέφθηκε ξανά το αρχηγείο των ενόπλων δυνάμεών μας στο πλαίσιο της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης. Οι πληροφορίες που μετέδωσαν τα μέσα ενημέρωσης μετά από αυτές τις συσκέψεις μιλούν από μόνες τους.

Αλλά η Ευρώπη, νομίζω, ξέρετε… αυτό το αλαζονικό ύφος που πρεσβεύουν ο Μακρόν, ο Μέρτς, ο Ρούτε και άλλοι, αντικατοπτρίζει στην πραγματικότητα τη σύγχυση. Δεν ξέρουν τι να κάνουν. Αν άλλαζαν απότομα τη ρητορική τους και, ακολουθώντας το παράδειγμα λογικών ηγετών όπως ο Βίκτορ Όρμπαν και ο Ρόμπερτ Φίτσο, δήλωναν ότι «θα πρέπει να μιλήσουμε με τη Ρωσία, να σταματήσουμε το στοίχημα στον πόλεμο», φοβούνται ότι θα χάσουν την εξουσία.

Ερ: Θα ήθελα να υπερασπιστώ κάποιους ειδικούς και αναλυτές που έρχονται στην πλατφόρμα του Διαλόγου Γαλλίας–Ρωσίας. Είναι προφανές ότι αυτοί δεν θέλουν να πολεμήσουν τη Ρωσία. Αντίθετα, εκφράζουν πάντα τα πιο φιλικά αισθήματα. Αν μου επιτρέπετε, θα επιστρέψω στο πρώτο μέρος της ερώτησης. Είναι πολύ σημαντικό, γιατί αυτές οι κατηγορίες είναι διαρκείς, τις ακούμε όλη την ώρα: ότι ο ρωσικός στρατός πλήττει συνειδητά πολιτικούς στόχους.

Θα μπορούσατε να σχολιάσετε σύντομα αυτό το σημείο;

— Λαβρόφ: Δεν έχουμε δει καμία απόδειξη. Αντίθετα, έχουμε δει επανειλημμένα αποδείξεις του αντιθέτου. Και μόλις ένας πύραυλος ή θραύσματα συστημάτων αντιαεροπορικής άμυνας πέσουν πάνω σε πολιτικούς στόχους, το πρώτο πράγμα που σηκώνεται στην Ουκρανία – και αμέσως μετά στις πρωτεύουσες που τρέφουν αυτό το καθεστώς – είναι η κραυγή: «Η Ρωσία είναι απάνθρωπη».

Μόλις χθες, το Συμβούλιο Ασφαλείας συνεδρίασε στη Νέα Υόρκη γι’ αυτό το θέμα. Επαναλαμβάνοντας τα πιο τετριμμένα κλισέ, κανείς δεν απάντησε ποτέ ικανοποιητικά στο αίτημά μας να παρουσιάσουν πραγματικά στοιχεία. Είναι λυπηρό που η Γραμματεία του ΟΗΕ ακολουθεί το παράδειγμα αυτών των ανθρώπων. Μόλις κάποιος κατηγορήσει τη Ρωσία ότι «κάπου κάτι έπεσε πάνω σε ουκρανικές πολιτικές εγκαταστάσεις», αμέσως ο Αντόνιο Γκουτέρες και ο εκπρόσωπός του – ένας Γάλλος, ο κ. Ντουζάριτς – βγαίνουν και λένε: «Καταδικάζουμε απερίφραστα τη χρήση ένοπλης βίας εναντίον πολιτικών στόχων».

Όταν όμως συμβαίνουν κάτι το εντελώς προφανές από την ουκρανική πλευρά – για παράδειγμα, όταν άρχισαν να βομβαρδίζουν, και το κάνουν εδώ και πάνω από έναν χρόνο, περιοχές της Ρωσικής Ομοσπονδίας που δεν αμφισβητήθηκαν ποτέ από κανέναν, όπως οι περιοχές Μπέλγκοροντ και Κουρσκ, όπου δεν υπάρχει ούτε μία στρατιωτική εγκατάσταση – όπου κατέστρεψαν σπίτια, νοσοκομεία, παιδικούς σταθμούς, καταστήματα – τότε ο ίδιος Ντουζάριτς, ο προϊστάμενός του και άλλοι εκπρόσωποι της Γραμματείας του ΟΗΕ, η οποία έχει καταληφθεί πλήρως από τους Δυτικούς, λένε: «Ξέρετε, είμαστε πολύ ανήσυχοι, εξετάζουμε τώρα αυτές τις περιπτώσεις».

Να σας θυμίσω, στην αρχή της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης, υπήρξαν ουρλιαχτά για τον σταθμό του Κραματόρσκ. Όταν έπεσε ο πύραυλος, τραυματίστηκαν πολλοί άμαχοι και επλήγησαν υποδομές. Αμέσως μας κατηγόρησαν.

Και μετά, έντιμοι ειδικοί είδαν ότι ο πύραυλος – επρόκειτο, αν δεν κάνω λάθος, για Tochka-U – και η γωνία πτώσης του έδειχναν ξεκάθαρα ότι οι ίδιοι οι Ουκρανοί πυροβόλησαν τον σταθμό αυτόν, τον οποίο μάλιστα ήλεγχαν οι ίδιοι. Μια καθαρή προβοκάτσια για να μας κατηγορήσουν.

Έπειτα ήταν η ιστορία – δεν θυμάμαι ακριβώς την ονομασία της τοποθεσίας – με το μαιευτήριο. Στην αρχή, στη Μαριούπολη, ναι, στη Μαριούπολη, οι γυναίκες που βρίσκονταν εκεί και παρουσιάστηκαν ως «θύματα απάνθρωπης ρωσικής επίθεσης» εξήγησαν πως δεν υπήρξε τίποτε τέτοιο.

Δε μιλώ καν για τη μεγαλύτερη μυθοπλασία, στη Μπούτσα, στις αρχές Απριλίου. Αυτό ήταν τη στιγμή που οι Ουκρανοί διαπραγματευτές στην Κωνσταντινούπολη είχαν φέρει και παραδώσει στους δικούς μας τα βασικά σημεία της διευθέτησης, τα οποία είχαμε αποδεχθεί. Αυτές οι αρχές είχαν μονογραφηθεί, και είχαμε συμφωνήσει όλοι να προετοιμάσουμε μια τελική συμφωνία διευθέτησης.

Και, ως χειρονομία καλής θέλησης, όπως το είπε πολλές φορές ο πρόεδρος Πούτιν, κατόπιν αιτήματος ορισμένων Δυτικών μεσολαβητών, αποσύραμε τα στρατεύματά μας από τα προάστια του Κιέβου, συμπεριλαμβανομένου του προαστίου που ονομάζεται Μπούτσα. Για δύο μέρες δεν υπήρχε ούτε ένας Ρώσος στρατιώτης εκεί. Για δύο μέρες, ο δήμαρχος της Μπούτσα εμφανιζόταν στις οθόνες, λέγοντας: «Οι Ρώσοι έφυγαν, η πόλη μας είναι ελεύθερη».

Και την τρίτη μέρα, ξαφνικά, καταφθάνουν τα συνεργεία του BBC και δείχνουν όχι κάποια υπόγεια, αλλά τον κεντρικό δρόμο, αρκετά φαρδύ – αδύνατον να μην τον δεις – και κατά μήκος αυτού του μεγάλου κεντρικού δρόμου είχαν «τακτοποιήσει» πτώματα, με δεμένα χέρια… και όλα φαίνονταν πολύ «καθαρά» ως προς τα ρούχα, ενώ τον Απρίλιο ο καιρός είναι λασπωμένος. Δεν φαινόταν καθόλου πάνω στα ρούχα αυτών των ανθρώπων.

Αμέσως, κραυγές, κατηγορίες, καταδίκες, νέες δέσμες κυρώσεων. Κανείς δεν απάντησε στην πρότασή μας να γίνει ανεξάρτητη έρευνα.

Και από τότε παλεύουμε, όπως λέμε, «σαν το ψάρι στον πάγο» ζητώντας: «Μιλήστε τουλάχιστον για τη Μπούτσα». Μόλις αφαιρέθηκε ο προπαγανδιστικός αφρός, κανείς δεν θέλει να ακούσει πια γι’ αυτήν, δεν θέλει καν να τη θυμάται.

Κάθε χρόνο, όταν πηγαίνω στη Νέα Υόρκη για τη Γενική Συνέλευση, το 2022, 2023, 2024 και φέτος, μιλώντας στο Συμβούλιο Ασφαλείας, κοιτάζω στα μάτια τον Γενικό Γραμματέα Αντόνιο Γκουτέρες και του λέω: «Μπορούμε, τουλάχιστον, να πάρουμε έναν κατάλογο με τα ονόματα των ανθρώπων των οποίων τα σώματα εμφανίστηκαν στο ρεπορτάζ του BBC ως θύματα θηριωδιών του ρωσικού στρατού;»

Ντρέπομαι γι’ αυτόν. Είναι ένας σεβαστός άνθρωπος. Κι απαντά: «Ξέρετε, έχουμε κάποιους κανόνες· αυτή η υπόθεση ανήκει στο Γραφείο του Ύπατου Αρμοστή για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα». Του λέω: «Τους στείλαμε επίσημη επιστολή». Μας απαντούν ότι έχουν κανόνες, ότι δεν μπορούν να αποκαλύψουν εμπιστευτικές πληροφορίες, αν αυτό μπορεί να προκαλέσει ηθική ή άλλη βλάβη στους επιζώντες.

Δεν θα σχολιάσω καν. Είναι απλώς ντροπή για έναν οργανισμό που, όταν το θεωρεί αναγκαίο, δημοσιεύει οποιοδήποτε γεγονός. Αλλά το να κρύβεις τα ονόματα εκείνων που χρησιμοποιήθηκαν προφανώς – των κορμιών τους, που χρησιμοποιήθηκαν ήδη για μια προβοκάτσια – είναι μια μορφή ομολογίας.

Γι’ αυτό και γνωρίζουμε πολύ καλά πώς λειτουργεί η προπαγανδιστική μηχανή της Δύσης, πώς μπορεί να βγάζει στη φόρα αντι–ρωσικές και ρωσοφοβικές «ειδήσεις». Εμείς έχουμε πολύ σαφή θέση για κάθε υπόθεση: αν έχετε αμφιβολίες, φέρτε τους εκπροσώπους του ΟΗΕ, του Ερυθρού Σταυρού, είμαστε έτοιμοι να καθίσουμε, να ακούσουμε τα στοιχεία που μπορείτε να μας παρουσιάσετε, τα στοιχεία που έχετε στη διάθεσή σας.

Μόλις τους το προσφέρουμε αυτό, εξαφανίζονται από το προσκήνιο.

Ερ: Ας επιστρέψουμε στις τρέχουσες εξελίξεις, αν μου επιτρέπετε. Ξέρετε, στην Ευρώπη και στη Ρωσία υπάρχει η διάχυτη άποψη ότι ο κ. Ντόναλντ Τραμπ είναι ένας οραματιστής, ένας ειρηνοποιός που μπορεί να πει «όχι» στους παγκοσμιοποιητές και να σταματήσει κάθε πόλεμο.

Αλλά, προς το συμφέρον των ίδιων των Ηνωμένων Πολιτειών – και όπως ξέρουμε, οι ΗΠΑ ακολουθούν πάντα τα εθνικά τους συμφέροντα – υπήρχε πάντα η επιδίωξη να κοπεί η Ρωσία από την Ευρώπη. Τώρα όλα τα ΜΜΕ λένε ότι ο Ντόναλντ Τραμπ παρουσιάζει το νέο του ειρηνευτικό σχέδιο, 28 σημεία, και ότι ο Βλαντίμιρ Ζελένσκι φαίνεται μάλιστα να συμφωνεί. Τι μπορείτε να πείτε γι’ αυτό;

Λαβρόφ: Είναι πολύ συγκεχυμένο. Στην αρχή, ο Ζελένσκι λέει στην Κωνσταντινούπολη ότι είναι έτοιμος να συζητήσει αυτό το σχέδιο, να συμφωνήσει σε μια αποδεκτή διατύπωση. Μετά, οι εκπρόσωποί του δηλώνουν – συμπεριλαμβανομένων εκπροσώπων σε διεθνείς οργανισμούς στη Νέα Υόρκη, νομίζω μια αναπληρώτρια πρέσβης – ότι κάτι τέτοιο αποκλείεται. Είναι δύσκολο για μένα να σχολιάσω αυτές τις εικασίες.

Η δική μας θέση είναι ξεκάθαρη: μια διπλωματική διευθέτηση είναι προτιμότερη. Πιστεύαμε – σχεδόν ήμασταν βέβαιοι – ότι μετά τη σύνοδο στην Αλάσκα, κατόπιν άμεσης εντολής του Ντόναλντ Τραμπ, ο Βίτκοφ έφερε στη συνάντηση με τον Πούτιν συγκεκριμένες παραμέτρους διευθέτησης, οι οποίες λάμβαναν υπόψη τις βασικές μας προσεγγίσεις, ιδιαίτερα την ανάγκη να αντιμετωπιστούν οι βαθύτερες αιτίες αυτής της σύγκρουσης.

Οι βαθύτερες αιτίες είναι, όπως όλοι γνωρίζουν όσοι έχουν μελετήσει την ιστορία αυτού του δράματος, η προσπάθεια της Δύσης να εντάξει την Ουκρανία στη Βορειοατλαντική Συμμαχία, να δημιουργήσει στρατιωτικές απειλές κατά της Ρωσίας στα σύνορά της – παρά και ενάντια σε όλες τις υποσχέσεις που δόθηκαν στη Σοβιετική Ένωση και παρά τις συμφωνίες που είχαν ήδη συναφθεί με τη Ρωσική Ομοσπονδία στην Ευρώπη, στο πλαίσιο του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη: την αρχή της αδιαίρετης ασφάλειας, σύμφωνα με την οποία καμία χώρα και καμία οργάνωση στην Ευρώπη δεν μπορεί να ενισχύει την ασφάλειά της εις βάρος της ασφάλειας των άλλων. Αυτό έχει καταγραφεί στο ανώτατο επίπεδο. Το ΝΑΤΟ έκανε ακριβώς το αντίθετο.

Και η δεύτερη βαθιά αιτία είναι η πολιτική, επισήμως εγγεγραμμένη στον νόμο του καθεστώτος του Κιέβου – ενός ναζιστικού καθεστώτος, που η Δύση έφερε στην εξουσία τον Φεβρουάριο του 2014 με ένα αιματηρό, αντισυνταγματικό πραξικόπημα – μια πολιτική που αποσκοπεί στην εξόντωση οτιδήποτε ρωσικού. Ο Ζελένσκι, πολύ πριν από την έναρξη της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης, συμβούλευε ευθέως τους ρωσόφωνους – τους ανθρώπους που αισθάνονταν μέρος της ρωσικής κουλτούρας, αν και ήταν Ουκρανοί πολίτες – να πάνε στη Ρωσία. Ήταν άμεση έκκληση, άμεση «σύσταση». Στο Ντονμπάς και τη Νοβορωσία, συνολικά, ακολούθησαν την «συμβουλή» του.

Όσο για την αρχική πλευρά της ερώτησής σας, για το πώς αντιμετωπίζουν τώρα οι Αμερικανοί – η κυβέρνηση Τραμπ – την Ευρώπη και γενικά ό,τι συμβαίνει στον κόσμο: οι αποτιμήσεις αυτής της κυβέρνησης είναι αντιφατικές. Πρώτα απ’ όλα, διότι ο Ντόναλντ Τραμπ ήρθε στην εξουσία με το σύνθημα MAGA: «Make America Great Again» – «Να ξανακάνουμε την Αμερική μεγάλη».

Κατηγορούσε τον Μπάιντεν για ιδεολογική παρέμβαση σε όλες τις διεθνείς διεργασίες, για επιβολή νεο–φιλελεύθερων προσεγγίσεων και την καλλιέργεια νεο–φιλελεύθερων ελίτ. Και διαβεβαίωνε ότι οι ΗΠΑ, επί των ημερών του, δεν θα έκαναν τέτοια πράγματα· ότι θα έκαναν ό,τι τις συμφέρει, όπως είπατε κι εσείς, ό,τι είναι προς το εθνικό συμφέρον των ΗΠΑ. Στην πράξη, χρησιμοποιήθηκαν απλώς άλλες μέθοδοι, χωρίς ιδεολογικό περιτύλιγμα.

Έκλεισαν την USAID, άλλους μηχανισμούς ιδεολογικής πίεσης σε όλες τις ηπείρους, στενά συνδεδεμένους με την πολιτική του Δημοκρατικού Κόμματος. Αλλά ο στόχος – να επιβάλλουν τη βούλησή τους σε όλους – διατηρήθηκε. Ίσως μάλιστα έγινε πιο γυμνός, όταν αφαιρέθηκε το ιδεολογικό κέλυφος.

Αυτή είναι η βάση μιας προσέγγισης που μπορεί να περιγραφεί ως εξής: «Η Αμερική πρέπει να είναι πρώτη παντού και όλοι πρέπει να ακούν την Αμερική». Αυτή η προσέγγιση εφαρμόζεται όχι μόνο στην Ευρώπη αλλά σε όλους. Είναι άλλο θέμα ότι η Ευρώπη εξαρτάται περισσότερο από τις ΗΠΑ ως προς την ασφάλεια και ως προς τις προοπτικές της εξωτερικής της πολιτικής.

Ας μιλήσουμε για την πολιτική της Ευρώπης απέναντι στην Ουκρανία. Κανείς δεν την ακούει, γιατί οι ευρωπαϊκές ελίτ έχουν παίξει όλο τους το χαρτί πάνω στην πεποίθηση ότι θα καταφέρουν να προκαλέσουν «στρατηγική ήττα» στη Ρωσία με τα χέρια του ναζιστικού καθεστώτος στο Κίεβο. Απέρριψαν ακόμη και την πιθανότητα διαπραγματεύσεων. Ο Μπόρις Τζόνσον, τον Απρίλιο του 2022, απαγόρευσε απλώς στον Ζελένσκι να υπογράψει το έγγραφο που είχε ήδη μονογραφηθεί – ένα έγγραφο που βασιζόταν στις αρχές διευθέτησης που είχαν προτείνει οι ίδιοι οι Ουκρανοί. Αυτός είναι ο ρόλος της Μεγάλης Βρετανίας. Έτσι εκδηλώθηκε. Οι Βρετανοί αρέσκονται να χειραγωγούν την Ευρώπη, όπως και οι Αμερικανοί.

Το γεγονός ότι όλη αυτή η διαδικασία των κυρώσεων – η οποία, σημειωτέον, δεν ξεκίνησε από τον Ντόναλντ Τραμπ, αν και κι εκείνος είχε επιβάλει κυρώσεις στη Ρωσία για τα ουκρανικά ζητήματα, ή με πρόσχημα τα ουκρανικά ζητήματα, στην πρώτη του θητεία – κλιμακώθηκε μαζικά επί Μπάιντεν, με τους Ευρωπαίους να προηγούνται σε ζήλο από όλους. Στο μεταξύ εμφανίστηκαν τελωνειακοί δασμοί, νέοι φόροι, και το γεγονός ότι η παγκόσμια οικονομία δεν είναι πια πραγματικά «παγκοσμιοποιημένη», διότι όλες οι αρχές και οι κανόνες της παγκοσμιοποίησης – που οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους επέβαλαν επί δεκαετίες μέσα από διεθνείς θεσμούς, το ΔΝΤ, την Παγκόσμια Τράπεζα, τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου – καμία από αυτές τις δομές δεν εκπληρώνει πια τη λειτουργία της.

Οι βασικές αρχές τους, πάνω στις οποίες, θεωρητικά, στηρίζονται, έχουν εδώ και καιρό παραβιαστεί. Η σύνθεση των διοικητικών οργάνων, η κατανομή των ψήφων, δεν αντανακλούν καθόλου την πραγματική κατάσταση στην παγκόσμια οικονομία, την πραγματική ισορροπία δυνάμεων. Οι αρχές του θεμιτού ανταγωνισμού, οι «μηχανισμοί της αγοράς» για να αναδεικνύεται «ο καλύτερος», το απαραβίαστο της ιδιωτικής ιδιοκτησίας – όλα έχουν πεταχτεί στο καλάθι.

Θυμάμαι, πριν από πολλά χρόνια, όταν το δολάριο έπαψε να είναι συνδεδεμένο με τον χρυσό – επί Νίξον – και όταν οι Αμερικανοί έλεγαν: «Μη φοβάστε, το δολάριο είναι το πιο αξιόπιστο νόμισμα, δεν ανήκει στις ΗΠΑ, είναι κτήμα όλης της ανθρωπότητας. Το δολάριο ανήκει στην ανθρωπότητα, υπηρετεί τα συμφέροντα όλων και πάντα θα είναι έτσι». Αυτό ανήκει στο παρελθόν. Μπήκαμε σε άλλη εποχή.

Σήμερα, είμαστε μάρτυρες μιας κατάστασης που πλησιάζει το χάος στο διεθνές εμπόριο και στις διεθνείς επενδύσεις. Και δεν είναι ότι οι ενέργειες των ΗΠΑ στοχεύουν αποκλειστικά στο να υποτάξουν την Ευρώπη. Στόχος είναι να αποκομίζουν κέρδος παντού, σε κάθε συνθήκη και πάντα με όφελος.

Όσο για τους οκτώ πολέμους που ο Ντόναλντ Τραμπ λέει ότι σταμάτησε – εκτιμούμε ειλικρινά την επιθυμία του να μη ξεκινά πολέμους, όπως έκαναν πολλοί προκάτοχοί του, αλλά να τους διακόπτει – όλοι αυτοί οι οκτώ πόλεμοι στην πραγματικότητα απλώς πάγωσαν για κάποιο διάστημα. Υπήρξαν εκεχειρίες στη Μέση Ανατολή, ανάμεσα σε Πακιστάν και Αφγανιστάν, ανάμεσα σε Καμπότζη και Ταϊλάνδη, στη ΛΔ Κονγκό, στη Ρουάντα. Ναι, υπήρχαν παύσεις πυρός σχεδόν παντού. Αλλά αυτές οι πρωτοβουλίες δεν αντιμετώπισαν τις βαθύτερες αιτίες.

Τώρα, τα προβλήματα στα σύνορα Καμπότζης–Ταϊλάνδης, Πακιστάν–Αφγανιστάν έχουν ξαναρχίσει και, για να το πω ήπια, η κατάσταση στο παλαιστινο–ισραηλινό μέτωπο καθόλου δεν είναι «ρόδινη».

Επομένως, η επιθυμία να σταματήσει κανείς αμέσως την αιματοχυσία αξίζει κάθε ενθάρρυνση. Αλλά για μακροπρόθεσμη διευθέτηση χρειάζονται πολύ πιο επίμονες και επίπονες πρωτοβουλίες.

Ερ: Μιλάτε για προπαγάνδα. Η σημερινή μας συνέντευξη, επίσης, θα ενταχθεί στο πλαίσιο της προπαγάνδας. Στη Γαλλία, εδώ και πολλούς μήνες, όπως επαναλαμβάνω, τα ΜΜΕ λένε ότι η Ρωσία εξαπολύει κυβερνοεπιθέσεις κατά των δυτικών χωρών, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας. Εμφανίζονται πολλά εναλλακτικά sites. Εσείς επικοινωνείτε συχνά με δημοσιογράφους από όλον τον κόσμο. Βλέπουμε ότι για τα μικρά μέσα ενημέρωσης είναι πολύ δύσκολο να «τρυπήσουν» σε αυτήν την αγορά.

Αυτός η «πόλεμος της πληροφορίας» είναι ένα είδος παγκόσμιου πολέμου. Ποιος κυριαρχεί σε αυτόν τον πόλεμο; Ποιος θα νικήσει; Όχι, ποιος κυριαρχεί τώρα; Ποιος θα κερδίσει αν το ξέρετε;

Λαβρόφ: Ανάλογα με το τι εννοούμε με τη λέξη «κυριαρχία». Αν μιλάμε ποσοτικά, καθαρά αριθμητικά, τότε προφανώς τα παγκόσμια δίκτυα είναι γεμάτα από έναν τεράστιο αριθμό μέσων ενημέρωσης που έχουν δημιουργηθεί στις ΗΠΑ, στη Βρετανία με αμερικανικά και βρετανικά χρήματα, στην Ευρώπη με ευρωπαϊκά χρήματα και δίκτυα παραρτημάτων στο εξωτερικό. Ποσοτικά είναι πολύ δύσκολο να γίνει σύγκριση.

Αλλά το γεγονός ότι μέσα όπως το RT και το Sputnik κατέχουν τις πιο προωθημένες θέσεις ως προς την επισκεψιμότητα δείχνει ότι υπάρχει και άλλος δείκτης, άλλο κριτήριο: το κατά πόσο ο χρήστης εμπιστεύεται την πηγή. Και σε αυτό το επίπεδο, το RT και το Sputnik έχουν πολύ σοβαρή φήμη.

Δεν τους αρέσει αυτό, γιατί λένε την αλήθεια. Και δεν έχει να κάνει μόνο με τον πόλεμο που η Δύση έχει εξαπολύσει εναντίον μας διά μέσου του ουκρανικού καθεστώτος, οργανώνοντας πραξικόπημα, τροφοδοτώντας την αντιπολίτευση πριν από το πραξικόπημα, όπως η Βικτόρια Νούλαντ, που υπενθύμιζε ότι επένδυσαν 5 δισεκατομμύρια δολάρια στην προετοιμασία αυτού του πραξικοπήματος.

Θυμάμαι, νομίζω το 2019, ο Πούτιν και ο Μακρόν συναντήθηκαν στο Μπρεγκανσόν, στη θερινή προεδρική κατοικία, και είχαν εκτενείς συνομιλίες, δείπνο, ανεπίσημες συζητήσεις ανάμεσα σε υπουργούς και προέδρους. Εκεί τέθηκε το ερώτημα γιατί το RT και το Sputnik στερήθηκαν τη διαπίστευσή τους στο Ελιζέ.

Οι Γάλλοι συνομιλητές μας δεν το σχολίασαν λεπτομερώς εκείνη την ώρα. Αλλά μετά, σε συνέντευξη Τύπου στο Παρίσι, μετά τη σύνοδο του Μπρεγκανσόν, ρώτησαν τον εκπρόσωπο του Μακρόν γιατί το RT και το Sputnik είχαν αποκλειστεί από την αρχή. Η απάντηση ήταν πολύ απλή: «Επειδή δεν είναι ΜΜΕ, είναι όργανα προπαγάνδας».

Πρόσφατα, διοργανώθηκε μια «Ημέρα κατά της παρενόχλησης των δημοσιογράφων», διεθνής ημέρα κατά της ατιμωρησίας για εγκλήματα κατά δημοσιογράφων. Και η περιβόητη Κάγια Κάλλας, εξ ονόματος της ΕΕ, έκανε μια μεγαλόστομη δήλωση: ότι η ελευθερία της έκφρασης είναι θεμέλιο της ΕΕ κ.τ.λ. Νομίζω ότι όσοι παρακολουθούν τις ενέργειες της ΕΕ στον τομέα της ελευθερίας του λόγου και της ελευθερίας του Τύπου γνωρίζουν πολύ καλά ότι αυτό είναι ψέμα.

Το RT και το Sputnik στη Γαλλία είναι παραδείγματα που θέλω να υπογραμμίσω ξανά. Η υπόθεσή τους προηγείται κατά πολύ της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης. Και μετά την έναρξη της επιχείρησης, όπως λένε, έκαναν τα πάντα για να εμποδίσουν τα μέσα μας να φτάνουν στο ευρύ κοινό.

Άρα, όπως λένε, «δεν μετράει η ποσότητα αλλά η ποιότητα». Στην περίπτωσή μας, η ποιότητα των ανταποκριτών και δημοσιογράφων μας και ο επαγγελματισμός τους. Και οι δυτικοί δημοσιογράφοι που εργάζονται στο RT και στο Sputnik δεν το κάνουν γιατί «θέλουν η Ρωσία να είναι η πρώτη» ή επειδή πληρώνονται καλά, αλλά γιατί είναι επαγγελματίες και ντρέπονται όταν, ως επαγγελματίες, είναι υποχρεωμένοι στα δικά τους μέσα να λένε ψέματα από την οθόνη.

Ερ: Θυμηθήκατε τη συνάντηση Μακρόν–Πούτιν το 2019. Ο Διάλογος Γαλλίας–Ρωσίας ιδρύθηκε πριν από 20 χρόνια. Πέρυσι γιορτάσαμε την 20ή επέτειό μας. Η πλατφόρμα μας δημιουργήθηκε από τον κ. Σιράκ και τον κ. Πούτιν. Τότε έδωσε ώθηση στις διμερείς σχέσεις. Οι Γάλλοι που μας παρακολουθούν και ενδιαφέρονται για ό,τι συμβαίνει έχουν ως τελευταία ανάμνηση αυτής της σχέσης το μακρύ τραπέζι ανάμεσα στον Μακρόν και τον Πούτιν, λίγο πριν από τα θλιβερά γεγονότα. Όλοι μιλούσαν γι’ αυτό το τραπέζι για κάποιο διάστημα.

Δεν θα επιστρέψουμε ποτέ σε μια «κανονική» σχέση;
Ένα μακρύ τραπέζι, γεμάτο φαγητό;

Λαβρόφ: Όχι, ήταν άδειο. Αλλά αυτό ήταν μετά την έναρξη της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης.

Όχι, ήταν πριν.

Λαβρόφ: Πριν, βέβαια. Αλλά, δυστυχώς, ήταν η τελευταία φορά.

Ήταν στο απόγειο της πανδημίας. Ξέρετε, δεν είναι πως δυσκολεύομαι να σχολιάσω – δεν θέλω καν να το σχολιάσω. Μας λένε συνεχώς ότι εμείς «προδώσαμε» κάποιες ευρωπαϊκές αξίες. Όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι είναι εκείνοι που πρόδωσαν τις δικές τους αξίες, όλα όσα έχουν καταγραφεί στον ίδιο τον ΟΑΣΕ.

Παρεμπιπτόντως, ο Χάρτης των Παρισίων του 1990 για μια Νέα Ευρώπη, τον οποίο εμείς εξακολουθούμε να λαμβάνουμε υπόψη στις ενέργειές μας, θεωρώντας τον επίκαιρο, θεωρώντας τις τότε συμφωνημένες αρχές δίκαιες – με έμφαση στην ισότιμη, κοινή εργασία – έχει αγνοηθεί πλήρως από τους υπόλοιπους εταίρους στη σύνοδο εκείνη, από τους Γάλλους και πολλούς άλλους της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

Συμπεριλαμβανομένης της ελευθερίας των μέσων ενημέρωσης. Στο τέλος της ύπαρξής της, η Σοβιετική Ένωση, εξαντλημένη, όλοι προσπαθούσαν να κολακέψουν τον Γκορμπατσόφ και να προετοιμάσουν το μέλλον. Κάποιοι ίσως σκέφτηκαν ότι η ΕΣΣΔ θα καταρρεύσει και ότι ακόμη και η Ρωσία θα μικρύνει.

Και στο Παρίσι υιοθετήθηκε, μεταξύ άλλων, ένα υψηλού επιπέδου έγγραφο του ΟΑΣΕ για την πρόσβαση στην πληροφορία, όπου διατυπωνόταν κατηγορηματικά ότι κάθε κράτος–μέλος του ΟΑΣΕ υποχρεούται να διασφαλίζει την ελεύθερη πρόσβαση στην πληροφορία, ανεξάρτητα από το αν οι πηγές βρίσκονται εντός ή εκτός του κράτους αυτού. Δεν μπορεί να υπάρχουν περιορισμοί.

Δεν τρέφω, λοιπόν, καμιά αυταπάτη για τους ανθρώπους που διευθύνουν τώρα τη Δύση. Με εξαίρεση, όπως είπα, τον Βίκτορ Όρμπαν, τον Φίτσο. Τώρα, στην Τσεχία, ανέλαβε πρωθυπουργός ο Μπάμπις. Πρόκειται για ανθρώπους πραγματιστές. Δεν είναι «φιλορώσοι», είναι φιλο–ούγγροι, φιλο–σλοβάκοι, φιλο–τσέχοι. Σκέφτονται τους πολίτες τους. Δεν θέλουν να καλέσουν τους πολίτες τους να θυσιάσουν τα παιδιά τους για να υποστηρίξουν το ναζιστικό καθεστώς του Κιέβου.

Κι όταν ο πρώην συνάδελφός μου, ο Αλεξάντερ Στουμπ, ήταν υπουργός Εξωτερικών στη Φινλανδία, έγινε πρόεδρος και, έχοντας παίξει γκολφ με τον Ντόναλντ Τραμπ, τώρα αυτοτοποθετείται ως ειδικός «σε όλα» και εκφράζεται ανοιχτά σε ρωσοφοβικό τόνο. Βλέπετε, μετά από δεκαετίες ουδετερότητας της Φινλανδίας, δεν ξερίζωσαν τα μικρόβια που έχουν τις ρίζες τους στο ναζιστικό παρελθόν του φινλανδικού κράτους, όταν μαζί με τον Χίτλερ επιτέθηκαν στη Σοβιετική Ένωση, οργάνωσαν τον αποκλεισμό του Λένινγκραντ, πήραν μέρος σε θηριωδίες, σε εθνοκάθαρση.

Συχνά επισκεπτόμουν παραμεθόριες πόλεις στη Φινλανδία, όπου γίνονταν συνεδριάσεις του Αρκτικού Συμβουλίου. Οι κάτοικοι των παραμεθόριων περιοχών δεν χρειάζονταν βίζα, μπορούσαν να πηγαίνουν ο ένας στη χώρα του άλλου, να οργανώνουν φεστιβάλ κινηματογράφου, τραγουδιού, χορού, οικογενειακές επισκέψεις, όπως λέμε. Και όλα αυτά ακυρώθηκαν μέσα σε μία νύχτα.

Δεν μιλώ καν για τις οικονομικές ζημιές· μιλώ για τις ανθρώπινες σχέσεις. Όταν έκλεισαν τα σύνορα, όταν τα γέμισαν με υποδομές του ΝΑΤΟ, όταν η ρωσοφοβική ιδεολογία άρχισε να υπαγορεύει ότι δήθεν «κλέψαμε κάτι από τη Φινλανδία», ότι το «εθνικιστικό καθεστώς» λίγο πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αρνήθηκε να λάβει υπόψη τα νόμιμα συμφέροντα ασφάλειας της Ρωσίας – όταν ήταν δυνατόν να φτάσει κανείς στο Λένινγκραντ σε μια μέρα, με μια στρατιωτική μονάδα.

Όλα αυτά επανέρχονται τώρα στον λόγο του Αλεξάντερ Στουμπ. Είναι ο «γενετικός κώδικας», η ιστορική μνήμη ότι «πρέπει πάντα να κρατάμε τη Ρωσία υπό έλεγχο». Πώς το φαντάζεται; Δεν ξέρω.

Κι όμως, ακόμη και πρόσφατα είπε ότι «κάποια στιγμή θα πρέπει να μιλήσουμε με τη Ρωσία». Υπάρχουν στιγμές διαύγειας. Αλλά όταν αυτοί θα είναι έτοιμοι να μιλήσουν, εμείς θα σκεφτούμε για τι ακριβώς. Ας μας πουν. Αν βασίζονται στο «είμαστε έτοιμοι να καθίσουμε με τη Ρωσία στο τραπέζι», εμείς θα τρέξουμε; Καθόλου. Θέλουμε να ξέρουμε με τι προτίθενται να έρθουν σε επαφή – και μετά θα αποφασίσουμε.

Ερ: Υπάρχουν στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Ουκρανία. Υπάρχει ένα παράδοξο: μόλις είπατε ότι το μέτωπο κινείται, ότι η Ρωσία κυριαρχεί. Ορισμένα αποτελέσματα είναι πολύ δύσκολο να κρυφτούν. Όμως, για τις μεγάλες δυτικές χώρες – τη Γαλλία, τη Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο – είναι σαν αυτά τα αποτελέσματα να μην υπάρχουν.

Τη Δευτέρα αυτής της εβδομάδας, ο κ. Ζελένσκι πήγε για ένατη φορά στο Παρίσι. Μαζί με τον Εμανουέλ Μακρόν υπέγραψαν επιστολή προθέσεων για τη μελλοντική αγορά εκατό αεροσκαφών Rafale. Ποιος θα πληρώσει αυτή την παραγγελία; Αυτό μάλλον είναι ερώτημα για τους Γάλλους φορολογούμενους. Η δική μου ερώτηση είναι: ποια είναι η στρατηγική της Γαλλίας από την αρχή; Το ίδιο ισχύει και για τη Βρετανία και τη Γερμανία. «Δίνουμε χρήματα στην Ουκρανία, πιστεύουμε στη νίκη της Ουκρανίας…».

Δεν μπορώ να σχολιάσω αυτή την κατάσταση από τη σκοπιά της κοινής λογικής. Εκατό Rafale, έτσι δεν είναι;

Μέχρι εκατό.

Λαβρώφ: Μέχρι εκατό. Ο Κιρ Στάρμερ και ο Ζελένσκι υπέγραψαν συμβόλαιο για εκατό χρόνια. Τους αρέσει ο αριθμός 100. Πρόσφατα «εξαφανίστηκαν» κι εκατό εκατομμύρια – έγινε μόλις γνωστό ότι επιπλέον 100 εκατομμύρια δολάρια δαπανήθηκαν για μίζες σε διεφθαρμένους αξιωματούχους. Ίσως κάποιοι από τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών ή από τις χώρες που διοχετεύουν χρήματα στην Ουκρανία, εξηγώντας στους φορολογουμένους τους ότι «πρέπει να υποφέρουν». Είναι πολύ πιθανό να υπάρχουν ωφελούμενοι. Δεν αποκλείω τίποτα.

Αλλά τους λόγους για τους οποίους αυτή η ρωσοφοβία έχει ριζώσει τόσο βαθιά στις καρδιές τους δεν μπορώ να τους αναλύσω. Το μόνο που πιθανότατα ισχύει είναι ότι όλα τα χαμόγελα, όλες οι αγκαλιές προς τους Ρώσους εκπροσώπους πριν από την ουκρανική κρίση ήταν ένα παιχνίδι. Επέβαλλαν στον εαυτό τους αυτό το στυλ ευγένειας, αλλά στην πραγματικότητα μας ευχόντουσαν το κακό. Το γεγονός ότι τώρα προβλέπουν «κατάρρευση της ρωσικής οικονομίας», ότι ο λαός μας «θα ξεσηκωθεί με τις τσουγκράνες και θα ανατρέψει την εξουσία», δείχνει για άλλη μια φορά ότι η Ευρώπη επιβεβαιώνει τη φήμη που έχει αποκτήσει εδώ και 500 περίπου χρόνια, όταν όλες οι μεγάλες καταστροφές ξεκινούσαν από αυτήν τη συστάδα χωρών. Και οι δύο Παγκόσμιοι Πόλεμοι άρχισαν στην Ευρώπη, από τις φιλοδοξίες διαφόρων Ευρωπαίων ηγετών.

Δυστυχώς, αυτός ο ιστορικός «κώδικας» δεν εξαφανίζεται. Η επιθετικότητα, με ρωσοφοβικό πρόσημο, εξακολουθεί να υπάρχει στην Ευρώπη.

Ερ: Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε μια τάση να εξισώνονται και να υποβαθμίζεται ο ρόλος της Σοβιετικής Ένωσης στη νίκη στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μιλήσατε για την Κάγια Κάλλας. Είπε ότι ήταν «μεγάλη έκπληξη» γι’ αυτήν ότι η ΕΣΣΔ και η Κίνα είχαν τη βασική συμβολή στη νίκη.

Λαβρώφ: Το διάβασα.

Ερ: Ναι. Το πρόβλημα είναι ότι η νέα γενιά, σε 20 χρόνια, στη Δύση δεν θα ξέρει απολύτως τίποτα για αυτόν τον πόλεμο. Λίγοι ξέρουν ήδη τώρα. Πώς μπορούμε να θυμίσουμε στον κόσμο τι πραγματικά συνέβη;

Λαβρώφ: Δεν είναι η μόνη. Η Κάλλας, προφανώς, δεν ήταν «άριστη μαθήτρια», ούτε στα ιστορικά. Όταν λέει ότι «η Ρωσία και η Κίνα ισχυρίζονται ότι κέρδισαν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και νίκησαν τον ναζισμό», λέει κάτι που απλώς αγνοεί την ιστορία. Η ιστορία πρέπει να είναι γνωστή.

Η Εσθονή ομόλογός της, υπουργός Εξωτερικών – δεν θυμάμαι το όνομά της – είπε ότι η Σοβιετική Ένωση «ξεκίνησε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, κατέλαβε τη μισή υφήλιο, εκτόπισε όλους τους κατοίκους των κατεχόμενων περιοχών». Το είπε αυτό, αν δεν κάνω λάθος, ενώ δεν υπήρχε καν ο Μακρόν δίπλα της… Ίσως οι νέοι στην Εσθονία να λαμβάνουν την ίδια «παιδεία». Έτσι μεγαλώνουν.

Αλλά ως προς την πραγματική συμβολή, υπήρξε Διάσκεψη Επανόρθωσης τον Φεβρουάριο του 1945. Εκεί παρατέθηκαν στατιστικά στοιχεία, βασισμένα σε ανάλυση των μαχών και των στρατιωτικών επιχειρήσεων. Από αυτά προκύπτει ότι η Γερμανία διέθεσε τουλάχιστον δέκα φορές περισσότερες «ημέρες ενεργού πολέμου» στο ανατολικό μέτωπο, στο μέτωπο με τη Σοβιετική Ένωση, από ό,τι σε όλα τα άλλα μέτωπα μαζί.

Εκεί αναφέρθηκαν στατιστικά – βάσει ανάλυσης των μαχών στο Ανατολικό Μέτωπο – ότι τέσσερις και μισές φορές περισσότερα άρματα καταστράφηκαν εκεί, ότι το 75% των γερμανικών αεροπλάνων και αρμάτων μάχης καταστράφηκαν στο σοβιετικό μέτωπο. Υπάρχουν επίσης στοιχεία σύμφωνα με τα οποία η Σοβιετική Ένωση αντιπροσώπευε το 75% όλων των στρατιωτικών προσπαθειών της αντι–Χιτλερικής συμμαχίας. Είναι σαφές ότι αυτός ήταν ο καθοριστικός ρόλος.

Οι λαοί της Σοβιετικής Ένωσης εξόντωσαν πάνω από 600 εχθρικές μεραρχίες, από τις οποίες πάνω από 500 ήταν γερμανικές.

Η Κίνα, από την πλευρά της, ως προς τη συμβολή ενάντια στην Ιαπωνία, επωμίστηκε το 90% όλης της προσπάθειας κατά του ιαπωνικού μιλιταρισμού. Ρωσία και Κίνα έβαλαν τέλος στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο συντρίβοντας τον στρατό Κουαντούνγκ.

Υπάρχει αλληλογραφία: ο Ρούζβελτ έγραψε στον Στάλιν, στα μέσα του 1942, ότι «ο ρωσικός στρατός σηκώνει το κύριο βάρος του πολέμου». Ο Τσόρτσιλ έγραψε επίσης στον Στάλιν ότι οι Ρώσοι «έσκισαν στα δύο τη γερμανική πολεμική μηχανή». Αυτό ήταν το φθινόπωρο του 1944.

Άλλο ζήτημα, ο Ρούζβελτ δεν φημιζόταν για διπροσωπία. Ο Τσόρτσιλ, σύμφωνα με αρχειακά ντοκουμέντα, την ίδια στιγμή που έλεγε «εσείς διαλύσατε τη γερμανική πολεμική μηχανή», σκεφτόταν: «τώρα θέλουμε να διαλύσουμε τη Σοβιετική Ένωση». Προσχεδίαζε την Επιχείρηση «Αδιανόητο».

Η Δύση αναγκάστηκε να γίνει σύμμαχός μας. Για πολύ καιρό αναρωτήθηκε αν πρέπει να ανοίξει δεύτερο μέτωπο ή όχι, παρατηρούσε προς ποια πλευρά γέρνει η ζυγαριά, και μετά πόνταρε στον νικητή. Παράλληλα προγραμμάτιζε επιθέσεις εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης – οι Αμερικανοί επί Τρούμαν, οι Βρετανοί επί Τσόρτσιλ.

Ερ: Ξέρω ότι δεν έχουμε πολύ χρόνο, αλλά θα ήθελα να ρωτήσω κάτι ακόμη. Λάβαμε πολλά ερωτήματα, πολλά μηνύματα από τους συνδρομητές μας, που ήταν πολύ ενεργοί. Το πιο συχνό μήνυμα είναι: «Πότε επιτέλους θα συμφιλιωθούμε; Πόσος χρόνος θα χρειαστεί;» Έχετε απαντήσει εν μέρει, αλλά υπάρχουν δύο – μάλλον τρεις – συγκεκριμένες ερωτήσεις.

Η μία: αν η Γαλλία θέλει να προσχωρήσει στους BRICS, θα τη δεχτούν οι BRICS; Ο Μακρόν έχει πει ήδη ότι «θα πάει» σε μια Σύνοδο των BRICS.

Λαβρώφ: Κανείς δεν τον έχει καλέσει. Δεν νομίζω ότι υπάρχει συναίνεση στους BRICS, ή ότι η πλειοψηφία των μελών θα ήταν «χαρούμενη» να δει τη Γαλλία – με τη θέση της στην παγκόσμια οικονομία, την πολιτική, τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά. Όχι, νομίζω ότι η θέση της είναι στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ, που σήμερα λίγο–πολύ δεν διαφέρουν μεταξύ τους. Και φυσικά στο G7, που ακόμη επιβιώνει. Οι υπουργοί Εξωτερικών του G7 συναντήθηκαν πρόσφατα στον Καναδά, που προεδρεύει τώρα.

Εκεί υιοθέτησαν κείμενο, δεν το θυμάμαι λέξη προς λέξη, αλλά η ιδέα είναι ότι το G7 «υπερασπίζεται σθεναρά τις αρχές της ελεύθερης αγοράς, του θεμιτού ανταγωνισμού, ώστε κανείς να μην καταχράται τη θέση του στην παγκόσμια οικονομία και να τηρεί αυτές τις αρχές της ελεύθερης αγοράς».

Ο λόγος που εκφράστηκαν τόσο μεγαλόστομα – και γενικά σωστά – ήταν η κατάσταση γύρω από τις σπάνιες γαίες της Κίνας. Η Κίνα, σε απάντηση στις μονομερείς κυρώσεις των ΗΠΑ και της ΕΕ, άρχισε απλώς να περιορίζει την πρόσβαση των σπάνιων μετάλλων της στην αγορά. Και τότε ήρθε η έκκληση: «Ας είμαστε ειλικρινείς, ας έχουμε ελεύθερες αγορές» κ.τ.λ.

Ήταν μια έμμεση ομολογία, γιατί αν κοιτάξουμε τους κανόνες της ελεύθερης αγοράς, τα πρότυπα της παγκοσμιοποίησης που η Δύση πρόσφερε σε όλους ως «βέλτιστη μορφή αλληλεξάρτησης», βλέπουμε πώς τα αντιμετωπίζουν όταν θέλουν να τιμωρήσουν κάποιον – είτε τη Ρωσία, είτε το Ιράν, είτε τη Βενεζουέλα.

Γι’ αυτό η υποκρισία, η διπροσωπία, η αδυναμία για έντιμη διαπραγμάτευση, η ανεντιμότητα – δυστυχώς όλα αυτά σήμερα εκδηλώνονται πολύ καθαρά στις πράξεις των δυτικών συναδέλφων μας.

Ερ: Θα μπορούσε το γαλλικό επιχειρείν να επιστρέψει στη ρωσική αγορά; – ρωτά ένας από τους συνδρομητές.

Λαβρώφ: Η πλειονότητα των γαλλικών επιχειρήσεων συνεχίζει να λειτουργεί. Όσοι εργάζονταν εδώ και παρέμειναν, δεν σκοπεύουμε να τους διώξουμε ή να παραβιάσουμε τα δικαιώματά τους. Είναι άνθρωποι που, πιστεύω, συμπεριφέρονται έντιμα. Βάζουν τα χρήματά τους εδώ, θέλουν να δουλέψουν αυτά τα κεφάλαια, είναι έτοιμοι να αναλάβουν πολιτικό ρίσκο απέναντι στις ρωσοφοβικές κυβερνήσεις τους.

Όχι μόνο Γάλλοι, αλλά και Γερμανοί. Υπάρχουν εκπρόσωποι κι άλλων χωρών της Ευρώπης και της ΕΕ. Και, σύμφωνα με τα στατιστικά μας, υπάρχουν περισσότερες εταιρείες που έμειναν από όσες έφυγαν. Όσοι έφυγαν, άφησαν κενές θέσεις. Έκλεισαν τις δραστηριότητές τους – με διάφορους τρόπους.

Ο πρόεδρος το έχει ήδη σχολιάσει. Είπε: «Όσοι έφυγαν – κι αν πλέον η θέση τους έχει καλυφθεί – όταν θελήσουν να επιστρέψουν, λυπάμαι, αλλά όσοι τους αντικατέστησαν θα είναι προτεραιότητα για εμάς. Γιατί στις δύσκολες ώρες έβαλαν τα επιχειρηματικά τους συμφέροντα πάνω από την πολιτική».

Παρεμπιπτόντως, βλέπω κατά καιρούς στα social media ότι αρκετές εταιρείες καταχωρίζουν ξανά το εμπορικό τους σήμα εδώ, στη Ρωσία. Είναι θετικό σημάδι.

Ερ: Και η τελευταία, ίσως φιλοσοφική, ερώτηση, δεδομένης της εποχής που ζούμε: έχετε μετανιώσει ποτέ που γίνατε διπλωμάτης;

Λαβρώφ: Δεν το σκέφτηκα ποτέ. Η ζωή εξελίχθηκε έτσι και η δουλειά είναι πολύ ενδιαφέρουσα, δεν έχω καν τον χρόνο να αναρωτηθώ αν το μετανιώνω ή όχι. Μου αρέσει το γεγονός ότι συμμετέχω άμεσα σε πραγματικά ιστορικά φαινόμενα, στις αλλαγές που βλέπουμε στη διεθνή σκηνή. Αν εγώ – κι η ομάδα μου, εδώ στο κεντρικό γραφείο και στην εξωτερική υπηρεσία – καταφέρνουμε κάτι, είμαι πολύ περήφανος και θέλω να ευχαριστήσω όλους τους συναδέλφους μου.

Σε όλη αυτή την κρίση στις σχέσεις με τη Δύση, πιστεύω πως όλο το σώμα του υπουργείου μας έχει δείξει ενότητα. Πολλοί περίμεναν ότι «κάποιος θα το σκάσει», ή ότι θα δελεαστεί από μίζες. Μυστικές υπηρεσίες, ξένες και ευρωπαϊκές, προσπάθησαν επανειλημμένα να στρατολογήσουν άμεσα διπλωμάτες μας. Υπήρξε μόνο μία περίπτωση όπου αυτές οι προσπάθειες πέτυχαν – ένας υπάλληλος στην Ελβετία έφυγε κάπου και τώρα βρίσκεται στη λήθη. Σε κάθε κοπάδι υπάρχει ένα «μαύρο πρόβατο».

Αλλά θα το πω για άλλη μια φορά: όπως τονίζει ο πρόεδρος, ο πόλεμος που κήρυξε η Δύση εναντίον μας διά της Ουκρανίας ένωσε τον λαό μας και μας επέτρεψε να απαλλαγούμε από όσους δεν ήταν ειλικρινείς απέναντι στην πατρίδα τους. Κατά τον ίδιο τρόπο, το προσωπικό του Υπουργείου Εξωτερικών είναι ενωμένο, αποτελεσματικό και επικεντρωμένο στα αποτελέσματα. Νιώθουμε πάντοτε τη στήριξη του προέδρου μας, ο οποίος καθορίζει την εξωτερική μας πολιτική σε όλους τους τομείς της διεθνούς ζωής.

Σας ευχαριστώ πολύ, Σερζ Βικτόροβιτς.
Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας.

πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου