Articles by "Ρωσία"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ρωσία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

του Δημήτρη Λιάτσου

Στη μεγάλη παρέλαση της ΝΙΚΗΣ κάθε χρόνο παίρνουν μέρος τιμητικά αγήματα χωρών του αντιφασιστικού εκείνου αγώνα! Φέτος ήταν κινεζικό, ινδικό, μογγολικό αγήματα! Ωστόσο, για πρώτη φορά παρήλασαν μαζί αγήματα από εννιά πρώην σοβιετικές Δημοκρατίες! Λευκορωσία, Μολδοβία, Αρμενία, Αζερμπαιτζάν, Τουρκμενιστάν, Κιργκισταν, Τατζικιστάν, Καζαχστάν και Ουζμπεκιστάν...Έλειπαν, εκτός των τριών μικρών της Βαλτικής, η Ουκρανία και η Γεωργία!
Αλλά και ο Πούτιν τόνισε ότι « η ΝΙΚΗ ήταν όλων των λαών της Σοβιετικής Ένωσης»! Κάτι... έρχεται! Γί αυτό βιάζονται οι «ιστορικοί» καλικάντζαροι να βρωμίζουν την ιστορία του πολέμου με... χολιγουντιανά σενάρια περί «ευθυνών» και «νικητών»!!! Φοβούνται την ελκτική δύναμη της Ρωσίας, ξανά...
Τέλος, όταν παρήλαυνε το άγημα από τη Σερβία ο εκφωνητής έλεγε: οι Σέρβοι πρώτοι ξεσήκωσαν αντάρτικο κατά των κατακτητών! Γί αυτό σήμερα είχαν την τιμητική τους στην παρέλαση της κόκκινης πλατείας.
Αντάρτικο εφάμιλλο των Σέρβων σήκωσε και το ΕΑΜ «σε πόλεις κάμπους και βουνά» της Ελλάδας! Ήταν τότε που σύσσωμος ο ελληνικός λαός, με εξαίρεση τους «ταγματαλήτες, μπουραντάδες Γερμανούς...», εμπνέονταν από τον ηρωισμό του κόκκινου στρατού! Ας είναι...
Όταν περνούσαν οι στρατιωτίνες-καμάρι της παρέλασης, ε, έμμεσα «ήταν εκεί» και οι Έλληνες αντάρτες αφού τις συνόδευε πάνω στο πλακόστρωτο της πλατείας η μελωδία της θρυλικής Κατιούσας! Της μελωδίας που έγινε μουσικό υπόστρωμα για τον ύμνο του ΕΑΜ!!!



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι αίγες και η πρωτεΐνη ΓΑΛΑΚΤΟΣ μπορεί να είναι το κλειδί για την καταπολέμηση του Covid-19, σύμφωνα με Ρώσους επιστήμονες

Ο κορονoϊός φαίνεται να επηρεάζει τα μωρά λιγότερο από άλλους πληθυσμούς και Ρώσοι επιστήμονες προτείνουν ότι αυτό μπορεί να οφείλεται σε πρωτεΐνες στο μητρικό γάλα που προστατεύουν το ανοσοποιητικό τους σύστημα. Τώρα δοκιμάζουν ένα νέο φάρμακο βασισμένο σε αυτό.

«Έχουμε δει πολύ λίγες μεμονωμένες περιπτώσεις μωρών που προβάλλονται από τον κορονοϊό μεταξύ εκατομμυρίων ατόμων που έχουν μολυνθεί», δήλωσε ο Igor Goldman, ανώτερος ερευνητής στο Ινστιτούτο Γενετικής Βιολογίας της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών σε συνέντευξη στην πύλη μέσων News.ru. Εξήγησε ότι αυτό έδωσε στην ομάδα του μια ιδέα να δοκιμάσει τη λακτοφερίνη - μια πρωτεΐνη που συνήθως περιέχεται στο μητρικό γάλα που διαμαρτύρεται για το ανεπτυγμένο ανοσοποιητικό σύστημα των μωρών έναντι όλων των βακτηρίων και ιών.

Η λακτοφερίνη ουσιαστικά δρα ως διεγερτικό ανοσίας που θα μπορούσε να ενισχύσει σημαντικά την ικανότητα ενός ανθρώπου να καταπολεμά ιούς και βακτήρια, όχι μόνο σε μωρά αλλά και σε ενήλικες επίσης, πιστεύουν οι επιστήμονες. Οι Ρώσοι επιστήμονες εξετάζουν τις ιατρικές εφαρμογές της πρωτεΐνης εδώ και αρκετό καιρό.

Μαζί με τους Λευκορώσους συναδέλφους τους, ανέπτυξαν μια τροποποιημένη με γονίδιο πρωτεΐνη πανομοιότυπη με την ανθρώπινη, αλλά εξαγώμενη από το γάλα κατσίκα, το 2007. Η πρωτεΐνη, που ονομάζεται neolactoferrin, λέγεται ότι έχει αντιβακτηριακές, αντι-ιογενείς και αντιμυκητιακές ιδιότητες. Έχει επίσης αποδείξει αξιοπρεπή ικανότητα να αναστέλλει τη δραστηριότητα ιών όπως ο ρετροϊός, η ηπατίτιδα C και ο HIV, ως μέρος εργαστηριακών εξετάσεων. Οι ειδικοί της IGB πιστεύουν ότι θα μπορούσε ακόμη και να βοηθήσει στην καταπολέμηση των superbugs, βακτηρίων ανθεκτικών στα σύγχρονα αντιβιοτικά.

Η ιδέα να το χρησιμοποιήσουμε ενάντια σε μια ιογενή λοίμωξη όπως το Covid-19 έχει «επιστημονική βάση ριζωμένη σε μια δεκαετή μελέτη της neolactoferrin που διεξήχθη μαζί με το [Ρωσικό] Ινστιτούτο Ανοσολογίας», δήλωσε ο Goldman.

Τώρα, οι επιστήμονες πιστεύουν ότι η πρωτεΐνη θα μπορούσε να διεγείρει την προσαρμοστική ανοσία σε άτομα που πάσχουν από Covid-19, ανακουφίζοντας τη σοβαρότητα των συμπτωμάτων τους. Θα μπορούσε επίσης να προστατεύσει θεωρητικά τους υγιείς ανθρώπους από τη μόλυνση και ενδεχομένως να ενεργήσει παρόμοια με ένα εμβόλιο. Αυτό συμβαίνει επειδή η λακτοφερίνη κανονικά αποτρέπει τον ιό να προσκολληθεί σε ένα κύτταρο και να αναπαραχθεί.

Η στοματική άρδευση με ένα υγρό που περιέχει νεολακτοφερίνη θα μπορούσε να είναι ένα αποτελεσματικό φράγμα κατά του ιού, ενώ ένα χάπι μαζί του θα μπορούσε να αποτρέψει την ανάπτυξη βακτηριακών επιπλοκών, πιστεύουν οι επιστήμονες.

Είναι πολύ νωρίς για να πούμε πόσο αποτελεσματικό θα είναι το νέο φάρμακο στην καταπολέμηση του κορονοϊού, προειδοποιεί ο ανοσολόγος Vladimir Bolibok. Μέχρι στιγμής, έχουν σταλεί μερικά δείγματα δοκιμής της νέας θεραπείας για τις αρχικές δοκιμές, οι οποίες έλαβαν υποστήριξη από τη Ρωσική Ομοσπονδιακή Ιατρική και Βιολογική Υπηρεσία - μια εθνική υπηρεσία δημόσιας υγείας του Υπουργείου Υγείας.


Rt

Réseau International/19 mai 2020
Μετάφραση: Μ.Στυλιανού

Η Ρωσία προτίθεται να εγκαταστήσει πυρηνικά όπλα στην Κούβα –ικανά να πλήξουν ολόκληρη την αμερικανική επικράτεια.

Η Ρωσία έχει την πρόθεση να αρχίσει το ταχύτερο την εγκατάσταση πυρηνικών όπλων και υπερσύγχρονων συστημάτων αντιαεροπορικής και αντιπυραυλικής άμυνας στην Κούβα. Ο λόγος είναι η αμερικανική πρόθεση ανάπτυξης πυρηνικών πυραύλων στην Πολωνία, που θα μπορούσαν να πλήξουν το μεγαλύτερο τμήμα του εδάφους της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

Η απεσταλμένη των ΗΠΑ στην Πολωνία Ζορζέτα Μοσμπάχερ επεσήμανε ότι εάν οι γερμανικές αρχές επιθυμούν τον περιορισμό της αμερικανικής στρατιωτικής επιρροής στην επικράτεια της χώρας τους, η Ουάσιγκτον θα μπορούσε θαυμάσια να συμφωνήσει με την Πολωνία να μεταφέρει εκεί τα πυρηνικά όπλα της, πράγμα που θα καθιστούσε την Ρωσία ακόμη πιο ευάλωτη.

Τα σχέδια της Ουάσιγκτον μοιάζουν με την κρίση των πυραύλων στην Κούβα, η οποία προκλήθηκε από την εγκατάσταση αμερικανικών πυρηνικών όπλων κοντά στα σύνορα της Σοβιετικής ΄Ενωσης, στην Τουρκία.

Η απεσταλμένη της Ουάσιγκτον στην Πολωνία εισηγήθηκε ότι η Βαρσοβία θα μπορούσε να αποδεχθεί την ανάπτυξη του αμερικανικού πυρηνικού οπλοστασίου στην Ευρώπη, σε περίπτωση άρνησης της Γερμανίας.

« Εάν η Γερμανία επιθυμεί να περιορίσει τις πυρηνικές δυνατότητές της και να εξασθενίσει το ΝΑΤΟ, τότε ίσως η Πολωνία – η οποία εκπληρώνει εντίμως τις (οικονομικές) υποχρεώσεις της και αντιλαμβάνεται τους κινδύνους που διατρέχει η ανατολική πλευρά του ΝΑΤΟ- θα μπορούσε να δεχτεί αυτόν τον εξοπλισμό»,δήλωσε στο Τουίτερ.

Κατά τους δημοσιογράφους, εάν η Πολωνία εξουσιοδοτούσε πράγματι την Ουάσιγκτον να αναπτύξει πυρηνικά όπλα στο έδαφός της, η Ρωσία θα καταβάλει κάθε προσπάθεια να αναπτύξει πυρηνικά όπλα στην Βενεζουέλα και την Κούβα, από το έδαφος των οποίων ένα πλήγμα κατά των ΗΠΑ μπορεί να καταφερθεί μέσα σε 30 έως 40 δευτερόλεπτα.


Πηγή:: https://avia-pro.fr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Την οργή της Μόσχας προκάλεσε βίντεο που αναρτήθηκε στη σελίδα του Λευκού Οίκου στο Facebook και στο οποίο ως δυνάμεις που νίκησαν τους Ναζί αναφέρονταν μόνο oι ΗΠΑ και η Βρετανία.

Είμαστε ιδιαίτερα αγανακτισμένοι από τις προσπάθειες διαστρέβλωσης των αποτελεσμάτων (…) της αποφασιστικής συμβολής της χώρας μας» τονίζεται σε ανακοίνωση του ρωσικού ΥΠΕΞ με αφορμή τη λεζάντα του βίντεο που δεν έκανε αναφορά στη Ρωσία.

«Οι Αμερικανοί υπεύθυνοι δεν είχαν το θάρρος και τη βούληση να τιμήσουν τον αδιαμφισβήτητο ρόλο του Κόκκινου Στρατού και του σοβιετικού λαού», συνεχίζει η Μόσχα, υπογραμμίζοντας τον «κολοσσιαίο αριθμό θυμάτων» της τότε Σοβιετικής Ένωσης στη μάχη που έδωσε «εξ ονόματος όλης της ανθρωπότητας».

Χαρακτηρίζοντας «ιδιαίτερα μικροπρεπείς» τις αμερικανικές αναφορές, η Ρωσία καλεί την Ουάσινγκτον να μην μετατρέψει την επέτειο της νίκης των Συμμάχων, το 1945, «σε ένα νέο πρόβλημα διμερών σχέσεων, οι οποίες ήδη διανύουν δύσκολες στιγμές».

Το θέμα του ρόλου που έπαιξε η ΕΣΣΔ στη νίκη επί της ναζιστικής Γερμανίας –με τίμημα 27 εκατομμύρια νεκρούς Σοβιετικούς– είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο στη Ρωσία. Η Μόσχα κατηγορεί επίσης τους Ευρωπαίους, με επικεφαλής τους Πολωνούς και τους Ουκρανούς, ότι υποβαθμίζουν τη δράση της κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το Σάββατο η Ρωσία γιόρτασε τα 75 χρόνια από τη νίκη χωρίς τη συνηθισμένη μεγάλη στρατιωτική παρέλαση, λόγω της πανδημίας της Covid-19.


πηγή

Publié par wikistrike.com sur 2 Mai 2020
Μετάφραση Μ. Στυλιανού

Υψηλόβαθμοι απόστρατοι Γάλλοι στρατιωτικοί, μέλη του Ομίλου Αμυντικού Στοχασμού, κρίνουν ότι η Γαλλία θα μπορούσε να «σημάνει την αφύπνιση της λογικής», εάν αρνηθεί να συμμετάσχει στα προσεχή γυμνάσια του ΝΑΤΟ στα ρωσικά σύνορα.

« Τι πρέπει να κάνουμε για να ελευθερωθούμε από την αμερικανική λαβή και να εγκαινιάσουμε μια επαναπροσέγγιση με την Μόσχα;» διερωτώνται υψηλόβαθμοι Γάλλοι απόστρατοι αξιωματικοί, συγκεντρωμένοι στους κόλπους του Ομίλου Στοχασμού των τριών όπλων, με διακήρυξή τους που δημοσιεύθηκε στο capital.fr.

Οι συντάκτες της διακήρυξης ανησυχούν για την συμμετοχή της Γαλλίας στα προσεχή μεγάλα στρατιωτικά γυμνάσια του ΝΑΤΟ με την ονομασία Defender Europe 2020. Υποστηρίζουν ότι η οργάνωση αυτών των γυμνασίων «κάτω από την μύτη της Μόσχας» αποτελεί «πολιτικό λάθος, στα όρια της ανεύθυνης πρόκλησης.»
«Η συμμετοχή σε αυτά τα γυμνάσια αποκαλύπτει μια τυφλή ευθυγράμμιση, που σημαίνει την ανησυχητική απώλεια της στρατηγικής ανεξαρτησίας μας», τονίζουν, επικαλούμενοι και την «παγκόσμια μάστιγα», που «υπενθυμίζει το βάρος της θέσης μας στο ευρωασιατικό σύνολο, του οποίου η Ρωσία είναι πατρογονικός άξονας».

«Μια πνευματική καταληψία»

Κατά τους υπογράφοντες την διακήρυξη στρατηγούς, «για μιαν ευρωπαϊκή χώρα που έχει ήδη πληγεί από άλλες απειλές, το να πάει να χειρονομεί στρατιωτικά, υπό τις διαταγές της Ουάσιγκτον, στα σύνορα της Ρωσίας […] εκδηλώνει τουλάχιστον μιαν πνευματική παράλυση, στα όρια της απώλειας του ενστίκτου αυτοσυντήρησης.»

Υπογραμμίζουν ότι «οι καταγγελίες που […] αναφέρουν πως η Αμερική συντηρεί μιαν εκτός χρόνου νοοτροπία ψυχρού πολέμου δεν στερούνται ευστοχίας.»

Ταυτόχρονα οι απόστρατοι Γάλλοι στρατηγοί υπογραμμίζουν ότι ο Ντόναλντ Τραμπ, σε αντίθεση με την κυβέρνησή του δείχνει να ευνοεί μιαν επαναπροσέγγιση με την Μόσχα. Ωστόσο, κατά την εκτίμησή τους, είναι μάλλον «αυταπάτη» να πιστεύουμε ότι οι ΗΠΑ θα μεταβάλουν «την στάση τους ως επικυρίαρχου των μελών της συμμαχίας και την αναχρονιστική εχθρότητά τους κατά της Ρωσίας

« Ήρθε η ώρα»

Ενώπιον της σημερινής πραγματικότητας πιστεύουν ότι ήρθε η ώρα «να ασκηθεί μια πίεση στην Ουάσιγκτον με την έναρξη ενός στρατηγικού διαλόγου με την Μόσχα».

«Εάν η Γαλλία αποφάσιζε να μη συμμετάσχει σε κάποια γυμνάσια του ΝΑΤΟ στις πύλες της Ρωσίας […] θα ενεργοποιούσε το ξυπνητήρι της λογικής ] εισηγούνται οι πρώην υψηλόβαθμοι Γάλλοι στρατιωτικοί στην διακήρυξή τους, που καταλήγει με ένα γνωμικό του Σαρλ Ντε Γκωλ, ότι η Ευρώπη «δεν μπορεί να είναι ένα μίγμα λαών», αλλά «μπορεί και πρέπει να οδηγήσει στην συστηματική προσέγγισή τους».




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Ο Covid-19 σκοτώνει μαύρους Αμερικανούς με ανησυχητική συχνότητα », γράφει η  Washington Post . Σύμφωνα με αυτήν τη δημοσίευση, στις ΗΠΑ, ο κορονoϊός μολύνει και σκοτώνει μαύρους σε δυσανάλογα μεγάλες αναλογίες προς τον υπόλοιπο πληθυσμό.

«Στις μαύρες κομητείες », σημειώνει το WP , «το ποσοστό των μολυσμένων ατόμων είναι τρεις φορές μεγαλύτερο και το ποσοστό των θανάτων είναι έξι φορές μεγαλύτερο από ό, τι στις κομητείες, όπου οι περισσότεροι είναι λευκοί. Στην κομητεία του Μιλγουόκι, στην επικράτεια της οποίας βρίσκεται η μεγαλύτερη πόλη του Ουισκόνσιν, οι Αφροαμερικανοί αποτελούν το 70% αυτών που πέθαναν από μια νέα ασθένεια, ενώ μόνο το 26% του συνολικού πληθυσμού. Μια παρόμοια ανισορροπία παρατηρείται στην πολιτεία της Λουιζιάνας, όπου επίσης το 70% των θυμάτων είναι μαύροι, αν και το αφρικανικό αμερικανικό τμήμα του πληθυσμού αυτού του κράτους είναι μόνο 32%. Στο Μίσιγκαν, που κατέλαβε την τρίτη θέση λόγω 845 θανάτων, δεύτερη μετά από τις πολιτείες της Νέας Υόρκης και του Νιου Τζέρσεϋ σε έναν θλιβερό αγώνα, οι μαύροι αποτελούν το 33% των μολυσμένων και το 40% των θανάτων, ενώ οι μαύροι αποτελούν μόνο το 14% του πληθυσμού.  




Ο Donald Trump έχει ήδη σχολιάσει αυτά τα δεδομένα. «Αυτό είναι απλώς απαίσιο. Γιατί οι λοιμώξεις είναι 3-4 φορές μεγαλύτερες μεταξύ των μαύρων από ό, τι μεταξύ άλλων, συμπεριλαμβανομένων των λευκών; Είναι απλώς άσκοπο. Είναι αδύνατο να εξηγηθεί λογικά », είπε ο Αμερικανός πρόεδρος, δηλώνοντας έτσι την απορία του.


Στις 17 Απριλίου, ο Γάλλος Jean-Laurent Casanova, ανέφερε στην Le Monde, ότι μια γενετική προδιάθεση παίζει βασικό ρόλο στην αντίσταση στις μολυσματικές ασθένειες.



Η εφημερίδα αναφέρεται στην έρευνα ενός παιδίατρου και ανοσολόγου Jean-Laurent Casanova, ο οποίος είναι επικεφαλής του εργαστηρίου ανθρώπινης γενετικής μολυσματικών ασθενειών στο Παρίσι και τη Νέα Υόρκη. «Εμείς », λέει η Casanova, «ακολουθούμε την υπόθεση ότι όλες οι μολυσματικές ασθένειες σχετίζονται με γενετικό παράγοντα για περίπου 20 χρόνια» .
Δεν είναι λοιπόν αληθινή η υπόθεση πως η Δύση εργάζεται εδώ και πολύ καιρό για τη δημιουργία «εθνοτικών» ή «γενετικών» όπλων - ιών που μπορούν να σκοτώσουν επιλεκτικά ορισμένες ομάδες του πληθυσμού και να είναι αβλαβή για άλλους;

Μιλώντας σε συνεδρίαση του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων τον Οκτώβριο του 2017, ο Βλαντιμίρ Πούτιν σημείωσε ότι μια στοχευμένη συλλογή ρωσικού βιοϋλικού πραγματοποιείται στη Ρωσία. «Γνωρίζετε ότι το βιολογικό υλικό συλλέγεται σε όλη τη χώρα;» Επιπλέον, για διαφορετικές εθνοτικές ομάδες και άτομα που ζουν σε διαφορετικά γεωγραφικά σημεία της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Το ερώτημα είναι: Γιατί το κάνουν αυτό; Το κάνουν σκόπιμα και επαγγελματικά », είπε ο Πούτιν.

Τον Οκτώβριο του 2018, ο Ρώσος πρόεδρος, μιλώντας στους συμμετέχοντες στο Valdai International Discussion Club, μίλησε ξανά για το ίδιο θέμα και πιο συγκεκριμένα. «Αυτές οι εξελίξεις είναι πολύ επικίνδυνες και σχετίζονται με τα τελευταία επιτεύγματα στον τομέα της γενετικής ... 
Υπάρχουν ορισμένα φάρμακα που μπορούν να επηρεάσουν ένα άτομο επιλεκτικά ανάλογα με το ότι ανήκει σε μια εθνοτική ομάδα. Στη δεύτερη και τρίτη γενιά, υπάρχουν τέτοιες αλλαγές που αλλάζουν ριζικά το πρόσωπο του ατόμου "
Οι προσπάθειες συλλογής βιολογικού υλικού στη Ρωσία έγιναν τη δεκαετία του 1990, όταν υπήρχε το πρόγραμμα Ανθρώπινο Γονιδίωμα,  ανέφερε ο Ιγκόρ Νικουλίν, πρώην μέλος της Επιτροπής Βιολογικών Όπλων του ΟΗΕ , υπενθύμισε σε συνέντευξή του στην RT . «... Για κάποιο λόγο, αυτό είναι προς το συμφέρον του στρατού των ΗΠΑ », δήλωσε ο Νικουλίν. Σύμφωνα με τον ίδιο, οι Αμερικανοί ενδιαφέρονται για τους Ευρωπαίους του σλαβικού ομίλου, τους Ρώσους. Παίρνουν βιοϋλικό όταν παίρνουν δείγματα αίματος. Ο Νικουλίν υπέθεσε ότι μπορούν να ληφθούν δείγματα για τη δημιουργία των «βιολογικών όπλων επόμενης γενιάς» .


Η επιδημία εκδηλώθηκε αρχικά στην Κινεζική πόλη Γουχάν, αλλά ο κορωναϊός θα μπορούσε να είχε μεταφερθεί εκεί από τον Αμερικανικό στρατό, δήλωσε ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών Ζάο Λιτζιάν. "Να είσαστε ειλικρινείς! Δημοσιεύστε τα δεδομένα σας! Οι ΗΠΑ μας οφείλουν μια εξήγηση", έγραψε ο Κινέζος διπλωμάτης στο Twitter.


Δοχεία βιολογικής μόλυνσης που βρέθηκαν στο προξενείο των ΗΠΑ στο Γουχάν ...
Πρόσφατα, στο Προξενείο των ΗΠΑ στο Γουχάν, βρέθηκαν θαμμένα δοχεία με ετικέτες βιολογικού κινδύνου. Θεωρήθηκαν αποδεικτικά στοιχεία της αμερικανικής συμμετοχής στην εξάπλωση της επιδημίας. Τα εμπορευματοκιβώτια βρέθηκαν στις 30 Ιανουαρίου, μετά την μετά την πλήρη εκκένωση του Γενικού Προξενείου των ΗΠΑ στην Γουχάν με ειδική πτήση της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ ως απάντηση στο ξέσπασμα της επιδημίας.


Thierry Meyssan

"Την 1η Φεβρουαρίου", έγραψε σε ένα άρθρο με τίτλο "The Coronavirus Under Cover Patch", ο επικεφαλής του Πενταγώνου Mark Esper διέταξε τον στρατηγό Terence O'Shaunessy (διοικητής της Βόρειας Διοίκησης των ΗΠΑ) να είναι σε κατάσταση αναμονής. Στις 13 Φεβρουαρίου, ανακοίνωσε σε συνεδρίαση της Επιτροπής Ένοπλων Υπηρεσιών της Γερουσίας ότι πρέπει να προετοιμαστούμε για το χειρότερο σενάριο ... Ιστορικά, σε όλες τις κρίσεις κάποιος προσπαθεί να χρησιμοποιήσει τον παράγοντα του «επείγοντος» για να αλλάξει την εξουσία, χωρίς να αφήνει χρόνο για προβληματισμό. Συχνά πετυχαίνει ...

Την επόμενη ημέρα που ο ΠΟΥ κήρυξε "έκτακτη ανάγκη δημόσιας υγείας διεθνούς σημασίας", ο υπουργός Άμυνας Esper υπογράφει κρυφά μια εντολή που δηλώνει ότι η στρατιωτική διοίκηση των ΗΠΑ πρέπει να είναι προετοιμασμένη για την πιθανή εφαρμογή των νέων κανόνων ώστε να διασφαλιστεί η «συνεχής λειτουργία της κυβέρνησης. Κατατάχθηκε ως απόρρητο ... Η ίδια η αρχή της «συνέχειας της εξουσίας» αναπτύχθηκε στις αρχές του Ψυχρού Πολέμου. Ήταν για την προστασία των Ηνωμένων Πολιτειών σε περίπτωση πυρηνικού πολέμου με τη Σοβιετική Ένωση, του θανάτου ή της ανικανότητας του προέδρου, του Αντιπροέδρου και Προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων. Σύμφωνα με τη γραπτή οδηγία του Προέδρου Dwight Eisenhower, η στρατιωτική κυβέρνηση έπρεπε να διασφαλίσει αμέσως τη συνέχεια της διοίκησης κατά τη διάρκεια του πολέμου - έως ότου αποκατασταθούν οι δημοκρατικές διαδικασίες.

Πλήθος ερωτηματικών δημιουργούνται από το ανωτέρω άρθρο

Είναι και πόσο πιθανό να μιλάμε   για "γενετικά" όπλα; 
Γιατί στις Ηνωμένες Πολιτείες πεθαίνουν σε μεγαλύτερο ποσοστό μελανόχρωμοι κάτοικοι από τον Covid-Sars-2; 
Γιατί ο κοροναϊός (τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα) δείχνει να παρακάμπτει την αφρικανική ήπειρο;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Mike Whitney, Unz Review , Russia Insider,1-4-20
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Ο Ντόναλντ Τραμπ κάλεσε προ ημερών στο τηλέφωνο τον Ρώσο Πρόεδρο Πούτιν για να συζητήσουν για την κατάρρευση της τιμής του πετρελαίου που προκαλεί πανωλεθρία στην αμερικανική βιομηχανία σχιστολιθικού πετρελαίου. Οι δυο ηγέτες μίλησαν σύντομα για την πανδημία του Κορωνοϊού, αλλά γρήγορα στράφηκαν στην κύρια φροντίδα του Τραμπ, που ήταν η παραγωγή του πετρελαίου.

Κατά τον περασμένο μήνα η Σαουδική Αραβία πλημμύριζε την αγορά με αργό πετρέλαιο για να αναγκάσει την Ρωσία να συμφωνήσει σε μεγάλες περικοπές της παραγωγής της. Ο Πούτιν αρνήθηκε να υποκύψει στον εκβιασμό της Ριάντ και διατήρησε την ρωσική παραγωγή στο ίδιο επίπεδο. Σε αποτέλεσμα οι τιμές έπεσαν στις χαμηλότερες της 18ετίας, σε 20,09 δολάρια το βαρέλι, δηλαδή πολύ πιο κάτω από το επίπεδο απλής επιβίωσης των αμερικανών παραγωγών σχιστολιθικού πετρελαίου. Σε λιγότερο του μηνός η εντατικού κεφαλαίου αμερικανική βιομηχανία σχιστολιθικού πετρελαίου ακολούθησε κάθετη κατρακύλα, προκαλώντας πανικό στο χρηματιστήριο της Γουόλ Στρητ, όπου οι αναλυτές περιμένουν ότι ένα κύμα πτωχεύσεων θα καταφέρει θανάσιμο πλήγμα στις μεγάλες επενδυτικές τράπεζες.

Γι’ αυτό ο Τραμπ αποφάσισε να τηλεφωνήσει στον Πούτιν. Θέλησε να δει αν μπορεί να πείσει τον Ρώσο Πρόεδρο να περικόψει την ρωσική παραγωγή.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Πούτιν έμεινε στωικά σιωπηλός όταν η κυβέρνηση Τραμπ επέβαλε οικονομικές κυρώσεις στην Ρωσία για τις υποτιθέμενες επεμβάσεις της στην Ουκρανία, ότι δεν διαμαρτυρήθηκε για τις επεμβάσεις της Ουάσιγκτον στην Συρία, ούτε για τις προσπάθειές της να σταματήσει την εγκατάσταση των ρωσικών αγωγών Nordstream και Southstream προς την Γερμανία και την Βουλγαρία. Τώρα όμως τα πράγματα άλλαξαν, πλήττονται τα συμφέροντα των αμερικανικών επιχειρήσεων και ο Τραμπ θεωρεί φυσικό να καλέσει την Μόσχα σε βοήθεια. Όπως είπε κάποιος επικριτικά, «φαίνεται πως η ομάδα του Τραμπ είναι άνετη να μοιράζει κυρώσεις, αλλά όχι όταν τις υφίσταται.»

Το προεδρικό τηλεφώνημα σχεδόν αποσιωπήθηκε από τα αμερικανικά ΜΜΕ, πράγμα αναμενόμενο αφού δεν είναι δυνατόν να διαστρέψεις ένα περιστατικό όπου ο Αμερικανός Πρόεδρος σαφώς παρακαλεί τον «κακοποιό» Πούτιν να του κάνει μια χάρη.

Το ρωσικό κρατικό πρακτορείο ειδήσεων Τας συνόψισε το τηλεφώνημα σε μια λακωνική ανακοίνωση τριών παραγράφων, που απέκλειε συμπληρωματικά στοιχεία. Να ένα απόσπασμα:

«Οι ηγέτες συζήτησαν επίσης την σημερινή κατάσταση της διεθνούς αγοράς πετρελαίου. Συμφώνησαν για ρώσο-αμερικανικές ανταλλαγές απόψεων επί του θέματος μεταξύ των επικεφαλής των υπηρεσιών ενέργειας», ανακοίνωσε το Κρεμλίνο. «Ο Βλαντίμιρ Πούτιν και ο Ντόναλντ Τραμπ συμφώνησαν να συνεχίσουν τις προσωπικές επαφές», μετέδωσε το Τας.

Σημειώστε πως το τηλεγράφημα του Τας αντιπαρέρχεται τους αυθαίρετους ισχυρισμούς και την εριστικότητα που χαρακτηρίζει τα Δυτικά ΜΜΕ. Μετά την πλημμύρα ψευδό-πληροφόρησης περί «ρωσικής ανάμειξης» που κυριάρχησε στους τίτλους του Τύπου την τελευταία τριετία θα περίμενε κάποιος ότι οι αρχισυντάκτες του Τας θα μπορούσαν να είναι ποιο επικριτικοί για το διάβημα του Τραμπ. Οπωσδήποτε το τηλεφώνημα του δημιουργεί την εντύπωση ότι η Ουάσιγκτον είναι έτοιμη να ενδώσει στον «θανάσιμο εχθρό» της προκριμένου να αποσπάσει τις περικοπές στην παραγωγή πετρελαίου που επιδιώκει. Αλλά προφανώς δεν χρησιμοποιούν όλοι τα ΜΜΕ για να προαγάγουν την δική τους στενοκέφαλη πολιτική.

Μερικοί αναγνώστες μπορεί να θυμούνται πως ο Τραμπ κατηγόρησε τον Πούτιν το 2018 στο Ελσίνκι ότι ανέβασε ψηλότερα τις τιμές (85 δολάρια το βαρέλι) και έπληξε την ανάπτυξη στις ΗΠΑ. Όπως του συμβαίνει συχνά, τα στοιχεία του Τραμπ ήταν λανθασμένα. Ο λόγος που ανέβηκαν οι τιμές το 2018 ήταν ότι η κυβέρνηση Τραμπ επέβαλε σκληρές οικονομικές κυρώσεις στο Ιράν και στην Βενεζουέλα, οι οποίες προκάλεσαν μιαν άμεση πτώση της παραγωγής πετρελαίου και απότομη αύξηση των τιμών. Η υποστήριξη των ΗΠΑ στην επίθεση κατά της Λιβύης είχε επίσης συμβάλει στην αύξηση των τιμών. Επομένως, η Ρωσία δεν ήταν υπεύθυνη για την αύξηση των τιμών του πετρελαίου το 2018, όπως δεν ευθύνεται σήμερα για την πτώση τους.

Το 2018 το πρόβλημα ήταν ότι οι αμερικανικές κυρώσεις έπνιξαν την προσφορά, ενώ το 2020 το πρόβλημα είναι η Σαουδική Αραβία. Οι Σαουδάραβες αύξησαν την παραγωγή τους, όχι η Ρωσία. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Πούτιν δεν μπορεί να συμβάλει στην εξομάλυνση της καταστάσεως, αλλά σημαίνει ότι οι δύο ηγέτες θα πρέπει να συζητήσουν τις διαφορές τους με ειλικρίνεια και να βρούν έναν εποικοδομητικό τρόπο προόδου. Αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται μια διάσκεψη κορυφής, κάτι που μέχρι σήμερα αποκρούεται πεισματικά από το κατεστημένο της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.

Σε κάθε περίπτωση είναι εξαιρετικά απίθανο ότι ο Πούτιν θα συμφωνήσει να μειώσει την παραγωγή πετρελαίου με αντάλλαγμα την άρση των οικονομικών κυρώσεων. Δεν είναι καθόλου αυτό που θέλει. Αυτό που ο Πούτιν θέλει από την Ουάσιγκτον είναι πολύ πιο περιεκτικού περιεχομένου. Θέλει να επανενταχτούν οι ΗΠΑ στην κοινότητα των εθνών, ώστε να μπορούν να αντιμετωπιστούν συλλογικά τα κρίσιμα προβλήματα, όπως ο πόλεμος, οι πανδημίες, η διάδοση των πυρηνικών όπλων και η διεθνής ασφάλεια. Θέλει έναν αξιόπιστο εταίρο που να σέβεται τους κανόνες του παιχνιδιού, θα συμμορφώνεται με το Διεθνές Δίκαιο, θα σταματήσει τους πολέμους για αλλαγή καθεστώτων, θα σέβεται την κυριαρχία άλλων εθνών και θα δίνει χέρι βοήθειας στις διεθνείς κρίσεις.

Αυτό είναι που θέλει. Θέλει ένα σύμμαχο που θα σέβεται τα συμφέροντα των άλλων, θα συνεργάζεται σε θέματα αμοιβαίας σπουδαιότητας και θα εργάζεται για την δημιουργία μιας πιο δίκαιης και ανθηρής διεθνούς οικονομίας.

Εάν ο Τραμπ δείξει ότι είναι διατεθειμένος να αλλάξει, τότε ο Πούτιν θα καταβάλει αναμφίβολα κάθε προσπάθεια να βοηθήσει. Αλλά αν ο Τραμπ συνεχίσει στην τακτική της αμερικανικής μονοκρατορίας, τότε συμφωνία δεν πρόκειται να υπάρξει.






Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Réseau Voltaire | Comité Valmy, 30 mars 2020
Μετάφραση Μ.Στυλιανού

Ο Γενικός Εισαγγελέας της Ρωσίας χαρακτήρισε, στις 10 Μαρτίου 2020, το Ευρωπαϊκό Ίδρυμα για την Δημοκρατία ως «ανεπιθύμητη οργάνωση», καλώντας την έτσι να τερματίσει την δράση της στην Ρωσία επί ποινή φυλακίσεως.

Πρόκειται για την 20ή οργάνωση που έχει απαγορευτεί στην Ρωσία.

Το Ευρωπαϊκό Ίδρυμα για την Δημοκρατία είναι το παράρτημα στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση του αμερικανικού Εθνικού Ιδρύματος για την Δημοκρατία, που έχει επίσης κηρυχτεί ανεπιθύμητο στην Ρωσία.

Αυτός ο οργανισμός ιδρύθηκε από τον Πρόεδρο Ρόναλντ Ρέιγκαν (1983) κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, στα πλαίσια της Χάρτας του Ατλαντικού (1941). Απέβλεπε να χρησιμοποιήσει τους τροτσκιστές των ΗΠΑ και της Βρετανίας εναντίον των σταλινικών στην Σοβιετική ΄Ενωση για να προκαλέσει την «παγκόσμια επανάσταση» που σχεδίαζαν οι Αγγλοσάξονες. Το σχετικό διάταγμα εισήγαγε το Εθνικό Ίδρυμα για την Δημοκρατία (National Endowment for Democracy ή NED), του οποίου ο προϋπολογισμός δαπανών ψηφίζεται με αυτόν του υπουργείου Αμύνης. Αδελφές οργανώσεις συγκροτήθηκαν στην Αυστραλία, στον Καναδά, στην Νέα Ζηλανδία και στην Βρετανία, εναντίον της «Αυτοκρατορίας του Κακού».

Αυτό το συγκρότημα διατηρήθηκε και μετά την διάλυση της Σοβιετικής ΄Ενωσης και υπήρξε εξαιρετικά παραγωγικό στην προετοιμασία των πραξικοπημάτων που προβλήθηκαν από τα ΜΜΕ ως οι «χρωματιστές επαναστάσεις».

Το 2006, συνειδητοποιώντας ότι επρόκειτο για μια νέα μορφή μυστικού πολέμου, πολλές χώρες και η Ρωσία απαγόρευσαν την δράση του NED και του USIP (Αμερικανικού Ινστιτούτου Ειρήνης). Έτσι, η Υψηλή Εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης, η Βρετανίδα Κάθριν ΄Αστον, ίδρυσε το 2012 το Ευρωπαϊκό ΄Ιδρυμα για την Δημοκρατία, για να συνεχίσει αυτό το έργο. Αυτή η οργάνωση έπαιξε έναν κεντρικό ρόλο στο πραξικόπημα Ευρωμεϊντάν (Ουκρανία 2013).

Για την πρόσφατη απαγόρευση από τον Γενικό Εισαγγελέα του Ευρωπαϊκού Ιδρύματος στην Ρωσία, η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση εξέδωσε μιαν διαμαρτυρία κατά της ρωσικής Δικαιοσύνης στις 27 Μαρτίου -μετά από ένα διάστημα 17ήμερου διαλογισμού…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Η φωτογραφία που συνοδεύει το ρεπορτάζ μας δείχνει Ιταλό να υποστέλλει την σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και να υψώνει στη θέση της αυτή της Κίνας.
Η φωτο ελήφθη στον προαύλειο χώρο της εταιρείας SVECOM, που δραστηριοποιείται εδώ και 60 χρόνια στον τομέα των αντλιών στην Ιταλία.
Η φωτο παραπέμπει προφανώς στα αισθήματα με τα οποία διακατέχονται οι Ιταλοί φίλοι μας, όταν ο θάνατος θερίζει από τον κορονοϊό και η βοήθεια από την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι υποτονική έως ανύπαρκτη.
Η αλληλεγγύη έχει έρθει από κατευθύνσεις που δεν αναμένονταν.
Αυτοί που προσέτρεξαν να βοηθήσουν παραδόξως είναι οι Ρώσοι και οι Κινέζοι.
Τόννους υγειονομικού υλικού έστειλε η Κίνα με συνοδεία κλιμακίων εξειδικευμένων στην αντιμετώπισου του Covd19, γιατρών και νοσηλευτικού προσωπικού.
Μεγάλη στήριξη έλαβε η Ιταλία μετά από συνομιλία του Ιταλού πρωθυπουργού Γκιουζέπε Κόντε με τον Πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν.
Η βοήθεια περιλαμβάνει οκτώ ταξιαρχίες στρατιωτικών ιατρών και νοσηλευτών(100 άτομα), νοσηλευτικά εφόδια και οχήματα απολύμανσης. Κορυφαίοι Ρώσοι στρατιωτικοί ειδικοί επιδημιολόγοι και βιολόγοι γιατροί με διεθνή πείρα και ειδικό εξοπλισμό θα αναπτυχτούν στις βαρύτερα πληγείσες περιοχές της Ιταλίας.
Γιατροί και ειδικός νοσηλευτικός εξοπλισμός μεταφέρθηκαν προχθές με εννέα μεταγωγικά αεροπλάνα Ιλιούσιν79 από αεροδρόμιο πλησίον της Μόσχας.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Τα πρώτα θερμά επεισόδια ενός πολέμου που όλοι φοβόντουσαν, είναι πλέον γεγονός. Η απόφαση της Σαουδικής Αραβίας να ρίξει στην αγορά μεγάλες ποσότητες πετρελαίου σε χαμηλότερες τιμές οδήγησε τον «μαύρο χρυσό» στη μεγαλύτερη ελεύθερη πτώση που έχει γνωρίσει από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, στον πρώτο πόλεμο του Περσικού Κόλπου.

Αφορμή αποτέλεσε η ανακοίνωση της Ρωσίας ότι δεν θα ακολουθήσει την απόφαση άλλων πετρελαιοπαραγωγών κρατών του ΟΠΕΚ (Οργανισμός Εξαγωγών Πετρελαιοπαραγωγών Χωρών) - ουσιαστικά μια πρόταση της Σαουδικής Αραβίας - για μείωση της παραγωγής, με την οποία θα διατηρούνταν η τιμή του μαύρου χρυσού σε υψηλά επίπεδα.

Θέλοντας να εδραιώσει την πολιτική κυριαρχία της στο εσωτερικό του ΟΠΕΚ και την οικονομική κυριαρχία της στην παγκόσμια αγορά πετρελαίου, η Σαουδική Αραβία αποφάσισε, λοιπόν, να «πνίξει» προσωρινά τον κόσμο στο φθηνό πετρέλαιο. Με τον τρόπο αυτό ήλπιζε να αρπάξει ένα σημαντικό μερίδιο αγοράς από τη Μόσχα και έτσι να μπορεί να καθορίζει ελεύθερα την τιμή σε βάθος χρόνου.

Σηκώνοντας, όμως, το γάντι της «μονομαχίας», η Ρωσία ακύρωσε αυτό τον σχεδιασμό και έφερε το Ριάντ αντιμέτωπο με τις ευθύνες του: ή θα κλιμάκωνε περαιτέρω έναν ενεργειακό πόλεμο με απρόβλεπτες συνέπειες για το ίδιο και την παγκόσμια οικονομία, ή θα κατέληγε να οδηγηθεί το ίδιο στη συνθηκολόγηση.

Με μια πρώτη (απλουστευτική) ματιά, η αμερικανική κυβέρνηση θα είχε κάθε λόγο να στηρίζει τη σαρωτική πτώση των τιμών που προωθεί η Σαουδική Αραβία σε αυτόν τον πετρελαϊκό πόλεμο. Καταρχάς, σε μια κρίσιμη πολιτική στιγμή, με το βλέμμα όλων στραμμένο στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές, ο Τραμπ θα προσέφερε στους ψηφοφόρους του τις χαμηλές τιμές που υπόσχεται σε κάθε προεκλογική εκστρατεία. Κατά δεύτερον, η διατήρηση χαμηλών τιμών θα έχει καταστροφικές συνέπειες για διεθνείς αντιπάλους της Ουάσιγκτον, όπως το Ιράν και η Βενεζουέλα, που εξαρτώνται από το πετρέλαιο για να επιβιώσουν από τις καταστροφικές κυρώσεις που τους έχει επιβάλλει η υπερδύναμη. Όπως μου εξηγούσε παλαιότερα η οικονομολόγος Πασκουαλίνα Κούρτσιο, από τη Βενεζουέλα, η Σαουδική Αραβία έχει λειτουργήσει αρκετές φορές στο παρελθόν σαν ένα εργαλείο, με το οποίο η Ουάσιγκτον ρίχνει την τιμή του πετρελαίου σε κρίσιμες πολιτικές περιόδους, προκειμένου να προκαλέσει πολιτική αναταραχή και, τελικά, ανατροπή καθεστώτων σε πετρελαιοπαραγωγά κράτη.

Αν προσθέσει κανείς σε αυτή την εικόνα και τη μεγάλη μάχη απέναντι στη Ρωσία για την κυριαρχία στο εσωτερικό του ΟΠΕΚ, η Ουάσιγκτον έχει κάθε λόγο να στηρίξει τον πετρελαϊκό πόλεμο της Σαουδικής Αραβίας.

Σωστά; Όχι ακριβώς.

Καταρχήν, η ραγδαία μείωση της τιμής του «μαύρου χρυσού» μπορεί να δώσει τη χαριστική βολή σε δεκάδες αμερικανικές επιχειρήσεις shale (το λεγόμενο μη συμβατικό πετρέλαιο που παράγεται από θραύσματα πετρωμάτων σχιστολιθικού πετρελαίου). Οι shale companies, οι οποίες μπορούν να επιβιώσουν μόνο με αρκετά υψηλές τιμές πετρελαίου, δίνουν μια χαμένη μάχη με το χρόνο, καθώς η δραστηριότητά τους, εκτός από την τρομακτική καταστροφή που προκαλεί στο περιβάλλον, είναι ζημιογόνος με τους σημερινούς όρους της αγοράς. Οι περισσότερες επιβιώνουν χάρη σε μια φούσκα επισφαλών χρηματοδοτήσεων, η οποία μπορεί να καταρρεύσει ανά πάσα στιγμή με σημαντικές συνέπειες για το σύνολο της αμερικανικής οικονομίας και την ισχύ του δολαρίου.

Το δεύτερο μεγάλο πρόβλημα, από μια παρατεταμένη μείωση της τιμής του πετρελαίου, είναι ότι μπορεί να οδηγήσει σε κατάρρευση την ίδια τη Σαουδική Αραβία. Παρά τις διαβεβαιώσεις για την ευμάρεια του βασιλείου, ο οίκος των Σαούντ έχει φλερτάρει αρκετές φορές, τα τελευταία χρόνια, με τον κίνδυνο μιας μεγάλης οικονομικής κρίσης, που θα μπορούσε να προκαλέσει και πολιτικό χάος. Η ριζοσπαστικοποίηση μεγάλων τμημάτων της νεολαίας, που είδαμε από την εποχή της 11ης Σεπτεμβρίου, ήταν πάντα αποτέλεσμα οικονομικών διακυμάνσεων που δεν επέτρεπαν στο βασίλειο να προσφέρει το κοινωνικό συμβόλαιο που υποσχόταν στους πολίτες του.

Ορισμένοι αναλυτές, μάλιστα, επισημαίνουν ότι ο πρόσφατος ενεργειακός πόλεμος και η οικονομική ανησυχία ίσως συνδέονται με τη σύλληψη περίπου 20 μελών της βασιλικής οικογένειας που φέρονται να συνωμοτούσαν εναντίον του Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν. Αν και οι λεπτομέρειες παραμένουν συγκεχυμένες, η πολιτική αναταραχή στη Σαουδική Αραβία είναι σχεδόν πάντα συνυφασμένη με περιόδους οικονομικής δυσπραγίας.

Αν στηρίξει, λοιπόν, τον πετρελαϊκό πόλεμο του Ριάντ, ο Τραμπ κινδυνεύει να πυροβολήσει τα πόδια του τόσο στο εσωτερικό, καταστρέφοντας ένα κλάδο της αμερικανικής οικονομίας, αλλά και σε διεθνές επίπεδο βλέποντας τον βασικό χωροφύλακα της Ουάσιγκτον να αποσταθεροποιείται.

Με την παγκόσμια οικονομία να μπαίνει σε μια περίοδο παρατεταμένης οικονομικής κρίσης (έχοντας σαν πυροκροτητή, αλλά όχι πραγματική αιτία τον κορονοϊό) η Σαουδική Αραβία έρχεται να ρίξει πετρέλαιο στη φωτιά. Το ερώτημα είναι αν θα προλάβει να κάψει τους αντιπάλους της ή θα αυτοπυρποληθεί...


πηγή
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Pepe Escobar, Asia Times, 5-3-2020
Μετάφραση:Μιχαήλ Στυλιανού

Στην αρχή της μαραθώνιας συζήτησής τους στην Μόσχα την Πέμπτη, ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν απευθύνθηκε στον Τούρκο Πρόεδρο Ρεσέπ Ταγίπ Ερντογάν με τoν πιο εκπληκτικό διπλωματικό πρόλογο του 21ου Αιώνα.

Ο Πούτιν είπε: «Στην αρχή της συνάντησής μας θα ήθελα άλλη μια φορά να εκφράσω τα ειλικρινή συλλυπητήρια μας για τον θάνατο των οπλιτών σας στην Συρία. Δυστυχώς, όπως σας είπα ήδη στην τηλεφωνική επικοινωνία μας, κανένας, ούτε οι συριακές δυνάμεις, δεν ήξεραν που βρίσκονταν (οι στρατιώτες σας).

Αυτός είναι ο τρόπος που ένας αληθινός ηγέτης διεθνούς επιπέδου λέγει κατάμουτρα σε έναν περιφερειακό αρχηγό κράτους να μην τοποθετεί κρυφά τις δυνάμεις του, ως υποστηρικτές των Τζιχαντιστών, στο μέσο μια εκρηκτικής εστίας πολέμου.

Η κατ’ αντιπαράσταση συζήτηση Πούτιν-Ερντογάν, με μόνο τους διερμηνείς παρόντες, κράτησε τρείς ώρες, και μιαν ώρα ( Σημ:2,5 στην πραγματικότητα) με τις αντίστοιχες αντιπροσωπείες. Το πράγμα κατέληξε με τον Πούτιν να πουλάει στον Ερντογάν έναν εύσχημο τρόπο διάσωσης του γοήτρου του –υπό την μορφή –τι άλλο- μιας ακόμη εκεχειρίας στο Ιντλίμπ, η οποία άρχισε τα μεσάνυχτα της Πέμπτης, υπογραμμένης στα ρωσικά, στα τουρκικά και στα αγγλικά –με «όλα τα κείμενα έχοντα ίση νομικήν ισχύ».

Επιπλέον, στις 15 Μαρτίου, κοινές ρώσο-τουρκικές περιπολίες θα αρχίσουν κατά μήκος της εθνικής οδού Μ4 –που σημαίνει πως οι συνεχώς μετονομαζόμενες μεταμφιέσεις των τρομοκρατών της αλ-Κάϊντα στην Συρία δεν θα έχουν την δυνατότητα να την ανακαταλάβουν.

Εάν όλα αυτά μοιάζουνε με ξαναπαιγμένη παράσταση, τούτο οφείλεται στο ότι αυτό ακριβώς είναι. Αρκετές επίσημες φωτογραφίες της συνάντησης στην Μόσχα προβάλλουν τον Ρώσο υπουργό των Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρώφ και τον υπουργό Αμύνης Σεργκέι Σοϊγκού –τους δυο άλλους βαρύνοντες στο δωμάτιο εκτός των προέδρων. Στα αχνάρια του Πούτιν, οι Λαβρώφ και Σοϊγκού θα πρέπει να διάβασαν τον ποινικό κώδικα στον Ερντογάν, στην σαφέστερη διατύπωση: Φτάνει ως εδώ. Τώρα παρακαλώ συμμαζέψου, η αλλιώς θα αντιμετωπίσεις βαρειές συνέπειες.

Ο Δεύτερος Ατατούρκ

Ένα προβλέψιμο χαρακτηριστικό της νέας εκεχειρίας είναι ότι τόσο η Μόσχα όσο και η ΄Αγκυρα –μέρη της διαδικασίας ειρήνευσης που συμφωνήθηκε στην Αστάνα, μαζί και με την Τεχεράνη- παραμένουν δεσμευμένες στην διατήρηση της « εδαφικής ακεραιότητας και κυριαρχίας» της Συρίας. Άλλη μια φορά δεν υπάρχει καμιά εγγύηση ότι ο Ερντογάν θα συμμορφωθεί.

Είναι σκόπιμο να ανακεφαλαιωθούν τα βασικά δεδομένα. Η Τουρκία βρίσκεται σε βαθειά οικονομική κρίση. Η ΄Αγκυρα έχει πιεστική ανάγκη χρημάτων. Η λίρα καταρρέει. Το κόμμα του Ερντογάν (ΑΚΡ) χάνει εκλογές. Ο πρώην πρωθυπουργός και ηγέτης του κόμματος Αχμέτ Νταβούτογλου –που διατύπωσε την θεωρία του Νέο-Οθωμανισμού- εγκατέλειψε το κόμμα και ετοιμάζει την δική του πολιτική βάση. Το ΑΚΡ βυθίζεται στην λάσπη μιας εσωτερικής κρίσης.

Η αντίδραση του Ερντογάν ήταν να περάσει στην επίθεση. ΄Ετσι αναστυλώνει το γόητρό του. Συνδυάζουμε το Ιντλίμπ με τις θαλάσσιες διεκδικήσεις του πέριξ της Κύπρου και την εκβιαστική πίεση στην Ε.Ε., με την πλημμύρα της Λέσβου με μετανάστες και έχουμε την μέθοδο δράσης του Ερντογάν σε πλήρη ανάπτυξη.

Θεωρητικά, η νέα εκεχειρία θα αναγκάσει τον Ερντογάν να εγκαταλείψει όλους αυτούς τους πολυώνυμους Τζιχαντιστές τρομοκράτες –που η Δύση αποκαλεί «μετριοπαθείς αντάρτες»,πειθήνια εξοπλισμένους από την ΄Αγκυρα. Αυτό είναι μια απαραβίαστη κόκκινη γραμμή για την Μόσχα –και επίσης για την Δαμασκό. Δεν πρόκειται να αφεθεί έδαφος για τους τζιχαντιστές. Το Ιράκ είναι μια άλλη ιστορία: Τρομοκράτες του «Ισλαμικού Κράτους» καραδοκούν ακόμη πέριξ του Κιρκούκ και της Μοσούλης.

Κανένας φανατικός Νατοϊκός δεν θα το παραδεχτεί ποτέ, αλλά και πάλι είναι η Ρωσία που μόλις εμπόδισε την απειληθείσα « Μουσουλμανική εισβολή» στην Ευρώπη, την οποία διασάλπισε ο Ερντογάν. Αλλά, καταρχήν, δεν υπήρξε εισβολή. Μόνο μερικές χιλιάδες οικονομικοί μετανάστες από το Αφγανιστάν, το Πακιστάν και την Αφρική, όχι Σύροι. Δεν υπάρχουν ένα εκατομμύριο Σύροι πρόσφυγες, έτοιμοι να εισρεύσουν στην Ε.Ε..

Η Ε Ε, φυσικά, θα συνεχίσει την κενόλογη φλυαρία. Οι Βρυξέλλες και οι περισσότερες πρωτεύουσες ακόμη δεν έχουν καταλάβει ότι ο Μπάσαρ αλ-΄Ασαντ εξ αρχής πολεμούσε τους τζιχαντιστές-τρομοκράτες. Απλά δεν καταλαβαίνουν τον συσχετισμό δυνάμεων στο πεδίο. Η καταφυγή τους είναι πάντοτε ο φθαρμένος φωνογραφικός δίσκος των «Ευρωπαϊκών Αξιών». Καθόλου περίεργο ότι η ΕΕ είναι μια αμελητέα φιγούρα στην σκηνή της συριακής τραγωδίας.

΄Ελαβα εξαιρετικές παρατηρήσεις από Τούρκους αναλυτές για την προσπάθειά μου να συνδέσω τα κίνητρα του Ερντογάν Χαν με την ιστορία της Τουρκίας και την Μογγολική Αυτοκρατορία της Στέπας.

Βασικά το επιχείρημά τους είναι ότι ο Ερντογάν είναι διεθνιστής, αλλά μόνο με ισλαμικούς όρους. Από το 2000 πέτυχε να δημιουργήσει ένα κλίμα απόρριψης των παλαιών τουρκικών εθνικιστικών κινήτρων. Χρησιμοποιεί πράγματι την Τουρκοσύνη, αλλά όπως τονίζει ένας αναλυτής, δεν έχει τίποτε κοινό με τους αρχαίους Τούρκους. Είναι ένας Ιχβανί. Δεν ενδιαφέρεται ούτε για τους Κούρδους., εφ’ όσον αυτοί είναι από τους «καλούς ισλαμιστές του»

΄Ενας άλλος αναλυτής επισημαίνει ότι «στην σύγχρονη Τουρκία, το να είσαι «Τούρκος» δεν έχει σχέση με την ράτσα, επειδή οι περισσότεροι Τούρκοι είναι άνθρωποι της Ανατολίας, ένας ανάμεικτος πληθυσμός.»

΄Ετσι, στην ουσία, αυτό που ενδιαφέρει τον Ερντογάν είναι το Ιντλίμπ, το Χαλέπι, η Δαμασκός, η Μέκκα και όχι Η Νοτιοδυτική ή η Κεντρική Ασία. Θέλει να είναι «ο δεύτερος Ατατούρκ «Αλλά κανείς, εκτός από τους Ισλαμιστές, δεν το βλέπει έτσι –και μερικές φορέ δείχνει την οργή του γι’ αυτό. Ο μόνο στόχος του είναι να περάσει τον Ατατούρκ και να δημιουργήσει ένα ισλαμικό αντίθετο του Ατατούρκ». Και η δημιουργία ενός αντι-Ατατούρκ περνάει μέσω του Νέο-Οθωμανισμού.

Ο σημαντικός ανεξάρτητος Τούρκος ιστορικός. Dr Can Erimtan, ο οποίος ζει τώρα στην εξορία, παρουσιάζει τα όνειρα του Ερντογάν σε ένα εντυπωσιακό ευρασιατικό περιβάλλον. Τώρα λοιπόν, ο Πρόεδρος Πούτιν πρόσφερε στον δεύτερο Ατατούρκ κάποιον χώρο να αναπνεύσει. Κανείς ωστόσο δεν στοιχηματίζει στο ότι η νέα εκεχειρία δεν θα μεταβληθεί σε απανθράκωση νεκρού.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Για άλλη μια φορά ο Βλαντιμίρ Πούτιν υπενθύμισε πώς βλέπει τη διπλωματία και το ρόλο της Ρωσίας ως power broker. Επιμονή σε έναν βασικό ορίζοντα και ταυτόχρονα συνδυασμός πίεσης και εντός ορίων παραχωρήσεων, ώστε να μπορέσουν να ενταχθούν σε αυτόν τον ορίζοντα όλοι οι «παίκτες» σε μια σύνθετη γεωπολιτική αντιπαράθεση

Η ρωσική στρατηγική έναντι της Τουρκίας

Αυτό ακριβώς αποτυπώνεται στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει την Τουρκία εδώ και χρόνια. Τυπικά Ρωσία και Τουρκία δεν έχουν τον ίδιο στόχο. Η Ρωσία στηρίζει ανοιχτά την κυβέρνηση Άσαντ και θέλει να επεκταθεί η εξουσίας της σε όλη την συριακή επικράτεια, την ώρα που η Τουρκία στηρίζει ένοπλες ομάδες της αντιπολίτευσης που επιθυμούν την ανατροπή της κυβέρνησης Άσαντ.

Όμως, η Ρωσία γνωρίζει ότι μπορεί η «αλλαγή καθεστώτος» στη Συρία να ήταν η «φαντασίωση μεγαλείου» του Ερντογάν, όμως το κουρδικό και ο φόβος για μια οιονεί κουρδική κρατική οντότητα παραμένει η μεγάλη «υπαρξιακή ανησυχία» της Τουρκίας.

Σε αυτό το πλαίσιο γνωρίζει στο τέλος του δρόμου ο στόχος που παρουσιάζεται ως διατήρηση της πολιτικής και εδαφικής ακεραιότητας της Συρίας είναι κάτι που η Τουρκία θα το αποδεχτεί ως την αναγκαία συνθήκη για να νιώθει πιο ασφαλής και θα αφήσει στην άκρη την επιθυμία ανατροπής της κυβέρνησης Άσαντ. Άλλωστε, στο παρελθόν η Τουρκία είχε συνεργασία με το καθεστώς Άσαντ. Ήταν η Συρία το 1998 που μεθόδευσε ένα μεγάλο πλήγμα στο PKK, όταν συμφώνησε με την Τουρκία την απομάκρυνση του Οτσαλάν και των κουρδικών δυνάμεων από το συριακό έδαφος.

Ταυτόχρονα, η Ρωσία προφανώς και έχει κάθε ενδιαφέρον να εκμεταλλευτεί την πίεση που δέχεται η Τουρκία για να αναβαθμίσει τις σχέσεις με μια χώρα μέλος του ΝΑΤΟ και έτσι να επιτείνει και ρήγματα στις συμμαχίες των ΗΠΑ.


Στην αντίληψη της Ρωσίας η παραχώρηση σημαίνει και ανάληψη ευθύνης

Σε αυτό το πλαίσιο η Ρωσία προσπάθησε πάντοτε να διαχειρίζεται τη σχέση με την Τουρκία με έναν τρόπο που να κατατείνει στον κεντρικό στόχο, αλλά και ταυτόχρονα να αφήνει και περιθώρια στην ίδια την Τουρκία να ασκεί πλευρές της δικής της πολιτικής.

Αυτό σήμαινε για παράδειγμα η συμφωνία του Σότσι του 2018, όταν ουσιαστικά η ανακοπή της προέλασης των κυβερνητικών δυνάμεων προς την Ιντλίμπ επέτρεψε τη διάσωση και των ένοπλων ομάδων της αντιπολίτευσης που στηρίζει η Τουρκία.

Όμως, πάντα στη ρωσική αντίληψη η όποια παραχώρηση σήμαινε και την ανάληψη αντίστοιχης ευθύνης. Αυτό στην περίπτωση της Συρίας σήμαινε την ευθύνη αντιμετώπισης των ένοπλων ισλαμικών ομάδων που κατά τον ΟΗΕ είναι τρομοκρατικές, κυρίως την μετεξέλιξη της Αλ Κάιντα στη Συρία αλλά και μαχητές που στο παρελθόν είχαν σχέση με το Ισλαμικό κράτος.

Η Τουρκία δηλαδή για να μπορεί να διατηρήσει στο απυρόβλητο τις ομάδες που στήριζε και ταυτόχρονα να διατηρεί την εκτεταμένη στρατιωτική παρουσία που είχε στην Τουρκία έπρεπε να συνεισφέρει στη σταδιακή εκκαθάριση των υπόλοιπων ομάδων που ήταν κυρίως συγκεντρωμένες στην Ιντλίμπ. Όμως, από τη μεριά της η Τουρκία δεν ανταποκρινόταν σε αυτό το ρόλο, εκτός όλων των άλλων και γιατί τα όρια ανάμεσα στις «μετριοπαθείς» ομάδες που στηρίζει η ίδια και τις «τρομοκρατικές» δεν είναι πάντοτε σαφή.


Τα προβλήματα από τη «φυγή προς τα εμπρός» του Ερντογάν

Τα πράγματα έκανε ακόμη χειρότερα η προσπάθεια του Ερντογάν να απαντήσει σε ένα σύνολο από αντιφάσεις που διαπερνούν την τουρκική εσωτερική και εξωτερική πολιτική, με πιο χαρακτηριστική την εξάντληση του τουρκικού «οικονομικού θαύματος», με μια γεωπολιτική «φυγή προς τα εμπρός».

Αυτή αποτυπώθηκε στην αναβαθμισμένη εμπλοκή στον εμφύλιο πόλεμο στη Λιβύη, στην επιθετική διεκδίκηση μεριδίου από τα δυνητικά κοιτάσματα υδρογονανθράκων στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο, στην αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας αλλά και της Ελλάδας αλλά και στην διεκδίκηση ακόμη μεγαλύτερης στρατιωτικής παρουσίας στη Συρία. Τμήμα αυτής της λογικής και η προσπάθεια να επιβάλει αναθεώρηση των όρων της Κοινής Δήλωσης ΕΕ και Τουρκίας για το προσφυγικό.

Κορυφαία και ταυτόχρονα πιο τυχοδιωκτική κίνηση ο τρόπος που δοκίμασε να απαντήσει στην προέλαση των κυβερνητικών δυνάμεων στην Ιντλίμπ με μια τεράστια κλιμάκωση της πολεμικής εμπλοκής, που ταυτόχρονα σήμανε και μια κατακόρυφη αύξηση των απωλειών για τις τουρκικές δυνάμεις και κυρίως την προοπτική μιας παρατεταμένης πολεμικής εμπλοκής με ασαφή έκβαση και μεγάλο κόστος.


Τα όρια της διάσωσης του τουρκικού γοήτρου

Σε αυτό το σημείο ήταν που έρχεται η Ρωσία και ταυτόχρονα διασώζει εν μέρει το γόητρο της Τουρκίας, αφού της επιτρέπει μια διέξοδο που δεν παραπέμπει σε ήττα, την ώρα όμως που της ασκεί ακόμη μεγαλύτερη πίεση να αποδεχτεί το συσχετισμό που έχει διαμορφωθεί υπέρ της κυβέρνησης της Δαμασκού και την προοπτική να εκκαθαριστούν οι ένοπλες οργανώσεις που θεωρούνται τρομοκρατικές.

Με έναν τρόπο, θα μπορούσε να πει κανείς ότι η Ρωσία αποτρέπει το ενδεχόμενο η Τουρκία να εμπλακεί με όρους αλαζονικούς και συνάμα καταστροφικούς ακόμη πιο βαθιά στη συριακή κρίση.

Η Τουρκία εξασφαλίζει ισχυρή στρατιωτική παρουσία στη Συρία, η πλήρης ανακατάληψη της Ιντλίμπ καθυστερεί και μαζί της ο φόβος για νέα μαζική έξοδο προσφύγων και διασώζει τις ομάδες που στηρίζει. Όμως, την ίδια στιγμή η συριακή κυβέρνηση εξασφαλίζει ότι ανοίγουν όχι μόνο ο αυτοκινητόδρομος Μ5, αλλά και ο Μ4 (που θα επιτηρείται από κοινού από ρωσικές και τουρκικές δυνάμεις), άρα την επικοινωνία ανάμεσα στα κέντρα της χώρας και βέβαια την όποια πρόοδο έκαναν σε κρίσιμα σημεία οι δυνάμεις της.

Είναι προφανές ότι η Τουρκία απλώς κέρδισε χρόνο. Σε επόμενη φάση μπορεί κανείς να περιμένει ότι θα υπάρξει νέα πίεση και για την εκκαθάριση της περιοχής της Ιντλίμπ και για την επιτάχυνση μιας πολιτικής λύσης στην συριακή κρίση. Σε εκείνη τη φάση η Τουρκία θα κληθεί και πάλι είτε όντως να συμβάλει σε αυτή την κατεύθυνση ή να ξαναβρεθεί σε ένα αδιέξοδο όπως αυτό που βρέθηκε επί της ουσίας με την «Επιχείρηση Ασπίδα της Άνοιξης».

Το ερώτημα που τίθεται είναι εάν ο όποιος χρόνος κερδήθηκε με συμφωνία Πούτιν και Ερντογάν θα αξιοποιηθεί από την τουρκική πλευρά για την αναπροσαρμογή της στρατηγικής στα νέα δεδομένα ή εάν θα δοκιμαστούν και νέες τυχοδιωκτικές κινήσεις που θα τη φέρνουν και πάλι σε αντιπαράθεση και με τις συριακές κυβερνητικές δυνάμεις και με τη Ρωσία.

Η Ρωσία μπόρεσε να σώσει το γόητρο του Ερντογάν αυτή τη φορά, δεν είναι βέβαιο όμως ότι μπορεί να τον σώσει και από τον εαυτό του και την αλαζονεία της πολιτικής του.

πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Τουρκική συνοδεία αρμάτων εισερχόμενη στην πόλη Σαρμάντα της βορειοδυτικής επαρχίας Ιντλίμπ της Συρίας.

M.K.Bhadrakumar, Comite Valmy, 7-2-2020

[ Το κατωτέρω άρθρο εμπειρότατου Ινδού διπλωμάτη, με εξειδίκευση στα θέματα νοτιοδυτικής Ασίας και πρώην πρεσβευτή στην Άγκυρα, αξίζει ιδιαίτερης προσοχής από τους μελετητές του ρευστού, απατηλού και απρόβλεπτου πλέγματος των σχέσεων και των κινήσεων της Τουρκίας του Ερντογάν, η καταγραφή και ανάλυση των οποίων παρέχει εδώ ένα πολύτιμο βοήθημα στην ρεαλιστική διάγνωση της βαρύτητας των συμμαχικών διαβεβαιώσεων όσο και των συντελεστών δυνατότητας του επιθετικού γείτονα να αντιμετωπίσει μιαν Ελλάδα αποφασισμένη να αντισταθεί. Το συμπέρασμα θα μπορούσε να συνοψισθεί στο ότι τα υποστυλώματα του τουρκικού τραμπουκισμού είναι δανεικά και εύθραυστα και η ξενοκίνητη εδώ προπαγάνδα των προαγωγών του ενδοτισμού και της Χάγης είναι αποκρουστέα όσο και αποκρουστική.]

Εισαγωγή/Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Η ρωσική αντίδραση στις τελευταίες στρατιωτικές κινήσεις της Τουρκίας στην βορειοδυτική επαρχία Ιντλίμπ της Συρίας εκδηλώθηκαν υπό την μορφή μιας μακράς συνέντευξης, στην κυβερνητική εφημερίδα Ροσίσκαγια Γαζέτα , του υπουργού των εξωτερικών Σεργκέϊ Λαβρώφ στις 4 Φεβρουαρίου, η οποία έκτοτε ακολουθήθηκε από μιαν επίσημη ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών την Πέμπτη.

Η Μόσχα ετόνισε ότι η εξελισσόμενη συριακή επιχείρηση στο Ιντλίμπ αποβλέπει στην εξάλειψη των τρομοκρατικών κλάδων της Αλ Κάϊντα , που υποστηρίζονται από την Τουρκία και τις Δυτικές χώρες.

Ο Λαβρώφ αναφέρθηκε στο λεγόμενο Σχέδιο της Αστάνα, το οποίο προέκυψε, μετά την ρωσική επέμβαση του 2015, από την κατάρρευση του προγράμματος αλλαγής καθεστώτος που εφάρμοζαν «οι Δυτικοί και άλλοι ξένοι εταίροι» στην Συρία. Εξήγησε πως η διαδικασία της Αστάνα οδήγησε στην «ζώνη αποκλιμάκωσης» στο Ιντλίμπ, όπου «τρομοκρατικές ομάδες κοπαδιάστηκαν μαζί». Η Ρωσία και η Τουρκία συνήψαν συγκεκριμένες γραπτές συμφωνίες που ξεκαθάριζαν τις δεσμεύσεις τους για τον έλεγχο στο Ιντλίμπ. Εντούτοις, δήλωσε ο Λαβρώφ:

«Δυστυχώς, μέχρι τώρα, η Τουρκία δεν εκπλήρωσε δύο από τις κρίσιμες δεσμεύσεις της που προορίζονταν να λύσουν τον πυρήνα του προβλήματος του Ιντλίμπ. ΄Ηταν αναγκαίο να διαχωριστεί η ένοπλη αντιπολίτευση από τους τρομοκράτες του Σαμπχάτ αλ-Νούσρα, που μετονομάσθηκε σε Χαγιάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ. Και οι δυο είναι γραμμένες στην μαύρη λίστα των τρομοκρατικών οργανώσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Έτσι ούτε η μία ούτε η άλλη έχουν λόγο να βρίσκονται στο Ιντλίμπ»

Ακόμη και μετά από επανειλημμένες υπομνήσεις από την Ρωσία, η Τουρκία δεν κινήθηκε. Επίσης ο Λαβρώφ επανέλαβε ότι η πρόσφατη τουρκική στρατιωτική ανάπτυξη στο Ιντλίμπ εφαρμόσθηκε χωρίς μια προηγούμενη ενημέρωση της ρωσικής πλευράς. Και πρόσθεσε: «Τους συνιστούμε να συμμορφωθούν ακριβώς στις συμφωνίες του 2018 και 2019 στο Σότσι για το Ιντλίμπ»

Η ανακοίνωση του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών της 6ης Φεβρουαρίου, όπως μεταδόθηκε από το πρακτορείο Τας, αποκάλυψε ότι υπήρξαν Ρώσοι νεκροί εξ αιτίας «της εντεινόμενης τρομοκρατικής δραστηριότητας». Και εξηγούσε τις επιχειρήσεις των συριακών στρατιωτικών δυνάμεων ως αντίδραση στην «απαράδεκτη άνοδο τη τρομοκρατικής δράσεως».

Κατά την διάρκεια του Δεκεμβρίου « πραγματοποιήθηκαν περισσότερες από 1.400 τρομοκρατικές επιθέσεις, με τανκς, πολυβόλα, μαχητικά οχήματα πεζικού, όλμους και πυροβολικό». Και μόνο στο περασμένο δεκαπενθήμερο, «καταγράφηκαν περισσότερες από 1.000 επιθέσεις, εκατοντάδες Σύροι στρατιωτικοί και πολίτες σκοτώθηκαν και τραυματίστηκαν και η ρωσική βάση στο Χμευμίμ δέχθηκε επανειλημμένες επιθέσεις.

«Όλα αυτά -τονίζει η ανακοίνωση του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών- πιστοποιούν μιαν απαράδεκτη αύξηση της τρομοκρατικής δύναμης το Ιντλίμπ, όπου οι δράστες απολαμβάνουν πλήρους ασυλίας και ελευθερίας δράσεως», κατάσταση που δεν αφήνει άλλη επιλογή στην κυβέρνηση της Συρίας από το « να αντιδράσει σε αυτήν την εξέλιξη.»

Αποκρούοντας την απαίτηση του Τούρκου Προέδρου Ερντογάν να σταματήσει η συριακή κυβέρνηση τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στο Ιντλίμπ και να αποσύρει τις δυνάμεις της, η ρωσική ανακοίνωση αναφέρει: « Αυτό που πρέπει να σημειωθεί είναι ότι ο συριακός στρατός μάχεται στο δικό του έδαφος εναντίον εκείνων που έχουν επισημανθεί ως τρομοκράτες από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Δεν χωρούν άλλες ερμηνείες. Είναι δικαίωμα και ευθύνη της συριακής κυβέρνησης να πολεμήσει τους τρομοκράτες στην Συρία.»

Περιέργως, τόσο η συνέντευξη Λαβρώφ όσο και η ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών επέσυραν την προσοχή στην μεταφορά, κατά τις τελευταίες εβδομάδες, τρομοκρατικών ομάδων από το Ιντλίμπ στην βορειοδυτική Συρία και από εκεί στην Λιβύη. Ο υπαινιγμός είναι σαφής –η Άγκυρα συνεχίζει να κινεί τρομοκρατικές ομάδες ως εργαλεία της περιφερειακής στρατηγικής της στην Συρία (και στην Λιβύη).

Η Ρωσία έχει επαφές με όλες τις παρατάξεις στην Λιβύη, περιλαμβανομένου του στρατηγού Καλίφα Χαφτάρ. Η υπαινικτική προειδοποίηση εδώ είναι ότι ο Ερντογάν θα έχει να πληρώσει ακριβά στην Λιβύη, όπου δεν μπορεί να υπολογίζει στην ρωσική κατανόηση.

Η Τουρκία υφίσταται ήδη περιφρονητική κριτική από την Ε.Ε., Γαλλία, Ιταλία, Ελλάδα, Κύπρο, Ισραήλ. Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και Σαουδική Αραβία για την στρατιωτική επέμβασή της στην Λιβύη, ιδιαίτερα για την χρησιμοποίηση των τρομοκρατικών ομάδων που ελέγχει στην Συρία. Η περιφερειακή απομόνωση της Τουρκίας είναι τώρα πλήρης.

.Η ανακοίνωση του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών κατέληγε αναφέροντας: «Επαναβεβαιώνουμε την δέσμευσή μας στις συμφωνίες που επιτεύθηκαν στις συνομιλίες της Αστάνα, οι οποίες προβλέπουν την καταπολέμηση των τρομοκρατικών ομάδων στην Συρία υπό τον όρο του σεβασμού της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας. Θα διατηρήσουμε τον στενό συντονισμό με τους Τούρκους και τους Ιρανούς εταίρους μας προκειμένου να επιτύχουμε διαρκή σταθερότητα και ασφάλεια στην χώρα».
΄Εχει εξαιρετική σημασία ότι η ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών πρόβαλε ιδιαίτερα τους «Ιρανούς εταίρους» ως αναφορά. Στις 5 Φεβρουαρίου, ενώ δεχόταν τον νέο Ιρανό πρεσβευτή στην Μόσχα, ο Πρόεδρος Πούτιν επίσης δήλωσε ότι η Ρωσία και το Ιράν είναι οι «αποφασιστικοί ισχυροί παράγοντες» στον αγώνα εναντίον της τρομοκρατίας στον κόσμο και θα συνεχίσουν αυτήν την συνεργασία τους. Και ο Πούτιν πρόσθεσε «Η συνεργασία (της Ρωσίας) με το Ιράν στα πλαίσια της συμφωνίας της Αστάνα διαδραμάτισε αποφασιστικό ρόλο στον διακανονισμό της σύγκρουσης στην Συρία.»

Αυτό που συνάγεται είναι ότι η Μόσχα διαβλέπει ότι πίσω από την άστατη συμπεριφορά του Τούρκου προέδρου Ερντογάν υπάρχει η παλαιά πρακτική να χρησιμοποιεί η Τουρκία τρομοκρατικές ομάδες σαν όργανα, με την κρυφή υποστήριξη Δυτικών δυνάμεων. Η Μόσχα είναι ασφαλώς ενήμερη ότι οι ΗΠΑ φλερτάρουν τον Ερντογάν με στόχο να μεταβάλουν την στρατιωτική ισορροπία εναντίον της Ρωσίας και του Ιράν στην σκακιέρα Ιράκ-Ιράν, μετά τον σκοτωμό του στρατηγού Κασέμ Σολεϊμανί.

Περιέργως την Δευτέρα ένα αμερικανικό Εφετείο συμφώνησε να «παγώσει» μιαν υπόθεση εναντίον της τουρκικής κρατικής τράπεζας HalkBank, με την κατηγορία ότι παραβίασε τις αμερικανικές κυρώσεις κατά του Ιράν. Ο δημοκρατικός γερουσιαστής Ron Wyden με επιστολή του στον Γενικό Εισαγγελέα William Barr ρωτάει εάν ο Πρόεδρος Τραμπ έχει επέμβει υπέρ της τουρκικής τράπεζας!

Τηλεγράφημα του Ρώυτερ ανέφερε ότι ο γερουσιαστής Wyden ζητούσε από τον Γενικόν Εισαγγελέα να αναφέρει διεξοδικά τις επικοινωνίες του με τον Τραμπ, τον Τούρκο Πρόεδρο Ερντογάν και τον Τούρκο υπουργό των Οικονομικών Berat Albayrak (που είναι επίσης γαμπρός του Ερντογάν).

Στο σκάνδαλο της HalkBank εμπλέκεται ο Ερντογάν και μέλη της οικογένειάς του και μια καταδικαστική απόφαση θα ήταν εξαιρετικά επιζήμια πολιτικά για τον Πρόεδρο και τον γαμπρό του, τον οποίο προετοιμάζει ως πιθανό διάδοχο. Το σκάνδαλο της HalkBank επικρέμαται ως Δαμόκλειος σπάθη πάνω από τον Ερντογάν και η Ουάσιγκτον έχει ειδικότητα στην χρήση τέτοιων μέσων πίεσης σε δύστροπους ξένους συνομιλητές.

Από την άλλη πλευρά, εάν ο Τραμπ έχει κάνει μιαν εξυπηρέτηση στον Ερντογάν (η σε οποιονδήποτε άλλωστε) θα περιμένει ένα αντάλλαγμα. Και είναι σίγουρο ότι η κυβέρνηση Τραμπ θα οραματίζεται ότι η συνεργασία του Ερντογάν μπορεί να είναι ο καταλύτης στις γεωπολιτικές εξελίξεις στην Συρία και στο Ιράκ. Πάντως η Μόσχα διατηρεί ανοιχτή την γραμμή με την Άγκυρα.

Βέβαιο είναι ότι εσκεμμένα η Μόσχα ετόνισε την υπεροχή της ρωσο-ιρανικής συμμαχίας στην Συρία, όπου η Ουάσιγκτον κλιμακώνει τις πιέσεις τελευταία, στα πλαίσια της μεθόδου «μέγιστη πίεση» που απειλεί την Τεχεράνη με ευρύ περιφερειακό πόλεμο.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Μιχαήλ Στυλιανού

Ο Πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Βλαντίμιρ Πούτιν, ανήγγειλε σήμερα μεταρρύθμιση του Συντάγματος της Ρωσικής Ομοσπονδίας, υπό μορφή προτάσεων προς συζήτηση «με συμμετοχή του λαού, από τον οποίο άλλωστε πηγάζουν οι εξουσίες», φράση που σχολιαστές της ρωσικής τηλεόρασης ερμήνευσαν ως προοπτική δημοψηφίσματος.

Οι εισηγήσεις του -ενώπιον των μελών της κυβέρνησης, της Βουλής, στελεχών της πολιτικής και στρατιωτικής διοίκησης, της ρωσικής οικονομίας και των ΜΜΕ, συνολικά 1300 ακροατών- αφορούν σημαντικές μεταρρυθμίσεις στη δομή και τα χαρακτηριστικά του ρωσικού πολιτεύματος, κορυφαία των οποίων είναι η ενίσχυση της αντιπροσωπευτικότητας της λαϊκής βούλησης στην επιλογή του πρωθυπουργού και των μελών της κυβέρνησης, επιλογή για την οποία να είναι υποχρεωτική η συναίνεση του κοινοβουλίου.

Ο Πρόεδρος Πούτιν απέρριψε την ιδέα αλλαγής του Συντάγματος, ετόνισε όμως την ανάγκη αναπροσαρμογής του στην σημερινή εξωτερική και εσωτερική πραγματικότητα, προκειμένου να εξασφαλισθεί η ευελιξία και αντοχή του πολιτικού συστήματος και η ενότητα, ευημερία και πρόοδος του έθνους.

Αλλά η καθιερωμένη ετήσια ομιλία του Ρώσου Προέδρου προς τα στελέχη του κρατικού μηχανισμού, που φέτος μετατοπίστηκε στις αρχές του χρόνου, αφιερώθηκε στο μέγιστο της μακράς διάρκειάς της στην εισήγηση σειράς μέτρων εξασφάλισης της ανάπτυξης και της ακμής ενός υγιούς, ευημερούντος και ενωμένου έθνους, με κάθε πολίτη εθελοντή συνδρομητή σε αυτή την κοινή προσπάθεια. Στην ομιλία του –που μεταδόθηκε απ’ ευθείας από το ρωσικό δίκτυο Russia Today- αξιοσημείωτη είναι η συχνή χρήση του όρου «Κοινωνικό Συμβόλαιο».

Ακολουθώντας μιαν αρχιτεκτονική λογική, άρχισε με το θεμελιακό κεφάλαιο της δημογραφικής ανάπτυξης, εξαγγέλλοντας γενναιόδωρα μέτρα ενθάρρυνσης της γεννητικότητας, για την ταχύρρυθμη αύξηση του σημερινού πληθυσμού των 147 εκατομμυρίων και την ενίσχυση του θεσμού της οικογένειας, πυρήνα του δεσμού των μελών μιας κοινωνίας και της ενότητας μιας χώρας.

Εξήγγειλε σημαντικά μηνιαία επιδόματα, αυξανόμενα με την γέννηση δεύτερου και τρίτου παιδιού έως την είσοδό του στο σχολείο, δωρεάν σίτιση «καλής ποιότητος» μαθητών και φοιτητών και κάλυψη σπουδαστικών δαπανών. Κάλεσε τις κατά τόπους διοικήσεις να συμβάλλουν σημαντικά στις σχετικές δαπάνες, να επιδοθούν στην εξασφάλιση ικανοποιητικών εκπαιδευτικών οικημάτων και στην κοινωνική και οικονομική αναβάθμιση των λειτουργών της εκπαίδευσης. Ανήγγειλε επίσης δωρεάν ιντερνέτ για όλους εντός διετίας, σε υποστήριξη της επικοινωνίας, της οικονομίας και της πολιτιστικής ανάπτυξης.

Επίσης, στα πλαίσια ενός εθνικού προγράμματος προγράμματος ανάπτυξης των υποδομών, να ανοίξουν δρόμους και εξασφαλίσουν μέσα για την διακίνηση μαθητών/σπουδαστών σε απομακρυσμένα χωριά. Κάλεσε επίσης τα στελέχη της βιομηχανίας και των επιχειρήσεων να ενισχύσουν την εθνική προσπάθεια ώστε κανένας επιμελής και ταλαντούχος νέος να μην στερείται της ευκαιρίας να ασχοληθεί στην επίδοση της προτιμήσεώς του, ιδιαίτερα στην τεχνολογία και στην ιατρική, για την πλήρη και επαρκή επάνδρωση των νοσοκομείων της χώρας και την εξασφάλιση επαρκούς και ικανοποιητικής ιατρικής περίθαλψης.

Εξήγγειλε μέτρα προστασίας των ανέργων, επίδομα 16.500 ρουβλίων, μετεκπαίδευση σε άλλη ειδικότητα και κρατική υπηρεσία ανεύρεσης νέας απασχόλησης.

Ανήγγειλε πρόγραμμα ανάπτυξης των υποδομών με την διάθεση πλεονασμάτων παρελθούσης χρήσεως, με έμφαση στην βιομηχανία και ιδίως των νέων τεχνολογιών, ώστε η Ρωσία να κατακτήσει πρωτοποριακή θέση, ανάλογη με αυτή που πέτυχε στην τεχνολογία των οπλικών συστημάτων, «όπου άλλοι τώρα τρέχουν πίσω μας και δεν μας φθάνουν».

Κάλεσε τις τοπικές αρχές και τους υπευθύνους βιομηχανιών και τους κατέστησε υπευθύνους για την προστασία του περιβάλλοντος, της γης, των δασών, των υδάτων, από την μάστιγα της ρύπανσης

Εφέτος τα εξωτερικά προβλήματα, δεν απασχόλησαν την ομιλία του, παρά τις προσδοκίες και των παρουσιαστών της τηλεόρασης. Ο Πούτιν περιορίσθηκε σε σύντομη αναφορά στην ανησυχητική διεθνή πραγματικότητα -χωρίς να εξειδικεύσει- τόνισε ότι η Ρωσία δεν διεκδικεί τίποτα ούτε απειλεί κανέναν και συνέστησε την σύνοδο σε διάσκεψη των κρατών-μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, κατόχων πυρηνικών όπλων για την αποσόβηση των κινδύνων κατά της διεθνούς ειρήνης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Patrick Armstrong, Strategic Culture, 31-12- 2019

[ Ο συντάκτης του άρθρου είναι αυθεντία στην επιστήμη της Κρεμλινολογίας, την οποία υπηρέτησε επί χρόνια ως ειδικός αναλυτής του Καναδικού Υπουργείου Αμύνης, από το 1984 και ως Σύμβουλος της Καναδικής πρεσβείας στην Μόσχα από το 1993 ως το ι996. Οι αρθρογραφικές αναλύσεις του για την ρωσική και διεθνή πραγματικότητα, που απασχολούν την μετέπειτα δραστηριότητά του, τον εμφανίζουν ως σπάνια εξαίρεση στην ειδικότητά του, όπου η όραση, η κρίση και η μαρτυρία του αναλυτή έμειναν απρόσβλητες από τον πανίσχυρο χρυσοφόρο ιό της «ρωσοφοβίας». Γι’ αυτό οι αναλύσεις του σε διεθνή όργανα της αλογόκριτης ηλεκτρονικής ενημέρωσης απολαύουν εκτίμησης και δημοτικότητας. Τις ελλαδικές ηγετικές ιδιοφυίες της εικοσαετίας και τον πληθυσμό ενδιαφέρουν ιδιαίτερα οι αναφορές του στο ασύγκριτα συντριπτικό νέο πυραυλικό οπλοστάσιο της Ρωσίας, στους υποψήφιους στόχους του οποίου ενθουσιωδώς τελευταία προσφέρονται ελληνικές επαρχίες και λιμάνια, ως νέες αντί-ρωσικές πολεμικές βάσεις. Χρήσιμο θα ήταν επίσης να σημειώσουν το μήνυμα του Τσάρου Αλεξάνδρου του 3ου.]

Μετάφραση/Εισαγωγή Μιχαήλ Στυλιανού

Δημοσίευσα προ ημερών τις εκτιμήσεις μου για το τί ο Πούτιν (και η ομάδα του) πραγματοποίησε με επιτυχία από το πρόγραμμα που εξέθεσε, προ εικοσαετίας, στην πραγματεία του « Η Ρωσία στην Καμπή της Χιλιετίας». Είχα συμπεράνει ότι εξέθεσε τέσσερες βασικές στοχεύσεις:1) Να αναπτύξει την Οικονομία. 2) Να αποκαταστήσει τον κεντρικόν έλεγχο του κράτους. 3) Να παλινορθώσει το Κράτος Δικαίου. 4) Να βελτιώσει την θέση της Ρωσίας στον κόσμο. Συμπέρανα ότι πέτυχε θριαμβευτικά τις τρεις από αυτές και αρκετά καλά την μία. Αλλά ξαναδιαβάζοντας την πραγματεία του παρατήρησα κάτι στο οποίο είχε παραλείψει να αναφερθεί. Ένα κάτι που μέσα στην εικοσαετία αποδείχτηκε μάλλον σημαντικό. Να η μοναδική αναφορά σε αυτό το κάτι μέσα στην τότε πραγματεία του Πούτιν:

«Η Ρωσία υπήρξε και θα παραμείνει μια μεγάλη δύναμη. Είναι προορισμένη από τα αδιαχώριστα χαρακτηριστικά τής γεωπολιτικής, οικονομικής και πολιτιστικής ύπαρξής της. Αυτά προκαθόρισαν την νοοτροπία των Ρώσων και την κυβερνητική πολιτική σε όλη την διάρκεια της ρωσικής ιστορίας και ασφαλώς θα το κάνουν και στο παρόν. Αλλά η ρωσική νοοτροπία οφείλει να διευρυνθεί με νέες ιδέες. Στον σημερινό κόσμο η ισχύς μιας χώρας ως μεγάλης δύναμης εκφράζεται περισσότερο από την ικανότητά της να ηγείται στην δημιουργία και την χρησιμοποίηση προηγμένης τεχνολογίας, εξασφαλίζουσας υψηλό επίπεδο λαϊκής ευημερίας, αποτελεσματικής ασφάλειας του πληθυσμού και υπεράσπισης των εθνικών συμφερόντων στην διεθνή αρένα, παρά από την στρατιωτική δύναμή της.»

Μια φορά μόνο, αυτή ήταν. «Η μοναδική αναφορά στην στρατιωτική δύναμη» και αυτή με τρόπο υποτιμητικό: Άλλες επιδόσεις –τεχνολογία, ευημερία. διπλωματία- είναι σημαντικότερες σε αυτόν τον νέο κόσμο του 21ου Αιώνα, όπως το έβλεπε τότε ο Πούτιν.

Δεν υπάρχει, πραγματικά, σχεδόν τίποτα σε εκείνη την πραγματεία για τον εξωτερικό κόσμο και επομένως ελάχιστα για να συναγάγει κανείς πως περίμενε ο Πούτιν ότι θα γίνει δεκτό το πρόγραμμά του. Σε ένα σημείο γράφει ότι η Ρωσία, μετά το αδιέξοδο των Σοβιετικών χρόνων, «είχε μπει στην λεωφόρο όπου πορεύεται όλη η ανθρωπότητα», και σε ένα άλλο σημείο ότι σημαντικός στόχος είναι «να ενταχτεί η ρωσική οικονομία στις παγκόσμιες οικονομικές δομές.» Αυτό μοιάζει σαν να περίμενε ότι είτε η Ρωσία θα ήταν ευπρόσδεκτη σε αυτές τις δομές, ή ότι η είσοδός της στην λεωφόρο τουλάχιστον δεν θα εμποδιζόταν.

Aλλά σε μια από τις πρώτες συνεντεύξεις του σε ξένο όργανο ενημέρωσης, μιαν γερμανικήν εφημερίδα τον Ιούνιο του 2000, ο εξωτερικός κόσμος αναφέρεται σε τρία ζητήματα: Τις αμερικανικές παραβιάσεις της Συνθήκης για τους Αντιβαλλιστικούς Πυραύλους (ABM Treaty), τους αμερικανικούς πυραύλους στην Ευρώπη και την επέκταση του ΝΑΤΟ. Ένα χρόνο αργότερα, μια συνέντευξη σε Αμερικανούς δημοσιογράφους αφιερώνεται σχεδόν αποκλειστικά στα αμερικανικά σχέδια για την εγκατάσταση αμυντικών βαλλιστικών πυραύλων στην Ευρώπη.

Με λίγα λόγια, δεν πολυχρόνισε στην νέα του θέση προτού ν’ αρχίσει η καθημερινή απασχόλησή του να περιλαμβάνει έναν φάκελο εξωτερικών προβλημάτων. Βλέπουμε σε αυτές τις πρώτες συνεντεύξεις ζητήματα στα οποία ο Πούτιν θα επανέλθει ξανά και ξανά στα επόμενα χρόνια. Αμφιβάλλει ότι αυτά τα συστήματα Αντιβαλλιστικών Πυραύλων της εποχής Μπους του νεώτερου έχουν να κάνουν με «κακοποιά κράτη». Θεωρεί την Συνθήκη απαγόρευσης των Αντιβαλλιστικών Πυραύλων ως ζωτικής ανάγκης για την πυρηνική σταθερότητα. Αλλά περισσότερο από όλα μιλάει για έναν πολυκεντρικό κόσμο, ή όπως το χαρακτηρίζουν άλλοι, για ένα «Βεφσταλιανό σύστημα» κυριάρχων κρατών. Αυτή, τονίζει ξανά και ξανά, είναι η μόνη οδός προς την ειρήνη και την σταθερότητα. Αυτά τα θέματα προβάλλονται σε σχεδόν κάθε ομιλία του για την εξωτερική πολιτική που εκφώνησε από τότε. Με το βάρος της γνώσης ότι η Μόσχα σπατάλησε εβδομήντα χρόνια στο μοναχικό, ηθικολογικό μονοπάτι – ένα αδιέξοδο, όπως έγραψε στην πραγματεία του για την χιλιετία.

΄Ετσι, εάν περίμενε - όπως δείχνει η πραγματεία του- ότι το βασικά εσωτερικό έργο ανασυγκρότησης της Ρωσίας θα προχωρούσε μέσα σε ένα θετικό διεθνές κλίμα γρήγορα διαψεύστηκε σε αυτή του την προσδοκία, με απογοήτευση. Η Δύση, με όλη την μελιστάλακτη ρητορική της, εκμεταλλευόταν την αδυναμία της Ρωσίας.

Με άλλα λόγια ο Πούτιν είχε ξεχάσει το γνωμικό που αποδίδεται στον Τσάρο Αλέξανδρο τον 3ο, ότι «Η Ρωσία έχει μόνο δύο συμμάχους –τον Στρατό της και τον Στόλο της.»

Τελικά στην Ευρώπη εγκαταστάθηκαν οι αμερικανικοί πύραυλοι, η Συνθήκη ΑΒΜ και άλλες κρίσιμες συνθήκες ελέγχου οπλικών συστημάτων εγκαταλείφτηκαν και το ΝΑΤΟ εξακολούθησε να επεκτείνεται. Και πολλά περισσότερα. Μέχρι τον Φεβρουάριο του 2007 ο Πούτιν είχε δει αρκετά και το ξεκαθάρισε στην περίφημη ομιλία του στην διάσκεψη του Μονάχου. Η ουσία της ομιλίας του – και ποιος μπορεί να αρνηθεί σήμερα τον προφητικό χαρακτήρα της;- ήταν ότι « ασφάλεια για έναν είναι ασφάλεια για όλους». Ανήγγειλε τον θάνατο του μονοκεντρικού κόσμου –όπως ακριβώς συνέβη. Κατήγγειλε την περιφρόνηση του Διεθνούς Δικαίου –σήμερα δεν απέμεινε ούτε η προσποίηση σεβασμού του: Αρπαγή πετρελαίου (Συρίας), Πραξικόπημα στην Βολιβία. Επεσήμανε την αθέτηση της υπόσχεσης για την μη επέκταση του ΝΑΤΟ -έπαψαν και να την αρνούνται. Και πλείστα άλλα.

΄Ετσι, σε κάποιο σημείο μεταξύ 1999 -με την πραγματεία για την χιλιετία- και την ομιλία του Μονάχου το 2007, ο Πούτιν συνειδητοποίησε ότι η ανοικοδόμηση της Ρωσίας θα πρέπει να πραγματοποιηθεί μέσα σε ένα εχθρικό περιβάλλον. Η Ουάσιγκτον και οι σύμμαχοί της δεν ήθελαν μιαν ισχυρή Ρωσία ως εταίρο ή έστω ως ειρηνικό ανταγωνιστή: Ήθελαν την Ρωσία του 1999 –πενόμενη, διαιρεμένη, αναρχοκρατούμενη και ασήμαντη. ΄Η μπορεί το σημείο καμπής να ήταν η καταστροφή της Λιβύης από το ΝΑΤΟ το 2015. ΄Η όταν η Ουάσιγκτον ανατίναξε την Συνθήκη ΑΒΜ το 2002. Το πιθανότερο όμως είναι ότι μια βαθμιαία διαδικασία οδήγησε τον Πούτιν και την ομάδα του στο συμπέρασμα πως ήσαν υποχρεωμένοι να προσφύγουν στους συμμάχους του Τσάρου Αλεξάνδρου…(Τον Στρατό και τον Στόλο της Ρωσίας).

Και το έκαναν. Προειδοποίησαν μάλιστα. Ο Πούτιν είπε στους Αμερικανούς ρεπόρτερ το 2001: «Προσφέρουμε συνεργασία. Αν είναι αποδεκτή, θα το κάνουμε με ευχαρίστηση. Αν όχι, τότε θα ενεργήσουμε ανεξάρτητα.» Και -πολύ ήσυχα- το έκαναν.

«Προτείναμε συνεργασία σε αυτόν τον τομέα (παράταση της Συνθήκης ΑΒΜ), θεμέλιο λίθο του διεθνούς συστήματος ασφάλειας, για την διάλυση των ανησυχιών και την διατήρηση ατμόσφαιρας εμπιστοσύνης. Σε κάποιο σημείο νόμισα πως ένας συμβιβασμός ήταν εφικτός, αλλά δεν έγινε. ΄Ολες οι προτάσεις μας, μα εντελώς όλες, απορρίφτηκαν. Και τότε είπαμε θα βελτιώσουμε τα σύγχρονα οπλικά συστήματά μας για να προστατεύσουμε την ασφάλειά μας».

΄Εξη νέα υπερόπλα: Ο Υπερ-ηπειρωτικός Βαλλιστικός Πύραυλος Sarmat, ο πυρηνικής κίνησης πύραυλος κρουαζιέρας Burevestnik, ο με πυρηνική κίνηση υποβρύχιος πύραυλος κρουαζιέρας Poseidon, ο υπερηχητικός αεροπορικός πύραυλος Kinzhal, ο υπερηχητικός, ελισσόμενος πύραυλος Avangard και το Λέϊζερ μάχης Peresvet (φωτο). Και προειδοποίησε:

Οποιαδήποτε χρήση πυρηνικών όπλων εναντίον της Ρωσίας ή των συμμάχων της, όπλων μικρού, μέσου η μεγάλου βεληνεκούς, οποιωδήποτε, θα αντιμετωπιστεί ως πυρηνική επίθεση εναντίον της χώρας μας. Τα αντίποινα θα είναι άμεσα, με όλες τις συνακόλουθες συνέπειες.

Δεν αντιστάθηκε στο να προσθέσει: «Κανείς δεν θέλησε να μας ακούσει. Ακούστε λοιπόν τώρα.»

Αυτοί εκάγχασαν: «Εικονική πραγματικότητα…» Αλλά έλα που δεν είναι… Επιδείχτηκε σε Αμερικανούς επιθεωρητές το Avangard, το οποίο, με την ικανότητά του να πλήττει οτιδήποτε σε λιγότερο της μισής ώρας, τερματίζει το αμερικανικό όνειρο της αντιβαλλιστικής πυραυλικής άμυνας.

Οι δυο νέοι ρωσικοί πύραυλοι κρουαζιέρας αντιπροσωπεύουν μιαν πρωτοφανή απειλή –που καραδοκεί επί μήνες, στην Ανταρκτική ή στα ωκεάνια βάθη, έτοιμη να χτυπήσει.

Μια ομοβροντία από Kinzhals, ερχόμενη με ταχύτητα 10 Mach, θα εξαφανίσει οποιαδήποτε ομάδα αεροπλανοφόρου, ή λιμένα-αγκυροβόλιο, ή στρατιωτική βάση στην Ευρώπη. Τσεκ και Ματ.

Αλλά υπάρχουν περισσότερα. Μεγάλες πρόοδοι έχουν επιτευχθεί και στην συμβατική άμυνα. Η ομάδα του Πούτιν κατανόησε ότι τα δυο βασικά στοιχεία του Νατοϊκού πολεμικού δόγματος είναι η αεροπορική υπεροχή και οι εξασφαλισμένες επικοινωνίες. Και δεν θα τις έχουν εναντίον της Ρωσίας. Οι δυνάμεις τεθωρακισμένων της Εθνοφρουράς αναγεννήθηκαν και είναι ανώτερες κατά πολύ του ότι διαθέτει ως επιθετική δύναμη το ΝΑΤΟ.

΄Ετσι, τελικά η ομάδα του Πούτιν ακολούθησε την συμβουλή του Τσάρου Αλεξάνδρου. Ο ρωσικός στρατός, ο στόλος και η αεροπορία έχουν κάνει την Ρωσία, απέναντι σε επίθεση, ίσως ισχυρότερη από κάθε άλλη φορά αφότου ο Τσάρος Αλέξανδρος ο 1ος επέστρεψε θριαμβευτικά στην πρωτεύουσά του δυο χρόνια μετά την επίθεση του Ναπολέοντα, ή όταν ο Στρατάρχης Ζούκωφ δέχθηκε την συνθηκολόγηση στην πρωτεύουσά του εχθρού του, τέσσερα χρόνια μετά την επίθεση του Χίτλερ.

* * *

Και, σαν επιμύθιο, στο Μόναχο, ο Πούτιν είχε πει τα εξής:

«Είναι ένας κόσμος όπου υπάρχει ένας αυθέντης, ένας κυρίαρχος. Και τελικά αυτό είναι ολέθριο, όχι μόνο για όλους αυτούς εντός του συστήματος, αλλά επίσης και για το ίδιο το κυρίαρχο κράτος. Επειδή αυτό αυτοκαταστρέφεται από μόνο του, από το εσωτερικό του.»

Μήπως δεν το βλέπουμε αυτό σήμερα; Στις ΗΠΑ αλληλοσπαράσσονται για την κατά φαντασίαν συνέργεια με την Ρωσία, τον μύθο της ρωσικής ανάμειξης στις προεδρικές εκλογές και για την πραγματική αμερικανική εμπλοκή στην διαφθορά της Ουκρανίας. Και στο μεταξύ οι ατέρμονες πόλεμοι δίνουν και παίρνουν, ατέλειωτα.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Στην υπόθεση έκδοσης του Ρώσου Αλεξάντερ Βίνικ, γνωστού ως «Mr Bitcoin», την οποία αποφάσισε την περασμένη Παρασκευή ο υπουργός Δικαιοσύνης Κωνσταντίνος Τσιάρας, αναφέρθηκε ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ.

Όπως σημείωσε χαρακτηριστικά «σύμφωνα με τα δεδομένα που έχουμε, η ελληνική δικαιοσύνη έλαβε μια αρκετά δόλια απόφαση, επειδή υπήρχαν τρία αιτήματα έκδοσης: γαλλικό, αμερικανικό και ρωσικό. Αντίθετα με αυτά που συζητήσαμε εδώ με τον υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας, ο οποίος υποσχέθηκε να εξεταστούν εκ νέου προσεκτικά τα επιχειρήματά μας, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που επικαιροποιήθηκαν για να αντικατοπτρίσουν αλλαγές στην ελληνική νομοθεσία, ελήφθη, χωρίς να έχουμε ενημερωθεί, η απόφαση που λέει ότι το δικαστήριο σύστησε την έκδοση και το υπουργείο Δικαιοσύνης συμφώνησε με αυτό, πρώτα στη Γαλλία, στις ΗΠΑ και μετά στη Ρωσία.
Θεωρούμε απολύτως απαράδεκτη προσέγγιση των Ελλήνων συναδέλφων μας, οι οποίοι υποσχέθηκαν να μπουν στην ουσία των επιπρόσθετων, υπογραμμίζω στοιχείων που τους δώσαμε. Είμαστε σε στενή επαφή με τις ελληνικές αρχές και επιμένουμε να γίνουν επιπλέον ενέργειες για να εξεταστεί το αίτημά μας».
Σημειώνεται ότι σύμφωνα με δήλωση της δικηγόρου του κ. Ζωής Κωνσταντοπούλου η έκδοση του Αλεξάντερ Βίνικ στη Γαλλία, την οποία αποφάσισε την περασμένη Παρασκευή ο υπουργός Δικαιοσύνης Κωνσταντίνος Τσιάρας, ανεστάλη προχθές προσωρινά από το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ), με διαταγή της προέδρου του Δ΄ Τμήματος του ανωτάτου δικαστηρίου.

Σημειώνεται ότι η απόφαση του υπουργού Δικαιοσύνης προέβλεπε την έκδοση του Αλεξάντερ Βίνικ αρχικά στη Γαλλία, με δεύτερο προορισμό τις ΗΠΑ και τρίτο τη Ρωσία, χώρες που επίσης είχαν ζητήσει να εκδοθεί ο 40χρονος Ρώσος.

Ο Βίνικ είχε συλληφθεί στις 25 Ιουλίου σε τουριστικό θέρετρο της Χαλκιδικής. Εκκρεμούσε εις βάρος του διεθνές ένταλμα των αμερικανικών αρχών με την κατηγορία του «ξεπλύματος» τεσσάρων δισεκατομμυρίων δολαρίων μέσω κρυπτονομισμάτων.

πηγή
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

M.K. Bhadrakumar, Indian Punchline, Réseau International

[To παρόν άρθρο -ενός πολύπειρου, οξυδερκέστατου και άριστα πάντοτε πληροφορημένου Ινδού δημοσιολόγου, τέως διπλωμάτη (και πρεσβευτή και στην ΄Αγκυρα)- θα μπορούσε αυτές τις ημέρες να είχε γραφτεί για τους δυο,( το πολύ τρεις) ΄Ελληνες ειδικούς της γεωστρατηγικής που μιλούν και γράφουν καθ’ υπαγόρευσιν και επιταγήν αποκλειστικά της εθνικής τους συνείδησης - και γι΄αυτούς βασικά παρουσιάζεται. Κυρίως επειδή η διεξοδική ανατομική ανάλυση των δεδομένων και των διεθνούς βαρύτητας ευρύτερων και βαθύτερων στρατηγικών προεκτάσεων της αναμέτρησης δυνάμεων στην Λιβύη αποδεικνύει περίτρανα πόσο εγκληματική αφροσύνη αποτελεί, για μια μικρή, πολιορκούμενη και ανάδελφη χώρα, να εναποθέτει ΄Oλα τα αυγά της εθνικής της επιβίωσης σε ΄Eνα καλάθι –και αμφισβητούμενης πλέον αντοχής.]

Μετάφραση/εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

Οι ΗΠΑ ισχυρίστηκαν ότι η ρωσική παρουσία στην Λιβύη έχει μιαν «απίστευτα αποσταθεροποιητική επίδραση» .Η Ουάσιγκτον βγαίνει από την σκιά και πιάνει μια θέση στην Λιβυκή σύρραξη.

Ο Δαυίδ Σένκερ, υφυπουργός Εξωτερικών για θέματα Μέσης Ανατολής, δήλωσε προ ημερών στην Ουάσιγκτον:

«Οι ΗΠΑ είναι αποφασισμένες να εξασφαλίσουν ένα μέλλον ασφάλειας και ευημερίας στον λιβυκό λαό. Για να γίνει αυτό πραγματικότητα έχουμε ανάγκη πραγματικών δεσμεύσεων από εξωτερικούς παίκτες…Ειδικώτερα, η στρατιωτική ανάμειξη της Ρωσίας απειλεί την ειρήνη, την ασφάλεια και την σταθερότητα της Λιβύης… Οι ρωσικές στρατιωτικές δυνάμεις και οι δυνάμεις Βάγκνερ έχουν αναπτυχθεί στην χώρα σε μεγάλους αριθμούς και με την υποστήριξη του ANL (Λιβυκού Εθνικού Στρατού) κρίνουμε ότι είναι απίστευτα αποσταθεροποιητικές. Και ο τρόπος που αυτή η οργάνωση, οι Ρώσοι ειδικώτερα, έδρασε προηγούμενα εγείρει το φάσμα μαζικών απωλειών στον άμαχο πληθυσμό.»

Ο Σένκερ έκανε την δήλωση λίγες μέρες μόνο μετά την συνάντηση με τον αρχηγό του ANL, στρατηγό Χαλίφα Χαφτάρ, μιας αντιπροσωπείας Αμερικανών στρατιωτικών και διπλωματών με επικεφαλής την Βικτώρια Κόουτς, Βοηθό Σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας. Σύμφωνα με κείμενο του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, η Κόουτς εξέφρασε στον Χαφτάρ την ζωηρή ανησυχία της ενώπιον της «εκμετάλλευσης της σύρραξης από την Ρωσία» εις βάρος του Λιβυκού λαού.

Αμερικανική αντιπροσωπεία συνάντησε
τον στρατηγό Χαφτάρ στις 24 Νοεμβρίου.
Η Λιβύη γίνεται το τρίτο θέατρο, μετά την Ουκρανία και την Συρία, όπου η Ουάσιγκτον διασταυρώνει την σπάθα της με της Μόσχας σε ένα πόλεμο , ψυχροπολεμικού τύπου, μέσω πληρεξουσίων. Μέχρι πρόσφατα, δυο χώρες-μέλη της Ε.Ε., η Γαλλία και η Ιταλία, θεωρούνταν οι εμπλεκόμενες σε έναν τέτοιον πόλεμο στην Λιβύη, για τον έλεγχο των πιο μεγάλων πηγών πετρελαίου και φυσικού αερίου στην Αφρική.

Στην πραγματικότητα οι παρατάξεις στην Λιβύη δεν προδιαγράφουν ένα ρωσο-αμερικανικό αδιέξοδο, επειδή ποικίλες εξωτερικές δυνάμεις επιδιώκουν εκεί κυρίως τα δικά τους συμφέροντα. Η Ιταλία, η Τουρκία και το Κατάρ υποστήριξαν την κυβέρνηση εθνικής συνεννόησης , της Τρίπολης, (που επίσης υποστηρίζει η Γερμανία και ο ΟΗΕ), ενώ η Γαλλία, η Σαουδική Αραβία και η Ρωσία έχουν υποστηρίξει τον στρατηγό Χαφτάρ.

Ο αγώνας εναντίον των τρομοκρατικών ομάδων είναι ο διακηρυγμένος ενιαίος στόχος όλων των πρωταγωνιστών, άλλα υπάρχουν και οι «υπο-στόχοι» : Το λιβυκό πετρέλαιο και φυσικό αέριο (Γαλλία, Ιταλία, Τουρκία και Ρωσία) , Το Ισλάμ και πολιτικές επιδιώξεις Τουρκία, Κατάρ, Αίγυπτος και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα) Και οι γαλλικές στρατιωτικές επιχειρήσεις σε πέντε χώρες του Σαχέλ (Μαυριτανία, Μαλί, Νίγηρας, Μπουρκίνα-Φάσο, και Τσαντ) που δεν μπορούν να τερματιστούν χωρίς μιαν σταθεροποίηση της χώρας. Και επίσης τα μεταναστευτικά προβλήματα (Γαλλία, Ιταλία, Τουρκία και Ρωσία).

Ο Χαφτάρ ήταν όργανο της CIA για περισσότερα από 30 χρόνια και η Ουάσιγκτον διατήρησε σιωπηρά επαφή μαζί, αλλά φαίνεται να κράτησε ουδέτερη στάση στην σύρραξη, ακόμη και όταν ο Χαφτάρ εξαπέλυσε τον Απρίλιο μιαν αποφασιστική εκστρατεία για την κατάληψη της Τρίπολης. Οι πολιτικές της Ουάσιγκτον ήσαν ασυνάρτητες. Ο Πρόεδρος Τραμπ φαίνεται να θεωρούσε τον Χαφτάρ ως ένα παράγοντα σταθερότητας, ενώ η Ουάσιγκτον επίσημα υποστήριζε έναν πολιτικό διακανονισμό από τον ΟΗΕ για την Λιβύη, αν και αυτό ευκολότερα λέγεται παρά γίνεται, με τον σημερινό κατατεμαχισμό της χώρας.

Η Ουάσιγκτον έμεινε σε στάση αναμονής, μη ξέροντας εάν θα επιτύχει η στρατιωτική εκστρατεία του Χαφτάρ. Και η Ρωσία επίσης είχε περάσει σε δεύτερο πλάνο, αλλά αυτούς τους τελευταίους μήνες το Κρεμλίνο άρχισε να κλίνει θετικά για τις προοπτικές του Χαφτάρ. Η Μόσχα (όπως και το Κάιρο) υπολογίζουν στους άμεπτους τίτλους του Χαφτάρ στον αγώνα εναντίον των τρομοκρατικών συμμοριών.

Η ρωσική στρατιωτική υποστήριξη συνέβαλε αποφασιστικά στην εκστρατεία του Χαφτάρ, ο οποίος έκαμε μεγάλα βήματα τον τελευταίο καιρό. Ο Χαφτάρ ελέγχει περίπου το 80% της Λιβύης, ενώ οι δυνάμεις της κυβέρνησης έχουν περιορισθεί στα όρια της Τρίπολης.

Είσοδος Ουάσιγκτον στην σκηνή: Η Ουάσιγκτον είναι πανικόβλητη από το γεγονός ότι σε μια κατάληξη της σύρραξης, με τον Χαφτάρ αναπόδραστα νικητή χάρις στην βοήθεια της Μόσχας, ανοίγει η αυλαία σε μιαν καταιγιστική ρωσική επιρροή στο νέο καθεστώς. Ωστόσο δεν είναι εύκολο να επινοηθούν επιχειρήματα εναντίον του στρατιωτικού ρόλου της Ρωσίας στην σταθεροποίηση της Λιβύης, όταν η επέμβαση του ΝΑΤΟ το 2011, που προκάλεσε τα ερείπια μιας κολοσσιαίας καταστροφής, έγινε με την υποστήριξη του καθεστώτος Ομπάμα. Της Ουάσιγκτον η θέση είναι ηθικά εύθραυστη. Η πολιτική πορεία της καθορίζεται από γεωπολιτικές σκοπιμότητες.

Η πολιτική της Ουάσιγκτον οδηγείται από ένα σχέδιο που αποβλέπει να κάνει την Λιβύη το Γενικό Επιτελείο της Αμερικανικής Στρατιωτικής Διοίκησης στην Αφρική, μιας από τις 11 Διοικήσεις των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ, (με ευρωπαϊκό κέντρο τους την Στουτγάρδη, στην Γερμανία).

Στο βάθος του πίνακα υπάρχει, βέβαια, η διαμάχη των μεγάλων δυνάμεων, που εκρήγνυται τώρα στην Αφρική για τις μέχρι τώρα ανεκμετάλλευτες τεράστιες πλουτοφόρες πηγές πολύτιμων πρώτων υλών. Η Κίνα επεξέτεινε γρήγορα την παρουσία της στην Αφρική και η Ρωσία επίσης εντατικοποιεί την δική της παρουσία. Είναι σημαντικό να σημειωθεί, όπως το επεσήμανε η πρόσφατη συνάντηση κορυφής Ρωσίας-Αφρικής, στο Σότσι, (23-24Οκτωβρίου) ότι η στρατιωτική συνεργασία αποτελεί προτεραιότητα για την Μόσχα.

Η αυξανόμενη παρουσία της Ρωσίας και της Κίνας επιτρέπει στους Αφρικανούς ηγέτες να διαπραγματεύονται με τις Δυτικές Δυνάμεις. Αποτελεί σημείο των καιρών ότι τα πρώτα πολυεθνικά ναυτικά γυμνάσια του Νότιο-Αφρικανικού Ναυτικού πραγματοποιήθηκαν (στις 25 έως 30 Νοεμβρίου) με συμμετοχή αποκλειστικά της Ρωσίας και της Κίνας.

O Φαν Γκουανγκίνγκ, κυβερνήτης της φρεγάτας, Ουέϊ Φανγκ του κινεζικού Ναυτικού, δήλωσε με την έναρξη των γυμνασίων:

«Ελπίζουμε ότι τα γυμνάσια θα επιτρέψουν στην Κίνα, στην Ρωσία και στην Νότιο Αφρική να εργαστούν από κοινού και να επιτύχουν την βελτίωση της συνεργασίας και των ανταλλαγών τους. Αυτές οι κοινές ασκήσεις είναι οι πρώτες του είδους μεταξύ των τριών χωρών μας.» Ο πλοίαρχος Φαν δήλωσε πως τα ναυτικά γυμνάσια « θα μπορέσουν να συμβάλουν στην διατήρηση της ειρήνης και της σταθερότητας του κόσμου και θα αποτελέσουν επίσης την αφετηρία μιας σχέσεως μεταξύ των τριών χωρών.»

Η Λιβύη είναι η τέλεια πύλη εισόδου για να μπορέσει το ΝΑΤΟ να διεισδύσει στην Αφρικανική ΄Ηπειρο. Αλλά μια θεληματική κυβέρνηση στην Τρίπολη θα μπορούσε να επιτρέψει την πρόσβαση του ρωσικού ναυτικού στα λιμάνια της Σύρτης και της Μπενγκάζης της ανατολικής Λιβύης, στην Μεσόγειο. Εάν η Ρωσία εγκατασταθεί στην Λιβύη (επιπλέον της Συρίας), η παρουσία του ΝΑΤΟ στην Μεσόγειο θα υποστεί τον αντίκτυπο. Η Ρωσία και η Λιβύη διατηρούν επίσης στενούς πολιτικούς, στρατιωτικούς κα οικονομικούς δεσμούς από την σοβιετική εποχή.

Η Ρωσία ήταν παραδοσιακά παρούσα στην λιβυκή αγορά εξοπλισμού και σοβιετικές δυνάμεις ήταν παρούσες στην Λιβύη. Σήμερα η ανασυγκρότηση της Λιβύης είναι ένα στοίχημα για την Ρωσία, στον τομέα των υποδομών ( οδοί, σιδηρόδρομοι, πόλεις).Η Ρωσία υπέστη βαριές απώλειες με την ανατροπή του καθεστώτος, με επικεφαλής το ΝΑΤΟ, στην Λιβύη το 2011.Η Μόσχα είχε στην Λιβύη επενδύσεις δισεκατομμυρίων δολαρίων επί κυβερνήσεως Μουαμάρ Καντάφι.

Απομένει να δούμε πόσο αποτελεσματική θα αποδειχθεί η πίεση που ασκούν οι ΗΠΑ στον Χαφτάρ για την επανασύσφιγξη των σχέσεων με την Ρωσία. Η Ρωσία, η Αίγυπτος και η Γαλλία βρίσκονται στο ίδιο μήκος κύματος, υπέρ του να βοηθήσουν στρατιωτικά τον Χαφτάρ. Οι τρεις αυτές χώρες είναι επίσης συνδεδεμένες μεταξύ τους. Ενώ οι πολιτικο-στρατιωτικές σχέσεις της Μόσχας με το Κάιρο γίνονται βαθύτερες, η Γαλλία αποστασιοποιείται από την αμερικανική πολιτική απέναντι στην Ρωσία. Η Ουάσιγκτον δεν θα μπορέσει εύκολα να απομονώσει την Ρωσία στην Λιβύη. Το μεγάλο ερωτηματικό είναι που τοποθετείται ο ίδιος ο Χαφτάρ.







Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου