Articles by "Ιστορικά θέματα"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιστορικά θέματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων


Ένα καλά ενορχηστρωμένο έγκλημα από την τουρκική κυβέρνηση κατά των Ελλήνων που αποτέλεσε το τελικό χτύπημα κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης

«Στο Γενή Σεχίρ, ώρα 7 το απόγευμα μέσα στη μέση του δρόμου, ο όχλος περικύκλωσε ένα κοριτσάκι 6 ετών, το παρέδωσε σ' έναν ημιπαράφρονα χαμάλη γνωστό ως «γορίλα» και εκείνος παρουσία δύο χιλιάδων ατόμων το βίασε επανειλημμένως, ενώ το πλήθος ούρλιαζε, «αυτά παθαίνουν οι Έλληνες. Σκότωσέ την, σκότωσέ την, την σκύλα την Ελληνίδα».

Τρίτη 6 Σεπτεμβρίου. Η κόλαση των Ελλήνων στην Κωνσταντινούπολη έχει ξεκινήσει. Σπίτια και μαγαζιά καταστρέφονται, άντρες σκοτώνονται, γυναίκες βιάζονται, ακόμα και οι νεκροί «πεθαίνουν» ξανά.

Τα γεγονότα της 6ης προς 7ης Σεπτεμβρίου 1955 στην Πόλη, είναι εφάμιλλα με την καταστροφή της Σμύρνης το 1922. Κάθε ελληνικό στοιχείο καταστρέφεται από ένα μαινόμενο και αλλόφρον πλήθος που μόνη του σκέψη είναι να καταστρέψει. Τα γεγονότα είναι λίγο πολύ γνωστά με καταστροφές σε κάθε τι ελληνικό. Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους: 1.004 σπίτια ολικώς κατεστραμμένα, 4.348 καταστήματα, 27 φαρμακεία, 26 σχολεία, 5 πολιτιστικοί σύλλογοι, οι εγκαταστάσεις 3 εφημερίδων, 12 ξενοδοχεία, 11 κλινικές, 21 εργοστάσια, 110 ζαχαροπλαστεία και εστιατόρια, 73 εκκλησίες, και πάρα πολλοί τάφοι συλημένοι, συμπεριλαμβανομένου και αυτών των πατριαρχών στη Μονή Βαλουκλή. Κάποιοι ανεβάζουν κι άλλο τους αριθμούς.


Οι ανθρώπινες απώλειες φτάνουν τις 20 (άλλοι μιλούν για περισσότερους) και εκατοντάδες ήταν οι κακοποιήσεις. Δεκάδες ιερωμένοι υποβλήθηκαν σε αναγκαστική περιτομή. Ο αριθμός των βιασμών φτάνει τους 2.000, αν και ο επίσημος αριθμός αναφέρει μόλις 200 περιστατικά.

Πέρα από τα γεγονότα όμως, το πιο ενδιαφέρον στοιχείο είναι το πόσο οργανωμένο ήταν από την ίδια την τουρκική κυβέρνηση αυτό το «ξέσπασμα» των Τούρκων.

Η αιτία

Αιτία για το πογκρόμ των Ελλήνων ήταν η ανακίνηση του Κυπριακού ζητήματος από τον Στρατάρχη Παπάγο το 1954 και τελικά η δημιουργία τον Απρίλιο του 1955 του Ε.Ο.Κ.Α. και η έναρξη του ένοπλου αγώνα εναντίον της Αγγλίας για την αναγνώριση της αυτοδιάθεσης του κυπριακού λαού. Άλλωστε ήδη ο κυπριακός λαός με το δημοψήφισμα του 1950, το οποίο οργάνωσε ο Μητροπολίτης Κυρήνειας Μακάριος ο Β’, είχε ζητήσει ξεκάθαρα με ποσοστό 95,7%, την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.

Από τότε ξεκινά ένας συνεχής «πόλεμος» εναντίον των Ελλήνων της Τουρκίας ακόμα και από τον ίδιο τον πρωθυπουργό της χώρας, Αντάν Μεντερές. Σύμμαχο σε αυτό έχουν φυσικά τη Βρετανία η οποία δεν σκοπεύει να παραδώσει έτσι απλά την Κύπρο και τις βάσεις της εκεί και μετατρέπει έντεχνα το κυπριακό ζήτημα σε ελληνοτουρκικό.

Έτσι, ενώ η Τουρκία είχε παραιτηθεί από οποιοδήποτε δικαίωμα στην Κύπρο με τα άρθρα 20 και 27 της Συνθήκης της Λοζάνης του 1923, η Βρετανία όχι μόνο φρόντισε να την επαναφέρει σαν ισότιμο συνομιλητή στο αίτημα αυτοδιάθεσης της Κύπρου οργανώνοντας στο Λονδίνο την τριμερή διάσκεψη για το Κυπριακό (Αύγουστος 1955), αλλά έκανε και επίμονες συστάσεις στους Τούρκους να δείξουν «αποφασιστικότητα» υποδεικνύοντας έτσι τις πολιτικές κινήσεις της Τουρκίας.

Την ίδια στιγμή, μσυνεχή ανθελληνικά δημοσιεύματα, οι εφημερίδες της Τουρκίας ξεσηκώνουν τον τουρκικό λαό εναντίον των Ελλήνων που πλέον τους βλέπει ως εχθρούς. Από παντού ξεπηδούν «αυθόρμητες, εθνικές» οργανώσεις που ελέγχονται και χρηματοδοτούνται από την τουρκική κυβέρνηση με κυριότερη την «Κιbrιs Türktür Cemiyeti» (ΚΤC – Οργάνωση «Η Κύπρος είναι Τουρκική» με ιδρυτή τον Χικμέτ Μπιλ, δημοσιογράφο της Χουριέτ. Χάρη στα κιτρινιστικά του άρθρα κατά των Ελλήνων, ο Μπιλ κατάφερε να εκτοξεύσει την εφημερίδα και να πουλά πλέον 600.000 φύλλα ημερησίως, ενώ πριν αρκούνταν στα 11.000.

Η αφορμή

Στις 3 Σεπτεμβρίου 1955, η γυναίκα του πρέσβη ζητά από τον φωτογράφο Κυριακίδη να φωτογραφήσει την Πρεσβεία της Θεσσαλονίκης, η οποία βρισκόταν δίπλα στο σπίτι που γεννήθηκε και μεγάλωσε ο πατέρας του τουρκικού έθνους, Κεμάλ Ατατούρκ. Όλως… τυχαίως λίγο πριν ένας Βρετανός διπλωμάτης με γράμμα στην Τουρκία αναφέρει ότι αν και τώρα οι ελληνοτουρκικές σχέσεις είναι αρκετά καλές, μια καταστροφή στο σπίτι του Κεμάλ θα μπορούσε να ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων...

Δύο μέρες μετά, στις 5 Σεπτεμβρίου, η γυναίκα του πρέσβη φεύγει για την Κωνσταντινούπολη μαζί με τις φωτογραφίες ως ενθύμιο. Τα ξημερώματα της 5ης προς 6ης Σεπτεμβρίου μια βόμβα εκρήγνυται στο σπίτι του Ατατούρκ η οποία προκαλεί το σπάσιμο ενός… παραθύρου.

Στις 4:00 το απόγευμα η τουρκική εφημερίδα İstanbul Ekspres σε χρόνο ρεκόρ για την εποχή δημοσιεύει τις φωτογραφίες που έχει πάρει μαζί της η γυναίκα του Πρέσβη, οι οποίες είναι πλήρως παραποιημένες ώστε να δείχνουν το κτήριο κατεστραμμένο και να έχει πιάσει φωτιά. Το βρετανικό BBC έχει μεταδώσει την είδηση πριν καν μαθευτεί πουθενά και πριν ενημερωθεί η αστυνομία.



Όπως αποδεικνύεται αργότερα, τον εκρηκτικό μηχανισμό μικρής ισχύος έχει τοποθετήσει στο σπίτι ο Χασάν Μεχμέτογλου, φύλακας του χώρου, ο οποίος τον παρέλαβε από τον τότε φοιτητή, Έλληνα πολίτη, μουσουλμάνο το θρήσκευμα, Οκτάι Εγκίν, γιο παλαιού βουλευτή Ροδόπης του Ελληνικού κοινοβουλίου. Ο Χασάν στις δίκες που ακολούθησαν παραδέχτηκε ότι είχε τοποθετήσει την βόμβα και κατέδειξε τον Οκτάι Εγκίν ως τον «προμηθευτή» του, ο οποίος συνελήφθη και δικάστηκε ωστόσο το 1956 κατέφυγε στην Τουρκία και έγινε ακόμα και κυβερνήτης σε επαρχία. Ο Εγκίν πάντως μιλώντας στην «Ελευθεροτυπία» πολλά χρόνια αργότερα, αρνήθηκε την ενοχή του και ισχυρίστηκε ότι είχε πέσει θύμα των ελληνικών Αρχών.


Το ξέσπασμα

Η εφημερίδα Istanbul Express δημοσίευσε τις παραποιημένες φωτογραφίες της γυναίκας του πρέσβη, με τον τίτλο «Καταστράφηκε το σπίτι του πατέρα μας με βόμβα» και ένα κείμενο στο οποίο περιγράφεται μια ανυπολόγιστη καταστροφή. Μια ώρα μετά εκατοντάδες Τούρκοι με λοστούς, ξύλα, τσεκούρια, ρόπαλα, αξίνες βγαίνουν στους δρόμους με τις εφημερίδες στα χέρια και σπάνε ό, τι ελληνικό μαγαζί και σπίτι βρουν μπροστά τους.

Όλα τα γεγονότα ήταν τόσο οργανωμένα που φαινόταν πια απροκάλυπτα η συμμετοχή όχι μόνο της τουρκικής αλλά και της βρετανικής κυβέρνησης σε αυτή την καταστροφή.



Τα συνθήματα «Yikin, Kirin, Giavourdur» (Σπάστε, Γκρεμίστε, είναι Γκιαούρης) και «Kahrolsun Giavourlar» (Ανάθεμα στους Γκιαούρηδες) άρχισαν να ακούγονται παντού και ένα μέρος του όχλου κινήθηκε στην Λεωφόρο του περίφημου Πέρα με τα 700 περίπου καταστήματα, το συντριπτικό ποσοστό των οποίων ανήκε στους Έλληνες. Από τους πρώτους στόχους που δέχτηκε την επίθεση του παθιασμένου όχλου είναι το καφενείο «Επτάλοφος» στην πλατεία Ταξίμ.

Οι διαδηλωτές είναι χωρισμένοι σε τρεις ομάδες. Η πρώτη ομάδα σπάει με λοστούς τα ρολά, τις πόρτες και τα τζάμια των καταστημάτων. Η δεύτερη αρπάζει και σκορπάει στους δρόμους τα εμπορεύματα και η τρίτη καταστρέφει και λεηλατεί.

Λίγες μέρες πριν τα γεγονότα, στην Κωνσταντινούπολη κατέφθασαν κατά εκατοντάδες Τούρκοι -Λάζοι, Τσέτες, Κούρδοι- από τα βάθη της Τουρκίας για να δουλέψουν υποτίθεται στην Πόλη. Αυτοί όμως ήταν οι πρώτοι που με διάφορα όπλα κατέβηκαν στους δρόμους για να σπάσουν, να σκοτώσουν και να βιάσουν. Από τις φωτογραφίες του όχλου εκείνης της βραδιάς, είναι φανερό από την όψη και την ενδυμασία ότι τα περισσότερα άτομα που πήραν μέρος στη λεηλασία προέρχονταν από την Ανατολία. Μαζί τους και τα μέλη του τουρκικής οργάνωσης «Η Κύπρος είναι τουρκική» που ξεσήκωναν το πλήθος.


Η τουρκική αστυνομία δεν ήταν απλώς αμέτοχη στα γεγονότα, αλλά βοηθούσε τους «εξεγερμένους». Τους προμήθευε με όπλα όταν δεν είχαν και ακόμα τους καθοδηγούσε πού να χτυπήσουν, προφυλάσσοντας κάθε τουρκικό μαγαζί. Μάλιστα, τα ελληνικά σπίτια και καταστήματα είχαν σημαδευτεί με ευδιάκριτα σήματα από τις προηγούμενες μέρες και οι επικεφαλής των διαδηλωτών, με καταλόγους στα χέρια τους, καθοδηγούσαν τον όχλο. Πολλοί αστυνομικοί και στρατιώτες ήταν ντυμένοι με πολιτικά ρούχα και έπαιρναν κι αυτοί μέρος στις καταστροφές ως αρχηγοί των επιθέσεων.

Οι μαρτυρίες από τους Έλληνες που ήταν παρόντες είναι ανατριχιαστικές. Ομάδες ανεξέλεγκτου όχλου βίαζαν γυναίκες, ακόμα και κορίτσια έξι ετών ως και γιαγιές 90 χρονών. Ιερείς σέρνονταν στους δρόμους με τα ράσα ξεσκισμένα. Πολλοί υποβλήθηκαν σε αναγκαστική περιτομή. Οι ορδές έμπαιναν σε εκκλησίες και χρησιμοποιούσαν τα δισκοπότηρα και τα οστά ως ουροδοχεία. Κατέστρεφαν τους τάφους Πατριαρχών. Ξέθαβαν πτώματα που είχαν θαφτεί πρόσφατα και τα μαχαίρωναν με μανία. Στην μεγαλύτερη εκκλησία στο Πέραν, την Αγία Τριάδα, προσπάθησαν να την ανατινάξουν με δυναμίτη.


Οι καταστροφές και οι λεηλασίες συνεχίστηκαν μέχρι τα ξημερώματα, όταν τελικά αφού είχαν συντελεστεί ανυπολόγιστες καταστροφές, η κυβέρνηση κήρυξε στρατιωτικό νόμο και μάζεψε τον όχλο. Συλλαμβάνουν 2.060 διαδηλωτές και ο πρωθυπουργός Μεντερές ανακοινώνει πως όλα αυτά ήταν έργο κομμουνιστών! Η τουρκική κυβέρνηση παρά τα ατράνταχτα στοιχεία και τις μαρτυρίες ποτέ δεν παραδέχτηκε τη συμμετοχή της στα γεγονότα. Οι μόνοι υπεύθυνοι γι’ αυτήν ήταν οι κομμουνιστές.


Η επόμενη μέρα

Η επόμενη μέρα βρήκε την ελληνική ζωή στην Πόλη κατεστραμμένη. Όλα τα μαγαζιά των Ελλήνων ήταν πια παρελθόν και η ελληνική οικονομική δραστηριότητα πλέον ανύπαρκτη. Οι άνθρωποι είχαν μείνει μόνο με τα ρούχα που φορούσαν το βράδυ της καταστροφής. Στο ελληνικό προξενείο κατέφταναν άτομα με τις πιτζάμες τους, γιατί δεν είχαν τίποτα άλλο!

Στην Πόλη βρέθηκαν ο φωτογράφος του Πατριαρχείου, Δημήτρης Καλούμενος και ο φωτογράφος Γιώργος Καράγιωργας. Οι δυο τους κανονίζουν να φωτογραφίσουν το ελληνικό νεκροταφείο. Ο Καλούμενος θα πηγαίνει μπροστά, θα τραβάει τις φωτογραφίες, θα πετάει τα φιλμ και θα τα μαζεύει ο Καράγιωργας ώστε να μην τους τα κατασχέσουν αν τους πιάσουν. Πράγματι, ο Καλούμενος τραβάει τα τουρκικά βλέμματα και τον συλλαμβάνουν. Ο Καράγιωργας όμως με τα φιλμ ξεφεύγει, εκτυπώνει τις φωτογραφίες, τις κολλάει με λευκοπλάστ στην πλάτη για να μην τις βρουν και φεύγει για την Ελλάδα. Οι συγκλονιστικές φωτογραφίες δείχνουν τάφους σκαμμένους, ερείπια παντού, οστά πεταμένα.




Η αντίδραση από την ελληνική πλευρά ήταν σχεδόν ανύπαρκτη. Ο πρωθυπουργός στρατάρχης Παπάγος ήταν βαριά άρρωστος και η ελληνική κυβέρνηση ήταν ακέφαλη. Έτσι, οι αντιδράσεις αρκέστηκαν σε απλά διαβήματα τα οποία έλαβαν την απάντηση από τον Τούρκο πρωθυπουργό ότι τα γεγονότα ήταν «αυθόρμητη εκδήλωση του τουρκικού λαού» κι γι’ αυτό δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι!

Την ίδια στιγμή, η Ελλάδα δέχθηκε πιέσεις από τον Αμερικάνο Υπουργό Εξωτερικών Τζον Φόστερ Ντάλες ο οποίος κάλεσε τις δύο πλευρές να ηρεμήσουν, να επιδείξουν αυτοσυγκράτηση και να συμφιλιωθούν παρόλο που στην Ελλάδα δεν είχε συμβεί κανένα γεγονός κατά των Τούρκων.

Όσον αφορά τις ζημιές, ενώ αρχικά είχαν υπολογιστεί από τουρκικές και ξένες τράπεζες στο ένα ή δύο δισεκατομμύρια τουρκικές λίρες, τον Φεβρουάριο του 1956 το ποσό μειώθηκε σε 69.578.744 λίρες Τουρκίας, περίπου 25 εκατομμύρια δολάρια.

Κι αυτό τη στιγμή που το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών υπολόγισε ότι μόνο οι ζημιές στις εκκλησίες ξεπερνούσαν τα 150 εκατομμύρια δολάρια. Οι Βρετανοί διπλωμάτες ανέβαζαν το ποσό σε 200 εκατομμύρια δολάρια, ενώ η εκτίμηση της ελληνικής κυβέρνησης ήταν ότι οι ζημιές έφταναν τα 500 εκατομμύρια δολάρια.

Τελικά, η Ελλάδα αρκέστηκε στα 10 εκατ. τουρκικές λίρες, όταν μάλιστα η αξία του νομίσματος είχε υποτιμηθεί δραματικά.

Όταν στις 6 Οκτωβρίου 1955, πρωθυπουργός της χώρας έγινε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, η Τουρκία τελικά αναγκάστηκε να αποζημιώσει «ηθικά» την Ελλάδα. Στις 24 Οκτωβρίου τίμησε σε ειδική τελετή στο στρατηγείο του Ν.Α.Τ.Ο. στη Σμύρνη (όπου και εκεί είχαν γίνει γεγονότα) την ελληνική σημαία, την οποία ύψωσε ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών.

Η «τιμωρία»

Όσοι Τούρκοι συνελήφθησαν μετά τα γεγονότα αφέθηκαν ελεύθεροι αμέσως, εκτός από 17 άτομα τα οποία παρέμειναν υπό κράτηση από τρεις έως έξι μήνες. Τελικά κι αυτοί αθωώθηκαν, μαζί με έξι μέλη από την οργάνωση «Η Κύπρος είναι τουρκική», από το ποινικό δικαστήριο της Τουρκίας τον Ιανουάριο του 1956.

Ο πρωθυπουργός Μεντερές ανατράπηκε πραξικοπηματικά τον Μάιο του 1960 και την εξουσία κατέλαβε ο στρατός, ο οποίος καταδίκασε αυτόν και τους υπουργούς του για παράβαση του Συντάγματος και την αλλοίωση του πολιτεύματος. Ο Μεντερές, ο Υπουργός Εξωτερικών Ζόρλου και ο Υπουργός Οικονομικών Πολάτ Καν καταδικάστηκαν σε θάνατο τον Ιανουάριο του 1961, καθώς θεωρήθηκαν υπεύθυνοι για τα παραπάνω και εκτελέστηκαν δια απαγχονισμού. Όσο για τα Σεπτεμβριανά, θεωρήθηκαν υπεύθυνοι μόνο για φθορά ξένης περιουσίας/ιδιοκτησίας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Φουάτ Κοπρυλού, Υπουργός Παιδείας στη διάρκεια των γεγονότων, σε κατάθεσή του στις 21/10/1960 ισχυρίστηκε ότι τις βιαιοπραγίες στα Σεπτεμβριανά, είχε προτείνει ο Υπουργός Εξωτερικών Ζόρλου αλλά τις οργάνωσε ο Μεντερές. Σύμφωνα πάντα με τον Κοπρυλού ηθικός αυτουργός ήταν ο επικεφαλής της CIA, Άλεν Ντάλες (αδερφός του υπουργού Εξωτερικών), ο οποίος εκείνες τις μέρες βρισκόταν στην Τουρκία. Ωστόσο, επειδή ο Κοπρυλού δεν είχε αποδείξεις για όσα υποστήριξε τροποποίησε αργότερα την κατάθεσή του.

Ο διωγμός με κάθε τρόπο κατά των Ελλήνων της Πόλης δυστυχώς δεν ξεκίνησε, ούτε σταμάτησε στα Σεπτεμβριανά του 1955. Το 1955, οι Έλληνες που κατοικούσαν στην Κωνσταντινούπολη ήταν 130.000. Σήμερα μένουν μόλις 2.000, αν και η Τουρκία επιμένει ότι οι Έλληνες έφυγαν από την πόλη… οικειοθελώς.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Στα 40 χρόνια της ζωής του, ο Θανάσης Κλάρας, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, φυλακίστηκε, εξορίστηκε, πολέμησε κι έμεινε στην ιστορία για την αντιστασιακή του δράση.

Ηγετική και συνάμα τραγική μορφή της Εθνικής Αντίστασης κατά την περίοδο της γερμανοϊταλικής κατοχής, υποστράτηγος του ΕΛΑΣ και σημαίνον στέλεχος του κομμουνιστικού κινήματος στην Ελλάδα.

Ο Αθανάσιος Κλάρας, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, γεννήθηκε στις 27 Αυγούστου 1905 στη Λαμία. Ο πατέρας του Δημήτριος ήταν δικηγόρος και η μητέρα του Αγλαΐα Ζέρβα καταγόταν από οικογένεια συμβολαιογράφου και πιθανώς να είχε μακρινή συγγένεια με τον Ναπολέοντα Ζέρβα, τον ορκισμένο εχθρό του κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Ο αδελφός του ήταν ο διακεκριμένος δημοσιογράφος Μπάμπης Κλάρας (1910-1987).

Σε ηλικία 14 ετών αποβλήθηκε από το Γυμνάσιο λόγω κακής διαγωγής και γράφτηκε στην Αβερώφειο Γεωργική Σχολή της Λάρισας, από την οποία αποφοίτησε το 1922. Μετά από μία σύντομη καριέρα δημοσίου υπαλλήλου στη Δράμα και τα Τρίκαλα, κατέβηκε στην Αθήνα το 1924, οπότε και εντάχθηκε στην κομμουνιστική νεολαία και κατόπιν στο ΚΚΕ.

Το 1925 κλήθηκε να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία και λόγω των γνώσεών του έγινε δεκανέας Πυροβολικού. Μόλις έγινε γνωστή η κομμουνιστική του δράση καθαιρέθηκε και στάλθηκε σε μονάδα ανεπιθυμήτων στο Καλπάκι. Μετά την απόλυσή του αφοσιώθηκε ψυχή τε και σώματι στον αγώνα για τη διάδοση των αρχών του κομμουνισμού με το ψευδώνυμο «Μιζέριας».

Φυλακίστηκε επανειλημμένα και εξορίστηκε πολλές φορές έως το 1940 για την πολιτική του δράση. Το 1936 καταδικάστηκε σε τετραετή φυλάκιση από τη δικτατορία Μεταξά για παράβαση το νόμου 117/36 «Περί μέτρων προς καταπολέμησιν του κομμουνισμού και των εκ τούτου συνεπειών». Τον Ιούλιο του 1939 αποφυλακίστηκε από τις φυλακές της Κερκυρας, αφού προηγουμένως είχε υπογράψει «δήλωση μετανοίας», αποκηρύσσοντας τον κομουνισμό και το ΚΚΕ, ενέργεια ατιμωτική για ένα κομμουνιστή, που θα τον ακολουθούσε σε όλη του τη ζωή.

Κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου υπηρέτησε στη Μακεδονία ως στρατιώτης του πυροβολικού στο 3ο Σύνταγμα. Μετά την κατάρρευση του μετώπου επέστρεψε στην Αθήνα.



Στην αντίσταση

Η αντιστασιακή δράση του άρχισε τον Μάιο του 1942, όταν συγκρότησε ομάδα από 15 άνδρες και άρχισε τον αγώνα από το χωριό Δομνίστα της Ευρυτανίας στις 7 Ιουνίου, όπου διακήρυξε πως ο αγώνας γίνεται και κατά των ντόπιων συνεργατών του κατακτητή. Την περίοδο εκείνη απέκτησε και το ψευδώνυμο Άρης Βελουχιώτης, από τον Άρη, τον θεό του πολέμου και το βουνό Βελούχι (Τυμφρηστός η επίσημη ονομασία του).

Με τις πρώτες του πράξεις έχει δημιουργήσει την εικόνα του σκληρού, μα δίκαιου τιμωρού των προδοτών, όπως έλεγε, του έθνους. Στις 9 Ιουνίου, επιτέθηκε με τους άνδρες του στο τσιφλίκι του Μαραθέα, στο Νέο Μοναστήρι Δομοκού. Ο Μαραθέας είχε τη φήμη σκληρού τσιφλικά και συνεργάτη των Ιταλών. Σε πρόσφατη αναταραχή, που δημιουργήθηκε από τους κολίγους που δούλευαν για λογαριασμό του, κάλεσε τους ιταλούς φίλους του και σκότωσαν δέκα από αυτούς, χωρίς άλλη διαδικασία. Οι ένοπλοι αντάρτες σκότωσαν το Μαραθέα και πήραν τα παιδιά του ως ομήρους. Η πρωτοβουλία αυτή του Άρη που θεωρήθηκε από πολλούς ακραία, αντιμετωπίστηκε από τους κατοίκους της περιοχής μάλλον με θετικό τρόπο.

Στις 9 Σεπτεμβρίου 1942 το τμήμα του Άρη δίνει την πρώτη μάχη στη χαράδρα της Ρεκάς στην Γκιώνα κατά ιταλικού αποσπάσματος και στις 29 Οκτωβρίου αντιμετωπίζει με επιτυχία ένα ιταλικό λόχο στο Κρίκελο της Ευρυτανίας. Η φήμη του εδραιώθηκε μετά την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου (25-26 Νοεμβρίου 1942), η οποία πραγματοποιήθηκε με τη συνεργασία αντάρτικών ομάδων του ΕΛΑΣ υπό τον Βελουχιώτη και του ΕΔΕΣ υπό τον Ναπολέοντα Ζέρβα και άγγλων αξιωματικών. Ακολούθησε στις 18 Δεκεμβρίου 1942 η επιτυχία του κατά τη σύγκρουσή του με ιταλικό σύνταγμα στο Μικρό Χωριό Ευρυτανίας.

Μετά την επιτυχία που είχε η συνεργασία των αντάρτικων ομάδων στην ανατίναξη του Γοργοποτάμου, καταβλήθηκε προσπάθεια για την εδραίωση της συνεργασίας των αντιστασιακών οργανώσεων και ομάδων. Οι προσπάθειες αυτές δεν καρποφόρησαν και η αποτυχία επισφραγίστηκε ύστερα από μία άκαρπη συνάντηση του Βελουχιώτη με τον Ζέρβα και τον υπαρχηγό της Βρετανικής Αποστολής Κρις Γούντχαουζ στη Ροβελίστα της Ηπείρου τον Δεκέμβριο του 1942.

Η αποτυχία αυτή είχε ως επακόλουθο την ένταση μεταξύ των αντιστασιακών οργανώσεων και αιματηρές συγκρούσεις μεταξύ των αντάρτικων ομάδων, αποκορύφωμα των οποίων ήταν η στυγνή σφαγή του συνταγματάρχη Δημητρίου Ψαρρού, συνιδρυτή της αντιστασιακής οργάνωσης (σοσιαλδημοκρατικών αντιλήψεων), ΕΚΚΑ (Εθνική και Κοινωνική Απελευθέρωση), από άνδρες του Βελουχιώτη στις 17 Απριλίου 1944 στο Κλήμα Φωκίδας. Για το έγκλημα αυτό θεωρήθηκε από πολλούς υπεύθυνος ο Άρης, αν και είναι βέβαιο ότι ο ίδιος προσωπικά δεν ήταν παρών στη δολοφονία.

Από τη Ρούμελη ο Βελουχιώτης στάλθηκε στην Πελοπόννησο και πολέμησε ως επικεφαλής του ΕΛΑΣ της περιοχής εναντίον των Γερμανών και των Ταγμάτων Ασφαλείας, που αποτελούσαν τις δυνάμεις ασφαλείας της κατοχικής κυβέρνησης Ράλλη. Ιδιαίτερα αιματηρές για τα Τάγματα Ασφαλείας ήταν οι συγκρούσεις που έγιναν σε πολλές πόλεις της Πελοποννήσου μετά τον Σεπτέμβριο του 1944, όταν άρχισαν να αποχωρούν οι Γερμανοί. Η Μάχη του Μελιγαλά (13-15 Σεπτεμβρίου 1944) και η επακολουθήσασα σφαγή «επί δικαίων και αδίκων» από τους άνδρες του Άρη εξακολουθεί να διχάζει μέχρι σήμερα.

Στις πόλεις που καταλαμβάνονταν από τον ΕΛΑΣ άρχισαν να λειτουργούν «λαϊκά δικαστήρια» και με συνοπτική διαδικασία εκτελέστηκαν πολλοί, ανάμεσα στους οποίους και αρκετοί αθώοι, που εκτελέστηκαν απλώς για τις πολιτικές τους αντιλήψεις ή την κοινωνική τους τάξη. Στο τέλος Σεπτεμβρίου του 1944, ο Βελουχιώτης, με τη μεσολάβηση του υπουργού της εξόριστης κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας Παναγιώτη Κανελλόπουλου, δέχθηκε να αναστείλει τη λειτουργία των έκτακτων στρατοδικείων του ΕΛΑΣ στην Πελοπόννησο κι έφυγε για τη Ρούμελη τον επόμενο μήνα, τις μέρες της αποχώρησης των Γερμανών από την Ελλάδα. Αποχαιρετώντας τους Μοραΐτες καπετάνιους του ΕΛΑΣ, τους ευχήθηκε «Καλή αντάμωση στα γουναράδικα».

Τον Νοέμβριο του 1944 σε σύσκεψη καπετάνιων του ΕΛΑΣ πρότεινε να ετοιμαστεί ο ΕΛΑΣ για την αναμενόμενη σύγκρουση με τους Άγγλους, αντικρούστηκε όμως από τον καπετάνιο της Ομάδας Μεραρχιών της Μακεδονίας Μάρκο Βαφειάδη και τελικά ο Βελουχιώτης δεν έλαβε μέρος στα «Δεκεμβριανά».

Μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας (12 Φεβρουάριου 1945), υπέγραψε με τον στρατιωτικό αρχηγό του ΕΛΑΣ, Στέφανο Σαράφη, την αποστράτευση των αντάρτικων ομάδων, κατηγόρησε όμως με δριμύτητα την πολιτική ηγεσία του ΕΑΜ για την εσφαλμένη τακτική της, που κατά την άποψή του οδηγούσε στην εγκαθίδρυση των Άγγλων στην Ελλάδα και στη δίωξη των αγωνιστών του ΕΑΜ. Ο ίδιος ήταν από τους πιο επίμονους υπέρμαχους για τη μετατροπή του αντιστασιακού αγώνα σε κοινωνικό - πολιτικό και την επιβολή «λαοκρατικού» καθεστώτος. Έτσι, στο Γαρδίκι, παρά την αρχική αποδοχή της Συμφωνίας της Βάρκιζας, διακήρυξε την ανάγκη να συνεχιστεί ο αγώνας εναντίον «του νέου ζυγού», η ενέργειά του όμως αυτή προκάλεσε την αντίδραση όχι μόνο της ελληνικής κυβέρνησης, αλλά και της ηγεσίας του ΚΚΕ.

Στις 16 Ιουνίου 1945 το κόμμα του τον αποκήρυξε και τον διέγραψε με δημοσίευμα του «Ριζοσπάστη», την ίδια ημέρα που ο ίδιος αποφάσισε να τερματίσει τη ζωή του, όταν βρέθηκε περικυκλωμένος από παραστρατιωτικές ομάδες και μονάδες του Στρατού στη Μεσούντα της Άρτας.

Το πτώμα του αποκεφαλίστηκε από τους άνδρες των παραστρατιωτικών ομάδων και κρεμάστηκε μαζί με του συντρόφου του Τζαβέλα σε κεντρικό φανοστάτη των Τρικάλων. Ακολούθησε τρικούβερτο γλέντι από τους διώκτες του, που κράτησε μέχρι πρωίας. Σε ερώτησε στη Βουλή των Κοινοτήτων από βουλευτές του Εργατικού Κόμματος για το «βάρβαρο της πράξης», ο αρμόδιος υπουργός απάντησε ότι αυτό αποτελεί «αρχαιοελληνικό πολεμικό έθιμο».

Τα κατοπινά χρόνια, δύο φορές το ΚΚΕ αποκατέστησε πολιτικά τον Άρη Βελουχιώτη, στις 20 Ιουνίου 1962 και στις 16 Ιουλίου 2011.


πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Όταν ο Μάρλον Μπράντο αναδείχθηκε καλύτερος ηθοποιός για την ερμηνεία του ως Βίτο Κορλεόνε στην ταινία του Φράνσις Φορντ Κόπολα «Ο Νονός» (1972), ο ηθοποιός αρνήθηκε να παραβρεθεί στην απονομή τελετής των Όσκαρ.

Αντ' αυτού εμφανίστηκε η 26χρονη Απάτσι Sacheen Littlefeather. Ανέβηκε στη σκηνή για να αρνηθεί το βραβείο εκ μέρους του ηθοποιού. Στη συνέχεια δέχτηκε σωρεία αποδοκιμασιών από το κοινό, ρατσιστικές χειρονομίες ενώ ακούστηκαν απειλές και αποδοκιμασίες για την απομάκρυνσή της από την σκηνή με τη βία.

Πενήντα χρόνια μετά, το Μουσείο Κινηματογράφου της Ακαδημίας ζητά συγγνώμη για τη μεταχείριση που είχε εκείνο το βράδυ.

Ανακοίνωσε δε και την διεξαγωγή ενός ειδικού προγράμματος με τίτλο «An Evening with Sacheen Littlefeather» στις 17 Σεπτεμβρίου.

Η Sacheen Littlefeather, 75 ετών σήμερα, έγινε η πρώτη γηγενής γυναίκα που είχε βρεθεί στη σκηνή σε οποιαδήποτε τελετή απονομής των βραβείων Όσκαρ μέχρι το 1973.

Η διάσημη ομιλία των 60 δευτερολέπτων της παρουσιάζεται στη γκαλερί Ιστορίας των Βραβείων Όσκαρ του Μουσείου της Ακαδημίας, αντηχώντας στην αίθουσα με άλλες ιστορικές στιγμές όπως ο λόγος της Χάλι Μπέρι, της πρώτης μαύρης γυναίκας που κέρδισε Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου και της παρουσίασης του «Parasite», που κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.

Τα λόγια της Littlefeather τράβηξαν την προσοχή και είχαν ως αποτέλεσμα να υποστεί επαγγελματικό μποϊκοτάρισμα, επιθέσεις, παρενόχληση και διακρίσεις τα τελευταία 50 χρόνια.

Σήμερα, μισό σχεδόν αιώνα μετά, η Ακαδημία ζητά συγνώμη.

«Είμαστε χαρούμενοι και αισθανόμαστε τιμή που η Sacheen επέλεξε τόσο γενναιόδωρα να ασχοληθεί με το μουσείο και την Ακαδημία και να αναπολήσει την εμπειρία της στα Βραβεία των Όσκαρ του 1973», δήλωσε η Τζακλίν Στιούαρτ, διευθύντρια και πρόεδρος του Μουσείου της Ακαδημίας.

«Ευχαριστούμε τους Bird Runningwater και Heather Rae που μας βοήθησαν να καλλιεργήσουμε την σχέση με τη Sacheen».

Στην εκδήλωση, η Ακαδημία θα διαβάσει την απολογητική επιστολή, που έστειλε τον Ιούνιο ο πρώην πρόεδρος Ντέιβιντ Ρούμπιν.

Με τον τίτλο «Δήλωση Συμφιλίωσης» η Ακαδημία στις 18 Ιουνίου ανέφερε στην επιστολή της:

«Αγαπητή Sacheen Littlefeather,

»Σας γράφω σήμερα μια επιστολή που από καιρό έχει φτάσει εκ μέρους της Ακαδημίας Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών, αναγνωρίζοντας ταπεινά την εμπειρία σας στα 45α Βραβεία Όσκαρ.

»Όταν βρεθήκατε στη σκηνή των Όσκαρ το 1973 για να μην αποδεχτείτε το Όσκαρ εκ μέρους του Μάρλον Μπράντο, σε αναγνώριση της κακής περιγραφής και κακομεταχείρισης των ιθαγενών Αμερικανών από την κινηματογραφική βιομηχανία, κάνατε μια ισχυρή δήλωση που συνεχίζει να μας υπενθυμίζει την αναγκαιότητα για σεβασμό και τη σημασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

»Η κακοποιητική συμπεριφορά που υπομείνατε εξαιτίας αυτής της δήλωσης ήταν αδικαιολόγητη και παράλογη. Το συναισθηματικό φορτίο που έχετε ζήσει και το κόστος για τη δική σας καριέρα στον κλάδο μας είναι ανεπανόρθωτα.

»Για πάρα πολύ καιρό το θάρρος που δείξατε δεν αναγνωρίστηκε. Για αυτό, ζητάμε βαθύτατα συγγνώμη και εκφράζουμε επίσης τον ειλικρινή μας θαυμασμό.

»Δεν μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε την αποστολή της Ακαδημίας να «εμπνέει τη φαντασία και να συνδέει τον κόσμο μέσω του κινηματογράφου» χωρίς τη δέσμευση να διευκολύνουμε την ευρύτερη εκπροσώπηση και συμπερίληψη που αντικατοπτρίζει τον ποικίλο παγκόσμιο πληθυσμό μας.

»Σήμερα, σχεδόν 50 χρόνια μετά, και με την καθοδήγηση της Συμμαχίας Ιθαγενών της Ακαδημίας, είμαστε σταθεροί στη δέσμευσή μας να διασφαλίσουμε ότι οι αυτόχθονες φωνές -οι αυθεντικοί αφηγητές- θα είναι ορατοί, σεβαστοί συντελεστές στην παγκόσμια κινηματογραφική κοινότητα.

»Είμαστε αφοσιωμένοι στην προώθηση μιας βιομηχανίας με ευρύτερη περιεκτικότητα και σεβασμό που αξιοποιεί την ισορροπία της τέχνης και του ακτιβισμού, με σκοπό να αποτελέσει κινητήριο δύναμη για την πρόοδο.

»Ελπίζουμε να λάβετε αυτήν την επιστολή με πνεύμα συμφιλίωσης και ως αναγνώριση του ουσιαστικού σας ρόλου στο ταξίδι μας ως οργανισμός. Το όνομά σας είναι γραμμένο με σεβασμό για πάντα στην ιστορία μας.

Με τους πιο θερμούς χαιρετισμούς,

Ντέιβιντ Ρούμπιν
Πρόεδρος της Ακαδημίας Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών»



Με πληροφορίες του Variety
πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



του Λεωνίδα Κουμάκη, μέλους του ΙΗΑ

Μόλις ένας χρόνος απομένει από την συμπλήρωση ενός αιώνα από την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης που σφράγισε τον επώδυνο συμβιβασμό μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, μετά την Μικρασιατική Καταστροφή του 1922.

Πριν από δέκα τρία χρόνια, στις 04/09/2009, είχε αναρτηθεί για πρώτη φορά ένα κείμενο μου για τον διαχρονικό τουρκικό παραλογισμό να απαιτεί από τους άλλους όλα όσα περιφρονεί η ίδια, με τίτλο «Συνθήκη της Λωζάνης: Οι Τούρκοι μιλάνε για σκοινί στο … σπίτι του κρεμασμένου!».

Το κείμενο αυτό παραμένει τόσο διαχρονικό ώστε λες πως γράφτηκε τώρα, τον Ιούλιο του 2022 και όχι πριν από 13 χρόνια. Αξίζει τον κόπο να το ξαναθυμηθούμε όπως ακριβώς γράφτηκε τότε, χωρίς καμμιά απολύτως προσθήκη ή αφαίρεση:

Είναι γνωστό ότι η Τουρκική Δημοκρατία, στο πλαίσιο της διαχρονικής στρατηγικής της για «νέα σύνορα» σε βάρος της Ελλάδος, επικαλείται τακτικά την «ανάγκη αποστρατικοποίησης των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου» με τον ισχυρισμό ότι αυτό επιβάλλει η Συνθήκη της Λωζάνης.

Πέρα από το ότι το στρατιωτικό καθεστώς των ελληνικών νησιών του Αν. Αιγαίου δεν είναι ενιαίο και διέπεται από διαφορετικές Διεθνείς Συμφωνίες, η γενική και αόριστη αυτή «απαίτηση» της Τουρκίας διατυπώνεται την στιγμή κατά την οποία η ίδια η Τουρκία διατηρεί στα Μικρασιατικά παράλια (με έδρα την Σμύρνη) την Τουρκική στρατιά του Αιγαίου η οποία δημιουργήθηκε από το 1975.

Η στρατιά αυτή δεν είναι εντεταγμένη στο ΝΑΤΟ και περιλαμβάνει το συντριπτικό ποσοστό των αποβατικών σκαφών της Τουρκίας μαζί με ένα μεγάλο αριθμό ελαστικών λέμβων που μεταφέρουν μέχρι 12 άτομα σε κοντινές και απρόσιτες ακτές!

Με απλά λόγια, οι Τούρκοι θέλουν την «αποστρατικοποίηση» των Ελληνικών νησιών με την «επίκληση» της Συνθήκης της Λωζάνης, για να αποτελούν εύκολη λεία στις επεκτατικές τους βλέψεις μόλις παρουσιαστεί η «κατάλληλη ευκαιρία», όπως ακριβώς «ξεγύμνωσαν» με διάφορα τερτίπια την Κυπριακή άμυνα πριν εισβάλλουν με την πρώτη ευκαιρία στο μαρτυρικό νησί της Αφροδίτης με τις πλάτες των μεγάλων «συμμάχων» μας!

Η ξεδιάντροπη «επίκληση» της Συνθήκης της Λωζάνης από την Τουρκία φέρνει στο νου την σοφή λαϊκή ρήση «Στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί». Ιδού γιατί:

Η Συνθήκη της Λωζάνης είναι μια πολυμερής Διεθνής Σύμβαση, η οποία τίθεται υπό την προστασία της Τουρκίας από την μια μεριά και υπό την προστασία της Αγγλίας, της Γαλλίας, της Ιαπωνίας, της Ιταλίας, της Σερβίας, της Ρουμανίας και της Ελλάδος από την άλλη.

Δηλαδή, η Τουρκία ήταν μόνη αντισυμβαλλόμενη απέναντι σε 6 χώρες μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα.

Το κείμενο της Συνθήκης αναφέρεται ρητά στις υποχρεώσεις που έχει η Τουρκία να σεβαστεί, μεταξύ άλλων, τα ανθρώπινα δικαιώματα της ελληνικής μειονότητας στην Κωνσταντινούπολη, στην Ίμβρο και στην Τένεδο.

Το άρθρο μάλιστα 37 της Συνθήκης ορίζει ότι η Συνθήκη είναι αυξημένης τυπικής ισχύος έναντι οποιουδήποτε άλλου νόμου ή κανονισμού ή εσωτερικής επίσημης πράξης που θα μπορούσε να ισχύσει στην Τουρκία. Δηλαδή, η Τουρκία στερήθηκε από κάθε δικαίωμα να ψηφίζει μόνη της νόμους ενάντια στις υποχρεώσεις που ανέλαβε με την Συνθήκη της Λωζάνης.

Επί πλέον, στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων για την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης, η Τουρκική αντιπροσωπεία επέμενε φορτικά (και τελικά επέβαλε) να μην υπάρχουν (δηλαδή να μην αναγνωρίζονται) εθνικές μειονότητες αλλά μόνο θρησκευτικές, κάτι που ζητούσε για τον φόβο των Κούρδων που ζουν στην Τουρκία.

Είναι αυτονόητο όμως ότι το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τους μουσουλμάνους της Ελληνικής Θράκης που ζουν την Ελλάδα, σύμφωνα με το άρθρο 45 της Συνθήκης περί «αμοιβαιότητας» (το οποίο επίσης πολύ τακτικά επικαλείται η Τουρκία).

Με μια διαφορά: Αυτούς η Τουρκία προσπαθεί επίμονα και συστηματικά να «εκτουρκίσει» και μάλιστα με το ζόρι! Δηλαδή, σύμφωνα με την ιδιότυπη νοοτροπία των Τούρκων, οι Κούρδοι μουσουλμάνοι απαγορεύεται να αποτελούν εθνική μειονότητα μέσα στην Τουρκία. Οι μουσουλμάνοι όμως της Ελληνικής Θράκης, είτε είναι Πομάκοι, είτε είναι αθίγγανοι, επιτρέπεται να μετατραπούν με το ζόρι σε εθνική μειονότητα! Άλλωστε στον στόχο αυτό βοηθάει φιλότιμα τόσο το περιβόητο Βαθύ Κράτος, όσο και οι Τούρκοι πράκτορες με τα τσιράκια τους που έχουν κατακλύσει την Ελληνική Θράκη κάτω από το αδιάφορο, «ευρωπαϊκό» βλέμμα της Ελλάδος!

Η Τουρκία επέμενε επίσης (και επέβαλε) την αριθμητική ισορροπία μεταξύ των θρησκευτικών μειονοτήτων, δηλαδή της χριστιανικής μειονότητας της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου & της Τενέδου και της μειονότητας των μουσουλμάνων της Ελληνικής Θράκης – και οι δύο θρησκευτικές μειονότητες εξαιρέθηκαν από την ανταλλαγή των πληθυσμών για ειδικούς λόγους. Βέβαια, όπως φάνηκε στην διάρκεια του χρόνου, η Τουρκία δεν είχε καμιά απολύτως πρόθεση να κρατήσει χριστιανούς στην επικράτειά της, ήθελε απλά να υποχρεώσει την Ελλάδα να κρατήσει μουσουλμάνους γιατί είχε (και έχει) τα δικά της σχέδια!

Η Τουρκία ανέλαβε επίσης, σύμφωνα με το άρθρο 14 της Συνθήκης της Λωζάνης την ρητή υποχρέωση σεβασμού μιας εκτεταμένης αυτοδιοίκησης στα νησιά Ίμβρος και την Τένεδος, των οποίων ο πληθυσμός ήταν χριστιανικός σε ποσοστό που ξεπερνούσε το 90%.

Τι έκανε όμως η Τουρκία μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης την οποία τολμάει σήμερα να επικαλείται ξεδιάντροπα;

Με δυο λόγια: Δεν υπάρχει ούτε ΕΝΑ άρθρο της Συνθήκης της Λωζάνης το οποίο η Τουρκία να σεβάστηκε, δεν υπάρχει ούτε ΕΝΑ άρθρο της Συνθήκης της Λωζάνης το οποίο η Τουρκία να μην ξεφτίλισε και όμως έχει το απόλυτο θράσος να επικαλείται την Συνθήκη της Λωζάνης εκεί που νομίζει πως την συμφέρει!

Είναι αδύνατο, στα πλαίσια ενός σύντομου άρθρου, να αναφέρει κανείς όλες τις πράξεις και τις ενέργειες της Τουρκικής «Δημοκρατίας» που τραυμάτισαν βάναυσα και με πρωτοφανή τραμπουκισμό τον Ελληνοτουρκικό συμβιβασμό του 1923.

Θα περιοριστούμε, σύντομα και λακωνικά, στα πιο κραυγαλέα «πεπραγμένα» της Τουρκίας που δείχνουν ανάγλυφα την ιδιότυπη αντίληψη αυτής της χώρας να γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων της όλες τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνει από μια Διεθνή Συνθήκη και ταυτόχρονα να έχει το θράσος να απαιτεί με πρωτοφανή φορτικότητα όσα νομίζει πως την συμφέρουν!

(α) Στα νησιά Ίμβρος και Τένεδος η Τουρκία αγνόησε επιδεικτικά την ειδική αυτοδιοίκηση την οποία ανέλαβε την υποχρέωση να διατηρήσει στα δύο νησιά τα οποία (κυριολεκτικά) τους χάρισαν οι Βρετανοί στα πλαίσια της Συνθήκης της Λωζάνης. Οι Τούρκοι, πριν ακόμα στεγνώσει το μελάνι με το οποίο έβαλαν την υπογραφή τους, έσπευσαν χωρίς καμιά καθυστέρηση, να διορίσουν Τούρκο διοικητή και στα δύο νησιά, να στείλουν αμέσως στην δικαιοσύνη, στα τελωνεία, στην αστυνομία και στις λιμενικές αρχές Τούρκους αξιωματικούς απολύοντας όλους τους αιρετούς τοπικούς λειτουργούς τους οποίους (υποτίθεται) πως είχαν υποχρέωση να διατηρήσουν άθικτους!

Με τον Νόμο 1151 του 1927 που ψήφισε η Τουρκική Εθνοσυνέλευση, κατάργησαν στην πράξη το καθεστώς αυτοδιοίκησης των νησιών Ίμβρος και Τένεδος, έκλεισαν με διάφορες προφάσεις το Ελληνικό Σχολαρχείο, απαγόρευσαν την διδασκαλία της Ελληνικής γλώσσας και οι χριστιανοί τέθηκαν υπό διωγμό μέχρι την πλήρη εξολόθρευσή τους.

Επειδή όμως οι χριστιανοί κάτοικοι των νησιών της Ίμβρου και της Τενέδου ήταν πολύ δεμένοι με τον τόπο τους και δεν έφευγαν παρά τις αφόρητες συνθήκες, το 1964 η Τουρκία αποφάσισε να εφαρμόσει το περίφημο «πρόγραμμα διάλυσης» (eritme programi) με την υπ’ αρ. 35 (μυστική) απόφαση της Υπηρεσίας Εθνικής Ασφάλειας της Τουρκίας (βλέπε Βαθύ Κράτος).

Την περίοδο εκείνη η Ελλάδα προσέφερε την «κατάλληλη ευκαιρία» με την μεγάλη αστάθεια που επικρατούσε στην εσωτερική πολιτική σκηνή και οι Τούρκοι δεν αφήνουν παρόμοιες «ευκαιρίες» να πάνε χαμένες.

Φυσικά, η χώρα μας δεν έβγαλε ούτε άχνα για όλες αυτές τις κατάφωρες παραβιάσεις της Συνθήκης της Λωζάνης και η Τουρκία συνέχιζε (και συνεχίζει) να αλωνίζει ανενόχλητη. Το πόσο αποτελεσματικό ήταν το «πρόγραμμα διάλυσης» που εφάρμοσαν οι Τούρκοι στα νησιά Ίμβρος και Τένεδος, φαίνεται από μια απλή αντιπαράθεση των πραγματικών αριθμών: Από το 90% (τουλάχιστον) του συνολικού πληθυσμού των νησιών που ήταν χριστιανοί, σήμερα απέμεινε μόνο το 1% (κυρίως ηλικιωμένοι) οι οποίοι αντέχουν και παραμένουν ακόμα στα δύο πολύπαθα νησιά!

(β) Στον τομέα της θρησκευτικής, της εκπαιδευτικής και της «ελευθερίας» ίδρυσης και ελέγχου ευαγών ιδρυμάτων (άρθρα 38 έως 44 της Συνθήκης) οι Τούρκοι δεν άφησαν τίποτα όρθιο:

Ένας νέος Γολγοθάς για το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως με διώξεις, εμπρησμούς, επιθέσεις, ίντριγκες, επεμβάσεις, άρνηση αποδοχής της Οικουμενικότητας του Πατριαρχείου, διαρκή απαξιωτική συμπεριφορά και αρπαγή δύο σημαντικών χριστιανικών ναών (Παναγία της Καφατιανής του Γαλατά και ναός του Σωτήρος Χριστού) με «εργαλείο» τον ψευτο – παπά Ευθύμ, ο οποίος μαζί με ολόκληρη την οικογένειά του υπήρξε τυφλό όργανο των πιο σκοτεινών κύκλων της Τουρκίας (Βαθύ Κράτος, ΜΙΤ).

Η χριστιανική εκπαίδευση, πάντα με την τούρκικη μέθοδο «σεβασμού» της Συνθήκης της Λωζάνης, υπέστη ισοπεδωτική επίθεση: Φίμωση της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, απόλυση ομογενών και Ελλήνων δασκάλων, επιβολή διδασκαλίας των περισσοτέρων μαθημάτων στην Τουρκική γλώσσα (αρχικά) και στην συνέχεια όλων – εκτός από το μάθημα των Ελληνικών και προσθήκη ειδικού μαθήματος «στρατιωτικών» που δίδασκε αξιωματικός του τουρκικού στρατού!

Όσον αφορά τα Ελληνικά Ευαγή Ιδρύματα, απαγορεύτηκε στα μειονοτικά ιδρύματα να αποκτήσουν νέα ακίνητη περιουσία είτε με αγορά, είτε με δωρεά, είτε με κληρονομιά.

Παράλληλα, οι Τούρκοι φρόντισαν να παύσει η αναγνώριση της ιδιότητας νομικού προσώπου στο Οικουμενικό Πατριαρχείο για να δημιουργήσουν ανυπέρβλητα προσκόμματα στην διαχείριση και εκπροσώπηση της τεράστιας Πατριαρχικής περιουσίας.

Με τον Νόμο 2762 του 1935 περί «Βακουφίων» που ψηφίστηκε από την Τουρκική Εθνοσυνέλευση (έκτοτε άλλαξε πολλές φορές για να πετύχουν τους στόχους τους), η διαχείριση των μειονοτικών ιδρυμάτων και σχολείων «ανατέθηκε» σε επίτροπο που διοριζόταν από τις Τουρκικές αρχές για να γίνει πιο εύκολη η αρπαγή της τεράστιας μειονοτικής περιουσίας! Το αποτέλεσμα βέβαια είναι από τις 12.000 μειονοτικά ακίνητα που υπήρχαν κατά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης, σήμερα απέμειναν μερικές εκατοντάδες που βρίσκονται σε διαρκή και άμεση απειλή!

(γ) Στον τομέα των αστικών και πολιτικών δικαιωμάτων των Ελλήνων χριστιανών ένα μεθοδικό, ψυχρό και «αποτελεσματικό» πλέγμα μέτρων και ενεργειών στόχευσε στην εξολόθρευση του χριστιανικού πληθυσμού από την Κωνσταντινούπολη:

Άρχισαν από την εκδίωξη των Ελλήνων της Πόλης από Τράπεζες, από κάθε μορφής και κατηγορίας Δημόσιες υπηρεσίες αλλά και από μεγάλες επιχειρήσεις. Με τον Νόμο 2007 του 1932 απαγόρευσαν την άσκηση 30 επαγγελμάτων από Έλληνες (μεταξύ των οποίων μουσικός, φωτογράφος, ξυλουργός, ράπτης, κουρέας, σερβιτόρος – ακόμα και πλανόδιος πωλητής!), ενώ αργότερα απαγόρευσαν και άλλα επαγγέλματα για να σιγουρευτούν ότι οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης θα αρχίσουν να τρέπονται σε φυγή προκειμένου να επιβιώσουν.

Το 1934 με τον Νόμο 2525 όλοι οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης υποχρεώθηκαν να τουρκοποιήσουν τα επώνυμά τους και το 1939 όλοι οι αθλητικοί μειονοτικοί σύλλογοι υποχρεώθηκαν να ενωθούν με τους τουρκικούς με αποτέλεσμα να μαραζώσουν σταδιακά και να εκτουρκιστούν.

Όλα αυτά μέσα σε ένα πρωτοφανές κλίμα τρόμου με τις εκστρατείες που είχαν το σύνθημα «Vatandas Turkce konus», δηλαδή, «Πολίτες μιλάτε τουρκικά» ώστε να είναι εύκολη η δίωξη για «Εξύβριση του Τουρκισμού» όποιου τολμούσε να μιλάει στους δρόμους Ελληνικά – άρα μιλούσε υβριστικά για τους Τούρκους!

Για όσους βέβαια επέμεναν πεισματικά να μένουν στις εστίες τους, το «μενού» του Τούρκικου «σεβασμού» στην Συνθήκη της Λωζάνης είχε και πολλά άλλα στο πρόγραμμα:

(γ1) Επιστράτευση είκοσι ηλικιών χριστιανών τον Μάιο του 1941, για τον αφανισμό του χριστιανικού στοιχείου της Κωνσταντινούπολης, με αφορμή τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο που υπήρξε μια θαυμάσια ευκαιρία στην διαχρονική στρατηγική της «ουδέτερης» Τουρκίας.

(γ2) Βαρλίκι, δηλαδή επιλεκτική επιβολή υπέρογκων φόρων σε χριστιανούς (Νόμος 4305 του Νοεμβρίου 1942) για τον οικονομικό τους αφανισμό και την εξορία τους σε καταναγκαστικά έργα για όσους αδυνατούσαν να πληρώσουν μέσα σε λίγες βδομάδες τον αυθαίρετο φόρο που τους επιβλήθηκε. Ο φόρος αυτός, όπως και η «επιστράτευση 20 ηλικιών» επινοήθηκε από τους Τούρκους όταν η Ελλάδα πολεμούσε με τους «συμμάχους» της στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και η Τουρκία διατηρούσε «επιτήδεια ουδετερότητα».

(γ3) Πογκρόμ, δηλαδή επιδρομή που εκτελέστηκε άψογα από το Βαθύ Κράτος της Τουρκίας, με την υψηλή καθοδήγηση της Τουρκικής Κυβέρνησης την νύχτα της 6ης Σεπτεμβρίου 1955. Στόχος: ο χριστιανικός πληθυσμός της Κωνστανούπολης. Αποτέλεσμα: 20 δολοφονίες χριστιανών, εκατοντάδες βιασμοί, καταστροφή, λεηλασία και πυρπόληση 2.600 χριστιανικών σπιτιών, 4.340 καταστημάτων, 73 εκκλησιών, 26 ελληνικών σχολείων, τριών ελληνόφωνων εφημερίδων και επιδρομή σε χριστιανικά νεκροταφεία με σύληση τάφων!

(γ4) Απελάσεις. Επειδή η Τουρκία ανυπομονούσε να ξεφορτωθεί τους Έλληνες που επέμειναν πεισματικά να μην εγκαταλείπουν την Κωνσταντινούπολη, το 1964 κατήγγειλε την Ελληνοτουρκική συμφωνία Εμπορίου με αποτέλεσμα οι τουρκικές αρχές να απελάσουν, με απάνθρωπες και συνοπτικές διαδικασίες 12.000 περίπου Έλληνες υπηκόους, γηγενείς Κωνσταντινουπολίτες, τους οποίους προστάτευε η συνθήκη της Λωζάνης.

Όσοι εκδιώχτηκαν παρέσυραν μαζί τους ένα τριπλάσιο αριθμό συγγενών και φίλων. Έτσι, μεταξύ 1964 και 1966, 48.000 περίπου Έλληνες υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές τους εστίες.

Με τους τρόπους αυτούς (και πολλούς άλλους που είναι αδύνατο να συμπεριληφθούν σε ένα σύντομο άρθρο) η Τουρκία ξεφτίλισε κυριολεκτικά κάθε υποχρέωση που ανέλαβε απέναντι στην Ελλάδα και σε 5 ακόμα αντισυμβαλλόμενες χώρες με την Συνθήκη της Λωζάνης αλλά και όλες τις υποχρεώσεις που ανέλαβε υπογράφοντας τις αρχές του καταστατικού χάρτη του ΟΗΕ, της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, της χάρτας των Παρισίων και των δεσμεύσεων της στα πλαίσια της ΔΑΣΕ και του ΟΑΣΕ!

Αυτή λοιπόν η Τουρκία μας ζητάει σήμερα να «αποστρατικοποιήσουμε τα Ελληνικά νησιά» και έχει το απύθμενο θράσος να επικαλείται και την Συνθήκη της Λωζάνης!

Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε απέναντι σε μια χώρα που μοιάζει κάποιους ανθρώπους τους οποίους όταν τους φτύνεις στο πρόσωπο, κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν και σου απαντούν «Δόξα τον Θεό, βρέχει!»;

Πολλά. Μπορούμε να κάνουμε πάρα πολλά τα οποία θα έπρεπε ήδη να έχουμε ξεκινήσει προ πολλού. Ας, είναι – ποτέ δεν είναι αργά. Από κάπου όμως πρέπει να ξεκινήσουμε. Το πιο απλό είναι, αφού η Τουρκία επικαλείται την Συνθήκη της Λωζάνης να ξεκινήσουμε από αυτήν.

Κατά την ταπεινή μας γνώμη πρέπει να ζητήσουμε αμέσως να αποκατασταθεί η αριθμητική ισορροπία μεταξύ Χριστιανών και Μουσουλμάνων που ζουν σε Ελλάδα και Τουρκία, όπως επίμονα απαιτούσε (και επέβαλε) η ίδια η Τουρκία κατά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης.

Το 1923 οι χριστιανοί σε Κωνσταντινούπολη, Ίμβρο και Τένεδο ήταν 120.000 άνθρωποι και οι μουσουλμάνοι στην Ελληνική Θράκη 80.000.

Σήμερα οι χριστιανοί σε Κωνσταντινούπολη, Ίμβρο και Τένεδο μειώθηκαν (με την εφαρμογή ενός μακροπρόθεσμου, μελετημένου και ψυχρού σχεδιασμού) σε 2.000 και οι μουσουλμάνοι στην Ελληνική Θράκη αυξήθηκαν σε περισσότερους από 100.000 ανθρώπους, μέσα σε ένα διαρκή, τουρκικό προπαγανδιστικό ορυμαγδό με κροκοδείλια δάκρυα για δήθεν «καταπίεσή» τους!

Αυτή η τεράστια, μεθοδική, ψυχρή και κυνική ανατροπή της αριθμητικής ισορροπίας χριστιανών και μουσουλμάνων σε Ελλάδα και Τουρκία, με πλήρη και αποκλειστική ευθύνη της Τουρκίας, πρέπει να αποκατασταθεί με μια σταθερή, μακροπρόθεσμη στρατηγική.

Εμπρός λοιπόν! Αυτό προβλέπει η Συνθήκη της Λωζάνης που επικαλείται η Τουρκία, από αυτό πρέπει να ξεκινήσουμε. Στην σημερινή εποχή υπάρχουν πάρα πολλοί τρόποι για να αποκατασταθεί η αριθμητική ισορροπία χριστιανών και μουσουλμάνων σε Ελλάδα και Τουρκία.

Εμείς πρέπει να επιμένουμε σε κάθε ιδιωτικό και δημόσιο βήμα για την αναγκαιότητα αυτή σαν ένα πρώτο, ελάχιστο, βήμα «αποκατάστασης κάποιας στοιχειώδους αμοιβαίας εμπιστοσύνης» μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας.

Και έχουμε τόσα πολλά για να συνεχίσουμε!

Στο κάτω-κάτω για να συζητήσουμε ισότιμα και «να τα βρούμε» με την Τουρκία πρέπει να ξεκινήσουμε από μια αμοιβαία συμφωνημένη βάση στην οποία καταλήξαμε το 1923 μαζί με 5 άλλες χώρες που συμμετείχαν στην διαδικασία της Συνθήκης της Λωζάνης.

Αν η Τουρκία ονειρεύεται πως «θα τα βρούμε» πάνω στα ερείπια που δημιούργησε σε Κωνσταντινούπολη, Ίμβρο, Τένεδο, κατεχόμενη Κύπρο και με απλωμένο το «Βαθύ Κράτος» μέσα στην Ελληνική Θράκη και πάνω από τα Ελληνικά νησιά του Αιγαίου, επιτέλους πρέπει να τους πούμε ξεκάθαρα πως «πλανάται πλάνη οικτρά»!

Όσο ισχυρές «πλάτες» και να εξασφαλίσουν, όποια «υπεροπλία» και να αποκτήσουν, όποια «κατάλληλη ευκαιρία» και να πετύχουν, δεν θα υπάρξουν ποτέ Έλληνες που θα ικανοποιήσουν τις επεκτατικές τους ορέξεις χωρίς αιματοχυσία η οποία θα είναι πολύ πιο επικίνδυνη για την ίδια την Τουρκία (με το εκρηκτικό εσωτερικό μωσαϊκό των λαών της Μικράς Ασίας), παρά για την Ελλάδα.





ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Σε όλα τα παραπάνω θα πρέπει να προσθέσουμε και την περιφρόνηση από την Τουρκία των άρθρων 20 και 27 της Συνθήκης της Λωζάνης που αφορούν την μαρτυρική Κύπρο και τα οποία έχουν ως εξής:

«Η Τουρκία δηλοί ότι αναγνωρίζει την προσάρτηση της Κύπρου ανακηρυχθείσα υπό της Βρετανικής Κυβερνήσεως την 5ην Νοεμβρίου 1914» (Άρθρο 20 Συνθήκης).

«Ουδεμία πολιτική, νομοθετική ή διοικητική εξουσία ή δικαιοδοσία θέλει ασκηθεί, δι΄ οιονδήποτε λόγο, υπό της Κυβερνήσεως ή των Αρχών της Τουρκίας εκτός του τουρκικού εδάφους επί των υπηκόων εδάφους διατελούντος υπό την κυριαρχία ή το προτεκτοράτο των λοιπών Δυνάμεων των υπογραψασών την παρούσα Συνθήκη και επί των υπηκόων εδάφους αποσπασθέντος της Τουρκίας. Εννοείται ότι η πνευματική δικαιοδοσία των θρησκευτικών μουσουλμανικών Αρχών δεν θέλει ποσώς θιγεί» (Άρθρο 27 Συνθήκης).

Οι Οθωμανοί το 1570 είχαν εισβάλλει στην Κύπρο και το 1878 την πούλησαν στους Άγγλους. Το 1923 παραιτήθηκαν ρητά και κατηγορηματικά, από κάθε δικαίωμα επί της Κύπρου, με τα άρθρα 20 και 27 της Συνθήκης της Λωζάνης.

Το 1974 όμως οι Τούρκοι εισέβαλλαν και πάλι στην Κυπριακή Δημοκρατία, εγκαθιστώντας στο 40% περίπου του Κυπριακού εδάφους ένα καθεστώς ανδρείκελων. Έκτοτε επιχειρούν, μεθοδικά και συστηματικά, την πληθυσμιακή αλλοίωση των κατοίκων της Κυπριακής Δημοκρατίας (82% Έλληνες ορθόδοξοι, 12% τουρκόφωνοι μουσουλμάνοι), την αρπαγή ή καταστροφή Κυπριακών περιουσιών, την λεηλασία ή καταστροφή θρησκευτικών και πολιτιστικών θησαυρών καθώς και την μετατροπή των κατεχομένων εδαφών της Κυπριακής Δημοκρατίας σε παγκόσμιο κέντρο διακίνησης ναρκωτικών και παράνομου τζόγου.

ΛΚ
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Με σημερινή παρέμβασή της, η Επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας και πρώην Πρόεδρος της Βουλής, Ζωή Κωνσταντοπούλου, μιλά για το ΟΧΙ του ελληνικού λαού στις 5 Ιουλίου του 2015 ως μια ιστορική στιγμή αντίστασης ενός μικρού αλλά γενναίου λαού και εκφράζει τη βεβαιότητα ότι η ημέρα αυτή θα βρει κάποτε τη θέση της στην ιστορία. Αυτό, όπως γράφει, «είναι υπόθεση του μέλλοντος κι όχι του παρελθόντος. Είναι υπόθεση δική μας, ήδη στο παρόν».

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου συνόδευσε το κείμενό της με τις δηλώσεις που έκανε ως Πρόεδρος της Βουλής μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων του Δημοψηφίσματος και με μια σημείωση: «Δεν θα άλλαζα ούτε λέξη. Οι λαοί είναι πιο δυνατοί από τα σχέδια εξουθένωσης και εξαΰλωσής τους.»

Υπενθυμίζεται ότι η Ζωή Κωνσταντοπούλου είχε επιλέξει την πρώτη επέτειο του Δημοψηφίσματος ως ημέρα κατάθεσης της Ιδρυτικής Διακήρυξης της Πλεύσης Ελευθερίας στον Άρειο Πάγο, που σηματοδότησε και την επίσημη συγκρότηση του Κόμματος-Κινήματος.

Ακολουθεί ολόκληρη η σημερινή παρέμβαση της Ζωής Κωνσταντοπούλου:

«5 ΙΟΥΛΙΟΥ 2015-5 ΙΟΥΛΙΟΥ 2022: Να μην ξεχάσουμε την Ιστορία μας. Και να μην αφήσουμε να ξεχαστεί.

Το Δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου του 2015 ήταν μία ιστορική στιγμή στην πορεία του λαού μας και στις ζωές μας. Ήταν η ημέρα που οι Έλληνες και οι Ελληνίδες ψήφισαν ΟΧΙ στους εκβιασμούς και στα τελεσίγραφα, σε συντριπτική πλειοψηφία 61,3%, με τις τράπεζες κλειστές, με την προπαγάνδα να δίνει και να παίρνει, με τους δανειστές να απειλούν και να τρομοκρατούν. Ήταν η ημέρα που οι απλοί πολίτες ΑΡΝΗΘΗΚΑΝ να υποκύψουν και να παραιτηθούν. ΑΡΝΗΘΗΚΑΝ να προδώσουν τον εαυτό τους, την αξιοπρέπειά τους και την Ιστορία του λαού μας. Ενός λαού μικρού, αλλά γενναίου, ενός λαού που έχει γράψει Ιστορία με την Επανάστασή του, την Αντίστασή του, τους Δημοκρατικούς Αγώνες του.

Παρακολουθώ και σήμερα κι όλες αυτές τις μέρες την εκστρατεία που γίνεται να σβηστεί αυτό το ΟΧΙ. Το ΟΧΙ του λαού. Να παρουσιαστεί ως μέρος μιας πλάνης, μιας απάτης. Να πεισθούν οι πολίτες ότι το ΟΧΙ ήταν λάθος, ήταν ψεύτικο κι ασυνείδητο, κι ότι θα μας οδηγούσε στην καταστροφή.

Το ΟΧΙ ήταν αληθινό, πραγματικό και χειροπιαστό. Βγήκε από την ψυχή των ανθρώπων, που μπορεί να έτρεμε το φυλλοκάρδι τους, αλλά, αντιμέτωποι μόνον με τη συνείδησή τους την ώρα της κάλπης, δεν θέλησαν να σκύψουν το κεφάλι. Θέλησαν και επέμειναν να ελπίσουν, να διεκδικήσουν, να παλέψουν. Θέλησαν να κληροδοτήσουν στα παιδιά τους περηφάνια. Η απάτη, η προδοσία είναι έργα των Κυβερνώντων, κι όχι του λαού.

Τι θα γινόταν αν η Κυβέρνηση Τσίπρα σεβόταν και εφάρμοζε την δεσμευτική δημοκρατική εντολή του Δημοψηφίσματος; Πιστεύω ακράδαντα ότι θα μπορούσε να έχει αλλάξει η Ιστορία της Ανθρωπότητας. Οι λαοί κι οι πολίτες όλου του κόσμου κοιτούσαν τότε την Ελλάδα με ελπίδα, προσδοκία, προσμονή. Και στο διεθνές στερέωμα υπήρχαν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη άνθρωποι, κινήματα, διανοούμενοι, προσωπικότητες, συλλογικότητες, έτοιμοι κι έτοιμες να στηρίξουν τους Έλληνες που οι δανειστές προσπαθούσαν να τους στραγγαλίσουν. Κι οι Έλληνες αντιστέκονταν κι ενέπνεαν κι άλλους να αντισταθούν. Διεκδικώντας Αξιοπρέπεια, Ελευθερία, Δημοκρατία, Ανεξαρτησία, Δικαιοσύνη, σεβασμό στα αδιαπραγμάτευτα δικαιώματά τους, προστασία της δημόσιας περιουσίας, του πλούτου της χώρας μας, και της ιδιοκτησίας, της πρώτης κατοικίας κάθε ανθρώπου. Όλους αυτούς που τότε πίστευαν και ήλπιζαν μαζί μας τους έχω συναντήσει από τότε σε όλον τον κόσμο, όπου μιλώ για την Ελλάδα και το ΟΧΙ μας. Κι ακόμη και σήμερα άνθρωποι σε όλον τον κόσμο ριγούν στη σκέψη της απόφασης που πήρε τότε ο λαός μας κι υποκλίνονται στο μεγαλείο του. Και απελπίζονται κι αγανακτούν στη σκέψη της προδοσίας που ακολούθησε κι έριξε ένα πέπλο κατήφειας, θλίψης, αδιεξόδου σε αυτό που πήγαινε να γεννηθεί.

Η 5η Ιουλίου 2015 είναι μία Ιστορική ημέρα για το λαό μας αλλά και για την δημοκρατία. Μία ημέρα που πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα βρει την πραγματική θέση της στην Ιστορία. Αυτό είναι υπόθεση του μέλλοντος, κι όχι του παρελθόντος. Είναι υπόθεση δική μας, ήδη στο παρόν.

ΖΚ»

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Edouard Husson. Le Courrier des Stratèges, 17-6-22

[ O συντάκτης του άρθρου είναι Γάλλος ιστορικός, διετέλεσε καθηγητής Ιστορίας σειράς γαλλικών πνεπιστημίων, διευθυντής του Γαλλο-γερμανικού Ινστιτούτου Ευρωπαϊκών Σπουδών, Διευθυντής του l'ESCP Europe και ήδη αντιπρόεδρος του Πανεπιστημίου Ερευνών Paris-Sciences-et-Lettres]

Μετάφραση/ εισαγωγή: Μ. Στυλιανού

Το 1963, ο στρατηγός de Gaulle συνήγαγε συμπεράσματα από την αποτυχία της Συνθήκης των Ηλυσίων με την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας. Άρχισε να σκιαγραφεί μιαν εξωτερική πολιτική παγκόσμιας εμβέλειας: Αναγνώριση της Λαϊκής Κίνας, καταγγελία του παντοδύναμου δολαρίου, απόρριψη του πολέμου του Βιετνάμ, έξοδος από την ολοκληρωμένη διοίκηση του ΝΑΤΟ, αφύπνιση των Γάλλων της Αμερικής...

Ο Ντε Γκωλ σκιαγράφησε τι πετυχαίνει ο Βλαντιμίρ Πούτιν μισό αιώνα αργότερα. Μια τέτοια δήλωση θα σοκάρει και όμως ο παραλληλισμός μεταξύ της εξωτερικής πολιτικής των δύο προέδρων είναι προφανής. Μεταξύ των δύο εποχών τους, οι Ηνωμένες Πολιτείες καθιέρωσαν μια αδυσώπητη ηγεμονία, ξεκίνησαν αρκετούς πολέμους, εκφόβισαν άλλες χώρες με την εξωχώρια ισχύ του αμερικανικού δικαίου. Αυτή η εποχή φτάνει στο τέλος της, διότι για πρώτη φορά ένας αρχηγός κράτους είχε το θάρρος αλλά πάνω απ' όλα τη δύναμη να αντισταθεί στην απειλή, τη χειραγώγηση και τη διαφθορά που εφάρμοσε η Ουάσιγκτον. Από εδώ ακούμε καλές ψυχές να ουρλιάζουν για το σκάνδαλο σε μια τέτοια σύγκριση μεταξύ του ιδρυτή της Πέμπτης Δημοκρατίας και του ιδρυτή της Ρωσικής Ομοσπονδίας μετά από δέκα χρόνια χάους: ωστόσο, όλοι οι φίλοι της ελευθερίας θα πρέπει να χαίρονται που οι διεθνείς σχέσεις θα βασίζονται τελικά, και πάλι στην ισορροπία της εξουσίας και όχι πλέον στην προσπάθεια ηγεμονίας μιας δύναμης της οποίας η αυτοκρατορική εξωτερική πολιτική καταστρέφει στην πορεία, τις δικές της πολιτικές ελευθερίες και ευημερία, μαζί με αυτές και των συμμάχων της, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας.



Κόβω αμέσως το γρασίδι κάτω από τα πόδια των ευέξαπτων και των ιδεολόγων: δεν ξέρω τίποτα μεγαλύτερο στην ανθρώπινη ιστορία από την ελευθερία της θρησκείας και της συνείδησης, habeas corpus, δημοκρατία (ή, μάλλον, να μιλήσω όπως ο φίλος μου και συν-συγγραφέας Norman Palma). , ισοκρατία, η κυβέρνηση ίσων) και οικονομία της αγοράς. Ωστόσο, ένα ισορροπημένο καθεστώς στο εσωτερικό είναι δυνατό μόνο εάν βασίζεται στην κυριαρχία των εθνών και στην ισορροπία δυνάμεων.

Αυτό κατάλαβε ο Στρατηγός Ντε Γκωλ. Στο εσωτερικό, η αποκατάσταση της Δημοκρατίας, η περιφερειοποίηση και η συμμετοχή (οι δύο τελευταίες του αρνήθηκαν από μια ανεγκέφαλη μεγάλη αστική τάξη) είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ανεξαρτησία της Γαλλίας και τον αγώνα για την κυριαρχία των λαών. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πολέμησε ενάντια στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και ζήτησε την αφύπνιση των λαών που ήταν κάτω από τον κομμουνιστικό ζυγό.

Ο δυτικός λόγος για τη Ρωσία είναι προκατειλημμένος από την αρχή: όχι μόνο επειδή συχνά καθιερώνει από την αρχή μια ισοδυναμία ή συνέχεια μεταξύ της ΕΣΣΔ και της Ρωσικής Ομοσπονδίας (τι ευτελισμός του κομμουνισμού!)· αλλά και επειδή ενεργεί σαν ένας λαός να μπορεί να είναι ελεύθερος χωρίς πρώτα να εγγυάται την εθνική του ανεξαρτησία. Οι σημερινοί Ρώσοι είναι ευγνώμονες στον Πούτιν που τους έβγαλε από τη φρικτή δεκαετία του 1990, όταν ο εθνικός πλούτος λεηλατήθηκε από ολιγάρχες που συμμάχησαν με τη Δύση. Στην πραγματικότητα, είναι ευγνώμονες στον Ρώσο πρόεδρο... Να μην μοιάζει με την Ουκρανία των τελευταίων είκοσι ετών, όπου αδίστακτοι ολιγάρχες, ενθαρρυμένοι από τη Δύση, λεηλάτησαν τον πλούτο της χώρας, ενώ οι μεσαίες τάξεις προσπάθησαν να μεταναστεύσουν το συντομότερο δυνατόν και ο υπόλοιπος πληθυσμός βυθίστηκε στη φτώχεια – ή στη βία των πολιτοφυλακών.

Οι Γάλλοι κυβερνήτες και σχολιαστές μας έχουν την ευπρέπεια να μην διεκδικήσουν τον στρατηγό de Gaulle, αυτή τη στιγμή: και για καλό λόγο, πρέπει να αισθάνονται παρά τον εαυτό τους ότι ο στρατηγός θα είχε κρίνει πολύ σοβαρά την τρέχουσα πολιτική στήριξης προς τις Ηνωμένες Πολιτείες έτοιμες "να πολεμήσουν μέχρι το τελευταίο ουκρανό" υπό την προϋπόθεση ότι η ανεξάρτητη Ρωσία θα πέσει.

Η εξωτερική πολιτική του στρατηγού de Gaulle από το 1963 έως το 1969




Το 1962, μετά τον τερματισμό του αλγερινού πολέμου, ο στρατηγός de Gaulle προσπάθησε να μεταμορφώσει την Ευρωπαϊκή Κοινότητα και τις γαλλογερμανικές σχέσεις για να θέσει τα θεμέλια για μια «Ευρωπαϊκή Ευρώπη». Ωστόσο, οι εταίροι της στην Κοινή Αγορά αρνήθηκαν το σχέδιο Fouchet της ευρωπαϊκής συνομοσπονδίας. Και, μετά την υπογραφή της Συνθήκης των Ηλυσίων, ο Jean Monnet κίνησε την περιέργεια για την προσθήκη ενός προοιμίου που επιβεβαιώνει την υπεροχή του ΝΑΤΟ έναντι οποιασδήποτε συγκεκριμένης συμφωνίας που υπογράφεται από τη Γαλλία και την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας.

Μπορούμε να παρακολουθήσουμε, για παράδειγμα, την όμορφη εξαντλητική μελέτη του Maurice Vaïsse, La Grandeur, πώς ο στρατηγός συνήγαγε τα συμπεράσματα και στη συνέχεια ανέπτυξε μια εξωτερική πολιτική όπου η Γαλλία έπρεπε να δώσει το παράδειγμα και να ενθαρρύνει άλλα έθνη να συμπεριφέρονται ελεύθερα και υπεύθυνα στη διεθνή τάξη. Ανεξαρτησία από τα μπλοκ και την κυριαρχία.

Ήταν μια επίδειξη πυροτεχνημάτων:

• αναγνώριση της Κίνας στις 31 Ιανουαρίου 1964 και επίσκεψη στην Πόλη του Μεξικού τον Μάρτιο του ίδιου έτους.

• καταγγελία των νομισματικών διαταραχών που δημιουργήθηκαν από το δολάριο, 5 Φεβρουαρίου 1965.

• έξοδος από την ολοκληρωμένη διοίκηση του ΝΑΤΟ στις 21 Φεβρουαρίου 1966, ακολουθούμενο από το ταξίδι στην ΕΣΣΔ τον Ιούνιο του 1966· και την ομιλία της Πνομ Πενχ για να καταγγείλει τον πόλεμο του Βιετνάμ.

• Δήλωση για το "Ελεύθερο Κεμπέκ" της 24ης Ιουλίου 1967.

Αυτό που είχε κατά νου ο de Gaulle, από την από-αποικιοποίηση έως το ταξίδι στη Ρουμανία τον Μάιο του 1968, ήταν να διεγείρουν, παντού, την εθνική υπερηφάνεια και την επιθυμία οικοδόμησης ενός νόμιμου καθεστώτος, δηλαδή, του οποίου η κυριαρχία είχε μια ευρεία λαϊκή βάση. Τώρα, συνέχισε εξηγώντας, αυτό ήταν δυνατό μόνο σε έναν κόσμο όπου όλο και περισσότερα έθνη θα χειραφετούσαν τους εαυτούς τους από αυτοκρατορίες. Τη Σοβιετική αυτοκρατορία, σίγουρα. αλλά, πάνω απ' όλα, αυτή που του φάνηκε η πιο επικίνδυνη για τη γαλλική ανεξαρτησία, όποια και αν είναι η κοινή ιστορία των δύο χωρών, την αμερικανική αυτοκρατορία.

Βλαντιμίρ Πούτιν, διάδοχος του στρατηγού ;



Τον Δεκέμβριο του 2021, ενώ προσπαθούσε να διαπραγματευτεί με το ΝΑΤΟ, ο Βλαντιμίρ Πούτιν έκανε μια σημαντική χειρονομία: έστειλε ένα συγχαρητήριο μήνυμα στον ναύαρχο Philippe de Gaulle, γιο του στρατηγού, στα εκατοστά γενέθλιά του. Πώς μπορούμε να σηματοδοτήσουμε καλύτερα αυτό που περίμενε από τη χώρα μας; Ας υψώσουμε για άλλη μια φορά τα χρώματα της εθνικής ανεξαρτησίας πολύ ψηλά!

Ο ηθοποιός των Ηλυσίων πήρε μόνο ένα μάθημα: έπρεπε επίσης να στείλει ένα μήνυμα στον ναύαρχο. Ενώ του προτάθηκε από τον Ρώσο ομόλογό του, να ανανεώσει το νήμα του γαλλορωσικού διαλόγου που ονειρευόταν ο στρατηγός.

Και αν κοιτάξετε προσεκτικά, ο παραλληλισμός μεταξύ της εξωτερικής πολιτικής του Σαρλ ντε Γκωλ και του Βλαντιμίρ Πούτιν είναι εντυπωσιακός.

• Ο Βλαντιμίρ Πούτιν ήρθε στην εξουσία για να τερματίσει τον τσετσενικό πόλεμο όπως ο Σαρλ ντε Γκωλ για να τερματίσει τον πόλεμο της Αλγερίας. Η διαφορά; Στα τέλη της δεκαετίας του πενήντα, οι Αμερικανοί υποστήριξαν ένα κοσμικό αλγερινό εθνικό κίνημα. Ενώ ο Βλαντιμίρ Πούτιν πρέπει, όπως και ο υπόλοιπος κόσμος, να αντιμετωπίσει τον ισλαμισμό που έχει πλέον συμμαχήσει με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτό τον οδήγησε να επέμβει και στη Συρία, για να συμβάλει στην εξάλειψη του Ντάες/Daesh.

• Όπως ο ντε Γκωλ όταν πρότεινε ένα τριμερές εκτελεστικό συμβούλιο του ΝΑΤΟ στην Ουάσιγκτον και το Λονδίνο, ο Βλαντιμίρ Πούτιν ζήτησε πρώτα μια συνεργασία με τους Αμερικανούς προέδρους. προσφέρθηκε ακόμη και να φέρει τη χώρα του στο ΝΑΤΟ στις αρχές της δεκαετίας του 2000..

• Και στη συνέχεια, αντιμέτωπος με την άρνηση της Αμερικής και της Δυτικής Ευρώπης να αντιμετωπίσουν τη Ρωσία ως ισότιμη, ο Βλαντιμίρ Πούτιν στράφηκε φυσικά στην Κίνα.

• Ακριβώς όπως εξήγησε ο Charles de Gaulle στις συνεντεύξεις Τύπου και τις ομιλίες του για τη διεθνή πολιτική, ο Βλαντιμίρ Πούτιν συνέχισε να επαναλαμβάνει ότι το ζήτημα των ρωσικών ελευθεριών ήταν άρρηκτα συνδεδεμένο με την ανεξαρτησία της χώρας. Ο στρατηγός de Gaulle είχε κάνει τα πάντα το 1945 για να αποφύγει το καθεστώς κατοχής που οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν φανταστεί για τη Γαλλία. Ομοίως, ο Βλαντιμίρ Πούτιν συνεχίζει να αγωνίζεται ενάντια στις προσπάθειες απόκτησης επιρροής στη Δύση, ειδικά από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Όλοι όσοι προσβάλλουν πιθανές επιθέσεις κατά του κράτους δικαίου στη σύγχρονη Ρωσία θα πρέπει να ασκήσουν όλες τις δυνατές τους πιέσεις για να σταματήσουν τις προσπάθειες των ΗΠΑ να παρέμβουν στη ζωή άλλων εθνών. Και ακόμη, μπορούμε να πούμε στη ρωσική περίπτωση ότι το όνειρο της Ουάσιγκτον είναι να επαναλάβει την πολιτική διδασκαλία της Ρωσίας και τη λεηλασία των φυσικών της πόρων που ξεκίνησε τη δεκαετία του 1990.

• Ο Βλαντιμίρ Πούτιν σφυρηλάτησε ένα μοναδικό αποτρεπτικό όπλο, το υπερηχητικό όπλο καθώς ο στρατηγός είχε βασίσει τη δύναμη της Γαλλίας στην πυρηνική της αποτροπή.

Στην πραγματικότητα, εμφανίζονται δύο χαρακτηριστικά που διαφοροποιούν τη Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν και του Σαρλ ντε Γκωλ και τη Γαλλία της εποχής του. Πρώτον, η Ρωσία έχει μια στρατιωτική δύναμη που είναι δυσανάλογη με το εργαλείο που είχε στη διάθεσή του ο Στρατηγός. Δεύτερον, το ποσοστό των γαλλικών ελίτ που ήταν συνένοχοι στην αμερικανική εξουσία τη δεκαετία του 1960 ήταν αναλογικά πολύ μεγαλύτερο από αυτό των ρωσικών ελίτ που θα ήταν έτοιμες σήμερα να εξυπηρετήσουν τα δυτικά συμφέροντα.

Η Ρωσία και το τέλος της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας

Οι Αμερικανοί σεβάστηκαν τον Στρατηγό Ντε Γκωλ. Αλλά θεώρησαν ότι ο ιδρυτής της Πέμπτης Δημοκρατίας δεν ακολουθήθηκε από τον γαλλικό κυβερνώντα κόσμο. Στην πραγματικότητα, ο Ζορζ Πομπιντού ενέδωνε στη νομισματική αυθαιρεσία του Ρίτσαρντ Νίξον, κόβοντας όλους τους δεσμούς μεταξύ δολαρίου και χρυσού. Ο Valéry Giscard d'Estaing έφερε τις Ηνωμένες Πολιτείες στη ΔΑΣΕ, τη συμφωνία για την ευρωπαϊκή ασφάλεια που ζητούν οι Σοβιετικοί. Ο Φρανσουά Μιτεράν είχε το δαχτυλίδι της χαρτοπετσέτας του στην αμερικανική πρεσβεία τη δεκαετία του 1960 και άφησε την επανενωμένη Γερμανία να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ. Η Συνθήκη του Μάαστριχτ έθεσε το ΝΑΤΟ στο επίκεντρο της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας. Ο Ζακ Σιράκ και ο Νικολά Σαρκοζί έφεραν τη Γαλλία στην ολοκληρωμένη διοίκηση του ΝΑΤΟ.

Φυσικά, η συμπεριφορά του γαλλικού κυβερνώντος κόσμου, ο ατλαντισμός του, είναι άθλια και αναχρονιστική, μετά το 1990: το ΝΑΤΟ δεν ήταν πλέον χρήσιμο παρά μόνο για να νομιμοποιήσει τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι οι αμερικανικές πιέσεις, εδώ και πενήντα χρόνια, έχουν αφήσει τις κυβερνώσες ομάδες των χωρών που αποτελούν στόχο της Ουάσιγκτον μόνο την επιλογή μεταξύ της υποταγής με την είσοδο στην «παγκόσμια» ολιγαρχία. ή να αναπτύξουν αυταρχικά καθεστώτα για να τερματίσουν την αμερικανική συμμαχία.

Κάποιοι υποστήριξαν, άλλοι αψήφησαν τις Ηνωμένες Πολιτείες πριν συνθλιβούν ή χαθεί, στο όνομα της δημοκρατίας: Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη. Η σκλήρυνση της Κίνας υπό τον Σι Τζινπίνγκ επιβεβαιώνει αυτό το σχεδόν αναπόφευκτο εσωτερικής πολιτικής σκλήρυνσης για να αντισταθεί στις αμερικανικές πιέσεις. Μισώ τον νεο-ολοκληρωτισμό του Xi Jingping. Αλλά πώς μπορούμε να μην δούμε ότι οι προκάτοχοί του έχουν σε μεγάλο βαθμό θέσει σε κίνδυνο τη χώρα τους με τις "παγκοσμιοποιημένες" ελίτ ?

Αυτό θα πρέπει επίσης να οδηγήσει σε αποχρώσεις του λόγου σχετικά με την έλλειψη ελευθεριών στη Ρωσία. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν είναι ο πρώτος αρχηγός κράτους, απ' όσο γνωρίζω, ο οποίος καταφέρνει να αντιμετωπίσει άμεσα τις "νωμένες Πολιτείες χωρίς να προκαλέσει εσωτερική σκλήρυνση. Ακόμη και αν βρείτε την εσωτερική πολιτική του πιο κοντά σε έναν Ναπολέοντα ΙΙΙ από έναν de Gaulle, δεν είναι σε καμία περίπτωση συγκρίσιμο με τα δικτατορικά ή νεο-ολοκληρωτικά καθεστώτα που η Ουάσιγκτον αρέσκεται να αγωνίζεται για την αποκατάσταση της νομιμότητάς τους.

Η Ρωσία νόμιζε ότι πέθαινε τη δεκαετία του 1980, αφέθηκε στην αρπακτικότητα των ολιγαρχών της και των αμερικανικών οικονομικών συμφερόντων. Σήμερα, εξοπλισμένη με ένα ισχυρό στρατιωτικό εργαλείο, είναι σε θέση να αντισταθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ήδη, στη Συρία, με λίγους άνδρες, η Ρωσία εμπόδισε τις Ηνωμένες Πολιτείες να σβήσουν την κυριαρχία της χώρας από τον χάρτη. Παρεμβαίνουσα στην Ουκρανία, ο Ρώσος πρόεδρος κάνει κάτι που η Κίνα δεν τόλμησε ποτέ να κάνει: αντιμετωπίζει την αμερικανική εξουσία κατά μετωπο.

Εκεί που ο Σαντάμ Χουσεΐν και ο Μιλόσεβιτς Καντάφι είχαν παρασυρθεί, ο Βλαντιμίρ Πούτιν αποκαλύπτει τα ελαττώματα του αμερικανικού μηχανισμού ασφαλείας. Εκεί όπου ο στρατηγός de Gaulle είχε γίνει σίγουρα κατανοητός από τον γαλλικό πληθυσμό, αλλά έπρεπε να δαμάσει τις κομφορμιστικές ελίτ που έσπευσαν να επαναφέρουν την κυβέρνηση στα τέλματα μόλις η γενική αριστερά, ο Βλαντιμίρ Πούτιν απολάμβανε την εμπιστοσύνη του μεγαλύτερου μέρους του κρατικού μηχανισμού και τη συσπείρωση των περισσότερων ανώτερων μεσαίων τάξεων.

Πρέπει να ειπωθεί ότι η αμερικανική αυτοκρατορική παρέκκλιση μόλις άρχιζε, όταν ο στρατηγός de Gaulle, πολύ διαυγής, το κατήγγειλε. Σήμερα, η αυθαίρετη βασιλεία του δολαρίου, η εξωραϊσμός του αμερικανικού δικαίου, οι βρώμικοι πόλεμοι στη Μέση Ανατολή, η μόνιμη αποσταθεροποίηση των κυβερνήσεων που υπερασπίζονται τα συμφέροντα της χώρας τους (συμπεριλαμβανομένης της ίδιας της αμερικανικής κυβέρνησης με το πραξικόπημα, στα τέλη του 2020, εναντίον του Ντόναλντ Τραμπ οι οικονομικές κυρώσεις που δεν ακυρώθηκαν ποτέ (Ιράν, Κούβα, Ρωσία) είναι πολύ απτές πραγματικότητες για τους περισσότερους λαούς του κόσμου. Αυτό εξηγεί γιατί, εκτός από την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ιαπωνία, ο υπόλοιπος κόσμος δεν έχει προσχωρήσει στις κυρώσεις κατά της Ρωσίας. Σήμερα, η Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν μπορεί να υπολογίζει, σε μια νέα ισορροπία δυνάμεων, στην ελάχιστα συγκεκαλυμμένη υποστήριξη της νέο-απολυταρχικήςς Κίνας αλλά και στην καλοπροαίρετη ουδετερότητα της δημοκρατικής Ινδίας.

Η ισορροπία δυνάμεων αποτελεί προϋπόθεση για την ανάπτυξη των ελευθεριών

Εάν δεν είχαμε υποστεί πλύση εγκεφάλου από χρόνια προπαγάνδας, θα έπρεπε, λαμβάνοντας υπόψη αυτό που είχε συστήσει ο στρατηγός de Gaulle, να προσδιορίσουμε στο πρόσωπο του Βλαντιμίρ Πούτιν αυτόν που, επαναφέροντας μια σχέση μεταξύ του ρούβλιου και του χρυσού, πραγματοποίησε τη συνέντευξη Τύπου του Ντε Γκωλ, της 5ης Φεβρουαρίου 1965. Θα έπρεπε να είχαμε παραμείνει ουδέτεροι στην ουκρανική σύγκρουση, ώστε να αδράξουμε μια απροσδόκητη ευκαιρία για να επανεκκινήσουμε την πορεία προς μια "Ευρωπαϊκή Ευρώπη" όπως την ήθελε ο στρατηγός de Gaulle.

Πάνω απ' όλα, πρέπει να θυμόμαστε αυτό που επέδειξε αριστοτεχνικά ο John Laughland στο βιβλίο του με τίτλο "Η Ελευθερία των Εθνών": για μια κοινωνία ελευθερίας του θριάμβου, πρέπει να εκπληρωθούν μια σειρά προϋποθέσεων: η εθνική κυριαρχία, ο έλεγχος της τεχνοκρατίας, το νομισματικό καθεστώς που βασίζεται σε απτές πραγματικότητες, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ισορροπία δυνάμεων. Η Ευρώπη εφηύρε ταυτόχρονα τη συναυλία των εθνών και του καπιταλισμού, του κοινοβουλευτισμού και της εθνικής κυριαρχίας. Η σύγχρονη ιστορία, από το πραξικόπημα κατά της Μοσάντ (το 1953 στο Ιράν) μέχρι τον πόλεμο στην Ουκρανία, είναι αυτή μιας μόνιμης συνωμοσίας των Ηνωμένων Πολιτειών ενάντια σε μια ισορροπημένη ειρήνη για να την αντικαταστήσουν με μια pax americana. Ο στρατηγός ντε Γκωλ το είπε στην εποχή του και ο Βλαντιμίρ Πούτιν παρέχει αποδείξεις ότι δεν θα υπάρξει επιστροφή του πλανήτη μας στην ευημερία και την ειρήνη χωρίς να τερματιστεί η αμερικανική αυτοκρατορική περιπέτεια.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
“Η Σφαγή της Χίου”: Πίνακας ζωγραφικής του Γάλλου ζωγράφου Ευγένιου Ντελακρουά

Του Πέτρου Γρουμπού*

Μόλις πριν λίγες μέρες, και αφού η πολιτειακή και πολιτική ηγεσία της χώρας με μηνύματα και με ειδική συνεδρίαση της Εθνικής Αντιπροσωπείας τίμησε την Ημέρα Μνήμης (19 Μάιου) της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου ακούσαμε ένα Τουρκικό παραλήρημα: “Μιλάει για τους Πόντιους η Ελλάδα που έσφαξε Τούρκους στην Τριπολιτσά το 1821”. Είχε το θράσος το Τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών να κάνει αυτήν την ανιστόρητη και παραληρηματική ανακοίνωση. Επιμένει να μην αναγνωρίζει τη Γενοκτονία των Ποντίων (και όχι Μόνο) και υποστηρίζει ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να μιλά γιατί διέπραξε “φρικαλεότητες” κατά των Τούρκων στην “σφαγή της Τρίπολης το 1821”. Το Τουρκικό ΥΠΕΞ μιλά για «σφαγές δεκάδων χιλιάδων Τούρκων στην Τριπολιτσά στις 23 Σεπτεμβρίου 1821», με σκοπό να μην επιζήσει ούτε ένας Τούρκος στην Πελοπόννησο και το ρεπορτάζ του κρατικού τηλεοπτικού δικτύου TRT χαρακτήρισε «γενοκτονία» τα γεγονότα της Τριπολιτσάς.

Αν και δεν είμαι ιστορικός, αλλά Πανεπιστημιακός καθηγητής θα προσπαθήσω να ρίξω λίγο φως σε αυτήν την φραστική διαμάχη που ξεκίνησε η Τουρκία και παρουσιάσθηκε πρόσφατα επ’ ευκαιρία του θέματος της γενοκτονίας των Ποντίων.

Να δούμε όμως τι ακριβώς έγινε στη Τριπολιτσά το 1821; Τι γράφουν Έλληνες αγωνιστές στα απομνημονεύματά τους, τι γράφουν οι ιστορικοί, οι Ευρωπαίοι φιλέλληνες, καθώς και για πρώτη φορά γνώμες Τούρκων ιστορικών που είδαν πρόσφατα το φως της δημοσιότητας.

Έτσι για τις σφαγές της Τριπολιτσάς έχουμε:

Σπυρίδων Τρικούπης(1788-1873), «Ένας λαός που αποτινάζει πολύχρονο και βαρύ ζυγό ενεργεί με μεγάλη σκληρότητα κατά των πρώην δυναστών του. Οι οπλοφόροι Έλληνες υπήρξαν ασυγκράτητοι εκείνες τις μέρες και έδειχναν σαν να ήθελαν να εκδικηθούν σε μια μέρα για τα βάσανα τεσσάρων αιώνων. Οι κάθε ηλικίας Οθωμανοί, Οθωμανίδες και Εβραίοι ξεπερνούσαν μόλις τις 10.000».

Gustan – Friedrich Hertzberg (Γερμανός ιστορικός και ελληνιστής, 1826- 1910) «Η ορμή των πορθητών για αιματοχυσία ήταν μεγάλη…. Υπολογίζετε ότι 8.000-10.000 Τούρκοι, Αλβανοί και Εβραίοι ήταν τα θύματα των σφαγών κατά την άλωση της Τριπολιτσάς»

Φωτάκος (Φώτιος Χρυσανθόπουλος, 1798-1879)
«Πολλοί δε Τούρκοι, προτίμησαν και κάηκαν μέσα στα σπίτια των με τις οικογένειες τους παρά να παραδοθούν στους υπόδουλους τους… Δεν τους σκότωσαν λοιπόν οι Έλληνες όλους τους Τούρκους».

Διονύσιος Κόκκινος (1884-1967)
«Η φοβερά εκείνη σφαγή….είχε τις αιτίες της. Ήτο η τραγική εξόφλησης μακρών λογαριασμών από τις σφαγές της Κωνσταντινουπόλεως, της Σμύρνης και της Κύπρου, από την ατίμωσιν των κοριτσιών του Άργους, …..»

Τι λένε όμως οι Τούρκοι ιστορικοί για την άλωση της Τριπολιτσάς;
Ο Γιουσούφ μπέης γράφει: «Ο λαός ούτος, (σημ. εννοεί τους Οθωμανούς) ήτο έκδοτος εις την μέθη, εις την ηδυπάθεια και εις τον έκλυτων βίο. Είχε καταντήσει να θεωρούνται επιτρεπτά δι’ αυτούς όλα τα ανοσιουργήματα και όλες οι ανηθικότητες, ούτως ώστε μοι επιτρέπεται να ειπώ, ότι κατέστησαν άξιοι της θείας τιμωρίας». 
Ο Εσάτ Αφέντης αποδίδει την ευθύνη για την είσοδο των Ελλήνων στην Τριπολιτσά στους «άθεους» Αλβανούς που ήταν στην ακολουθία του σερ ασκέρι και φύλαγαν το χαρέμι του. 
Ο Μπαχίρ Αφέντης κατηγορεί τον κεχαγιά Σαλίχ αγά ως υπεύθυνο για όσα έγιναν στην Τριπολιτσά.

Να θυμίσουμε στο Τουρκικό ΥΠΕΞ τις σφαγές των Ελλήνων από τους Τούρκους-Οθωμανούς; 

Τι έχει να πει για τη σφαγή της Χίου στις 30 Μαρτίου-2 Απριλίου, 1822; Η έκρηξη της Επανάστασης βρήκε το πολυπληθές ελληνικό στοιχείο της Χίου να ευημερεί (117.000 έναντι 3.000 Οθωμανών Τούρκων και 100 Εβραίων). Υπολογίζεται ότι από τους 117.000 χριστιανούς κατοίκους του νησιού, 42.000 σφαγιάστηκαν, 50.000 πιάστηκαν αιχμάλωτοι και 23.000 διέφυγαν προς τις επαναστατημένες περιοχές της Ελλάδας και τη Δυτική Ευρώπη. Στη Χίο επέζησαν μόνο 1800- 2000 !

Ίσως η πλέον σημαντική από τις μαρτυρίες για όσα έγιναν στη σφαγή της Χίου είναι η ομολογία του τότε τοποτηρητή της Χίου Βαχίτ πασά: «τους μεν ηλικιωμένους πέρασαν (οι μουσουλμάνοι) γενναιότατα εν στόματι μαχαίρας, τας δε ωραίας κόρας των και τους τρυφερούς νεανίσκους των ηχμαλώτισαν. Το αίμα έρρευσε ποταμηδόν …». Όταν ο ίδιος απέστειλε στην Κωνσταντινούπολη αναφορά για την ανακατάληψη του νησιού, απέστειλε μαζί και πέντε φορτία με κομμένα κεφάλια και δύο φορτία κομμένα αυτιά.

Να αναφέρουμε απλά μερικές άλλες σφαγές πολλών χιλιάδων χριστιανών από τους Τούρκους (χωρίς αριθμούς). Σφαγές: της Σαμοθράκης, της Νάουσας, των Ψαρών, της Κάσου, η ηρωική έξοδος του Μεσολογγίου. Ξέρει μαθηματικά το Τουρκικό ΥΠΕΞ για να αθροίσει τους σφαγιασθέντες Έλληνες χριστιανούς;

Και τώρα ας επανέλθουμε στο θέμα των γενοκτονιών.

“Τί είναι όμως Γενοκτονία; Ο διεθνής όρος Genocide (Γενοκτονία) θεσπίστηκε το 1948 από τον ΟΗΕ, ο οποίος ουσιαστικά έλαβε υπόψη τις Γενοκτονίες των Τούρκων εναντίον των Χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο όρος «γενοκτονία» (genocide) δεν υπήρχε στην Αγγλική γλώσσα πριν το 1944. Πρόκειται για λέξη με πολύ συγκεκριμένο νόημα η οποία αναφέρεται στα βίαια εγκλήματα που διαπράττονται εις βάρος μιας ομάδας με στόχο το φυσικό αφανισμό της.

Η Τουρκία αρνείται κατηγορηματικά ότι έχει διαπράξει ποτέ κάποια γενοκτονία. Η Ιστορία όμως τη διαψεύδει. Οι ιστορικοί έχουν καταγράψει ότι η Τουρκία έχει διαπράξει τουλάχιστον τρεις γενοκτονίες σε βάρος των εθνικών μειονοτήτων των Αρμενίων, του Ελληνισμού (Πόντο και Μικρά Ασία) και των Ασσυρίων. Οι Έλληνες, οι Αρμένιοι και οι Ασσύριοι που γενοκτονήθηκαν υπολογίζονται από 3 έως 3,5 εκατομμύρια. Ο μέγιστος εκτιμώμενος αριθμός είναι 1.500.000 Αρμένιοι, 1.250.000 Έλληνες και 750.000 Ασσύριοι.

Την γενοκτονία των Αρμενίων, έχουν αναγνωρίσει πάνω από 30 εθνικά κοινοβούλια στον κόσμο και επιβεβαιώθηκε κατά τον πιο ιστορικό τρόπο όταν την αναγνώρισε ο Αμερικανός πρόεδρος Τζο Μπάιντεν με την υπογραφή του τον Απρίλιο του 2021.

Στον Πόντο από το 1914 μέχρι το 1923 είχαμε τους γνωστούς διωγμούς, που κατέληξαν σε Γενοκτονία με 353.000 θύματα. Η πρόσφατη σειρά στην τηλεόραση «Το Κόκκινο Ποτάμι» ήταν μια δραματική σειρά εποχής, βασισμένη στο ομώνυμο ιστορικό μυθιστόρημα του Χάρη Τσιρκινίδη και αφορά πραγματικά γεγονότα γύρω από την γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού. Όλοι οι Έλληνες και Ελληνίδες πρέπει να δουν αυτή τη σειρά μέσω του YouTube. Όσα χρόνια και αν περάσουν ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ οι «Έλληνες» δεν πρέπει να ξεχάσουμε αυτά που πέρασαν όχι μόνο οι Έλληνες που ζουν μέσα στην Ελλάδα αλλά και οι Πόντιοι και οι Έλληνες της Μικράς Ασίας και πολλοί άλλοι, όλοι χωρίς καμία εξαίρεση γιατί αυτά που πέρασαν οι «Έλληνες» ξεπερνά την φαντασία κάθε ανθρώπου, γιατί αυτοί ποτέ δεν θα μετανιώσουν για αυτά που μας έκαναν και είναι απάνθρωποι και παραμένουν έτσι.

Τα εγκλήματα των Γενοκτονιών που διέπραξαν οι Τούρκοι έπρεπε να είχαν τιμωρηθεί από την διεθνή κοινότητα. Χωρίς τιμωρία, κατά κανόνα, τα εγκλήματα επαναλαμβάνονται. Και η Τουρκία δεν φαίνεται να έχει καμιά αίσθηση για τα εγκλήματα που διέπραξε εναντίον των Χριστιανών. Και λυπάμαι που θα πω ότι οι ηγέτες της Τουρκίας φαίνεται ότι δεν γνωρίζουν τη λέξη ΝΤΡΟΠΗ! Η ιστορία όμως είναι αμείλικτη και κάποτε θα τιμωρήσει παραδειγματικά την Τουρκία.

(*)Ομότιμου Καθηγητή Πανεπιστημίου Πατρών, μέλους του ΙΗΑ



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ο Θρόνος του Πέλοπα, αρχ. Μαγνησία επί Σιπύλω

Της Αρχοντίας Παπαδοπούλου*

Η Μαγνησία του Σιπύλου είναι κτισμένη σε υψόμετρο 50 μέτρων από τη θάλασσα και σε απόσταση 41 χλμ βορειανατολικά της Σμύρνης. Απλώνεται στις βόρειες πλαγιές του όρους Σιπύλου και επάνω στη σπουδαιότατη από οικονομικής, εμπορικής, στρατιωτικής άποψης, σιδηροδρομική γραμμή Σμύρνης – Αφιόν Καραχισάρ – ‘Αδανα. Ανήκε διοικητικά στο Βιλαέτι ή Βαλελίκι (νομό) Σμύρνης και αποτελούσε ένα από τα πέντε Σαντζάκια της Επαρχίας Σμύρνης.

Αποτελεί αποικία των Μαγνήτων της Θεσσαλίας που την ίδρυσαν μεταξύ των ετών 975 – 800 π.Χ. στη μικρασιατική Λυδία (αργότερα συμπεριελήφθη στην περιοχή Ιωνίας) επάνω στην προϊστορική Τανταλίδα, το βασίλειο του Ταντάλου που βασίλευσε στα Ύστερα χρόνια της Εποχής του Χαλκού (1600 – 1100 π.Χ). Η πόλη Σίπυλος ή Τανταλίς, η μετέπειτα Μαγνησία, βρίσκεται στο επίκεντρο των απαρχών του αρχαιοελληνικού Μυθολογικού αιτιολογικού και κοσμογονικού Κύκλου. Συνενώνει τρεις ιστορικές περιοχές τη Μικρά Ασία, την Πελοπόννησο και τη Θήβα, καθώς και τις τέσσερις βασικές τραγικές οικογένειες Τανταλιδών, Ατρειδών, Νηλειδών, Λαβδακιδών, αλλά και τους γενάρχες των Αργείων και Πελασγών.

Ο Πέλοπας, γιος του Τάνταλου, έφθασε στην Ήλιδα έδωσε το όνομά του στην Πελοπόννησο και ίδρυσε την Οικογένεια των Πελοπιδών – Ατρειδών. Η θυγατέρα του Νιόβη παντρεύτηκε τον βασιλιά της Θήβας Αμφίωνα. Απέκτησε επτά κόρες και επτά γιους. Εξαιτίας της ύβρεως της απέναντι στη Λητώ ότι αυτή απέκτησε 14 παιδιά και η Λητώ μόνο δύο, ο Απόλλων και η Άρτεμις φόνευσαν τα παιδιά της Νιόβης εκτός από μία θυγατέρα και έναν γιο της. Σύμφωνα με άλλη παραλλαγή μύθου απέκτησε από τον Δία δύο γιους τον Άργο γενάρχη των Αργείων και τον Πελασγό γενάρχη των Πελασγών. Η κόρη της Μελία παντρεύτηκε τον βασιλιά του Άργους Ίναχο, κατά ένα άλλο μύθο γέννησε τον Φορίωνα που οργάνωσε την πρώτη κοινωνία ανθρώπων μετά την καταστροφή του Ωγύγη, ενώ γιος της Μελίας είναι ο πατέρας του Νέστορα.

Καθ’ όλη την αρχαιότητα η Μαγνησία αναδείχθηκε σε σημαντική πόλη που έκοβε νομίσματα. Ανέπτυξε τον πολιτισμό και τα Γράμματα λειτουργώντας 12 Βιβλιοθήκες. Διοικητικά της όργανα: Βουλή, Γερουσία, πέντε Άρχοντες, Ταμίας, Αρχηγοί φυλών, Στρατηγοί, Γυμνασίαρχος. Υπήρχαν «Γυναικονόμοι», επειδή οι γυναίκες είχαν ενεργή ανάμειξη σε όλες τις μορφές του κοινωνικού και δημοσίου βίου. Κατά τη Ρωμαιοκρατία υπήρξε Συγκλητική Επαρχία και διατήρησε την κοπή νομισμάτων.

Από τις αρχές του Βυζαντίου εκκλησιαστικά ανήκε στη δικαιοδοσία της Μητρόπολης Εφέσου. Ο Μητροπολίτης είχε τον τίτλο «Ο Εφέσου Υπέρτιμος και Έξαρχος πάσης Ασίας» με Έδρα του τη Μαγνησία και το Κορδελιό. Από τη Μαγνησία κατάγονται σπουδαίοι εκκλησιαστικοί άνδρες μεταξύ αυτών ο Επίσκοπος της Μακάριος Μάγνης και ο τελευταίος Μητροπολίτης Κυδωνιών άγιος Γρηγόριος Ωρολογάς που καταγόταν από την Μαγνησία και βρήκε φρικτό θάνατο από τους Τούρκους τον Σεπτέμβριο του 1922. Στη Μαγνησία, επίσης γεννήθηκε και εκτελέστηκε κατά τους διωγμούς του Διοκλητιανού ο άγιος Χαράλαμπος.

Κατά τη Βυζαντινή περίοδο ανήκε στο Θέμα Θρακησίων και κατόπιν Νεοκάστρων. Η θέση της, την καθιστούσε σπουδαίο στρατιωτικό, εμπορικό και οικονομικό κέντρο, επειδή βρισκόταν στη στρατηγικότατη οδό που ένωνε τη βορειοδυτική μικρασιατική παραλία με τη νοτιοδυτική. Από εκεί περνούσαν τα εμπορικά καραβάνια.

Η Μαγνησία με την ευρύτερη περιοχή εντάχθηκε στην Αυτοκρατορία Νικαίας και ο αυτοκράτορας Ιωάννης Δούκας Βατάτζης τη μετέτρεψε σε θερινή πρωτεύουσα του Κράτους. Την κατέστησε κέντρο αποθήκευσης και διανομής τροφίμων που συγκεντρώνονταν εκεί από την Ανατολή, την Αίγυπτο, τις Ινδίες και όλο τον Κόσμο. Προέβη, επίσης, σε απογραφή των ακτημόνων και τους μοίρασε γη για να καλλιεργούν. Το σώμα του Ιωάννη Γ΄ Δούκα Βατάτζη, επτά χρόνια μετά τον θάνατό του, μεταφέρθηκε στη Μαγνησία και τοποθετήθηκε σε λάρνακα μέσα στον ομώνυμο ναό που έκτισαν οι κάτοικοι. Είναι ο προστάτης άγιος της πόλης.

Κατά τον 13ο – 14ο αιώνα η Μαγνησία καταστράφηκε από τις επιδρομές Τουρκομάνων, Μογγόλων, Τούρκων, Καταλανών και άλλων, ενώ οι κάτοικοί της άλλοι σφαγιάσθηκαν και άλλοι πωλήθηκαν ως δούλοι.

Οι Έλληνες της Μαγνησίας, όπως και εκατοντάδες άλλοι από τις πόλεις της Ελληνικής Ανατολής, με την έκρηξη του Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα μας, ήρθαν στη νησιωτική και ηπειρωτική Ελλάδα να πολεμήσουν για την «Ελευθερία της κοινής Πατρίδας», όπως γράφουν οι αγωνιστές αυτοί στις αιτήσεις τους προς τις Εξεταστικές Επιτροπές, με τις οποίες αιτούνταν σύνταξη «ώστε να μην αποθάνουν της πείνας».

Από τον 16ο αιώνα και μετά άρχισε η πνευματική της ανάκαμψη. Το 1860 λειτουργούσαν: Νηπιαγωγείο, δύο Αλληλοδιδακτικά, Κορασιακό ( παρθεναγωγείο), Ελληνική Σχολή. Το 1875 υπήρχαν Τριτάξιο Σχολαρχείο, Οκτατάξια Κεντρική Αλληλοδιδακτική Σχολή, Οκτατάξια Αλληλοδιδακτική Σχολή του Νοσοκομείου, Οκτατάξια Αλληλοδιδακτική σχολή, Κεντρικό Παρθεναγωγείο, δύο Οκτατάξια Παρθεναγωγεία. Τα μαθήματα που διδάσκονταν ήταν αυτά των σχολείων του Ελληνικού Κράτους. Αρχές 20ου αι. συναντούμε τρία νηπιαγωγεία Φροεβελιανής μεθόδου, δύο Δημοτικά (αρρένων – θηλέων), δύο εξατάξιες Αστικές Σχολές αρρένων και δύο θηλέων, Επτατάξιο Αρρεναγωγείο, δύο ημιγυμνάσια ( αρρένων- θηλέων ), ένα Παρθεναγωγείο. Στην πόλη λειτουργούσαν νοσοκομείο, ψυχιατρείο, φαρμακεία.

Μητροπολιτικός ναός ήταν ο άγιος Αθανάσιος και οι ναοί του αγίου Δημητρίου, αγίων Θεοδώρων, ο κοιμητηριακός ναός της Ζωοδόχου Πηγής, Τριών Ιεραρχών που είχαν μετατρέψει σε τζαμί οι Τούρκοι, όπως και του αγίου Ιωάννου. Στο κοντινό Χορόσκιοϊ λειτουργούσε ο ναός της αγίας Αναστασίας Φαρμακολυτρίας περιώνυμος σε ολόκληρη τη Μ. Ασία.

Οι Έλληνες κάτοικοι αριθμούσαν περισσότεροι από 30.000 και ομιλούσαν μόνο την ελληνική. Ασχολούνταν με το εμπόριο, τη γεωργία, την αμπελουργία με την περίφημη σουλτανίνα σταφίδα, την ελαιοκομία, την κτηνοτροφία, την καλλιέργεια οπωροκηπευτικών. Η πόλη διέθετε κάθε είδους επαγγέλματα και καταστήματα.

Στις 12/ 25 Μαΐου 1919 εισήλθε στην πόλη το 5ο Σύνταγμα Πεζικού και Πυροβολικού με επικεφαλής τον αντισυνταγματάρχη Κ. Τσάκαλο κρατώντας την Ελληνική Σημαία. Ηγείτο δύο ταγμάτων Πεζικού, ενός ουλαμού Ιππικού και ενός ουλαμού Πυροβολικού. Την πόλη χρησιμοποίησε ως Έδρα του το Σώμα Στρατού Σμύρνης. Τον ελληνικό στρατό υποδέχθηκαν 0 Μητροπολίτης, ο κλήρος και οι Έλληνες με παραλήρημα ενθουσιασμού και την γαλανόλευκη στα μπαλκόνια τους.

Στην περιοχή γύρω από τον Έρμο ποταμό εγκαταστάθηκε η 5η Μοίρα ορεινού πυροβολικού και όταν το μεγαλύτερο μέρος του στρατού προχώρησε προς το βάθος, παρέμεινε η 13η Μεραρχία με Διοικητή τον Υποστράτηγο Ιάκωβο Νεγρεπόντη. Επίσης το Σύνταγμα 5/42 του Ν. Πλαστήρα στρατωνίστηκε μέσα στην πόλη. Οι Μαγνησαλίδες κατατάχθηκαν αθρόα στον ελληνικό στρατό, ιδρύθηκε η Φανέλα του Στρατιώτου και η Άμυνα με πρώτους τους προσκόπους και με εκπαιδευτές Έλληνες αξιωματικούς.

Οι Τούρκοι όταν μπήκαν στην πόλη τον Αύγουστο του 1922 αιχμαλώτισαν και έσφαξαν όσους από τους κατοίκους δεν πρόλαβαν να φύγουν. Σύμφωνα με τον Ηλία Βενέζη (αιχμάλωτος και ο ίδιος, από τους λιγοστούς που επέστρεψαν στην Ελλάδα) περίπου 40.000 Έλληνες, μεταξύ τους και οι εναπομείναντες Μαγνησαλίδες, εκτελέστηκαν σε χαράδρες του Σίπυλου.

(*) Αρχοντία Παπαδοπούλου, Ιστορικός – Φιλόλογος, Πρόεδρος της Ενώσεως Μαγνησίας Μ. Ασίας, πρ. Δ/ντρια Δ/νσης Β/θμιας Εκπ/σης Πειραιά. Πηγή: Από το βιβλίο Αρχοντίας Παπαδοπούλου «Η Μικρασιατική Μαγνησία του Σιπύλου (975 π.Χ. – 1922 μ.Χ.)





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι πρωταγωνιστές της βραδιάς, οι μαθητές και οι μαθήτριες του 2ου Δημοτικού σχολείου Νέας Μηχανιώνας θα μας ταξιδέψουν στη Μηχανιώνα του χθες. Όπου μέσα από τα λόγια της περιγραφής του δρόμου της προσφυγιάς, του διωγμού και της εξαθλίωσης, αλλά και της καθημερινής ζωής των προγόνων μας, την εποχή πριν το διωγμό, όταν ζούσαν και βίωναν ευτυχισμένοι στην παλιά τους πατρίδα, το τραγούδι και το χορό τους, τα έθιμα αλλά και τις συνήθειές τους, θα μας γεννηθούν θύμησες εκείνων των εποχών, του πολιτισμού και της κουλτούρας από την πατρίδα που χάθηκε αλλά δεν ξεχάστηκε, θα μας γεννηθούν συναισθήματα πόνου, λύπης αλλά και χαράς…..

Την εκδήλωση επιμελήθηκε η Θεοδώρα Σταμίδου, υπάλληλος του ΔΗ.Π.Π.Α.Κ.Υ.Θ. καθηγήτρια Φυσικής αγωγής σε συνεργασία με τις εκπαιδευτικούς της ΣΤ τάξης του 2ου Δημοτικού σχολείου Νέας Μηχανιώνας Άννα Γεωργάκα, Άννη Θώμογλου, Βασιλική Παπαβαρσάμη και Ελένη Τσόκανου. Υπεύθυνη Μουσικής Αγωγής 2ου Δημοτικού σχολείου Νέας Μηχανιώνας η κ. Ελευθερία Γκιντίκα.

Στην εκδήλωση θα συμμετέχει με αφήγηση και τραγούδι η Δέσποινα Καραγιάννη.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου