Articles by "Ιστορικά θέματα"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιστορικά θέματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Η ιστορία έχει διδάξει, αλλά...

Για την ιστορία και τα ξαφνικά μπουρίνια στη Χαλκιδική τελικά μόνο...πρωτοφανές καιρικό φαινόμενο που δεν ήταν! Έχει καταγραφεί ιστορικά κι έκρινε ένα πόλεμο. Θυμίζουμε ότι η πρώτη περσική εισβολή στην Ελλάδα διεξήχθη σε δύο φάσεις (492/490 π.Χ), κατά τη διάρκεια των Περσικών Πολέμων. Οι Πέρσες εισέβαλλαν στην Ελλάδα, υπό τις διαταγές του Δαρείου Α', με σκοπό να τιμωρήσουν την Αθήνα και την Ερέτρια, οι οποίες είχαν βοηθήσει τους Ίωνες κατά την Ιωνική Επανάσταση. Η πρώτη εκστρατεία, η οποία διεξήχθη το 492 π.Χ, είχε ως αποτέλεσμα τη κατάληψη της Θράκης και της Μακεδονίας από τον Μαρδόνιο, ωστόσο ο περσικός στόλος καταστράφηκε στο Όρος Άθως μετά από ένα ξαφνικό μπουρίνι, μια θαλασσοταραχή.

Για το λόγο αυτό το 480 π.χ. ο Βασιλιάς της Περσίας Ξέρξης διέταξε τους άνδρες του να κατασκευάσουν στη Χαλκιδική μια διώρυγα, μήκους δύο χιλιομέτρων, ένα από τα σημαντικότερα κατασκευαστικά έργα της εποχής εκείνης. Η διώρυγα ήταν καίριας σημασίας για το σχέδιο του Ξέρξη να εισβάλει στην Ελλάδα, στόχο τον οποίο προσπαθούσε εις μάτην επί 12ετίας να επιτύχει ο στρατηγός του Μαρδόνιος. Ακριβώς επειδή ο στόλος του είχε καταστραφεί στη διάρκεια καταιγίδας, την ώρα που έπλεε στην άκρη της χερσονήσου και ο Ξέρξης ήθελε να αποφύγει μια παρόμοια ήττα, κατασκευάζοντας τη διώρυγα.

Τα 2.500 χρόνια, που μεσολάβησαν, οι ιστορικοί εξέφρασαν αμφιβολίες αν η περίφημη Διώρυγα του Ξέρξη είχε κατασκευασθεί από τη μία ακτή ώς την άλλη, ενώ άλλοι αμφισβήτησαν την ύπαρξή της, με το επιχείρημα ότι το βραχώδες υπέδαφος θα εμπόδιζε τους εργάτες της εποχής να ολοκληρώσουν την κατασκευή. Σήμερα, επιστήμονες από τη Βρετανία και την Ελλάδα εντόπισαν πειστικά στοιχεία που αποδεικνύουν την κατασκευή του διώρυγας.

πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
To κακοτράχαλο ορεινό οδικό δίκτυο αποδείχτηκε ο χειρότερος εχθρός των ιταλικών οχημάτων. Σύντομα, για τις επιχειρήσεις αναγκάστηκαν να καταφύγουν στα τετράποδα!
Πηγή: Archivo Ufficio Storico. Stato Maggiore Esercito.

του Mηνά Λάγγαρη

Rastrellare στα ιταλικά σημαίνει χτένισμα, εκκαθάριση. Για μια τέτοια επιχείρηση εκκαθάρισης (rastrellamento), που πήρε και το κωδικό όνομα «Operazioni K», ξεκίνησαν, στις 3 Δεκεμβρίου 1942, από τις βάσεις εκκίνησής τους, διάφορες ενισχυμένες φάλαγγες που έφεραν τα ονόματα των διοικητών τους (Brancaccio, Valentino, Crocella, Piras και Bottini). Οι φάλαγγες ανήκουν σε τρεις διαφορετικές μεραρχίες που έχουν σκοπό να περικυκλώσουν την Ευρυτανία από Βορρά (Modena), από βορειοανατολικά (Pinerolo) και από δυτικά-νοτιοδυτικά (Casale).

Ο κρότος της ανατίναξης του Γοργοπόταμου είναι τόσο ηχηρός που αναγκάζει την Ανώτατη Διοίκηση του Regio Esercito να λάβει δραστικά μέτρα. Οι πληροφορίες μιλούν για ομάδες ανταρτών που αλωνίζουν στην περιοχή και μάλιστα για ομάδες που έδρασαν στον Γοργοπόταμο. Ετσι η παραδειγματική εξόντωσή τους κρίνεται επιτακτική.

Τη διεύθυνση της επιχείρησης αναλαμβάνει από το Αγρίνιο ο στρατηγός Mario Maggiani της Casale, έξαλλου η Αιτωλοακαρνανία, μεγάλα κομμάτια της Ευρυτανίας, της Φωκίδας, ώς και η Αράχοβα αποτελούν την «επικράτειά» του.

Στο άρθρο αυτό θα παρακολουθήσουμε την πορεία και ιδίως τη δράση της φάλαγγας Bottini, που δυναμικά εξορμά από τη μεγάλη βάση της Casale στον Αγιο Βλάσιο Τριχωνίδας.

O συνταγματάρχης Armando Bottini είναι ο διοικητής του 12ου Συντάγματος. Τη φάλαγγα που φέρει το όνομά του αποτελούν δύο ισχυρά τμήματα. Το πρώτο είναι το ΙΙ/12 τάγμα ενισχυμένο με διμοιρία όλμων των 81mm και μια «ομάδα» 2 πυροβόλων των 47/32.

Το δεύτερο, υπό τη διοίκηση του 1o Seniore [1] Consonni, αποτελείται από 2 λόχους του ΧΧΧVI τάγματος Μελανοχιτώνων, 2 λόχους του Ι/11 τάγματος, διμοιρία πολυβόλων και διμοιρία όλμων των 81mm. Συνολική δύναμη όλης της φάλαγγας, 45 αξιωματικοί και 970 οπλίτες με 274 υποζύγια.



Η διαδρομή που θα ακολουθήσουν έχει ως εξής: Αγιος Βλάσιος-Επισκοπή-Κεράσοβο και στις 5 Δεκεμβρίου πλησιάζοντας 2 χλμ. έξω από τη Χρύσω θα πάρουν την πρώτη γεύση από το αντάρτικο ντουφέκι. Ο καπετάν Ερμής (Βασίλης Πριόβολος) του Αρχηγείου Ευρυτανίας, με περιπετειώδη τρόπο και με μόνο 28 αντάρτες, θα ξεφύγει από τον ιταλικό κλοιό και θα πιάσει πρώτος τα στενά της Σουίλας, στην είσοδο του χωριού.

Ετσι όταν οι προφυλακές της φάλαγγας πλησιάσουν, δέχονται έναν καταιγισμό πυρών και υποχωρούν αφήνοντας πίσω τους 2 νεκρούς και 11 τραυματίες. Στις 6 Δεκεμβρίου οι Ιταλοί θα παραμείνουν έξω από τη Χρύσω και θα εκτελέσουν 2 ομήρους και 5 συλληφθέντες αντάρτες. Τελικά, στις 7 Δεκεμβρίου, με χίλιες προφυλάξεις, θα εισέλθουν στο ερημωμένο χωριό και θα το πυρπολήσουν.

Στις 8 Δεκεμβρίου η φάλαγγα θα συνεχίσει την πορεία της και θα φτάσει στο Μύρισι. Την επομένη στην Παραμερίτα και στις 10 Δεκεμβρίου θα μπει στα ερημωμένα Αγραφα που θα παραδοθούν και αυτά στις φλόγες.

Μία μέρα μετά θα επιστρέψει στη Χρύσω, από εκεί μέσω Βίνιανης στις 13 Δεκεμβρίου, στις 4 το απόγευμα, θα μπει στο Καρπενήσι για ανασυγκρότηση και ξεκούραση.

Την ημέρα που η Χρύσω πυρπολούνταν, μια άλλη φάλαγγα (γύρω στους 200 αντάρτες) με επικεφαλής της τον Αρη και τον νεοφερμένο από την Αθήνα Λευτεριά (Βαγγέλη Παπαδάκη) έμπαινε στην παλαιά Γιαννιτσού Φθιώτιδας. Την αποτελούσαν, σε ένα σώμα, αυτά που σύντομα θα ονομάζονταν Αρχηγεία Φθιώτιδας και Παρνασσίδας.

Στην είσοδο του χωριού, με τον καπετάνιο τους Νάκο Μπελή να στρίβει φιλάρεσκα τα τσιγκελωτά του μουστάκια, θα τους υποδεχτούν εντυπωσιακά οι αντάρτες του Αρχηγείου Δομοκού (περίπου 130), παραταγμένοι σε διπλή σειρά, ντυμένοι σχεδόν ομοιόμορφα φορώντας αντί για δίκοχο μαύρα γούνινα καλπάκια, λάφυρα από τους «Λεγεωνάριους του Πριγκιπάτου» [2] , που με μεγάλη επιτυχία εξόντωσαν.

Η ατμόσφαιρα είναι πανηγυρική. Πριν από τρεις μήνες, όταν ο Αρης «κατηφόρισε» προς την Γκιόνα είχε μια ντουζίνα μόνο αντάρτες, ενώ ο Μπελής δεν είχε ούτε δέκα.

Η ικανοποίηση είναι διάχυτη και οι μπαρουτοκαπνισμένοι νικητές του Γοργοπόταμου μαζί με τους ενθουσιώδεις Δομοκίτες θα ξεκινήσουν, την επομένη, για την Ευρυτανία.



Η πορεία τους είναι: Νέα Γιαννιτσού-Τσούκα-Σπερχειός-Φτέρη-Γαρδίκι Ομιλαίων. Στη διάρκειά της ο αριθμός τους διαρκώς αυξάνει από νέες κατατάξεις με χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτήν του παπά Κώστα Τζεβελέκα από την Κολοκυθιά, του ηρωικού Παπακουμπούρα.

Στο Γαρδίκι, στις 14 Δεκεμβρίου, θα γίνει η γενική συνέλευση σχεδόν 400 ανταρτών. Θα εκλεγεί 5μελές αρχηγείο, ένα 15μελές συντονιστικό όργανο και θα αποφασιστεί η καταδίωξη της ομάδας των λιποτακτών Γκέκα-Βάρδα καθώς και η «περιοδεία» των ανταρτών στην Ηπειρο για να συναντήσουν τον Ζέρβα.

Η πορεία θα συνεχιστεί προς Πουγκάκια (πτώση από το άλογο και αιμόπτυση του Αρη)-Κρίκελλο (απότιση φόρου τιμής στον δάσκαλο Σαξώνη) και στις 17 θα στρατοπεδεύσουν στο Μικρό Χωριό.

Το σκεπασμένο από πυκνή ομίχλη κρύο πρωινό της 18ης Δεκεμβρίου θα βρει τη Φάλαγγα Consonni [3] , στις 8 ακριβώς, να εξορμά προς την κατεύθυνση του Προυσού για να «χτενίσει», σύμφωνα με τον προγραμματισμό της επιχείρησης, και τη συγκεκριμένη περιοχή.

Από την άλλη μεριά το αντάρτικο τμήμα απολάμβανε, ύστερα από ένα χορταστικό πρωινό, κάποιες σπάνιες στιγμές ξεκούρασης οι οποίες όμως ανακόπηκαν βίαια καθώς ο λαχανιασμένος σύνδεσμος Κουτσογιέννης ήρθε από το Μεγάλο Χωριό φέρνοντας τα νέα. Τα καραούλια εντόπισαν μεγάλη ιταλική φάλαγγα να πλησιάζει στον Γαύρο. Επικράτησε αναστάτωση. Σε μια εσπευσμένη σύσκεψη του Αρη με τον Λευτεριά και τον Μπελή, αποφασίστηκε να χτυπηθεί ο εχθρός. Οι άμαχοι άρχισαν να ανηφορίζουν προς τη Χελιδόνα, ενώ οι αντάρτες έτρεξαν να πιάσουν θέσεις.

Δύο ομάδες [4] της Παρνασσίδας και δύο του Δομοκού πήραν θέση στα υψώματα πίσω από το πέτρινο γεφύρι που ζεύει τον Ξηριά, τον χείμαρρο που κυλάει μέσα στη ρεματιά παράλληλα με τον χωματόδρομο που ενώνει το Μικρό με το Μεγάλο Χωριό (βλέπε σχεδιάγραμμα της μάχης). Διοικητής της διάταξης -ποιος άλλος;- ο έμπιστος και αποτελεσματικός Νικηφόρος (Δημήτριος Ν. Δημητρίου) που με μια ομάδα της Παρνασσίδας «έπιασε» την αριστερή όχθη του χειμάρρου.

Η αυτοαποκαλούμενη 6η Δομοκίτικη Ομάδα του καπεταν Οθρυ (Γιώργος Δουατζής) ταμπουρώθηκε ακόμα πιο αριστερά, δίπλα στον Νικηφόρo, στην ξεροπλαγιά που οι ντόπιοι ονομάζουν Τσίρη.

Στη δεξιά όχθη και λίγο πιο ψηλά τη θέση κατέλαβε η άλλη ομάδα της Παρνασσίδας, με επικεφαλής τους Λάμπρο-Πελοπίδα. Τέλος, ακόμη πιο δεξιά τάχθηκε η άλλη ομάδα του Δομοκού με τον επίσης Νικηφόρο (δάσκαλο Ν. Καρκάνη). Σχηματίστηκε έτσι ένα πέταλο το οποίο αποσκοπούσε να εγκλωβίσει μέσα στη ρεματιά όσο περισσότερους επιτιθέμενους. Ο Αρης κράτησε την κύρια δύναμη, σαν εφεδρεία, ώστε να δώσει, την κατάλληλη στιγμή, το αποφασιστικό χτύπημα.

Οι μαχητές ταμπουρώθηκαν όσο καλύτερα μπορούσαν και με το δάχτυλο στη σκανδάλη ατένιζαν νευρικά απέναντι στο Μεγάλο Χωριό.

Πράγματι στις 11.45 η ιταλική φάλαγγα εμφανίστηκε να εισέρχεται στο Μεγάλο Χωριό, ενώ ένα μεγάλο τμήμα της μπήκε στη ρεματιά με κατεύθυνση το Μικρό Χωριό.

Ηταν ολόκληρο το ΙΙ/12 που με εμπροσθοφυλακή τον 6ο Λόχο όλο και πλησίαζε το γεφύρι, με τον λοχαγό του Werther Marvelli να βρίσκεται μπροστά και ταυτόχρονα στο στόχαστρο της αραβίδας του Νικηφόρου. Βάδιζε, στην ανηφόρα, χωρίς καμία προφύλαξη, ούτε ένας ανιχνευτής μπροστά του και κάθε τόσο σταματούσε να πάρει ανάσα.

Και ενώ όλα φαίνονταν να πηγαίνουν κατά τα προβλεπόμενα, ανεξήγητα ο Marvelli έστριψε στα αριστερά τον λόχο του και άρχισε να ανηφορίζει ένα μονοπάτι που οδηγούσε στα πρώτα σπίτια στην ανατολική πλευρά του χωριού. Ο Νικηφόρος ξαφνιασμένος ζύγισε την κατάσταση και προκειμένου να χάσει τελείως τους Ιταλούς από το οπτικό του πεδίο έριξε τον πρώτο πυροβολισμό γκρεμίζοντας τον προπορευόμενο Marvelli. Αμέσως ξέσπασε μια κόλαση πυρός καθηλώνοντας το προπορευόμενο τμήμα που απεγνωσμένα έψαχνε τρόπους να καλυφθεί. Εδώ είναι που οι Ιταλοί είχαν και τις μεγαλύτερες απώλειες. Χάος επικράτησε για κάνα δεκάλεπτο.

Το ΙΙ/12 όμως ήταν ένα εμπειροπόλεμο τάγμα που σιγά σιγά άρχισε να συνέρχεται. Τα πολυβόλα και κυρίως οι όλμοι άρχισαν να στήνονται δημιουργώντας μια βάση πυρός και οι υπόλοιποι λόχοι ανασυντάχθηκαν και κινήθηκαν αργά αλλά σταθερά προς τις αντάρτικες θέσεις. Και ενώ τα πυρά των αμυνομένων άρχισαν να αραιώνουν, λόγω της πάγιας έλλειψης πυρομαχικών, τα ιταλικά πύκνωσαν και, το χειρότερο, στον χορό μπήκαν και τα πυρά των βαρέων όλμων από το Μεγάλο Χωριό. Για περίπου καμιά ώρα συνεχίστηκε η ανταλλαγή πυρών. Το βάρος της επίθεσης σήκωσαν κυρίως οι δύο ομάδες, του Νικηφόρου και του Οθρυ.

Στις 12.45 η κατάσταση επιδεινώθηκε όταν ένας λόχος του ΧΧΧVI από αριστερά και ένας του Ι/11 από τα δεξιά κινήθηκαν με σκοπό να υπερφαλαγγίσουν την αντάρτικη διάταξη.

Ο Αρης στάθμισε την κατάσταση και σήμανε [5] την απαγκίστρωση όλων των τμημάτων. Η υποχώρηση έγινε συντεταγμένα και σταδιακά. Οι μόνοι που παρέμειναν στις θέσεις τους ήταν ο Νικηφόρος και τρεις νεαροί Δομικίτες που βρίσκονταν ταμπουρωμένοι στα αριστερά του. Δεν αντιλήφθηκαν τα σαλπίσματα καθώς βρίσκονταν δίπλα από ένα βουερό ρέμα, δεχόμενοι καταιγιστικά πυρά.

Τελικά, με κινηματογραφικό τρόπο ενώθηκαν και αυτοί [6] με τους συντρόφους τους, αφήνοντας όμως πίσω τους νεκρό τον μικρότερο (17 χρόνων) από τους τρεις Κώστα Μπίρτσα (Κλέαρχο), από το Περίβλεπτο Φθιώτιδας. To σύνθημα-παρασύνθημα «Κλέαρχος-Μικρό Χωριό» θα ακούγεται, σε όλη τη διάρκεια της Κατοχής, στις σκοπιές των ανταρτών της Ρούμελης.

Στις 14.45 και με χίλιες προφυλάξεις οι Ιταλοί μπήκαν στο Μικρό Χωριό. Συνέλαβαν ομήρους και φυσικά πυρπόλησαν το χωριό.

Στον απολογισμό που έγινε οι αντάρτες μετρούν έναν νεκρό και τέσσερις ελαφρά τραυματίες. Οι Ιταλοί από τη μεριά τους έχουν 10 νεκρούς και 30 τραυματίες. Μεταξύ των τραυματιών ο λοχαγός Marvelli και ο υπολοχαγός Berti [7], o τελευταίος θα υποκύψει στα τραύματά του 9 ημέρες αργότερα.

Την επομένη η αντάρτικη δύναμη βρισκόταν μακριά ανενόχλητη στα Φιδάκια, συνεχίζοντας την πορεία της προς την Ηπειρο, ενώ οι Ιταλοί μουδιασμένοι συνέχισαν τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις προς τον Προυσό. Θα επιστρέψουν όμως δριμύτεροι στις 24 Δεκεμβρίου και θα ξεσπάσουν στους ομήρους εκτελώντας τους [8].

Η μάχη στο Μικρό Χωριό αποτελεί την πρώτη σύγκρουση αντάρτικου τμήματος με υπερδιπλάσια εχθρική δύναμη εφοδιασμένη με βαρέα όπλα, σε ανοιχτό πεδίο μάχης. Οι αντάρτες δεν υποχωρούν στη θέα οργανωμένου στρατού. Τον αντιμετωπίζουν σαν ίσος προς ίσο. Τον καθηλώνουν, του προκαλούν απώλειες και υποχωρούν συντεταγμένα όταν αυτό κρίνεται αναγκαίο. Μετά τη μάχη η φήμη του ΕΛΑΣ εκτοξεύεται και εθελοντές κατατάσσονται μαζικά, ενώ οι Ιταλοί συνειδητοποιούν έντρομοι ότι στα βουνά της κατεχόμενης Ελλάδας τον πρώτο λόγο έχει πλέον ο αντάρτικος στρατός.

Επεξηγήσεις

[1] Βαθμός των Μελανοχιτώνων αντίστοιχος του αντισυνταγματάρχη.
[2] Βλαχόφωνοι αυτονομιστές που συνεργάζονταν με τις ιταλικές δυνάμεις.
[3] Ο Botinni, στις 14 Δεκεμβρίου, θα κληθεί επειγόντως στην Αθήνα οπότε και ολόκληρη η φάλαγγα θα αποκαλείται πλέον Φάλαγγα Consonni.
[4] Δυνάμεως 15 ανδρών η κάθε μία.
[5] Το σήμα της υποχώρησης δόθηκε με τις σάλπιγγες να σημαίνουν παραπειστικά το «προχωρείτε», όπως είχε συμφωνηθεί.
[6] Ο Νικηφόρος κάνα δυο ώρες αργότερα και οι δύο Δομοκίτες (Ατρόμητος και Λέοντας) τα μεσάνυχτα.
[7] Αυτός είναι ο μόνος αξιωματικός που τελικά σκοτώθηκε στη μάχη. Ο Marvelli ανάρρωσε και επέστρεψε στη μονάδα τον Μάρτιο του 1943. Εν κατακλείδι δεν υπήρξε νεκρός αντισυνταγματάρχης, όπως δεν υπήρξε ποτέ και ιταλικό σύνταγμα Καρπενησίου.
[8] 13 όμηροι από το Μικρό και το Μεγάλο Χωριό. Οι δύο (ο ιερέας Δημ. Βαστάκης και ο ενωμοτάρχης Χαρ. Κατσίμπας) κάηκαν αφού τους εγκλώβισαν σε σπίτι που του έβαλαν φωτιά. Οι υπόλοιποι 11 θα εκτελεστούν στη θέση Λόγγοβες.

Βιβλιογραφία

1. Δημήτριος Ν. Δημητρίου: Αντάρτης στα βουνά της Ρούμελης.
2. Πάνος Λαγδάς: Αρης Βελουχιώτης: ο πρώτος του αγώνα.
3. Ιστορία της Εθνικής Αντίστασης 1941-1944. Εκδόσεις Αναγέννηση.
4. Archivo Ufficio Storico. Stato Maggiore Esercito.
Diario Storico Divisione Casale, Bimestre Novembre-Decembre 1942.
Diario Storico 12 RGT, Bimestre Novembre-Decembre 1942.
Diario Storico XXXVI Btg CC.NN Ciclisti, Trimestre Ottobre-Novembre-Decembre 1942.
5. Pier Paolo Battistelli Piero Crociani: Le Camicie Nere 1935-1945.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Λάμπρος Ζαχαρής
Ορόσημο για το Δίστομο η 25η Ιουνίου, οπότε και, όπως όλα δείχνουν, θα κριθεί αν θα εισπράξει ως αποζημίωση 70-80 εκατομμύρια ευρώ από τη Γερμανία μέσω Ιταλίας. Τι επισήμαναν στο Sputnik ο νεοεκλεγείς και ο απερχόμενος δήμαρχος του Διστόμου.

Τη μαύρη επέτειο των 75 ετών από το αλησμόνητο έγκλημα του Διστόμου σηματοδότησε η 10η Ιουνίου. Τέτοια μέρα, το 1944, οι Γερμανοί κατακτητές διέπραξαν μια πρωτοφανή θηριωδία στο συγκεκριμένο χωριό. Το Δίστομο έγινε παγκόσμια γνωστό για την αιματηρή κατάληξη τουλάχιστον 228 ατόμων που έπεσαν θύματα των νασζιστικών SS.

«Στο Δίστομο έγινε μια σφαγή σε άμαχο πληθυσμό, σε βρέφη, σε μικρά παιδιά, έγκυες. Από τους σφαγιασθέντες 58 ήταν παιδιά ήταν κάτω των 15 ετών. Αυτό είναι παραβίαση των διεθνών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Είναι έγκλημα και δεν πρέπει να μείνει ατιμώρητο», επισήμανε στο Sputnik ο απερχόμενος δήμαρχος Διστόμου Αράχωβας – Αντίκυρας, Γιάννης Γεωργάκος.

Οι κάτοικοι του Διστόμου διεκδικούν έως σήμερα δικαίωση για τα εγκλήματα σε βάρος των προγόνων τους.

«Όσα χρόνια και αν περάσουν πρέπει να τιμωρηθούν τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που διαπράχθηκαν όχι μόνο στο Δίστομο αλλά και σε άλλες περιοχές. Πρέπει να αντισταθούμε στην επανεμφάνιση του ναζισμού και του φασισμού», υπογράμμισε στο Sputnik, ο νεοκλεγείς δήμαρχος Διστόμου- Αράχωβας – Αντίκυρας Γιάννης Σταθάς.

Ένα από τα βασικά ζητήματα της μακροχρόνιας υπόθεσης διεκδικήσεων των γερμανικών αποζημιώσεων προς την Ελλάδα, είναι το θέμα των ιδιωτικών διεκδικήσεων, όπως είναι το ζήτημα του Διστόμου.
Αυτή τη στιγμή, το Δίστομο διεκδικεί στην Ιταλία, περιουσία των «Γερμανικών Σιδηροδρόμων», της κρατικής γερμανικής εταιρείας (που διαθέτει παράρτημα στη γειτονική χώρα), ως αποζημίωση.

Πώς φτάσαμε όμως ως εκεί;
«Το Δίστομο από το 2001, έχει κερδίσει με αμετάκλητη απόφαση από τον Άρειο Πάγο κατάσχεση γερμανικής περιουσίας στην Ελλάδα για τα ναζιστικά εγκλήματα. Πρόκειται για την κατάσχεση του ινστιτούτου Goethe. Η απόφαση δεν έχει εκτελεστεί γιατί πρέπει να μπει η υπογραφή του Υπουργού Δικαιοσύνης. Αυτό το ζήτημα είναι καθαρά κυβερνητική απόφαση. Έως σήμερα δεν έχει υλοποιηθεί», υπογράμμισε ο Γ. Γεωργάκος
Οι κάτοικοι του Διστόμου όμως, αποφάσισαν να μεταφέρουν τις διεκδικήσεις τους, ζητώντας να εκτελεστεί η απόφαση στην Ιταλία.

«Η υπόθεση πήγε στην Ιταλία, γιατί καμία άλλη χώρα δεν ήθελε να αναγνωρίσει την υπόθεση του Διστόμου. Τελικά θα εκδικαστεί από ένα δικαστήριο, βεληνεκούς του Αρείου Πάγου», τόνισε ο Γ. Γεωργάκος.

Το 2008 το ιταλικό Εφετείο αποδέχτηκε την τελεσίδικη απόφαση της ελληνικής Δικαιοσύνης κατά της Γερμανίας. Μάλιστα, αποδέχτηκε την εκτέλεσή της στην Ιταλία. Τότε, η Γερμανία προσέφυγε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, διεκδικώντας την ασυλία του γερμανικού κράτους απέναντι σε αξιώσεις ιδιωτών. Το 2012, το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης δικαίωσε τους Γερμανούς στη διαμάχη της με το ιταλικό κράτος για το θέμα του Διστόμου.

«Ωστόσο το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, αναγνώρισε ότι υπάρχουν διεκδικήσεις οι οποίες θα λυθούν μεταξύ διαπραγμάτευσης των δύο κρατών (Γερμανίας και Ιταλίας)», επισημαίνει ο νεοεκλεγείς δήμαρχος Διστόμου.

Την υπόθεση επανέφερε το 2014 το ιταλικό Συνταγματικό Δικαστήριο και έπειτα από τις ενέργειες των Διστομιτών. Ειδικότερα, το ιταλικό συνταγματικό δικαστήριο απεφάνθη ότι η ασυλία των διαφόρων κρατών δεν ισχύει σε περιπτώσεις εγκλημάτων πολέμου και εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας. Την ίδια στιγμή, απεφάνθη ότι η Ιταλία έχει τη δυνατότητα να διεκδικήσει αποζημιώσεις από τη Γερμανία για μαζικές εκτελέσεις του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Οι προσφυγόντες, με αιχμή του δόρατος τον Γερμανό δικηγόρο Γιοακίμ Λάου, κατόρθωσαν να δεσμεύσουν χρήματα της κρατικής γερμανικής εταιρείας που έχει παράρτημα στο ιταλικό έδαφος. Πρόκεται για περιουσία του γερμανικού δημοσίου στο ιταλικό έδαφος και η είσπραξή τους θα κριθεί τελικά από τη σχετική δικαστική απόφαση.

«Ο δικηγόρος μας, κατόρθωσε να μπλοκάρει κάποια χρήματα από τους Γερμανικούς Σιδηροδρόμους, οι οποίοι έχουν παράρτημα στην Ιταλία. Μιλάμε για ένα ποσό της τάξεως των 70-80 εκατομμύρια ευρώ. Η εκδίκαση γίνεται στις 25 Ιουνίου, από το ανώτατο ακυρωτικό δικαστήριο της Ρώμης. Αν εκτελεστεί η απόφαση μέσω Ιταλίας, εισπράττουμε τα χρήματα ανεξάρτητα από το αν βάλει την υπογραφή της ή όχι η ελληνική κυβέρνηση», ανέφερε ο Γιάννης Σταθάς.

Πέρα από αυτό, ο νεοκλεγείς δήμαρχος Διστόμου - Αράχωβας – Αντίκυρας Γιάννης Σταθάς εξηγεί ότι υπάρχουν τρία επιπλέον ζητήματα για τις γερμανικές αποζημιώσεις, που ο ίδιος γνωρίζει διεξοδικά, καθότι διετέλεσε μέλος του Εθνικού Συμβουλίου της Επιτροπής για τις Γερμανικές Επανορθώσεις και Αποζημιώσεις αλλά και μέλος της διακομματικής επιτροπής της Βουλής για τις αποζημιώσεις (2013-2015).

«Δεν πρέπει να ξεχνάμε τις ολοσχερείς καταστροφές που πρέπει να αποζημιωθούν. Δρόμοι, γεφύρια, ζωικό κεφάλαιο, βιοτεχνίες κλπ. Αυτό είναι κοστολογημένο με βάση την διακομματική επιτροπή της Βουλής γύρω στα 300 δις. ευρώ.

Το δεύτερο ζήτημα έχει να κάνει με το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο. Μόνο μια φορά η Ελλάδα δάνεισε κάποιον στην ιστορία της, το 1942, τη Γερμανία. Η Ελλάδα δάνεισε τα χρήματα για να συντηρηθεί ο γερμανικός κατοχικός στρατός. Αυτό κοστολογείται γύρω στα 15 δισ. ευρώ.

Το τρίτο ζήτημα έχει να κάνει με τις αρχαιότητες που λεηλατήθηκαν και κλάπηκαν από τη χώρα.Αυτό είναι το μόνο ζήτημα που συνεργάζονται οι Γερμανοί και πράγματι επιστρέφουν αρχαία πίσω στη χώρα» εξήγησε χαρακτηριστικά.

Στα θετικά για τις αποζημιώσεις σύμφωνα τόσο με τον απερχόμενο όσο και με τον νεοεκλεγέντα δήμαρχο είναι η ρηματική διακοίνωση, με την οποία η ελληνική κυβέρνηση καλεί τη γερμανική πλευρά να προσέλθει σε διαπραγματεύσεις για την «επίλυση του εκκρεμούς ζητήματος των αξιώσεων της Ελλάδας από τη Γερμανία για την καταβολή πολεμικών επανορθώσεων και αποζημιώσεων από τον Πρώτο και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο», όπως έχει αναφερθεί και σε σχετική ανακοίνωση του Υπουργείου Εξωτερικών.

Στις 4 Ιουνίου, ο πρέσβης της Ελλάδας στο Βερολίνο, επέδωσε τη ρηματική διακοίνωση, στο γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών, σε συνέχεια της απόφασης που ελήφθη με ευρεία πλειοψηφία στις 17 Απριλίου από τη Βουλή λαμβάνοντας υπόψη το σχετικό πόρισμα της Διακομματικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τη διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών προς τη χώρα μας.

«Το ζήτημα των επανορθώσεων θεωρείται λήξαν τόσο από νομικής όσο και από πολιτικής απόψεως», δήλωσε πριν από λίγες ημέρες εκπρόσωπος του γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών, σχολιάζοντας τη ρηματική διακοίνωση.

«Η επόμενη ελληνική κυβέρνηση αλλά και όλοι οι Έλληνες θα έπρεπε να περιμένουν μια πιο επίσημη και μάλιστα γραπτή απάντηση, από το γερμανικό κράτος» επισήμανε ο Γιάννης Σταθάς.


* © Φωτογραφία : Menelaos Myrillas / SOOC

πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

75 χρόνια από τη σφαγή του Διστόμου,
19 χρόνια από την αμετάκλητη απόφαση του Αρείου Πάγου για την αποζημίωση των θυμάτων από τη Γερμανία,
η Κυβέρνηση φεύγει από την εξουσία χωρίς να έχει υπογράψει ο Υπουργός Δικαιοσύνης για την εκτέλεση της δικαστικής απόφασης αποζημίωσης των θυμάτων του Διστόμου.

Μία υπογραφή αρκούσε, για να εκτελεσθεί η απόφαση και να υποχρεωθεί η Γερμανία να πληρώσει.

Το ότι αυτή η υπογραφή δεν μπήκε ποτέ, αποδεικνύει ότι όλα τα υπόλοιπα είναι κινήσεις εντυπωσιασμού μιας Κυβέρνησης με μηδενική αξιοπιστία, υπόδουλης και εθελόδουλης.

Η Πλεύση Ελευθερίας έχει την Διεκδίκηση των Γερμανικών Οφειλών μεταξύ των 6 πολιτικών προτεραιοτήτων της.

Και θα παλέψει για αυτή τη διεκδίκηση, που είναι ιστορικό μας χρέος.
Προς αυτούς που έχασαν τη ζωή τους, τις οικογένειές τους
Και προς τις σημερινές και τις επόμενες γενιές

Πλεύση Ελευθερίας
#Δίστομο
#Γερμανικές_οφειλές
#plefsieleftherias
#koitame_mprosta

Την πεποίθηση πως ο τάφος της Βεργίνας που ανακάλυψε ο Μανόλης Ανδρόνικος πριν από 40 χρόνια δεν είναι του Φιλίππου, αλλά του Μεγάλου Αλεξάνδρου, εκφράζει η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ.

Σε εκτενή συνέντευξή της για το θέμα στο Πρακτορείο Magazine, η ακαδημαϊκός συντάσσεται με τη θεωρία Αμερικανών επιστημόνων, πως ευρήματα στον τάφο της Βεργίνας συνηγορούν προς την κατεύθυνση αυτή. Πως δηλαδή, αντίθετα με τις αναφορές που ήθελαν τον Μέγα Αλέξανδρο να θάβεται στην Αλεξάνδρεια, το σώμα του στρατηλάτη επέστρεψε στη Μακεδονία.

«Αμερικανοί ανθρωπολόγοι, βρήκαν ένα σκελετό εκτός του τάφου, αλλά στη Βεργίνα. Ο σκελετός φέρνει ένα τραύμα στην κνήμη, ακριβώς όπως ήταν του Φιλίππου» σημειώνει η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ και προσθέτει: «Οπότε, ο σκελετός αυτός που είναι και μεγαλύτερος από το θώρακα που έχουν βρει στη Βεργίνα και ο οποίος θώρακας είναι ακριβώς ο ίδιος που φορούσε ο Μεγαλέξανδρος στη μάχη των Γαυγαμήλων, στο περίφημο ψηφιδωτό της Πομπηίας».

Οι Αμερικανοί ερευνητές αναφέρουν πως βρέθηκαν στον σκελετό ίχνη ορυκτού, που σύμφωνα με ανάλυση του «Δημόκριτου» μπορούσε να το συναντήσει κανείς μόνο στην περιοχή της Αιγύπτου και το χρησιμοποιούσαν για την ταρίχευση των σωμάτων, κατά την μουμιοποίηση.

«Έχουμε το Μέγα Αλέξανδρο στη Βεργίνα»

«Από κάτι τέτοια λέω να ξυπνήσουμε. Έχουμε το Μέγα Αλέξανδρο στη Βεργίνα» σημειώνει εμφατικά η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ. Η Ακαδημαϊκός θεωρεί πως ο ισχυρισμός της θα μπορούσε να εξακριβωθεί με ειδική εξέταση στους τρεις σκελετούς.

«Άλλωστε, υπάρχει ένα ολόκληρο βιβλίο του Παπαζώη, ο οποίος από την αρχή φώναζε ότι ήταν ο Μέγας Αλέξανδρος και όχι ο Φίλιππος. Όλοι δέχονται ότι σε έναν από τους βασιλικούς τάφους της Βεργίνας, υπάρχει ο σκελετός του μικρού Αλεξάνδρου, του γιου του δηλαδή. Αυτόν τον βρήκαν στεφανωμένο. Είναι όλοι σίγουροι ότι είναι ο μικρός» αναφέρει για το θέμα η Αρβελέρ.

Η συνομιλία με τον Μανόλη Ανδρόνικο για τον Μέγα Αλέξανδρο

Η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ είχε μάλιστα εκφράσει τις αμφιβολίες της και στον ίδιο τον αρχαιολόγο που συνέδεσε το όνομά του με την ανακάλυψη του τάφου της Βεργίνας.

«Στο “χρονικό της Βεργίνας” ο Ανδρόνικος λέει: “όταν είδα τον Μεγαλέξανδρο στη ζωφόρο, στεφανηφόρο, είπα ‘Μεγαλέξανδρος’, αλλά όντας σίγουρος ότι ο Μεγαλέξανδρος είναι θαμμένος στην Αλεξάνδρεια τον απέκλεισα» σημειώνει για το σκεπτικό που οδήγησε τον Ελληνα αρχαιολόγο στο συμπέρασμα πως δεν πρόκειται για τον τάφο του Μεγάλου Αλεξανδρου. «Υπάρχουν πάνω από πενήντα μνείες ότι ο Αλέξανδρος είναι στην Αλεξάνδρεια. Τις έπιασα μία μία» πρόσθετε ο Ανδρόνικος τότε.

Όπως όμως σημειώνει η κα. Αρβελέρ, όλες οι μνείες για την ταφή του Αλεξάνδρου στην Αλεξάνδρεια είναι τρεις αιώνες μετά. «Μέσα στον τάφο του λεγομένου Φιλίππου υπάρχει το ομοίωμα του Αλεξάνδρου. Λέω στον Ανδρόνικο “Βρε Μανώλη, είναι δυνατόν βασιλεύς βασιλεύων να είναι μέσα σε τάφο, αν είναι ο Φίλιππος; Γιατί, αν ήταν ο Φίλιππος τότε ο Αλέξανδρος ήταν βασιλεύς βασιλεύων και τον βάζουν μέσα σε τάφο;”. “Έλα βρε Ελένη, ο Αλέξανδρος είναι θαμμένος στην Αλεξάνδρεια”, μου είπε». 

πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ως άνθρωπος που πέρασε αμέτρητες ώρες μπροστά σε πίνακες, κάτω από κιονόκρανα , πάνω από ψηφιδωτά, έχω κάθε λόγο να στεναχωριέμαι όταν πραγματικά διαμάντια της Τέχνης "πληγώνονται". 

Στην Παναγία των Παρισίων όμως, που φλέγεται, τα πράγματα είναι χειρότερα. Ο συμβολισμός της ξεπερνά την καλλιτεχνική της αρτιότητα. 

Εκεί μέσα ο Κόσμος διαχωρίστηκε οριστικά από τους αυτοαποκαλούμενους "απεσταλμένους του Θεού", όταν ο μέγας Ναπολέων, κατά τη στέψη του, πήρε την κορώνα από χέρια του Πάπα και την τοποθέτησε μόνος του στο κεφάλι του, γράφοντας την πιο τρανή σελίδα των όσων ήδη είχαν γραφτεί στα βιβλία του Διαφωτισμού. 

Οι επικριτές του θα τον πουν αλαζόνα. 

Ο Ναπολέων, όμως, είπε με την πράξη του την αλήθεια: Γινόταν αυτοκράτορας με βάση τις δικές του αξίες και όχι λόγω θρησκευτικής χειροτονίας. 

Κουτσή, στραβή, πληγωμένη, γεμάτη λάθη και ήττες.....η επανάσταση είχε νικήσει....

Thanasis Vikopoulos


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Με αφορμή μια ανάρτηση στο διαδίκτυο είπα να γράψω
για “μύθο”, αφού δεν είναι εφικτό να τον “ζήσουμε”


Διαβάζουμε λοιπόν στο διαδίκτυο: “Το μεγαλύτερο μυθολογικό πάρκο ανοίγει τις πόρτες του στη ΛΑΡΙΣΑ! Από 15 ΜΑΡΤΙΟΥ 2019 έως 2 ΙΟΥΝΙΟΥ 2019 ένα διασκεδαστικό εκπαιδευτικό ταξίδι στην εποχή του μυθικού υπερήρωα, Ηρακλή, ξεκινά για μικρούς και μεγάλους στον Πολυχώρο Θεσσαλία...”

Πού; Στη Λάρισα. Και ποια είναι η σχέση της Λάρισας με τον Ηρακλή; Όμως η Τραχίνα και η Ηράκλεια, η Πυρά και οι Λιχάδες νήσοι είναι εδώ! Ο Ηρακλής, η Δηιάνειρα, ο Ύλλος, η Ιόλη, ο Λίχας και ο Φιλοκτήτης είναι εδώ! Η Λαμία τα αγνοεί ως στοιχεία της ζωής του μυθικού ήρωα ή δεν θέλει να αναφέρεται σ’ αυτά. Οι ηγεσίες της τοπικής αυτοδιοίκησης και των δύο βαθμών εξακολουθούν να τα θεωρούν άγνωστα γράμματα. Έχουμε κουραστεί να αναφερόμαστε και να γράφουμε γι’ αυτά.

Σύμφωνα με τον μύθο, όταν ο Ηρακλής κυρίευσε την Οιχαλία και σκότωσε τον Εύριπο και τα παιδιά του, ανέθεσε στον Λίχα να οδηγήσει την ερωμένη του Ιόλη και τα λάφυρα στην Τραχίνα, ενώ ο ίδιος θα έθαβε τους νεκρούς. Ακόμη επειδή ήθελε να τιμήσει τον Δία Κηναίο, ζήτησε από τον κήρυκά του τον Λίχα να του φέρει από το ανάκτορο έναν χιτώνα και ένα ιμάτιο. Ο Λίχας οδήγησε την Ιόλη στην Τραχίνα και αποκάλυψε στη σύζυγο του Ηρακλή Δηιάνειρα τον έρωτα του ήρωα για τη νέα. Η Δηιάνειρα τότε άλειψε τον χιτώνα με το αίμα του Κένταυρου Νέσσου το οποίο ήταν όμως δηλητηριασμένο, πιστεύοντας ότι ήταν ερωτικό φίλτρο για να ξεχάσει ο Ηρακλής τον έρωτά του με την Ιόλη (έτσι της είχε πει ο Κένταυρος Νέσσος), και τον έδωσε στον Λίχα. Όταν ο Ηρακλής φόρεσε τον χιτώνα αυτός κόλλησε με τον ιδρώτα στο σώμα του και άρχισε να καίγεται. Ο Ηρακλής, μέσα στους αφόρητους πόνους του άρπαξε τον Λίχα και τον πέταξε στη θάλασσα. Τέλος σύμφωνα με την παράδοση όταν ο Λίχας έπεσε στη θάλασσα μεταμορφώθηκε και το κεφάλι του είναι η Νήσος Στρογγυλή και το σώμα του τα Λιχαδονήσια.

Οι πόνοι του Ηρακλή ήταν τόσο φρικτοί, ώστε τρελάθηκε. Μάζεψε ξύλα και παρακαλούσε κάποιον να τον κάψει. Ο Φιλοκτήτης άναψε την φωτιά και ο ημίθεος, αφού δώρισε στον φίλο του το τόξο με τα δηλητηριώδη βέλη του για να τον ευχαριστήσει, τυλίχτηκε στις φλόγες. Ο Δίας, μην αντέχοντας να βλέπει τον γιό του να υποφέρει, έριξε τον κεραυνό του στο σημείο που ανέβλυσε ο Γοργοπόταμος (το σπηλαιοβάραθρο της Καταβόθρας) και τον ανέβασε στον Όλυμπο.

Κοντά στα Πυρά του Ηρακλέους διατηρούνται σπόνδυλοι κιόνων, τμήματα του θριγκού και τριγλύφων, οι οποίοι ανήκουν σε πρόστυλο δωρικό ναό του 3ου αιώνα π.Χ., ο οποίος ήταν αφιερωμένος στον Ηρακλή. Νότια του ναού υπάρχει ο βωμός, ο οποίος χρησιμοποιήθηκε από την αρχαϊκή εποχή μέχρι την περίοδο της Ρωμαιοκρατίας, οπότε και έγινε επέκταση του αρχικού περιγράμματος και οριοθέτησή του με λιθόπλινθους.

Μέγας ήρωας των Ελλήνων και ημίθεος ο Ηρακλής, αλλά από γυναίκα το 'βρε - και μάλιστα τη δική του, τη Δηιάνειρα. Μας τα διηγείται με το δικό του ποιητικό αλλά και άκρως θεατρικό τρόπο ο Σοφοκλής, σε μία από τις μάλλον παραγνωρισμένες τραγωδίες του, τις «Τραχίνιες» - γυναίκες από την Τραχίνα, δηλαδή. Η Τραχίνα ήταν μια τοποθεσία στη βουνοπλαγιά της Οίτης, μακριά από πόλεις και κοινωνική ζωή. Εκεί ζούσε η Δηιάνειρα με τον γιο της, και γιο του Ηρακλή, Υλλο, περιμένοντας μια ζωή τον μεγάλο ήρωα των άθλων, που γυρνούσε εδώ κι εκεί, μακριά από τη συζυγική και σπιτική εστία. Αλλά καλύτερα να μη γύριζε. Γιατί επιστρέφοντας, έφερε μαζί του και μια άλλη σύζυγο, τη νέα και όμορφη Ιόλη, πράγμα που εντέλει κόστισε τη ζωή του, αλλά και τη ζωή της άτυχης Δηιάνειρας

Επίσης, το φαράγγι του Ασωπού σύμφωνα με το μύθο, δημιουργήθηκε από τον Ηρακλή όταν, ποτισμένος από το ερωτικό φίλτρο της Δηιάνειρας ανάμεσα σε φριχτούς πόνους ανέβαινε το βουνό, παρασέρνοντας στο διάβα του ότι έβρισκε μπροστά του και σκάβοντας με τα χέρια του τη γη.

Στην πλαγιά δίπλα στο φαράγγι, βρισκόταν η αρχαία πόλη Ηράκλεια που δημιουργήθηκε από τους Σπαρτιάτες το 497 π.Χ. στο πέρασμα από τη βόρειο για την νότια Ελλάδα και ήταν αφιερωμένη στον Ηρακλή. Η πόλη της Ηράκλειας είναι η συνέχεια της μυθικής Τραχίνας. Στην πόλη αυτή ο Ηρακλής έζησε με τη Διηάνειρα και το γιο τους τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Ο Παυσανίας αναφέρει ότι οι κάτοικοι της επιδείκνυαν με περηφάνια στους ξένους τον τάφο της Δηιάνειρας που υπήρχε στην πόλη.

Έχουμε την απορία πότε η αυτοδιοίκηση, ο Δήμος της Λαμίας, θα μπορέσει να εντάξει μέσα στα σχέδιά της την ανάδειξη αυτής της περιοχής και του ονόματος του Ηρακλή. Είναι ανάξιο λόγου; Μα οι άλλοι γιατί το θεωρούν σημαντικό και κάνουν τόσα και τόσα γύρω από το όνομα και τους μύθους του Ηρακλή; Τι τελικά είναι γι’ αυτούς «άξιο λόγου»;; πότε θα μας το πουν;;


Λαμία, 13/4/2019

Στέφανος Σταμέλλος

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Στη Σερβία βρέθηκαν δύο επιστολές που είχε γράψει ο γνωστός σερβοαμερικανός επιστήμονας και εφευρέτης Νίκολα Τέσλα, και οι οποίες θεωρούνταν μέχρι πρότινος χαμένες. Τη σχετική ανακοίνωση έκανε η εταιρεία πολιτισμού και ιστορίας «Αντλιγκάτ».

Οι επιστολές γράφτηκαν τον Δεκέμβριο του 1934 και έχουν ως αποστολέα τον γενικό πρόξενο του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας στη Νέα Υόρκη Ράντοε Γιανκόβιτς. Στις επιστολές του ο Τέσλα μιλάει για τον σερβικής καταγωγής φυσικό Μιχαήλ Πούπινα.

Κατά το παρελθόν οι ιστορικοί θεωρούσαν ότι μεταξύ του Τέσλα και του Πούπινα υπήρχε διένεξη όπως και ότι επί χρόνια δεν μιλούσαν μεταξύ τους. Απέδιδαν μάλιστα τις μεταξύ τους πολιτικές διαφωνίες στην πολυπλοκότητα του σερβικού χαρακτήρα. Ωστόσο στις επιστολές του αυτές ο Τέσλα μιλάει για τον Πούπινα με σεβασμό.

«Οι επιστολές αυτές ανατρέπουν σε μεγάλο βαθμό την ευρέως διαδεδομένη άποψη που επικρατούσε για τις συγκρουσιακές σχέσεις μεταξύ των δύο επιστημόνων και επιβεβαιώνουν τα αφηγήματα εκείνα που υποστήριζαν ότι οι σχέσεις τους αποκαταστάθηκαν λίγο πριν από τον θάνατο του Πούπινα. Γίνεται πλέον εντελώς σαφές ότι, τη στιγμή που γράφτηκαν οι επιστολές αυτές, τρεις μήνες πριν από τον θάνατο του Πούπινα, δεν υπήρχε διένεξη μεταξύ τους και αυτό που ήθελαν και οι δύο ήταν να συναντηθούν το συντομότερο», λέει ο ιδρυτής της εταιρείας «Αντλιγκάτ» Βίκτορ Λάζιτς.

Οι ερευνητές πάντως δεν διευκρινίζουν πού και πώς βρέθηκαν οι επιστολές αυτές του Τέσλα, ούτε αν τα ίχνη τους οδηγούν στο «αρχείο του Τέσλα» το οποίο ψάχνουν να βρουν επί δεκαετίες.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Η επίσημη "διαδικτυακή" εξήγηση που ακολουθεί, φοριέται πολύ αυτές τις μέρες τα τελευταία 10 τουλάχιστον χρόνια (γκουγκλάρετε και θα συμφωνήσουμε) και είναι η παρακάτω:

Γιατί τρώμε μπακαλιάρο σκορδαλιά.
Παραδοσιακό έδεσμα της ημέρας του Ευαγγελισμού, η οποία έχει πια διττή σημασία για τον Ελληνισμό, καθώς συμπίπτει από το 1838 με τον εορτασμό της Επανάστασης του 1821, είναι ο μπακαλιάρος και μάλιστα συνοδεία της γνωστής σκορδαλιάς. 
Η εξήγηση για τη γευστική αυτή συνήθεια είναι αρκετά απλή κι έχει να κάνει κυρίως με την αδυναμία των κατοίκων της ενδοχώρας να προμηθεύονται άμεσα και οικονομικά φρέσκο ψάρι. 
Παρά το ότι ο μπακαλιάρος δεν είναι ένα «ελληνικό» ψάρι, καθώς απαντάται κυρίως στις ακτές του βορειοανατολικού Ατλαντικού, το γεγονός ότι γίνεται παστός τον καθιστά ένα τρόφιμο φθηνό κι εύκολο στη συντήρηση. 
Ο μπακαλιάρος σκορδαλιά έφτασε στο ελληνικό τραπέζι περί τον 15ο αιώνα και καθιερώθηκε άμεσα ως το εθνικό φαγητό της 25ης Μαρτίου, καθώς με εξαίρεση τα νησιά μας, το φρέσκο ψάρι αποτελούσε πολυτέλεια για τους φτωχούς κατοίκους της ηπειρωτικής Ελλάδας. 
Έτσι, ο παστός μπακαλιάρος, που δεν χρειαζόταν ιδιαίτερη συντήρηση, αποτέλεσε την εύκολη και φθηνή συνάμα λύση, έθιμο που κρατά μέχρι τις μέρες μας.
Η άποψή μου όμως, που αν δεν κάνω λάθος, προέρχεται από τον μέγα για μένα αιρετικό ιστορικό, συγγραφέα, κριτικό κλπ Βασίλη Ραφαηλίδη (αν κάνω λάθος - οι διορθώσεις κι οι αντιρρήσεις δεκτές) είναι πως έχει να κάνει με κάτι καραβιές μπακαλιάρου που έπρεπε να ξεπουλήσουν οι Εγγλέζοι, στα χρόνια μετά την ανεξαρτησία που επέβαλαν, αλλά μπρατσέτα με Γάλλους και Ρώσους, (Ναυμαχία Ναυαρίνου).

Έμποροι από την φύση τους οι Άγγλοι λοιπόν (παντοκράτορες τότε) δεν είχαν πρόβλημα να βρίσκουν αγορές για ότι θέλανε ... να σπρώξουν.

Τώρα πως υιοθετήθηκε εκ των υστέρων από την εκκλησία και ντύθηκε με την εξήγηση να έχουν πρόσβαση σε ψάρι οι ηπειρώτες Έλληνες μάλλον χρειάζεται μεγαλύτερη διερεύνηση 😀

Μπακαλιάρος με κουρκούτι

Ας πάμε όμως στο σημαντικότερο, στην υπέροχη συνταγή του φίλου σεφ Χάρη Καρακεχαγιά (που εκτίθεται ως υποψήφιος σύμβουλος στην Δημοτική Κοινότητα του Σταυρού - να τον ψηφίσετε !!!)
Μπορείτε να ακολουθήσετε και άλλες καταπληκτικές συνταγές του από την σελίδα του HARIS COOK


Υλικά
1 φύλλo ξαρμυρισμένο μπακαλιάρο
σπορελαιο για το τηγάνισμα
κουρκούτι:
250 gr. αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
μπύρα
αλάτι – πιπέρι 

Εκτέλεση
Κόβουμε το ψάρι σε κομμάτια όχι πολύ μεγάλα και το στραγγίζουμε καλά σε απορροφητικό χαρτί. Ξεκινάμε το κουρκούτι σε μια λεκανίτσα προσθέτουμε την μπύρα το αλάτι και το πιπέρι, ανακατεύουμε με σύρμα και προσθέτουμε σιγά – σιγά το αλεύρι ανακατεύουμε πολύ καλά έως ότου γίνει ένας χυλός. Αφήνουμε για 15΄ λεπτά το κουρκούτι να ξεκουραστεί. Προσθέτουμε σπορέλαιο στο τηγάνι μας και σε καυτό λάδι θα αρχίσουμε να τηγανίζουμε τον Μπακαλιάρο, ανακατεύουμε καλά ξανά το κουρκούτι , βουτάμε ένα κομμάτι ψάρι σε λίγο αλεύρι και το τινάζουμε. Το βουτάμε στο κουρκούτι και το τοποθετούμε προσεκτικά στο καυτό λάδι. Χαμηλώνουμε την φωτιά μας και αφήνουμε να ροδίσει σε μέτρια προς δυνατή φωτιά, γυρίζουμε να τηγανιστεί και από την άλλη μεριά και να πάρει ένα ωραίο χρυσό χρώμα. Αφήνουμε σε απορροφητικό χαρτί να στραγγίσει. Σερβίρουμε τον μπακαλιάρο με σκορδαλιά και τηγανιτές πατάτες.

Για τη σκορδαλιά:
1/2 κ. ψωμί της προηγούμενης μέρας, χωρίς την κόρα
6-8 σκελίδες σκόρδο (αυξομειώστε ανάλογα με τις προτιμήσεις σας)
1 φλ. τσαγιού ελαιόλαδο
3-4 κ.σ. ξύδι
αλάτι πιπέρι. 

Χρησιμοποιείστε κανονικό, σταρένιο ψωμί και όχι μαύρο. Μουλιάζετε για λίγη ώρα το ψωμί σε νερό
Αφαιρείτε από τα σκόρδα το πράσινο φύτρο. Βάζετε στο μπλέντερ τα σκόρδα μαζί με το ψωμί καλά στυμμένο, αλάτι και πιπέρι και τα πολτοποιείτε. Προσθέτετε σιγά σιγά το ελαιόλαδο συνεχίζοντας το χτύπημα, εναλλάξ με το ξίδι. Δοκιμάζετε ενδιαμέσως τη γεύση. Σταματάτε το χτύπημα μόλις γίνει μια ομοιογενής αλοιφή.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Β. Δρακόπουλου

Από τον Σεπτέμβριο του 1814 η Φιλική Εταιρεία, δημιούργημα των Αθανασίου Τσακάλωφ, Εμμανουήλ Ξάνθου και Νικολάου Σκουφά, είχε αναλάβει την προετοιμασία του ξεσηκωμού – γράφει το Νational Geographic.
Οι ιδρυτές της επέλεξαν την Οδησσό ως βάση της Εταιρείας γιατί σε αυτήν υπήρχε ακμάζον από το εμπόριο ελληνικό στοιχείο, ήταν ασφαλής πόλη για τους ομογενείς, μια και ανήκε στη Ρωσική Αυτοκρατορία, και τέλος γιατί βρισκόταν κοντά στον ευρύτερο ελληνικό χώρο.

Οι Φιλικοί στην Οδησσό της Ουκρανίας ορκίζονταν στον
ελληνικό ναό της Αγίας Τριάδας που λειτουργεί και σήμερα

Οι τρεις φίλοι δημιούργησαν πέντε βαθμούς μελών και αργότερα πρόσθεσαν και δύο στρατιωτικούς βαθμούς. Δημιούργησαν, για λόγους ασφαλείας, ένα κρυπτογραφικό σύστημα αναγνώρισης και ονόμασαν Αρχήν την ανώτατη, αλλά ανύπαρκτη ακόμη, εξουσία του απελευθερωτικού κινήματος. Γύρω από την Αρχή σκόπιμα είχαν δημιουργήσει μιαν ατμόσφαιρα μυστηρίου και άφηναν να πλανάται η εντύπωση πως ίσως ήταν ο τσάρος. Η Εταιρεία σύντομα απέκτησε χιλιάδες μέλη, αποστόλους της ιδέας της επανάστασης. Η ορκωμοσία των πρώτων Φιλικών στην Οδησσό γινόταν στην ελληνική εκκλησία της Αγίας Τριάδας που λειτουργεί ακόμη και σήμερα.

Τον Φεβρουάριο του 1820 προτάθηκε στον ίδιο τον Καποδίστρια, υπουργό Εξωτερικών της Ρωσίας, να αναλάβει την αρχηγία της Εταιρείας, αλλά αυτός αρνήθηκε γιατί δεν πίστευε πως ο καιρός ήταν κατάλληλος για επαναστάσεις. Αντίθετα ο πρίγκιπας Αλέξανδρος Υψηλάντης, γιος του ηγεμόνα της Βλαχίας και της Μολδαβίας και υπασπιστής του τσάρου Αλεξάνδρου Α΄, ενθουσιώδης πατριώτης και ρομαντικός, δέχθηκε.


Ο ναός των Τριών Ιεραρχών στο Ιάσιο της Ρουμανίας
όπου ο Υψηλάντης κήρυξε την Επανάσταση
την 26η Φεβρουαρίου 1821
Λίγο μετά ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, επικεφαλής πλέον της Εταιρείας, επισπεύδει την εφαρμογή του επαναστατικού σχεδίου το οποίο είχε κυρίως χαρακτήρα αντιπερισπασμού, ώστε η επανάσταση στη Νότια Ελλάδα και ιδιαίτερα στην Πελοπόννησο να εξελιχθεί χωρίς την πίεση ισχυρών τουρκικών στρατευμάτων.

Ετσι, στις 26 Φεβρουαρίου του 1821 στην εκκλησία των Τριών Ιεραρχών του Ιασίου, ετελέσθη δοξολογία στη διάρκεια της οποίας ο Μητροπολίτης Βενιαμίν ευλόγησε την ελληνική σημαία και ο Αλέξανδρος Υψηλάντης ξεκίνησε την Επανάσταση.

Δυστυχώς, όμως, η άδεια την οποία παραχώρησε ο τσάρος για την είσοδο τουρκικών στρατευμάτων στις αποστρατιωτικοποιημένες ηγεμονίες οδήγησε στις 6-7 Ιουνίου του 1821 στη δραματική μάχη του Δραγατσανίου. Εκεί παρά τον ηρωικό αγώνα των Ιερολοχιτών τα επαναστατικά στρατεύματα ηττήθηκαν. Ο Υψηλάντης στη συνέχεια κατέφυγε στην Αυστρία όπου τον συνέλαβαν οι αυστριακές αρχές και τον φυλάκισαν ως το 1827. Εναν χρόνο μετά την απελευθέρωσή του πέθανε.


Το μνημείο στην πλατεία του Αγίου Γεωργίου της Πάτρας,
όπου στις 23 Μαρτίου 1821 ο Παλαιών Πατρών
Γερμανός ευλόγησε τη σημαία των επαναστατών
Στην Πελοπόννησο, ήδη από την 21η Μαρτίου, οι επαναστάτες κατέλαβαν τα Καλάβρυτα, στις 22 Μαρτίου ο Ανδρέας Λόντος ύψωσε τη σημαία της επανάστασης στη Βοστίτσα, το σημερινό Αίγιο, ενώ στις 23 Μαρτίου η φλόγα της επανάστασης ανάβει και στην Πάτρα. Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός στήνει στην πλατεία του Αγίου Γεωργίου μια κόκκινη σημαία με μαύρο σταυρό και ορκίζει τους αγωνιστές. Την ίδια ημέρα ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, επικεφαλής πολλών άλλων αγωνιστών, απελευθέρωσαν την Καλαμάτα και κήρυξαν την επανάσταση στον ναό των Αγίων Αποστόλων.

Ασφαλώς φαίνεται περίεργο το γεγονός της αναφοράς της 25ης Μαρτίου ως αρχής της επανάστασης στην Αγία Λαύρα και, μάλιστα, συνδυασμένης με την ευλογία του λαβάρου από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό. Το ίδιο λάβαρο που χρησιμοποίησε ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος στις συγκεντρώσεις που αφορούσαν τις ταυτότητες και το οποίο ουδεμία σχέση έχει ακόμη και με το λάβαρο των επαναστατών που ευλόγησε στην πλατεία του Αγίου Γεωργίου των Πατρών ο Παλαιών Πατρών Γερμανός. Το οποίο ήταν κόκκινο με μαύρο σταυρό στη μέση. Αλλωστε στην ίδια πλατεία υπάρχει και μνημείο που αφορά την εν λόγω εκδήλωση. Φαίνεται, πάντως, ότι η 25η Μαρτίου δεν ορίστηκε χωρίς να υπάρχει κάποιος λόγος, πέρα από τον συνδυασμό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Σύμφωνα με στοιχεία τα οποία σχετίζονται με τους αρχικούς σχεδιασμούς του Υψηλάντη η έναρξη της επανάστασης στην Πελοπόννησο είχε σχεδιαστεί για την 25η Μαρτίου.

Στο κοιμητήριο του Δραγατσανίου στη Ρουμανία υπάρχει το Μνημείο των Πεσόντων Ιερολοχιτών

 Στις 23 Μαρτίου o Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης
κήρυξαν την Επανάσταση στην Καλαμάτα στον ναό των Αγίων Αποστόλων,
που εξακολουθεί να λειτουργεί και σήμερα



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η “Επιτροπή Πρωτοβουλίας για την προβολή του έργου και τη διατήρηση της μνήμης του Γιάννη Πασαλίδη” καλεί όλους τους πολίτες, άνδρες και γυναίκες την ερχόμενη Παρασκευή , 15 Μαρτίου και ώρα 5μμ, ημερομηνία θανάτου του αείμνηστου πολιτικού πριν από 51 χρόνια , να συγκεντρωθούν στον τάφο του στα Κοιμητήρια Καλαμαριάς και να αποτίσουν φόρο τιμής στον αείμνηστο πολιτικό.

Η Επιτροπή Πρωτοβουλίας
  • Γιάννης Νισύριος , δικηγόρος Θεσσαλονίκης , εγγονός του Γιάννη Πασαλίδη
  • Σπύρος Κουζινόπουλος, δημοσιογράφος, συγγραφέας-ιστορικός, δημοτικός σύμβουλος Δήμου Θερμαϊκού
  • Μανόλης Λαμτζίδης, δικηγόρος Θεσσαλονίκης, πρ. Πρόεδρος Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης, Αντιπρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου Καλαμαριάς
  • Κώστας Πασαλίδης, συνδικαλιστής στο Σωματείο Εργαζομένων της ΔΕΗ (Κοζάνη), μέλος της Ευξείνου Λέσχης Πτολεμαϊδας
  • Καίτη Τσαρουχά-Κομψοπούλου


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ήταν η τελευταία ώρα της τελευταίας ημέρας μιας μακράς και απογοητευτικής ανασκαφής, και η Καλλιόπη Λιμναίου - Παπακώστα ήταν έτοιμη να επιστρέψει στο σπίτι της. Για 14 χρόνια η Ελληνίδα αρχαιολόγος αναζητούσε στους Κήπους Σαλαλάτ, ένα δημόσιο πάρκο στην καρδιά της Αλεξάνδρειας της Αιγύπτου,  ίχνη του Μεγάλου Αλεξάνδρου, του αρχαίου κατακτητή-φαραώ που έδωσε στην πόλη το όνομα του. Τώρα ήταν η ώρα να φύγει με άδεια χέρια.

Τότε, ένα κομμάτι χώματος μετατοπίστηκε στο λάκκο και οι βοηθοί της κας Παπακώστα την κάλεσαν για να επιθεωρήσει ένα κομμάτι από λευκό μάρμαρο βγαλμένο  από το βρώμικο χώμα. Ήταν απογοητευμένη από την εκσκαφή, αλλά όταν η κα Παπακώστα είδε την λάμψη του λευκού μαρμάρου, αισθάνθηκε μια έκρηξη ελπίδας."Προσευχήθηκα", λέει. «Ήλπιζα ότι δεν ήταν μόνο ένα κομμάτι μαρμάρου».

Η προσευχή της εισακούσθηκε. Το τεχνούργημα αποδείχθηκε ένα πρώιμο Ελληνιστικό άγαλμα που φέρει κάθε σφραγίδα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ήταν ένα ισχυρό κίνητρο για την αποθαρρυμένη αρχαιολόγο να συνεχίσει να σκάβει.


Η αρχαιολόγος Καλλιόπη Παπακώστα κάνει ανασκαφές για περισσότερα από 20 χρόνια με την ελπίδα να βρει τον τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου. "Έχω ένα όνειρο," λέει, "και θα συνεχίσω μέχρι να το εκπληρώσω."

Επτά χρόνια αργότερα, η κα Παπακώστα, η οποία διευθύνει το Ελληνικό Ινστιτούτο Ερευνών του Αλεξανδρινού Πολιτισμού, έσκαψε 35 πόδια κάτω από τη σύγχρονη Αλεξάνδρεια και αποκάλυψε τη βασιλική συνοικία της αρχαίας πόλης.

Ο χαμένος τάφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου πραγματοποίησε πρεμιέρα στην έδρα του National Geographic στις Η.Π.Α. τη Δευτέρα στις 4 Μαρτίου.
"Αυτή είναι η πρώτη φορά που έχουν βρεθεί τα αρχικά θεμέλια της Αλεξάνδρειας", λέει ο Fredrik Hiebert, αρχαιολόγος της National Geographic Society. 
Μετά από 14 χρόνια άσκοπης εκσκαφής, η Παπακώστα αποκάλυψε αυτό το πρώιμο ελληνιστικό μαρμάρινο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, που τώρα εκτίθεται στο Εθνικό Μουσείο της Αλεξάνδρειας. Η ανακάλυψη, λέει, ήταν η "μεγαλύτερη στιγμή" της.


πηγή: National Geographic



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Επιφανείς αρχαίοι έλληνες παιδεραστές‒ομοφυλόφιλοι
«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους ανθρώπους,
τους χωρίς ιδιαίτερη ανάπτυξη...

»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες και τα νεαρά παιδιά),
που διακρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Αφροδίτη,
που δεν προέκυψε από την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος... πώς στερείται παραφοράς...

Έτσι, όσοι εμπνέονται από το αρσενικό φύλο, 
ερωτεύονται το φύλο, το οποίο εκ φύσεως
έχει μεγαλύτερη ρώμη και περισσότερη ευφυία».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c

Ο όρος «παιδεραστία» στα αρχαία ελληνικά κείμενα νοείται ως η διαστροφή του γενετήσιου ένστικτου του σφοδρού ερωτικού πάθους άνδρα προς τα αγόρια, προς ικανοποίηση του οποίου επιζητείται η σαρκική απόλαυση. Γιʼ αυτό το λόγο η λέξη «παιδεραστής» λεγόταν από τους αρχαίους κυρίως με κακή σημασία (Πλάτωνα: «Συμπόσιο», 192b, Αριστοφάνη: «Αχαρνής», 265 κ.λπ.).

Δεν επρόκειτο για κάποια ομοφυλοφιλική προτίμηση ορισμένων ατόμων ‒που ασφαλώς θα ήταν κατανοητό και αναφαίρετο δικαίωμά τους‒, αλλά για έναν ευρύ, απόλυτα αποδεκτό κοινωνικό θεσμό, που αν τον κατανοήσουμε, θα προκύψει μια εντελώς διαφορετική εικόνα για τη ζωή κατά την αρχαιότητα, από την εξιδανικευμένη, που κατά κόρον παρουσιάζεται.

Οι γυναίκες ήταν περιορισμένες όλη μέρα στους γυναικωνίτες ‒υπήρχε και γυναικονόμος, που επόπτευε τα ήθη και την κοσμιότητά τους‒, ενώ οι άνδρες τριγυρνούσαν κυρίως στις φιλοσοφικές σχολές και στα γυμναστήρια, προκειμένου να βρουν κάποιο αγόρι, για να ασελγήσουν ερωτικά σε βάρος του.

Τρία ζευγάρια ανδρών με πέη σε στύση ερωτοτροπούν με νεαρούς (αριστερά), ενώ ένας άλλος άνδρας επίσης σε διέγερση (δεξιά) πλησιάζει έναν άλλον νεαρό, ο οποίος φαίνεται να τον απορρίπτει απομακρυνόμενος. (Αττικό μελανόμορφο αγγείο, 6ος αι. π.Χ., Χαϊδελβέργη).

Η αντίληψη της εποχής ήταν, πως οι νέοι έπρεπε να γυμνάζονται στο ύπαιθρο και οι γυναίκες ν' αποφεύγουν τον ήλιο (οι γυναίκες στις Εκκλησιάζουσες του Αριστοφάνη, που ήθελαν να μεταμφιεσθούν σε άντρες και να ξεγελάσουν τη βουλή, έπρεπε να κάνουν ό,τι μπορούσαν για να μαυρίσουν, 62-4), επέφερε την καθιέρωση της συνήθειας να απεικονίζονται στα αρχαϊκά μελανόμορφα αγγεία οι άντρες και οι νέοι μαύροι, ενώ οι γυναίκες λευκές. 

Στο παραπάνω αγγείο, ο καλλιτέχνης ζωγράφισε άλλους άνδρες μαύρους κι άλλους λευκούς. Πιθανότατα με το μαύρο να ήθελε να απεικονίσει τους ενεργητικούς και με το λευκό τους παθητικούς.


Η παιδεραστία υπό τη μορφή της σαρκικής μείξης συνηθιζόταν στους ανατολικούς λαούς, βαβυλώνιους, ασσύριους, πέρσες κ.λπ., ενώ έχει επιβιώσει στις ίδιες περιοχές έως και σήμερα σε ισλαμικούς και άλλους λαούς. Στον ελλαδικό χώρο ήταν καθιερωμένη στην Κρήτη από των μινωικών ήδη χρόνων, όπου και διασώθηκε και μετά τη δωρική εισβολή, όπως μαρτυρούν διάφορες πηγές (Στράβωνα «Γεωγραφικά» Ι΄, περί Εφόρου, Κικέρωνα «Περί πολιτείας» κ.ά.). Από εκεί πιθανότατα διαδόθηκε και αναγνωρίστηκε ως θεσμός από τους δωριείες, στη συνέχεια δε κατέστη πανελλήνια. 

Στις δωρικές κυρίως πολιτείες θεωρούταν ντροπή για έναν νέο καλής καταγωγής να μην έχει τύχει της ιδιαίτερης προσοχής άνδρα εραστή. Στην Κρήτη ο παιδεραστής καλούνταν «φιλήτωρ», στις άλλες πολιτείες «εισπνήλας» ή «είσπνηλος», το δε ερώμενο αγόρι «κλεινός» και «αΐτας».

Νέος ετοιμάζεται να καθήσει στο ερεθισμένο πέος
άλλου νέου για πρωκτική σεξουαλική επαφή.
(Κρατήρας, 420-410 π.Χ., Λονδίνο).


Μέχρι κάποια εποχή, η ομοφυλοφιλία ήταν συγκαλυμμένη, όχι φανερή. Η μετάβαση από τη συγκαλυμμένη στο φανερή ομοφυλοφιλία ήρθε με τον Αλκμάνα, τη Σαπφώ, τον Αλκαίο και τον Σόλωνα κι αμέσως έγινε σημαντικό θέμα για τις εικαστικές τέχνες.

Οι έλληνες από τη μέση αρχαϊκή περίοδο και μετά, θεωρούσαν τον σεξουαλικό πόθο των ενήλικων ανδρών για ανήλικα αγόρια φυσικό και ομαλό, καθώς η εκπλήρωσή του με την ομοφυλόφιλη σεξουαλική επαφή δεν θεωρούταν εκτεθειμένη σε ηθικές, θρησκευτικές ή νομικές αντιρρήσεις. Απέδιδαν βιώματα ομοφυλόφιλου πόθου και σεξουαλικής επαφής σε θεούς και ήρωες και θεωρούσαν τις ομοφυλοφιλικές σχέσεις υλικό κατάλληλο για την τέχνη και τη λογοτεχνία.

Από τα ίδια τα αρχαία κείμενα προκύπτει, ότι οι λέξεις «εραστής» και «ερώμενος» είχαν την ίδια ακριβώς έννοια με σήμερα, σήμαιναν δηλαδή, καθαρά τη σαρκική επαφή.

Έχουν διασωθεί πολλά κείμενα με τόσο ρεαλιστικές περιγραφές ομοφυλοφιλικής παιδεραστίας, καθώς και παραστάσεις σε αρχαία αγγεία κ.ά., που δεν αφήνουν καμία αμφιβολία. Σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα, θυμίζουν αναγνώσματα ή εικόνες σκληρού αρρωστημένου πορνό. Υπήρχε βέβαια και η μεταφορική χρήση των λέξεων, αλλά αυτή ήταν η δεύτερη. Η κυρίως χρήση της λέξης «εραστής» σήμαινε τον «αγαπητικό», ενώ «ερώμενος» ήταν αυτός, που δεχόταν τη σαρκική επαφή από τον εραστή του.



Η βασική έννοια της λέξης «εραστής» κατά την αρχαιότητα ήταν ο «αγαπητικός»,όπως εξ άλλου και σήμερα.
«Παιδεραστής» ήταν ο «αγαπητικός των παιδιών»(με την κακή σημασία).
(«Λεξικόν της ελληνικής γλώσσης» Liddel & Scott).


Ζήλιες του Αλκιβιάδη προς τον εραστή του, τον Σωκράτη,
για χάρη του Αγάθωνα. (Πλάτωνα: «Συμπόσιο», 213a-d).
Το Αφιέρωμά μας βασίστηκε σε πρωτογενείς πηγές, σε κείμενα αρχαίων ελλήνων κι όχι σε κρίσεις μεταγενέστερων συγγραφέων (χριστιανών κ.ά.). Εστιάζεται κυρίως στο φαινόμενο της παιδεραστίας στην Αθήνα, αλλά και αλλού, όπου ο πέμπτος κυρίως π.Χ. αιώνας χαρακτηρίζεται από μια πλατειά ανάπτυξη της παιδοφιλίας. Είναι η εποχή, που ο «ελληνικός έρωτας» (greek love, όπως λέγεται παγκοσμίως), είναι κατά πολύ επικρατέστερος σε σύγκριση με τον έρωτα ενός άνδρα για μια γυναίκα. 

Το Αφιέρωμα αποτελείται από τα παρακάτω άρθρα:

(Ο ευρύς κοινωνικός θεσμός της παιδεραστίας την κλασική εποχή) 

(Σωκράτης, Αριστείδης, Θεμιστοκλής, Παυσανίας, Δημοσθένης κ.λπ.) 

(Σε απόμερα μέρη, σε σπίτια, σε συμπόσια. 
Τελετουργικοί σοδομισμοί, νεαροί ιεροί ευνούχοι κ.λπ.) 

(Το κατά Πλάτωνα εγκώμιο της παιδεραστίας‒ομοφυλοφιλίας
και η μεταφυσική τους «τεκμηρίωση» στον «Φαίδρο») 

(Τα άξια τέκνα και... τεκνά της Σπάρτης.
Μια χιουμοριστική ματιά εκεί, όπου η ομοφυλοφιλία ήταν υποχρεωτική!) 

(Ο Σωκράτης ως παιδεραστής και ομοφυλόφιλος)
(Να γίνει η Αμφίπολη παγκόσμιος προορισμός για τον γκέι τουρισμό) 

(Η εξάπλωση της παιδεραστίας και ομοφυλοφιλίας
στον αρχαίο ελληνικό κόσμο)

πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο Ρουβίκωνας είναι ένας μικρός ποταμός στη βόρεια Ιταλία που χύνεται στην Αδριατική θάλασσα και βρίσκεται βόρεια του Ρίμινι και νότια της Τσεζένα.
Ο Ρουβίκωνας ήταν το όριο που χώριζε την Ιταλία από τη Γαλατία.
Η ρωμαϊκή σύγκλητος είχε θεσπίσει έναν νόμο που ονομαζόταν «imperium», με τον οποίο απαγορευόταν η είσοδος ένοπλων σωμάτων από τις επαρχίες και μετά τον ποταμό Ρουβίκωνα, κι αυτό για να αποφευχθεί στρατιωτικά η κατάληψη της εξουσίας και η αμφισβήτηση της συγκλήτου και κατ' επέκταση της δημοκρατίας.
Η ελληνική φράση «διαβαίνω τον Ρουβίκωνα» αναφέρεται όταν κάποιο άτομο λαμβάνει εν γνώσει του μια ριψοκίνδυνη και συγχρόνως τελεσίδικη απόφαση.
Η φράση αποδίδεται στον Γάιο Ιούλιο Καίσαρα όπως επίσης και η ρήση «Ο κύβος ερρίφθη»

Ας δούμε όμως την ιστορία:

Την περίοδο εκείνη ο Πομπήιος διοικούσε τη Ρώμη και ο Καίσαρας εκτστράτευσε στη Γαλατία. Τότε, η σχέση των δύο αντρών διαλύθηκαν. Η κόρη του Καίσαρα, Ιουλία πέθανε και ο Πομπηίος πήρε το μέρος των συντηρητικών, οι οποίοι είχαν ταχθεί κατά της εκστρατείας του Καίσαρα.
Το 60 π.Χ. ο Γάιος Ιούλιος Καίσαρας, ο Γνάιος Πομπήιος Μάγνοςκαι ο Μάρκος Λικίνιος Κράσσος δημιούργησαν μία ανεπίσημη Τριανδρία, για να επικρατήσουν ως κυρίαρχες προσωπικότητες στο Ρωμαϊκό κράτος. Εκμεταλλεύτηκαν την τεράστια περιουσία  αλλά και τις στρατιωτικές επιχειρησιακές νίκες , τις στρατιωτικές επιτυχίες του Κράσσου στην Ισπανία, του Πομπήιου στην Ανατολή και τη δημοφιλία του Καίσαρα, ο οποίος με ιδιαίτερα σκληρότητα -έως βαρβαρότητα - καθυπόταξε την Γαλατία αλλά και τα Γερμανική φύλλα του Βορρά, για να εξασφαλίσουν το ανώτατο αξίωμα στη Ρώμη. 

Το 59 π.Χ. ο Πομπήιος και ο Καίσαρας εκλέχθηκαν Ύπατοι της Ρώμης. Επισφράγισαν μάλιστα τη συμμαχία τους, όταν ο Πομπήιος παντρεύτηκε την Ιουλία, την κόρη του Καίσαρα. Ο Πομπήιος έμεινε στη Ρώμη, για να διευθύνει τις υποθέσεις της Συγκλήτου, ενώ ο Καίσαρας αναχώρησε για την εκστρατεία του στη Γαλατία. Η εκστρατεία δεν είχε την επίσημη έγκριση της Συγκλήτου, αλλά ήταν τέτοια η ισχύς της τριανδρίας, που κανείς δεν τόλμησε να την εμποδίσει. Το 54 π.Χ. πέθανε η Ιουλία και ένα χρόνο μετά, ο Μάρκος Κράσσος που ηττήθηκε από τους Πάρθους, συνελήφθη και δολοφονήθηκε. 
Τα δεδομένα της συμμαχίας άλλαξαν άρδην και οι μεγάλες φιλοδοξίες των δύο ανδρών δεν άργησαν να τους οδηγήσουν στη σύγκρουση. Ο Πομπήιος τάχθηκε με τους συντηρητικούς της Συγκλήτου, που ήθελαν πάση θυσία να σταματήσουν τον Καίσαρα, γιατί φοβόνταν ότι θα προσπαθούσε να γίνει δικτάτορας της Ρώμης. Πράγματι, οι επιτυχίες του στρατηγού στη Γαλατία και ο επιδέξιος λαϊκισμός του, τον είχαν ανυψώσει τόσο στα μάτια του απλού λαού, που ένα τέτοιο σενάριο δεν ήταν απίθανο. 

Το 52 π.Χ, τον διέταξαν να παραιτηθεί από το αξίωμά του, να διαλύσει τις λεγεώνες του και να επιστρέψει στη Ρώμη, όπου θα δεχόταν την τιμωρία που του άρμοζε. Ο Καίσαρας δέχτηκε, μόνο αν έκανε κι ο Πομπήιος το ίδιο. Ασφαλώς και δεν έγιναν έτσι τα πράγματα. Η προκλητική απάντηση του Καίσαρα ήταν το τελειωτικό χτύπημα. Η Σύγκλητος τον ενημέρωσε, ότι είχε τις εξής επιλογές: ή θα διέλυε αμέσως τις λεγεώνες του, ή θα τον ανακήρυσσαν εχθρό της Ρώμης. Ο Καίσαρας γνώριζε, ότι το να μπει άοπλος στη Ρώμη, ισοδυναμούσε με αυτοκτονία. 

Γι’ αυτό αποφάσισε να συνεχίσει την πορεία του με τη 13η Λεγεώνα ένοπλος και να διασχίσει τον Ρουβίκωνα. Εξού και η φράση "διέβη τον Ρουβίκωνα" όπως και η "ο κύβος ερρίφθη" δηλ. "alea jacta est" που αναφώνησε όταν πέρασε τον ποταμό γνωρίζοντας πως στην πράξη αυτή δεν  χωράει υπαναχώρηση. Αναλαμβάνω λοιπόν τις συνέπειες των πράξεών μου και ρισκάρω.
Με αυτή την ενέργεια, ο Καίσαρας αμφισβήτησε ανοιχτά την εξουσία των συγκλητικών και του Πομπήιου, ξεκίνησε εμφύλιος πόλεμος μεταξύ του Καίσαρα και του Πομπήιου, ο οποίος έληξε με τη θριαμβευτική νίκη του Καίσαρα στη Μάχη των Φαρσάλων. Το 48 π.Χ., ο Πομπήιος δολοφονήθηκε στην Αίγυπτο, από Αιγύπτιους για να εξευμενίσουν τον Καίσαρα. 

Τα επόμενα τρία χρόνια, ο Καίσαρας αντιμετώπισε τον Κάτωνα, που συνέχισε τον εμφύλιο μετά τον θάνατο του Πομπήιου. Τον κατατρόπωσε το 46 π.Χ. και ένα χρόνο μετά εξόντωσε και τον γιο του Πομπήιου, που ήταν και το τελευταίο εμπόδιο. 

Τον Φεβρουάριου του 44 π.Χ., ο Καίσαρας ονομάστηκε «Dictator perpetuo», δηλαδή «ισόβιος δικτάτορας» της Ρώμης. Διατήρησε το αξίωμα μόλις για έναν μήνα. 


Στις 15 Μαρτίου, δολοφονήθηκε μέσα στη Σύγκλητο. Οι Συγκλητικοί τον μαχαίρωσαν 23 φορές. Λέγεται ότι λίγο πριν πεθάνει, είδε τον θετό του γιο Βρούτο, να τον πλησιάζει και να τον μαχαιρώνει. Τα τελευταία του λόγια ήταν: «Κι εσύ τέκνον Βρούτε;»  
 Ακόμη και την στιγμή που πέθαινε, κληρονομούσε την καθημερινότητα μας με μία ρήση, που πάντα θα συμβολίζει την προδοσία από τα αγαπημένα πρόσωπα.

Το νέο βιβλίο του Σπύρου Κουζινόπουλου "Σελίδες Κατοχής" θα παρασουσιαστεί από τις εκδόσεις IANOS σε ειδική εκδήλωση στην Καλαμαριά, τη Δευτέρα 4 Μαρτίου 2019, ώρα 7:30 μμ, στο Δημοτικό θέατρο Καλαμαριάς οδού Χηλής (Τριπόλεως & Χηλής 12).

Η Καλαμαριά επιλέχθηκε για την παρουσίαση του βιβλίου, για να τιμηθεί ο Καλαμαριώτης ήρωας της Εθνικής Αντίστασης, Χάρης Αντωνιάδης, επικεφαλής της ομάδας σαμποτέρ της Εθνικοαπελευθερωτικής οργάνωσης "Ελευθερία", που άφησε εποχή για τα σαμποτάζ κατά των Γερμανών κατακτητών αλλά και τις αποδράσεις του από τα νύχια της Γκεστάπο. Για την υπέροχη δράση του Χ.Αντωνιάδη, υπάρχει ειδικό κεφάλαιο στις "Σελίδες Κατοχής"

Για το βιβλίο του Σπύρου Κουζινόπουλου θα μιλήσουν οι:

-ΣΩΤΗΡΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ πρόεδρος Ιστορικού Αρχείου Προσφυγικού Ελληνισμού (ΙΑΠΕ),


-NIKOΣ ΚΑΡΡΑΣ Πρόεδρος της Ενωσης Συντακτών Ημερήσιων Εφημερίδων Μακεδονίας-Θράκης, 


-ΘΕΟΔΟΣΗΣ ΤΣΙΡΩΝΗΣ Ιστορικός, Κέντρο Ιστορίας Θεσσαλονίκης.


Στην εκδήλωση θα απευθύνει χαιρετισμό ο Δήμαρχος Καλαμαριάς, ΘΕΟΔΟΣΗΣ ΜΠΑΚΟΓΛΙΔΗΣ.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Back To Top