Articles by "Ιστορικά θέματα"

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιστορικά θέματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων


Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Αναρωτιέμαι αν γινόταν αύριο ένα γκάλοπ, πόσοι ‘Ελληνες θα αποδεικνυόταν ότι γνωρίζουν πως οι Ηνωμένες Πολιτείες επέβαλαν τη δικτατορία της 21ης Απριλίου ή ότι ήταν πίσω από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο του 1974. Πόσοι γνωρίζουν ότι ο Πρόεδρος Κλίντον ζήτησε συγνώμη για την επιβολή της δικτατορίας στην Ελλάδα ή ότι ο Χόλμπρουκ έκανε το ίδιο σχετικά με την αμερικανική πολιτική στο κυπριακό; Πόσοι Έλληνες άραγε γνωρίζουν τον ρόλο της αμερικανικής τράπεζας Goldman Sachs στο ελληνικό ζήτημα, αλλά και των ΗΠΑ στην επιβολή των Μνημονίων και Δανειακών δια του ΔΝΤ το 2010, αλλά και στην επίθεση κατά της Κύπρου και των τραπεζών της το 2013;

Και τα αναρωτιέμαι αυτά λόγω της έντασης και της μαζικότητας της επιχείρησης συστηματικής αποβλάκωσης και διαστροφής της συλλογικής ιστορικής μνήμης, που δέχεται επί χρόνια ο ελληνικός λαός, δια των μέσων «ενημέρωσης», των υποτιθέμενων «διανοούμενων» και των εκπαιδευτικών του ιδρυμάτων. ‘Οσο φεύγουν οι γενηές που έζησαν τα γεγονότα του 1967 και του 1974, και είναι πιο δύσκολο να τις ξεγελάσεις, τόσο γίνεται πιο εύκολο να θολώσει η ματιά.

Συζητώντας τις προάλλες με μια ομάδα φοιτητών που ενδιαφέρονται για θέματα εξωτερικής και διεθνούς πολιτικής, διαπίστωσα την έκταση της άγνοιας που έχουν, αλλά και τη δίψα τους να πληροφορηθούν τα πιο βασικά γεγονότα της ιστορίας της χώρας τους.

Μου ζήτησαν λοιπόν οι φοιτητές και τους ετοίμασα έναν κατάλογο των βασικών σταθμών στις ελληνοαμερικανικές σχέσεις μετά το 1947, όταν η Ουάσιγκτων διαδέχεται το Λονδίνο ως εποπτεύουσα νεοαποικιακή δύναμη της Ελλάδας. Χωρίς τη γνώση αυτών των γεγονότων είναι απλώς αδύνατο να γίνει κατανοητή η ελληνική ιστορία. Τον δημοσιεύω προς χρήσιν οποιουδήποτε ενδιαφέρεται για το θέμα.

Δεν είμαι φυσικά ιστορικός, ούτε επιδιώκω να γράψω μια πραγματεία για τη νεώτερη ιστορία μας. Περιορίζομαι στην καταγραφή των βασικών προσδιοριστικών γεγονότων. Μακάρι νέοι ιστορικοί, που δεν ενδιαφέρονται μόνο να κάνουν καριέρα προδίδοντας την επιστήμη τους, να ασχοληθούν συστηματικά για να προσφέρουν στις νέες γενηές έναν μπούσουλα στην ιστορική αλήθεια και, άρα, στο μέλλον της χώρας τους.

Απαγορεύοντας την Αλήθεια

Να κλείσουμε την εισαγωγή αυτή, υπενθυμίζοντας ότι, εδώ και κάμποσα χρόνια, γίνονται δύο πολύ συστηματικές προσπάθειες αναθεώρησης της ιστορικής αλήθειας και βίαιης μεταβολής της μαζικής ιστορικής συνείδησης του ελληνικού λαού, που πάνε παράλληλα με την αποικιοποίηση της χώρας μας. Η μία αντανακλά τις νεοφιλελεύθερες, παγκοσμιοποιητικές ελίτ, τύπου Σόρος και εκδηλώνεται με τις θεωρίες τύπου Ρεπούση για «συνωστισμό» στη Σμύρνη ή με την επιχείρηση κατάργησης κάθε εμφάνισης εθνικών και θρησκευτικών συμβόλων και ταυτοτήτων.

Για τον ανερχόμενο ολοκληρωτισμό του παγκόσμιου Χρηματιστικού Κεφαλαίου, οι παραδοσιακές ιδεολογίες και θρησκείες, το εθνικό αίσθημα, η ταξική συνείδηση και κάθε αίσθημα ανήκειν σε κοινωνικές ή εθνικές ομάδες, είναι αντίπαλοι γιατί εμποδίζουν την ανάδυση του ανθρώπου – Δούλου, του Ηomo Economicus.

Η δεύτερη προσπάθεια αναθεώρησης αντανακλά τις νέο-ολοκληρωτικές, νεοσυντηρητικές, εθνικιστικές και ακροδεξιές τάσεις, που αποβλέπουν να επικρατήσουν όχι δια της επιβολής μιας άμορφης «πολυεθνικότητας» τύπου Σόρος, αλλά με τα μέσα του «Διαίρει και Βασίλευε», τους Πολέμους των Πολιτισμών του Χάντινγκτον, τη στρατηγική του Χάους, την μαζική αποκτήνωση του ανθρώπου, την πολιτική που εκφράζουν σήμερα προπάντων οι Τραμπ και Νετανιάχου.

Στη χώρα μας η δεύτερη αυτή σχολή αντανακλάται στη μαζική επανεμφάνιση, ιδίως μετά το 2015, όλης της παραφιλολογίας των οπαδών του Μεταξά, της εμφυλιοπολεμικής ακροδεξιάς και των νοσταλγών της Χούντας. (Το ότι μπορεί να υπάρχουν και τίμιοι ή πατριώτες άνθρωποι μεταξύ όσων, παραπλανημένοι, ακολούθησαν τον Γρίβα, τον Παπαδόπουλο ή τον Βασιληά σε μια ορισμένη ιστορική στιγμή, δεν μεταβάλλει τον ιστορικό ρόλο αυτών των ρευμάτων, που υπήρξαν ιστορικά οι κατ’ εξοχήν αποφύσεις των αμερικανικών και ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών).

Εμφύλιος Πόλεμος

Ήδη το 1946, οι Αμερικανοί καλούν τον Σοφούλη στην Ουάσιγκτων και του ζητάνε να σχηματίσει «κυβέρνηση εθνικής ενότητας» από όλα τα αστικά κόμματα και να πάει τον εμφύλιο μέχρι το τέλος, ξεριζώνοντας με τα πιο άγρια μέσα και την τελευταία ΕΑΜική επίδραση στη χώρα, όπερ και γίνεται. Ο εμφύλιος γίνεται υπό την άμεση καθοδήγηση των Αμερικανών, μαζί με τα αποτρόπαια μέσα του, όπως το στρατόπεδο συγκέντρωσης και βασανιστηρίων της Μακρονήσου, το πρώτο που λειτούργησε στην Ευρώπη μετά την ήττα των Ναζί. Στην Ελλάδα δοκιμάζεται για πρώτη φορά και η εμπρηστική βόμβα Ναπάλμ.

Οι ΗΠΑ ιδρύουν ουσιαστικά και ελέγχουν το ελληνικό κράτος, ιδρύουν και χρηματοδοτούν την ΚΥΠ, που ποτέ δεν ξέφυγε από την επιρροή τους, και δημιουργούν τις διάφορες παρακρατικές οργανώσεις μέσα στον Στρατό όπως τον ΙΔΕΑ για να ελέγχουν ακόμα και τους δικούς τους ανθρώπους.

Ο κορυφαίος Αμερικανός δημοσιογράφος Τζωρτζ Πολκ δολοφονείται ενώ προσπαθούσε να πάει στο βουνό να συναντήσει τον Βαφειάδη, φιλοδοξώντας να βοηθήσει σε μια ειρηνευτική λύση. Ακόμα και σήμερα, ο ‘Αρειος Πάγος αρνείται πεισματικά να αναθεωρήσει την καταφανώς εσφαλμένη καταδίκη του Στικτόπουλου, που θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο στην αναζήτηση των πραγματικών ενόχων της δολοφονίας Πολκ.

Με τούτα και με κείνα, η χώρα που έδωσε την ηρωϊκότερη και σχετικά μαζικότερη αντίσταση στον Χίτλερ κατά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο οδηγείται σε μια τρομακτική αλληλοσφαγή, τα καλύτερα παιδιά της οδηγούνται στα εκτελεστικά αποσπάσματα, στα Μακρονήσια, στην εξορία. Η χώρα παραδίδεται να διοικηθεί, ουσιαστικά μέχρι σήμερα, από τους συνεργάτες των κατακτητών και τους μαυραγορίτες της Κατοχής.

Αυτό είναι το αόρατο, πλην πολύ υπαρκτό ηθικό κόστος του Εμφυλίου, που πληρώνουμε και σήμερα πάρα πολύ ακριβά. Είναι σε αυτά τα θεμέλια πάνω που χτίστηκε τις τελευταίες δεκαετίες το απέραντο «Εργολαβιστάν, Λαμογιστάν, Ρουσφετιστάν», αυτό που κατάπιε το ΠΑΣΟΚ, τροφοδότησε τον «ηθικό σχετικισμό» όλων των εκδοχών της ελληνικής αριστεράς και αυτό που ανέδειξε την ηγεσία Τσίπρα του ΣΥΡΙΖΑ στον ρόλο μεγάλου Νεκροθάφτη του ελληνικού λαϊκού κινήματος και της ελληνικής και παγκόσμιας αριστεράς.

Μετεμφυλιακός Αυταρχισμός, Εκτελέσεις και Δολοφονίες

Η αμερικανική Πρεσβεία διατηρεί την ελληνική «δημοκρατία» υπό την εποπτεία της μετά το 1949. Είναι εκείνη που λαμβάνει τις τελικές αποφάσεις για τις εκτελέσεις, όπως αυτές του Νίκου Μπελογιάννη και του Πλουμπίδη. Οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες έχουν κατηγορηθεί επίσης για ανάμειξη σε αριθμό δολοφονιών, από αυτή του Στέφανου Σαράφη έως αυτή του Αλέκου Παναγούλη.

Μετά το 1955: Σπρώχνοντας την Τουρκία εναντίον μας

Από το 1955 και μέχρι σήμερα, κεντρική επιδίωξη των Ηνωμένων Πολιτειών, της Βρετανίας και του Ισραήλ, είναι η άρνηση στους κατοίκους της Κύπρου, ‘Ελληνες και Χριστιανούς Ορθόδοξους κατά 80%, να ασκήσουν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, να γίνουν δηλαδή αφεντικά στην πατρίδα τους, είτε υπό τη μορφή ‘Ενωσης με την Ελλάδα, είτε και υπό τη μορφή ανεξαρτήτου και κυρίαρχου κυπριακού κράτους.

Αμερικανοί, Βρετανοί και Ισραηλινοί δεν διέθεταν όμως τα πολιτικά και στρατιωτικά μέσα που θα ήταν από μόνα τους επαρκή για να αρνηθούν στον κυπριακό λαό το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης. Για τον λόγο αυτό κινητοποιούν δύο άλλους παράγοντες:
Τα ελληνικά αστικά κόμματα που κυβερνούν την Ελλάδα για λογαριασμό της Ουάσιγκτων και του Λονδίνου και που μαχαιρώνουν πισώπλατα, σε κάθε ευκαιρία που τους δίνεται, τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα των Ελλήνων της Κύπρου
Την Τουρκία που είχε παραιτηθεί κάθε αξίωσης στην Κύπρο με τη συνθήκη της Λωζάννης και δεν εξεδήλωσε κανένα ενδιαφέρον για το νησί, έως ότου οι Βρετανοί την παρότρυναν αποφασιστικά να το κάνει και την συμπεριέλαβαν στην τριμερή για το κυπριακό του Λονδίνου, το 1955.

Η ελληνοτουρκική διαμάχη που αρχίζει το 1955 με τον διωγμό των Ελλήνων της Πόλης και συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας, είναι δευτερογενής διαμάχη, προϊόν της κύριας αποικιακής διαμάχης που αποβλέπει στην διατήρηση της Κύπρου υπό καθεστώς αποικίας, ίσως και της ενδεχόμενης τελικής συμπερίληψής της σε ένα «Μεγάλο Ισραήλ».

Πογκρόμ των Ελλήνων στην Τουρκία

‘Όπως γνωρίζουμε σήμερα, οργανωτές και καθοδηγητές του πογκρόμ των Ελλήνων της Τουρκίας ήταν οι βρετανικές και αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες και επιδίωξη η άσκηση πίεσης στην Αθήνα για να «φρενάρει» τις διεκδικήσεις της ΕΟΚΑ.

Oι Αμερικανοί πίσω από την αποκήρυξη της Ένωσης

Κατά τον Πλουτή Σέρβα, ιστορικό ηγέτη του κυπριακού ΚΚ, οι Αμερικανοί «έπεισαν» τον Μακάριο να παραιτηθεί της επιδίωξης της ‘Ενωσης με την Ελλάδα. Φυσικά, παραιτούμενος της ‘Ενωσης δεν έλαβε ένα εξασφαλισμένο ανεξάρτητο κράτος, αλλά ένα κράτος πιο τρωτό στις πιέσεις για τη διάλυσή του. Ολόκληρη η κυπριακή ιστορία μετά την επίσημη δημιουργία του κυπριακού κράτους το 1960 και μέχρι σήμερα, δεν είναι παρά η ιστορία των διαρκών προσπαθειών ΗΠΑ και Βρετανίας να το καταλύσουν!

Αμερικανοί, Βρετανοί και Gladio πίσω και από τον ελληνικό και από τον τουρκικό εθνικισμό

Οι Βρετανοί προκαλούν την πρώτη σφαγή Ελληνοκυπρίων από Τουρκοκύπριους το 1958, για να εμπεδώσουν και να χρησιμοποιήσουν στη συνέχεια την εχθρότητα των δύο κοινοτήτων

Οι Αμερικανοί εγκρίνουν την άνοδο στην εξουσία του Κωνσταντίνου Καραμανλή το 1958, ώστε να πάει, όπως και πήγε, στην επιβολή στον Μακάριο των συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου, συμφωνιών που ήταν ανεφάρμοστες και οδηγούσαν όπως και οδήγησαν στις συγκρούσεις που ακολούθησαν και στην τελική διχοτόμηση του 1974.

Το 1963, ο Βρετανός Ύπατος Αρμοστής στη Λευκωσία συνεργάζεται στενά και παροτρύνει τον Μακάριο να ζητήσει αναθεώρηση των Συμφωνιών. Ο Αρχιεπίσκοπος το ζητά, πιστεύοντας ότι έχει την υποστήριξη του Λονδίνου. Ξεσπάνε διακοινοτικές ταραχές και γίνεται η πρώτη Light διχοτόμηση του νησιού. Ο Βρετανός αξιωματικός Μπράμπαντ, σε συνεννόηση με τον Μακάριο και τον αντιπρόεδρο Κιουτσούκ, μεταβαίνει στην Πράσινη Γραμμή και επιχειρεί την επανασυμφιλίωση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Παρουσιάζει τα αποτελέσματα της εργασίας του στον επισκεπτόμενο την Κύπρο Αμερικανό Υφυπουργό Τζωρτζ Μπωλ, ο οποίος του λέει: “’Εκανες έξοχη δουλειά. Μόνο που το πήρες λάθος. Δεν θέλουμε να ειρηνεύσουν αυτοί”. Οι βρετανικές αρχές «πακετάρουν» την άλλη μέρα τον Μπράμπαντ και τον στέλνουν άρον – άρον στη Μάλτα.

Πίσω και από τους Έλληνες παραστρατιωτικούς του Γιωρκάτζη και του Σαμψών, πίσω και από τους Τούρκους του Ντενκτάς ήταν η ίδια δύναμη, το περιβόητο δίκτυο Gladio του ΝΑΤΟ. Οι δύο αυτές πλευρές, Σαμψών και Ντενκτάς, ήταν το ίδιο πράγμα, ειδικεύονταν σε ειδεχθή εγκλήματα, ώστε να κάνουν αιωνίως αδύνατη τυχόν συμφιλίωση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.

Τζόνσον προς Παπανδρέου: Σου γαμώ το Σύνταγμα, σου γαμώ το Κοινοβούλιο!

Θρυλική έμεινε η παραπάνω απάντηση του Αμερικανού Προέδρου προς τον λαοπρόβλητο Πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου, το 1964, που εξηγούσε ότι είναι αδύνατο να γίνει δεκτό το σχέδιο ‘Ατσεσον που προέβλεπε την παραχώρηση του Καστελόριζου στην Τουρκία, γιατί κάτι τέτοιο θα ήταν αντίθετο με το ελληνικό Σύνταγμα και δεν θα γινόταν δεκτό από το ελληνικό Κοινοβούλιο.

Όπως απεδείχθη δεν ήταν λόγια του αέρα. Με ενορχήστρωση της αμερικανικής Πρεσβείας, ο Βασιληάς ανατρέπει τον Παπανδρέου το 1965 και οι «Αποστάτες» της Ένωσης Κέντρου, με επικεφαλής τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, οργανώνουν την Αποστασία για να αποφύγουν τις εκλογές. Δύο χρόνια αργότερα, οι συνθήκες έχουν ωριμάσει και οι Αμερικανοί επιβάλλουν τη δικτατορία των Συνταγματαρχών τον Απρίλιο του 1967. Τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς ο Παπαδόπουλος αποσύρει την ελληνική μεραρχία από την Κύπρο.

Μεταξύ 1967 και 1974, η Χούντα και οι Αμερικανοί εξαπολύουν εμφύλιο πόλεμο στην Κύπρο και επιδιώκουν αρκετές φορές να δολοφονήσουν τον Μακάριο. Τελικά, τον Ιούλιο του 1974, ο Ιωαννίδης διατάσσει πραξικόπημα στην Λευκωσία και τη δολοφονία του Αρχιεπισκόπου. Όμως ο Μακάριος και ο Λυσσαρίδης επιβιώνουν και, μαζί τους, η Κυπριακή Δημοκρατία, έστω και ακρωτηριασμένη.

Μερικές μέρες μετά το πραξικόπημα του Ιωαννίδη, μπαίνει σε εφαρμογή το δεύτερο μέρος του σχεδίου που είχαν καταρτίσει ο Χένρι Κίσσινγκερ και η CIΑ, με την τουρκική εισβολή στο νησί σε δύο φάσεις. Τα τουρκικά στρατεύματα καταλαμβάνουν σχεδόν του 40% του νησιού, από όπου εκδιώκουν τους κατοίκους.

Ελλάδα και Τουρκία μπαίνουν σε μια περίοδο έντασης και έντονου εξοπλιστικού ανταγωνισμού που, με τον τρόπο που τον διεξήγαγε η ελληνική πλευρά, συνέβαλε σημαντικά στην οικονομική καταστροφή της Ελλάδας.

Πιέσεις στον Ανδρέα Παπανδρέου

Οι Αμερικανοί ασκούν έντονες πιέσεις στην κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου, εκδίδοντας μάλιστα και ταξιδιωτική οδηγία για να πλήξουν τον ελληνικό τουρισμό.

Από τα Ίμια στους S300

Οι Ηνωμένες Πολιτείες ενθαρρύνουν την Τανσού Τσιλέρ να προκαλέσει το επεισόδιο των Ιμίων, που θα χρησιμεύσει στο να εγκαινιάσει ο Κώστας Σημίτης μια πολιτική κατευνασμού της Τουρκίας που θα περιλάβει την απαγωγή και παράδοση του Οτσαλάν στην Τουρκία, την αναγνώριση ζωτικών συμφερόντων στο Αιγαίο στην ‘Αγκυρα με τη συμφωνία της Μαδρίτης και την ακύρωση εγκατάστασης των πυραύλων S300 στην Κύπρο, κάτι που απαιτούσε πολύ έντονα και το Ισραήλ.

Σχέδιο Ανάν

Το 2002, Σημίτης και Κληρίδης, με την υποστήριξη των ΗΠΑ, της Βρετανίας, της ΕΕ και του Ισραήλ εμφανίζουν το σχέδιο Ανάν, που επιλύει το κυπριακό πρόβλημα δια της διαλύσεως του κυπριακού κράτους! Οι Ηνωμένες Πολιτείες ασκούν τεράστια πίεση στην Ελλάδα και την Κύπρο για να γίνει αποδεκτό το σχέδιο, που απορρίπτει όμως με συντριπτική πλειοψηφία, παρά τις πιέσεις και τις απειλές, ο κυπριακός λαός.

Τα swaps της Goldman Sachs

Η κυβέρνηση Σημίτη συνεργάζεται με την αμερικανική μεγα-τράπεζα Goldman Sachs για τη δημιουργία των swaps, με τα οποία θα κατασκευασθεί η φούσκα του ελληνικού χρέους που θα σκάσει το 2009-10, οδηγώντας στην ελληνική κρίση, τα Μνημόνια και τις Δανειακές.

Πιέσεις στην κυβέρνηση Καραμανλή

Οι Αμερικανοί ασκούν έντονες πιέσεις στην κυβέρνηση Καραμανλή για να εγκαταλείψει την ρωσική πολιτική της, όπερ και πράττει. Η Ελλάδα και η Κύπρος χαρακτηρίζονται από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων ως «Δούρειοι ‘Ίπποι» της Μόσχας στην ΕΕ. Προετοιμάζεται η οικονομική επίθεση κατά των δύο κρατών.

Μνημόνια και Δανειακές Ελλάδας και Κύπρου

Άνθρωπος των Αμερικανών ο ίδιος και περιστοιχιζόμενος από ανθρώπους των Αμερικανών, ο Γιώργος Παπανδρέου κερδίζει τις εκλογές του 2009 και οδηγεί την Ελλάδα στα Μνημόνια και τις Δανειακές, προκαλώντας τη μεγαλύτερη οικονομική και κοινωνική καταστροφή στην ιστορία του δυτικού αναπτυγμένου καπιταλισμού μετά το 1945 και μετατρέποντας την Ελλάδα σε αποικία χρέους.

Κεντρικό ρόλο στα προγράμματα υποδούλωσης και καταστροφής της χώρας παίζει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στο οποίο οι ΗΠΑ διαθέτουν δεσπόζουσα επιρροή και δικαίωμα βέτο.

Το ΔΝΤ πρωταγωνίστησε επίσης στην επίθεση κατά της Κύπρου και των τραπεζών της το 2013.

Τσίπρας και ΣΥΡΙΖΑ

Αντί ο Αλέξης Τσίπρας να οργανώσει μαζικό κίνημα, ισχυρό κόμμα και διεθνείς γεωπολιτικές συμμαχίες, ώστε να μπορέσει να θέσει το ζήτημα των Μνημονίων και των Δανειακών, όπως υποσχέθηκε στον ελληνικό λαό, προτίμησε να τα φτιάξει με την Ουάσιγκτων, ελπίζοντας ότι θα τον βοηθήσουν να εμφανίσει μια «παρουσιάσιμη» λύση στο πρόβλημα.

Το αποτέλεσμα ήταν το Τρίτο Μνημόνιο, το «ευχαριστούμε την κυβέρνηση των ΗΠΑ» του Δραγασάκη, η συντριπτικότερη, γιατί ηθική, ήττα του ελληνικού λαού και μια από τις μεγαλύτερες ήττες της παγκόσμιας αριστεράς.

Μακεδονικό και Εξωτερική Πολιτική ΣΥΡΙΖΑ

Κατ’ εντολήν των Αμερικανών, οι κυβερνήσεις Αναστασιάδη και Τσίπρα – Κοτζιά αναγνωρίζουν δικαιώματα εγγυητριών δυνάμεων στην Τουρκία και τη Βρετανία και συμμετέχουν στις δύο διασκέψεις της Ελβετίας, που έχουν ως επιδίωξη την παράκαμψη της υποχρέωσης έγκρισης οποιασδήποτε λύσης του Κυπριακού με δημοψήφισμα.

Η κυβέρνηση Τσίπρα συνομολογεί μια συμφωνία με την πΓΔΜ, σε αντίθεση με τη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού, για να εξυπηρετήσει τους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ και την ψηφίζει στη Βουλή με μεθοδεύσεις αντίστοιχες αυτών που ακολούθησαν οι Αποστάτες, υπό την καθοδήγηση της αμερικανικής Πρεσβείας, στη δεκαετία του 1960.

πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ανάγλυφο σε σαρκοφάγο  που παριστά μάχη Ελλήνων και Αμαζόνων
Οι Αμαζόνες ήταν λαός κυνηγών και πολεμιστών της Ευρασίας που άνηκαν στην ομάδα νομαδικών φυλών που οι Έλληνες ονόμαζαν γενικά Σκύθες.

Τα βασικά χαρακτηριστικά αυτού του νομαδικού λαού ήταν ότι είχε κατά βάση πολεμική κοινωνική οργάνωση και ότι οι γυναίκες απολάμβαναν μεγάλο βαθμό ελευθερίας και ισότητας και πολεμούσαν στο πλευρό των αντρών. Αυτό το τελευταίο χαρακτηριστικό εντυπωσίασε τόσο πολύ τους Έλληνες που δημιούργησαν τον μύθο των Αμαζόνων σύμφωνα με τον οποίον ο λαός αυτός αποτελούνταν αποκλειστικά από γυναίκες που ζούσαν χωρίς άντρες και ήταν άρτια εκπαιδευμένες στρατιωτικά ενώ ζούσαν νομαδικά και αγαπούσαν πολύ τα άλογα και το κυνήγι. Σύμφωνα με τον μύθο, οι πολεμίστριες Αμαζόνες κατάγονταν από τον θεό του πολέμου Άρη και τη νύμφη Αρμονία, ή κατά άλλη εκδοχή τη θεά Άρτεμις ή την Αθηνά. Η Άρτεμις, θεά του κυνηγιού, της ελεύθερης ζωής στην φύση και της άρνησης του γάμου, ήταν η θεότητα που λάτρευαν κατά κύριο λόγο και προς τιμήν της χόρευαν πυρρίχιους πολεμικούς χορούς. Λάτρευαν επίσης και την θεά Κυβέλη στην οποία θυσίαζαν άλογα.

Ο Πλάτωνας στην Πολιτεία χρησιμοποίησε το παράδειγμα των μυθικών Αμαζόνων ως επιχείρημα για την συμμετοχή των γυναικών στον στρατό ενώ ο Αριστοφάνης εμπνεύστηκε από αυτές για να γράψει την Λυσιστράτη και τις Εκκλησιάζουσες.

Οι μυθολογικές Αμαζόνες γοήτευσαν όχι μόνο τους αρχαίους Έλληνες, που δημιούργησαν πολλά έργα τέχνης και ιστορίες σχετικά με αυτές, αλλά και ολόκληρο τον δυτικό κόσμο που συνέχισε να ασχολείται και να εμπνέεται από αυτές μέχρι και τις ημέρες μας. Σήμερα όταν μιλάμε για Αμαζόνες εννοούμε συνήθως τις μυθολογικές γυναίκες πολεμίστριες της ελληνικής φαντασίας.

Τέσσερις πολεμίστριες θαμμένες με τα όπλα τους

Τέσσερις γυναίκες πολεμιστές που είχαν ταφεί πριν από περίπου 2.500 χρόνια με όπλα και ταφικά κτερίσματα ανακαλύφθηκαν σε αρχαιολογικές ανασκαφές στη δυτική Ρωσία.

Εντοπίστηκαν σε τάφους στους οποίους ήταν θαμμένες μαζί γυναίκες τριών γενεών, ένα κορίτσι 12-13 ετών, δύο σχεδόν 20χρονες γυναίκες και μια ακόμη γυναίκα 45-50 ετών!

Ο επικεφαλής των ανασκαφών, Valerii Guliaev έκανε λόγο για «μοναδικά ευρήματα» που αφορούν γυναίκες-πολεμίστριες της κοινωνίας των Σκυθών. Για πρώτη φορά, οι αρχαιολόγοι βρήκαν ένα επιβλητικό κάλυμμα κεφαλής, γύρω από το κρανίο μιας εξ αυτών. Οι αρχαιολόγοι βρήκαν επίσης δεκάδες σιδερένια βέλη, καθώς και μαχαίρια σιδήρου και οστά ζώων.

Δεξιά: Λεπτομέρειες από το κάλυμμα κεφαλής.  Αριστερά: Ανακατασκευή του
Η χρονική στιγμή της ζωής τους και η φύση της ταφής τους στη περιοχή Ντέβιτσα της δυτικής Ρωσίας παρέχουν περαιτέρω μαρτυρία ότι οι μύθοι των λεγόμενων πολεμιστών Αμαζόνων, που χρονολογούνται από την εποχή του Χαλκού, στηρίχθηκαν στην πραγματικότητα. Σε κάποια βάση, τουλάχιστον.

Φαίνεται ότι δεν υπάρχει καμιά βάση στους μύθους της τάσης τους για λεσβιακές συμπεριφορές. Αυτό μπορεί να προέκυψε από την εσφαλμένη ερμηνεία μιας ομηρικής αναφοράς. Δεν υπάρχει κανένας ιδιαίτερος λόγος να πιστεύουμε ότι οι Αμαζόνες περιφρονούσαν τους άνδρες. Οι θρύλοι για την προέλευση και τη στάση των ηρωικών Αμαζόνων είναι συγκεχυμένοι, με σύγχρονες στρεβλώσεις που προσθέτουν στους μύθους που χρονολογούνται από χιλιετίες. Να όμως που μετά από αιώνες συζητήσεων για την ειλικρίνεια του θρύλου του Αμαζονίου, αρχαιολόγοι άρχισαν τελικά να βρίσκουν αξιόπιστα στοιχεία πέρα από τα αρχαία ελληνικά έργα ζωγραφικής και ανάγλυφα που αποδεικνύουν πως κάποιες γυναίκες στην ανατολική Ασία πραγματικά πολεμούσαν.

Λεπτομέρεια από το διάδημα στην καφαλή Αμαζόνας που είχε ταφεί στην περιοχή Βορονέζ

Είτε αυτοί οι "Αμαζόνες" σχημάτιζαν στρατεύματα ανεξάρτητα από τους άνδρες είτε πολεμούσαν μαζί με τους άνδρες. Δεν είναι σίγουρο τι από τα δύο συνέβαινε. 


Τον περασμένο Νοέμβριο, αρμένιοι ερευνητές ανέφεραν σε διεθνές περιοδικό οστεοαρχαιολογίας για σκελετό μιας γυναίκας που βρέθηκε το 2017 και πέθανε στα 20 της πριν από 2.500 χρόνια και που σύμφωνα με την ανάλυση του σκελετού της ήταν μυώδης στον κορμό και στους μηρούς, ως άνδρας. Έχει ένα βέλος αιχμηρό στο πόδι της και άλλα σημάδια ενδεικτικά της μάχης, και θάφτηκε με κοσμήματα - όλα ενδεικτικά ενός πολεμιστή ιππασίας υψηλής ποιότητας. Ήταν η δεύτερη γυναικεία ταφή πολεμιστή που ανακαλύφθηκε στην Αρμενία. Έτσι, αν και δεν υπάρχουν απολύτως αποδεικτικά στοιχεία ότι απέκοπταν ένα από τα στήθη τους για να βελτιώσουν τις επιδόσεις τους στην τοξοβολία ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο, οι γυναίκες των νομαδικών σκυθικών φυλών πραγματικά συμμετείχαν σε μάχες κατά στην αρχαιότητα. 
 



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Eίναι σχεδόν 6.000 χιλιόμετρα από τον Βόρειο Πόλο, αλλά ο Αϊ- Βασίλης τα διανύει σε χρόνο-μηδέν, πάνω στο έλκηθρο που το σέρνουν ζωηρά ελάφια στον βραδινό ουρανό. Με την ίδια ευκολία και ταχύτητα ανεβοκατεβαίνει από καμινάδες για να μοιράσει δώρα στα παιδιά όλου του κόσμου.

Στη δυτική παράδοση είναι ντυμένος στα κόκκινα, έχει πυκνή λευκή γενειάδα, είναι στρουμπουλός και γελάει με την καρδιά του. Αυτός είναι ο Σάντα Κλάους των Αγγλων και των Αμερικανών, ο Περ Νοέλ των Γάλλων, ο Βάιναχτσμαν των Γερμανών και πάει λέγοντας.

Αλλά ο θρύλος γεννήθηκε αλλού, κοντά στο Ντεμρέ της σημερινής Νότιας Τουρκίας. Η ιστορία ξεκινάει τον 4ο αιώνα, όταν η περιοχή ήταν γνωστή ως Μύρα της Λυκίας.

Αρχαία ερείπια μαρτυρούν τη σημασία της πόλης: ένα ρωμαϊκό αμφιθέατρο και λαξευτοί τάφοι στο βουνό, τόποι ταφής των πλούσιων κατοίκων. Εκεί λοιπόν έζησε ο Νικόλαος, Επίσκοπος Μύρων, γνωστός και αγαπητός για τις καλές του πράξεις.

Εγινε άγιος αμέσως μετά τον θάνατό του και η εκκλησία του Αγίου Νικολάου δεσπόζει σήμερα στο κέντρο του Ντεμρέ. Πιστοί έρχονται από όλον τον κόσμο για να προσκηνύσουν στον εορτασμό της μνήμης του τον Δεκέμβριο.
Ιστορίες για την καλοσύνη του Νικολάου εξαπλώθηκαν μετά τον θάνατό του. Τόσο αγαπητός ήταν που τα οστά του εκλάπησαν από τα Μύρα το 1087 και μεταφέρθηκαν στην Ιταλία για να μην πέσουν στα χέρια των τούρκων εισβολέων. Στην ορθόδοξη παράδοση έγινε ο προστάτης άγιος των παιδιών και των ναυτικών. Αλλά χρειάστηκαν αιώνες για να μεταμορφωθεί η εικόνα του καλού επισκόπου στον Αϊ-Βασίλη με τα κόκκινα.

Η ιστορία του Αγίου Νικολάου ταξίδεψε και ρίζωσε σε ολόκληρη την Ευρώπη. Ο Αγιος Νικόλαος έγινε προστάτης της Μόσχας και της γεωργίας στη Ρωσία και του Ναυτικού στο Αμστερνταμ της Ολλανδίας, όπου, παρά την απαγόρευση αναγνώρισης αγίων που επέβαλλε ο προτεσταντισμός, επέζησε με το όνομα Σίντερ Κλάας, ο οποίος την ημέρα της εορτής του, στις 6 Δεκεμβρίου, παριστάνεται με ιερατική στολή και επισκοπική ράβδο να μοιράζει δώρα στα παιδιά.

Αυτή είναι μάλλον η πιο καθαρή μορφή του Αγίου Νικολάου που απέμεινε σήμερα, αν και στην Ολλανδία παρουσιάζεται να έχει ως βοηθό του και ένα αγόρι από την Αιθιοπία, τον Μαύρο Πιτ, που η παράδοση θέλει να τον είχε απελευθερώσει ο Σίντερ Κλάας στα Μύρα και ο οποίος από ευγνωμοσύνη έμεινε για πάντα μαζί του ως βοηθός.
Ευρωπαίοι άποικοι, κυρίως Ολλανδοί, μετέφεραν μαζί τους τον μύθο στον Νέο Κόσμο.

Η συνέχεια γράφτηκε στη Νέα Υόρκη στις αρχές του 19ου αιώνα, όταν οι Αμερικανοί άρχισαν να ψάχνουν τρόπους για να δημιουργήσουν νοσταλγικές παραδόσεις και στράφηκαν προς τον Αγιο Νικόλαο, ο οποίος γιορτάζεται λίγες ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα.

Το 1810, τη βραδιά της γιορτής του Αγίου Νικολάου στις 6 Δεκεμβρίου, παρουσιάστηκε από τον Ιστορικό Σύλλογο της Νέας Υόρκης η πρώτη αμερικανική εικόνα του Αγίου Νικολάου με έντονες τις αρχικές ορθόδοξες ρίζες της αλλά και με ένα τζάκι πλάι του με δώρα που υπονοεί την επίσκεψή του στα σπίτια. Αναγράφεται ρητά η εορτή του στις 6 Δεκεμβρίου και το πραγματικό ελληνικό όνομα του Αγίου Νικολάου.

Μερικά από τα πιο γνωστά δυτικά έθιμα των Χριστουγέννων, το έλατο και οι κάλτσες που κρεμιούνται στο τζάκι για να τις γεμίσει με δώρα ο Αϊ-Βασίλης, μεταφέρθηκαν από Γερμανούς στις ΗΠΑ, όπου εδραιώθηκαν σε συνδυασμό με τον Ολλανδό Sint-Nicolaas ή Sinter Klaas από όπου προέκυψε το Claus (Klaas και Claus από το Nicholas ή Nicholaus).

Η Coca-Cola άρχισε να χρησιμοποιεί την εικόνα του πρόσχαρου Σάντα Κλάους στις διαφημίσεις της από τη δεκαετία του 1930 εδραιώνοντας την εμφάνισή του στη λαϊκή κουλτούρα.

Η σημερινή μορφή του Αϊ-Βασίλη δεν είναι τίποτε άλλο από ένα συνονθύλευμα διαφορετικών μύθων από διαφορετικές εποχές και διαφορετικές περιοχές του κόσμου που εξελίχθηκε μέσα στον χρόνο σύμφωνα με τις ανάγκες κάθε εποχής.
της Ειρήνης Μητροπούλου

πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Η πτήση 571  της Ουρουγουάης ήταν μια ναυλωμένη πτήση που συνετρίβη στις απομακρυσμένες χιονισμένες και παγωμένες Άνδεις στις 13 Οκτωβρίου 1972. Μεταξύ των 45 ατόμων που ήταν το πλήρωμα και οι επιβάτες του αεροσκάφους επέζησαν 28 από την πρόσκρουση. 

Αντιμέτωποι με την πείνα και το θάνατο, οι επιζώντες απρόθυμα αναγκάστηκαν να προσφύγουν σε κανιβαλισμό. Μετά από 72 ημέρες στον παγετώνα, διασώθηκαν 16 άτομα. 

Το αεροπλάνο, με 19 μέλη της ομάδας ράγκμπι Old Christians Club, απογειώθηκε από το Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης και κατευθύνθηκε προς το Σαντιάγκο της Χιλής. 

Κατά τη διέλευση των Άνδεων, ο άπειρος συγκυβερνήτης, ο οποίος ήταν υπό διοίκηση, πίστευε λανθασμένα ότι έφτασε στο Curicó, στη Χιλή, παρά τις αναγνώσεις οργάνων που έδειχναν διαφορετικά. Γύρισε προς τα βόρεια και άρχισε να κατεβαίνει προς αυτό που σκέφτηκε πως ήταν ο αερολιμένας Pudahuel. Αντ 'αυτού, το αεροσκάφος χτύπησε στο βουνό, κόβοντας τόσο τα φτερά όσο και το πίσω μέρος της ατράκτου. Το εμπρόσθιο τμήμα της ατράκτου κατεβαίνει σε μια απότομη πλαγιά και ξαπλώνει σε έναν παγετώνα. Τρία μέλη του πληρώματος και πάνω από το ένα τέταρτο των επιβατών πέθαναν στη συντριβή και αρκετοί άλλοι υπέκυψαν γρήγορα στο κρύο και στους τραυματισμούς.

Τη δέκατη ημέρα μετά τη συντριβή, οι επιζώντες έμαθαν από ένα ραδιόφωνο τρανζίστορ ότι η αναζήτηση προς ανεύρεσή τους, είχε σταματήσει. Αντιμέτωποι με την πείνα και το θάνατο, όσοι εξακολουθούσαν να ζουν συμφωνούν ότι εάν πεθάνουν, οι άλλοι θα μπορούσαν να καταναλώσουν το σώμα τους, ως τροφή, για να ζήσουν. 

Χωρίς επιλογή, οι επιζώντες έφαγαν τα σώματα των νεκρών φίλων τους. Δεκαέξι ημέρες μετά τη συντριβή, 27 παρέμειναν ζωντανοί όταν μια χιονοστιβάδα γεμίζει το πίσω μέρος της σπασμένης ατράκτου που χρησιμοποιούσαν ως καταφύγιο, σκοτώνοντας οκτώ ακόμη επιζώντες. Οι επιζώντες είχαν λίγη τροφή και καμία πηγή θερμότητας στις σκληρές συνθήκες. Αποφάσισαν ότι μερικοί από τους ισχυρότερους της ομάδας θα επιχειρήσουν να αναζητήσουν τη διάσωση. 

Εξήντα ημέρες μετά τη συντριβή, οι επιβάτες Nando Parrado και Roberto Canessa, που δεν είχαν ορειβατικά εργαλεία, ανέβηκαν από τον παγετώνα των 3.570 μέτρων (11.710 πόδια) που βρίσκονταν, έως την κορυφή των 4.670 μέτρων (15.320 πόδια) που εμπόδιζαν τη διαδρομή τους προς τα δυτικά. Για περισσότερο από 10 ημέρες διέσχισαν περίπου 38 μίλια (61 χλμ.) ζητώντας βοήθεια. Το πρώτο πρόσωπο που συνάντησαν ήταν ο χιλιανός μεταφορέας τροφίμων με μουλάρια Sergio Catalán, ο οποίος τους έδωσε φαγητό και στη συνέχεια ταξίδεψε για δέκα ώρες για να ειδοποιήσει τις αρχές. 

Η ιστορία της επιβίωσης των επιβατών μετά από 72 ημέρες συγκέντρωσε το ενδιαφέρον διεθνώς. Οι υπόλοιποι 14 επιζώντες διασώθηκαν στις 23 Δεκεμβρίου 1972, περισσότερο από δύο μήνες μετά τη συντριβή.

Οι επιζώντες ανησυχούσαν για το τι θα σκεφτόταν η κοινότητα και οι συγγενείς των νεκρών για τις πράξεις τους, που αναγκάστηκαν να τρώνε τους νεκρούς. Υπήρξε μια πρώτη δημόσια αντίδραση, αλλά αφού εξήγησαν την συμφωνία την οποία είχαν κάνει οι επιζώντες σύμφωνα με την οποία δεχόταν να θυσιάσουν τη σάρκα τους εάν πέθαιναν για να βοηθήσουν τους άλλους να επιβιώσουν, η κατακραυγή μειώθηκε και οι οικογένειες κατανόησαν περισσότερο τα γεγονότα. 

Το περιστατικό είναι ευρέως γνωστό ως καταστροφή της πτήσης των Άνδεων και, στον ισπανικό κόσμο, ως El Milagro de los Andes (Το θαύμα των Άνδεων).
Ήδη αρκετοί Τούρκοι ανακαλύπτουν την ελληνική τους ταυτότητα

Συνέντευξη στον Δημοσθένη Γκαβέα, huffingtonpost.gr

Ως εξισλαμισμένος Έλληνας του Πόντου αυτοπροσδιορίζεται ο Tamer Cillingir (Ταμέρ Τσιλινγκίρ), Τούρκος συγγραφέας και ακτιβιστής ο οποίος πλέον ζει στην Ελβετία. Ο κ. Τσιλινγκίρ έπειτα από μακρά έρευνα έγραψε στα τουρκικά το βιβλίο «Pontos Gerçeği: 1914-1923 Yılları Arasında Karadeniz’de Yaşananlar, εκδ. Ragıp Zarakolu» («Η αλήθεια για τη Γενοκτονία του Πόντου») όπου σε αυτό αναφέρεται στη γενοκτονία που υπέστη ο ελληνικός πληθυσμός από τους νεότουρκους. Σε εμάς περιγράφει τα γεγονότα εκείνης της εποχής, τα ψέματα που εξακολουθεί να λέει το τουρκικό κράτος και παράλληλα τα συνδέει με το σήμερα, αφού άλλωστε πρόκειται για μια πληγή που δεν έχει επουλωθεί. Ο κ. Τσιλινγκίρ μας περιγράφει πως εκτουρκίστηκαν μετά τις σφαγές, τον εκτοπισμό και τις ανταλλαγές πληθυσμών, οι εναπομείναντες Έλληνες του Πόντου.

Τον συναντήσαμε στην Αθήνα στο πλαίσιο του Διεθνούς Συνεδρίου για το Έγκλημα της Γενοκτονίας που διεξήχθη στην Αθήνα στις 6-9 Δεκεμβρίου από την Παμποντιακή Ομοσπονδία με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τη γενοκτονία του Πόντου, στο οποίο συμμετείχε ως ένας εκ των ομιλητών.

Ο κ. Τσιλινγκίρ, με καταγωγή από τη Λιβερά της Ματσούκας, του οποίου οι παπούδες, όπως λέει εξισλαμίστηκαν, αγωνίζεται για χρόνια κατά του αυταρχισμού του τουρκικού κράτους, κάτι που είχε σαν αποτέλεσμα να φυλακιστεί, να βασανιστεί και να καταδικαστεί σε ισόβια κάθειρξη. Ωστόσο κατάφερε και έφυγε στο εξωτερικό γνωρίζοντας φυσικά πως δεν πρόκειται να επιστρέψει ποτέ στην Τουρκία.

«Γεννήθηκα σε περιοχή που ανήκε σε ελληνικούς πληθυσμούς και παρότι είχαμε γίνει μουσουλμάνοι, μας είχαν εξισλαμίσει, η ελληνική κουλτούρα εξακολουθούσε να έχει μεγάλη επιρροή επάνω μου» λέει προσθέτοντας πως «είναι πολλοί αυτοί που δεν γνωρίζουν το παρελθόν και την καταγωγή τους κάτι για το οποίο φρόντισαν διαδοχικά όλες οι τουρκικές κυβερνήσεις».

Πώς γνωρίζετε ότι είστε Ελληνας;

«Εσείς πως ξέρετε ότι είστε Έλληνας;» μου ανταποδίδει την ερώτηση, χωρίς όμως να με αφήσει να απαντήσω, άλλωστε η δική του απάντηση ήταν πιο πειστική.

«Παρότι είχα βρει στοιχεία για την ελληνική μου καταγωγή, έκανα και τέστ DNA σε μια αμερικάνικη εταιρεία και το αποτέλεσμα έδειξε πως το ποσοστό DNA σαν αυτό που έχει καταγραφεί στην κεντρική Ασία, ήταν μηδενικό. Δηλαδή δεν ήμουν Τούρκος. Ωστόσο έδειξε πως είμαι Έλληνας κατά 86% και άλλο ένα 14% του DNA μου είναι ιταλικό. Όμως το σημαντικότερο δεν είναι τα γονίδια, αλλά η κουλτούρα και ο αντίκτυπος του ελληνισμού επάνω μου. Γι′ αυτό και θεωρώ τον εαυτό μου Έλληνα».

Ο κ. Τσιλιγκίρ τόσο κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, όσο και κατά την ομιλία του, έδωσε μια εικόνα του Πόντου πριν από τη Γενοκτονία. Εάν συγκρίνεται το τότε με το σήμερα, λέει, τότε θα καταλάβετε πόσο προηγμένη ήταν αυτή η κοινωνία. «Τον 19ο αιώνα ανθούσαν οι τέχνες και το επίπεδο της εκπαίδευσης ήταν ιδιαίτερα υψηλό» τονίζει και εμείς διερωτόμαστε πόσα λαμπρά μυαλά χάθηκαν στις πορείες θανάτου ή στις εν ψυχρώ εκτελέσεις.

ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΟΥ Κ. ΤΣΙΛΙΝΓΚΙΡ.

Το 1912 στη Σαμψούντα υπήρχε Όπερα, νοσοκομείο με σύγχρονο για την εποχή χειρουργείο. Αντρες και γυναίκες αθλούνταν, έπαιζαν κρίκετ, γκόλφ, πράγματα ανήκουστα ακόμη και στην Κωνσταντινούπολη. Σχολεία για κωφάλαλα παιδιά. Ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα οι γυναίκες είχαν υψηλή θέση στην κοινωνία. Μπορούσαν να σπουδάσουν, όχι οικοκυρικά αλλά μαθηματικά, ακόμη και οικονομικά. Τέτοια σχολεία υπήρχαν και σε άλλες περιοχές του ανατολικού Πόντου. Μας μιλάει για τον δημοσιογράφο και εθνομάρτυρα τον Νίκο Καπετανίδη, ο οποίος απαγχονίστηκε από τον σφαγέα των Ελλήνων, τον Τοπάλ Οσμάν.

Ο Καπετανίδης μπορούσε να γλυτώσει, μας λέει, αλλά προτίμησε να αντιμετωπίσει πρόσωπο με πρόσωπο τον Τοπάλ Οσμάν. Όπως και να έχει το 1921 το Δικαστήριο Ανεξαρτησίας (δικαστήρια των νεότουρκων που καταδίκαζαν ανθρώπους με συνοπτικές διαδικασίες) τον καταδίκασε σε απαγχονισμό σε ηλικία 32 ετών.

Ο κ. Τσιλινγκίρ αναφερόμενος στην ελληνική παιδεία που άνθιζε στην περιοχή σχολιάζει πως πράγματι η ελληνική εκκλησία είχε ενεργή ανάμειξη στην παιδεία αλλά ο Καπετανίδης πίεζε για πιο ουδέτερη και κοσμική παιδεία.

Όπως και να έχει οι αγριότητες των νεότουρκων ήταν πέρα από κάθε φαντασία και με ηγέτη τον πατέρα του τουρκικού έθνους, τον Μουσταφά Κεμάλ, κατάφεραν να εξαλείψουν τον επί χιλιάδες χρόνια ελληνικό πολιτισμό στην περιοχή.

Ο κ. Ταμέρ Τσιλινγκίρ, επισημαίνει ότι η ιστορία που διδάσκονται τα παιδιά στην Τουρκία αποκρύπτει την αλήθεια και είναι διαστρεβλωμένη. Όταν ο Κεμάλ πήγε στην Σαμψούντα όλοι ήξεραν και η Οθωμανική Αυτοκρατορία και οι Βρετανοί. Μάλιστα ο Κεμάλ Ατατούρκ, αμέσως συναντήθηκε με τους αρχηγούς των διαφόρων εγκληματικών συμμοριτών μεταξύ και αυτών με τον μεγάλο διώκτη των Ελλήνων τον Τοπάλ Οσμάν και του ζήτησε να εξοντώσει το ελληνικό στοιχείο.

Ο σφαγέας Τοπαλ Οσμάν


Οι διώξεις κατά των Ελλήνων είχαν διάρκεια. Από το 1914 μέχρι το 1923 δολοφονήθηκε μεγάλος αριθμός Ρωμιών, συνεχίζει ο κ. Τσιλιγκίρ.

«Τους έκλειναν μέσα στις εκκλησίες και τους έκαιγαν. Συγκέντρωναν τους διανοούμενους, τους αθλητές, τους καλύτερους και τους σκότωναν. Άλλους εγκλώβιζαν σε σπηλιές και μετά έβαζαν φωτιά για να τους πνίξουν οι αναθυμιάσεις. Οι μαζικές δολοφονίες, οι βιασμοί δεν είχαν τελειωμό. Τα Δικαστήρια της Ανεξαρτησίας μοίραζαν αδιακρίτως θανατικές ποινές και άνθρωποι απαγχονίζονταν. Μέχρι το 1923, 353.000 Έλληνες του Πόντου είχαν χάσει τη ζωή τους. Εκτιμάται ότι άλλοι 50.000 χάθηκαν στις πορείες θανάτου. Υπάρχει δυσκολία στην πρόσβαση των οθωμανικών αρχείων αλλά και σε αυτά της νεόδμητης τουρκικής δημοκρατίας. Ωστόσο καταφέρνουμε να αποσπάσουμε κάποια τεκμήρια και βάσει αυτών μπορούμε να εξαγάγουμε κάποια συμπεράσματα».

Όπως εξηγεί οι Πόντιοι χριστιανοί θεωρήθηκαν προδότες του έθνους και σε αρχεία που παρουσίασε και κατά τη διάρκεια της ομιλίας του, υπάρχουν κάποια κείμενα τηλεγραφημάτων που είναι πολύ σημαντικά, αφού σε αυτά φαίνεται ξεκάθαρα ότι γίνεται προσπάθεια να τεκμηριωθεί αυτό ακριβώς, ότι δηλαδή οι Πόντιοι ήταν εχθροί του έθνους. Σε ορισμένα τηλεγραφήματα γίνεται λόγος για 132 άνδρες και πέντε γυναίκες, όλοι τους ορθόδοξοι, οι οποίοι παραδόθηκαν στα Δικαστήρια της Ανεξαρτησίας και βάσει μαρτυρίων καταδικάστηκαν σε απαγχονισμό στις 4 Οκτωβρίου 1919. Μαζί με αυτούς, τους ελληνοορθόξους καταδικάστηκαν και 32 γυναίκες και άνδρες μουσουλμάνοι οι οποίοι κατηγορήθηκαν πως υποστήριζαν τον αγώνα των Ποντίων.

«Πρέπει να μνημονεύουμε και τους μουσουλμάνους αδελφούς τους που τους υποστήριξαν» υπογραμμίζει.


YOUTUBE.


Στο σημείο αυτό ο Τσιλινγκίρ περιγράφει την αρχή του οριστικού τέλους του ελληνισμού στον Πόντο. Τον εκτουρκισμό.

«Με τη συμφωνία ανταλλαγής πληθυσμών, 1.250.00 Έλληνες εγκατέλειψαν την περιοχή όσοι έμειναν εξισλαμίστηκαν και φυσικά τα ονόματά τους εκτουρκίστηκαν. Χάθηκαν τα ίχνη της ταυτότητάς τους. Τουρκοποιήθηκαν βίαια. Τα ονόματα των πόλεων και των χωριών άλλαξαν σε τούρκικα. Το ίδιο έγινε και με τη μουσική, κράτησαν την μελωδία, όμως άλλαξαν τους στίχους. Τα ίδια με τα ανέκδοτα, τις ιστορίες… Όλες οι άλλες γλώσσες εκτός της τουρκικής απαγορεύτηκαν.

Οι άνθρωποι αυτοί δεν μπορούσαν να είναι αφηγητές τους παρελθόντος προς τα παιδιά τους ή τα εγγόνια τους λόγω της τρομοκρατίας που έζησαν. Κάποια παιδιά που δεν ήξεραν τουρκικά στα σχολεία επειδή δεν κατανοούσαν την τουρκική δέχονταν βαριές τιμωρίες και μάλιστα υπάρχουν καταγραφές και βασανισμό τους. Υπήρχαν και οι σπιούνοι που παρακολουθούσαν. Οι οικογένειες των παιδιών αυτών σταμάτησαν να μιλούν την ποντιακή διάλεκτο. Ακολούθησε και η καμπάνια του 1928 «Συμπολίτη Μίλα Τούρκικα». Αυτός είναι και ο λόγος που και εγώ δεν μιλάω την ποντιακή διάλεκτο. Εν τω μεταξύ η Σαμψούντα και η Τραπεζούντα, δύο από τα σημαντικότερα εμπορικά λιμάνια του Ευξείνου Πόντου, οδηγήθηκαν σε μαρασμό και η περιοχή εξέπεσε».

Όλες αυτές οι πρακτικές ισοπέδωσης και εξάλειψης τους χριστιανικού στοιχείου φαίνεται ότι δεν σταμάτησαν ποτέ.

«Μόλις πριν από λίγα χρόνια έγινε γνωστό ότι το τουρκικό κράτος είχε φακελωμένους τους εξισλαμισθέντες χριστιανούς και όχι μόνο, με έναν κωδικό αριθμό που μαρτυρούσε την πρώτη του ταυτότητα. Το νούμερο ένα για τους Έλληνες, το νούμερο 2 για τους Αρμένιους και το 3 για τους Εβραίους».

Τον ρωτώ πως ήταν στην πορεία των χρόνων που ακολούθησαν αυτοί οι εξισλαμισθέντες Έλληνες.

«Προσπάθησαν να αποδείξουν ότι ήταν οι καλύτεροι Τούρκοι, προσπαθούσαν πάντα να αποδείξουν τον εαυτό τους. Επρόκειτο ξεκάθαρα για έναν μηχανισμό επιβίωσης και το τουρκικό κράτος 100 χρόνια μετά τους φοβάται. Δεν εμπιστεύεται αυτούς τους εξισλαμισμένους πληθυσμούς, τους εξισλαμισμένους Έλληνες. Φοβάται πως μια μέρα θα μάθουν την αλήθεια και θα ξεσηκωθούν.Υπάρχουν εκατοντάδες χωριά όπου κάποια ποντιακά ακούγονται ακόμη. Αυτά που μας κρύβουν είναι καταγεγραμμένα. Το 1980 κυκλοφόρησαν κάποια πρακτικά, κρυφά αρχεία σε αρχαϊζουσα τουρκική, από συνεδριάσεις της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης της Τουρκίας. Σε αυτά καταγράφονται δηλώσεις βουλευτών της περιοχής του Πόντου που μιλούν για τη Γενοκτονία. Για παράδειγμα ο Χαμίντ Μπέι λέει πως τίποτα δεν θα εξαλείψει την ντροπή. Ο Σελαχατίν Μπέη, σχολιάζει, “πιο έθνος επαίρεται για τέτοιου είδους δολοφονίες”. Ο Ζιγιά Χουρσίτ, λέει το 1923 ότι η φλόγα του ποντιακού ελληνισμού δεν έχει ακόμη κατασβεστεί. Ο βουλευτής Ανδριανουπόλεως, ο Σερέφ Μπέη δηλώνει: “Θα λογοδοτήσουμε στην ανθρωπότητα γι′ αυτά που κάναμε”. Ο Σερέφ Μπέη πρέπει να σας πω ότι δολοφονήθηκε».

Ο Ταμέρ Τσιλινγκίρ επανέρχεται στο σήμερα και προβαίνει σε μια αποκάλυψη. Όπως ισχυρίζεται τα τελευταία 10-15 χρόνια συμβαίνει κάτι ιδιαίτερο με μια νέα γενιά, κυρίως μορφωμένων παιδιών.

«Κάποιοι προσδιορίζονται ως μουσουλμάνοι, ορισμένοι έχουν βαπτιστεί χριστιανοί, άλλοι δηλώνουν άθεοι, αλλά και οι τρεις αυτές κοινωνικές ομάδες αρχίζουν να προσδιορίζονται ως Έλληνες και ανακαλύπτουν ξανά μια ελληνική ταυτότητα. Πιστεύω ότι όλο το υλικό που υπάρχει πρέπει να αξιοποιηθεί για να οδηγηθούμε στην αλήθεια μια ημέρα. Δεν έχει να κάνει με τη δική μου καταγωγή ή ταυτότητα, πάνω απ΄όλα είμαι άνθρωπος. Ζητώ αποκατάσταση και δικαιοσύνη για όλους αυτούς που πέρασαν μέσα από την αφομοίωση και αυτήν την επώδυνη ενσωμάτωση».

Ο Ταμέρ Τσιλιγκίρ χωρίς φόβο δηλώνει ότι η Τουρκία οικοδομήθηκε μέσα από τη Γενοκτονία χριστιανικών πληθυσμών και την καλεί όχι μόνο να ζητήσει συγγνώμη αλλά και να προχωρήσει σε αποζημιώσεις.

«Όμως πρέπει και η διεθνής κοινότητα να πιέσει προς αυτή την κατεύθυνση» καταλήγει.


Το βιβλίο του Ταμέρ Τσιλινγκίρ – «Η αλήθεια για τη Γενοκτονία του Πόντου»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Συνεχίζονται οι επισκέψεις στο Χώρο Μνήμης της Αντιδικτατορικής Αντίστασης 1967-1974 που λειτουργεί σε αίθουσα του Πολεμικού Μουσείου Θεσσαλονίκης, με ένα πλήθος εκθεμάτων που προσελκύουν τους επισκέπτες. Τις τελευταίες ημέρες, είναι έντονο το ενδιαφέρον σχολείων της περιοχής για την επίσκεψη στο μουσείο του αντιδικτατορικού αγώνα, ενόψει μάλιστα και της επικείμενης 46ης επετείου της ηρωϊκής εξέγερσης στο Πολυτεχνείο, στις 17 Νοεμβρίου 1973.
Ο Χώρος Μνήμης της Αντιδικτατορικής Αντίστασης, έχει ιδιαίτερη σημασία για την αντιστασιακή ιστορία της Θεσσαλονίκης, για έναν επιπλέον λόγο, καθώς στα «πέτρινα χρόνια» της χούντας το σημερινό μουσείο στέγασε το ανακριτικό κολαστήριο των δημίων της χουντικής ΚΥΠ. Στο κτήριο αυτό, μαρτύρησαν πολλοί αντιστασιακοί πολίτες και στρατιωτικοί και στο χώρο αυτό βασανίστηκε και δολοφονήθηκε στις 9 Μαΐου 1968 το κορυφαίο στέλεχος του αντιδικτατορικού αγώνα και βουλευτής της ΕΔΑ Γιώργης Τσαρουχάς.

Στο χώρο Μνήμης, με ενημερωτικά κείμενα, πλούσιο φωτογραφικό υλικό και αντιπροσωπευτικά τεκμήρια και ντοκουμέντα της περιόδου 1967-1974, ζωντανεύει η σκληρή εποχή της χούντας και η αντιδικτατορική αντίσταση των πολιτών, των φοιτητών, των στρατιωτικών και των αντιστασιακών οργανώσεων στη Θεσσαλονίκη.

Παρουσιάζονται τα «όπλα της αντίστασης», πολύγραφοι, γραφομηχανές, προκηρύξεις και άλλα έντυπα, για τα οποία οι αγωνιστές/τριες καταδικάζονταν σε βαριές ποινές από τα Έκτακτα Στρατοδικεία. Επίσης προβάλλονται οι δίκες μελών των αντιδικτατορικών οργανώσεων στα στρατοδικεία, οι νεκροί του αγώνα, ντοκουμέντα από τις φυλακές και τις εξορίες, χειροτεχνήματα των πολιτικών κρατουμένων, ο αγώνας των φοιτητών στο Πολυτεχνείο Θεσσαλονίκης κ.α.

Για πρώτη φορά, επίσης, παρουσιάζεται η αντίσταση στρατιωτικών κατά της χούντας στη Βόρεια Ελλάδα. Την ευθύνη και την οργάνωση του Χώρου Μνήμης της Αντιδικτατορικής Αντίστασης στο Πολεμικό Μουσείο Θεσσαλονίκης έχει ο «Σύνδεσμος Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών (ΣΦΕΑ) 1967-1974», ενώ τη συγκρότηση της Έκθεσης ανέλαβε ομάδα εθελοντών αντιστασιακών, μουσειολόγων και ερευνητών.

Στην έκκληση του ΣΦΕΑ για τη συγκέντρωση αρχειακού υλικού ανταποκρίθηκαν με συγκινητικό ζήλο όλοι σχεδόν οι πρωταγωνιστές της Αντιδικτατορικής Αντίστασης. Καθοριστική είναι η συμβολή του Κέντρου Ιστορίας Θεσσαλονίκης, το οποίο, μετά από σχετική ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης, έχει οργανώσει ένα πλούσιο ηλεκτρονικό-ψηφιοποιημένο διαδραστικό αρχείο της περιόδου 1967-‘74.

Ο Χώρος Μνήμης της Αντιδικτατορικής Αντίστασης είναι ανοιχτός καθημερινά, και λειτουργεί σύμφωνα με το ωράριο του Πολεμικού Μουσείου Θεσσαλονίκης, που είναι τις καθημερινές 09:00 - 18:00 και τις Κυριακές 09:00 - 17:00 με ελεύθερη είσοδο.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Σπύρου Κουζινόπουλου *

Παθαίνουν αναφυλαξία και βγάζουν φλύκταινες ορισμένοι και μόνο στο άκουσμα των αρχικών "ΕΑΜ", "ΕΛΑΣ", "ΕΠΟΝ" και προσπαθούν να ξαναγράψουν την ιστορία με βάση τις κομματικές τους παρωπίδες και τις ιδεολογικές τους αγκυλώσεις, παραχαράσσοντας τα γεγονότα και σερβίροντας - κατά το επιεικέστερο - εικασίες ότι τάχα η Θεσσαλονίκη δεν απελευθερώθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1944 ύστερα από την είσοδο των ανταρτικών δυνάμεων στην πόλη, αλλά ότι οι Γερμανοί... "αποχώρησαν μόνοι και μετά εισήλθαν στην πόλη οι αντιστασιακές ομάδες", όπως σοβαρά-σοβαρά ισχυρίστηκε χτες μόλις κάποιος βουλευτής.

Όντως. Οι Γερμανοί είχαν έρθει στη Θεσσαλονίκη, όπως και στην υπόλοιπη χώρα για … τουρισμό και μόλις έληξε η τουριστική περίοδος, επιβιβάστηκαν τουριστικών λεωφορείων και αναχώρησαν, κάτω από τις ιαχές αγάπης και ευχαρίστησης του πληθυσμού της πόλης και των τουριστικών παραγόντων, ευχαριστώντας τους που ξόδεψαν το συνάλλαγμά τους και ικετεύοντάς τους να επανέλθουν.
Μάλιστα, ο ίδιος βουλευτής πρότεινε να ... "ανασχεδιασθεί η δομή της γιορτής ώστε να μην αποτελεί μονόλογο της αριστεράς". Δηλαδή, με λίγα λόγια, να σβύσουμε με ένα σφουγγάρι τα πραγματικά ιστορικά γεγονότα και να αποσιωπήσουμε το ότι η Θεσσαλονίκη απελευθερώθηκε ύστερα και από τις σκληρές και πολυαίμακτες μάχες που δόθηκαν στην περίμετρό της ανάμεσα στα προελαύνοντα ανταρτικά τμήματα της Ομάδας Μεραρχιών Μακεδονίας του ΕΛΑΣ και τους υποχωρούντες Γερμανούς. Εκτός αν θεωρεί ότι οι δεκάδες νεκροί αντάρτες που έπεσαν στις μάχες κατά των Ναζί στο Δρυμό, τη Νέα Σάντα, το Δερβένι, το Σέδες, το Φοίνικα, δεν σκοτώθηκαν σε πολεμική αναμέτρηση, αλλά σε ... τροχαία ατυχήματα από γερμανικά αυτοκίνητα.
Και όλοι αυτοί που έγραψαν για την είσοδο του ΕΛΑΣ στη Θεσσαλονίκη με στόχο την εκδίωξη των κατακτητών, όπως ο Νίκος Μπακόλας, ο Γιώργος Ιωάννου, ο Γιώργος Βαφόπουλος, ο Ντίνος Χριστιανόπουλος, ο Περικλής Σφυρίδης, ο Μανώλης Αναγνωστάκης, ο Στέργιος Βαλιούλης, ο Φραγκίσκος Σομμαρίπας, ο Γιώργος Καφταντζής, ο Κώστας Τομανάς, η Ρούλα Παπαδημητρίου και τόσοι άλλοι; Μήπως κι αυτοί ενεργούσαν με βάση τον ..."μονόλογο της αριστεράς";

Ας σοβαρευτούμε επιτέλους. Η ιστορία δεν μπορεί να παραχαραχτεί, να μουντζουρωθεί, ούτε να "ανασχεδιαστεί". Όπως επίσης κανείς δεν μπορεί να αποσιωπήσει και να αποκρύψει το γεγονός ότι με την είσοδό τους στη Θεσσαλονίκη, την 30η Οκτωβρίου 1944, οι αντάρτες του ΕΛΑΣ πρόσφεραν στους κατοίκους της ένα τεράστιο δώρο, αποτρέποντας την ανατίναξη των βασικών υποδομών της πόλης (υδραγωγείο, εργοστάσια ηλεκτρικής εταιρείας, μύλοι Αλλατίνι) που είχαν υπονομευθεί με εκρηκτικά για να ανατιναχτούν κατά την αποχώρηση των Γερμανών κατακτητών από την πόλη. 



Κάτι που θα σήμαινε, αν γίνονταν οι ανατινάξεις αυτές, ότι οι Θεσσαλονικείς θα έμεναν για μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς νερό, δίχως ηλεκτρικό ρεύμα, χωρίς ψωμί που ήταν τότε το βασικό είδος διατροφής, αλλά και χωρίς συγκοινωνία, δεδομένου ότι το μόνο μεταφορικό μέσο εκείνη την εποχή ήταν το ηλεκτροκίνητο τραμ.




*Ο Σπύρος Κουζινόπουλος είναι δημοσιογράφος-συγγραφέας, μέλος της Οργανωτικής Επιτροπής του Δήμου Θεσσαλονίκης για τον εορτασμό της 30ης Οκτωβρίου.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Μπορεί σήμερα να γιορτάζουμε το «ΟΧΙ», αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε και το «ΝΑΙ». Το «ΝΑΙ» που ένα μέρος του ελληνικού πληθυσμού είπε στις δυνάμεις Κατοχής, με αποτέλεσμα οι Έλληνες να στραφούν εναντίον των Ελλήνων.
Ο δωσιλογισμός είναι μία από τις πιο μελανές σελίδες της ιστορίας, που επιμελώς έμεινε κρυμμένη στο σκοτάδι. Υπήρξε για δεκαετίες ένα ταμπού της δημόσιας μνήμης του πολέμου. Όχι τυχαία καθώς εκείνοι που συνεργάστηκαν και δεν τιμωρήθηκαν, στελέχωσαν το μεταπολεμικό κράτος, με τους απογόνους τους να συνεχίζουν την παρακαταθήκη τους μέχρι και σήμερα.

Στο πλαίσιο της μεγάλης έρευνας του «Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα» για την Κατοχή στην Ελλάδα, είχαμε μιλήσει με τους ιστορικούς Στράτο Δορδανά και Δημήτρη Κουσουρή για τον δωσιλογισμό και τις προεκτάσεις του στη μεταπολεμική ιστορία της χώρας. Με αφορμή την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, δημοσιεύουμε μερικά ανέκδοτα αποσπάσματα από όσα είχαν πει στον φακό της εκπομπής.

Αυτοί που συνεργάστηκαν...

Η Ελλάδα δεν είδε το πρόσωπο του φασισμού για πρώτη φορά στις 28 Οκτωβρίου του 1941. Ήδη από τις 4 Αυγούστου του 1936, όταν ο Ιωάννης Μεταξάς ανακοίνωσε την απόφασή του να αναστείλει επ' αόριστον την ισχύ των διατάξεων του Συντάγματος που κατοχύρωναν τις προσωπικές και συλλογικές ελευθερίες και με τη συγκατάθεση του βασιλιά επέβαλε δικτατορία, οι Έλληνες είχαν πάρει μια πρώτη γεύση για το τι θα ακολουθούσε σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η δικτατορία του Μεταξά είχε αρκετά εξωτερικά γνωρίσματα των φασιστικών καθεστώτων, αλλά ουσιαστικά κατατασσόταν από σύγχρονους παρατηρητές ως «απροσδιόριστο» περισσότερο και όχι ως φιλοφασιστικό καθεστώς. Παρόλ'αυτά, οι νέοι του Μεταξά, η Εθνική Οργάνωση Νεολαίας (ΕΟΝ) με τη χαρακτηριστική σκούρα μπλε στολή και την άσπρη γραβάτα, που χαιρετούσαν δι’ ανατάσεως της δεξιάς χειρός τον δικτάτορα, επιδόθηκαν στην προπαγάνδα υπέρ του καθεστώτος αλλά και με ιδιαίτερη σκληρότητα, στον αγώνα κατά των κομμουνιστών και κατά των εν γένει δημοκρατικών πολιτών. Από τα «τάγματα» των νεολαίων αυτών θα γεννιόταν λίγο αργότερα ένα τέρας – Λερναία Ύδρα, που όσα κεφάλια και αν του κόψεις, παραμένει ζωντανό μέχρι και σήμερα...
«Οι γερμανικές αρχές Κατοχής είχαν χρησιμοποιήσει τα ρήγματα τα οποία υπήρχαν στις τοπικές κοινωνίες, ήδη από τον Μεσοπόλεμο. Ρήγματα τα οποία στηρίζονταν στην διαφορετικότητα της γλώσσας, των εθνοτικών ομάδων, των πολιτικών πεποιθήσεων και στη συνέχεια ήρθαν ακριβώς με μια πάρα πολύ εύστοχη πολιτική να ανοίξουν τα ρήγματα αυτά», λέει ο Στράτος Δορδανάς. «Όχι από την πρώτη στιγμή αλλά σταδιακά οι γερμανικές αρχές χτίσανε μια πολιτική στις κατεχόμενες χώρες η οποία ήταν πολιτική συνεργασίας μ’ εκείνους οι οποίοι ήταν πρόθυμοι να συνεργαστούν μαζί τους. Δεν έγινε από την πρώτη στιγμή, γιατί στο σχεδιασμό τους επικρατούσε η άποψη ότι θα έπρεπε να πάρουν μαζί τους όλη την κοινωνία. Όταν λοιπόν αυτό δεν έγινε κατορθωτό έγινε φανερό ότι μόνο ένα μέρος των τοπικών κοινωνιών ήταν πρόθυμοι να συνεργαστούν με τους Γερμανούς», εξηγεί.

«Κυρίως η συνεργασία ξεκίνησε τη στιγμή που ενδυναμώνονται τα κινήματα αντίστασης στις κατεχόμενες χώρες. Έτσι λοιπόν και στην περίπτωση της Ελλάδος από τις αρχές του 1943 όταν επανακάμπτει το κίνημα αντίστασης μέσα κυρίως από το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, εκείνη είναι η χρονική στιγμή κατά την οποία οι Γερμανοί κάνουν δεκτές πλέον προτάσεις τις προηγούμενης περιόδου που είχαν απορρίψει κι εμφανίζονται από την άνοιξη του 1943 τα πρώτα δωσιλογικά τμήματα», λέει ο Στράτος Δορδανάς. «Αυτά καταρχάς ντύνονται κάτω από μία κίνηση κυβερνητική. Η κυβέρνηση Ράλλη ένας από τους όρους που θέτει στους Γερμανούς για να σχηματίσει κατοχική κυβέρνηση είναι να δημιουργηθούν εθνικά δοσιλογικά τμήματα. Πρόκειται για τους γερμανοτσολιάδες. Την ίδια στιγμή στην Πελοπόννησο, την Εύβοια και την Μακεδονία, η δημιουργία των Τμημάτων Ασφαλείας γίνεται απευθείας από τους Γερμανούς», συνεχίζει.
Χαρακτηριστικό είναι ότι ο όρκος που έδιναν τα Τάγματα Ασφαλείας ήταν ο εξής:
«Ορκίζομαι εις τον Θεόν τον Άγιον τούτον όρκον ότι θα υπακούω απολύτως εις τας διαταγάς του ανώτατου αρχηγού του Γερμανικού Στρατού Αδόλφου Χίτλερ. Ανατεθησόμενός μοι υπηρεσίας και θα υπακούω άνευ όρων εις διαταγάς των ανωτέρων μου. Γνωρίζω καλώς δια μίαν αντίρρησιν εναντίον των υποχρεώσεων μου, τας οποίας δια του παρόντος αναλαμβάνω, θέλω τιμωρηθή παρά των Γερμανικών Στρατιωτικών Αρχών».
Γιατί κανείς αποφασίζει να ενταχτεί στα Τάγματα Ασφαλείας ή στην ομάδα «Χ» όμως και να υπακούσει στον Χίτλερ; Υπάρχουν λόγοι ιδεολογικοί; Λόγοι επιβίωσης; Τυχοδιωκτισμός; Ο λόγος είναι εθνοτικός; Έχουμε να κάνουμε με θρησκευτικές ή γλωσσικές διαφοροποιήσεις; Σύμφωνα με τους ιστοριογράφους που μελετούν την περίοδο της Κατοχής, όλα αυτά τα στοιχεία θα πρέπει να εξετάζονται συλλογικά και να μην μπαίνει ο δωσιλογισμός κάτω από τη γενική ομπρέλα του «εθνικού προδότη».

Αυτοί που άφησαν απογόνους

Αντιμέτωποι οι Έλληνες με τους Έλληνες και το παρελθόν με το παρόν, δεν κατάφεραν να κόψουν ποτέ το νήμα της ιστορίας που τους ενώνει στο πέρας του χρόνου. «Είμαστε η σπορά των ηττημένων. Αυτοί είμαστε! Είμαστε οι εθνικιστές, οι εθνικοσοσιαλιστές, οι φασίστες!», δήλωνε ο αρχηγός της Χρυσής Αυγής, Νίκος Μιχαλολιάκος, λίγο πριν η νεοναζιστική οργάνωση περάσει για πρώτη φορά την πύλη του ελληνικού κοινοβουλίου στις εκλογές του 2012.
Κάπως έτσι από την 4η Αυγούστου του Μεταξά φτάσαμε στην μεταπολιτευτική «4η Αυγούστου» του Μιχαλολιάκου και ύστερα τη Χρυσή Αυγή, με ενδιάμεσους σταθμούς τους μετεμφυλιακούς «χίτες» του Γρίβα και τα ΤΕΑ, μια χούντα των συνταγματαρχών και το μεταδικτατορικό παρακράτος... εν κράτει.
Οι δίκες των δωσιλόγων στην Ελλάδα ξεκίνησαν αμέσως μετά την Απελευθέρωση και δεν ήταν τόσο λίγες όσο νομίζουμε. Ήταν αρκετές εκατοντάδες, αλλά το 85% των υποθέσεων αρχειοθετήθηκε. Στα αλήθεια μόνο τα «μικρά ψάρια» βρέθηκαν αντιμέτωποι με την μετα-κατοχική δικαιοσύνη. «Ο ρόλος δικαιοσύνης ήταν ένας ρόλος αναπαραγωγής των προηγούμενων κοινωνικών ιεραρχιών και πολιτικών σχεδιασμών και υπηρέτησε την επιλογή των κυρίαρχων τάξεων στην Ελλάδα, να μην προχωρήσουν σε κάποιου τύπου μεταπολεμικό συμβιβασμό με τις δυνάμεις του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς, αλλά να προχωρήσουν στην πλήρη και συντριπτική καταστολή του ΕΑΜικού κινήματος και μετά τον πόλεμο», θα πει ο Δημήτρης Κουσουρής.

«Ο εμφύλιος πόλεμος θα λειτουργήσει ως η κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Δηλαδή περνώντας όλος αυτός ο κόσμος της συνεργασίας και του δοσιλογισμού της Κατοχής μέσα απ’ τον εμφύλιο πόλεμο, αφού πρώτα καταγραφεί και καταδικαστεί, αναβαπτίζεται και επανεντάσσεται στον εθνικό κορμό, από το 'φιλεύσπλαχνο' κράτος της εθνικοφροσύνης. Και αρχίζουν σιγά – σιγά να χτυπούν τις πόρτες των πολιτικών γραφείων ζητώντας διάφορα επιδόματα ως 'αγωνιστές της εθνικής αντίστασης'. Το ίδιο το κράτος δέχεται να τους παραχωρήσει ένα μικρό κομμάτι από αυτό ως πρόνοια, αλλά όχι με το αζημίωτο. Είναι ακραιφνείς αντικομουνιστές, μπαρουτοκαπνισμένοι την περίοδο της κατοχής και τον εμφύλιο πόλεμο», λέει από την πλευρά του ο Στράτος Δορδανάς. «Αρχίζει λοιπόν να στήνεται μία βιομηχανία παροχών και συντάξεων και συγχωροχάρτια για τη συνεργασία με τους Γερμανούς, καθώς όλοι συμμετείχαν στον.... εθνικό απελευθερωτικό αγώνα», συμπληρώνει.
Κατά τα 7 χρόνια που η Ελλάδα μπήκε στον γύψο, στήνονται «εργοστάσια» παραγωγής βεβαιώσεων και αναγνωρίζονται όλοι ως αντιστασιακοί. Και κάπως έτσι η ιστορία ξαναγράφεται. «Το παρακράτος είναι το χέρι εφαρμογής του παρά-συντάγματος - της ειδικής δηλαδή νομοθεσίας που θέτει εκτός νόμου την κομμουνιστική αριστερά εκείνη την περίοδο - και που θα χρησιμοποιηθεί στις καίριες στιγμές όταν το καθεστώς θα μπορούσε να κλονιστεί. Τούτο συνέβη το 1963, για παράδειγμα, με τη δολοφονία Λαμπράκη. Είναι γνωστό ότι οι δολοφόνοι του Λαμπράκη, ο Γιοσμάς και οι λοιποί, ήταν δωσίλογοι στην Κατοχή. Το πραξικόπημα των Συνταγματαρχών φέρνει ξανά στο προσκήνιο όλο το απωθημένο παρελθόν του δωσιλογισμού που μέχρι τότε μπορούσε να κατοικοεδρεύει στις παρυφές του κυρίαρχου μπλοκ της κοινοβουλευτικής δεξιάς και ήρθε να πάρει την εξουσία και να επανα-νομιμοποιηθεί και δια νόμου», σημειώνει ο Δημήτρης Κουσουρής.
«Μετά την πτώση της χούντας, δεν υπήρξε κανενός τύπου βαθιά εκκαθάριση του κρατικού μηχανισμού από τους ανθρώπους που στήριξαν, στελέχωσαν και εφάρμοσαν τελικά τη δικτατορία στην Ελλάδα. Η διαδικασία της από-χουντοποίησης ήταν εξαιρετικά περιορισμένη στους πρωταίτιους του πραξικοπήματος. Ωστόσο, όπως συνέβη και μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο η λογική της συνέχειας του κράτους υπερίσχυσε και τελικά επί της ουσίας είχαμε, μηχανισμούς της αστυνομίας, της χωροφυλακής και το δικαστικό μηχανισμό, οι οποίοι δε διέφεραν πάρα πολύ από τους μηχανισμούς που είχαν υπηρετήσει τα προηγούμενα χρόνια στη διάρκεια της δικτατορίας», λέει στη συνέχεια.
«Tα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης είναι χρόνια τα οποία χαρακτηρίζονται από αλλεπάλληλες επιθέσεις και βομβιστικές επιθέσεις σε cinema ή θέατρα για παράδειγμα, κάτι που δεν είναι, παρεμπιπτόντως ελληνική ιδιαιτερότητα», σημειώνει ο κ. Κουσουρής. «Θυμίζω ότι ήμασταν ακόμα σε χρόνια Ψυχρού Πολέμου, ότι διεθνή δίκτυα όπως η Gladio στην Ιταλία, δηλαδή αυτά τα διεθνή παραστρατιωτικά δίκτυο αναχαίτισης και απόκρουσης του κομμουνιστικού κινδύνου συνέχιζε να υπάρχει και να λειτουργεί σε ολόκληρο το δυτικό κόσμο. Αντιστοίχως, τα ακροδεξιά δίκτυα σε συνεργασία αλλά και αυτόνομα από τον κρατικό μηχανισμό συνέχιζαν την πορεία τους. Ανάμεσα σε εκείνους ήταν μεταξύ άλλων ο αρχηγός της Χρυσής Αυγής», συνεχίζει.
Της Χρυσής Αυγής που υπήρξε τρίτη δύναμη στη Βουλή και οι επικεφαλής της όπως και δεκάδες μέλη της είναι υπόδικοι για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, κατηγορούμενοι ανάμεσα σε άλλα για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Ο Δημήτρης Κουσουρής που το 1992, ως φοιτητής, δέχτηκε δολοφονική επίθεση από το πρωτοπαλίκαρο του Μιχαλολιάκου, τον διαβόητο Περίανδρο, ευτυχώς γλίτωσε...

Μια χαρακτηριστική ιστορία

Ο διαβόητος δωσίλογος και ταγματασφαλίτης Ξενοφώντας Γιοσμάς, γνωστός και ως φον Γιοσμάς, συμμετείχε ως υπουργός Προπαγάνδας στην τελευταία φιλοναζιστική κυβέρνηση-φάντασμα της Βιέννης, υπό τον Έκτωρα Τσιρονίκο.
Το 1945 καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο. Το 1947 επιστρέφοντας στην Ελλάδα, ο Γιοσμάς συνελήφθη και καταδικάστηκε και σε έναν επιπλέον χρόνο κάθειρξη και σε ισόβια στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων, για συνεργασία με τη γερμανική Μυστική Αστυνομία Στρατού. Το 1949 κατέθεσε αίτηση αναθεώρησης της απόφασης με την οποία του είχε επιβληθεί η θανατική ποινή, η οποία απορρίφθηκε. Με διάταγμα της 7ης Απριλίου 1950 ο βασιλιάς Παύλος του απένειμε χάρη, μετατρέποντας τη θανατική ποινή σε πρόσκαιρα δεσμά 20 ετών. Στα μέσα Νοεμβρίου 1950 το Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων αποφάσισε τη συγχώνευση των έως τότε ποινών που του είχαν επιβληθεί και τελικά ο Γιοσμάς αφέθηκε ελεύθερος από τις φυλακές Επταπυργίου Θεσσαλονίκης στις 8 Ιουνίου 1952, έχοντας μείνει στη φυλακή για συνολικά 5 χρόνια.
Το 1960 μαζεύοντας παλιούς γνωστούς και συμπολεμιστές του, αλλά και νέα μέλη, ίδρυσε το «Σύνδεσμο Αγωνιστών και Θυμάτων Εθνικής Αντιστάσεως Βορείου Ελλάδος». Ο Σύνδεσμος είχε έδρα την Θεσσαλονίκη και σκοπός του ήταν η αναγνώριση και ενίσχυση όσων συμμετείχαν στον «αντικομμουνιστικό αγώνα» κατά την περίοδο της ναζιστικής Κατοχής. Έμβλημα του συνδέσμου ήταν ο γερμανικός Σιδηρούς Σταυρός. Το ίδιο έμβλημα έφερε και η εφημερίδα που εξέδιδε ο Γιοσμάς.
Το 1963 συνελήφθη ως ηθικός αυτουργός της δολοφονίας Λαμπράκη. Το 1967 με την επιβολή της δικτατορίας όμως, πήρε σύνταξη ως αντιστασιακός. Κι επειδή... σόι πάει το βασίλειο, να σημειωθεί ότι ο γιος του φον Γιοσμά, Αλέξανδρος, ακολούθησε τα χνάρια του πατέρα του κατεβαίνοντας στην πολιτική αρχικά με το ΛΑ.Ο.Σ. και στη συνέχεια με τη Χρυσή Αυγή.


πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ήταν περίπου 3 τα ξημερώματα της 28 Οκτωβρίου του 1940, όταν ο Benito Mussolini απέστειλε στην Ελλάδα τελεσίγραφο με το οποίο και απαιτούσε την ελεύθερη διέλευση του Ιταλικού στρατού από την Ελληνοαλβανική μεθόριο, προκειμένου στη συνέχεια να καταλάβει κάποια στρατηγικά στοιχεία της Ελλάδος , (λιμένες, αεροδρόμια κλπ.), για ανάγκες ανεφοδιασμού και άλλων διευκολύσεών του, στη μετέπειτα προώθησή του στην Αφρική.

Το τελεσίγραφο δόθηκε ιδιόχειρα στον Ιωάννη Μεταξά και μάλιστα στην οικία του στην Κηφισιά, από τον Ιταλό Πρέσβη στην Αθήνα, Emanuele Grazzi.

Μετά την ανάγνωση του κειμένου, ο Μεταξάς έστρεψε το βλέμμα του στον Ιταλό Πρέσβη και του απάντησε στα γαλλικά την ιστορική φράση: <<Alors, c’est la guerre>> (δηλαδη στα ελληνικά <<Λοιπόν, αυτό σημαίνει πόλεμο>>), εκδηλώνοντας έτσι την αρνητική θέση επί των ιταμών ιταλικών αιτημάτων.

Ο Grazzi στα απομνημονεύματα του, που κυκλοφόρησαν το 1945, περιγράφει τη σκηνή: <<Έχω εντολή κ.πρωθυπουργέ να σας κάνω μία ανακοίνωση και του έδωσα το έγγραφο. Παρακολούθησα την συγκίνηση εις τα χέρια και εις τα μάτια του. Με σταθερή φωνή και βλέποντάς με κατάματα ο Μεταξάς μου είπε: αυτό σημαίνει πόλεμο.

Του απάντησα οτί αυτό θα μπορούσε να αποφευχθεί. Μου απάντησε ΟΧΙ. Του πρόσθεσα ότι αν ο στρατηγός Παπάγος…, ο Μεταξάς με διέκοψε και μου είπε: ΟΧΙ! Έφυγα υποκλινόμενος με τον βαθύτερο σεβασμό, προ του γέροντος αυτού, που προτίμησε την θυσία αντί της υποδουλώσεως.>>

Ο Μεταξάς εκείνη τη στιγμή είχε εκφράσει το ελληνικό λαϊκό συναίσθημα, την άρνηση της υποταγής, και αυτή η άρνηση πέρασε στον τότε ελληνικό δημοσιογραφικό τύπο με την λέξη <<ΟΧΙ>>. Σημειώνεται πως αυτούσια η λέξη <<ΟΧΙ>> παρουσιάσθηκε για πρώτη φορά ως τίτλος στο κύριο άρθρο της εφημερίδας <<Ελληνικό Μέλλον>> του Ν. Π. Ευστρατίου στις 30 Οκτωβρίου του 1940.

Συνέπεια της άρνησης αυτής ήταν η είσοδος της χώρας μας στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και η έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940.


Ο Πόλεμος



Δύο ώρες μετά την παραπάνω επίδοση, ξεκίνησε ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος με εισβολή των ιταλικών στρατευμάτων στην Ήπειρο, οπότε η Ελλάδα αμυνόμενη ενεπλάκη στον πόλεμο.

Ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος του 1940-41 ήταν η πολεμική σύγκρουση μεταξύ Ελλάδας, Ιταλίας και Αλβανίας, η οποία διήρκεσε από τις 28 Οκτωβρίου 1940 μέχρι τις 31 Μαϊου 1941, όταν και ολοκληρώθηκε η κατάληψη της χώρας από τις Γερμανικές δυνάμεις, οι οποίες επιτέθηκαν στην Ελλάδα στις 6 Απριλίου 1941.

Τη στιγμή της γερμανικής εισβολής, ο Ελληνικός στρατός είχε προελάσει στα Αλβανικά εδάφη, ως αποτέλεσμα της μέχρι τότε αποτελεσματικής αντιμετώπισης των Ιταλο-Αλβανικών δυνάμεων. Κατά την έναρξη του πολέμου, η Ιταλία ζήτησε από την Ελλάδα να επιτρέψει την εγκατάσταση Ιταλικών δυνάμεων στα εδάφη της.

Ο πόλεμος αυτός ήταν προϊον της επεκτατικής πολιτικής του φασιστικού καθεστώτος του Benito Mussolini, που είχε εγκαθιδρύσει στην Ιταλία και που άρχισε να εκδηλώνεται με την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και ειδικότερα μετά τη συνομολόγηση του Χαλύβδινου Συμφώνου.
Στα μέσα του 1940, ο Benito Mussolini, έχοντας ως πρότυπο τις κατακτήσεις του Adolf Hitler, θέλησε να αποδείξει στους Γερμανούς συμμάχους του Άξονα ότι μπορεί και ο ίδιος να οδηγήσει την Ιταλία σε ανάλογες στρατιωτικές επιτυχίες.

Η Ιταλία είχε ήδη κατακτήσει την Αλβανία από την άνοιξη του 1939, καθώς και πολλές βρετανικές βάσεις στην Αφρική, όπως τη Somaliland, το καλοκαίρι του 1940, αλλά αυτές δεν ήταν επιτυχίες ανάλογες αυτών της ναζιστικής Γερμανίας.

Ταυτόχρονα, ο Mussolini επιθυμούσε να ισχυροποιήσει τα συμφέροντα της Ιταλίας στα Βαλκάνια, που ένοιωθε ότι απειλούνταν από τη γερμανική πολιτική από την στιγμή που η Ρουμανία είχε δεχθεί την γερμανική προστασία για τα πετρελαϊκά της κοιτάσματα.

Το λεγόμενο <<Έπος του Σαράντα>>, το οποίο ακολούθησε, και οι μεγάλες νίκες που ο ελληνικός στρατός κατέκτησε, εις βάρος των Ιταλών, καθιερώθηκε να γιορτάζονται κάθε χρόνο στις 28 Οκτωβρίου, την ημέρα τηε επίδοσης του ιταλικού τελεσιγράφου και της άρνησης του Ιωάννη Μεταξά να συναινέσει.

Η Εκκλησία της Ελλάδος αποφάσισε, το 1952, η γιορτή της Αγίας Σκέπης από την 1η Οκτωβρίου να μεταφερθεί στις 28 Οκτωβρίου, με την αιτιολογία ότι η Παναγία βοήθησε τον Ελληνικό Στρατό στον πόλεμο της Αλβανίας.

Το διάγγελμα του Ιωάννη Μεταξά

Η κίνηση αυτή του Μεταξά σηματοδότησε την είσοδο της, ουδέτερης μέχρι τότε, χώρας μας στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Την ίδια μέρα ο Πρωθυπουργός εξέδωσε το παρακάτω διάγγελμα.

«Προς τον ελληνικόν λαόν:
Η στιγμή επέστη που θα αγωνισθώμεν διά την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος, την ακεραιότητα και την τιμήν της. Μολονότι επεδείξαμεν την πλέον αυστηράν ουδετερότητα και ίσην, προς όλους, η Ιταλία μη αναγνωρίζουσα εις ημας το δικαίωμα να ζώμεν ως ελεύθεροι Έλληνες μου εζήτησεν σήμερον την 3ην πρωινήν ώραν, την παράδοσιν τμημάτων του εθνικού εδάφους κατά την ιδίαν αυτής βούλησιν ότι προς κατάληψιν αυτών η κίνησις των στρατευμάτων της.
θα ήρχιζε την 6ην πρωινήν. Απήντησα εις τον Ιταλόν Πρέσβυν ότι θεωρώ και το αίτημα αυτό καθ’ εαυτό και τον τρόπον με τον οποίον γίνεται τούτο ως κήρυξιν πολέμου της Ιταλίας κατά της Ελλάδος.Έλληνες,τώρα θα αποδείξωμεν εάν είμεθα άξιοι των προγόνων μας και της ελευθερίας, την οποίαν μας εξησφάλισαν οι προπάτορές μας. Όλον το Έθνος ας εγερθή σύσσωμον, αγωνισθήτε διά την Πατρίδα, τας γυναίκας, τα παιδιά σας, και τας ιεράς μας παραδόσεις.
Νυν υπέρ πάντων ο αγών
Ο Πρόεδρος της ΚυβερνήσεωςΙωάννης Μεταξάς»
Πότε ξεκίνησε να γιορτάζεται η 28η Οκτωβρίου

Το λεγόμενο «Έπος του Σαράντα», το οποίο ακολούθησε, και οι μεγάλες νίκες που ο ελληνικός στρατός κατήγαγε εις βάρος των Ιταλών, καθιερώθηκε να γιορτάζονται κάθε χρόνο στις 28 Οκτωβρίου, την ημέρα της επίδοσης του ιταλικού τελεσιγράφου και της άρνησης του Ιωάννη Μεταξά να συναινέσει.

Η Ελλάδα γιορτάζει με την 28η Οκτωβρίου την είσοδό της στον πόλεμο, ενώ οι περισσότερες άλλες χώρες γιορτάζουν την ημερομηνία λήξης του πολέμου.

Κάθε χρόνο αυτή τη μέρα γίνεται στη Θεσσαλονίκη, η επίσημη εορτή με κάθε λαμπρότητα, παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας και άλλων επισήμων, με μεγάλη στρατιωτική παρέλαση, η οποία συμπίπτει με τον εορτασμό της απελευθέρωσης της πόλης κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο και τη μνήμη του πολιούχου της Αγίου Δημητρίου.

Στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις γίνονται μαθητικές παρελάσεις, ενώ δημόσια και ιδιωτικά κτίρια υψώνουν την ελληνική σημαία.
Η επέτειος του «ΟΧΙ» γιορτάστηκε για πρώτη φορά στα χρόνια της Κατοχής. Στο κεντρικό κτίριο και στον προαύλιο χώρο του Πανεπιστημίου Αθηνών πραγματοποιήθηκε ο πρώτος εορτασµός στις 28 Οκτωβρίου 1941.

Γίνονταν ομιλίες από τους φοιτητές, ενώ μίλησε για την επέτειο την παραμονή και ο καθηγητής Κωνσταντίνος Τσάτσος, ο οποίος αρνήθηκε να κάνει µάθηµα την ηµέρα της επετείου με αποτέλεσμα να απολυθεί από το Πανεπιστήμιο.

Στην δεύτερη επέτειο (28/10/1942), ο εορτασμός έγινε στην Πλατεία Συντάγµατος με πρωτοβουλία των οργανώσεων ΕΠΟΝ και ΠΕΑΝ.



Υπήρχε ανησυχία για το πώς θα αντιδράσουν οι ιταλικές δυνάμεις κατοχής, οι οποίοι όμως δεν παρενέβησαν.

Για πρώτη φορά η επέτειος γιορτάστηκε επίσημα στις 28 Οκτωβρίου 1944 με παρέλαση ενώπιον του πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου.

Η Εκκλησία της Ελλάδος αποφάσισε, το 1952, η γιορτή της Αγίας Σκέπης από την 1η Οκτωβρίου να μεταφερθεί στις 28 Οκτωβρίου, με το αιτιολογικό ότι η Παναγία βοήθησε τον Ελληνικό Στρατό στον πόλεμο της Αλβανίας.

Δείτε το Video αφιέρωμα για την εθνική μας επέτειο:



πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Την απελευθέρωσή της από τα ναζιστικά στρατεύματα Κατοχής, την 30ή Οκτωβρίου του 1944, γιορτάζει για τέταρτη συνεχή χρονιά η Θεσσαλονίκη, αποτίοντας φόρο τιμής, μέσω εκδηλώσεων που περιλαμβάνουν ομιλίες, έκθεση του παράνομου Τύπου της Κατοχής στη Βόρεια Ελλάδα και μικρή συναυλία με ρεμπέτικα τραγούδια της κατοχικής περιόδου.
Η ημέρα καθιερώθηκε το 2016 ως "δημόσια εορτή τοπικής σημασίας για τον Δήμο Θεσσαλονίκης" με Προεδρικό Διάταγμα στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Οι εκδηλώσεις θα ξεκινήσουν την Τετάρτη, 30 Οκτωβρίου, στις 12.30 το μεσημέρι, με κατάθεση λουλουδιών και ομιλίες μπροστά στην αναθηματική πλάκα πλησίον του Βασιλικού Θεάτρου.
Σε συνέντευξη Τύπου που δόθηκε το μεσημέρι στο δημαρχιακό μέγαρο για τον εορτασμό της 30ης Οκτωβρίου ο πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου Θεσσαλονίκης, Δρόσος Τσαβλής, ανέφερε πως στη γιορτή θα πάρουν μέρος σχολεία, ενώ η πόλη θα σημαιοστολιστεί.
Εκτός από την απότιση φόρου τιμής στην αναθηματική πλάκα, θα ακολουθήσουν στο φουαγιέ του Βασιλικού Θεάτρου τα εγκαίνια της έκθεσης ντοκουμέντων με τίτλο "Εθνική Αντίσταση 1941 - 1944. Ο παράνομος Τύπος στη Βόρεια Ελλάδα" και συναυλία με ρεμπέτικα τραγούδια της Κατοχής.
Η έκθεση ντοκουμέντων θα διαρκέσει έως τις 10 Νοεμβρίου, με ενδεχόμενο παράτασης, ενώ υπάρχει δυνατότητα επίσκεψης από τις 26 Οκτωβρίου. Διοργανώνεται από τον δήμο Θεσσαλονίκης, το Μορφωτικό Ίδρυμα Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Μακεδονίας - Θράκης, τον Οργανισμό Μεγάρου Μουσικής και το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, ενώ χορηγός είναι η ΕΥΑΘ.

Ο δημοσιογράφος - συγγραφέας, Σπύρος Κουζινόπουλος, αναφερόμενος στις εκδηλώσεις είπε πως "η 30ή Οκτωβρίου είναι λαμπρή μέρα για τη Θεσσαλονίκη δεδομένου ότι στα τρεισήμισι χρόνια της χιτλερικής πανούκλας υπήρξαν χιλιάδες εκτελεσμένοι, δεκάδες χιλιάδες νεκροί από πείνα, από βασανιστήρια, εκατοντάδες χιλιάδες εκριζωμένοι από τις εστίες τους και βεβαίως οι 50.000 Εβραίοι συμπολίτες μας, που βρήκαν τραγικό θάνατο στους θαλάμους αερίων του Γ’ Ράιχ".

Για την έκθεση του Τύπου της Εθνικής Αντίστασης ο κ.Κουζινόπουλος πρόσθεσε πως "θα εκτεθούν 32 από τις πιο σημαντικές εφημερίδες που εκδίδονταν μυστικά και με κινδύνους τα χρόνια της Κατοχής στην περιοχή της Μακεδονίας. Συνολικά περίπου 200 ήταν οι παράνομες εφημερίδες. Εκείνη την εποχή η όποια πληροφορία διακινούνταν μέσα από τα έντυπα, είτε από εφημερίδες, είτε από προκηρύξεις. Πιστεύουμε ότι η έκθεση θα προκαλέσει ενδιαφέρον και θα θελήσουν πολλοί να την δουν καθώς πρέπει να διδασκόμαστε από την ιστορία. Και στο μέλλον να βάλουμε φρένο στους νοσταλγούς του χιτλερισμού, του φασισμού, του ναζισμού που προκάλεσαν τόσα δεινά στην πόλη".

Ο 'Αρης Στυλιανού, πρόεδρος του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, από την πλευρά του δήλωσε πως το ΚΘΒΕ δέχτηκε με χαρά να φιλοξενήσει την έκθεση με τον παράνομο Τύπο της Κατοχής και πως "θα είναι μια σημαντική εμπειρία για τους θεατές των παραστάσεων και τα σχολεία".

Ο πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Τριαντάφυλλος Μηταφίδης, για την επέτειο της 30ης Οκτωβρίου πρόσθεσε πως "μέχρι τώρα γιορτάζαμε την έναρξη του πολέμου, στις 28 Οκτωβρίου του 1940, αγνοώντας τη λήξη του. Τώρα, με την απόσταση του χρόνου και αναγκαία ιστορική αυτογνωσία, οι δύο αυτές ημερομηνίες γεφυρώνουν και συμβολικά τον σκληρό αγώνα που έδωσε ο λαός μας".

Για την ανάδειξη της ιστορικής μνήμης το δημοτικό συμβούλιο Θεσσαλονίκης συγκρότησε Οργανωτική Επιτροπή, αποτελούμενη από δημοτικούς συμβούλους και προσωπικότητες της πόλης.

Την Οργανωτική Επιτροπή για τον εορτασμό της 30ης Οκτωβρίου 1944 απαρτίζουν οι:
Δρόσος Τσαβλής – Πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου
Λευτέρης Αρβανίτης – Αντιπρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου
Γιώργος Αβαρλής – Αντιδήμαρχος
Κατερίνα Νοτοπούλου – Βουλευτής – Δημοτική Σύμβουλος
Γλυκερία Καλφακάκου – Δημοτική Σύμβουλος
Μαρία Αγαθαγγελίδου – Δημοτική Σύμβουλος
Αλέξανδρος Μπαρμπουνάκης – Δημοτικός Σύμβουλος
Τριαντάφυλλος Μηταφίδης – Πρώην βουλευτής
Άρης Στυλιανού – πρόεδρος του ΚΘΒΕ
Μαρία Καβάλα, Δρ. Ιστορίας
Σπύρος Κουζινόπουλος, Δημοσιογράφος – ερευνητής
Αντώνης Σατραζάνης, Δρ. Ιστορίας

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Η φράση έχει τις ρίζες της στην εποχή που στα χωριά μετρούσαν τα σπίτια με τους φούρνους, επειδή κάθε σπίτι είχε από έναν για να ψήνει το ψωμί. 

Υπάρχει κι ένα ιστορικό ανέκδοτο που λέει ότι όταν ένας Άγγλος φιλέλληνας ρώτησε τον Θόδωρο Κολοκοτρώνη πόσο μεγάλο είναι το χωριό του, ο Κολοκοτρώνης του απάντησε ότι δεν είναι μεγάλο, αφού έχει μόνο 100 φούρνους. 
Ο Αγγλος που αγνοούσε ότι κάθε φούρνος σήμανε «σπίτι», του είπε «και δεν είσαι ευχαριστημένος; Το δικό μου δεν έχει περισσότερους από δύο». 
Τότε ο Κολοκοτρώνης του απάντησε: «Βρε τον φουκαρά… Και πώς ζεις σε τέτοια μοναξιά;» 

Στα χωριά, όταν πέθαινε ο αρχηγός της οικογένειας, οι συγχωριανοί του έλεγαν ότι «γκρέμισε ο φούρνος του», εννοώντας ότι το σπίτι «γκρεμίστηκε, χάθηκε». 

Με τα χρόνια όταν κάποιος πεθαίνε, το νέο ανάμεσα σε συγγενείς, φίλους και γνωστούς κυκλοφορούσε από στόμα σε στόμα είτε μέσω τηλεφώνου. Συνήθως ένα κοντινό πρόσωπο αναλάμβανε την υποχρέωση να τους ειδοποιήσει όλους, ακόμα κι αν δεν έχει τακτικές επαφές μαζί τους. 
Έτσι, όταν κάποιος επικοινωνούσε μετά από πολύ καιρό έμεινε η έκφραση: «που χάθηκες; Κάποιος φούρνος θα γκρεμίστηκε». 

Με τα χρόνια ξεχάστηκε η αρχική σημασία της έκφρασης, η οποία πλέον δηλώνει ένα σπάνιο ή απρόσμενο γεγονός....

πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Για όσους δεν έχουν κατανοήσει τι συμβαίνει με τους Κούρδους αυτή τη στιγμή, εδώ είναι ένα μικρό (απλοποιημένο) μάθημα ιστορίας: Οι Κούρδοι ζουν σε αυτή την περιοχή που την αποκαλούν σήμερα πατρίδα τους, εδώ και χιλιάδες χρόνια. Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και την πτώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι Βρετανοί και οι Γάλλοι υποσχέθηκαν στους Κούρδους ότι θα μπορούσαν να συνεχίσουν να διαμένουν ειρηνικά σε αυτές τις περιοχές, επειδή σκόπευαν να δημιουργήσουν μια χώρα που θα ονομαζόταν Κουρδιστάν. Άλλαξαν την υπόσχεση αυτή και χώρισαν την κουρδική πατρίδα στα τέσσερα με τη δημιουργία του Ιράκ, του Ιράν, της Τουρκίας και της Συρίας.
Και οι τέσσερις  αυτές  χώρες έχουν καταδιώξει τους κουρδικούς τους πληθυσμούς από τότε. Η Τουρκία είχει διαπράξει τις χειρότερες φρικαλεότητες εκείνη την εποχή, και μέχρι πρόσφατα η κουρδική γλώσσα, τα κουρδικά ονόματα και άλλα απαγορεύτηκαν όλα. Η Τουρκία αρνείται ακόμη να καλέσει αυτούς τους ανθρώπους Κούρδους και τους χαρακτηρίζει ως "Βουνότουρκους" – μια παραποίηση, που έχει σχεδιαστεί για να χαρακτηρίσει τους Κούρδους ως βάρβαρους και αμόρφωτους.
Χιλιάδες Κούρδοι έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '80 και του '90 που αγωνίστηκαν ενάντια στους τουρκικούς καταπιεστές τους, και ακόμη η κατάσταση αυτή έχει ελάχιστα βελτιωθεί.

Ακολουθεί η εισβολή του 2003 στο Ιράκ. Όταν οι ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και άλλες δυτικές χώρες εισέβαλαν στο Ιράκ, οι Κούρδοι πολέμησαν μαζί με τους συμμάχους και εναντίον του στρατού του Σαντάμ. Κατάφεραν γι αυτό, να δημιουργήσουν μια αυτόνομη περιοχή στο Ιράκ. Όταν το ISIS άρχισε να αρπάζει μαζικές περιοχές στο Ιράκ, οι Κούρδοι αγωνίστηκαν με συμμαχική βοήθεια και τους πέταξαν έξω.
Όταν το ISIS άρχισε να κατακτά εδάφη και να δολοφονεί χιλιάδες στη Συρία, ο Σύρος πρόεδρος Άσαντ διέταξε τον στρατό του να εγκαταλείψει την περιοχή και άφησε εκατομμύρια Κούρδων να πεθάνουν εκεί. Θα το έκαναν ακόμη και αν δεν υπήρχε η βοήθεια των αεροπορικών κτυπημάτων και των όπλων της συμμαχίας που τους επέτρεψαν να σπρώξουν πίσω το ISIS και να χαράξουν μια άλλη αυτόνομη περιοχή στην πατρίδα τους.

Αυτή η περιοχή είναι η Rojava. Οι άνθρωποι εκεί ζουν κάτω από ένα σύστημα που ονομάζεται Δημοκρατική Συνομοσπονδία που βασίζεται στα δικαιώματα των εργαζομένων, την ισότητα, το φεμινισμό και την οικολογία. Μια εκδοχή της δημοκρατίας, που είναι πολύ πιο δημοκρατική από οποιοδήποτε σύστημα που χρησιμοποιείται σήμερα σε οποιαδήποτε δυτική χώρα.

Για τους Κούρδους το να συνεργαστούν με τις ΗΠΑ στη Συρία, ήταν μονόδρομος, αν δεν ήθελαν να πεθάνουν, καθώς δεν είχαν καμία επιλογή αφού εγκαταλείφθηκαν από τον Άσαντ.

Τώρα οι ΗΠΑ εγκατέλειψαν τους Κούρδους και τους άφησαν να πεθάνουν κι αυτοί. Δεν είναι πλέον "χρήσιμοι" και φαίνεται ότι η Αμερική δεν συνηθίζει, πέραν των συμφερόντων της, να βοηθά  λαούς που δεν υποκύπτουν στο διεθνές τραπεζικό καρτέλ και είναι αποφασισμένοι να ζήσουν σε μια πραγματική δημοκρατία.

Οι ΗΠΑ δήλωσαν ότι επιθυμούν να φέρουν τη «δημοκρατία» στη Μέση Ανατολή, αλλά όχι αυτό το είδος δημοκρατίας. Ο Άσαντ και η Ρωσία αρνούνται να υποστηρίξουν τους Κούρδους τώρα επειδή συνεργάστηκαν με τις ΗΠΑ αντί να δολοφονηθούν. Και η Τουρκία (ο μεγαλύτερος καταπιεστής του κουρδικού λαού και η χώρα που χρηματοδοτούσε κυριολεκτικά το ISIS) εισέβαλε στη γη τους με έναν από τους μεγαλύτερους στρατούς στο ΝΑΤΟ με σκοπό την εθνοκάθαρση, τη γενοκτονία και την απελευθέρωση των κρατουμένων του ISIS.

Ο κουρδικός λαός δεν μπορεί να κερδίσει. Κάθε μεγάλη παγκόσμια δύναμη τους χρησιμοποιεί όταν ταιριάζει στην ατζέντα τους, και στη συνέχεια τους πετάνε σαν τροφή στους λύκους.

Οι ΗΠΑ δεν θα συμπαρασταθούν στους Κούρδους. Η κυβέρνηση της Συρίας δεν θα τους συμπαρασταθεί  και ούτε το Ιράν, ούτε η Ρωσία. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο κάθε άτομο με καρδιά που διαβάζει αυτό πρέπει να υψώσει τη φωνή του τώρα!

Υπάρχει ένα παλιό κουρδικό ρητό που λέει ΦΙΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΤΑ ΒΟΥΝΑ. Ας δείξουμε στους Κούρδους ότι αυτό δεν είναι αλήθεια. Ο καθένας μας ας κάνει ό,τι μπορεί. Ο λαός αυτός δεν μπορεί να εγκαταλειφθεί στην τύχη του.

(Το κείμενο είναι ένα μέρος από ανάρτηση στο fb, ενός Κούρδου πανεπιστημιακού του Salar Adnan το οποίο μεταφράστηκε και κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο από τον Lee Brickley.)