Articles by "Ιστορικά θέματα"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιστορικά θέματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Η Ρωσική κυβέρνηση, μέσω λογαριασμού του Υπουργείου Εξωτερικών, με την ευκαιρία της 193ης επετείου της «Ναυμαχίας στο Ναυαρίνου, ανάρτησε χθες ένα βίντεο για όσα συνέβησαν στις 20 Οκτωβρίου του 1827.

Όπως τονίζει (συβιλλικά;) : «Πριν από 193 χρόνια, οι ρωσικές δυνάμεις μαζί με τις δυνάμεις της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας νίκησαν τον τουρκο-αιγυπτιακό στόλο. Η νίκη των συμμαχικών δυνάμεων στο Ναυαρίνο άνοιξε τον δρόμο για την ανεξαρτησία της Ελλάδας».

Υπενθυμίζει εμμέσως στην Τουρκία την καταστροφή του στόλου της και ίσως στην Ελλάδα η συμμετοχή των τριών δυνάμεων στη σημερινή της ύπαρξη.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σήμερα 12/10 γιορτάζεται στις ΗΠΑ η "ημέρα Κολόμβου". Γιορτάζεται ως επαίτειος της ημέρας που στις 12 Οκτωβρίου του1492, ο Χριστόφορος Κολόμβος φτάνει στις ακτές του «Νέου Κόσμου» και ανακαλύπτει την Αμερική.

Είναι η μέρα που ξεκίνησε ο "εκπολιτισμός" των Ινδιάνων για τους πολιτισμένους κονκισταδόρες και λοιπούς Ευρωπαίους. Ένας εκπολιτισμός που στην ουσία εξετέλεσε το μεγαλύτερο ολοκαύτωμα της ιστορίας του ανθρώπινου γένους. Μία ανηλεής βαρβαρότητα που εξολόθρευσε 100.000.000 ψυχές.
Μια εγκληματικότητα που κατέστρεψε τρεις μεγάλους πολιτισμούς: Αζτέκων, Μάγια και Ίνκας.
Μια αθλιότητα που μετέτρεψε όσους αυτόχθονες Αμερικανούς στις μέρες μας σε παρίες και περιθώριο.
Θέλοντας να θυμίσουμε αυτή τη "σπουδαία" μέρα για τους φίλους μας τους Αμερικάνους και να αποδώσουμε την ιστορική αλήθεια,  αναδημοσιεύουμε ένα παλαιότερο σχετικό άρθρο από το The Press Project με τίτλο

Η γενοκτονία των Ινδιάνων – Ένα ξεχασμένο Ολοκαύτωμα

Επιμέλεια: Δημήτρης Λαμπρόπουλος

Μια από τις πιο χαρακτηριστικές γενοκτονίες που συναντά κανείς στην ανθρώπινη ιστορία είναι το Ολοκαύτωμα των Εβραίων από τους Γερμανούς Ναζί, το Holodomor της Ουκρανίας, τις θηριωδίες των αποικιοκρατικών καθεστώτων στην Ασία και την Αφρική, καθώς και η εξόντωση εκατοντάδων χιλιάδων Αρμενίων από τον Οθωμανικό στρατό.

Η μεγαλύτερη όμως γενοκτονία που συνέβη ποτέ στον πλανήτη, αλλά και ταυτόχρονα η λιγότερο συζητημένη, είναι αυτή των Ιθαγενών Ινδιάνων της Αμερικανικής Ηπείρου. Συνολικά από τα πρώτα χρόνια της «ανακάλυψης» της Αμερικής, μέχρι και το τέλος του 19ου αιώνα, περισσότεροι από 100.000.000 Ιθαγενείς εξοντώθηκαν. Συγκεκριμένα, ο αριθμός των Ιθαγενών στη Βόρεια Αμερική το 1919 έφτανε τους 400.000, μόλις, 18 με 19 εκατομμύρια λιγότεροι σε σύγκριση με το 1492, όπως αναφέρει το Ethical Canons and Scientific Inquiry (Genocide of Native Americans). Ο David Stannard στο βιβλίο του, American Holocaust, κάνει λόγο για 100 εκατομμύρια ανθρώπους που εξοντώθηκαν συνολικά, μεταξύ αυτών γύρω στα 18 εκατομμύρια σε περιοχές του Βόρειου Μεξικού, ενώ οι θάνατοι που συνδέονται με το εμπόριο δουλείας Ιθαγενών υπολογίζονται στα 28 εκατομμύρια. Είναι ξεκάθαρο ότι οι ιθαγενείς πλήρωσαν πολύ ακριβά τα «προνόμια» που είχαν να κατοικούν σε πλούσια εδάφη.


Κατά τους σύγχρονους μελετητές Αζτέκοι, Ίνκας και Μάγια υπολογίζονται συνολικά ανάμεσα σε εβδομήντα και ενενήντα εκατομμύρια άτομα, όταν έκαναν την εμφάνισή τους οι κονκισταδόρες. Ενάμισι αιώνα αργότερα, δεν απέμεναν απ’ αυτούς παρά μόνο τριάμισι εκατομμύρια! Σύμφωνα με τον Τζ. Κόντερ, μόνο στα ορυχεία του Ποτοζί, απ’ όπου εξόρυξαν οι Ισπανοί 45 χιλιάδες τόνους καθαρού ασημιού, πέθαναν οχτώ εκατομμύρια Ινδιάνοι! Σχεδόν τέσσερις αιώνες κράτησε αυτό το πογκρόμ. Επειδή, δε, οι Ινδιάνοι εξολοθρεύτηκαν μέσα σε λίγες δεκαετίες, αντικαταστάθηκαν με εκατομμύρια σκλάβους που μετέφεραν οι Ευρωπαίοι στην Αμερική από την Αφρική. Πάνω από εκατό εκατομμύρια Ινδιάνοι της Αμερικής και Αφρικανοί εξοντώθηκαν για να πλουτίσουν οι Ευρωπαίοι και να αναπτύξουν τις βιομηχανίες.



Χριστιανοί εξοντώνουν τους Ινδιάνους για χρυσάφι

«Η ανακάλυψη των στρωμάτων χρυσού και αργύρου στην Αμερική, η σταυροφορία εξόντωσης, υποδούλωσης και ενταφιασμού μέσα στα ορυχεία του ντόπιου πληθυσμού, η απαρχή της κατάκτησης και η λεηλασία των ανατολικών Ινδιών, η μεταμόρφωση της αφρικανικής ηπείρου σε πεδίο κυνηγιού σκλάβων, είναι κι αυτά γεγονότα που αναγγέλλουν την καπιταλιστική παραγωγή», γράφει ο Καρλ Μαρξ στο «Κεφάλαιο».

Μεγαλώσαμε διαβάζοντας βιβλία, μεγάλου σχήματος με χρωματιστά σκληρά εξώφυλλα, για τους θρυλικούς κονκισταδόρες, που διέδιδαν το δυτικό πολιτισμό στους αγρίους, με χίλιους κινδύνους, αλλά πάντα με τη βοήθεια του Θεού. Από μικρή ηλικία αφομοιώναμε την ιστορία εντελώς στρεβλά. Πολλοί συμπολίτες μας δεν ξέφυγαν απ’ αυτή την πλάνη ποτέ. Η καθολική εξαφάνιση πολιτισμών χιλιετιών και ολόκληρου του πληθυσμού της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής μέσα σε μερικές δεκαετίες, από τους Ευρωπαίους «ευγενείς», δεν διδάσκεται στο σχολείο, σαν να μην έχει συμβεί.

Αργότερα, οι έποικοι και οι απόγονοί τους έκαναν τα ίδια στη Βόρεια Αμερική. Σχεδόν το σύνολο των λαών μιας ολόκληρης ηπείρου ξεκληρίστηκε και ο φυσικός πλούτος λεηλατήθηκε. Κι εμείς διασκεδάζαμε στα θερινά σινεμά με τους καλούς καουμπόιδες που σκότωναν τους κακούς Ινδιάνους. Έτσι, χτίστηκε η ιδεολογία του Δυτικού χριστιανού πολίτη που απολαμβάνει τα αγαθά της ευημερίας, χωρίς να θέλει να ξέρει τη σκληρή αλήθεια που διαστρεβλώνεται ή κρύβεται επιμελώς από πίσω.




Η λεηλασία της Λατινικής Αμερικής, η γενοκτονία των Ινδιάνων και η ευημερία της Δύσης

Ίσως καμία άλλη επίσημη αναφορά στην ιστορία της ανθρωπότητας δεν εμπεριέχει τόσο παρατεταμένη, εκτεταμένη και σκληρή απανθρωπιά, όσο η αναφορά που υποβάλλει ο Βαρθολομαίος ντε Λας Κάζας στον «Υψηλότατο και Παντοδύναμο Κύριο» πρίγκιπα δον Φίλιππο της Ισπανίας, για να καταγγείλει τα εγκλήματα των Ισπανών χριστιανών στις (νομιζόμενες) ανατολικές Ινδίες, δηλαδή στην Αμερική. Ο Λας Κάζας είναι δομινικανός ιερέας και ανήκει στην πανίσχυρη καθολική εκκλησία της Ισπανίας η οποία συνδράμει στην κατάληψη και εκμετάλλευση των νέων εδαφών.

Οι απεσταλμένοι της Εκκλησίας στην Αμερική συνεργούν στα εγκλήματα που πραγματοποιούν οι «κονκισταδόρες» στο όνομα του χριστιανού Θεού. Οι περιγραφές τού Λας Κάζας δεν θα μπορούσαν να είναι ούτε κατ’ ελάχιστον ψευδείς ή υπερβολικές, γιατί απευθύνονται στην αρχή η οποία έχει απεριόριστο δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω στους υπηκόους της και τους υποτελείς λαούς. Γι’ αυτό το λόγο είναι συγκλονιστικές, σε σημείο που δυσκολεύεσαι, μισή χιλιετία αργότερα, να τις διαβάσεις χωρίς να υποστείς ένα ισχυρό σοκ.



Για το χρυσάφι και το ασήμι που τόσο χρειάζονται οι αυλές των «ευγενών» για τον πλούτο και τη χλιδή τους, αλλά και για τη διεξαγωγή συνεχών πολέμων εναντίον άλλων ηγεμόνων, οι χριστιανικοί πολιτισμένοι λαοί της Δύσης επιδίδονται σε μία απόλυτη γενοκτονία η οποία, στην κυριολεξία, εξαφανίζει την ίδια τη ζωή σε πολύ μεγάλες περιοχές οι οποίες μέχρι τότε είχαν πολυπληθείς κι ακμάζουσες κοινωνίες.

Στο παρακάτω βίντεο, ο φωτογράφος Aaron Huey, εστιάζει την προσοχή του σε μια από τις φυλές των ιθαγενών της Βορείου Αμερικής που ονομάζεται Λακότα. Στην ομιλία που έδωσε το 2010, αναφέρει πως η φυλή αυτή συρρικνώθηκε και ουσιαστικά φυλακίστηκε σε καταυλισμούς/στρατόπεδα συγκέντρωσης.




ΠΗΓΗ: espressostalinist.com historynewsnetwork.org endgenocide.org religioustolerance.org rationalwiki.org



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Πενήντα τρία χρόνια συμπληρώνονται σήμερα, 9 Οκτώβρη, από τη δολοφονία του κομμουνιστή επαναστάτη Ερνέστο Τσε Γκεβάρα. Μετά την τελευταία μάχη στις 8 Οκτώβρη 1967, ο Τσε πληγωμένος στο ένα πόδι και με το όπλο του κατεστραμμένο, συνελήφθη και κατ’ απαίτηση των ΗΠΑ δολοφονήθηκε την επομένη.

Γεννήθηκε στο Ροσάριο της Αργεντινής στις 14 Ιουνίου του 1928, ωστόσο η οικογένεια άλλαζε συχνά τόπο διαμονής εξαιτίας του άσθματος που ταλαιπωρούσε τον Ερνέστο από μικρό. Μια από τις αγαπημένες του συνήθειες ήταν το διάβασμα, ενώ ταυτόχρονα θέλοντας να πολεμήσει όσα η ασθένειά του απαγόρευε να κάνει, ανέπτυξε μεγάλες αθλητικές δραστηριότητες. Ο Τσε σπούδασε Ιατρική το 1947 ενώ το 1950 μαζί με το φίλο του Αλμπέρτο Γρανάδο πάνω σε μια θρυλική μοτοσικλέτα «Νόρτον» ταξιδεύουν στη Χιλή, το Περού, τη Βενεζουέλα, τη Βολιβία, τον Ισημερινό και τον Παναμά.


Μετά την αποφοίτησή του, θα επισκεφθεί ξανά χώρες της Λατινικής Αμερικής, γνωρίζοντας τους κοινωνικούς αγώνες και τις επαναστατικές εξεγέρσεις. Στη συνείδησή του καταγράφονται τα πάντα, ενώ το 1953 πηγαίνοντας στη Γουατεμάλα, θα γνωριστεί με Κουβανούς εξόριστους, συντρόφους του Φιντέλ Κάστρο που είχε φυλακιστεί μετά το κίνημα της 26ης Ιουλίου 1953.


Η γνωριμία του με τον Φιντέλ, το 1955, στάθηκε καθοριστική γι’ αυτόν. Ο Τσε μπαίνει στις κουβανικές επαναστατικές ομάδες, ξεκινά με 82 συντρόφους για την Κούβα το 1956 και τελικά μετά από μάχες κατάφεραν να ανέβουν στα βουνά της Σιέρα Μαέστρα μόνο 12. Η επανάσταση εξαπλώθηκε στο γόνιμο έδαφος της συνείδησης του κουβανέζικου λαού και την 1η Γενάρη 1959 οι επαναστάτες μπαίνουν στην Αβάνα.


Ο Τσε υπηρέτησε την κουβανέζικη επανάσταση με όλες του τις δυνάμεις από όποια θέση κι αν βρέθηκε. Έχοντας συμφωνήσει με τον Φιντέλ Κάστρο από το 1955 κιόλας, ότι θα μπορούσε να φύγει από την Κούβα μετά την επανάσταση, ο Τσε κατευθύνθηκε στη Βολιβία αποσκοπώντας να φουντώσει το επαναστατικό αντιιμπεριαλιστικό κίνημα σε ολόκληρη την Λατινική Αμερική.


Ο Τσε στη Βολιβία  

Δολοφονήθηκε στις 9 Οκτώβρη 1967 στην βολιβιανή ύπαιθρο, από στελέχη του βολιβιανού στρατού και πράκτορες της CIA. Το σώμα του θάφτηκε σε μυστικό τόπο και τελικά η θέση αποκαλύφθηκε 30 χρόνια αργότερα, στις 28 Ιουνίου 1997. Η μυστική ταφή αποκάλυπτε τον τρόμο των εχθρών του λαού μπροστά στην προσωπικότητα του μεγάλου επαναστάτη.

Για τους εργάτες, τους φτωχούς αγρότες, τους νέους, τους αγωνιζόμενους λαούς, ο Τσε δεν είχε «εξαφανιστεί» γιατί σε κάθε τους μάχη, ο Κομαντάντε ήταν πάντα παρών.


Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 53 χρόνων από τη δολοφονία του Τσε, η Κούβα αναμένεται να τιμήσει, όπως κάθε χρόνο, τη μνήμη του σπουδαίου κομμουνιστή επαναστάτη με πληθώρα εκδηλώσεων σε όλη τη χώρα, επίκεντρο των οποίων θα είναι η πόλη της Σάντα Κλάρα όπου βρίσκεται το Μαυσωλείο του Τσε.



πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Μια εβδομάδα μετά την είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα.
Έχει ξεκινήσει η μεγάλη παρέλαση της Βέρμαχτ για την κατάληψη της πρωτεύουσας.
Προορισμός το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη.
Επίδειξη δύναμης από την Βέρμαχτ σε όλη την λεωφόρο από την παραλία έως την πύλη του Αδριανού και τις στήλες του Ολυμπίου Διός.
Ελαφρά τεθωρακισμένα, τανκς, οχήματα, μοτοσικλετιστές με τις γνωστές ΒΜW με το καλάθι και το πολυβόλο και πολλά άλλα.
Ήταν της 2ης Τεθωρακισμένης Μεραρχίας με επικεφαλής τον ανθυπολοχαγό Φριτς Ντίρφλιγκ.
Στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη ήταν ο γερμανός στρατάρχης Wilhelm List ο στρατηγός Κουρτ Στούντεντ και ο αντιστράτηγος (μετά στρατάρχης) Φέρντιναντ Σέρνερ
Στο βάθος διακρίνεται ο Λυκαβηττός και δεξιά στην Νέα Σμύρνη το Ιωσηφόγλειο Ορφανοτροφείο του 1920.

Πηγή φωτογραφίας - WWII Deutschen Wehrmachts, Luftwaffe, Armee aus Griechenland.
© 1η Δημοσίευση και τεκμηρίωση στο διαδίκτυο σήμερα από Δημήτρη Κακίτση.
3 Οκτωβρίου 2020.
Ψηφιακή Επεξεργασία Εικόνας-Έρευνα-Κείμενα-Χρονολόγηση-Τεκμηρίωση περιοχής και κτιρίων : Δημήτρης Κακίτσης.
Μια φωτογραφία από την συλλογή - © Π.Φ.Κ. ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ Δ.Κ.

Παλαιό Φάληρο Καλαμάκι Αναμνήσεις

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Κι όταν θα σε ρωτήσουν:
«Πού χτυπά στους αιώνες, η καρδιά της Ελλάδας;»
Εσύ, δείξε τους το Καστελλόριζο!

Και πές τους για την δόξα, το κλέος, για τους καραβοκύρηδες του, που όργωναν την Μεσόγειο, για τα πλούτη του και για τον πανάρχαιο Ελληνικό πολιτισμό του!

Και πες τους, για τα απέραντα Καστελλορίζικα κτήματα που είχαν οι Καστελλοριζιοί, στην Ελληνική Γη των Μύρων της Λυκίας, ως τον ξεριζωμό του 1922!

Και πές τους για τους μεγάλους Καστελλοριζιούς Ευεργέτες, τους Σαντραπέ, και τόσους άλλους, που μέσα στην μαύρη σκλαβιά, έχτιζαν σχολεία Ελληνικά και μεγαλοπρεπείς Ελληνικούς Χριστιανικούς Ναούς!
Για να κρατήσουν όρθια, το Ελληνικό πνεύμα και την Ελληνική ψυχή των σκλαβωμένων Καστελλοριζιών!

Και πες τους, για την επανάσταση των Καστελλοριζιών στα 1913, ενάντια στον Τούρκο δυνάστη!

Και πές τους, για τον τρίχρονο ξεριζωμό-εξορία, 1942-1945, όλου του πληθυσμού του Καστελλορίζου!

Και πες τους, για την Κυρά της Ρω!

Και πές τους, για τον Καστελλοριζιό ήρωα Νικόλαο Σάββα, που εκτέλεσαν οι Ιταλοί στη Ρόδο!

Και πες τους για τα βάσανα, για τους βομβαρδισμούς, για τις προσφυγιές, τις πίκρες, τις καταστροφές, τους ξεριζωμούς, τις σκλαβιές, τις διώξεις, που υπέστησαν στους αιώνες των αιώνων οι Έλληνες Καστελλοριζιοί, για να απαρνηθούν την Πατρίδα τους!

Κι αυτοί, δεν λύγισαν ποτέ!
Στάθηκαν βράχοι ακλόνητοι πάνω στους βράχους τους, ζούσαν και ανέπνεαν, ζούν και αναπνέουν,
για την δοξασμένη Ελλάδα!

Ακούστε το μικρό βίντεο, μολονότι τελειώνει απρόοπτα! Στην επίσκεψη μου στο Καστελλόριζο τον Ιούλιο, με είδε η κυρία Μαρία που περιεργαζόμουν και φωτογράφιζα το μνημείο των Καστελλοριζιών προσφύγων που πνίγηκαν στο ναυάγιο του Empire Patrol στις 29-9-1945, καθώς επέστρεφαν στη πατρίδα τους, μετά από τρία χρόνια καθολικού ξεριζωμού και εξορίας, όλου του πληθυσμού! Με ρώτησε γιατί ενδιαφερόμουν, μου είπε ότι η ίδια ήταν στο ναυάγιο κι εγώ, άδραξα την ευκαιρία να την μαγνητοσκοπήσω! Η ίδια που ήταν στο ναυάγιο, επέζησε, αλλά έχασε τις δύο μικρότερες αδερφούλες της!

Προσκυνώ τα πάθη σου Λαέ μου!
Και δοξάζω την αδούλωτη Ελληνική ψυχή σου!

Αδούλωτο, υπερήφανο, Ελληνικό Καστελλόριζο!
Για πάντα!🇬🇷

Ευαγγελία Μ. Παναή
Φιλόλογος - Επιχειρηματίας
Παραδείσι Ρόδος
Πλεύση Ελευθερίας Δωδεκανήσου


Ναι. Πέρασαν 65 συναπτά έτη από τα Σεπτεμβριανά, το τρομερό πογκρόμ που οργάνωσε η κυβέρνηση του Αντνάν Μεντερές σε βάρος της Ρωμιοσύνης στην Πόλη, καθώς και ελληνικών-συμμαχικών στόχων στη Σμύρνη το απόγευμα-βράδυ της 6ης Σεπτεμβρίου του 1955. Τα γεγονότα φριχτά, ο απολογισμός αδιανόητος. Η άκρα ταπείνωση. Οι στόχοι που χτυπήθηκαν ήταν περίπου 8.140, μεταξύ των οποίων 72 χριστιανορθόδοξα εκκλησιαστικά συγκροτήματα, 3 κοιμητήρια, 26 σχολεία,11 κλινικές, 3.504 σπίτια, 21 εργοστάσια, 27 φαρμακεία, 4.348 μαγαζιά και 110 ζαχαροπλαστεία … Οι τάφοι που ανοίχτηκαν και συλήθηκαν ξεπερνούν τους 100, οι καταστροφές ή και κλοπές εικόνων κι άλλων πολύτιμων εκκλησιαστικών κειμηλίων ξεπερνούν τις 700, οι βιαιοπραγίες σε βάρος Ρωμιών αμέτρητες, ο διασυρμός ιερέων στις γειτονιές και η καύση Επιταφίων στα προαύλια των εκκλησιών κι άλλα αποτρόπαια περιστατικά που συνέβησαν μέσα σε 7-9 ώρες δεν έχουν προηγούμενο. Επίθεση δέχτηκε και ένας μικρός αριθμός αρμενικών και εβραϊκών περιουσιών, ορισμένες αρμενικές εκκλησίες και μία εβραϊκή συναγωγή.

Η ελληνική κυβέρνηση του βαριά ασθενούντος Αλ. Παπάγου, τον οποίο διαδέχθηκε τον Οκτώβριο του ’55 ο Κ. Καραμανλής, σιώπησε, διότι υπήρξαν έντονες συμμαχικές πιέσεις, ιδίως από τον Αμερικάνο υπουργό Εξωτερικών Τζων Φόστερ Ντάλλες, ο οποίος «κάλεσε και τις δύο πλευρές να επιδείξουν αυτοσυγκράτηση και να συμφιλιωθούν» (!). 

Πέρασαν 65 χρόνια. Η σιωπή δεν είναι ούτε αυτοσυγκράτηση ούτε θετικό βήμα προς τη συμφιλίωση. Φαίνεται να αρχίζουμε να το συνειδητοποιούμε Ακόμα και οι ίδιοι οι Τούρκοι, επιστήμονες, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, έχουν αρχίσει να αναζητούν στοιχεία για να καταλάβουν τι έγινε. Όχι όλοι, βέβαια. Και όχι η επίσημη πλευρά. Μα η ίδια αφόρητη σιωπή εκφράζει και την επίσημη ελληνική πλευρά. Μόνο κάποιο άρθρο ανήμερα, μια αναφορά στην τραγωδία στα διάφορα μέσα –όποιο από αυτά το θυμηθεί, ίσως τώρα με περισσότερη πυκνότητα, λόγω της εξωφρενικής κατάστασης στη Μεσόγειο και των απειλών που εκστομίζουν ο Τούρκος πρόεδρος και οι πέριξ– κι ύστερα επιπίπτει η λήθη. Ούτε η αμερικανική πλευρά έχει μιλήσει μέχρι τώρα. Αφόρητη σιωπή, ένοχη λήθη. Στο έγκλημα της καταστροφής του ελληνισμού, έχει προστεθεί το έγκλημα της πλήρους αποσιώπησης. 

Προσοχή όμως: οι μεγαλόστομες ύβρεις σε βάρος του τουρκικού λαού, οι απαξιωτικές κρίσεις και οι υποτιθέμενες απειλές, τα σαρκαστικά επίθετα, τα ταπεινωτικά θέσφατα (σαν εκείνα που ακούμε τόσο συχνά από διάφορους πομφόλυγες) δεν τιμούν κανέναν, κυρίως αυτούς που τα ξεστομίζουν. Επιπλέον, δεν παρέχουν τίποτα θετικό. Ούτε βέβαια η εκδικητική διάθεση και τα θούρια. Τίποτα από αυτά δεν έχει ουσιαστικό αντίκρισμα – εκτός από στιγμιαία αύξηση της τηλεθέασης, της ψηφοθηρίας, των εφήμερων οπαδών, των καφενόβιων θαυμαστών του κάθε φωνακλά. 

Πρέπει όμως να μάθουμε. Για να καταλάβουμε. Εξήντα πέντε χρόνια μετά τα Σεπτεμβριανά, πρέπει να ξαναδούμε την υπόθεση από όλες τις άμεσα εμπλεκόμενες πλευρές. Την Τουρκία, την Ελλάδα και την Κύπρο, τη Μεγάλη Βρετανία και τις ΗΠΑ.
Το πληρέστερο μελέτημα με λεπτομερή στοιχεία και εξαντλητική αρχειακή έρευνα σχετικά με την οργανωμένη επίθεση στο εμπορικό κέντρο του Πέρα, σε όλες τις χριστιανικές συνοικίες της Πόλης, τους βανδαλισμούς και τις καταστροφές των ορθοδόξων εκκλησιών είναι του αείμνηστου καθηγητή Σπύρου Βρυώνη, «Ο μηχανισμός της καταστροφής. Το τουρκικό πογκρόμ της 6ης - 7ης Σεπτεμβρίου 1955 και ο αφανισμός της ελληνικής κοινότητας της Κωνσταντινούπολης» (εκδόσεις Εστία, Αθήνα 2007) το οποίο είχε κυκλοφορήσει το 2005 στα αγγλικά με τίτλο: ‘The Mechanism of Catastrophe: The Turkish Pogrom of September 6–7, 1955, and the Destruction of the Greek Community of Istanbul’. Και μόνο την Εισαγωγή των 40 σελίδων να διαβάσει κανείς, αντιλαμβάνεται πάρα πολλά.
Από τις εκδόσεις της Εστίας κυκλοφόρησε στα ελληνικά το 2006 (μεταφρασμένο από τα γερμανικά) και το πολύ ενδιαφέρον μελέτημα της ιστορικού Ντιλέκ Γκιουβέν, «Εθνικισμός, κοινωνικές μεταβολές και μειονότητες. Τα επεισόδια εναντίον των μη Μουσουλμάνων της Τουρκίας (6/7 Σεπτεμβρίου 1955)». Υπό μορφή μυθιστορήματος, αλλά με πάρα πολλά τεκμηριωμένα στοιχεία και συγκλονιστικές περιγραφές, κυκλοφορεί και το εξαιρετικό βιβλίο του Θωμά Κοροβίνη «’55» (εκδόσεις Άγρα, Αθήνα 2013). Διαβάζεται απνευστί.
Ο Κωνσταντίνος Τσιτσελίκης, με το τεκμηριωμένο μελέτημα: «Τα βακούφια των ελληνορθόδοξων κοινοτήτων στον ευρωπαϊκό δρόμο της Τουρκίας» (εκδόσεις Βιβλιόραμα, Αθήνα 2011), κάλυψε σε μεγάλο βαθμό ένα τεράστιο κενό στην ελληνική βιβλιογραφία και στις γνώσεις μας γύρω από τη Ρωμιοσύνη του 20ού και των αρχών του 21ου αιώνα.
[Το κεφάλι της κόρης του 5ου π.Χ. αιώνα είναι από τις Συρακούσες και εκτίθεται στο Museo Regionale Paolo Orsi των Συρακουσών στη Σικελία. Θέλοντας να αποφύγουμε το πολυδημοσιευμένο και μοναδικό φωτ υλικό του Κωνσταντινουπολίτη φωτογράφου Δημήτρη Καλούμενου από τα Σεπτεμβριανά, γιατί δεν θέλουμε να προκαλέσουμε οργή και αποτροπιασμό, επιλέξαμε αυτό το τραγικό γλυπτό επειδή αποτυπώνει με τον δικό του τρόπο την «τρίτη Άλωση» όπως την αποκάλεσαν.] 

>>>>>>>>>> Δείτε και τη δημοσίευση που είχαμε κάνει στην Ιστοσελίδα μας το 2015 (κάθε χρόνο δημοσιεύουμε κάτι για αυτή την αποτρόπαιη ιστορία). Εκεί θα βρείτε και μία παραπομπή στο Αρχείο μας και μπορείτε να συνδεθείτε απευθείας με το αφιέρωμα που είχε κάνει για τα Σεπτεμβριανά το ένθετο «Επτά Ημέρες» της εφημερίδας «Η Καθημερινής της Κυριακής» στις 10 Σεπτ. του 1995. Μα ίσως κάποιοι να αναρωτηθούν σε τι χρησιμεύουν όλα αυτά τα παρελθόντα, αφού δεν γίνεται τίποτα. Πικρά και πικρόχολα. Ναι.
https://www.apan.gr/gr/component/k2/item/1338-1955-2015


πηγή
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Οι τυραννίες γκρεμίζονται με αγώνες / 
της Λευτεριάς το παραμύθι με αίμα γράφεται».
Αλέκος Παναγούλης

Ηταν σαν σήμερα το 1968 που ο Αλέκος Παναγούλης κρυμμένος στους λόφους στο Λαγονήσι, πυροδότησε εκρηκτικό μηχανισμό σε μια προσπάθεια να εκτελέσει τον δικτάτορα Γιώργο Παπαδόπουλο, ανατινάζοντας το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε.

Η προσπάθεια του αποτυγχάνει. Συλλαμβάνεται, καταδικάζεται σε θάνατο, φυλακίζεται και βασανίστηκε με απίστευτη αγριότητα χωρίς ποτέ να λυγίσει. Είναι αναμφισβήτητα ένας ήρωας της νεότερης Ελλάδας.

Γράφει ο ίδιος:

«Απομόνωση – Ιούνιος 1971. Μου είχανε αφαιρέσει τα πάντα. Δεν είχα ούτε ένα μολύβι ούτε λίγο χαρτί. Ούτε ένα βιβλίο ή μια εφημερίδα. Με αίμα ζωγράφιζα στους τοίχους του τάφου μου την αηδία μου για τη Χούντα, την οργή μου και την απόφαση για συνέχιση του αγώνα. Αυτές οι γραμμένες με αίμα λέξεις ήταν πραγματικά ζωγραφιές που “ομόρφαιναν” το κελί μου. Ήταν μια συντροφιά, που όταν την σκότωναν, εγώ την ανάσταινα με καινούργιο αίμα».



Οι βασανιστές του, έβγαλαν πάνω του μια απίστευτη σκληρότητα, εξαντλώντας όλη τη βαναυσότητα και την αρρωστημένη φαντασία τους καθημερινά.
Ο Παναγούλης κατάφερε να αντέξει, χωρίς ποτέ να κατονομάσει, να προδώσει, να λυγίσει ή να ζητήσει χάρη, αλλά και χωρίς να χάσει τα λογικά του.

Μέσα σε αυτό τον εφιάλτη, η ποίηση ήταν διέξοδος, ήταν ο τρόπος να γλιτώσει τον ψυχικό βιασμό, την τρέλα, να επιβεβαιώσει ότι υπάρχει. Τα καλύτερα ποιήματά του γράφονται στον τοίχο του κελιού, στις φυλακές του Μπογατίου. «Ένα σπιρτόξυλο για πέννα / αίμα χυμένο στο πάτωμα για μελάνι / το ξεχασμένο περιτύλιγμα της γάζας για χαρτί. / Μα τι να γράψω; / Τη διεύθυνσή μου μονάχα ίσως προφτάσω. / Παράξενο και πήζει το μελάνι / Μέσ’ από φυλακή σας γράφω / στην Ελλάδα».

Περνάει 4 ½ χρόνια «εντοιχισμένος» μέσα σε ένα κελί-τάφο, κάνει 3 απόπειρες να δραπετεύσει, 37 απεργίες πείνας με τη μεγαλύτερη να κρατά 47 μέρες, και γράφει πραγματικά διαμάντια, μια ολόκληρη σειρά βιωματικών και αγωνιστικών στίχων, το χιλιοτραγουδισμένο «Πάλης ξεκίνημα», ποιήματα που αν τα διαβάσεις δεν τα ξεχνάς ποτέ.

«Η πολιτική είναι καθήκον, η ποίηση είναι ανάγκη», λέει ο ίδιος προσπαθώντας να εξηγήσει πώς και γιατί έγραψε τους στίχους του. Μόνιμα χειροδέσμιος, αλλά μ’ ανυπότακτο νου, εξακολουθούσε να πιστεύει στον άνθρωπο και στη ζωή. «Θέλω να προσευχηθώ / με την ίδια δύναμη που θέλω να βλαστημήσω. / Θέλω να τιμωρήσω / με την ίδια δύναμη που θέλω να συγχωρήσω. (…) Θέλω να νικήσω / αφού δεν μπορώ να νικηθώ».

Ο Παναγούλης αναμετρήθηκε με τους τυράννους σ’ έναν αγώνα μέχρι τέλους. Στεκόταν μπροστά τους καταβεβλημένος, αιμόφυρτος, μα ήταν αυτός ο νικητής.
Οι διώκτες του το γνώριζαν, ο Παναγούλης δεν ήταν ελέγξιμος, δεν ήταν προβλέψιμος. Εκεί που περιμέναν να ζητήσει χάρη, αυτός τους προκαλούσε να τον σκοτώσουν, εκεί που ήταν σίγουροι πως θα λυγίσει, αυτός γελούσε και τους έβριζε, εκεί που ο Ιωαννίδης τον απειλούσε «εγώ θα σε ντουφεκίσω», εκείνος του απαντούσε «δεν έχεις αρχίδια».




Ο Παναγούλης εξόργισε τους εχθρούς του όσο κανένας. Είχε όσα δεν θα μπορούσαν να έχουν ποτέ. Ήταν έτοιμος να πεθάνει για τις ιδέες του ανά πάσα στιγμή. Έξω από κάθε στεγανό, μπορούσε να υπερασπιστεί με τόση θέρμη τη ζωή την ίδια στιγμή που την απαρνιόταν, μπορούσε να βγει από τη φυλακή και να ζήσει έναν φλογερό έρωτα λες και τα χρόνια που πέρασε στην κόλαση δεν του αφήσαν κανένα σημάδι.

Τον Παναγούλη δεν μπόρεσε να τον οικειοποιηθεί κανένα κόμμα, στα χρόνια της Μεταπολίτευσης συγκρούστηκε ταυτόχρονα με όλες τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας, η ακεραιότητά του δεν χωρούσε σε κομματικούς σχηματισμούς. Ίσως γι’ αυτό δεν τιμήθηκε όσο θα περίμενε κανείς. Η επιμονή του να φέρει στο φως τους απόρρητους φακέλους της ΕΣΑ ενοχλούσε πολλούς, όσο και αυτή η ακραία του στάση από έναν άνθρωπο του κεντρώου χώρου.

Ο Παναγούλης πέθανε. 40 χρόνια μετά το θάνατό του, έχουμε τις πράξεις και τα λόγια του, ένα διαρκές κάλεσμα στις πιο υψηλές ανθρώπινες αξίες. «Μη κλαις για μένα / ας ξέρεις πως πεθαίνω / να με βοηθήσεις δεν μπορείς. / Μα δες εκείνο το λουλούδι / για κείνο που μαραίνεται σου λέω. / Να το ποτίσεις».

Κι ίσως, απ’ όλα του τα ποιήματα, το πιο συγκλονιστικό να είναι η απολογία του στο Έκτακτο Στρατοδικείο, στις 8 Νοεμβρίου 1968. «Δεν έχει σημασίαν ότι ημείς απετύχαμεν. Άλλοι έρχονται μετά από εμάς. Δεν υποχωρώ διότι γνωρίζω ότι το ωραιότερον κύκνειον άσμα οιουδήποτε πραγματικού αγωνιστού είναι ο επιθανάτιος ρόγχος προ του εκτελεστικού αποσπάσματος, παρά ενώπιον μιας τυραννίας, και αυτήν την θέσιν αποδέχομαι».




ΜΠΟΓΙΑ

Ζωντάνεψα τους τοίχους
φωνή τους έδωσα
πιο φιλική να γίνουν συντροφιά.
Κι οι δεσμοφύλακες ζητούσαν
να μάθουνε πού βρήκα την μπογιά.

Οι τοίχοι του κελιού
το μυστικό το κράτησαν.
Κι οι μισθοφόροι ψάξανε παντού
όμως μπογιά δεν βρήκαν.

Γιατί στιγμή δεν σκέφτηκαν
στις φλέβες μου να ψάξουν.

***

Αλέξανδρος Παναγούλης (2 Ιουλίου 1939 – 1 Μαΐου 1976) πολιτικός και ποιητής

Ηγετικό στέλεχος της Ένωσης Κέντρου σε νεαρή ηλικία. Ενεργή πολιτική δράση.

1967 – Λιποταξία από τη μονάδα που υπηρετεί. Δημιουργία της οργάνωσης Ελληνική Αντίσταση.

13 Αυγούστου του 1968 – Αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του Παπαδόπουλου. Σύλληψη και έναρξη βασανιστηρίων.

3 Νοέμβριου του 1968 – Καταδίκη δις εις θάνατον. Η ποινή δεν εκτελέστηκε μετά από τον ξεσηκωμό της διεθνούς κοινής γνώμης υπέρ του.

1973 – Έξοδος από τη φυλακή με την γενική αμνηστία. Συνάντηση με την Οριάνα Φαλάτσι, ερωτική σχέση. Διαφυγή στην Ιταλία. Έκδοση των ποιημάτων του σε δίγλωσσες εκδόσεις.

1974 – Πτώση της Χούντας, επιστροφή στην Ελλάδα. Βουλευτής Αθήνας με την Ένωση Κέντρου. Μάρτυρας στις δίκες των βασανιστών. Έρευνα για τα αρχεία της ΕΣΑ. Ανεξαρτητοποίηση από την Ένωση Κέντρου.

1η Μαΐου 1976 – Σκοτώνεται σε αμφιλεγόμενο τροχαίο, λίγο πριν από την δημοσιοποίηση των αρχείων της ΕΣΑ.

Στοιχεία για την ανάρτησή μας αντλήσαμε από δημοσίευμα του περιοδικού Hot Doc History
πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Πόσων ετών ήταν η Παναγία όταν άφησε τη γη; Ποια ήταν η ζωή της; Γιατί δεν βρέθηκε ποτέ το σώμα Της; Αυτές είναι τρείς βασικές ερωτήσεις τις απαντήσεις των οποίων γνωρίζουν λίγοι. Η Μαριάμ όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, πριν εξελληνιστεί σε Μαρία, ήταν η μονάκριβη κόρη ενός ηλικιωμένου ζευγαριού, της Άννας και του Ιωακείμ.

Όλη τους την ζωή πάλευαν να αποκτήσουν ένα παιδί όμως δεν είχαν σταθεί τυχεροί. Αντίθετα ζούσαν σε καθεστώς κοινωνικής απομόνωσης, αφού οι άτεκνοι εκείνη της εποχή θεωρούνταν λίγο έως πολλοί καταραμένοι ή όχι ευλογημένοι από τον Θεό.

Κατά την παράδοση η Αγία Άννα προσευχήθηκε στον Θεό δηλώνοντας πως αν της χάριζε ένα παιδί θα το αφιέρωνε σε Εκείνον. Λίγες μέρες μετά, ο αρχάγγελος Γαβριήλ επισκέφθηκε το ζευγάρι και τους ενημέρωσε πως οι προσπάθειες τους θα έχουν αποτέλεσμα και το παιδί τους θα είναι φορέας μιας ξεχωριστής αποστολής.

Παρά το προχωρημένο της ηλικίας του ζευγαριού, τα λόγια του αγγέλου βγήκαν αληθινά και γέννησαν ένα όμορφο κορίτσι.

Της έδωσαν το όνομα Μαριάμ, το οποίο σημαίνει βασίλισσα, κυρία αλλά και ελπίδα.

Όταν η Μαριάμ έγινε τριών ετών, οι γονείς της, τήρησαν την υπόσχεση τους και την οδήγησαν το Ναό όπου την παρέλαβε ένας ιερέας ο οποίος δεν ήταν άλλος από τον Προφήτη Ζαχαρία, τον πατέρα του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου.

Η Παναγία έζησε 12 χρόνια στο Ναό, στα Άγια των Αγίων. Κατά τη διδασκαλία της Εκκλησίας αυτός που της έφερνε καθημερινά τροφή ήταν ο ίδιος ο Αρχάγγελος Γαβριήλ.

Όταν ήρθε η ώρα να βγει από τον Ναό, οι ιερείς αποφάσισαν να την δώσουν σε κάποια οικογένεια, δεδομένου πως οι γονείς της είχαν ήδη φύγει από τη ζωή.

Τότε, γνωρίζοντες κατά την παράδοση, την ειδική αποστολή της Μαριάμ, βρήκαν έναν μεγάλο σε ηλικία άνδρα, τον Ιωσήφ, ο οποίος ήταν χήρος και πατέρας τριών παιδιών.

Τέσσερις μήνες έμεινε κοντά στον Ιωσήφ η Μαριάμ μέχρι να ξεκινήσει πλέον το θεϊκό σχέδιο.

Στη Ναζαρέτ όπου ζουσε την επισκέφθηκε ξανά ο Γαβριήλ όπου της είπε το ιστορικό: «Χαίρε κεχαριτωμένη• ο Κύριος μετά σου». Τότε έμαθε και η ίδια ποια ήταν η αποστολή της την οποία αποδέχτηκε με χαρά.

Λίγους μήνες αργότερα ο Ιησούς γεννήθηκε και η μητέρα του ήταν πάντοτε κοντά του, ακόμη και την στιγμή της Σταύρωσης.

Από το βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων γνωρίζουμε ότι η Παναγία παρέμεινε κοντά τους μέχρι την ημέρα της Πεντηκοστής.

Η τελευταία συνάντηση με τον αρχάγγελο που την συντρόφευε από τα τρια της χρόνια, έγινε τρεις μέρες πριν την κοίμησή Της.

Τότε ο Γαβριήλ την ενημέρωσε ότι πλέον ήρθε η ώρα, δίνοντας της μεγάλη χαρά αφού θα έβλεπε ξανά το παιδί Της. Η παράδοση αναφέρει ότι την τρίτη ήμερα από την εμφάνιση του αγγέλου, λίγο πριν κοιμηθεί η Θεοτόκος, οι Απόστολοι δεν ήταν όλοι στα Ιεροσόλυμα, αλλά σε μακρινούς τόπους όπου κήρυτταν το Ευαγγέλιο.

Τότε, ξαφνικά νεφέλη τους άρπαξε και τους έφερε όλους μπροστά στο κρεβάτι, όπου ήταν ξαπλωμένη η Θεοτόκος και περίμενε την κοίμηση Της. Μαζί δε με τους Αποστόλους ήλθε και ο Διονύσιος Aρεοπαγίτης, ο Άγιος Ιερόθεος ο διδάσκαλος του Διονυσίου, ο Απόστολος Τιμόθεος, και άλλοι.

Η ιστορία της Τίμιας Ζώνης της Παναγίας

Όταν εκοιμήθη, με ψαλμούς και ύμνους την τοποθέτησαν στο μνήμα της στη Γεσθημανή. Ο μοναδικός που δεν ήταν παρών στο γεγονός ήταν ο Απόστολος Θωμάς.

Λέει η παράδοση πως όταν η νεφέλη, το σύννεφο δηλαδή, μετέφερε τον Θωμά στη Γεσθημανή συνάντησε την Θεοτόκο την στιγμή της ανόδου Της στον ουρανό.

Εκείνη του χάρισε την ζώνη Της για να μπορεί να αποδείξει την συνάντησή τους.

Όταν ο Θωμάς πήγε και εξιστόρησε το γεγονός στους υπόλοιπους Αποστόλους, άνοιξαν τον τάφο και είδαν πως το σώμα έλειπε.

Η ηλικία της Παναγίας όταν κοιμήθηκε

Η Παναγία όταν μπήκε στο Ναό ήταν τριών ετών. Έμεινε στο ιερό δώδεκα χρόνια. Τρείς μήνες αφού βγήκε από το ιερό μέχρι τον Ευαγγελισμό και εννέα μήνες κυοφορία, δεκαέξι ετών γεννά τον Χριστό. Έζησε με τον Χριστό τριάντα δύο χρόνους, άρα 48 ετών ζει την Σταύρωση, την Ανάσταση και την Ανάληψή Του. Έζησε μετά απ’ την Πεντηκοστή άλλα έντεκα χρόνια και εκοιμήθη στη Γεσθημανή.

Ήταν 59 ετών.


πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Μια απ’ της πιο γνωστές σκευωρίες της ιστορίας που είχε θύματα της τους Ιταλούς αναρχικούς Νίκολα Σάκο και Μπαρτολομέο Βαντσέτι, ρίχνει αυλαία σαν σήμερα στις 14/7/1921 με την καταδίκη τους σε θάνατο από δικαστήριο των ΗΠΑ.

Ο πραγματικός λόγος της σύλληψης των δυο εργατών δεν ήταν άλλος από το γεγονός ότι είχαν «είχαν κόκκινες δραστηριότητες και έπρεπε να πεθάνουν»! Αυτό ήταν το σκεπτικό της θανατικής απόφασης με το οποίο οι Σάκο – Βαντσέτι οδηγήθηκαν στην εκτέλεση.

Τηλεγραφικά η ιστορία, με περισσότερες λεπτομέρειες στις παραπομπές μας.

Στις 15 Απριλίου του 1920 δυο άντρες ληστεύουν και δολοφονούν τον ταμία και έναν φρουρό του εργοστασίου κατασκευής παπουτσιών Slatter and Morrill, αποσπώντας $15.776.

Τρεις εβδομάδες αργότερα οι Iταλοί μετανάστες και διακεκριμένοι αναρχικοί Nicola Sacco και Bartolomeo Vanzetti, (οι οποίοι ασπαζόταν τις αντιλήψεις του γνωστού Ιταλού αναρχικού Luigi Galleani, περί αναγκαιότητας της επαναστατικής βίας) κατηγορούνται και συλλαμβάνονται για το έγκλημα, παρά τις ανύπαρκτες αποδείξεις εναντίον τους.



Μετά από μια δίκη παρωδία επτά εβδομάδων, οι Sacco και Vanzetti κρίνονται ένοχοι, για φόνο και καταδικάζονται σε θάνατο.
Επτά χρόνια αργότερα, μετά από πολυπληθείς εφέσεις και την τεράστια δημόσια κατακραυγή, εκτελούνται αμφότεροι για τα «εγκλήματά τους».

Οι Σάκο και Βαντσέτι ήταν κομμάτι του μεγάλου μεταναστευτικού κύματος του τέλους του 19ου- αρχών του 20 αιώνα, που μέσα σε ελάχιστα χρόνια γέμισε την Αμερική με εκατομμύρια απελπισμένους, που αναζητούσαν τη Γη της Επαγγελίας.
Ηταν μέσα σε εκείνους που είδαν τον εαυτό τους όχι σαν μελλοντικούς πλούσιους στη Γη της ευκαιρίας, αλλά σαν ανθρώπους που πάλευαν πλάι και μαζί με όλους τους εργάτες που γνώριζαν την άγρια εκμετάλλευση, για το μεγάλο όνειρο της κοινωνικής απελευθέρωσης.
Για το όνειρο ενός κόσμου καλύτερου, χωρίς δεσμά και χωρίς καταπίεση κάθε είδους.



Tο trailer της ταινίας "Sacco e Vazetti" που σκηνοθέτησε το 1971 ο Τζουλιάνο Μοντάλντο και έκανε φοβερή εντύπωση όταν κυκλοφόρησε.


Υ.Γ: Γράφοντας αυτές τις γραμμές, αναρωτιέται κανείς: Τι έχει αλλάξει απ' αυτή την εποχή σήμερα στις ΗΠΑ; Η θανατική ποινή υπάρχει ακόμη στην Αμερική, ενώ όποιος διαβάσει αυτή μας την ανάρτηση βλέπει ότι ο ρατσισμός και η ξενοφοβία επεκτείνονται, σ αυτή την χώρα κάτι που στοιχίζει την ζωή εκατοντάδων ανθρώπων που ανήκουν σε μειονότητες κάθε χρόνο.
πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Πολλοί από μας το μάθαμε στο σχολείο – από «επίσημα» χείλη καθηγητών μάλιστα – άλλοι στα τελειώματα της εφηβείας και αρκετοί, μικρά παιδιά ακόμα, από τις διηγήσεις πρεσβύτερων. Το βέβαιο είναι ότι η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων έχει ακούσει κάπου, κάποτε στη ζωή τους ότι η ελληνική γλώσσα έχασε μια μεγάλη ιστορική ψηφοφορία για μία μόνο ψήφο.

Και η συντριπτική πλειονότητα όσων τον άκουσαν τον δέχτηκαν άκριτα, πιθανόν διότι τροφοδοτεί το μεγάλο «εγώ» της ελληνικής ράτσας, αυτό το διαποτισμένο αιώνες τώρα με τα επιτεύγματα των αρχαίων ημών προγόνων.

Το πλέον εντυπωσιακό είναι ότι ο μύθος – διότι περί τέτοιου πρόκειται – απέκτησε τόση αληθοφάνεια που μέσω αυτού προέκυψε και «ανταγωνιστής». Ο αυθεντικός τέτοιος θέλει την ελληνική γλώσσα να χάνει στο νήμα την εκλογή της ως επίσημη του νεοσύστατου Κράτους των ΗΠΑ μετά τη διακήρυξη της αμερικανικής ανεξαρτησίας, το 1776.
Ήταν όμως τέτοιας μορφής η διάδοση του που φαίνεται ότι εξελίχθηκε σε χαλασμένο τηλέφωνο. Πολλοί έχουν ακούσει και πιστέψει ότι αυτή η μία «καταραμένη» ψήφος ευθύνεται που η ελληνική δεν έγινε η διεθνής γλώσσα της υφηλίου, χάνοντας στη σχετική ψηφοφορία από την αγγλική.

Φυσικά και τα δύο σενάρια ανάγονται στη σφαίρα του μύθου και είναι προφανές ότι η… κότα έκανε το αυγό. Μάλιστα το πιο πικάντικο της ιστορίας είναι ότι ο μύθος της μίας ψήφου ευδοκιμεί και σε Γερμανία, Γαλλία, Ισραήλ! Ιδίως στη Γερμανία είναι πολύ διαδεδομένος – γνωστός ως «μύθος του Μούλενμπεργκ». Εξαπλώθηκε στην κοινή γνώμη κυρίως κατά τη δεκαετία του 1930, με την έξαρση της ναζιστικής προπαγάνδας.

Στην Ελλάδα ο μύθος αναφέρει ότι σε μια καθοριστική ψηφοφορία που τοποθετείται χρονικά αμέσως μετά την έγκριση της διακήρυξης της ανεξαρτησίας των ΗΠΑ από το Κογκρέσο, η νεοσύστατη χώρα καλείται να αποφασίσει την επίσημη γλώσσα του κράτους. Εξαιτίας της θύμησης της αποικιοκρατίας που προκαλούσαν τα αγγλικά για τους Αμερικανούς, υπήρξε η πρόταση να γίνει επίσημη γλώσσα η αρχαία ελληνική, παραπέποντας στην περιοχή που γεννήθηκε το πολίτευμα της δημοκρατίας.


Η εκδοχή αυτή φέρεται να αποδίδεται από κάποιες πηγές στον Ξενοφώντα Ζολώτα, σύμφωνα με τις οποίες δήλωσε γύρω στα μέσα του 20ου αιώνα:

«Ο Ουάσιγκτον, ο Τζέφερσον, ο Άνταμς και άλλοι όταν συνέτασσαν το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών στα 1787 – που ισχύει με μερικές νέες παραγράφους, που ψηφίστηκαν για προσαρμογή στις νέες εξελίξεις, μέχρι σήμερα στον αρχικό κορμό του – είχαν προτείνει η γλώσσα του νέου κράτους να είναι η αρχαία ελληνική, προς τιμή της γλώσσας του Έθνους εκείνου, που πρώτο γέννησε και ελίκνισε τη Δημοκρατία και τη διέδωσε στον κόσμο. Για μία ψήφο μόνο προκρίθηκε και υιοθετήθηκε τελικά η αγγλική αντί της αρχαίας ελληνικής».

Η αλήθεια είναι ότι καμιά τέτοια ψηφοφορία δεν έχει γίνει,· ούτε για τα ελληνικά, ούτε για καμιά άλλη γλώσσα. Τα πρακτικά και τα άλλα επίσημα κείμενα του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών υπάρχουν στη διάθεση του καθενός και καμιά ψηφοφορία δεν καταγράφεται για την ανάδειξη επίσημης γλώσσας.

Στην πραγματικότητα, πουθενά στο Σύνταγμα των ΗΠΑ ή σε άλλο θεσμικό ή νομοθετικό κείμενο της χώρας δεν υπάρχει ορισμός επίσημης γλώσσας. Τα αγγλικά είναι η εκ των πραγμάτων επίσημη γλώσσα, αλλά δεν έχουν θεσμική κατοχύρωση. Πιο σωστά: δεν έχουν μέχρι στιγμής, τουλάχιστον, διότι, όπως ίσως θα έχετε ακούσει, στις μέρες μας όντως υπάρχουν προτάσεις να κατοχυρωθούν θεσμικά τα αγγλικά στις Ηνωμένες Πολιτείες, σαν ανάχωμα στη δημογραφική άνοδο των ισπανόφωνων.
Με το όλο θέμα έχει ασχοληθεί εκτενώς ο συγγραφέας λογοτέχνης και μεταφραστής Νίκος Σαραντάκος, ενώ η ιστορία έχει λάβει πια διαστάσεις μύθου και στην ελληνική Wikipedia.

Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Σαραντάκος, «ακόμα κι αν μια πλειοψηφία αιθεροβαμόνων φιλελλήνων στο Κογκρέσο ψήφιζε να γίνουν τα ελληνικά επίσημη γλώσσα, θα ήταν εντελώς αδύνατο να επικρατήσει κάτι τέτοιο στην πράξη, αφού τα ελληνικά ήταν πέρα για πέρα άγνωστα σε όλους τους Αμερικανούς πολίτες. Την εποχή εκείνη οι Έλληνες μετανάστες ήταν ελάχιστοι».



Στη Wikipedia αναφέρεται ότι σύμφωνα με τους τοπικούς μύθους «την καθοριστική ψηφοφορία έχουν χάσει και τα γαλλικά και τα εβραϊκά, τα πρώτα προτεινόμενα ως η γλώσσα του “ορθού λόγου”, ενώ τα δεύτερα ως η γλώσσα που δήθεν επιλέχθηκε για την συγγραφή της Παλαιάς Διαθήκης!»

Ομοίως, καμία ψηφοφορία δεν διενεργήθηκε ποτέ για την εκλογή της γλώσσας που θα χρησιμοποιείται διεθνώς.

Η μοναδική ψηφοφορία που έγινε στις ΗΠΑ για γλωσσικό θέμα ήταν αυτή του 1795, όταν μια ομάδα Γερμανών που ζούσαν στην πολιτεία Βιρτζίνια υπέβαλε στο Κογκρέσο αναφορά, ζητώντας να μεταφράζονται οι ομοσπονδιακοί νόμοι στα γερμανικά.

Ο λόγος είναι ότι στις νεοσύστατες Ηνωμένες Πολιτείες, υπήρχαν πολλοί γερμανικής καταγωγής πολίτες που δεν ήξεραν αγγλικά ή ήξεραν ελάχιστα (στην απογραφή του 2000 περίπου 45 εκατομμύρια πολίτες των ΗΠΑ δηλώσαν γερμανική καταγωγή).
Η πρόταση αυτή συζητήθηκε στο Κογκρέσο στις 13 Ιανουαρίου 1795 και εν τέλει τέθηκε σε ψηφοφορία η μετάφραση στα γερμανικά του κειμένου των ομοσπονδιακών νόμων για τους πολίτες που δεν καταλάβαιναν αγγλικά. Από εκεί προέκυψε πιθανότατα η περίφημη διαφορά της μίας ψήφου, καθώς το αποτέλεσμα ήταν 42-41 κατά της μετάφρασης των νόμων στα γερμανικά!

Πρόεδρος του Σώματος ήταν ο γερμανικής καταγωγής Φρέντερικ Μούλενμπεργκ, ο οποίος λόγω της ιδιότητας του (ήταν συνηθισμένο να μην ψηφίζει ο Πρόεδρος του Σώματος) αρνήθηκε να ψηφίσει υπέρ. Κι έτσι γεννήθηκε ο μύθος του Μούλενμπεργκ, που κατά πως φαίνεται «παραφράστηκε» σε Ελλάδα, Γαλλία και Ισραήλ…

πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το μήνυμα του δημοψηφίσματος, το 61,3% του «Όχι», έπρεπε επειγόντως να φιμωθεί, να παρερμηνευτεί, να λοιδορηθεί και τελικά να ξεχαστεί.


της Δέσποινας Κουτσούμπα

Έχουν περάσει πέντε χρόνια από εκείνο το βράδυ που μας σημάδεψε. Από όλες τις στιγμές των χρόνων 2010-2015 και της κινητοποίησης του κόσμου που συνηθίσαμε να ονομάζουμε «αντιμνημονιακό κίνημα», το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν μια στιγμή τομής. Μπορεί να συνιστά τομή το αποτέλεσμα μιας κάλπης; Ναι, όταν αυτό είναι τόσο αντίθετο στην Εκάλη από το Περιστέρι, στις ψήφους των εργοδοτών από τις ψήφους των εργαζομένων, των πλούσιων από τους φτωχούς. Ναι, ήταν ένα ταξικό αποτέλεσμα, που είχε σμιλευτεί μέσα σε πέντε χρόνια σκληρών αγώνων, μεγάλων απεργιών, συνελεύσεων και συγκρούσεων στις πλατείες, στησίματος της αλληλεγγύης των από κάτω. Ήταν ένα ταξικό αποτέλεσμα που ήρθε να βροντοφωνάξει ότι η πλειοψηφία είμαστε εμείς οι «από κάτω», κι αν αψηφήσουμε την τρομοκρατία, το φόβο, την εκμετάλλευση, μπορούμε να κερδίσουμε. Κι αυτός είναι βασικός λόγος που το μήνυμα του δημοψηφίσματος, το 61,3% του «Όχι», έπρεπε επειγόντως να φιμωθεί, να παρερμηνευτεί, να λοιδορηθεί και τελικά να ξεχαστεί.

Δε θέλει να θυμάται το δημοψήφισμα η αστική τάξη της χώρας, που μετά από πολλά χρόνια ένιωσε να απειλείται από τους «ξεβράκωτους»

Δεν θέλει να θυμάται το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ο ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα που προκάλεσε το δημοψήφισμα. Γιατί η ηγεσία του πίστευε εξαρχής ότι ήταν ένα «κόλπο grosso», ένας τρόπος να «διαπραγματευτούν» καλύτερα το μνημόνιο, που είχαν ξεκινήσει να ετοιμάζουν από τη συμφωνία της 20 Φλεβάρη 2015. Σε αντίθεση με τα εξαγγελλόμενα, δεν ήθελαν να διαπραγματευτούν με την τρόικα, αλλά με τον ίδιο τον κόσμο που τους είχε ψηφίσει. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ πόνταρε στον φόβο που θα δημιουργούσε η αντίδραση των «ισχυρών» της ΕΕ. Ο εργαζόμενος λαός τους διέψευσε. Από το βράδυ του δημοψηφίσματος η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ανασυντάχθηκε και έδειξε ποιους ήθελε για συμμάχους, καλώντας το συμβούλιο των (παντελώς ηττημένων) πολιτικών αρχηγών για να ξεπεράσουν με «εθνική ομοψυχία» τον κραδασμό του δημοψηφίσματος.


Δε θέλει να θυμάται το 61,3% η ΝΔ, το ΚΙΝΑΛ και το Ποτάμι που πολέμησαν λυσσαλέα για να νικήσει ο φόβος -και έχασαν κατά κράτος. Το βράδυ του δημοψηφίσματος ο τότε αρχηγός της ΝΔ Β. Μεϊμαράκης προειδοποίησε ότι «οι δυνάμεις της αστικής τάξης θα απαντήσουν». Ήταν η αναμενόμενη αντίδραση όλου του αστικού πολιτικού κόσμου απέναντι στην ψήφο του «κυρίαρχου λαού», που κατά τα άλλα ισχυρίζονται ότι «τιμούν» και «σέβονται». Γιατί όταν το μαχαίρι φτάνει στο κόκκαλο και διακυβεύεται αληθινά το συμφέρον της αστικής τάξης, οι «καθώς πρέπει» πολιτικές διαμεσολαβήσεις πάνε περίπατο και τη θέση τους παίρνει η ωμότητα του αστικού πολιτικού συστήματος και των συμφερόντων που καλείται να υπηρετήσει, που δεν έχουν καμία σχέση με… δημοκρατικές ανησυχίες.

Δε θέλει να θυμάται το δημοψήφισμα η αστική τάξη της χώρας, που μετά από πολλά χρόνια ένιωσε να απειλείται από τους «ξεβράκωτους». Δε θέλουν να θυμούνται το δημοψήφισμα οι ολιγάρχες των μίντια, που πίστευαν ότι με στημένες εκπομπές και δημοσκοπήσεις (που μέχρι την τελευταία στιγμή έδιναν υπεροχή στο «Ναι») θα μπορούσαν να καναλιζάρουν τη βούληση της πλειοψηφίας -κι όμως είχαν ήδη χάσει κάθε ίχνος αξιοπιστίας και δεν το ξαναβρήκαν ποτέ.

Δεν θέλει να θυμάται το δημοψήφισμα ούτε η πολιτική τάξη της ΕΕ, γιατί ήταν ένα από τα πιο ηχηρά χαστούκια που είχε δεχτεί μέσα στην καπιταλιστική κρίση που μαινόταν από το 2008. Παρά την τρομοκρατία και τις απειλές για την φτώχεια στην οποία θα καταδίκαζε τη χώρα η σύγκρουση με την ΕΕ (λες και δεν είχε καταδικάσει το λαό στη φτώχεια η πρόσδεση στο άρμα της ΕΕ), παρά τις προειδοποιήσεις ότι δεν υπάρχει κανένας τρόπος εξόδου από το ευρώ, το 61,3% του «Όχι», αν διαδιδόταν όπως διαδόθηκε η φλόγα των πλατειών λίγα χρόνια πριν, θα οδηγούσε την ΕΕ σε μια πρωτοφανή πολιτική κρίση. Έπρεπε με κάθε τρόπο να ηττηθεί και να ξεχαστεί.

Δε θέλει να θυμάται το δημοψήφισμα, όμως, ούτε το ΚΚΕ. Ο θλιβερός απών από τη μάχη που δόθηκε, το κόμμα που αναφέρεται στην εργατική τάξη αναζητά δικαίωση για τη στάση του άκυρου/αποχής στην προδοσία του δημοψηφίσματος από τον ΣΥΡΙΖΑ. Κάνει ότι ξεχνά ότι το βασικό του σύνθημα, η «ανυπακοή», είχε γίνει πράξη από την εργατική τάξη, τους ανέργους, τη νεολαία, τα φτωχά λαϊκά στρώματα εκείνη τη μέρα. Κι όμως, μόλις το ΚΚΕ βρέθηκε μπροστά στο δίλημμα να εκφράσει αυτό το ορμητικό ποτάμι της ανυπακοής, οχυρώθηκε πίσω από το «δεν θα πετύχετε τίποτα», ενώ εννοούσε ότι δεν ήθελε να αναλάβει την ευθύνη να συμβεί κάτι διαφορετικό.

Για μας εκείνο το βράδυ ήταν κάτι διαφορετικό. Γιατί είχαμε ζήσει μαζί με τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους την αγωνία των πρώτων ημερών. Περάσαμε μαζί τους τις ώρες έξω από τα ΑΤΜ. Το σφίξιμο των δοντιών στην ερώτηση αν μπορούμε να τα καταφέρουμε, αν θα χουμε φαγητό, αν θα χουμε φάρμακα. Γιατί είχαμε βρεθεί στα ίδια μετερίζια στις διαδηλώσεις του 2010, είχαμε ξανακάνει τις συζητήσεις για το ευρώ και τη διαγραφή του χρέους στις πλατείες του 2011, είχαμε ανάψει μαζί φωτιές τον Φλεβάρη του 2012. Είχαμε ξενυχτήσει μαζί με τις καθαρίστριες έξω από το Υπουργείο Οικονομικών και μέσα στην κατειλημμένη ΕΡΤ. Αναγνωρίσαμε το χαμόγελο όταν μοιράζαμε για το «τριπλό όχι», σφίξαμε μαζί τη γροθιά, κι αναγνωρίσαμε την αλλαγή των τελευταίων ημερών όταν σηκώθηκαν πια οι μαγκούρες ενάντια στις απειλές της Μέρκελ και του Σόιμπλε. Νιώσαμε το ποτάμι του «Όχι» πολύ πριν αποτυπωθεί στην κάλπη και για πρώτη φορά βλέπαμε ότι είχε πίσω του την αποφασιστικότητα της επίγνωσης ότι δεν ζητάμε να γυρίσουμε στη ζωή μας πριν το 2010, ζητάμε να χτίσουμε κάτι διαφορετικό.


Αναγνωρίσαμε το χαμόγελο όταν μοιράζαμε για το «τριπλό όχι», σφίξαμε μαζί τη γροθιά, είδαμε την αλλαγή των τελευταίων ημερών όταν σηκώθηκαν πια οι μαγκούρες ενάντια στις απειλές της Μέρκελ και του Σόιμπλε

Εκείνο το αποτέλεσμα ήταν για τη δική μας αριστερά μια δικαίωση πολλών χρόνων. Κι όμως, ήταν μαζί κι ένα τραύμα. Γιατί από την επομένη του δημοψηφίσματος, από τη στιγμή που, μετά το πρώτο σοκ, όλες οι δυνάμεις του συστήματος ενώθηκαν για να το εξαφανίσουν, είδαμε ότι οι δυνάμεις μας δεν ήταν επαρκείς. Ότι οι αυταπάτες, οι παλινωδίες, οι υστερήσεις του κινήματος, μαζί με τις δικές μας αδυναμίες να έχουμε οικοδομήσει πραγματικούς κοινωνικούς δεσμούς με αυτό το πλατύ κομμάτι του λαού, η δική μας λειψή προετοιμασία στο πώς θα γίνουν όλα αυτά, τη στιγμή που περισσότερο από ποτέ φαινόταν ότι μπορούσαν να είναι εφικτά, είχαν ως αποτέλεσμα λίγες εβδομάδες μετά η οργή για την ψήφιση του νέου μνημονίου, κόντρα στη βούληση του 61,3%, να μη μετασχηματιστεί σε μάχιμη δύναμη ανατροπής.

Έχουμε πολλά ακόμη να μάθουμε από κείνη την τομή. Είμαστε οι μόνοι που θέλουμε να τη θυμόμαστε, κι όμως ακόμη δεν την έχουμε αξιολογήσει επαρκώς. Αν θέλουμε να είμαστε η αριστερά αυτού του 61,3%, η αντικαπιταλιστική αριστερά των «από τα κάτω», θα πρέπει να ξαναδούμε τη στάση μας πριν και μετά το δημοψήφισμα. Κι αν δεν άλλαξε τον ρου της ιστορίας, μπορούσε όμως να αλλάξει εμάς. Αλλά ποτέ δεν είναι αργά…


(Το κείμενο αυτό αφιερώνεται στον Σωτήρη, που έλειπε το βράδυ του δημοψηφίσματος και μας λείπει ακόμη)


πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Πίνακας του Paris Bordone,1540 «Οι Σκακιστές»

Γνωρίζετε ότι το σκάκι κατα περιόδους είχε αναθεματιστεί και αφοριστεί απο την Εκκλησία για διαφόρους λόγους; Παρακάτω παραθέτω ορισμένους απο αυτούς τους λόγους, που ομολογουμένως προκαλούν αίσθηση και προβληματισμό για την ιδέα που είχε η Εκκλησία για το σκάκι κατά το Μεσαίωνα.

ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΟΤΙ...;

…Το σκάκι δεν συμβάδιζε με την θρησκεία; Κατά χρονικές περιόδους απαγορεύτηκε από τους Μουσουλμάνους, τους Ρωμαιοκαθολικούς, τους Αγγλικανούς, τους Εβραίους, τους Πουριτανούς και τους Ισλαμιστές.

...Το σκάκι νομιμοποιήθηκε στους Μουσουλμάνους μετά τον θάνατο του Μωάμεθ στις 8 Ιουνίου 632;

...Το 680 ο 50ος κανόνας των Εκκλησιαστικών Κανόνων αφορούσε την απαγόρευση του σκακιού;

...Το 780 ο Χαλίφης al-Mahdi έγραψε στους θρησκευτικούς ηγέτες της Μέκκας ν’ απαγορεύσουν να παίζουν σκάκι με ζάρια;

…Το 1005 μ.Χ. το σκάκι ήταν απαγορευμένο στην Αίγυπτο; Όλες οι σκακιέρες και τα κομμάτι καήκανε!!!

...Το σκάκι απαγορεύθηκε από τη Καθολική Εκκλησία μετά από Παπικό Διάταγμα που εκδόθηκε κατά το τέλος του 11ου αι. από τον Πάπα Αλέξανδρος Β΄ (1061-1073), κατά κόσμο Anselmo da Baggio;
To είχε απαγορεύσει να το παίζουν οι κληρικοί χαρακτηρίζοντας το τυχερό παιγνίδι!! Αιτία της απαγόρευσης ήταν πιθανόν μια επιστολή που έστειλε ο Καρδινάλιος, της Ostias, Sent Peter Damiani (ή Damian) (1007-1072) στον Πάπα Αλέξανδρος Β΄ το 1061, στο οποίο ο Καρδινάλιος καταδίκαζε το σκάκι σαν παιγνίδι τυχερό!!

…Το 1093 το σκάκι καταδικάστηκε και απαγορεύθηκε από την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία;

…Το 1125 (1110;) ο Ορθόδοξος καλόγερος Ιωάννης Ζωνάρης δημοσίευσε μια οδηγία απαγόρευσης να παίζουν σκάκι στο Βυζάντιο, διότι το θεωρούσε ως ένα είδος ακολασίας!!

...Τον 12ο αι. μ.Χ. διοργανώνονταν τουρνουά στα Νεκροταφεία; Πράγματι το 1125 μ.Χ. ο Γάλλος επίσκοπος Μπιούη απείλησε με αποκλεισμό από την εκκλησία τον ιερέα της πόλης Μανσά, επειδή έπαιζε σκάκι. Οι ιερείς όμως δεν υπάκουσαν και διοργάνωναν τουρνουά στο ...δημοτικό Νεκροταφείο!

…Το 1128 ο Sent Bernard of Clairvaux (1090-1153) απαγόρευσε στους Ιππότες των Ναών (Ναϊτες) να παίζουν σκάκι;

…Το 1195 ο Ραβίνος Maimonides (1155-1204) συμπεριέλαβε στ’ απαγορευμένα παιγνίδια και το σκάκι;

...Η Καθολική Εκκλησία, το 1196, επί Πάπα Κελεστίνου Γ΄,κατά κόσμο Giacinto Bobo ή Bobone, απαγόρευσε να παίζουν σκάκι, διότι το θεωρούσε παιγνίδι του Σατανά;(!!)

...Το 1196 o επίσκοπος του Παρισιού Oddone di Sully είχε απαγορεύσει να παίζεται το σκάκι μεταξύ των κληρικών και μοναχών με την απειλή ότι όποιος παίζει σκάκι δεν πάει στον παράδεισο; Διότι την εποχή εκείνη πίστευαν ότι, η μορφή των κομματιών, η συνεχής και παρατεταμένη παρα-τήρηση των κομματιών αποτελούσε έναν έμμεσο τρόπο ειδωλολατρικής λατρείας.

…Το 1208 ο Επίσκοπος της Γαλλίας αποφάσισε να απαγορεύσει το σκάκι μεταξύ των κληρικών;

…Το 1240 η Σύνοδος του Worcester της Αγγλίας απαγόρευσε το σκάκι στους κληρικούς και τα μοναστικά Τάγματα;

...To 1254 ο βασιλιάς Κάρολος - Λουδοβίκος IX o Άγιος (1226-1270) είχε απαγορεύσει το σκάκι στο ποίμνιό του; Πίστευε ότι το σκάκι κατά την διάρκεια που παιζόταν μπορούσε να διεγείρει τα πάθη, τόσο μάλιστα, ώστε συνήθιζαν τότε να συνδυάζουν το σκάκι με το τάβλι!!

…Επί των κάτωθι Παπών απαγορεύτηκε να παίζουν σκάκι; Το 1254 επί Αλεξάνδρου Δ΄, κατά κόσμο Rinaldo ή (Rainaldo) Conti di Segni (; - 1261) και του βασιλιά Κάρολου - Λουδοβίκου IX τoυ Άγιου (1226-1270) και των Συνόδων:1255 επί Πάπα Αλεξάνδρου Δ΄, 1310 επί Πάπα Κλήμη E΄, κατά κόσμο Bertrand de Got και 1329 επί Πάπα Κλήμη ΣΤ΄ (1291 -1352), κατά κόσμο Pierre Roger. Εξέδωσαν θρησκευτικό διάταγμα απαγόρευσης του σκακιού ως ανώφελο και ανιαρό παιγνίδι.

…Το 1260 ο βασιλιάς Ερρίκος ΙΙΙ συμβούλευσε τους κληρικούς ν’ αποφεύγουν τη σκακιστική μοναξιά;

... Σκακιστικές ηθικές που γράφτηκαν γύρω στο 1280, άρχιζαν με νουθεσίες; Αυτές οι σκακιστικές νουθεσίες συναγωνιζόντουσαν την Βίβλο σε δημοτικότητα και αριθμό από εκτυπώσεις.

…Το 1291 ο Αρχιεπίσκοπος του Canterbury απείλησε να θέσει τους Ηγούμενους και τους Εφημέριους σε δίαιτα από ψωμί και νερό, εκτός εάν αυτοί παραιτηθούν από το να παίζουν σκάκι;

…Στους ιερείς ήταν απαγορευμένο να παίζουν σκάκι μέχρι το 1299;

…Το 1310 το σκάκι ήταν απαγορευμένο στους κληρικούς της Γερμανίας, βάσει ενός διατάγματος του Συμβουλίου της Εκκλησίας στην πόλη Trier;

…Το 1328 μερικές Εβραϊκές κοινότητες επέτρεψαν το σκάκι να είναι παιγνίδι, αλλά όχι για τα χρήματα ή χαρτοπαίζοντας;

…Το 1329 το σκάκι απαγορεύτηκε στους κληρικούς στη Σύνοδο του Würzburg στη Γερμανία;

…Το 1375 ο βασιλιάς της Γαλλίας Κάρολος Ε΄, κάτω από την επιρροή της Eκκλησίας, απαγόρευσε το σκάκι;

…Το 1485 και ο Πάπας Ιννοκέντιος Η΄ (1432-1492), κατα κόσμο Giovanni Battista Cibo, απαγόρευσε να παίζουν σκάκι οι κληρικοί δημόσια;

…Περί το 1500 το σκάκι ήταν γνωστό στους Εβραίους για να περνούν την ώρα το Σάββατο (ημέρα αργίας και προσευχής);

…Το 1551 η κοινότητα των κληρικών της Ρωσίας συνέταξαν τη Συλλογή Stoglav, στην οποία συμπεριέλαβαν και την απαγόρευση του σκακιού;

...Το σκάκι απαγορεύτηκε, ως απασχόληση...Ελληνικής διαβολικότητας; Μάλιστα! Αυτό το τρομερό γεγονός συνέβη στη Τσαρική Ρωσία επί βασιλείας του Τσάρου Ιβαν Δ΄ του Τρομερού (1533-1584), παρ’ όλο που και ο ίδιος έπαιζε σκάκι!!

...Η Εκκλησία απαγόρευσε το σκάκι από την εμφάνισή του χαρακτηρίζοντας το διαβολικό παιγνίδι; Αργότερα το πήρε υπό τη προστασία της και μάλιστα το 16ο αιώνα η επίσημη Εκκλησία της Ισπανίας ανακήρυξε σαν προστάτιδα του σκακιού την Αγία Θηρεσία6 από την Αβίλλη λόγω του ότι αγαπούσε το σκάκι κι έπαιζε με τ΄ αδέλφια της και τον πατέρα της.

...Τον 16ο αιώνα οι ιερείς στην Ρωσία συσχέτισαν το σκάκι με την μαγεία και την αίρεση;

…Στο Αφγανιστάν απαγορεύτηκε για 15 χρόνια από το Μουλά, των Ταλιμπάν, Mohammad Omar;

...Μετά από τρεις αιώνες(!!!) το Σκάκι επιτράπηκε να παίζεται από όλους και μάλιστα με τις ευλογίες της Εκκλησίας;

… Το 1981 το σκάκι απαγορεύτηκε στη Περσία από τον Αγιατολλάχ Χομεϊνή; Επετράπη εκ νέου από τον ίδιο το 1988!!


πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Η απειλή του Τραμπ να κινητοποιήσει τις ένοπλες δυνάμεις παρουσιάζεται σαν θλιβερή εξαίρεση στην ιστορία μιας δημοκρατικής χώρας. Στην πραγματικότητα το σύγχρονο αμερικανικό κράτος οικοδομήθηκε χάρη στις συνεχείς επεμβάσεις του στρατού εναντίον των ιθαγενών, των εργατών και των μαύρων.

Eνα παλιό ανέκδοτο έλεγε ότι στις ΗΠΑ δεν πραγματοποιούνται πραξικοπήματα γιατί δεν υπάρχει αμερικανική πρεσβεία. Ενα καλύτερο ανέκδοτο θα έλεγε ότι δεν χρειάζονται πραξικοπήματα, καθώς για δεκαετίες η χώρα βρισκόταν υπό τη στρατιωτική κατοχή… του Πενταγώνου.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, ο πανεπιστημιακός Ντέβιντ Ανταμς υπολόγισε ότι από το 1886 (οπότε υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία) μέχρι το 1990, στο εσωτερικό των ΗΠΑ σημειώνονταν κατά μέσο όρο «18 στρατιωτικές παρεμβάσεις με τη συμμετοχή 12.000 στρατιωτών, τον χρόνο».

Πριν προχωρήσουμε θα πρέπει βέβαια να αναφερθούμε στην τυπική διάκριση μεταξύ της εθνοφρουράς και των ενόπλων δυνάμεων. Λέμε «τυπική», γιατί η εθνοφρουρά, που ενεργεί σε επίπεδο πολιτείας, υπάγεται απευθείας στον στρατό ξηράς και την πολεμική αεροπορία. Στο κείμενο δεν θα ασχοληθούμε επίσης με τις στρατιωτικές παρεμβάσεις για την αντιμετώπιση ακραίων καιρικών φαινομένων ούτε με τις παρακολουθήσεις πολιτών από τις ένοπλες δυνάμεις. Δεν θα συζητήσουμε επίσης για το γεγονός ότι ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας χρησιμοποιούν οπλισμό και τεχνικές που αναπτύχθηκαν για πολεμικές αναμετρήσεις σε χώρες όπως το Ιράκ ή το Αφγανιστάν. Θα ασχοληθούμε με τις παρεμβάσεις του ομοσπονδιακού στρατού των ΗΠΑ σε αυτό που το Πεντάγωνο χαρακτηρίζει «κοινωνική αναταραχή» (civil disturbance).

Ο Ανταμς χρησιμοποιεί τον Αμερικανικό Εμφύλιο και τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο για να χωρίσει την ιστορία των στρατιωτικών επεμβάσεων σε τρεις περιόδους. Στην πρώτη ο στρατός αναλάμβανε, ως επί το πλείστον, να καταπνίξει εξεγέρσεις ιθαγενών και σκλάβων, στη δεύτερη απεργών και στην τρίτη ανέργων και φυλετικών μειονοτήτων που εξεγείρονταν.

Στην πρώτη περίοδο, τα όρια μεταξύ του στρατού και των τοπικών ομάδων ενόπλων είναι συχνά δυσδιάκριτα. Το 1835, πάντως, το αμερικανικό κράτος θα χρησιμοποιήσει το σύνολο του στρατού ξηράς, μαζί με 1.000 ναύτες, αρκετούς πεζοναύτες και παραστρατιωτικές δυνάμεις 30.000 ενόπλων, στον λεγόμενο Δεύτερο Πόλεμο του Σέμινολ εναντίον ιθαγενών. Είχε προηγηθεί ανάλογη κινητοποίηση λίγα χρόνια νωρίτερα, στον Πόλεμο του Μαύρου Γερακιού.

Μετά τον εμφύλιο ο ομοσπονδιακός στρατός θα κινητοποιηθεί άλλες 943 φορές εναντίον ιθαγενών. Η τελευταία σχετική παρέμβαση, μάλιστα, γίνεται το 1973, επί προεδρίας Νίξον, όταν ο στρατός συνδράμει το έργο της εθνοφρουράς και του FBI για τον έλεγχο της εξέγερσης των Ινδιάνων Σιού στην περιοχή Wounded Knee (Πληγωμένο Γόνατο). Πρόκειται παρεμπιπτόντως για την ίδια περιοχή όπου το 1890 ο αμερικανικός στρατός είχε σφαγιάσει εκατοντάδες ιθαγενείς – οι μισοί από τους οποίους ήταν γυναίκες και παιδιά.

Στην περίοδο πριν από τον Εμφύλιο ο Ανταμς καταγράφει και τουλάχιστον 250 εξεγέρσεις σκλάβων στον αμερικανικό Νότο, οι οποίες αντιμετωπίστηκαν από στρατιώτες. Εικάζει μάλιστα ότι η διαρκής άντληση στρατιωτών από τις δυνάμεις των Νοτίων, για τον έλεγχο των σκλάβων, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ήττα που υπέστησαν στον εμφύλιο πόλεμο.

Από το 1877 μάλιστα, δηλαδή 12 χρόνια μετά τον Εμφύλιο, ο αμερικανικός στρατός στρέφεται ανοιχτά εναντίον των εργατών και του συνδικαλιστικού κινήματος που προσπαθεί να οργανωθεί. Με αφορμή τη μεγάλη απεργία των σιδηροδρομικών εκείνης της χρονιάς, η εθνοφρουρά λαμβάνει τα χαρακτηριστικά με τα οποία τη γνωρίζουμε και σήμερα, με στόχο να απαλλάξει τις ένοπλες δυνάμεις από την ανάγκη συνεχούς μεταφοράς δυνάμεων για την αντιμετώπιση απεργιών. Είναι, πάντως, χαρακτηριστικό ότι, ενώ ο στρατηγός ΜακΚλέλαν υποστήριζε τότε ότι «οι μάχες του βιομηχανικού πολέμου πρέπει να δίνονται από τα στρατεύματα των Πολιτειών (εθνοφρουρά)», ο περιβόητος στρατηγός Απτον επέμενε ότι «ο ομοσπονδιακός στρατός είναι το καλύτερο εργαλείο για τους πολέμους των απεργιών».

Τελικά, ο ομοσπονδιακός στρατός θα συνεχίσει να επιχειρεί παράλληλα με την εθνοφρουρά εναντίον απεργών μέχρι και τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η βασική διαφορά των δυο Σωμάτων ήταν ότι η εθνοφρουρά συχνά πληρωνόταν απευθείας από επιχειρηματίες όπως ο Ροκφέλερ, που ήθελαν να διαλύσουν απεργίες στις βιομηχανίες τους. Το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ήταν η σφαγή του Λάντλοου το 1914, όπου η εθνοφρουρά σε συνεργασία με τις ένοπλες δυνάμεις του Ροκφέλερ άρχισαν να πολυβολούν τις γυναίκες και τα παιδιά απεργών ανθρακωρύχων που είχαν κατασκηνώσει σε περιοχές του Κολοράντο.

Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι εσωτερικές επεμβάσεις των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων στρέφονται ως επί το πλείστον εναντίον κοινωνικών εξεγέρσεων που δεν αφορούν τόσο τους εργάτες όσο τους ανέργους και το αντιπολεμικό κίνημα. Από το 1961 έως το 1968 τουλάχιστον 200.000 στρατιώτες (εθνοφρουρά και ομοσπονδιακός στρατός) χρησιμοποιούνται εναντίον εξεγέρσεων. Σύμφωνα, μάλιστα, με τον Ντέιβιντ Ανταμς, οι επιχειρήσεις συνεχίζονται με ανάλογους ρυθμούς και τη δεκαετία του 1970, αν και το Πεντάγωνο σταμάτησε να δημοσιεύει σχετικά στατιστικά στοιχεία.

Ο απόηχος αυτών των επεμβάσεων φτάνει μέχρι την εξέγερση του Λος Αντζελες το 1992 – την τελευταία φορά που κινητοποιούνται δυνάμεις του Πενταγώνου στο εσωτερικό της αμερικανικής επικράτειας. Νωρίτερα, πάντως, 30.000 ομοσπονδιακοί στρατιώτες χρησιμοποιήθηκαν σαν απεργοσπάστες τις απεργίες στα ταχυδρομεία, ενώ το 1982 ο Ρόναλντ Ρέιγκαν θα αναθέσει σε 1.248 ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας της Πολεμικής Αεροπορίας να σπάσουν την απεργία των πιλότων και του προσωπικού των αεροδρομίων – το κύκνειο άσμα του μεταπολεμικού συνδικαλισμού στις ΗΠΑ.

Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος θα κατηγορήσει τον Ντόναλντ Τραμπ ότι υπερέβη τα εσκαμμένα της αστικής δημοκρατίας των ΗΠΑ, μπορούμε να του θυμίσουμε ότι αυτός ο φριχτός πρόεδρος είναι ίσως ο σημαντικότερος υμνητής μιας μακροχρόνιας αμερικανικής παράδοσης. Της παράδοσης επάνω στην οποία οικοδομήθηκε ο καπιταλισμός των ΗΠΑ.

info-war.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Σκακιστικό ενδιαφέρον παρουσιάζει ο νέος τόμος 30 του περιοδικού Μαρξιστική Σκέψη. Περιλαμβάνει το άρθρο του γνωστού δημοσιογράφου και σκακιστικού παράγοντα Κοσμά Κέφαλου, «Το σκάκι στην Κούβα. Από τον Καπαμπλάνκα ως τον Φιντέλ, τον Τσε και τη μαζική διάδοσή του μετά την Επανάσταση». Όπως μαρτυρά και ο τίτλος του, το άρθρο δίνει μια συνολική εικόνα της πορείας του σκακιού στην Κούβα από τα πρώτα βήματά του ως τις μέρες μας. Ακολουθεί το μέρος για τους Φιντέλ και Τσε.

του Κοσμά Κέφαλου*



Οι περισσότεροι μεγάλοι επαναστάτες, συμπεριλαμβανόμενων των Μαρξ, Λένιν, Τρότσκι, Βίλχελμ Λίμπκνεχτ, Λουνατσάρσκι, κ.ά., ήταν θερμοί φίλοι και θιασώτες του σκακιού. Ο Τσε και ο Φιντέλ, οι δυο ιστορικοί ηγέτες της Κουβανικής Επανάστασης, δεν αποτέλεσαν εξαίρεση στον κανόνα. Υπάρχουν αρκετές μαρτυρίες της αγάπης τους για το σκάκι και της ενασχόλησής τους με το παιχνίδι.
Η ικανότητα αντίληψης του Τσε στο πεδίο της μάχης έχει κερδίσει την εκτίμηση ακόμη και στρατιωτικών ειδικών όπως ο Λάρι Μπόκμαν, ο οποίος εκτιμά ότι ο Τσε ήταν «ο καλύτερος ηγέτης των ανταρτών από τακτική άποψη» και ότι «είχε τη δυνατότητα να βλέπει όλο το πεδίο της μάχης σε οποιαδήποτε δεδομένη σύγκρουση» *1. Ίσως αυτή η ικανότητα να καλλιεργήθηκε στον Τσε από την ενασχόλησή του με το σκάκι από μικρή ηλικία.
Από δύο ετών ο Ερνέστο διαγνώστηκε ότι πάσχει από άσθμα. Κατά περιόδους η κατάσταση οξυνόταν και έπρεπε να παραμένει για πολύ καιρό στο κρεβάτι. Όπως έχει γραφτεί κατά κόρον, αυτό του άνοιξε τις πόρτες δύο μυθικών κόσμων: βιβλία και σκάκι.
Το 1939 ταξίδεψε με τον πατέρα του στο Μπουένος Άιρες και παρακολούθησαν τη Σκακιστική Ολυμπιάδα. Το 11χρονο παιδί μαγεύτηκε από την παρουσία του κορυφαίου Κουβανού Καπαμπλάνκα. Άρχισε να παίζει σε τοπικά τουρνουά και το 1948 συγκαταλέγεται στην ομάδα της Ιατρικής Σχολής και αγωνίζεται στη Σκακιστική Πανεπιστημιάδα.
To 1962 συμμετέχει στην επίδειξη σιμουλτανέ του Νάιντορφ και αποσπά ισοπαλία! Κάποιοι θα σπεύσουν να αμφισβητήσουν το μέγεθος της επιτυχίας, αναφέροντας ισοπαλίες του Νάιντορφ με ισχυρούς της πολιτικής, όπως ο Τσόρτσιλ, ο Χρουστσόφ, ο Σάχης, ο Περόν, ο Κάστρο κ.ά.
Χιουμοριστική και ενδεικτική του χαρακτήρα του Σοβιετικού γκρανμέτρ Κορτσνόι είναι η περιγραφή της αναμέτρησης του Τσε μαζί του, σε ένα σιμουλτανέ το 1963 στην Αβάνα. Λίγο πριν αρχίσει το σιμουλτανέ, ένας αξιωματούχος πλησίασε τον Κορτσνόι και του είπε ότι μεταξύ των αντιπάλων του είναι και ο Τσε, ο οποίος θα έμενε πολύ ευχα-ριστημένος αν η παρτίδα τους έληγε ισόπαλη. Το βράδυ, στο ξενοδοχείο, ρώτησε ο Ταλ τον Κορτσνόι τι έκανε. «Τους νίκησα όλους», απάντησε ο μαχητικός γκρανμέτρ. «Και τον Τσε;», απόρησε ο Ταλ. «Ναι, δεν είχε ιδέα από Καταλανική!»
Όπως αναφέρουμε σε άλλο σημείο, ο Τσε Γκεβάρα πρωτοστάτησε στην επανέναρξη των τουρνουά εις μνήμην Καπαμπλάνκα, ενέταξε το σκάκι στο πρόγραμμα καταπολέμησης του αναλφαβητισμού και προετοίμασε την υποδειγματική Σκακιστική Ολυμπιά- δα της Αβάνας, το 1966. Δεν την παρακολούθησε, αφού το πεπρωμένο τον καλούσε κοντά σε καταπιεζόμενους λαούς για να τους εμπνεύσει και να αγωνιστεί μαζί τους στην αποτίναξη του ιμπεριαλιστικού ζυγού και στο γκρέμισμα των αποικιοκρατικών καθεστώτων, προσφέροντας την ίδια τη ζωή του.
Ο Τσε σε κουβέντα με τον θερμό τότε κομμουνιστή Τσέχο γκρανμέτρ Πάχμαν είχε δώσει ένα δείγμα της βαθιά αντικομφορμιστικής νοοτροπίας του, που δεν του επέτρεπε ποτέ να εφησυχάζει. Όπως παραθέτει ο Πάχμαν, ο Τσε, που ήταν τότε Υπουργός Βιομηχανίας, είχε πει: «Ξέρεις, σύντροφε Πάχμαν, δεν διασκεδάζω να είμαι υπουργός. Θα προτιμούσα να παίζω σκάκι όπως εσύ ή να οργάνωνα μια επανάσταση στη Βενεζουέλα».
Και ο Πάχμαν σχολιάζει παραπέρα: «Πριν οι Κουβανοί επαναστάτες επιβιβαστούν στην Γκράνμα, το ιστορικό πλοίο που τους έφερε στην Κούβα, προετοιμάστηκαν στο Μεξικό για τον επαναστατικό αγώνα. Και ένα μέρος αυτής της προετοιμασίας ήταν – το σκάκι! Πιθανότατα, ήταν ο Τσε Γκεβάρα που έπεισε το συνεργάτη του για το χαρακτήρα του σκακιού ως μοντέλου για τη στρατηγική και τακτική σκέψη».
Το 1999 η FIDE, η παγκόσμια σκακιστική ομοσπονδία, απένειμε τιμητικά μετά θάνατο στον Τσε τον τίτλο του «Μεγάλου Ιππότη της FIDE».



Ο Φιντέλ Κάστρο (1926-2016), ο άνθρωπος που έχει συνδέσει το όνομά του με τη νεότερη ιστορία της Κούβας, ήταν και φίλος του σκακιού. Έπαιρνε μέρος σε επιδείξεις σιμουλτανέ και επεδίωκε συναντήσεις με επώνυμους σκακιστές. Έχει φωτογραφηθεί να παίζει με τον Φίσερ, να σχολιάζει παρτίδα με τον Πετροσιάν, να παρακολουθεί σκακιστικούς αγώνες και να συμμετέχει στο γιγαντιαίο σιμουλτανέ του 2002 στην Αβάνα, όπου 550 ισχυροί παίκτες αντιμετώπισαν 11.000 ερασιτέχνες σκακιστές!
Τα μέλη της Εθνικής Ελλάδας θυμούνται τον Κουβανό ηγέτη διαρκώς παρόντα το 1966, στην Ολυμπιάδα της Αβάνας, μιας από τις πιο άρτια οργανωμένες διαχρονικά.
Ο Φιντέλ Κάστρο ήταν ίσως ο μόνος στον κόσμο που μπόρεσε να κάμψει τις συνήθεις ιδιοτροπίες του Φίσερ. Το καλοκαίρι του 1965, ο Αμερικανός πρωταθλητής επρόκειτο να μετάσχει στο τουρνουά της Αβάνας, μα το Στέιτ Ντιπάρτμεντ απαγόρευσε τη μετάβασή του και συμφωνήθηκε να παίξει μέσω τηλετύπου από τη Νέα Υόρκη. Όταν ο αμερικάνικος Τύπος δημοσίευσε πληροφορίες ότι ο Κάστρο είχε χαρακτηρίσει το γεγονός «μεγάλη προπαγανδιστική νίκη», ο Φίσερ έσπευσε να του στείλει τηλεγράφημα, με το οποίο δήλωνε ότι αποσύρει τη συμμετοχή του, εκτός αν διαβεβαιώσει επίσημα ότι η κουβανική κυβέρνηση δεν θα εκμεταλλευτεί πολιτικά το γεγονός.
Ο Κάστρο απάντησε ότι δεν είχε κάνει καμιά δήλωση, προσθέτοντας αιχμηρά: «Εάν φοβάστε την ήττα και μετανιώσατε για την προηγούμενη απόφασή σας, θα ήταν καλύτερα να βρείτε άλλη δικαιολογία, ειδεμή να έχετε το σθένος να παραμείνετε έντιμος». Αυτό πήγαινε πολύ για τον Φίσερ, που έσπευσε πάραυτα να επιβεβαιώσει τη συμμετοχή του.
Αναφέρεται ακόμη ότι ο Κάστρο νίκησε τον Φίσερ, τον κατά πολλούς μεγαλύτερο σκακιστή του 20ού αιώνα. Δεν διευκρινίζεται αν πρόκειται για φιλική παρτίδα ή για συμμετοχή του Κουβανού ηγέτη σε επίδειξη σιμουλτανέ του Αμερικανού γκρανμέτρ. Λέγεται όμως ότι μετά την παρτίδα ο Φιντέλ καθησύχασε τον Φίσερ λέγοντας: «Πάντως μη μου ανησυχείς, δεν θα είμαι ανάμεσα στους μεγάλους σκακιστές στην επόμενη Ολυμπιάδα». Τον διαβεβαίωσε δε ότι είχε μελετήσει τις παρτίδες του Καπαμπλάνκα αλλά και το βιβλίο του ίδιου του Φίσερ.
Διασώζεται και μια παρτίδα του Μεξικανού Φιλιμπέρτο Τεράζας με τον Φιντέλ Κάστρο και υπάρχει μια πιθανότητα οι αναφορές στη μάχη του Φιντέλ με τον Φίσερ να αναφέρονται στην πραγματικότητα σε αυτή. Όπως αναφέρει ο Μεξικανός, κατά τη διάρκεια της παρτίδας, προσήλθε αυτόκλητος ο Σοβιετικός παγκόσμιος πρωταθλητής Τιγκράν Πετροσιάν και άρχισε να συμβουλεύει τον Κάστρο, ενώ ο Τεράζας ζήτησε τις συμβουλές του παριστάμενου Φίσερ (προφανώς δεν τον συμβούλευσε για την τελευταία του κίνηση). Η παρτίδα, όπως είναι δημοσιευμένη:

Φιλιμπέρτο Τεράζας – Φιντέλ Κάστρο (Αβάνα 1966, Γκαμπί του Βασιλιά)
1.ε4 ε5 2.ζ4 εxζ4 3.Ιζ3Αδ6 4.δ4 θ6 5.ε5 Αβ4+ 6.γ3 Αα5 7.Αxζ4 η5 8.Αη3 Βε7 9.Αε2 δ6 10.εxδ6 γxδ6 11.Βα4+ Ιγ6 12.δ5 Αδ8 13.δxγ6 β5 14.Βxβ5 α6 15.Βα4 η4 16.γ7+ Αδ7 17.γxδ8Β+ Πxδ8 18.Βδ4 ηxζ3 19.Βxθ8?? [19.ηxζ3 και τα λευκά κερδίζουν] 19…Βxε2 0-1. Στο chessgames εδώ
Η αγάπη του Φιντέλ προς το σκάκι συνέχισε να εκδηλώνεται και τα επόμενα χρόνια, με την υποστήριξη σε σκακιστικά μαθήματα από την τηλεόραση, τη δημιουργία εκπαιδευτών και το πρόγραμμα μαθημάτων σκακιού σε χιλιάδες σχολεία.

Σημειώσεις
1. Βλέπε Λ. Μπόκμαν, «Από το Μεξικό στην Αβάνα: το αντάρτικο του Κάστρο και του Τσε», στη Μαρξιστική Σκέψη, τόμ. 28, σελ. 246.

*O Κοσμάς Κέφαλος αρθρογραφεί στην Αυγή.

Φωτογραφίες υπάρχουν πάρα πολλές στο διαδίκτυο, αυτές μπήκαν στο τεύχος του περιοδικού.




πηγή

Σε μια σπουδαία ανακάλυψη σκελετών μαμούθ που ανατρέπει όσα ξέραμε για το πώς κυνηγούσαν μεγάλα ζώα οι άνθρωποι προχώρησαν αρχαιολόγοι στο Μεξικό.

Σύμφωνα με το BBC, τουλάχιστον 14 σκελετοί από το είδος των «μαλλιαρών» μαμούθ εντοπίστηκαν σε παγίδες που είχαν κατασκευάσει προϊστορικοί κυνηγοί πριν από 15.000 χρόνια. Μάλιστα, όπως ανακοινώθηκε, οι παγίδες που βρέθηκαν στο βόρειο Μεξικό, είναι οι πρώτες που ανακαλύπτονται.

Οι κυνηγοί της εποχής ίσως κατάφερναν να εγκλωβίσουν στις παγίδες τα τεράστια αυτά ζώα χρησιμοποιώντας πυρσούς και κλαδιά. Έτσι, σύμφωνα με τους αρχαιολόγους, τα 800 οστά που ανακαλύφθηκαν πιθανόν να αλλάξουν όσα ξέραμε μέχρι στιγμής για τον τρόπο που οι άνθρωποι κυνηγούσαν αυτά τα ζώα.

Σύμφωνα με το Εθνικό Ινστιτούτο Ανθρωπολογίας και Ιστορίας (ΙΝΑΗ) του Μεξικού πρόκειται για το μεγαλύτερο εύρημα αυτού του είδους, που έχει γίνει ποτέ  και δεν είναι απίθανο να βρεθούν και άλλες τέτοιου είδους παγίδες στο βόρειο Μεξικό.


Σημειώνεται ότι οι σκελετοί εντοπίστηκαν στο Τουλτεπέκ, σε μια περιοχή όπου η κυβέρνηση κατασκευάζει ένα νέο αεροδρόμιο. Ο Ντιέγκο Πριέτο Ερνάντεζ, διευθυντής του Ινστιτούτου, δήλωσε ότι «η ανακάλυψη αποτελεί ορόσημο και ένα σημείο καμπής σε όλα όσα πιστεύαμε για τη σχέση των κυνηγών-τροφοσυλλεκτών και αυτών των γιγάντιων φυτοφάγων ζώων».


πηγή ... με πληροφορίες από BBC



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Αλέξανδρου Κουτσομητόπουλου

Διαβάτη , στάσου μια στιγμή – να σου μιλήσουμε για δύο ανθρώπους που θα μπορούσαν «να αλλάξουν το ρου της ιστορίας» και τα δεινά που έζησε η ανθρωπότητα , αλλά ιδιαίτερα και η Ελλάδα. Πρόκειται για τον άγνωστο «τυραννοκτόνο» , τον αριστερό, αλλά κομματικά ανένταχτο εργάτη Georg Elser , ο οποίος λίγους μήνες πριν την κήρυξη του 2ου Π.Π , προσπάθησε με μια βόμβα που κατασκεύασε ο ίδιος να σκοτώσει τον Αδόλφο Χίτλερ σε προγραμματισμένη ομιλία του , την «8η Νοεμβρίου 1939» , στην μπυραρία «Μπύρκερμπροϊκελερ» του Μονάχου ( για την «ελληνική διάσταση και ιστορία» του «Μπυρρκερμπρόϊκελερ» διαβάστε το *υστερόγραφο").

Αποφάσισαν να μην τον εκτελέσουν αμέσως , αλλά μετά την "Ευρωπαϊκή" Νίκη της Γερμανίας στον 2ο Π.Π, , αφού πρώτα προηγηθεί μια παρωδία "ρωμαϊκού τύπου θριαμβευτική δίκη" και καταδίκη του".

Όταν έφτασε μετά από έξη χρόνια πολέμου το τέλος του "χιλιετούς ράιχ" τον εκτέλεσαν στις 9 Απριλίου 1945 στο Νταχάου μαζί με εκατοντάδες άλλους Αντιχιτλερικούς & αντιφασίστες , ιερωμένους , σοσιαλιστές και κομουνιστές , ανάμεσα τους και τον ηγέτη του Κ.Κ. Γερμανίας Έρνστ Τέλμαν. Ένα μήνα πριν την οριστική ήττα – συνθηκολόγηση της ναζιστικής Γερμανίας ( «8η Μαίου» 1945 ) και 21 μέρες πριν την αυτοκτονία του Α. Χίτλερ , στις 30 Απριλίου !

Σκέψου , εάν είχε πετύχει η ατομική απόπειρα ενός υπεύθυνου - συνειδητού και «αμνημόνευτου» πολίτη , Γκέοργκ Έλσερ , η ανθρωπότητα μπορεί να μην είχε λύσει τα βασικά της προβλήματα που προκαλούν την καθημερινή αδικία, την καταπίεση και τους κατακτητικούς πολέμους , αλλά είναι μάλλον σίγουρο ; ότι θα είχε αποφύγει την Εκατόμβη του Β΄Π.Π με τα 50 εκατομμύρια θύματα, επειδή ναζιστική δικτατορία ήταν παράλληλα και ένα τελείως «προσωποπαγές» καθεστώς.

Ο δεύτερος συνειδητός πολίτης που δεν «μεταβίβασε σε άλλους την τύχη και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια του» , ήταν ο Αλέξανδρος Παναγούλης , εάν είχε πετύχει η επί της ουσίας «ατομική» του απόπειρα ενάντια στον δικτάτορα Γ. Παπαδόπουλο, θα είχαν αποφευχθεί πολλά δεινά που προκαλούν οι τελείως ανεξέλεγκτες πολιτικές εξουσίες και διακυβερνήσεις από ιδεαλιστικά – μεταφυσικά «μουρλαμένους», μάλλον σίγουρα και ο διαμελισμός της Κύπρου

Πριν 40 χρόνια , ξημερώματα της τελευταίας στην Ελλάδα "Κόκκινης ( από αίμα ) Πρωτομαγιάς" το 1976 τερματίστηκε η ζωή σ΄ένα "περίεργο αυτοκινητιστικό ατύχημα" του Αλέξανδρου Παναγούλη. Ο οποίος αποτέλεσε την "ενσάρκωση" της ελληνικής συμμετοχής ( με γενναίες ατομικές προσπάθειες που κρατούσαν τη «δάδα αναμένη» μέχρι την μαζικότερη παρέμβαση του καταφρονημένου και καταδικασμένου στο περιθώριο ελληνικού λαού ), στο τότε παγκόσμιο κίνημα της νεολαίας , του "Ελληνικού 1968" ( τ΄ οποίο βρήκε , βέβαια με την «ελληνική του ιδιαιτερότητα» , την ολοκληρωμένη του έκφραση με την συλλογική – μαζική Εξέγερση τον Νοέμβρη του 1973’ ). Ήταν ο Μάρτυρας και η μαρτυρία του Αντιδικτατορικού Αγώνα 67 - 74' και το σύμβολο των Ανυπότακτης και διαρκώς στο προσκήνιο και στις Επάλξεις Νεολαίας της Ελλάδας , από το 1940 μέχρι ... ( ; ).

Εδώ ένα ιταλικό ντοκιμαντέρ για το «1968» και την περίπτωση του Αλέξανδρου Παναγούλη :


Alekos Panagoulis - ALTRI SEGUIRANNO - presentazione dell'intervista inedita


Μετακίνησε τον κέρσορα στο "7 : 30' " του βίντεο , στα ιταλικά , αλλά από τις εικόνες και τον ήχο θα καταλάβεις πολλά , για το πως ο σκηνοθέτεις - σωστά - συνδέει τα γεγονότα της Παγκόσμιας Εξέγερσης του 68΄ με την αντιστασιακή ενέργεια του Αλέξανδρου Παναγούλη, την αντιστασιακή ενέργεια η οποία δεν τελείωσε με την απόπειρα , αλλά συνεχίστηκε με την ανυπότακτη στάση του στο στρατοδικείο , απέναντι στη διαρκή απειλή για την θανάτωση του, όπως επίσης στις "ανακρίσεις" και στην διάρκεια των σκληρών – εκδικητικών συνθηκών κράτησης και φυλάκισης του.

Βέβαια δεν ξεχνάμε , πρέπει να γνωρίζουμε πως στην «κόκκινη από αίμα πρωτομαγιά του 1976» , πριν 40 χρόνια έχασε την ζωή του και ένας μαθητής, μόλις 17 χρονών ( ο οποίος σήμερα θα ήταν μόλις 57 χρονών ) , ο Σιδέρης Ισιδωρόπουλος ( μέλος μαθητικής παράταξης μιας μικρής οργάνωσης της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς , «Κ.Ο. Μαχητής») , κυνηγημένος στην οδό Πειραιώς από την αστυνομία το βράδυ της παραμονής για «παράνομη αφισοκόλληση» , η οποία καλούσε σε πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση στην «Πλατεία Κοτζιά» ( σύμφωνα με αυτό που ίσχυε για τις «Πρωτομαγιάτικες Συγκεντρώσεις» μέχρι την 21η Απριλίου 1967’ ) και όχι στο «Πεδίο του Άρεως» που καθιέρωσαν από το 1976 ΟΛΕΣ οι «δημοκρατικές δυνάμεις» ( έκτοτε ισχύει μέχρι σήμερα ), για λόγους «συμφιλίωσης και λήθης με το παρελθόν», δηλαδή αποκοπής με το αγωνιστικό παρελθόν στην περίφημη "μετα" - πολίτευση» ).

Στην προσπάθεια να αποφύγει την σύλληψη του παρασύρθηκε και σκοτώθηκε από ένα διερχόμενο αυτοκίνητο στην οδό Πειραιώς. Μπορεί η κηδεία του Αλέξανδρου Παναγούλη να έβγαλε στο δρόμο εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες , αλλά και η κηδεία του άτυχου «άγνωστου μαθητή» ήταν ένα ορμητικό μαχητικό ποτάμι δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων.

Η χαροκαμένη και θαρραλέα μάνα , όπως κάθε μάνα , της οικογένειας , Αθηνά Παναγούλη , κατάλαβε την κοινή μοίρα όλων των αγωνιζόμενων και την ιστορική σημασία της ματωμένης Πρωτομαγιάς του 1976 , ανεξάρτητα από την ηλικία και από το σε ποια πολιτική οργάνωση ανήκουν , και έστειλε ένα ξεχωριστό μήνυμα συμπαράστασης για την κηδεία του μαθητή , την ώρα της κηδείας του δικού της γιου.

Όχι προσωπικά δεν είμαστε θιασώτες της «θανατικής ποινής» , ούτε της άλογης εμφυλιοπολεμικής βίας αυτοπροσδιοριζόμενων «ετσιθελικών πρωτοποριών». Αλλά υπάρχουν καθοριστικές ιστορικές στιγμές που πράξεις σαν Αλέξανδρου Παναγούλη και του Γκέοργκ Έλσερ , εκφράζουν την γενική βούληση και την ιστορική ανάγκη και όχι το «έτσι θέλω – εγώ νομίζω» κάποιων ομάδων. Και αυτές τις αναγνωρίζει και τις τιμά ο λεγόμενος από ορισμένους «μαραζιάρης - μικροαστός λαός».

Εμείς στη μνήμη του Αλέξανδρου Παναγούλη και στα ΠΑΙΔΙΑ – ΕΦΗΒΟΥΣ ηλικίας 16 – 18 ετών που βασανίσθηκαν σε κρατητήρια της λεγόμενης «ασφάλειας» η κλείστηκαν «φυλακές ανηλίκων» ( μια άγνωστη πτυχή της ιστορίας ) στην διάρκεια της δικτατορίας και των πρώτων χρόνων της λεγόμενης «μεταπολίτευσης», αφιερώνουμε ένα από τα πολλά ποιήματα που έγραψε , χρησιμοποιώντας για μελάνι το αίμα των χαραγμένων γι΄αυτό τον σκοπό φλεβών του, βρισκόμενος σε απόλυτη απομόνωση και διαρκώς αντιμέτωπος με τα ψυχικά και σωματικά βασανιστήρια μέσα σε μπουντρούμι (τάφο ζωντανών κρατούμενων αγωνιστών ) των στρατιωτικών φυλακών στο Μπογιάτι :

Στὴν Ἑλλάδα σήμερα
(Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης)


Σβησμένη φλόγα, ποὺ πάντα καίει
Σκέπασμα τάφου χωρὶς νεκρούς.
Μάτια κλαμένα ποὺ κοιτᾶνε
Σκέψεις κρυμμένες σὲ
Προσκαλοῦν.
Πίστη κι ἐλπίδα χαροπαλεύουν
Πνεῦμα κι ἀλήθεια στὶς φυλακές.
Ἅγιες προσπάθειες ναυαγισμένες
Φωνὲς ἀνθρώπων σὲ προσκαλοῦν.
Σπόρος ὀργῆς πέφτει στὸ χῶμα
Μήνυμα πάλης τρέφει φτερά
Σπίθα φεγγίζει μέσ᾿ στὸ σκοτάδι
Νέοι ἀγῶνες σὲ προσκαλοῦν.

"""""""""""""""""""""""""""""""""
Υ. Γ.
Αναγκαία παρένθεση και για άλλες άγνωστες πτυχές της ιστορίας που πρέπει να καταγραφούν :

Στην ίδια μπυραρία - το 1966 - ο Μίκης Θεοδωράκης είχε παρουσιάσει μαζί με την Μαρία Φαραντούρη για πρώτη φορά στην Γερμανία και στην Ευρώπη το «Μάουτχαουζεν» , ΣΤΟ ΜΟΝΑΧΟ - το 1968 - ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε εκφωνήσει τον λόγο του ενάντια στο «Δημοψήφισμα» της Χούντας για το «Σύνταγμα» της ΚΑΙ επίσης - το 1970 - Έλληνες μετανάστες αντιφασίστες όλων των πολιτικών αποχρώσεων , μαζί με Γερμανούς και αλλοδαπούς όλων των Αντιιμπεριαλιστικών Κινημάτων του κόσμου, είχαν αποτρέψει σε μια ΟΚΤΑΩΡΗ ΜΑΧΗ με την Γερμανική Αστυνομία να γιορτάσουν οι Πράκτορες της ελληνικής Χούντας ( "Ενική Κίνηση Ελλήνων" + "Σύνδεσμος Ελλήνων Βαυαρίας" , φασιστικές οργανώσεις που η "δημοκρατική Δυτική Γερμανία" τις άφηνε τις άφηνε - παράλληλα με τις Αντιδικτατορικές Οργανώσεις - να λειτουργούν και να τρομοκρατούν και να προπαγανδίζουν υπέρ του δικτατορικού καθεστώτος "νόμιμα"| - για να κρατά ..."ίσες αποστάσεις" ) την 3η "επέτειο» της 21ης Απριλίου ! , «νόμιμα» με άδεια του τότε σοσιαλδημοκράτη δημάρχου της πόλης του Μονάχου !

Παρά τις πολλές συλλήψεις και τους πολλούς τραυματισμούς η φιλοδικτατορική - φασιστική εκδήλωση ΔΕΝ πραγματοποιήθηκε μετά από συγκρούσεις "σώμα με σώμα" με την γερμανική αστυνομία και τους Χουντικούς ( είχαν αποκλειστεί και οι τέσσερεις είσοδοι της μπυραρίας ), με αποτέλεσμα να προκληθούν τότε «σοβαρές πολιτικές αντιπαραθέσεις» στην επίσημη πολιτική σκηνή στο «Χριστιανό» - Κοινωνικό Κρατίδιο της Βαυαρίας / Μονάχου για τις άδειες δράσης και λειτουργίας που έδιναν στις Χουντικές οργανώσεις της Ελλάδας. Στο δε τοπικό Κοινοβούλιο του "Χριστιανοδημοκρατικού" Κρατιδίου της Βαυαρίας και στο "Σοσιαλδημοκρατικό" Δημοτικό Συμβούλιο της Πόλης του Μονάχου - προκλήθηκε για δύο εβδομάδες "πολιτική κρίση", ζητήθηκε η παραίτηση του δημάρχου του Μονάχου - που έδινε άδειες να γίνονται επίσημες προπαγανδιστικές εκδηλώσεις της Χούντας !

Επειδή η Δ. Γερμανία ήταν επίσημα "κατά" του δικτατορικού καθεστώτος και ζητούσε την "αποκατάσταση" της "δημοκρατίας" , επέτρεπε στην ελληνόφωνες εκπομπές της "Ντόυτσε Βέλλε" ( η κρατική "Φωνή της Γερμανίας" από τα βραχέα κύματα ) να μιλά "δημοκρατικά" προς τους κατοίκους της Ελλάδας και στην ελληνόφωνη "εκπομπή του Μονάχου" ( στα υπερ - βραχέα εκπομπή που απευθυνόταν προς τους "Έλληνες Μετανάστες της Δ. Γερμανίας ) , ΑΛΛΑ παράλληλα διατηρούσε τις καλύτερες οικονομικές και στρατιωτικές σχέσεις με το καθεστώς - που το θεωρώντας την Ελλάδα της Χούντας - χρήσιμο "αντικομουνιστικό προπύργιο" για την διασφάλιση των δικών της συμφερόντων , συνεχίζοντας να πουλά όπλα και άλλα καταναλωτικά "αγαθά". ακόμα και μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου το 73΄, αρχές του 74΄ ! , όταν αναμενόταν νέα Εξέγερση , πούλησε - εξόπλισε την ελληνική Αστυνομία - προκαλώντας θύελλα διαμαρτυριών - με χιλιάδες σύγχρονα οπλοπολυβόλα !

Αυτά τα γράφουμε επειδή τα τελευταία χρόνια , ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΠΙΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ ΤΟ 2010 , μια κυρία ονόματι "Γκίζελα Σκαρπέλη" , η οποία στη διάρκεια της Χούντας είχε παντρευτεί ένα τότε στέλεχος του "Π.Α.Μ" ( ρεύματος του "Κ.Κ.Ε εσωτ." μετά την διάσπαση του 1968΄) και ας πούμε "εξ - αγχιστείας " συμπαραστεκόταν στα "φοιτητικά της χρόνια", όπως και χιλιάδες άλλοι νεολαίοι της Δ. Γερμανίας, στον Αντιδικτατορικό - δημοκρατικό Αγώνα των Ελλήνων και αργότερα "εξελίχθηκε" σε βουλευτή του πιο συντηρητικού "Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος" της Ευρώπης , και στην συνέχεια σε "ειδικό" παράγοντα της Γερμανίας "επί ελληνικών θεμάτων" - πετυχαίνοντας και την για πολλά χρόνια θέση της Προέδρου της "Διακομματικής Ομάδας του Γερμανικού Κοινοβουλίου για την προώθηση των σχέσεων με την αντίστοιχη Ομάδα του Ελληνικού Κοινοβουλίου για την προώθηση της περίφημης από το ... 1832 Ελληνογερμανικής Φιλίας" , αφού τελείωσε την θητείας της σαν βουλευτής , προσπαθεί να αναβιώσει τα ημι - κρατικά μορφώματα ( τ΄ οποία υπάρχουν σε κάθε χώρα σαν ας πούμε "παραρτήματα" των Υπουργείων Εξωτερικών ) που είχαν ιδρυθεί επί "Βαϊμάρης" για την προώθηση της - δια - κρατικής - "φιλίας" μεταξύ Γερμανίας και ... υποψήφιων χωρών που θα "πρέπει να μάθουν να εισάγουν γερμανικά προϊόντα και γερμανικό πνεύμα" , τις λεγόμενες "Γερμανο - Ελληνικές Εταιρείες" ( "φιλίας" ) , οι οποίες σαν ημικρατικά - συμπληρωματικά όργανα υλοποίησης στόχων των "υπουργείων εξωτερικών" σε όλη τη διάρκεια του Χιτλερικού - ναζιστικού καθεστώτος και σε όλη την διάρκεια της ελληνικής στρατιωτικής - Αμερικανο-Νατοϊκής Χούντας, συνεργαζόντουσαν - για λόγους "φιλίας" ενάντια στα συμφέροντα και τα δικαιώματα του ελληνικού λαού,

Μέσω αυτών των μορφωμάτων - "Εταιρειών" ( "Deutsch - Griechische Gesselschaften") η κ. Σκαρπέλη προσπαθεί σε περίοδο Νέας "μόνο οικονομικής" - Γερμανικής κατοχής και της νομοτελειακής νέας Εθνικής - Κοινωνικής Αντίστασης του ελληνικού λαού , να "κάμψει" το αντιστασιακό φρόνημα και να αποτρέψει αυτό που θεωρεί η ίδια και η άρχουσα πολιτικοοικονομική τάξη της Γερμανίας - από την ίδρυση του "Β΄Γερμανικού Ράιχ" ( 1872) μέχρι και σήμερα σαν ... "αντιγερμανισμό" και λεγόμενο "αντι-ευρωπαϊσμό".

Προωθώντας κατά την κρίση μας ένα σύγχρονο - ακόμα πιο ευρύτερο και πιο επικίνδυνο από αυτόν της - προηγούμενης - γερμανικής κατοχής, "Γερμανοτσολιαδισμό" που ενισχύεται επίσης ας πούμε "νομοτελειακά" και λόγω οικονομικής κρίσης από τους "Πειναλέωντες Έλληνες" ( τον ..."επιβιωτικό ραγιαδισμό/ καιροσκοπισμό" μας των γνωρίζουν πολύ καλά οι Γερμανοί , είναι άλλωστε περίπου ο ίδιος που ισχύει σε όλους τους "Ιθαγενείς" του "τρίτου κόσμου" ).

Α ) τάσσεται ενεργά , ανοιχτά και ανερυθρίαστα κατά της υποχρέωσης της Γερμανίας στο διεθνές δημόσιο δίκαιο του πολέμου και απέναντι στις Συνθήκες που έχει υπογράψει η ίδια η Δυτική "Δημοκρατική Γερμανία| , να Αποζημιώσει - Επανορθώσει την Γενοκτονία του ελληνικού λαού , τα μαζικά εγκλήματα , τις δολοφονίες και τις ληστείες , στην διάρκεια της γερμανικής κατοχής 41 - 45΄ ,

Β) Είναι η κα Σκαρπέλη που "συνέλαβε" αρχικά και πέτυχε να πείσει τις Γερμανικές κυβερνήσεις , όλες τις ενέργειες κατευνασμού των Ελλήνων ( έναν ιδιότυπο "προπαγανδιστικό ψυχολογικό πόλεμο" για να αποτρέψουν την ανάπτυξη ενός Μετώπου Απελευθέρωσης από τα Νεο - αποικιακά δεσμά της Γερμανίας ) την θεσμοθέτηση από το 2015΄από την Γερμανία ομιχλωδών "Ιδρυμάτων" ( "Γερμανο-Ελληνικής Νεολαίας" και "Γερμανο-Ελληνικού Μέλλοντος" ) με σκοπό ( πολιτική ας εκτίμηση ) θα συσκοτίσουν και θα κάμψουν το απαράγραπτο αίτημα του ελληνικού λαού αμέσως μετά την λήξη του πολέμου για "Αποζημίωση - Επανόρθωση - Αποκατάσταση" , να "κατευνάσουν" τους Μαρτυρικούς Δήμους που υπέστησαν το Γερμανικό Ολοκαύτωμα ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΙΑΣΠΑΣΟΥΝ - ΧΩΡΙΣΟΥΝ - ΑΠΟ ΤΗΝ "ΚΟΙΝΗ ΜΟΙΡΑ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ" ΠΟΥ ΖΗΤΑ ΕΠΑΝΟΡΘΩΣΗ ΚΑΙ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ - ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ, με "ψίχουλα" επιχορηγήσεων και κονδυλίων στους Μ. Δήμους για "υποτροφίες" και "πολιτιστικές εκδηλώσεις φιλίας" , "δωρεάν ταξίδια και σεμινάρια στη Γερμανία".

Στη δεκαετία του 2000 η ιστορική αυτή μπυραρία , το «Μπύργκερμπρόϊ» ( "BUERGERBRAEU-KELLER") , στην οποία το 1939 , έγινε λίγο πριν την έναρξη του Β΄Π.Π η 1η βομβιστική , δυστυχώς αποτυχημένη , απόπειρα κατά του Α. Χίτλερ και στην οποία τυχαία και συμβολικά το 1965 ακούστηκε για πρώτη φορά στη Γερμανία το «Μάουχαουζεν» του Μ. Θεοδωράκη και το 1970 αποκρούστηκαν οι Πράκτορες της Χούντας ανάμεσα Έλληνες μετανάστες της Δ. Γερμανίας ( που αφαιρούσαν για "αναρχική - αντικαθεστωτική δράση" μαζικά διαβατήρια και Ιθαγένειες/ υπηκοότητες του …«μαγαζιού τους» - Ελλάδα ) κατεδαφίστηκε και έγινε, τι άλλο , «εμπορικό κέντρο».
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου