Articles by "Ιστορικά θέματα"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιστορικά θέματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Του Αλέξανδρου Μουτζουρίδη

Δεν υπάρχει πιο εύκολο και βολικό πράγμα για ένα δημοσιογράφο να γενικεύσει και να συνθηματολογήσει απολαμβάνοντας το μονοπώλιο ενός μικροφώνου. Από το Μάρτη και μετά, τα περισσότερα ελληνόφωνα δίκτυα άστραψαν και βρόντηξαν με τους “ψεκασμένους”. Δυστυχώς, οι συνωμοτικές θεωρίες, όπως τα περί σχέσης με το δίκτυο 5G ή η άρνηση της ύπαρξης του ιού μπλέχτηκαν και τσουβαλιάστηκαν με τις ψύχραιμες διαφωνίες απέναντι στον τρόπο διαχείρισης αυτής της επιδημίας.

Το ίδιο αρχίζει να συμβαίνει και ενόψει του μαζικού εμβολιασμού. Πολύ σύντομα τα δελτία ειδήσεων θα μιλούν για τους “ψεκασμένους” αρνητές του εμβολίου και θα δικάζουν καθημερινά όσους επιλέγουν να μην το κάνουν. Όμως, πέρα και μακριά από τα επιχειρήματα που παραπέμπουν πάλι σε συνωμοσίες, πέρα και μακριά από τον κανιβαλισμό των τηλεοπτικών πάνελ, το λεγόμενο αντιεμβολιαστικό κίνημα είναι ιστορικά αναπόσπαστο κομμάτι της διαμόρφωσης της πολιτικής για τη δημόσια υγεία.

Τούτο σκιαγραφείται σε ένα ιδιαίτερα διαφωτιστικό βιβλίο, της Νάντια Ντίρμπαχ, ιστορικού των πανεπιστημίων British Columbia και Johns Hopkins University (Bodily Matters, The Anti-Vaccination Movement in England, Duke University Press, 2005), σχετικά με το πρώτο και ενδεχομένως μεγαλύτερο αντιεμβολιαστικό κίνημα στην ιστορία, αυτό στην Αγγλία του 19ου αιώνα.

Όχι μόνο είναι τόσο παλιό όσο και η εφεύρεση του πρώτου εμβολίου από τον Έντουαρντ Τζένερ, το 1798, (για την ευλογιά) αλλά συνέβαλε στην ανάδειξη της λογικής του εμβολιασμού ως πολιτική πράξη με απτές και έντονες κοινωνικές προεκτάσεις.

Σε μια εποχή που οι γονείς, οι οποίοι αρνούνταν να εμβολιάσουν τα παιδιά τους, όπως απαιτούσε ο νόμος, φυλακίζονταν ως εγκληματίες. Σε μια εποχή που οι αντιεμβολιαστές αντιμετωπίζονταν ως άσπονδοι εχθροί της προόδου που εκπροσωπούσαν τα, επώδυνα, “αδοκίμαστα” –τότε– εμβόλια, η αντίσταση σε αυτά ισοδυναμούσε με επαναστατική πράξη.

Το ταξικό πρόσημο του εμβολιασμού

Πολλά από τα επιχειρήματα των αντιεμβολιαστών δεν είχαν καμία σχέση με συνωμοσίες, παρά το λαϊκισμό ή τη γραφικότητα που εντοπίζει κανείς στο προπαγανδιστικό υλικό τους. Οι αντιρρήσεις τους βασίζονταν συχνά σε διαπιστωμένα προβλήματα που τελικά αναγκάστηκαν οι αρχές να λάβουν υπόψη, αρκετά αργότερα. Η Ντίρμπαχ, η οποία διατηρεί πάντως μια κριτική ματιά, ως ιστορικός, το περιγράφει με αρκετά γλαφυρό τρόπο, αναφερόμενη στην περίοδο μετά το 1840:

«Η επεμβατική, ανθυγιεινή και συχνά παραμορφωτική διαδικασία [του εμβολίου της ευλογιάς] έμοιαζε για πολλούς να είναι πιο βλαβερή παρά ευεργετική. Πράγματι, όσοι προωθούσαν τον υποχρεωτικό εμβολιασμό δεν έλαβαν υπόψη τις παρενέργειες στο σώμα των παιδιών, ιδίως της εργατικής τάξης, που ήταν και ο πρωταρχικός στόχος του δημόσιου εμβολιασμού.

»Η φτωχή διατροφή των παιδιών αυτών τα καθιστούσε πιο ευάλωτα σε ανεπιθύμητες αντιδράσεις. Κάποια μωρά, λοιπόν, αντιδρούσαν άσχημα στο εμβόλιο, όσο αγνή κι αν ήταν η πηγή του. Άλλα εμφάνιζαν αιματογενείς ασθένειες που περνούσαν από “μπράτσο σε μπράτσο”. Οι δυσκολίες που υπήρχαν στη φροντίδα των πληγών του εμβολιασμού επιδείνωνε το πρόβλημα, καθώς στις πόλεις η περιορισμένη παροχή νερού και οι ανθυγιεινές συνθήκες σήμαιναν ότι σοβαρές μολύνσεις, όπως η γάγγραινα, έκαναν την εμφάνισή τους ακόμα και μετά από έναν επιτυχή εμβολιασμό».

Στο μεταξύ, μέχρι το 1850, οπότε και νομοθετήθηκε ο υποχρεωτικός εμβολιασμός των βρεφών, το ταξικό στίγμα των μαζών είχε φτάσει στο απόγειό του. Ενδεικτικά, η Ντίρμπαχ παραθέτει την αποστροφή του διάσημου ιατρού Έντουαρντ Σίτον, σε επιστολή του προς τον επικείμενο υπουργό Εσωτερικών, Υποκόμη Πάλμερστον, όπου διαμαρτύρεται ότι «οι αμόρφωτες και χαμηλότερες τάξεις» δεν πήγαιναν να κάνουν τα δωρεάν εμβόλια…

Ο Σίτον ήταν επιδημιολόγος, επικεφαλής της αρμόδιας επιτροπής που εισηγήθηκε τον υποχρεωτικό εμβολιασμό. Πίστευε ότι «οι φτωχοί έπρεπε να εξαναγκαστούν να κάνουν εμβόλια, καθώς ήταν απαθείς, αδιάφοροι και αμελείς γονείς». Εδώ η Ντίρμπαχ εξηγεί την «υπόρρητη επαγγελματική και θεσμική επιθυμία να “προστατευθούν τα παιδιά”» από ανάρμοστους γονείς. Δηλαδή «φτωχούς, οι οποίοι είχαν τη μεγαλύτερη πιθανότητα να διαδώσουν τη νόσο και τη μικρότερη να εμβολιαστούν, καθώς ήταν “υπερβολικά απορροφημένοι με το να βγάλουν τα προς το ζην”, από το να σκεφτούν την υγεία και ασφάλεια των παιδιών ή της ευρύτερης κοινότητας».

Η πολιτικοποίηση της αντίστασης

Τα πρώτα σκιρτήματα ενάντια στο λεγόμενο “ιατρικό δεσποτισμό” που ενσάρκωνε ο υποχρεωτικός εμβολιασμός προήλθαν από επαγγελματίες υγείας, φαρμακοποιούς, εναλλακτικούς θεραπευτές αλλά και μη “ορθόδοξους” γιατρούς. Ωστόσο, στα τέλη της δεκαετίας του 1860, όταν η νομοθεσία έγινε ακόμα πιο αυστηρή, η αντίσταση πήρε μαζικό χαρακτήρα. Πλήθος οργανώσεων και συνδέσμων συστρατεύθηκαν σε όλη την Αγγλία, και η ραχοκοκαλιά του αντιεμβολιαστικού κινήματος ήταν «εργάτες, τεχνίτες, μικρομαγαζάτορες, μπακάληδες, μικροϋπάλληλοι, χειριστές εργοστασίων, έμποροι, τσαγκάρηδες, μισθωτοί και οι σύζυγοί τους».

Το κίνημα ήταν πραγματικά εντυπωσιακό, εκδηλωνόταν σε διάφορες μορφές, είχε τα δικά του, μαζικής κυκλοφορίας έντυπα, τα οποία ήταν γεμάτα με κάθε λογής προπαγάνδα. Η οργάνωσή του ήταν ανώτερη από αυτή του αντίπαλου “στρατοπέδου” και κατάφερνε να κινητοποιήσει δεκάδες χιλιάδες άτομα στις διαδηλώσεις του. Εξέφραζαν –συχνά διόλου πολιτισμένα– την αντίστασή τους ενάντια στην “ιατρική αστυνομία” της εποχής, τους εργοδότες που εκβίαζαν με απόλυση όσους εργαζόμενους δεν εμβολιάζονταν, το νέο Νόμο περί των Φτωχών, όπως ονομαζόταν.

Ένα στοιχείο που αξιοποίησαν οι αντιεμβολιαστές της εποχής ήταν επίσης ο συσχετισμός της νοσηρότητας με τις συνθήκες ζωής και εργασίας. Πέρα από τα επιχειρήματα, δηλαδή, που αφορούσαν στο κατά πόσο είναι ωφέλιμα τα εμβόλια αυτά καθ’ αυτά, «επιχείρησαν συστηματικά να μετατοπίσουν το διάλογο για τα αίτια της νοσηρότητας από το αμιγώς επιστημονικό πλαίσιο σε μια συζήτηση για τα κοινωνικά προβλήματα», τα οποία οι ιθύνοντες αγνοούσαν όλο και περισσότερο, όσο προχωρούσε η βακτηριολογία.

Το επιχείρημά τους άντλησαν από την ίδια την επιστήμη: Το 1871, ο διακεκριμένος γιατρός Χένρι Πίτμαν ισχυριζόταν ότι «όσοι ζουν σε καθαρό περιβάλλον υπέφεραν λιγότερο από την ευλογιά». Συνεπώς η αντιμετώπισή της για τους κοινωνικούς μεταρρυθμιστές όπως ο Ουίλιαμ Τεμπ, ξεκινούσε από τη λήψη μέτρων για να μην είναι ο πληθυσμός «φτωχός, βρώμικος, κουρασμένος και κακοσιτεμένος». Θέματα δηλαδή καθαρά κοινωνικής φύσης και όχι ιατρικής.

Η συμβολή των αντιεμβολιαστών

Το μήνυμα, εδώ, ήταν πολύ απλό: «Η βρωμιά, για τους αντιεμβολιαστές, είναι αλληλένδετη με τη φτώχεια», σημειώνει η Ντίρμπαχ, και συμπληρώνει: «Τόσο εκείνοι υπέρ των εμβολίων όσο και εκείνοι εναντίον τους φοβούνταν ότι οι μεταδοτικές ασθένειες προκύπτουν από τα φτωχότερα στρώματα των αστικών κέντρων», καθώς «αναγκάζονταν να ζουν σε άθλιες συνθήκες».

Οι αντιεμβολιαστές λοιπόν απαιτούσαν καλύτερες συνθήκες υγιεινής για την εργατική τάξη, «συνεχή παροχή καθαρού νερού, αποτελεσματικά συστήματα αποχέτευσης, μέτρα πρόληψης του συνωστισμού, αστική στέγαση σε οικίες με σωστό αερισμό, τη δημιουργία δημοσίων λουτρών, πάρκων και ανοιχτών χώρων […]». Ζητούσαν να αντιμετωπιστούν «τα μεγάλα προβλήματα της εκβιομηχάνισης και της αστικοποίησης, όπως οι χαμηλοί μισθοί και η διατροφική ανεπάρκεια».

Τις απόψεις αυτές ενστερνίζονταν σε μεγάλο βαθμό αναγνωρισμένοι γιατροί και επιστήμονες της εποχής, όπως ο Έντγκαρ Κρούκσανκ και ο Τσαρλς Κρέιτον, οι οποίοι λοιδωρήθηκαν ως τσαρλατάνοι από συναδέλφους τους επειδή αρνούνταν να ταχθούν άνευ όρων υπέρ των εμβολίων. Μετά το 1880 και την ανάπτυξη της μικροβιακής θεωρίας (ότι πολλές ασθένειες οφείλονται σε παθογόνους μικροοργανισμούς) οι αντιεμβολιαστές, σε γενικές γραμμές, όχι μόνο δεν αρνήθηκαν τη θεωρία, αλλά υποστήριξαν ότι αναδεικνύει πόση αξία έχει η καθαριότητα και το επίπεδο υγείας στον ανθρώπινο οργανισμό.

Ήταν το άνοιγμα αυτής της συζήτησης, που ενέπλεξε τη μικροβιακή θεωρία με τις πρακτικές πρόνοιας για την υγιεινή και τη φροντίδα των φτωχών στρωμάτων, το οποίο οδήγησε τελικά στη σταδιακή κατάργηση του υποχρεωτικού εμβολιασμού, ήδη από το 1907 (μέσω των εξαιρέσεων) και κατ’ επέκταση στην υποχώρηση του αντιεμβολιαστικού κινήματος.

Απέχοντας μακράν από το να είναι μια αντιδραστική κίνηση ολίγων περιθωριακών “ψεκασμένων”, το αντιεμβολιαστικό κίνημα έβαλε το λιθαράκι του στη διαμόρφωση της πολιτικής δημόσιας υγείας με κοινωνικό πρόσημο. Έθεσε κορυφαίας σημασίας ερωτήματα, όπως, για παράδειγμα, ως πού δικαιούται η εξουσία να παρέμβει στη ζωή και το σώμα του ανθρώπου; ποιο δημόσιο ή κοινωνικό συμφέρον εξυπηρετείται από τις κρατικές πολιτικές υγείας;

Στην κατακλείδα της, η Ντίρμπαχ αναγνωρίζει τη συμβολή του κινήματος ώστε, στη μεταπολεμική Βρετανία να διαμορφωθεί ένα εθνικό σύστημα υγείας με σημαντικές παροχές και ελεύθερη επιλογή εμβολίων χωρίς το στίγμα και τον τιμωρητικό χαρακτήρα των βικτωριανών Νόμων περί των Φτωχών. Ή, όπως το λέει χαρακτηριστικά, έχοντας πρώτα εξάρει την αδιαμφισβήτητη αξία των εμβολίων σήμερα: «Μια εθνική Υπηρεσία Υγείας που αναδύθηκε ως ευθεία αντίδραση ενάντια στις πολιτικές εξαναγκασμού που μετουσίωνε ο υποχρεωτικός εμβολιασμός».

πηγή: slpress.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η σιδηροδρομική γραμμή διαμέσου του λεκανοπεδίου των λιμνών Αγίου Βασιλείου και Βόλβης διαμέτρου γραμμής 0,60 μ. που θα συνέδεε τη Θεσσαλονίκη με το υψίπεδο της Σόφιας, για την εξυπηρέτηση των αναγκών του Α’ παγκοσμίου πολέμου, αρχίζει να κατασκευάζεται το 1916, για τις ανάγκες του Συμμαχικου στρατού στο Μακεδονικό μέτωπο, στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, αρχικά από το χωριό Σαρακλή, λίγο έξω από τον Λαγκαδά μέχρι το χωριό Δήμητρα Σερρών... 

Βρισκόμαστε στα 1916 και στην περίοδο του πρώτου παγκόσμιου πόλεμου. Οι συμμαχικές δυνάμεις για την μεταφορά στρατιωτικού υλικού κατασκευάζουν την γραμμή με αφετηρία το χωριό Σαρακλή λίγο έξω από τον Λαγκαδά στο σημερινό Ηράκλειο . Η γραμμή κατευθύνονταν νότια των λιμνών Αγίου Βασιλείου και Βόλβης διέρχονταν από τα στενά της Ρεντίνας και από την Ασπροβάλτα κατέληγε ανάμεσα στα χωριά Μύρινα και Δήμητρα των Σερρών. Το έργο άρχισε να λειτουργεί το 1920 αφού νωρίτερα είχε εξαγοραστεί από το ελληνικό κράτος. 


Μετά τη λήξη του Α’ παγκοσμίου πολέμου και την αποχώρηση των συμμάχων, οι σιδηροδρομικές γραμμές επί του ελληνικού εδάφους περιήλθαν στο Ελληνικό Δημόσιο, το οποίο με την υπ’ αριθ. 68109 από 2-5-1920 απόφαση του Υπουργείου Συγκοινωνίας ανέθεσε την εκμετάλλευση του τμήματος της γραμμής Σαρακλή-Σταυρού στους ΣΕΚ/ΟΣΕ Οι αμαξοστοιχίες εξασφαλίζονταν με ατμάμαξες πορείας που είχαν τρεις (3) συζευγμένους άξονες και φορείο μπροστά. Για τους ελιγμούς χρησιμοποιούνταν οι αργοκίνητες ατμάμαξες της γραμμής Σκύδρας-Αριδαίας με τρεις (3) συζευγμένους άξονες μόνο, που είχαν μεταφερθεί στη γραμμή Σαρακλή-Σταυρού για να συνεχίσουν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους μετά την κατάργηση της γραμμής Σκύδρας-Αριδαίας. Η διαδρομή του τρένου ήταν πολύ ευχάριστη, δίπλα από ελκυστικές ακτές, που πρόσφεραν θέαμα ψαρέματος, χιλιάδων υδροβίων πουλιών, ερωδιών και ωραιοτάτων κύκνων, είχε δε συνολικό μήκος γραμμής 65 χιλιόμετρα και 700 μέτρα με αφετηρία χιλιομέτρησης (ένδειξη 0 + 000) το Σαρακλή, και με σταθμούς και στάσεις: 
Τούμπα χ.σ. 5 + 900 
Άγιο Βασίλειο » 10 + 350 
Βασιλούδι » 18 + 200 
Γερακαρού » 19 + 400 
Λαγκαδίκια » 22 + 650 
Στίβο » 28 + 400 
Περιστερώνα » 32 + 100 
Βόλβη » 38 + 100 
Ν. Απολλωνία » 42 + 000 
Ν. Μάδυτο » 52 + 900 
Ρεντίνα » 57 + 900 
Στάση χ.σ. 63 + 00 » 62 + 800 έφτανε στο Σταυρό (χ.σ. 65 + 700), όπου υπήρχε σταθμός και μηχανοστάσιο. 

Μέχρι το 1955 η γραμμή εξακολουθούσε να συντηρείται όμως το όνειρο να ξαναλειτουργήσει έμεινε όνειρο και την ίδια χρονιά άρχισε το ξήλωμα. Συζητώντας με τους κάτοικους της περιοχής διαπιστώνει κανείς πόσο βαθιά είναι η επιθυμία τους να ξανακούσουν το ήχο του τρένου στην περιοχή τους όχι μόνο από λόγους συναισθηματικούς αλλά και για λόγους οικονομικής ανάπτυξης. Όπου περνά το τρένο λένε είναι προτέρημα αφού υπάρχει ανάπτυξη. Πιστεύουμε ότι δεν έχουν άδικο.
  
Σήμερα μόνο ορισμένα υποστυλώματα υπάρχουν σε ξεροπόταμους που θυμίζουν ότι κάποτε περνούσε από εκεί τρένο. Θα πρέπει να αναφέρουμε ότι οι μεταφορά των επιβατών από το Σαρακλή- στην Θεσσαλονίκη και αντίστροφα γίνονταν με λεωφορεία των Σ.Ε.Κ.

Η ΑΝΑΤΙΝΑΞΗ ΤΟΥ ΤΡΕΝΟΥ ΚΑΙ Η ΔΙΑΚΟΠΗ ΤΟΥ

Το γεγονός της ανατίναξης του τρένου, δεν θα μπορούσε να το περιγράψει κανείς άλλος καλύτερα από αυτόν που το έχει ζήσει. Παραθέτουμε παρακάτω την αφήγηση του κ. Ιωάννη Τάταρη όπως την κατέγραψε στο περιοδικό «ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ» ο αείμνηστος σταθμάρχης Άλκης Τούλας. «Το μεσημέρι της 6ης Ιανουαρίου 1947, ημέρα των Θεοφανίων, ξεκίνησε το τρένο από το Σαρακλή για το Σταυρό. Χιόνιζε από την προηγούμενη και το χιόνι δημιούργησε ανησυχίες για την πορεία του τρένου. Με καθήκοντα εργοδηγού, αντικατέστησα τον εργοδηγό κ. Ψωμαδιανό ο οποίος κωλύονταν την ημέρα εκείνη, πήρα την ομάδα γραμμής και επιβιβαστήκαμε στο τρένο. Τότε ήμουν αρχιεργάτης. Είχαμε εντολή την διάνοιξη της γραμμής σε περίπτωση εμποδίου από τα χιονιά. Στο χιλιομετρικό σημείο Χ.Σ., 35 +500 που βρίσκεται μεταξύ Περιστερώνας και Λουτρών Ν. Απολλωνίας , οι αντάρτες έστησαν ενέδρα. Αρχηγός των ανταρτών ήταν ο γνωστός στην περιοχή «Κοκκινοσκούφης» πρώην εργάτης γραμμής. Οδήγησε την ομάδα του με πλάβες μέσα από την λίμνη και έφθασε στη γραμμή. Εκεί ο ίδιος ο «Κοκκινοσκούφης» που γνώριζε τον τρόπο να σταματήσει το τρένο, σήκωσε την κόκκινη σημαία και το σταμάτησε. Θα ήταν περίπου η ώρα δύο το μεσημέρι. Ανέβηκαν όλοι στο τρένο και το οδήγησαν στην τοποθεσία «Κρύα νερά». Εκεί κατέβασαν όλους τους επιβάτες και γύρω στις πέντε το απόγευμα με μπαζούκα κατέστρεψαν την μηχανή και δυο από τα πέντε βαγόνια. Θυμάμαι χαρακτηρίστηκα ότι την πρώτη φορά δεν πυροδότησε το μπαζούκα αλλά έγινε και δεύτερη προσπάθεια με την οποία πέτυχαν το σκοπό τους δηλαδή να αχρηστέψουν το συρμό. Στην συνέχεια αναλάβαμε την πρωτοβουλία να γλιτώσουμε τους επιβάτες οι οποίοι διανυκτέρευσαν στη Ν. Απολλωνία και την άλλη μέρα γύρισαν και αυτοί και εμείς στα σπίτια μας με έντονο τον τρόμο από την ανατίναξη των ανταρτών του «Κοκκινοσκούφη». Ο τελευταίος πήρε την ομάδα του και με τις πλάβες μέσα από την λίμνη γύρισε και πάλι στην απέναντι όχθη. Στην αμαξοστοιχία αυτή της 6ης Ιανουαρίου του 1947 μηχανοδηγός ήταν ο Σαράντης Μπίτσιος και θερμαστής ο Στέργιος Γκούμας». Όπως πληροφορηθήκαμε την περίοδο της γερμανικής κατοχής έγιναν πολλές ανατινάξεις στην γραμμή αυτή με πολλά θύματα μεταξύ αυτών και ο σταθμάρχης Αβράμογλου και ο γιος του σταθμάρχη Παντελίδη. Με τα αλλεπάλληλα χτυπήματα που δέχθηκε την περίοδο της κατοχής και του εμφύλιου ήταν αναμενόμενο ότι θα έπαυε η κυκλοφορία του γραφικού τρένου. Στης 17/8/1947 το τρένο σταματά οριστικά τα δρομολόγια του με τα οποία έγραψε την δική του ιστορία . Μέχρι το 1955 η γραμμή εξακολουθούσε να συντηρείται όμως το όνειρο να ξαναλειτουργήσει έμεινε όνειρο και την ίδια χρονιά άρχισε το ξήλωμα.

 


Με πληροφορίες από εδώ



 Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Της Π. Μ.

Ηταν σαν σήμερα. Πριν από σαράντα ακριβώς χρόνια, που ο Τζον Λένον έπεφτε νεκρός από τις σφαίρες του δολοφόνου του, στη γωνία 72ης Οδού και Σέντραλ Παρκ Γουέστ όπου έμεινε στο Μανχάταν.

Τέσσερις δεκαετίες μετά, εκείνη η μέρα μοιάζει το ίδιο σκοτεινή και ακατανόητη. Ο Λένον "ζει" μέσα από τα τραγούδια του και όχι µόνο. Σε µια εποχή που τα είδωλα έχουν λήξει, ο Λένον μιλάει ακόμη στο κοινό του.

Αν ο Τσάπµαν µε το διεστραµµένο µυαλό του δεν ήταν εκεί, ο Τζον Λένον θα ήταν ίσως ακόμη ανάμεσα μας.
Και ποιος ξέρει… θα φορούσε άραγε ακόμη τα στρογγυλά γυαλιά του;
Θα μιλούσε για την κυκλοφορία των Beatles σε ψηφιακή μορφή;
Θα έδινε τα τραγούδια του για download;
Θα ήταν μαζί µε τη Γιόκο Ονο ή θα είχε αποτραβηχτεί σε κάποιο νησί που δεν θα ξέραμε καν το όνοµά του;

Τον Νοέμβριο του 1980 η φωνή του Τζον Λένον ακουγόταν από όλα τα ραδιόφωνα. Είχε νέο άλμπουμ, το Double Fantasy που εκείνες τις ημέρες έβγαινε στα δισκοπωλεία, ενώ το τραγούδι του Just Like Starting Over είχε ήδη κυκλοφορήσει σαν σινγκλ.

Το απόγευμα της 8ης ∆εκεµβρίου, έξω από το διαµέρισµά του, τον περίμενε ο 25χρονος Μαρκ Τσάπµαν, που βλέποντας το είδωλό του να βγαίνει από το κτίριο, τον είχε πλησιάσει για ένα αυτόγραφο πάνω στο δίσκο που είχε αγοράσει και κρατούσε στα χέρια του.
Ο Τσάπµαν δεν θα φύγει. Θα μείνει εκεί ώσπου να επιστρέψει ο Λένον.

Γύρω στις 11 βλέπει τη λιμουζίνα να πλησιάζει. Ο Τζον βγαίνει και προχωράει μπροστά. Ο Τσάπµαν του φωνάζει: Κύριε Λένον;.
Τα υπόλοιπα συμβαίνουν πολύ γρήγορα. Τον σημαδεύει και πυροβολεί. Οι σφαίρες τον βρίσκουν στην πλάτη και στο χέρι. Μεταφέρεται επειγόντως στο Νοσοκομείο Ρούσβελτ λίγα μόλις τετράγωνα από εκεί. ∆εν τα καταφέρνει. Στα 40 του χρόνια, ο Τζον Λένον είναι νεκρός.

Πολλά τα σενάρια για το θάνατο του θρυλικού μέλους των Beatles. Αρκετοί μιλούν για προσχεδιασμένο έγκλημα, ενώ άλλοι κάνουν λόγο για ψυχωτικό θαυμαστή.

Ο Μαρκ Τσάπμαν καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη. Σε ψυχιάτρους του δικαστηρίου διηγήθηκε πως κακά πνεύματα τον παρότρυναν να δολοφονήσει τον Λένον ενώ το 2004 ομολόγησε επίσης πως ένας από τους λόγους που τον ώθησαν στην εγκληματική του ενέργεια ήταν η επιθυμία του να προβληθεί, αισθανόμενος πως μέχρι τότε ήταν ασήμαντος.

"Δώσε μία ευκαιρία στην ειρήνη και μη ξεχνάς την Αγάπη. Η μόνη ελπίδα για μας είναι η ειρήνη" δηλώνει ένας άνθρωπος-είδωλο που σημάδεψε ανεξίτηλα μια ολόκληρη εποχή.
Χρησιμοποίησε τη φήμη του για να περάσει στο κοινό του μηνύματα κατά του πολέμου και να προωθήσει την ειρήνη.
Ο ίδιος, μετά της συζύγου του, τασσόταν ανοιχτά κατά του πολέμου στο Βιετνάμ και της βίας.

Η προσπάθειά του να συμπαρασύρει το πλήθος προς αυτή την κατεύθυνση, του δημιουργούσαν προβλήματα με την εξουσία που τον θεωρούσε ως έναν "πολύ επικίνδυνο άνθρωπο", ενώ το FBI τον παρακολουθούσε στενά.

Ο Λένον είχε πρώτα κατακτήσει τον κόσμο με τα τραγούδια και τα μηνύματά του που μιλούσαν για ειρήνη και αγάπη.
Τα τραγούδια του συνεχίζουν ακόμη και σήμερα να μιλούν στις καρδιές των ανθρώπων, με πρώτο και καλύτερο το Imagine, ένα από τα δημοφιλέστερα τραγούδια της εκατονταετίας.

Ο τραγουδοποιός-τραγουδιστής από το Λίβερπουλ, με τα μεγάλα στρογγυλά γυαλιά και την ταξιδιάρικη φωνή, δε γνώρισε πατέρα, αφού τον εγκατέλειψε πριν ακόμη γεννηθεί. Η μητέρα του ακολούθησε το ίδιο παράδειγμα, όταν ο μικρός Τζον ήταν μόλις 5 ετών, αφήνοντας την ανατροφή του στην αδελφή του. Στα 18 του χάνει τη μητέρα του όταν την πάτησε με το αυτοκίνητο ένας μεθυσμένος οδηγός.
Δώδεκα χρόνια αργότερα έγραφε: «Μητέρα, με είχες αλλά δεν σε είχα. Σε χρειαζόμουν, αλλά εσύ δεν με χρειαζόσουν».

Παντρεύτηκε δύο φορές, πρώτα το ’62 την Σύνθια Πάουελ με την οποία απέκτησε τον γιο του Τζούλιαν. Το ’69 κι αφού είχε δρομολογηθεί το διαζύγιό του, συνδέθηκε με τα δεσμά του γάμου με τη Γιαπωνέζα καλλιτέχνιδα Γιόκο Όνο στο Γιβραλτάρ.
Ο μήνας του μέλιτος αποτέλεσε γι’ αυτούς μια ευκαιρία ιδιότυπης διαδήλωσης υπέρ της ειρήνης, αποφασίζοντας να τον περάσουν στο κρεβάτι, ενώ κάλεσαν και δημοσιογράφους.

Ο πρώην Beatle του πιο διάσημου συγκροτήματος στην ιστορία της ροκ μουσικής είχε γράψει τραγούδια διαμαρτυρίας για την ελευθερία και την ειρήνη, τραγούδια για τη φιλία και την αγάπη, την ευτυχία.

Η ζωή τον έκανε μοναδικό, ο θάνατος τον έκανε θρύλο.

Ύμνος στην ουτοπία και την ανθρωπότητα.

  




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ένα χρόνο μετά την πρώτη κυκλοφορία της ταινίας «ΝΕΚΡΟΣ ΑΔΕΡΦΟΣ», βασισμένης σε ντοκουμέντα από τη δίκη για τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, εν αναμονή της κρίσιμης απόφασης για την αίτηση αναίρεσης που άσκησε ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, το FREEDOMTV παρουσιάζει σήμερα την ταινία με αγγλικούς υποτίτλους για το διεθνές κοινό και ξεκινά μια ανασκόπηση στα ντοκουμέντα στα οποία βασίστηκε η ταινία.

Το σενάριο και τη σκηνοθεσία της ταινίας υπογράφει ο Μάνος Τσίζεκ.
Πρωταγωνιστούν οι ηθοποιοί Νικόλας Μπράβος και Δημήτρης Σταματελόπουλος.
Τη φωνή τους δάνεισαν οι ηθοποιοί Σοφία Αγγελή, Τάσος Κονταράτος, Αθανάσιος Μυλωνόπουλος, Φαίη Ξυλά, και ο μικρός Φώτης Κοτσώνης.

Η ταινία δημοσιεύτηκε ανήμερα της 11ης Επετείου της δολοφονίας, την ίδια ώρα (λίγο πριν τις 9 το βράδυ) που η σφαίρα του Ειδικού Φρουρού Επαμεινώνδα Κορκονέα βρήκε στην καρδιά τον 15χρονο Αλέξανδρο, αφαιρώντας του τη ζωή.

Στη διάρκεια της ταινίας ακούγονται αποσπάσματα από τις σχολικές εκθέσεις του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, λίγους μήνες πριν τον σκοτώσουν, και από το δημοτικό τραγούδι «Του Νεκρού Αδερφού», για το οποίο έγραψε μια από τις τελευταίες του εκθέσεις.

Στην αρχή της ταινίας, προβάλλεται το βίντεο-ντοκουμέντο της δολοφονίας, που πήρε με την κάμερά της η αυτόπτης μάρτυρας Λητώ Βαλλιάτζα και κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο λίγη ώρα μετά τη δολοφονία, βάζοντας τέρμα στα σενάρια για επεισόδια και επίθεση σε αστυνομικούς.

Στην ταινία χρησιμοποιήθηκαν αποσπάσματα από τις πραγματικές επικοινωνίες ασυρμάτου της αστυνομίας, της κρίσιμης βραδιάς.

Το σενάριο της ταινίας έχει βασιστεί σε υλικό που παραχωρήθηκε από τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και τον Νίκο Κωνσταντόπουλο, συνηγόρους της οικογένειας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.

Η ταινία στην είναι διαθέσιμη στον ακόλουθο σύνδεσμο https://www.freedomtv.gr/
Για το διεθνές κοινό, η ταινία είναι από σήμερα διαθέσιμη στον ακόλουθο σύνδεσμο https://youtu.be/





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το άρθρο – παρέμβαση της Ζωής Κωνσταντοπούλου και της Πλεύσης Ελευθερίας για το Πολυτεχνείο


Με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις για την επέτειο του Πολυτεχνείου, η Επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας, Ζωή Κωνσταντοπούλου, τοποθετήθηκε με άρθρο της που δημοσιεύθηκε στο Freedomtv.gr.

Η Εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν μια πηγαία κι ακηδεμόνευτη φοιτητική εξέγερση ενάντια στη Χούντα, χωρίς κομματική αναφορά ή χροιά, χωρίς κομματική ή άλλη πειθαρχία, χωρίς σιγουριά και υπογραφές, μια εξέγερση με αναφορά στην Ελευθερία, που η Χούντα είχε βίαια αφαιρέσει. Μια εξέγερση που πνίγηκε στο αίμα και που εξακολουθεί μέχρι σήμερα να εμπνέει όσους αγωνίζονται για δημοκρατία κι ελευθερία.

Τις τελευταίες ώρες παρακολουθούμε τους όψιμους «πατέρες» του Πολυτεχνείου, να επιζητούν την προσοχή των πολιτών, διεκδικώντας δήθεν να τιμήσουν την Επέτειο της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου, μιας εξέγερσης που τα Κόμματα της εποχής όχι απλώς δεν την στήριξαν, αλλά αρχικά την κατήγγειλαν.

Κι όμως, σήμερα, οργανωμένα κόμματα του Κοινοβουλίου παριστάνουν ότι η εξέγερση των φοιτητών του 1973 τους ανήκει. Και καμώνονται ότι δικαιούνται εκείνοι, περισσότερο από τους απλούς ανθρώπους να τιμήσουν την Επέτειο, κάνοντας πορεία και «εγγυώμενοι την τήρηση των μέτρων». Είδαμε τον Δ. Κουτσούμπα του ΚΚΕ να διαβεβαιώνει ότι «το οργανωμένο λαϊκό κίνημα ξέρει να τηρεί τα μέτρα», παραπέμποντας στην στρατιωτικού τύπου και πειθαρχίας πορεία που οργάνωσε το κόμμα του την Πρωτομαγιά. Είδαμε τον Γ. Βαρουφάκη του Μέρα25 να κομπάζει ότι «θα κάνουν την πορεία μόνον οι βουλευτές και 2 κεντρικά στελέχη του Κόμματος και θα ζητήσουν από τα μέλη να μην έρθουν». Είδαμε και τους 2 αυτούς αρχηγούς και τα κόμματά τους, να συμμαχούν και να συνυπογράφουν κείμενο «υπεράσπισης του Συντάγματος» από κοινού με τον Α. Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ, που επί 4 χρόνια επέβαλλαν Μνημόνια παρά τη λαϊκή εντολή, έκαναν κουρέλι το Σύνταγμα, κατέφυγαν στην ακραία καταστολή και ποινικοποίηση κάθε αγωνιστικής κινητοποίησης και εξέδωσαν ουκ ολίγες απαγορεύσεις συγκεντρώσεων, ακόμη και παραμονές της Επετείου του Πολυτεχνείου, και μάλιστα χάριν της επίσκεψης του Προέδρου των ΗΠΑ (14-11-2016)…

Αυτές οι κομματικές δράσεις και αντιδράσεις δεν έχουν καμμία σχέση ούτε με την μεγαλειώδη δράση των φοιτητών του 1973 ούτε με το πνεύμα της Επετείου της Εξέγερσής τους. Δεν είναι παρά μια θλιβερή προσπάθεια αντιποίησης των αγώνων εκείνων που πράγματι αγωνίστηκαν με αυταπάρνηση, πολλοί από αυτούς χάνοντας τη ζωή τους, επί Χούντας.

Το να χάσεις τη ζωή σου παλεύοντας κατά της Χούντας και κάθε απολυταρχίας, αγωνιζόμενος για την Ελευθερία, είναι μεγαλειώδες. Το να χάσεις τη ζωή σου αγνοώντας επιδεικτικά και χάριν δήθεν αντιπολίτευσης τα μέτρα προστασίας της υγείας σου, είναι βλακώδες και τραγικό. Το να προσκαλείς άλλους να θέσουν σε διακινδύνευση τη ζωή τους και τη ζωή των συνανθρώπων τους κατ’ αυτόν τον τρόπο είναι εγκληματικό. Το να φαντασιώνεσαι ότι μια γελοία, προκλητική και περιττή, εν μέσω lockdown, αστυνομική απαγόρευση συγκεντρώσεων εξομοιώνεται με τα τανκς της Χούντας είναι προσβλητικό. Το να ισχυρίζεσαι ότι έτσι τιμάς την Επέτειο της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου είναι ύβρις και εξευτελισμός της Επετείου.

Το Πολυτεχνείο δεν ανήκει στα Κόμματα. Ανήκει στους απλούς ανθρώπους. Δεν έχει ανάγκη από κομματικούς πάτρωνες και τοποτηρητές, έχει ανάγκη από μια ζωντανή κοινωνία. Και φέτος, οι συνθήκες επιβάλλουν να προστατευτεί η υγεία και η ζωή των απλών ανθρώπων, για να μπορούν στο μέλλον να συμμετάσχουν ξανά στις πορείες και στις διαδηλώσεις που θα γίνουν, αλλά και στους αγώνες που είναι αναγκαίοι και σήμερα. Όχι εν είδει εθίμου ή επαναστατικής γυμναστικής, αλλά για τους πραγματικούς λόγους που αξίζει και πρέπει κανείς να παλεύει, να αντιστέκεται, να αγωνίζεται και να υφίσταται το κόστος.


Ζωή Κωνσταντοπούλου- Πλεύση Ελευθερίας



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Διαδικτυακή συζήτηση-αφιέρωμα στην απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης από τους Ναζί, με θέμα "Η Τούμπα στην Κατοχή και την Αντίσταση", διοργανώνει η Εταιρεία Διάσωσης Ιστορικών Αρχείων 1940-1974 Κεντρικής-Δυτικής Μακεδονίας (ΕΔΙΑ) το Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2020, ώρα 7 μ.μ.. Την εκδήλωση μπορεί να την παρακολουθήσει κανείς από την ιστοσελίδα της ΕΔΙΑ: www.edia-makedonia.gr

Εισηγητές θα είναι oi:

-Σπύρος Κουζινόπουλος, δημοσιογράφος-συγγραφέας

-Σίμος Κερασίδης, συγγραφέας

-Ανδρέας Βενιανάκης, ερευνητής-συγγραφέας

Τη συζήτηση θα συντονίζει ο πρόεδρος της ΕΔΙΑ Μακεδονίας, Τριαντάφυλλος Μηταφίδης

Στη μεσοπολεμική Θεσσαλονίκη, η Τούμπα στα ανατολικά της, συμπύκνωνε δυναμικά τις αντιθέσεις της πόλης, ιδιαίτερα στα λαϊκά της στρώματα: Ρομά, Εβραίοι στο 151 και πρόσφυγες, που έδωσαν ζωή στον ακαλλιέργητο και εγκαταλειμμένο κάμπο της Τούμπας, εργάτες, τεχνίτες και μικρομαγαζάτορες, συναντήθηκαν με τον σοσιαλισμό, τον κομμουνισμό αλλά και τον εθνικισμό, τον αντικομμουνισμό και τον αντισημιτισμό σε ένα εκρηκτικό μείγμα.

Ο ελληνοϊταλικός πόλεμος άμβλυνε τις διαφορές αλλά η γερμανική κατοχή τις επανέφερε βαθιές και συχνά αγεφύρωτες. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, πλήρωσαν βαρύ φόρο στον πόλεμο, στις απώλειες από πείνα, φυματίωση, ελονοσία και στο Ολοκαύτωμα. Πολλοί δεν πτοήθηκαν. Ο πρωτεργάτης της αντιστασιακής οργάνωσης «Ελευθερίας», Σίμος Κερασίδης, στέλεχος του ΚΚΕ και της ΟΚΝΕ, εκκινούσε από την Τούμπα, το ΕΑΜ και η ΕΠΟΝ βρήκαν εδώ πρόσφορο έδαφος, με 1.500 ανθρώπους να συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις το 1944. Η περιοχή έγινε στόχος των ενόπλων του Δάγκουλα με το αιματηρό μπλόκο της Κάτω Τούμπας να αφήνει πίσω του νεκρούς και τραυματίες.

Από τα μέσα Οκτωβρίου 1944, η Τούμπα μαζί με τους άλλους συνοικισμούς ελεγχόταν από τον εφεδρικό Ε.Λ.Α.Σ. και λίγες μέρες αργότερα με την απελευθέρωση της πόλης από τον ΕΛΑΣ, ο κόσμος της κατηφόριζε στο κέντρο με τρομπέτες, παντιέρες, λάβαρα και χωνιά, φωνάζοντας “Τούμπα - Στάλινγκραντ”….




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το φθινόπωρο του 1943, η Γερμανική Wehrmacht σκότωσε 5.200 Ιταλούς στρατιώτες στο ελληνικό νησί της Κεφαλονιάς. Η σφαγή σηματοδοτεί μια καμπή στις ελληνο-ιταλικές σχέσεις.

Το ελληνικό νησί της Κεφαλονιάς στο Ιόνιο πέλαγος θεωρείται παράδεισος διακοπών - ακόμη και στους Γερμανούς. Ονειρεμένες παραλίες και γαλαζοπράσινα νερά προσελκύουν δεκάδες χιλιάδες τουρίστες κάθε χρόνο. Η αρχιτεκτονική θυμίζει ότι η Κεφαλονιά ήταν μέρος της Βενετίας από τον 13ο έως τα τέλη του 18ου αιώνα. Μέχρι σήμερα, το νησί είναι ένα υβρίδιο ιταλικής και ελληνικής κουλτούρας - που συνδέεται επίσης με τραύμα. Μακριά από τις παραλίες διακοπών, σε έναν λόφο στην πρωτεύουσα του Αργοστολίου, είναι το μνημείο για ένα από τα πιο αιματηρά επεισόδια στην ιστορία του νησιού. Το 1943, μετά το διάλειμμα μεταξύ της Γερμανίας και της Ιταλίας του Χίτλερ, η Γερμανική Wehrmacht σκότωσε περίπου 5.200 στρατιώτες από το ιταλικό τμήμα "Acqui". Η σφαγή στην Κεφαλονιά θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα πολέμου του Wehrmacht στη νότια Ευρώπη.

Η Clotilde Perrotta είναι πρόεδρος του "Mediterraneo", ενός ελληνο-ιταλικού πολιτιστικού συλλόγου στην Κεφαλονιά. "Στην αρχή αφορούσε κυρίως εκθέσεις και συναυλίες", λέει η Ιταλίδα από την Κεφαλονιά. Κάποιος ήθελε να διατηρήσει συνειδητά τη διπολιτισμική ταυτότητα του νησιού. Αλλά τότε το επίκεντρο άρχισε να μετατοπίζεται στην ιστορία, ειδικά στη σφαγή του Σεπτεμβρίου 1943. "Έχουμε πλέον δημιουργήσει ένα μικρό μουσείο για αυτό. Οι επισκέπτες έρχονται τακτικά για να μάθουν περισσότερα. Και το 2003 είχαμε ακόμη και ένα συνέδριο όπου καλεσμένοι και Επιστήμονες ήρθαν από την Ελλάδα, την Ιταλία και τη Γερμανία, "αναφέρει η Περότα

Αντίσταση στον Μουσολίνι

Μετά την κατάληψη της Ελλάδας το 1941, πρώτα από τη φασιστική Ιταλία και αργότερα από τις γερμανικές ένοπλες δυνάμεις, η Κεφαλονιά και τα άλλα νησιά του Ιονίου ήταν υπό ιταλική στρατιωτική διοίκηση. Όταν έγινε γνωστό στις 8 Σεπτεμβρίου 1943 ότι η Ιταλία συνθηκολόγησε στις Συμμαχικές Δυνάμεις, η συμμαχία μεταξύ Χίτλερ και Μουσολίνι διαλύθηκε. Τα γερμανικά στρατεύματα, μερικά από τα οποία ήταν ήδη σταθμευμένα στην Κεφαλονιά, ενισχύθηκαν και άρχισαν να παίρνουν τον έλεγχο του νησιού. Ο Ιταλός διοικητής Αντόνιο Γκάντιν, ένθερμος θαυμαστής του Αδόλφου Χίτλερ, είδε εδώ την ευκαιρία όχι μόνο να συνθηκολογήσει με τους Γερμανούς, αλλά να συμμετάσχει στα γερμανικά στρατεύματα.
Τα γερμανικά ορεινά στρατεύματα φοβόντουσαν κατακτητές στην Ελλάδα

Ο Γκάντιν διέταξε τα στρατεύματά του να ψηφίσουν σε σχετικό δημοψήφισμα. Ωστόσο, οι Ιταλοί στρατιώτες αποφάσισαν να πολεμήσουν εναντίον των Γερμανών. Στη συνέχεια, σε μάχες που ακολούθησαν, υπήρχαν βαριές απώλειες
Συνολικά σκοτώθηκαν 1.300 Ιταλοί και μόνο περίπου 40 Γερμανοί στρατιώτες. 
Από τις 21 Σεπτεμβρίου, η Wehrmacht άρχισε να πυροβολεί Ιταλούς που είχαν ήδη παραδοθεί, χωρίς δίκη και χωρίς έλεος. 
Μέχρι τις 24 Σεπτεμβρίου, περίπου 5.200 στρατιώτες του ιταλικού στρατού είχαν εκτελεστεί με αυτόν τον τρόπο. 
Στην Ιταλία, τα γεγονότα στο ελληνικό νησί σηματοδοτούν μια ιστορική καμπή, εξηγεί η Περότα: «Για εμάς αυτή ήταν η αρχή της αντίστασης ενάντια στον φασισμό του Μουσολίνι εκ μέρους του στρατού».

Για τους Έλληνες κατοίκους της Κεφαλονιάς, η καθημερινή ζωή του πολέμου άλλαξε μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας και τη συνακόλουθη σφαγή στο νησί τους. 
Γιατί: Τα χρόνια της κατοχής από την Ιταλία ήταν σχετικά ήσυχα. Ελάχιστα παρατηρήθηκαν εδώ και δεν υπήρξαν τα δεινά των ανθρώπων της ελληνικής ηπειρωτικής χώρας, τους οποίους η Wehrmacht οδήγησε σε λιμοκτονία μέχρι θανάτου κατά εκατοντάδες χιλιάδες ή και δολοφόνησε. Αυτό άλλαξε με τη γερμανική εισβολή. 

"Όταν οι άνθρωποι είδαν πόσο ψυχρά οι Γερμανοί σκότωσαν τους Ιταλούς στρατιώτες, τρομοκρατήθηκαν", εξηγεί η Περότα. Οι Έλληνες έκρυβαν τους Ιταλούς για να τους σώσουν από το θάνατο. Οι εχθροί έγιναν σύμμαχοι. Μέχρι σήμερα, η σχέση Ελλάδας και Ιταλίας είναι πολύ λιγότερο περίπλοκη από τη σχέση Ελλάδας και Γερμανίας.


Λογοκρισία για Γερμανούς τουρίστες

Ο μεταφραστής Doris Wille ζει στην Κεφαλονιά για σχεδόν 30 χρόνια. Για πολλά χρόνια, η σφαγή συνόδευσε τους Γερμανούς στο έργο τους και σε επαφή με ανθρώπους. Το ανακάλυψε τυχαία: «Ζούσα εδώ για λίγα χρόνια προτού ακούσω για πρώτη φορά τυχαία τη σφαγή στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Τότε μετέφρασα έναν ταξιδιωτικό οδηγό για το νησί και το είδα στο Η ιταλική έκδοση περιείχε ένα κεφάλαιο για τη σφαγή που έλειπε απλώς στη γερμανική έκδοση. Όταν ρωτήθηκε, η (Έλληνα) συγγραφέας είπε ότι δεν θα μπορούσε να αναμένεται από τους Γερμανούς τουρίστες. Γι 'αυτό το άφησε. "


Πολλά έχουν αλλάξει από τότε. Πάνω απ 'όλα, η ταινία «Το μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι», η οποία ασχολείται με την εποχή της κατοχής και επίσης ασχολείται με τη σφαγή, έκανε τα χρόνια της κατοχής γνωστά σε ένα ευρύτερο κοινό. Υπήρχαν πολλοί ηλικιωμένοι  που είχαν γίνει μάρτυρες αυτή τη φορά και κάποιοι από αυτούς ήταν στην αντίσταση. Ο χρόνος έχει ενώσει τους Έλληνες και τους Ιταλούς. Οι φιλίες αναπτύχθηκαν τόσο, που μερικές φορές διαρκούν μέχρι σήμερα. «Γνωρίζω έναν σύγχρονο μάρτυρα που έχει επισκεφθεί τα παιδιά ενός επιζώντα μέχρι σήμερα», αναφέρει ο Wille.

Ένα πράγμα, ωστόσο, θα παραμεληθεί όταν εστιάζουμε στη σφαγή: "Αυτό που συχνά ξεχνάμε ενόψει της τρομαχτικής κλίμακας αυτού του εγκλήματος πολέμου είναι ότι υπήρξαν επίσης πολλά δεινά στον ελληνικό πληθυσμό. Κατά τους δώδεκα μήνες της γερμανικής κατοχής που ακολούθησαν τη σφαγή. Χωριά πυρπολήθηκαν και εκτελέστηκαν άνθρωποι. Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει περισσότερες δημοσιεύσεις σχετικά με το θέμα, τονίζει το Kefallonier κατά επιλογή. Ωστόσο, η Γερμανία εξακολουθεί να έχει πολλά να κάνει με την ελληνική κατοχή.


πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Πέθανε ο Νίκος Μπελογιάννης, γιος του Νίκου Μπελογιάννη και της Ελλης Παππά Γεννήθηκε στη φυλακή τον Αύγουστο του 1951, καθώς η μητέρα του ήταν πολιτική κρατουμένη, ενώ τον επόμενο χρόνο, ο πατέρας του εκτελέστηκε 

Το πρωί της Κυριακής, πέθανε ύστερα από νοσηλεία σε μονάδα εντατικής θεραπείας, ο Νίκος Μπελογιάννης, γιος του Νίκου Μπελογιάννη και της Ελλης Παππά. Ηταν 69 ετών. 

Γεννήθηκε στη φυλακή τον Αύγουστο του 1951, καθώς η μητέρα του ήταν πολιτική κρατουμένη. Τον Μάρτιο του 1952, ο πατέρας του καταδικάστηκε από το στρατοδικείο και εκτελέστηκε, ενώ η μητέρα του αποφυλακίστηκε το 1964. Ο ίδιος μεγάλωσε στην οικογένεια της θείας του, που ήταν η σπουδαία συγγραφέας, Διδώ Σωτηρίου. 

Ο Ν. Μπελογιάννης ήταν απόφοιτος της Σχολής Χημικών Μηχανικών του ΕΜΠ και εργάστηκε στα αναστηλωτικά έργα της Ακρόπολης και σε άλλες υπηρεσίες του υπουργείου Πολιτισμού. 

Επί πολλά χρόνια και μέχρι τη συνταξιοδότησή του, ήταν επικεφαλής του Κέντρου Λίθου (μονάδα του υπουργείου Πολιτισμού) και διέσχιζε ακάματος την Ελλάδα απ’ άκρη σ’ άκρη για να «θεραπεύει» μνημεία. 

Συνεργάστηκε με την «Ελευθεροτυπία» και το «Fragilemag», γράφοντας κείμενα που «έδεναν» την επικαιρότητα, ελληνική και διεθνή, με την Ιστορία, και στα οποία ξεχώριζαν η ευρυμάθεια, το χιούμορ, η ευφυΐα και ο ανθρωπισμός του. 

Παράλληλα, από το 2000 ασχολήθηκε με το έργο των γονέων του, καθώς και της θείας του, Διδούς Σωτηρίου, μέσω επανεκδόσεων, εκδόσεων, επιμελειών και εκδηλώσεων. 

Ο ίδιος έγραψε τα βιβλία: «Σταλινισμός: Η τέταρτη μονοθεϊστική θρησκεία» (εκδόσεις Αγρα, 2012, με την Αγγελική Κώττη) και «Αυτά λοιπόν τα νέα του Αλεξάνδρου. Στιγμιότυπα της μνημονιακής εποχής δεξιάς και αριστεράς» (Εκδόσεις Αγρα, 2016). Με γραπτές οδηγίες, ανέθεσε στους φίλους του την αποτέφρωση της σορού του, ορίζοντας σαφώς πως δεν επιθυμεί να προηγηθεί ή να ακολουθήσει οποιαδήποτε τελετή. 

Συλλυπητήρια ΣΥΡΙΖΑ 

«Ο Νίκος Μπελογιάννης συνδέθηκε από τα πρώτα χρόνια της ζωής του με του δημοκρατικούς αγώνες και την υπόθεση της Αριστεράς. 

Γιος του Νίκου Μπελογιάννη και της Eλλης Παππά, γεννημένος μέσα στη φυλακή το 1951 ένα χρόνο πριν την εκτέλεση του πατέρα του, ιστορικού ηγέτη της Αριστεράς, μεγάλωσε με τη συγγραφέα Διδώ Σωτηρίου. 

Aνθρωπος αθόρυβος, με ανοιχτές ιδέες, υπήρξε συνεπής και ακούραστα μαχητικός. 

Εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους του». 



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Ρωσική κυβέρνηση, μέσω λογαριασμού του Υπουργείου Εξωτερικών, με την ευκαιρία της 193ης επετείου της «Ναυμαχίας στο Ναυαρίνου, ανάρτησε χθες ένα βίντεο για όσα συνέβησαν στις 20 Οκτωβρίου του 1827.

Όπως τονίζει (συβιλλικά;) : «Πριν από 193 χρόνια, οι ρωσικές δυνάμεις μαζί με τις δυνάμεις της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας νίκησαν τον τουρκο-αιγυπτιακό στόλο. Η νίκη των συμμαχικών δυνάμεων στο Ναυαρίνο άνοιξε τον δρόμο για την ανεξαρτησία της Ελλάδας».

Υπενθυμίζει εμμέσως στην Τουρκία την καταστροφή του στόλου της και ίσως στην Ελλάδα η συμμετοχή των τριών δυνάμεων στη σημερινή της ύπαρξη.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σήμερα 12/10 γιορτάζεται στις ΗΠΑ η "ημέρα Κολόμβου". Γιορτάζεται ως επαίτειος της ημέρας που στις 12 Οκτωβρίου του1492, ο Χριστόφορος Κολόμβος φτάνει στις ακτές του «Νέου Κόσμου» και ανακαλύπτει την Αμερική.

Είναι η μέρα που ξεκίνησε ο "εκπολιτισμός" των Ινδιάνων για τους πολιτισμένους κονκισταδόρες και λοιπούς Ευρωπαίους. Ένας εκπολιτισμός που στην ουσία εξετέλεσε το μεγαλύτερο ολοκαύτωμα της ιστορίας του ανθρώπινου γένους. Μία ανηλεής βαρβαρότητα που εξολόθρευσε 100.000.000 ψυχές.
Μια εγκληματικότητα που κατέστρεψε τρεις μεγάλους πολιτισμούς: Αζτέκων, Μάγια και Ίνκας.
Μια αθλιότητα που μετέτρεψε όσους αυτόχθονες Αμερικανούς στις μέρες μας σε παρίες και περιθώριο.
Θέλοντας να θυμίσουμε αυτή τη "σπουδαία" μέρα για τους φίλους μας τους Αμερικάνους και να αποδώσουμε την ιστορική αλήθεια,  αναδημοσιεύουμε ένα παλαιότερο σχετικό άρθρο από το The Press Project με τίτλο

Η γενοκτονία των Ινδιάνων – Ένα ξεχασμένο Ολοκαύτωμα

Επιμέλεια: Δημήτρης Λαμπρόπουλος

Μια από τις πιο χαρακτηριστικές γενοκτονίες που συναντά κανείς στην ανθρώπινη ιστορία είναι το Ολοκαύτωμα των Εβραίων από τους Γερμανούς Ναζί, το Holodomor της Ουκρανίας, τις θηριωδίες των αποικιοκρατικών καθεστώτων στην Ασία και την Αφρική, καθώς και η εξόντωση εκατοντάδων χιλιάδων Αρμενίων από τον Οθωμανικό στρατό.

Η μεγαλύτερη όμως γενοκτονία που συνέβη ποτέ στον πλανήτη, αλλά και ταυτόχρονα η λιγότερο συζητημένη, είναι αυτή των Ιθαγενών Ινδιάνων της Αμερικανικής Ηπείρου. Συνολικά από τα πρώτα χρόνια της «ανακάλυψης» της Αμερικής, μέχρι και το τέλος του 19ου αιώνα, περισσότεροι από 100.000.000 Ιθαγενείς εξοντώθηκαν. Συγκεκριμένα, ο αριθμός των Ιθαγενών στη Βόρεια Αμερική το 1919 έφτανε τους 400.000, μόλις, 18 με 19 εκατομμύρια λιγότεροι σε σύγκριση με το 1492, όπως αναφέρει το Ethical Canons and Scientific Inquiry (Genocide of Native Americans). Ο David Stannard στο βιβλίο του, American Holocaust, κάνει λόγο για 100 εκατομμύρια ανθρώπους που εξοντώθηκαν συνολικά, μεταξύ αυτών γύρω στα 18 εκατομμύρια σε περιοχές του Βόρειου Μεξικού, ενώ οι θάνατοι που συνδέονται με το εμπόριο δουλείας Ιθαγενών υπολογίζονται στα 28 εκατομμύρια. Είναι ξεκάθαρο ότι οι ιθαγενείς πλήρωσαν πολύ ακριβά τα «προνόμια» που είχαν να κατοικούν σε πλούσια εδάφη.


Κατά τους σύγχρονους μελετητές Αζτέκοι, Ίνκας και Μάγια υπολογίζονται συνολικά ανάμεσα σε εβδομήντα και ενενήντα εκατομμύρια άτομα, όταν έκαναν την εμφάνισή τους οι κονκισταδόρες. Ενάμισι αιώνα αργότερα, δεν απέμεναν απ’ αυτούς παρά μόνο τριάμισι εκατομμύρια! Σύμφωνα με τον Τζ. Κόντερ, μόνο στα ορυχεία του Ποτοζί, απ’ όπου εξόρυξαν οι Ισπανοί 45 χιλιάδες τόνους καθαρού ασημιού, πέθαναν οχτώ εκατομμύρια Ινδιάνοι! Σχεδόν τέσσερις αιώνες κράτησε αυτό το πογκρόμ. Επειδή, δε, οι Ινδιάνοι εξολοθρεύτηκαν μέσα σε λίγες δεκαετίες, αντικαταστάθηκαν με εκατομμύρια σκλάβους που μετέφεραν οι Ευρωπαίοι στην Αμερική από την Αφρική. Πάνω από εκατό εκατομμύρια Ινδιάνοι της Αμερικής και Αφρικανοί εξοντώθηκαν για να πλουτίσουν οι Ευρωπαίοι και να αναπτύξουν τις βιομηχανίες.



Χριστιανοί εξοντώνουν τους Ινδιάνους για χρυσάφι

«Η ανακάλυψη των στρωμάτων χρυσού και αργύρου στην Αμερική, η σταυροφορία εξόντωσης, υποδούλωσης και ενταφιασμού μέσα στα ορυχεία του ντόπιου πληθυσμού, η απαρχή της κατάκτησης και η λεηλασία των ανατολικών Ινδιών, η μεταμόρφωση της αφρικανικής ηπείρου σε πεδίο κυνηγιού σκλάβων, είναι κι αυτά γεγονότα που αναγγέλλουν την καπιταλιστική παραγωγή», γράφει ο Καρλ Μαρξ στο «Κεφάλαιο».

Μεγαλώσαμε διαβάζοντας βιβλία, μεγάλου σχήματος με χρωματιστά σκληρά εξώφυλλα, για τους θρυλικούς κονκισταδόρες, που διέδιδαν το δυτικό πολιτισμό στους αγρίους, με χίλιους κινδύνους, αλλά πάντα με τη βοήθεια του Θεού. Από μικρή ηλικία αφομοιώναμε την ιστορία εντελώς στρεβλά. Πολλοί συμπολίτες μας δεν ξέφυγαν απ’ αυτή την πλάνη ποτέ. Η καθολική εξαφάνιση πολιτισμών χιλιετιών και ολόκληρου του πληθυσμού της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής μέσα σε μερικές δεκαετίες, από τους Ευρωπαίους «ευγενείς», δεν διδάσκεται στο σχολείο, σαν να μην έχει συμβεί.

Αργότερα, οι έποικοι και οι απόγονοί τους έκαναν τα ίδια στη Βόρεια Αμερική. Σχεδόν το σύνολο των λαών μιας ολόκληρης ηπείρου ξεκληρίστηκε και ο φυσικός πλούτος λεηλατήθηκε. Κι εμείς διασκεδάζαμε στα θερινά σινεμά με τους καλούς καουμπόιδες που σκότωναν τους κακούς Ινδιάνους. Έτσι, χτίστηκε η ιδεολογία του Δυτικού χριστιανού πολίτη που απολαμβάνει τα αγαθά της ευημερίας, χωρίς να θέλει να ξέρει τη σκληρή αλήθεια που διαστρεβλώνεται ή κρύβεται επιμελώς από πίσω.




Η λεηλασία της Λατινικής Αμερικής, η γενοκτονία των Ινδιάνων και η ευημερία της Δύσης

Ίσως καμία άλλη επίσημη αναφορά στην ιστορία της ανθρωπότητας δεν εμπεριέχει τόσο παρατεταμένη, εκτεταμένη και σκληρή απανθρωπιά, όσο η αναφορά που υποβάλλει ο Βαρθολομαίος ντε Λας Κάζας στον «Υψηλότατο και Παντοδύναμο Κύριο» πρίγκιπα δον Φίλιππο της Ισπανίας, για να καταγγείλει τα εγκλήματα των Ισπανών χριστιανών στις (νομιζόμενες) ανατολικές Ινδίες, δηλαδή στην Αμερική. Ο Λας Κάζας είναι δομινικανός ιερέας και ανήκει στην πανίσχυρη καθολική εκκλησία της Ισπανίας η οποία συνδράμει στην κατάληψη και εκμετάλλευση των νέων εδαφών.

Οι απεσταλμένοι της Εκκλησίας στην Αμερική συνεργούν στα εγκλήματα που πραγματοποιούν οι «κονκισταδόρες» στο όνομα του χριστιανού Θεού. Οι περιγραφές τού Λας Κάζας δεν θα μπορούσαν να είναι ούτε κατ’ ελάχιστον ψευδείς ή υπερβολικές, γιατί απευθύνονται στην αρχή η οποία έχει απεριόριστο δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω στους υπηκόους της και τους υποτελείς λαούς. Γι’ αυτό το λόγο είναι συγκλονιστικές, σε σημείο που δυσκολεύεσαι, μισή χιλιετία αργότερα, να τις διαβάσεις χωρίς να υποστείς ένα ισχυρό σοκ.



Για το χρυσάφι και το ασήμι που τόσο χρειάζονται οι αυλές των «ευγενών» για τον πλούτο και τη χλιδή τους, αλλά και για τη διεξαγωγή συνεχών πολέμων εναντίον άλλων ηγεμόνων, οι χριστιανικοί πολιτισμένοι λαοί της Δύσης επιδίδονται σε μία απόλυτη γενοκτονία η οποία, στην κυριολεξία, εξαφανίζει την ίδια τη ζωή σε πολύ μεγάλες περιοχές οι οποίες μέχρι τότε είχαν πολυπληθείς κι ακμάζουσες κοινωνίες.

Στο παρακάτω βίντεο, ο φωτογράφος Aaron Huey, εστιάζει την προσοχή του σε μια από τις φυλές των ιθαγενών της Βορείου Αμερικής που ονομάζεται Λακότα. Στην ομιλία που έδωσε το 2010, αναφέρει πως η φυλή αυτή συρρικνώθηκε και ουσιαστικά φυλακίστηκε σε καταυλισμούς/στρατόπεδα συγκέντρωσης.




ΠΗΓΗ: espressostalinist.com historynewsnetwork.org endgenocide.org religioustolerance.org rationalwiki.org



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Πενήντα τρία χρόνια συμπληρώνονται σήμερα, 9 Οκτώβρη, από τη δολοφονία του κομμουνιστή επαναστάτη Ερνέστο Τσε Γκεβάρα. Μετά την τελευταία μάχη στις 8 Οκτώβρη 1967, ο Τσε πληγωμένος στο ένα πόδι και με το όπλο του κατεστραμμένο, συνελήφθη και κατ’ απαίτηση των ΗΠΑ δολοφονήθηκε την επομένη.

Γεννήθηκε στο Ροσάριο της Αργεντινής στις 14 Ιουνίου του 1928, ωστόσο η οικογένεια άλλαζε συχνά τόπο διαμονής εξαιτίας του άσθματος που ταλαιπωρούσε τον Ερνέστο από μικρό. Μια από τις αγαπημένες του συνήθειες ήταν το διάβασμα, ενώ ταυτόχρονα θέλοντας να πολεμήσει όσα η ασθένειά του απαγόρευε να κάνει, ανέπτυξε μεγάλες αθλητικές δραστηριότητες. Ο Τσε σπούδασε Ιατρική το 1947 ενώ το 1950 μαζί με το φίλο του Αλμπέρτο Γρανάδο πάνω σε μια θρυλική μοτοσικλέτα «Νόρτον» ταξιδεύουν στη Χιλή, το Περού, τη Βενεζουέλα, τη Βολιβία, τον Ισημερινό και τον Παναμά.


Μετά την αποφοίτησή του, θα επισκεφθεί ξανά χώρες της Λατινικής Αμερικής, γνωρίζοντας τους κοινωνικούς αγώνες και τις επαναστατικές εξεγέρσεις. Στη συνείδησή του καταγράφονται τα πάντα, ενώ το 1953 πηγαίνοντας στη Γουατεμάλα, θα γνωριστεί με Κουβανούς εξόριστους, συντρόφους του Φιντέλ Κάστρο που είχε φυλακιστεί μετά το κίνημα της 26ης Ιουλίου 1953.


Η γνωριμία του με τον Φιντέλ, το 1955, στάθηκε καθοριστική γι’ αυτόν. Ο Τσε μπαίνει στις κουβανικές επαναστατικές ομάδες, ξεκινά με 82 συντρόφους για την Κούβα το 1956 και τελικά μετά από μάχες κατάφεραν να ανέβουν στα βουνά της Σιέρα Μαέστρα μόνο 12. Η επανάσταση εξαπλώθηκε στο γόνιμο έδαφος της συνείδησης του κουβανέζικου λαού και την 1η Γενάρη 1959 οι επαναστάτες μπαίνουν στην Αβάνα.


Ο Τσε υπηρέτησε την κουβανέζικη επανάσταση με όλες του τις δυνάμεις από όποια θέση κι αν βρέθηκε. Έχοντας συμφωνήσει με τον Φιντέλ Κάστρο από το 1955 κιόλας, ότι θα μπορούσε να φύγει από την Κούβα μετά την επανάσταση, ο Τσε κατευθύνθηκε στη Βολιβία αποσκοπώντας να φουντώσει το επαναστατικό αντιιμπεριαλιστικό κίνημα σε ολόκληρη την Λατινική Αμερική.


Ο Τσε στη Βολιβία  

Δολοφονήθηκε στις 9 Οκτώβρη 1967 στην βολιβιανή ύπαιθρο, από στελέχη του βολιβιανού στρατού και πράκτορες της CIA. Το σώμα του θάφτηκε σε μυστικό τόπο και τελικά η θέση αποκαλύφθηκε 30 χρόνια αργότερα, στις 28 Ιουνίου 1997. Η μυστική ταφή αποκάλυπτε τον τρόμο των εχθρών του λαού μπροστά στην προσωπικότητα του μεγάλου επαναστάτη.

Για τους εργάτες, τους φτωχούς αγρότες, τους νέους, τους αγωνιζόμενους λαούς, ο Τσε δεν είχε «εξαφανιστεί» γιατί σε κάθε τους μάχη, ο Κομαντάντε ήταν πάντα παρών.


Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 53 χρόνων από τη δολοφονία του Τσε, η Κούβα αναμένεται να τιμήσει, όπως κάθε χρόνο, τη μνήμη του σπουδαίου κομμουνιστή επαναστάτη με πληθώρα εκδηλώσεων σε όλη τη χώρα, επίκεντρο των οποίων θα είναι η πόλη της Σάντα Κλάρα όπου βρίσκεται το Μαυσωλείο του Τσε.



πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Μια εβδομάδα μετά την είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα.
Έχει ξεκινήσει η μεγάλη παρέλαση της Βέρμαχτ για την κατάληψη της πρωτεύουσας.
Προορισμός το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη.
Επίδειξη δύναμης από την Βέρμαχτ σε όλη την λεωφόρο από την παραλία έως την πύλη του Αδριανού και τις στήλες του Ολυμπίου Διός.
Ελαφρά τεθωρακισμένα, τανκς, οχήματα, μοτοσικλετιστές με τις γνωστές ΒΜW με το καλάθι και το πολυβόλο και πολλά άλλα.
Ήταν της 2ης Τεθωρακισμένης Μεραρχίας με επικεφαλής τον ανθυπολοχαγό Φριτς Ντίρφλιγκ.
Στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη ήταν ο γερμανός στρατάρχης Wilhelm List ο στρατηγός Κουρτ Στούντεντ και ο αντιστράτηγος (μετά στρατάρχης) Φέρντιναντ Σέρνερ
Στο βάθος διακρίνεται ο Λυκαβηττός και δεξιά στην Νέα Σμύρνη το Ιωσηφόγλειο Ορφανοτροφείο του 1920.

Πηγή φωτογραφίας - WWII Deutschen Wehrmachts, Luftwaffe, Armee aus Griechenland.
© 1η Δημοσίευση και τεκμηρίωση στο διαδίκτυο σήμερα από Δημήτρη Κακίτση.
3 Οκτωβρίου 2020.
Ψηφιακή Επεξεργασία Εικόνας-Έρευνα-Κείμενα-Χρονολόγηση-Τεκμηρίωση περιοχής και κτιρίων : Δημήτρης Κακίτσης.
Μια φωτογραφία από την συλλογή - © Π.Φ.Κ. ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ Δ.Κ.

Παλαιό Φάληρο Καλαμάκι Αναμνήσεις

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Κι όταν θα σε ρωτήσουν:
«Πού χτυπά στους αιώνες, η καρδιά της Ελλάδας;»
Εσύ, δείξε τους το Καστελλόριζο!

Και πές τους για την δόξα, το κλέος, για τους καραβοκύρηδες του, που όργωναν την Μεσόγειο, για τα πλούτη του και για τον πανάρχαιο Ελληνικό πολιτισμό του!

Και πες τους, για τα απέραντα Καστελλορίζικα κτήματα που είχαν οι Καστελλοριζιοί, στην Ελληνική Γη των Μύρων της Λυκίας, ως τον ξεριζωμό του 1922!

Και πές τους για τους μεγάλους Καστελλοριζιούς Ευεργέτες, τους Σαντραπέ, και τόσους άλλους, που μέσα στην μαύρη σκλαβιά, έχτιζαν σχολεία Ελληνικά και μεγαλοπρεπείς Ελληνικούς Χριστιανικούς Ναούς!
Για να κρατήσουν όρθια, το Ελληνικό πνεύμα και την Ελληνική ψυχή των σκλαβωμένων Καστελλοριζιών!

Και πες τους, για την επανάσταση των Καστελλοριζιών στα 1913, ενάντια στον Τούρκο δυνάστη!

Και πές τους, για τον τρίχρονο ξεριζωμό-εξορία, 1942-1945, όλου του πληθυσμού του Καστελλορίζου!

Και πες τους, για την Κυρά της Ρω!

Και πές τους, για τον Καστελλοριζιό ήρωα Νικόλαο Σάββα, που εκτέλεσαν οι Ιταλοί στη Ρόδο!

Και πες τους για τα βάσανα, για τους βομβαρδισμούς, για τις προσφυγιές, τις πίκρες, τις καταστροφές, τους ξεριζωμούς, τις σκλαβιές, τις διώξεις, που υπέστησαν στους αιώνες των αιώνων οι Έλληνες Καστελλοριζιοί, για να απαρνηθούν την Πατρίδα τους!

Κι αυτοί, δεν λύγισαν ποτέ!
Στάθηκαν βράχοι ακλόνητοι πάνω στους βράχους τους, ζούσαν και ανέπνεαν, ζούν και αναπνέουν,
για την δοξασμένη Ελλάδα!

Ακούστε το μικρό βίντεο, μολονότι τελειώνει απρόοπτα! Στην επίσκεψη μου στο Καστελλόριζο τον Ιούλιο, με είδε η κυρία Μαρία που περιεργαζόμουν και φωτογράφιζα το μνημείο των Καστελλοριζιών προσφύγων που πνίγηκαν στο ναυάγιο του Empire Patrol στις 29-9-1945, καθώς επέστρεφαν στη πατρίδα τους, μετά από τρία χρόνια καθολικού ξεριζωμού και εξορίας, όλου του πληθυσμού! Με ρώτησε γιατί ενδιαφερόμουν, μου είπε ότι η ίδια ήταν στο ναυάγιο κι εγώ, άδραξα την ευκαιρία να την μαγνητοσκοπήσω! Η ίδια που ήταν στο ναυάγιο, επέζησε, αλλά έχασε τις δύο μικρότερες αδερφούλες της!

Προσκυνώ τα πάθη σου Λαέ μου!
Και δοξάζω την αδούλωτη Ελληνική ψυχή σου!

Αδούλωτο, υπερήφανο, Ελληνικό Καστελλόριζο!
Για πάντα!🇬🇷

Ευαγγελία Μ. Παναή
Φιλόλογος - Επιχειρηματίας
Παραδείσι Ρόδος
Πλεύση Ελευθερίας Δωδεκανήσου


Ναι. Πέρασαν 65 συναπτά έτη από τα Σεπτεμβριανά, το τρομερό πογκρόμ που οργάνωσε η κυβέρνηση του Αντνάν Μεντερές σε βάρος της Ρωμιοσύνης στην Πόλη, καθώς και ελληνικών-συμμαχικών στόχων στη Σμύρνη το απόγευμα-βράδυ της 6ης Σεπτεμβρίου του 1955. Τα γεγονότα φριχτά, ο απολογισμός αδιανόητος. Η άκρα ταπείνωση. Οι στόχοι που χτυπήθηκαν ήταν περίπου 8.140, μεταξύ των οποίων 72 χριστιανορθόδοξα εκκλησιαστικά συγκροτήματα, 3 κοιμητήρια, 26 σχολεία,11 κλινικές, 3.504 σπίτια, 21 εργοστάσια, 27 φαρμακεία, 4.348 μαγαζιά και 110 ζαχαροπλαστεία … Οι τάφοι που ανοίχτηκαν και συλήθηκαν ξεπερνούν τους 100, οι καταστροφές ή και κλοπές εικόνων κι άλλων πολύτιμων εκκλησιαστικών κειμηλίων ξεπερνούν τις 700, οι βιαιοπραγίες σε βάρος Ρωμιών αμέτρητες, ο διασυρμός ιερέων στις γειτονιές και η καύση Επιταφίων στα προαύλια των εκκλησιών κι άλλα αποτρόπαια περιστατικά που συνέβησαν μέσα σε 7-9 ώρες δεν έχουν προηγούμενο. Επίθεση δέχτηκε και ένας μικρός αριθμός αρμενικών και εβραϊκών περιουσιών, ορισμένες αρμενικές εκκλησίες και μία εβραϊκή συναγωγή.

Η ελληνική κυβέρνηση του βαριά ασθενούντος Αλ. Παπάγου, τον οποίο διαδέχθηκε τον Οκτώβριο του ’55 ο Κ. Καραμανλής, σιώπησε, διότι υπήρξαν έντονες συμμαχικές πιέσεις, ιδίως από τον Αμερικάνο υπουργό Εξωτερικών Τζων Φόστερ Ντάλλες, ο οποίος «κάλεσε και τις δύο πλευρές να επιδείξουν αυτοσυγκράτηση και να συμφιλιωθούν» (!). 

Πέρασαν 65 χρόνια. Η σιωπή δεν είναι ούτε αυτοσυγκράτηση ούτε θετικό βήμα προς τη συμφιλίωση. Φαίνεται να αρχίζουμε να το συνειδητοποιούμε Ακόμα και οι ίδιοι οι Τούρκοι, επιστήμονες, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, έχουν αρχίσει να αναζητούν στοιχεία για να καταλάβουν τι έγινε. Όχι όλοι, βέβαια. Και όχι η επίσημη πλευρά. Μα η ίδια αφόρητη σιωπή εκφράζει και την επίσημη ελληνική πλευρά. Μόνο κάποιο άρθρο ανήμερα, μια αναφορά στην τραγωδία στα διάφορα μέσα –όποιο από αυτά το θυμηθεί, ίσως τώρα με περισσότερη πυκνότητα, λόγω της εξωφρενικής κατάστασης στη Μεσόγειο και των απειλών που εκστομίζουν ο Τούρκος πρόεδρος και οι πέριξ– κι ύστερα επιπίπτει η λήθη. Ούτε η αμερικανική πλευρά έχει μιλήσει μέχρι τώρα. Αφόρητη σιωπή, ένοχη λήθη. Στο έγκλημα της καταστροφής του ελληνισμού, έχει προστεθεί το έγκλημα της πλήρους αποσιώπησης. 

Προσοχή όμως: οι μεγαλόστομες ύβρεις σε βάρος του τουρκικού λαού, οι απαξιωτικές κρίσεις και οι υποτιθέμενες απειλές, τα σαρκαστικά επίθετα, τα ταπεινωτικά θέσφατα (σαν εκείνα που ακούμε τόσο συχνά από διάφορους πομφόλυγες) δεν τιμούν κανέναν, κυρίως αυτούς που τα ξεστομίζουν. Επιπλέον, δεν παρέχουν τίποτα θετικό. Ούτε βέβαια η εκδικητική διάθεση και τα θούρια. Τίποτα από αυτά δεν έχει ουσιαστικό αντίκρισμα – εκτός από στιγμιαία αύξηση της τηλεθέασης, της ψηφοθηρίας, των εφήμερων οπαδών, των καφενόβιων θαυμαστών του κάθε φωνακλά. 

Πρέπει όμως να μάθουμε. Για να καταλάβουμε. Εξήντα πέντε χρόνια μετά τα Σεπτεμβριανά, πρέπει να ξαναδούμε την υπόθεση από όλες τις άμεσα εμπλεκόμενες πλευρές. Την Τουρκία, την Ελλάδα και την Κύπρο, τη Μεγάλη Βρετανία και τις ΗΠΑ.
Το πληρέστερο μελέτημα με λεπτομερή στοιχεία και εξαντλητική αρχειακή έρευνα σχετικά με την οργανωμένη επίθεση στο εμπορικό κέντρο του Πέρα, σε όλες τις χριστιανικές συνοικίες της Πόλης, τους βανδαλισμούς και τις καταστροφές των ορθοδόξων εκκλησιών είναι του αείμνηστου καθηγητή Σπύρου Βρυώνη, «Ο μηχανισμός της καταστροφής. Το τουρκικό πογκρόμ της 6ης - 7ης Σεπτεμβρίου 1955 και ο αφανισμός της ελληνικής κοινότητας της Κωνσταντινούπολης» (εκδόσεις Εστία, Αθήνα 2007) το οποίο είχε κυκλοφορήσει το 2005 στα αγγλικά με τίτλο: ‘The Mechanism of Catastrophe: The Turkish Pogrom of September 6–7, 1955, and the Destruction of the Greek Community of Istanbul’. Και μόνο την Εισαγωγή των 40 σελίδων να διαβάσει κανείς, αντιλαμβάνεται πάρα πολλά.
Από τις εκδόσεις της Εστίας κυκλοφόρησε στα ελληνικά το 2006 (μεταφρασμένο από τα γερμανικά) και το πολύ ενδιαφέρον μελέτημα της ιστορικού Ντιλέκ Γκιουβέν, «Εθνικισμός, κοινωνικές μεταβολές και μειονότητες. Τα επεισόδια εναντίον των μη Μουσουλμάνων της Τουρκίας (6/7 Σεπτεμβρίου 1955)». Υπό μορφή μυθιστορήματος, αλλά με πάρα πολλά τεκμηριωμένα στοιχεία και συγκλονιστικές περιγραφές, κυκλοφορεί και το εξαιρετικό βιβλίο του Θωμά Κοροβίνη «’55» (εκδόσεις Άγρα, Αθήνα 2013). Διαβάζεται απνευστί.
Ο Κωνσταντίνος Τσιτσελίκης, με το τεκμηριωμένο μελέτημα: «Τα βακούφια των ελληνορθόδοξων κοινοτήτων στον ευρωπαϊκό δρόμο της Τουρκίας» (εκδόσεις Βιβλιόραμα, Αθήνα 2011), κάλυψε σε μεγάλο βαθμό ένα τεράστιο κενό στην ελληνική βιβλιογραφία και στις γνώσεις μας γύρω από τη Ρωμιοσύνη του 20ού και των αρχών του 21ου αιώνα.
[Το κεφάλι της κόρης του 5ου π.Χ. αιώνα είναι από τις Συρακούσες και εκτίθεται στο Museo Regionale Paolo Orsi των Συρακουσών στη Σικελία. Θέλοντας να αποφύγουμε το πολυδημοσιευμένο και μοναδικό φωτ υλικό του Κωνσταντινουπολίτη φωτογράφου Δημήτρη Καλούμενου από τα Σεπτεμβριανά, γιατί δεν θέλουμε να προκαλέσουμε οργή και αποτροπιασμό, επιλέξαμε αυτό το τραγικό γλυπτό επειδή αποτυπώνει με τον δικό του τρόπο την «τρίτη Άλωση» όπως την αποκάλεσαν.] 

>>>>>>>>>> Δείτε και τη δημοσίευση που είχαμε κάνει στην Ιστοσελίδα μας το 2015 (κάθε χρόνο δημοσιεύουμε κάτι για αυτή την αποτρόπαιη ιστορία). Εκεί θα βρείτε και μία παραπομπή στο Αρχείο μας και μπορείτε να συνδεθείτε απευθείας με το αφιέρωμα που είχε κάνει για τα Σεπτεμβριανά το ένθετο «Επτά Ημέρες» της εφημερίδας «Η Καθημερινής της Κυριακής» στις 10 Σεπτ. του 1995. Μα ίσως κάποιοι να αναρωτηθούν σε τι χρησιμεύουν όλα αυτά τα παρελθόντα, αφού δεν γίνεται τίποτα. Πικρά και πικρόχολα. Ναι.
https://www.apan.gr/gr/component/k2/item/1338-1955-2015


πηγή
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Οι τυραννίες γκρεμίζονται με αγώνες / 
της Λευτεριάς το παραμύθι με αίμα γράφεται».
Αλέκος Παναγούλης

Ηταν σαν σήμερα το 1968 που ο Αλέκος Παναγούλης κρυμμένος στους λόφους στο Λαγονήσι, πυροδότησε εκρηκτικό μηχανισμό σε μια προσπάθεια να εκτελέσει τον δικτάτορα Γιώργο Παπαδόπουλο, ανατινάζοντας το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε.

Η προσπάθεια του αποτυγχάνει. Συλλαμβάνεται, καταδικάζεται σε θάνατο, φυλακίζεται και βασανίστηκε με απίστευτη αγριότητα χωρίς ποτέ να λυγίσει. Είναι αναμφισβήτητα ένας ήρωας της νεότερης Ελλάδας.

Γράφει ο ίδιος:

«Απομόνωση – Ιούνιος 1971. Μου είχανε αφαιρέσει τα πάντα. Δεν είχα ούτε ένα μολύβι ούτε λίγο χαρτί. Ούτε ένα βιβλίο ή μια εφημερίδα. Με αίμα ζωγράφιζα στους τοίχους του τάφου μου την αηδία μου για τη Χούντα, την οργή μου και την απόφαση για συνέχιση του αγώνα. Αυτές οι γραμμένες με αίμα λέξεις ήταν πραγματικά ζωγραφιές που “ομόρφαιναν” το κελί μου. Ήταν μια συντροφιά, που όταν την σκότωναν, εγώ την ανάσταινα με καινούργιο αίμα».



Οι βασανιστές του, έβγαλαν πάνω του μια απίστευτη σκληρότητα, εξαντλώντας όλη τη βαναυσότητα και την αρρωστημένη φαντασία τους καθημερινά.
Ο Παναγούλης κατάφερε να αντέξει, χωρίς ποτέ να κατονομάσει, να προδώσει, να λυγίσει ή να ζητήσει χάρη, αλλά και χωρίς να χάσει τα λογικά του.

Μέσα σε αυτό τον εφιάλτη, η ποίηση ήταν διέξοδος, ήταν ο τρόπος να γλιτώσει τον ψυχικό βιασμό, την τρέλα, να επιβεβαιώσει ότι υπάρχει. Τα καλύτερα ποιήματά του γράφονται στον τοίχο του κελιού, στις φυλακές του Μπογατίου. «Ένα σπιρτόξυλο για πέννα / αίμα χυμένο στο πάτωμα για μελάνι / το ξεχασμένο περιτύλιγμα της γάζας για χαρτί. / Μα τι να γράψω; / Τη διεύθυνσή μου μονάχα ίσως προφτάσω. / Παράξενο και πήζει το μελάνι / Μέσ’ από φυλακή σας γράφω / στην Ελλάδα».

Περνάει 4 ½ χρόνια «εντοιχισμένος» μέσα σε ένα κελί-τάφο, κάνει 3 απόπειρες να δραπετεύσει, 37 απεργίες πείνας με τη μεγαλύτερη να κρατά 47 μέρες, και γράφει πραγματικά διαμάντια, μια ολόκληρη σειρά βιωματικών και αγωνιστικών στίχων, το χιλιοτραγουδισμένο «Πάλης ξεκίνημα», ποιήματα που αν τα διαβάσεις δεν τα ξεχνάς ποτέ.

«Η πολιτική είναι καθήκον, η ποίηση είναι ανάγκη», λέει ο ίδιος προσπαθώντας να εξηγήσει πώς και γιατί έγραψε τους στίχους του. Μόνιμα χειροδέσμιος, αλλά μ’ ανυπότακτο νου, εξακολουθούσε να πιστεύει στον άνθρωπο και στη ζωή. «Θέλω να προσευχηθώ / με την ίδια δύναμη που θέλω να βλαστημήσω. / Θέλω να τιμωρήσω / με την ίδια δύναμη που θέλω να συγχωρήσω. (…) Θέλω να νικήσω / αφού δεν μπορώ να νικηθώ».

Ο Παναγούλης αναμετρήθηκε με τους τυράννους σ’ έναν αγώνα μέχρι τέλους. Στεκόταν μπροστά τους καταβεβλημένος, αιμόφυρτος, μα ήταν αυτός ο νικητής.
Οι διώκτες του το γνώριζαν, ο Παναγούλης δεν ήταν ελέγξιμος, δεν ήταν προβλέψιμος. Εκεί που περιμέναν να ζητήσει χάρη, αυτός τους προκαλούσε να τον σκοτώσουν, εκεί που ήταν σίγουροι πως θα λυγίσει, αυτός γελούσε και τους έβριζε, εκεί που ο Ιωαννίδης τον απειλούσε «εγώ θα σε ντουφεκίσω», εκείνος του απαντούσε «δεν έχεις αρχίδια».




Ο Παναγούλης εξόργισε τους εχθρούς του όσο κανένας. Είχε όσα δεν θα μπορούσαν να έχουν ποτέ. Ήταν έτοιμος να πεθάνει για τις ιδέες του ανά πάσα στιγμή. Έξω από κάθε στεγανό, μπορούσε να υπερασπιστεί με τόση θέρμη τη ζωή την ίδια στιγμή που την απαρνιόταν, μπορούσε να βγει από τη φυλακή και να ζήσει έναν φλογερό έρωτα λες και τα χρόνια που πέρασε στην κόλαση δεν του αφήσαν κανένα σημάδι.

Τον Παναγούλη δεν μπόρεσε να τον οικειοποιηθεί κανένα κόμμα, στα χρόνια της Μεταπολίτευσης συγκρούστηκε ταυτόχρονα με όλες τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας, η ακεραιότητά του δεν χωρούσε σε κομματικούς σχηματισμούς. Ίσως γι’ αυτό δεν τιμήθηκε όσο θα περίμενε κανείς. Η επιμονή του να φέρει στο φως τους απόρρητους φακέλους της ΕΣΑ ενοχλούσε πολλούς, όσο και αυτή η ακραία του στάση από έναν άνθρωπο του κεντρώου χώρου.

Ο Παναγούλης πέθανε. 40 χρόνια μετά το θάνατό του, έχουμε τις πράξεις και τα λόγια του, ένα διαρκές κάλεσμα στις πιο υψηλές ανθρώπινες αξίες. «Μη κλαις για μένα / ας ξέρεις πως πεθαίνω / να με βοηθήσεις δεν μπορείς. / Μα δες εκείνο το λουλούδι / για κείνο που μαραίνεται σου λέω. / Να το ποτίσεις».

Κι ίσως, απ’ όλα του τα ποιήματα, το πιο συγκλονιστικό να είναι η απολογία του στο Έκτακτο Στρατοδικείο, στις 8 Νοεμβρίου 1968. «Δεν έχει σημασίαν ότι ημείς απετύχαμεν. Άλλοι έρχονται μετά από εμάς. Δεν υποχωρώ διότι γνωρίζω ότι το ωραιότερον κύκνειον άσμα οιουδήποτε πραγματικού αγωνιστού είναι ο επιθανάτιος ρόγχος προ του εκτελεστικού αποσπάσματος, παρά ενώπιον μιας τυραννίας, και αυτήν την θέσιν αποδέχομαι».




ΜΠΟΓΙΑ

Ζωντάνεψα τους τοίχους
φωνή τους έδωσα
πιο φιλική να γίνουν συντροφιά.
Κι οι δεσμοφύλακες ζητούσαν
να μάθουνε πού βρήκα την μπογιά.

Οι τοίχοι του κελιού
το μυστικό το κράτησαν.
Κι οι μισθοφόροι ψάξανε παντού
όμως μπογιά δεν βρήκαν.

Γιατί στιγμή δεν σκέφτηκαν
στις φλέβες μου να ψάξουν.

***

Αλέξανδρος Παναγούλης (2 Ιουλίου 1939 – 1 Μαΐου 1976) πολιτικός και ποιητής

Ηγετικό στέλεχος της Ένωσης Κέντρου σε νεαρή ηλικία. Ενεργή πολιτική δράση.

1967 – Λιποταξία από τη μονάδα που υπηρετεί. Δημιουργία της οργάνωσης Ελληνική Αντίσταση.

13 Αυγούστου του 1968 – Αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του Παπαδόπουλου. Σύλληψη και έναρξη βασανιστηρίων.

3 Νοέμβριου του 1968 – Καταδίκη δις εις θάνατον. Η ποινή δεν εκτελέστηκε μετά από τον ξεσηκωμό της διεθνούς κοινής γνώμης υπέρ του.

1973 – Έξοδος από τη φυλακή με την γενική αμνηστία. Συνάντηση με την Οριάνα Φαλάτσι, ερωτική σχέση. Διαφυγή στην Ιταλία. Έκδοση των ποιημάτων του σε δίγλωσσες εκδόσεις.

1974 – Πτώση της Χούντας, επιστροφή στην Ελλάδα. Βουλευτής Αθήνας με την Ένωση Κέντρου. Μάρτυρας στις δίκες των βασανιστών. Έρευνα για τα αρχεία της ΕΣΑ. Ανεξαρτητοποίηση από την Ένωση Κέντρου.

1η Μαΐου 1976 – Σκοτώνεται σε αμφιλεγόμενο τροχαίο, λίγο πριν από την δημοσιοποίηση των αρχείων της ΕΣΑ.

Στοιχεία για την ανάρτησή μας αντλήσαμε από δημοσίευμα του περιοδικού Hot Doc History
πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Πόσων ετών ήταν η Παναγία όταν άφησε τη γη; Ποια ήταν η ζωή της; Γιατί δεν βρέθηκε ποτέ το σώμα Της; Αυτές είναι τρείς βασικές ερωτήσεις τις απαντήσεις των οποίων γνωρίζουν λίγοι. Η Μαριάμ όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, πριν εξελληνιστεί σε Μαρία, ήταν η μονάκριβη κόρη ενός ηλικιωμένου ζευγαριού, της Άννας και του Ιωακείμ.

Όλη τους την ζωή πάλευαν να αποκτήσουν ένα παιδί όμως δεν είχαν σταθεί τυχεροί. Αντίθετα ζούσαν σε καθεστώς κοινωνικής απομόνωσης, αφού οι άτεκνοι εκείνη της εποχή θεωρούνταν λίγο έως πολλοί καταραμένοι ή όχι ευλογημένοι από τον Θεό.

Κατά την παράδοση η Αγία Άννα προσευχήθηκε στον Θεό δηλώνοντας πως αν της χάριζε ένα παιδί θα το αφιέρωνε σε Εκείνον. Λίγες μέρες μετά, ο αρχάγγελος Γαβριήλ επισκέφθηκε το ζευγάρι και τους ενημέρωσε πως οι προσπάθειες τους θα έχουν αποτέλεσμα και το παιδί τους θα είναι φορέας μιας ξεχωριστής αποστολής.

Παρά το προχωρημένο της ηλικίας του ζευγαριού, τα λόγια του αγγέλου βγήκαν αληθινά και γέννησαν ένα όμορφο κορίτσι.

Της έδωσαν το όνομα Μαριάμ, το οποίο σημαίνει βασίλισσα, κυρία αλλά και ελπίδα.

Όταν η Μαριάμ έγινε τριών ετών, οι γονείς της, τήρησαν την υπόσχεση τους και την οδήγησαν το Ναό όπου την παρέλαβε ένας ιερέας ο οποίος δεν ήταν άλλος από τον Προφήτη Ζαχαρία, τον πατέρα του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου.

Η Παναγία έζησε 12 χρόνια στο Ναό, στα Άγια των Αγίων. Κατά τη διδασκαλία της Εκκλησίας αυτός που της έφερνε καθημερινά τροφή ήταν ο ίδιος ο Αρχάγγελος Γαβριήλ.

Όταν ήρθε η ώρα να βγει από τον Ναό, οι ιερείς αποφάσισαν να την δώσουν σε κάποια οικογένεια, δεδομένου πως οι γονείς της είχαν ήδη φύγει από τη ζωή.

Τότε, γνωρίζοντες κατά την παράδοση, την ειδική αποστολή της Μαριάμ, βρήκαν έναν μεγάλο σε ηλικία άνδρα, τον Ιωσήφ, ο οποίος ήταν χήρος και πατέρας τριών παιδιών.

Τέσσερις μήνες έμεινε κοντά στον Ιωσήφ η Μαριάμ μέχρι να ξεκινήσει πλέον το θεϊκό σχέδιο.

Στη Ναζαρέτ όπου ζουσε την επισκέφθηκε ξανά ο Γαβριήλ όπου της είπε το ιστορικό: «Χαίρε κεχαριτωμένη• ο Κύριος μετά σου». Τότε έμαθε και η ίδια ποια ήταν η αποστολή της την οποία αποδέχτηκε με χαρά.

Λίγους μήνες αργότερα ο Ιησούς γεννήθηκε και η μητέρα του ήταν πάντοτε κοντά του, ακόμη και την στιγμή της Σταύρωσης.

Από το βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων γνωρίζουμε ότι η Παναγία παρέμεινε κοντά τους μέχρι την ημέρα της Πεντηκοστής.

Η τελευταία συνάντηση με τον αρχάγγελο που την συντρόφευε από τα τρια της χρόνια, έγινε τρεις μέρες πριν την κοίμησή Της.

Τότε ο Γαβριήλ την ενημέρωσε ότι πλέον ήρθε η ώρα, δίνοντας της μεγάλη χαρά αφού θα έβλεπε ξανά το παιδί Της. Η παράδοση αναφέρει ότι την τρίτη ήμερα από την εμφάνιση του αγγέλου, λίγο πριν κοιμηθεί η Θεοτόκος, οι Απόστολοι δεν ήταν όλοι στα Ιεροσόλυμα, αλλά σε μακρινούς τόπους όπου κήρυτταν το Ευαγγέλιο.

Τότε, ξαφνικά νεφέλη τους άρπαξε και τους έφερε όλους μπροστά στο κρεβάτι, όπου ήταν ξαπλωμένη η Θεοτόκος και περίμενε την κοίμηση Της. Μαζί δε με τους Αποστόλους ήλθε και ο Διονύσιος Aρεοπαγίτης, ο Άγιος Ιερόθεος ο διδάσκαλος του Διονυσίου, ο Απόστολος Τιμόθεος, και άλλοι.

Η ιστορία της Τίμιας Ζώνης της Παναγίας

Όταν εκοιμήθη, με ψαλμούς και ύμνους την τοποθέτησαν στο μνήμα της στη Γεσθημανή. Ο μοναδικός που δεν ήταν παρών στο γεγονός ήταν ο Απόστολος Θωμάς.

Λέει η παράδοση πως όταν η νεφέλη, το σύννεφο δηλαδή, μετέφερε τον Θωμά στη Γεσθημανή συνάντησε την Θεοτόκο την στιγμή της ανόδου Της στον ουρανό.

Εκείνη του χάρισε την ζώνη Της για να μπορεί να αποδείξει την συνάντησή τους.

Όταν ο Θωμάς πήγε και εξιστόρησε το γεγονός στους υπόλοιπους Αποστόλους, άνοιξαν τον τάφο και είδαν πως το σώμα έλειπε.

Η ηλικία της Παναγίας όταν κοιμήθηκε

Η Παναγία όταν μπήκε στο Ναό ήταν τριών ετών. Έμεινε στο ιερό δώδεκα χρόνια. Τρείς μήνες αφού βγήκε από το ιερό μέχρι τον Ευαγγελισμό και εννέα μήνες κυοφορία, δεκαέξι ετών γεννά τον Χριστό. Έζησε με τον Χριστό τριάντα δύο χρόνους, άρα 48 ετών ζει την Σταύρωση, την Ανάσταση και την Ανάληψή Του. Έζησε μετά απ’ την Πεντηκοστή άλλα έντεκα χρόνια και εκοιμήθη στη Γεσθημανή.

Ήταν 59 ετών.


πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Μια απ’ της πιο γνωστές σκευωρίες της ιστορίας που είχε θύματα της τους Ιταλούς αναρχικούς Νίκολα Σάκο και Μπαρτολομέο Βαντσέτι, ρίχνει αυλαία σαν σήμερα στις 14/7/1921 με την καταδίκη τους σε θάνατο από δικαστήριο των ΗΠΑ.

Ο πραγματικός λόγος της σύλληψης των δυο εργατών δεν ήταν άλλος από το γεγονός ότι είχαν «είχαν κόκκινες δραστηριότητες και έπρεπε να πεθάνουν»! Αυτό ήταν το σκεπτικό της θανατικής απόφασης με το οποίο οι Σάκο – Βαντσέτι οδηγήθηκαν στην εκτέλεση.

Τηλεγραφικά η ιστορία, με περισσότερες λεπτομέρειες στις παραπομπές μας.

Στις 15 Απριλίου του 1920 δυο άντρες ληστεύουν και δολοφονούν τον ταμία και έναν φρουρό του εργοστασίου κατασκευής παπουτσιών Slatter and Morrill, αποσπώντας $15.776.

Τρεις εβδομάδες αργότερα οι Iταλοί μετανάστες και διακεκριμένοι αναρχικοί Nicola Sacco και Bartolomeo Vanzetti, (οι οποίοι ασπαζόταν τις αντιλήψεις του γνωστού Ιταλού αναρχικού Luigi Galleani, περί αναγκαιότητας της επαναστατικής βίας) κατηγορούνται και συλλαμβάνονται για το έγκλημα, παρά τις ανύπαρκτες αποδείξεις εναντίον τους.



Μετά από μια δίκη παρωδία επτά εβδομάδων, οι Sacco και Vanzetti κρίνονται ένοχοι, για φόνο και καταδικάζονται σε θάνατο.
Επτά χρόνια αργότερα, μετά από πολυπληθείς εφέσεις και την τεράστια δημόσια κατακραυγή, εκτελούνται αμφότεροι για τα «εγκλήματά τους».

Οι Σάκο και Βαντσέτι ήταν κομμάτι του μεγάλου μεταναστευτικού κύματος του τέλους του 19ου- αρχών του 20 αιώνα, που μέσα σε ελάχιστα χρόνια γέμισε την Αμερική με εκατομμύρια απελπισμένους, που αναζητούσαν τη Γη της Επαγγελίας.
Ηταν μέσα σε εκείνους που είδαν τον εαυτό τους όχι σαν μελλοντικούς πλούσιους στη Γη της ευκαιρίας, αλλά σαν ανθρώπους που πάλευαν πλάι και μαζί με όλους τους εργάτες που γνώριζαν την άγρια εκμετάλλευση, για το μεγάλο όνειρο της κοινωνικής απελευθέρωσης.
Για το όνειρο ενός κόσμου καλύτερου, χωρίς δεσμά και χωρίς καταπίεση κάθε είδους.



Tο trailer της ταινίας "Sacco e Vazetti" που σκηνοθέτησε το 1971 ο Τζουλιάνο Μοντάλντο και έκανε φοβερή εντύπωση όταν κυκλοφόρησε.


Υ.Γ: Γράφοντας αυτές τις γραμμές, αναρωτιέται κανείς: Τι έχει αλλάξει απ' αυτή την εποχή σήμερα στις ΗΠΑ; Η θανατική ποινή υπάρχει ακόμη στην Αμερική, ενώ όποιος διαβάσει αυτή μας την ανάρτηση βλέπει ότι ο ρατσισμός και η ξενοφοβία επεκτείνονται, σ αυτή την χώρα κάτι που στοιχίζει την ζωή εκατοντάδων ανθρώπων που ανήκουν σε μειονότητες κάθε χρόνο.
πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου