Articles by "Σαν σήμερα"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σαν σήμερα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Kwnstantinos Ziazias

Mια συγκλονιστική ιστορία του πικρού καυτού καλοκαιριού του 1974.

Η Κυρά Φροσύνη της Λαπήθου – Μία ηρωίδα Ελληνίδα μάνα, που οι Τούρκοι την βασάνισαν ανελέητα.
Είναι η ηρωίδα Ευφροσύνη που με αυτοθυσία και κίνδυνο της ζωής της περιποιήθηκε και φρόντισε τους 12 έφεδρους στρατιώτες που εγκλωβίστηκαν στη Λάπηθο κατά την εισβολή των Τούρκων το 1974 και την κατάληψη της κωμόπολης στις 06/08/1974.

"Η ΚΥΡΑ ΤΗΣ ΛΑΠΗΘΟΥ" είναι η συμπύκνωση του δράματος του Ελληνισμού του 1974. Όλη η βαρβαρότητα του τούρκου επιδρομέα και κατακτητή, όλος ο πόνος και το δάκρυ ενός λαού, ενός Έθνους... όλη η αλήθεια για τη δήθεν "ειρηνευτική επιχείρηση" του Αττίλα... όλο το μεγαλείο και η δύναμη της ελληνικής ψυχής που ακόμη και στα πιο δύσκολα ξέρει, μπορεί και θέλει να αγωνίζεται... γιατί δικαιούται και διεκδικεί την ελπίδα...
KYΠΡΟΣ 6 Αυγούστου 1974: "Την έγδυσαν, την έδεσαν πίσω από ένα τζιπ και την έσερναν για να μαρτυρήσει που έκρυβε τους στρατιώτες"

Στη μάχη της Λαπήθου στις 6 Αυγούστου 1974, 12 στρατιώτες αποκόπηκαν και έμειναν εγκλωβισμένοι πίσω από τις εχθρικές γραμμές. Αυτούς τους στρατιώτες εντόπισε η 74χρονη τότε Ευφροσύνη Προεστού. Τους έκρυψε σε μια μικρή σπηλιά δίπλα στο σπίτι της και τους φρόντιζε για έναν ολόκληρο μήνα κάτω από τα βλέμματα των πολυάριθμων Τούρκων που βρίσκονταν ήδη μέσα στη Λάπηθο. Οι Τούρκοι την υποψιάστηκαν και άρχισαν να την ανακρίνουν. Υπέστη φρικτά βασανιστήρια.
Πέρα από τους άγριους ξυλοδαρμούς στο Κάστρο της Κερύνειας, τους τεχνητούς πνιγμούς στην θάλασσα, τα βάναυσα κτυπήματα με το κομμένο σχοινί της καμπάνας, το οποίο έκοψαν κι έδεσαν κόμπους για να είναι πιο επώδυνα τα πλήγματα, η πιο εξευτελιστική δοκιμασία που την υπέβαλαν, ήταν η βασανιστική διαπόμπευση στους δρόμους της Λαπήθου: Την έγδυσαν, την έδεσαν πίσω από ένα στρατιωτικό τζιπ και την έσερναν στην άσφαλτο μέχρι που το δέρμα της από τις πληγές έγινε κατακόκκινο από τα αίματα… Κι όμως η κυρά της Λαπήθου άντεξε. Της έβγαλαν τον σταυρό από το λαιμό και της ζητούσαν να τον φτύσει. Η αλύγιστη Κυρά δεν έσπασε και δεν αποκάλυψε ποτέ που έκρυβε τα παιδιά της. Παρά τον διασυρμό, δεν της πήραν ούτε μια λέξη από το στόμα της. ΔΕΝ ΠΡΟΔΩΣΕ !!!!!!!!Τα παλικάρια σώθηκαν και η Ευφροσύνη εκδιώχθηκε από τη Λάπηθο.

Η Κυρά και τα 12 παλικάρια της επέζησαν. Οι στρατιώτες που γλίτωσε την είχαν σαν δεύτερη μητέρα τους, σαν προστάτιδα Παναγιά. Ήταν η πρώτη που φιλούσε τα στέφανα τους όταν παντρεύονταν. Την φιλοξενούσαν εκ περιτροπής στα σπίτια τους για μερικές εβδομάδες ο καθένας. Κι όταν απεβίωσε το 1993 σε ηλικία 90 ετών, οι 12 στρατιώτες, τα παιδιά της, έστησαν την προτομή της μπροστά στο οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας, για να ατενίζει τον σκλαβωμένο Πενταδάκτυλο. «Το ότι ζούμε σήμερα, το χρωστάμε στην κυρά Φροσύνη», λένε.

Η Κυρία Ευφροσύνη αρνιόταν πεισματικά να δώσει συνέντευξη για πολλά χρόνια κι όταν επιτέλους δέχτηκε, η τελευταία φράση της ήταν: «Εγώ ότι έκαμα, το έκαμα για να έχω ένα καλό απέναντι στον Θεό και στην Πατρίδα !»

Επάξια πήρε τον τίτλο ευγνωμοσύνης "Η Κυρά τής Λαπήθου".

Ζωή Κωνσταντοπούλου - Zoe Konstantopoulou

Σήμερα το πρωί παρευρέθηκα στην Εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Μάτι, για το Μνημόσυνο των 4 ετών από την τραγωδία. Κοντά στους ανθρώπους που θρηνούν τους δικούς τους, που έφυγαν τόσο άδικα κι απάνθρωπα. Κοντά στους ανθρώπους που κουβαλούν και ζουν 4 χρόνια με τα τραύματα, ορατά κι αόρατα.
Με συγκλόνισε ο σιωπηλός τους πόνος κι αυτή η αδάμαστη αξιοπρέπεια.

Αλλά και το φοβερό αίσθημα της αδικίας που ξέσπασε σε βροντερό χειροκρότημα όταν ο ιερέας του ναού είπε εκείνο που όλοι σκέφτηκαν, όταν μπήκαν στην εκκλησία οι «Επίσημοι», εκπρόσωποι της Κυβέρνησης και της Περιφέρειας, λίγα δευτερόλεπτα πριν τελειώσει το Μνημόσυνο, περπατώντας κορδωμένοι για να σταθούν μπροστά, συνοδευόμενοι από φωτογράφους: «Σήμερα είναι η μέρα που θυμόμαστε τους νεκρούς, όχι που ερχόμαστε για να φωτογραφηθούμε, καμαρώνοντας για το εντός εισαγωγικών «πλημμέλημα», που μας είπανε ότι ήταν».

Αυτά ήταν τα λόγια του παπά. Κι ο κόσμος ξέσπασε σε ασυγκράτητα χειροκροτήματα, δάκρυα και αναφιλητά.

Γιατί, όσο κι αν μερικοί νομίζουν ότι το έγκλημα μπορεί να κουκουλωθεί κι η Επέτειος να γίνει αφορμή για δημόσιες σχέσεις και πολιτικαντισμούς, ο πόνος των ανθρώπων κι η αξιοπρέπειά τους είναι που δεν θα επιτρέψουν το έγκλημα να θαφτεί ούτε να ξεχαστεί.
Προσωπικά θα είμαι στο πλευρό τους, ανθρώπινα και νομικά, με όλες μου τις δυνάμεις, όπως έπραξα απ´την πρώτη στιγμή, καταθέτοντας μήνυση για ανθρωποκτονία κατά συρροή, έκθεση σε βαθμό κακουργήματος, αλλά και για όλα τα αδικήματα παράβασης καθήκοντος, συγκάλυψης και υπόθαλψης, υποβάλλοντας πάμπολλα αποδεικτικά στοιχεία.

Το πρόσφατο βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών Αθηνών με το οποίο επιχειρείται να μην ελεγχθούν τα κακουργήματα αλλά και οι ευθύνες πολλών, ασφαλώς και δεν κλείνει την υπόθεση.
Ούτε και θα μείνει αναπάντητο.

Αυτό που συνέβη στο Μάτι, στη Ραφήνα, στον Ν.Βουτζά πριν 4 χρόνια δεν ήταν ατύχημα. Ήταν έγκλημα και ασφαλώς και κακούργημα. Για τις ψυχές των ανθρώπων που έφυγαν, αλλά και για εκείνους που έμειναν, είναι επιτακτικό να υπάρξει λογοδοσία. Και τιμωρία.
ΖΚ









Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Με σημερινή παρέμβασή της, η Επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας και πρώην Πρόεδρος της Βουλής, Ζωή Κωνσταντοπούλου, μιλά για το ΟΧΙ του ελληνικού λαού στις 5 Ιουλίου του 2015 ως μια ιστορική στιγμή αντίστασης ενός μικρού αλλά γενναίου λαού και εκφράζει τη βεβαιότητα ότι η ημέρα αυτή θα βρει κάποτε τη θέση της στην ιστορία. Αυτό, όπως γράφει, «είναι υπόθεση του μέλλοντος κι όχι του παρελθόντος. Είναι υπόθεση δική μας, ήδη στο παρόν».

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου συνόδευσε το κείμενό της με τις δηλώσεις που έκανε ως Πρόεδρος της Βουλής μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων του Δημοψηφίσματος και με μια σημείωση: «Δεν θα άλλαζα ούτε λέξη. Οι λαοί είναι πιο δυνατοί από τα σχέδια εξουθένωσης και εξαΰλωσής τους.»

Υπενθυμίζεται ότι η Ζωή Κωνσταντοπούλου είχε επιλέξει την πρώτη επέτειο του Δημοψηφίσματος ως ημέρα κατάθεσης της Ιδρυτικής Διακήρυξης της Πλεύσης Ελευθερίας στον Άρειο Πάγο, που σηματοδότησε και την επίσημη συγκρότηση του Κόμματος-Κινήματος.

Ακολουθεί ολόκληρη η σημερινή παρέμβαση της Ζωής Κωνσταντοπούλου:

«5 ΙΟΥΛΙΟΥ 2015-5 ΙΟΥΛΙΟΥ 2022: Να μην ξεχάσουμε την Ιστορία μας. Και να μην αφήσουμε να ξεχαστεί.

Το Δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου του 2015 ήταν μία ιστορική στιγμή στην πορεία του λαού μας και στις ζωές μας. Ήταν η ημέρα που οι Έλληνες και οι Ελληνίδες ψήφισαν ΟΧΙ στους εκβιασμούς και στα τελεσίγραφα, σε συντριπτική πλειοψηφία 61,3%, με τις τράπεζες κλειστές, με την προπαγάνδα να δίνει και να παίρνει, με τους δανειστές να απειλούν και να τρομοκρατούν. Ήταν η ημέρα που οι απλοί πολίτες ΑΡΝΗΘΗΚΑΝ να υποκύψουν και να παραιτηθούν. ΑΡΝΗΘΗΚΑΝ να προδώσουν τον εαυτό τους, την αξιοπρέπειά τους και την Ιστορία του λαού μας. Ενός λαού μικρού, αλλά γενναίου, ενός λαού που έχει γράψει Ιστορία με την Επανάστασή του, την Αντίστασή του, τους Δημοκρατικούς Αγώνες του.

Παρακολουθώ και σήμερα κι όλες αυτές τις μέρες την εκστρατεία που γίνεται να σβηστεί αυτό το ΟΧΙ. Το ΟΧΙ του λαού. Να παρουσιαστεί ως μέρος μιας πλάνης, μιας απάτης. Να πεισθούν οι πολίτες ότι το ΟΧΙ ήταν λάθος, ήταν ψεύτικο κι ασυνείδητο, κι ότι θα μας οδηγούσε στην καταστροφή.

Το ΟΧΙ ήταν αληθινό, πραγματικό και χειροπιαστό. Βγήκε από την ψυχή των ανθρώπων, που μπορεί να έτρεμε το φυλλοκάρδι τους, αλλά, αντιμέτωποι μόνον με τη συνείδησή τους την ώρα της κάλπης, δεν θέλησαν να σκύψουν το κεφάλι. Θέλησαν και επέμειναν να ελπίσουν, να διεκδικήσουν, να παλέψουν. Θέλησαν να κληροδοτήσουν στα παιδιά τους περηφάνια. Η απάτη, η προδοσία είναι έργα των Κυβερνώντων, κι όχι του λαού.

Τι θα γινόταν αν η Κυβέρνηση Τσίπρα σεβόταν και εφάρμοζε την δεσμευτική δημοκρατική εντολή του Δημοψηφίσματος; Πιστεύω ακράδαντα ότι θα μπορούσε να έχει αλλάξει η Ιστορία της Ανθρωπότητας. Οι λαοί κι οι πολίτες όλου του κόσμου κοιτούσαν τότε την Ελλάδα με ελπίδα, προσδοκία, προσμονή. Και στο διεθνές στερέωμα υπήρχαν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη άνθρωποι, κινήματα, διανοούμενοι, προσωπικότητες, συλλογικότητες, έτοιμοι κι έτοιμες να στηρίξουν τους Έλληνες που οι δανειστές προσπαθούσαν να τους στραγγαλίσουν. Κι οι Έλληνες αντιστέκονταν κι ενέπνεαν κι άλλους να αντισταθούν. Διεκδικώντας Αξιοπρέπεια, Ελευθερία, Δημοκρατία, Ανεξαρτησία, Δικαιοσύνη, σεβασμό στα αδιαπραγμάτευτα δικαιώματά τους, προστασία της δημόσιας περιουσίας, του πλούτου της χώρας μας, και της ιδιοκτησίας, της πρώτης κατοικίας κάθε ανθρώπου. Όλους αυτούς που τότε πίστευαν και ήλπιζαν μαζί μας τους έχω συναντήσει από τότε σε όλον τον κόσμο, όπου μιλώ για την Ελλάδα και το ΟΧΙ μας. Κι ακόμη και σήμερα άνθρωποι σε όλον τον κόσμο ριγούν στη σκέψη της απόφασης που πήρε τότε ο λαός μας κι υποκλίνονται στο μεγαλείο του. Και απελπίζονται κι αγανακτούν στη σκέψη της προδοσίας που ακολούθησε κι έριξε ένα πέπλο κατήφειας, θλίψης, αδιεξόδου σε αυτό που πήγαινε να γεννηθεί.

Η 5η Ιουλίου 2015 είναι μία Ιστορική ημέρα για το λαό μας αλλά και για την δημοκρατία. Μία ημέρα που πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα βρει την πραγματική θέση της στην Ιστορία. Αυτό είναι υπόθεση του μέλλοντος, κι όχι του παρελθόντος. Είναι υπόθεση δική μας, ήδη στο παρόν.

ΖΚ»

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ο Τούρκος συγγραφέας παρουσίασε στη Θεσσαλονίκη το βιβλίο του με τίτλο «Ο εξισλαμισμός των Ελλήνων της Μικράς Ασίας 1919-1925. Μια μελέτη μνήμης»
(Φωτ.: ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Στην προσωπική του ιστορία και το οικογενειακό του μυστικό, που δεν είναι άλλο από την ποντιακή του καταγωγή, αναφέρθηκε κατά τη διάρκεια της παρουσίασης του βιβλίου με τίτλο «Ο εξισλαμισμός των Ελλήνων της Μικράς Ασίας 1919-1925. Μια μελέτη μνήμης» (εκδόσεις Κυριακίδη του στη Θεσσαλονίκη ο Μερτ Καγιά (Mert Kaya).

Ο τούρκος υποψήφιος διδάκτορας στο Τμήμα Επιστημών Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Hacettepe που εργάζεται ως κοινωνιολόγος στο παράρτημα της UNESCO στη Σμύρνη, καλεσμένος από το Σύλλογο Δράσης «Νίκος Καπετανίδης, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για την Ημέρα Μνήμης των θυμάτων της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, αφηγήθηκε μεταξύ άλλων την ιστορία της αποκάλυψης του οικογενειακού μυστικού ξεκινώντας από την ιστορία του παππού του.

Όπως είπε ο Καγιά «οι Έλληνες εκδιώχθηκαν από τον τουρκικό στρατό και έφυγαν πεζή προς τα ανατολικά. Σε έξι μήνες έφτασαν κάπου στην Τυφλίδα. Ο προπάππος μου, Ισαάκ ήταν 12 χρονών και έκανε τον υπερέτη σε μια αρμενική οικογένεια για να βοηθήσει την οικογένειά του, ενώ η μητέρα του δούλευε σε μια οικογένεια Κούρδων. Όταν η οικογένεια του Ισαάκ ετοιμάστηκε να φύγει στην Ελλάδα αυτός δεν πρόλαβε το πλοίο και έτσι έμενε με την κουρδική οικογένεια. Έγινε μουσουλμάνος, αλλά το όνομά του δεν άλλαξε. Αργότερα, παντρεύτηκε, απέκτησε έξι παιδιά και τη δεκαετία του ’60 άρχισε να ψάχνει τις ρίζες του, να λέει παντού ότι δεν είμαι Κούρδος αλλά Πόντιος».

Με αυτή την αφετηρία και μετά από έρευνες ο Καγιά συνειδητοποίησε ότι είναι δισέγγονος του Έλληνα Πόντιου Ισαάκ που δεν κατάφερε να φύγει στην Ελλάδα και μένοντας πίσω ασπάστηκε το Ισλάμ.

Ο ίδιος πρώτη φορά κρυφά κατάλαβε ότι υπάρχει κάποιο «μυστικό» στην οικογένειά του όταν ήταν 10 ετών: “Μέναμε στη Σμύρνη και μια θεία μου, που είχε γυρίσει από το πρώτο της ταξίδι στην Ελλάδα μας αφηγήθηκε για την ωραία της εμπειρία, αλλά ξαφνικά εμάς τα παιδιά μας έδιωξαν σε άλλο δωμάτιο να παίξουμε και οι μεγάλοι έβαλαν στο βίντεο μια κασέτα που έδειχνε έναν ηλικιωμένο άντρα να τους χαιρετά με δάκρυα, λέγοντας: «Μου λείπετε πολύ», λέει και συνεχίζει: «Αν ζεις και μεγαλώνεις στη Σμύρνη, ο εχθρός σου είναι οι Έλληνες για την εθνοκεντρική τους ιδεολογία. Μας δίδασκαν ότι οι Έλληνες εισέβαλαν στα εδάφη μας και είχαμε πόλεμο μαζί τους. Ότι έκαψαν τη Σμύρνη…».

Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου του ο Μερτ Καγιά, αναφέρεται στην προσπάθεια που έκαναν όσοι απέμειναν στην Τουρκία, μετά την Μικρασιατική Καταστροφή, να κρατήσουν καλά το φυλαγμένο μυστικό τους – την καταγωγή τους. Αλλά όπως είπε, μετά από πολλές δεκαετίες τα εγγόνια τους που μορφωθήκαν, πήγαν στα πανεπιστήμια, για να επιστρέψουν στο παρελθόν και να ανακαλύψουν την καταγωγή τους.

“Όταν έμαθα για το κρυμμένο οικογενειακό μυστικό είχα ασχοληθεί ήδη με τη μελέτη των εθνικών μειονοτήτων σε Οθωμανική Αυτοκρατορία και την Τουρκία. Άλλωστε, δεν είναι συνηθισμένο να γεννιέσαι και να μεγαλώνεις ως Τούρκος και στη συνέχεια να μαθαίνεις ότι είσαι Έλληνας”, τονίζει.

Η μεταφράστρια του βιβλίου του Μερτ Καγιά, Μίχα Ευνίκη, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, είπε ότι γι΄ αυτήν δεν ήταν μόνο μία μετάφραση, αλλά και χρέος, μια αποκάλυψη της άγνωστης ιστορίας του Ελληνισμού. «Όπως οι περισσότεροι Έλληνες έχω κι΄ εγώ καταβολές από πρόσφυγες της Μικράς Αίας και της Ανατολικής Θράκης. Για μένα η μετάφραση του βιβλίου δεν ήταν απλά μία εργασία την περίοδο της καραντίνας, άλλα μία ανάγνωση ιστορίας του Ελληνισμού. Μεγάλη συγκίνηση προκαλεί όλο το θέμα. Οι ιστορίες ανθρώπων που χάθηκαν, που έμειναν πίσω και μεγάλωσαν σε ένα άλλο περιβάλλον ενώ άλλαξαν θρησκεία και δεν ξέχασαν τις ρίζες τους και προσπάθησαν να βρεθούν ξανά οικογενειακώς κρύβουν λυτρωτικό πόνο», υπογραμμίζει.

Με δεδομένο ότι πολλοί άνθρωποι θέλουν πλέον να πουν για τη δική τους ελληνική καταγωγή ο κύκλος των ερευνών μεγαλώνει για τον Μερτ Καγιά. “Είμαστε ακόμα εδώ”, λέει ο ίδιος, και καταλήγει: “Δεν είμαστε απλά εξισλαμισμένοι αλλά είμαστε Πόντιοι Έλληνες“.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Με αφορμή τη σημερινή 6η Επέτειο από την ίδρυση της Πλεύσης Ελευθερίας, η Ζωή Κωνσταντοπούλου στέλνει το δικό της μήνυμα:

Σαν σήμερα πριν από 6 χρόνια, γεννήθηκε η Πλεύση Ελευθερίας.

Με 1821 λέξεις στην Διακήρυξή της, σύμβολο των αγώνων του λαού μας για Ελευθερία, Ανεξαρτησία και ιστορική αυτογνωσία.
Και με 6 προτάγματα, τα 6 Δ, στα πανιά της, που συμβολίζουν τη δέσμευσή μας να παλέψουμε για αυτά:

Δημοκρατία
Δικαιοσύνη

Διαφάνεια

Δικαιώματα

Διαγραφή του Χρέους

Διεκδίκηση των Γερμανικών Οφειλών

Αυτά τα 6 χρόνια βρεθήκαμε δίπλα στους πολίτες και στους αγώνες τους, σε πολλά μέτωπα, παρεμβήκαμε δυναμικά, διατυπώσαμε θέση και λόγο όταν άλλοι σώπαιναν, αναλάβαμε πρωτοβουλίες στα πεδία της Δικαιοσύνης, των Εθνικών θεμάτων, των κοινωνικών ζητημάτων, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της διεθνούς κατάστασης, της προστασίας του περιβάλλοντος, πήραμε καθαρές θέσεις χωρίς πολιτικάντικους υπολογισμούς και υπηρετήσαμε και συνεχίζουμε να υπηρετούμε με συνέπεια τις αξίες μας.

Σε αυτά τα 6 χρόνια μείναμε πιστοί στις αρχές μας και δεν προδώσαμε τους πολίτες.

Μένει τώρα να πραγματοποιήσουμε το όραμά μας, για ένα κίνημα ζωντανό, μέσα στην κοινωνία, που θα μπορέσει να ανατρέψει τα κατεστημένα δεκαετιών, να δώσει στον ελληνικό λαό την περηφάνια και την αυτοπεποίθηση που του αφαίρεσαν, να δώσει στην κοινωνία την ευημερία που δικαιούται και να φέρει την Ελλάδα στη θέση που της αξίζει, με αξιοκρατία και προκοπή.

Αυτός είναι ο στόχος της επόμενης περιόδου.

Και για την πραγμάτωσή του χρειαζόμαστε εσένα! Χρειαζόμαστε τον καθένα και την καθεμιά που θέλει να συμπράξει μαζί μας, σε αυτή την δύσκολη αλλά συναρπαστική προσπάθεια!

Βγαίνοντας από μια δύσκολη περίοδο, για όλο τον κόσμο, πάμε να ανοίξουμε ξανά πανιά, αισιόδοξα κι αποφασιστικά!

Χρόνια πολλά!

Καλή Πλεύση Ελευθερίας!

ΖΚ



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Του Γιώργου Νικολαΐδη

Μάρτιος 2012. Τα μνημόνια στο φόρτε τους. Ο κόσμος αισθάνεται προδομένος. Απορημένος και απελπισμένος «ψάχνεται» για την τροπή που πήραν οι εξελίξεις. Οι αυτοκτονίες άρχισαν. Μαζί τους οι ανοησίες και οι μπαρούφες από κάποιους απίθανους παντογνώστες. Όλοι αποζητούν (από ποιον και από πού άραγε;) μιαν ελπίδα. Κανένας δεν πείθει κανέναν. Αυθόρμητες και αξιέπαινες για την αγνότητα τους «Πρωτοβουλίες Πολιτών» γεννιούνται από πολίτες που νοιώθουν την ανάγκη να αντιδράσουν. Χωρίς όμως να γνωρίζουν καλά τον «εχθρό». Όλοι όμως νοιώθουν πως έρχονται και χειρότερα. Και μέσα στην σύγχυση, εύλογο πολύς κόσμος να αρχίζει να στρέφεται και πάλι προς μια «Αλλαγή». Που την λένε όμως τώρα Αριστερά. Μπας και καταφέρει αυτή κάτι μετά το πατιρντί που έπαθαν (και ήταν υπεύθυνα φυσικά) τα δυο μεγάλα κόμματα. Απελπισμένοι ψηφοφόροι εναποθέτουν σ΄ αυτήν τις όποιες προσδοκίες τους. Έτσι η Αριστερά βλέπει την «ώρα» της να πλησιάζει. Μέσα στην γενική υστερία ενεργοποιείται και ακροβολίζεται. Η «ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ Δ. ΘΕΡΜΑΙΚΟΥ» (προς)καλεί τον Μανώλη Γλέζο για μια ομιλία του στο «ΚΑΠΠΑ». Αυτός ανταποκρίνεται στην πρόσκληση και ως κύριος εισηγητής απευθύνεται στον ενθουσιασμένο κόσμο που κατέκλεισε την αίθουσα. Ως έμπειρος, αποφεύγει ακρότητες και ψευδεπίγραφα «πυροτεχνήματα». Πάντα αγνός, αγωνιστής με την πείρα που διαθέτει ως πολιτικός που πέρασε και είδε τα πάνδεινα στην ζωή του και φέρνοντας απτά παραδείγματα κακοδιαχείρισης κάποιων, δίνει και πάλι τον αγώνα του για τα «πιστεύω» του.

Το αν έκλεισε τον κύκλο της η Αριστερά θα το δείξει ο χρόνος. Αυτό όμως που σίγουρα έκλεισε τον κύκλο του, είναι το σύνθημα της «Αλλαγής». Γιατι ο κόσμος πια την βαρέθηκε, χωρίς να την δει ποτέ του…

Ως ταπεινή αναφορά στον Μανώλη Γλέζο και τιμώντας τα δυο χρόνια από τον θάνατο του (30.3.20) , ας θυμηθούμε την εκδήλωση ακριβώς δέκα χρόνια πριν στο βίντεο που ακολουθεί.

Σε σας αγαπητοί αναγνώστες εναπόκειται επίσης να αξιολογήσετε αν η παρέμβαση του κ. Ζουράρη (9.08΄΄) ήταν πολιτικά ορθή αλλά και από κάθε άποψη «πολιτικά ορθή».







Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Σαν σήμερα, το 2006 όλη η Ελλάδα συγκλονίζεται από την εξαφάνιση του μικρού Άλεξ στη Βέροια. 16 χρόνια μετά, παραμένει μυστήριο που βρίσκονται τα λείψανά του.

Έχει νυχτώσει στη Βέροια, είναι μεταξύ 7 και 8 το βράδυ, μια μέρα σαν τη σημερινή, πίσω στο 2006. Ο 11χρονος Άλεξ Μεσχισβίλι, με καταγωγή από τη Γεωργία, έχει μόλις τελειώσει από την προπόνηση μπάσκετ και πηγαίνει στο πρακτορείο ΟΠΑΠ του πατριού του στην περιοχή Ελιάς – Άνοιξης Βέροιας. Λίγο μετά έχει μάθημα ζωγραφικής…



Δεν τον ξανάδαν…

16 χρόνια μετά, η μητέρα του Νατέλα, ακόμα βασανίζεται. Δεν βρήκε ποτέ το κορμάκι του, να εναποθέσει τα λείψανά του για να έχει ένα μέρος να του ανέβει το καντηλάκι. Οι μικρός Άλεξ, τον οποίο έψαχνε όλη η Ελλάδα πίσω στο 2006 και άπαντες εύχονταν να είναι ζωντανό και καλά το παιδί, είχε δολοφονηθεί από μια «παρέα σκληρών» της περιοχής. Η μητέρα του Νατέλα, τα έμαθε αρκετά αργότερα. Μέχρι τότε έψαχνε, έκλαιγε, εκλιπαρούσε για βοήθεια.



Το ίδιο βράδυ που δεν επέστρεψε στο σπίτι του ο μικρός Άλεξ, η μητέρα του και ο πατριός του ξεκίνησαν να τον αναζητούν. Οι Αρχές αδράνησαν. Πίστεψαν αρχικώς ότι θα βρεθεί σύντομα ενώ ώρα με την ώρα, μέρα με τη μέρα, «γεννιόντουσαν» φήμες και σενάρια.
Το ένα «έλεγε» ότι τον είχε απαγάγει ο πατέρας του και ζούσε μαζί του στη Γεωργία.
Το άλλο ότι το παιδί είχε απαχθεί από εμπόρους ανθρωπίνων οργάνων.
Άλλοι έριχναν την ευθύνη της εξαφάνισης στον πατριό.
Κάτοικοι της Βέροιας δεν έχασαν την ευκαιρία να χύσουν δηλητήριο και να εμπλέξουν τη μητέρα του Νατέλα σε κυκλώματα πορνείας.



Η Αγγελική Νικολούλη με το «Φως στο Τούνελ» ανέλαβε δράση και ξεκίνησε με την ομάδα της δράση, παίζοντας και εδώ, τον σημαντικότερο και πιο καταλυτικό ρόλο για την εξιχνίαση της υπόθεσης.

Εντόπισε μάλιστα τον ένα από τους πέντε «σκληρούς» της περιοχής και κατάλαβε από το διάλογο που είχαν, ότι τα παιδιά ευθύνονται για την εξαφάνιση του άτυχου Άλεξ. Ενημέρωσε αμέσως την Ασφάλεια της πόλης, αλλά όπως είχε πει η ίδια, η τότε διοίκηση θεώρησε την εκδοχή της… ακραία και χάθηκε ξανά πολύτιμος χρόνος.

Η παρέα των «σκληρών» αποτελούνταν από δύο αδέλφια Ελλήνων, έναν Αλβανό, έναν Βορειοηπειρώτη και έναν Ρουμάνο. Ηλικίας όλοι τους από 11 ως 13 ετών.

Ένας από τους πέντε κατηγορούμενους ο Βορειοηπειρώτης Α. Ζ., ήταν αυτός που αποκάλυψε ότι τα πέντε παιδιά εμπλέκονταν στην υπόθεση του Άλεξ και όπως αποκαλύφθηκε στη συνέχεια… στη δολοφονία του. Τόσο στην Αστυνομία της Βέροιας όσο και της Θεσσαλονίκης, κατέθεσε τα γεγονότα λεπτομερώς για το κυνηγητό τη συμπλοκή το θάνατο και την ταφή.



«Είχε βραδιάσει. Καθόμαστε στα παγκάκια και καπνίζαμε. Κάποια στιγμή είδαμε τον Άλεξ να έρχεται από το μπάσκετ και να πηγαίνει προς την εκκλησία των Αγίων Αναργύρων. Βριστήκαμε και αρχίσαμε να κυνηγιόμαστε… Τρέχαμε οι πέντε από τη μία και ο άλλος από την άλλη. Σταματήσαμε λίγο, εγώ και ο Α.Μ. και οι υπόλοιποι έτρεχαν. Ο Άλεξ συνέχισε να τρέχει προς το Δημαρχείο. Όταν κατέβηκε στο Δημαρχείο του κλείσαμε το δρόμο. Μετά ο Σ.Ε. άρχισε να τον βαράει και φτάσαμε και εμείς, ο Β. και ο αδερφός του Ε.Χ. Εγώ με τον Α.Μ. ήμασταν πίσω. Τον χτυπούσαν στο πρόσωπο. Φώναζε και προσπάθησε να φύγει.



Του έβαλε τρικλοποδιά ο Ε.Χ. την ώρα που προσπαθούσε να φύγει. Στο πάνω μέρος της σκάλας ήταν ο Άλεξ, έκανε στο πλάι κωλοτούμπα και χτύπησε το κεφάλι του σκαλοπάτι. Σταμάτησε στο ενδιάμεσο πλατύσκαλο. Έβγαλε στο πίσω μέρος του κεφαλιού του αίμα και έπεσε και στο σκαλοπάτι αίμα. Ο Β. έβγαλε μία χαρτοπετσέτα και του σκούπισε το κεφάλι. Ο Άλεξ δεν αντιδρούσε, ήταν σε αναίσθητη κατάσταση. Ο Β. του καθάρισε το κεφάλι και τον πήγαμε στο ακατοίκητο σπίτι. Έβαλε το κεφάλι του ο Β. στην καρδιά του Άλεξ και είπε ότι είχε πεθάνει. Είχε σταματήσει να χτυπάει η καρδιά του. Έβαλε το αυτί του και ο Α.Μ. και το διασταύρωσε. Στη συνέχεια τον σηκώσαμε και τον πήγαμε μέσα στο σπίτι που είναι δίπλα στην Πλατεία Δημαρχείου, δίπλα σε αυτό το σπίτι που έχει κατεδαφιστεί τώρα. Τον άφησαν μέσα σε ένα δωμάτιο. Βγήκαμε έξω και είπαμε να φύγουμε και να μη μιλήσει κανείς...



Το Σάββατο είχε μαθευτεί η εξαφάνιση του Άλεξ και είχε αφίσες στο δρόμο. Την Κυριακή, όταν συναντηθήκαμε είχε νυχτώσει στην Πλατεία Δημαρχείου. Δεν μπήκαμε στο σπίτι. Ο Ε.Χ. είπε να τον πάμε στο ποτάμι. Συμφωνήσαμε μαζί του. Ο Β. πήγε να πάρει από το σπίτι ένα οικοδομικό καρότσι. Οι άλλοι έβγαλαν έξω το παιδί. Τον έπιασαν από τα χέρια και από τα πόδια και τον έβαλαν στο καρότσι, αφού τον κουλούριασαν και τον έβαλαν μέσα. Του λύγισαν τα πόδια και το κεφάλι. Φορούσε ένα γκρι μπουφάν, ο Άλεξ και μία φόρμα μαύρου χρώματος. Ήταν νύχτα και μπορεί να ήταν άλλο το χρώμα. Όλη αυτή η διαδικασία κράτησε περίπου πέντε λεπτά. Από τα στενά της Κυριώτισσας βγήκαμε στην πλατεία Ωρολογίου. Μπροστά ήμουν εγώ, στα πλάγια ο Αλβανός Α.Μ. με τον Ρουμάνο Σ.Ε. και ο Ε. με τον αδερφό του Β. Χ. κρατούσαν τα δύο χερούλια του καροτσιού και έτσι φτάσαμε στην πλατεία Ωρολογίου. Μπήκαμε στη γέφυρα της Μπαρούτας και μπροστά από τα σκαλιά σταματήσαμε. Βγάλαμε την κουβέρτα, σηκώσαμε το παιδί και το κατέβασαν από τα σκαλιά. Εγώ ήμουνα πάνω στη γέφυρα και μπορούσα να τους βλέπω μέχρι που κατέβηκαν κάτω εντελώς. Μετά συναντηθήκαμε την επόμενη μέρα και τους ρώτησα τι έγινε και μου είπε ο Ε.Χ. τον πετάξαμε στο ποτάμι».

Σύμφωνα με το νόμο περί ανηλίκων, τους επιβλήθηκαν αναμορφωτικά μέτρα και το αδίκημα που τους βάραινε ήταν το κακούργημα της μη σκοπούμενης, θανατηφόρου σωματικής βλάβης και η περιύβριση νεκρού. Το 2011 ο παππούς των δύο Ελλήνων της «σκληρής» παρέας, που φέρεται να γνώριζε τι είχε συμβεί τότε, καταδικάστηκε από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης σε φυλάκιση 4 ετών και 6 μηνών, για υπόθαλψη εγκληματία κατά συρροή και για ψευδορκία μάρτυρα κατ’ εξακολούθηση. Οι γονείς των μελών της σκληρής παρέας καταδικάστηκαν σε ποινή φυλάκισης δώδεκα μηνών με αναστολή αφού κρίθηκαν ένοχοι από το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης για το αδίκημα της παραμέλησης εποπτείας ανηλίκων, ενώ η μητέρα του Ρουμάνου αθωώθηκε γιατί είχε ζητήσει τη βοήθεια των Αρχών για την παραβατικότητα του γιου της.

Τον Ιανουάριο του 2014, το Πολυμελές Πρωτοδικείο της Βέροιας επιδίκασε στη μητέρα του Άλεξ Μεσχισβίλι, Νατέλα Ιτσουαϊτζε, το χρηματικό ποσό των 150.000 ευρώ ως αποζημίωση για την ψυχική οδύνη που υπέστη από τον χαμό του γιου της.



Ο αστυνομικός συντάκτης Πάνος Σόμπολος στο βιβλίο του «Τα τραγικά Γεγονότα της Τελευταίας Τριακονταπενταετίας Όπως τα Έζησα», αναφέρει για την υπόθεση: «Η τρικλοποδιά που του έβαλε ένα από τα παιδιά ήταν η μοιραία. Το μέγα ερώτημα που με απασχόλησε και με απασχολεί είναι ένα: Τι έγινε το πτώμα του παιδιού. Υποθέσεις μπορεί να κάνει κάποιος πολλές. Είναι πολύ πιθανόν κάποιο από τα παιδιά να ενημέρωσε συγγενικό του πρόσωπο, το οποίο παρέλαβε το πτώμα και το μετέφερε σε άλλο χώρο, πιθανότατα έξω από τη Βέροια το έθαψε κάπου και μπορεί να μη βρεθούν πότε τα λείψανα του. Δεν αποκλείεται να πήρε μέρος και κάποιο ή κάποια από τα παιδιά στην απομάκρυνση της σορού από το ακατοίκητο σπίτι. Τώρα, γιατί τα παιδιά και μάλιστα ο Βορειοηπειρώτης μιλούσαν για τη Μπαρμπούτα και περιέγραφαν τη μεταφορά με πολλές λεπτομέρειες, αυτό με προβληματίζει ιδιαίτερα, αν είναι ένα παραμύθι η πραγματικότητα; Δυστυχώς οι μαρτυρίες που υπάρχουν για τη μεταφορά δεν μπορούν να πείσουν και επομένως η Μπαρμπούτα παραμένει μυστήριο».

Όντως 16 χρόνια παραμένει μυστήριο. Μόλις πέρσι, ο δικηγόρος της οικογένειας του μικρού Άλεξ, Μανώλης Αναστασάκης από τη Βέροια εμφανίστηκε στην εκπομπή «Open Weekend» το 2021 και επεσήμανε: «Καμία μητέρα δεν μπορεί να αποδεχτεί το γεγονός ότι έχει χάσει το παιδί της και καμία μητέρα δεν μπορεί να σταματήσει να αγωνίζεται μέχρι να βρει τη σορό του παιδιού της, του άτυχου Άλεξ Μεσχισβίλι, προκειμένου να έχει το ελάχιστο δικαίωμα να ανάψει ένα κεράκι στον τάφο του. Δεν έχει σταματήσει να παλεύει γι’ αυτό».


πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Εθελοντής ενός δικαιότερου κόσμου, 
για το οποίο πρόσφερε τη ψυχή του»

Nικηφόρος Βρεττάκος

Στη βιοπάλη

Σαν σήμερα, γεννήθηκε πριν 110 χρόνια ο Δημήτρης Μπαλάσογλου στην Αγία Κυριακή Γιάλοβας στις νότιες ακτές της Θάλασσας του Μαρμαρά. Προσφυγόπουλο στην Ελλάδα με την Μικρασιατική Καταστροφή, η πτώχευση της οικογένειας του τον ανάγκασε σε ηλικία 10 ετών να δούλεψει σκληρά.
Λαντζέρης, λούστρος, εργάτης στα τούβλα σε χωριά της Αλμωπίας και τα καλοκαίρια γκαρσόνι σε 2 καφενεία στα Λουτρά της Αιδηψού όπως περιγράφει στο βιβλίο του «Κραυγή στα πέρατα.» 
Αλλά πάνω απ’όλα, ήταν ποιητήςκαι πήρε το καλλιτεχνικό όνομα Μενέλαος Λουντέμης. 
Η πολιτική του δράση μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ και η στράτευσή του στον αγώνα του λαού του στοίχησε, μαθητής της Δ’ Γυμνασίου, την αποβολή απ όλα τα Γυμνάσια της Ελλάδας και τη στέρηση της εγκύκλιας μόρφωσης που τόσο πολύ λαχταρούσε. Δεν χάρηκε την απόκτηση πτυχίου της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών που ονειρευόταν.

«Tα πλοία δεν άραξαν»

Στο Βόλο, ο νεαρός Λουντέμης αναζήτησε το 1936 δουλειά ως υπάλληλος στο γραφείο του αείμνηστου δικηγόρου Γιώργου Κ. Αβτζή. Στην οδό Κοραή, νύχτες ολόκληρες, έγραψε και δακτυλογράφησε το πρώτο του βιβλίο διηγημάτων «Τα πλοία δεν άραξαν» που έμελλε να του χαρίσει το A’ Κρατικό Βραβείο πεζογραφίας. Ακούραστος και με περιφρόνηση στις στερήσεις, η φτώχεια, η ανέχεια ενδυνάμωναν τον λογοτέχνη. Στην Κατοχή, ο Λουντέμης πήρε ενεργό μέλος στην Εθνική Αντίσταση από τη θέση του Γραμματέα της οργάνωσης διανοούμενων του ΕΑΜ.

Εξορία

Καταδικάστηκε σε θάνατο το 1947 για την πολιτική του δράση στο λαϊκό κίνημα. Αλλά, η ποινή δεν εκτελέστηκε ποτέ. Αντ’αυτoύ, εξορίστηκε για 11 χρόνια διαδοχικά σε Ικαρία, Σάμο, Μακρόνησο, ΑήΣτράτη. Από το στρατόπεδο πολιτικών κρατουμένων στο κολαστήριο της Μακρονήσου γράφει το 1947 στον ποιητή Ναζίμ Χικμέτ που ζει τη δίκη του κόλαση μέσα στο μπουντρούμι της Κωνσταντινούπολης: « … Ναζίμ, ομοθάνατε αδελφέ μου, η φυλακή μας είναι ξέσκεπη εδώ. Γκρεμότοπος που τον ζώνει ολοτρόγυρα η πίσσα.»
Στο βιβλίο του «Οδός Αβύσσου αριθμός 0», ο Λουντέμης μαρτυράει «Εκείνο το βράδυ, σώπαιναν οι λύκοι διότι ούρλιαζαν άνθρωποι», μια κραυγή κατά των φρικτών βασανιστηρίων που υπέστησαν χιλιάδες πολιτικοί εξόριστοι που πίστευαν σε ένα καλύτερο κόσμο. Την ίδια εποχή, εξορίστηκαν στη Χίο η σύζυγος του Έμυ και η ηλικίας μόλις 3 χρόνων κορούλα τους. Η Μυρτώ είχε γεννηθεί στην Αθήνα, εκείνο το ηρωϊκό Δεκέμβρη του 1944, κάτω από τις βόμβες των εισβολέων του άγγλου στρατηγού Σκόμπυ που στήριζαν τον αγγλοκουβαλημένο υποτελή Πρωθυπουργό Γεώργιο Α. Παπανδρέου. Τον ίδιο μήνα, ο Λουντέμης εκφράζεται κριτικά για τη στάση που κράτησε η Σοβιετική Ένωση στα Δεκεμβριανά. Tο εξόριστο κοριτσάκι του στο νησί Τρίκερι θυμάται συγκινητικά ο εξόριστος ποιητής από τη μαρτυρική Μακρόνησο όταν, το 1949, γράφει το ποίημα του «Καλημέρα τριανταφυλλάκι.» Με την τετραλογία του Μέλιου, αλλά και με τόσα άλλα αριστουργήματα, οΛουντέμης ήταν, είναι και θα είναι ο συγγραφέας της παιδικής μας ψυχής.

Δίκη, ξανά εξορία, επαναπατρισμός

Επί Πρωθυπουργίας Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή (1956-1959) έγινε στην Αθήνα η δίκη κατά του Λουντέμη, τότε εξόριστος στον ΆηΣτράτη, σχετικά με τα περιεχόμενα του βιβλίου του «Βουρκωμένες Μέρες». Αυτόχαρακτηρίστηκε από την Ασφάλεια και την Εισαγγελία «αντεθνικό, επαναστατικό και αποτελεί προπαρασκευαστική πράξη εσχάτης προδοσίας.» 
Κατά τη διάρκεια της 18χρόνης εξορίας του στη Ρουμανία, από το 1958 μέχρι το 1976 του αφαιρέθηκε η ελληνική ιθαγένεια. Στο Βουκουρέστι έγραψε 30 βιβλία και αγαπήθηκε και από το ρουμάνικο κοινό. Έφερε την Ελλάδα στη ξενιτιά και την έκανε βιβλίο. Αφού επανέκτησε την ελληνική ιθαγένεια το 1976 με την βοήθεια του τότε αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης Γιώργου Μαύρου, του εκδότη της «Ελευθεροτυπίας» Χρήστου Τεγόπουλου και πλήθους δημοκρατών συγγραφέων, επέστρεψε στη πατρίδα από την εξορία στη Ρουμανία. Στο παλιό αεροδρόμιο του Ελληνικού ήταν όλοι τους εκεί, χιλιάδες λαού, δημοκράτες, νέες και νέοι, άνθρωποι των τεχνών και των γραμμάτων, για να τον καλωσορίσουν. Έτσι, όπως του άξιζε.


Η Ελλάδα φτωχότερη

Έγραφε ο ίδιος σε ποίημα του: «Εγώ δεν είμαι παρά ένας στρατολάτης, ένας αποσταμένος περπατητής που ακούμπησε στη ρίζα μιας ελιάς, να ακούσει το τραγούδι των γρύλων. Κι αν θέλεις, έλα να το ακoύσουμε μαζί.» O μεγάλος συγγραφέας της κοινωνικής αδικίας, ο εκφραστής του μόχθου του μεροκαματιάρη, ο ποιητής του έρωτα μας αποχαιρέτησε τούτο το μήνα πριν 45 χρόνια από ανακοπή καρδιάς στο τιμόνι του αυτοκινήτου του στη Λεωφόρο Βουλιαγμένης.

Ο δικός μας Μαξίμ Γκόρκι μας άφησε όμως πλουσιότερους πνευματικά και δυνατότερους πολιτικά για να κατανοήσουμε και να αντισταθούμε στη καταπίεση, στην αδικία που βιώνουμε καθημερινά. Οι κοινωνικές ανισότητες εκτινάχθηκαν στην Ελλάδα τα τελευταία 45 χρόνια με το, πολιτικά σχεδιασμένο από την άρχουσα τάξη, ξεπούλημα της χώρας μας στους ξένους και στα αρπακτικά τους ταμεία που ακολούθησε την ισοπέδωση της εργατικής και μεσαίας τάξης.

Σ’αυτά τα 45 χρόνια, επτά πρωθυπουργοί μας με πτυχία και μεταπτυχιακά από υποτίθεται τα καλύτερα Πανεπιστήμια του κόσμου (Harvard, Tufts, London School of Economics και ΕΜΠ) κατόρθωσαν να ρίξουν την Ελλάδα στα βράχια, πέταξαν το λαό στην ανεργία και διώξανε τα νιάτα στη ξενιτιά.


« Ένα παιδί μετράει τ άστρα»

Φαναράκια ελπίδας για μια καλύτερη, δημοκρατική, ελεύθερη, ανεξάρτητη Ελλάδα με κοινωνική δικαιοσύνη, μερικά από τα 45 βιβλία του Λουντέμη κοσμούν σήμερα οικογενειακές και δημόσιες βιβλιοθήκες. T’άστρα που μετρούσε ο μικρός ήρωάς του, ο Μέλιος, είναι δικά του. Μας φωτίζουν το δρόμο για ένα ανθρώπινο, δικαιότερο, ειρηνικό και βιώσιμο μέλλον. Με ιδανικά, κοινωνικές αξίες, κοινωνική παιδεία, αγώνα για αξιοπρεπή ζωή, δουλειά, μόρφωση και πολιτισμό για όλους, ισότητα και αλληλεγγύη.

Για μια ανθρωπότητα χωρίς εκμετάλλευση από άνθρωπο σε άνθρωπο.


Kαλά Νερά Πηλίου, 14 Γενάρη 2022

του Ντίνου Βαρδάκη - e-thessalia.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




13 χρόνια μετά τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, που έπεσε νεκρός μετά από διπλή ευθεία στοχευμένη βολή του αστυνομικού Επαμεινώνδα Κορκονέα, ο δράστης της δολοφονίας κυκλοφορεί ελεύθερος από το καλοκαίρι 2019, χάρη στην σκανδαλώδη απόφαση του Μεικτού Ορκωτού Εφετείου Λαμίας να του αναγνωρίσει ελαφρυντικό και να αθωώσει τον συνεργάτη του συνάδελφό του αστυνομικό Βασίλειο Σαραλιώτη, ο οποίος ήταν δίπλα του σε κάθε βήμα, εμψυχωτής και συμπαραστάτης.

Η τελευταία απόφαση με την οποία ο Κορκονέας αφέθηκε ελεύθερος, αν και καταδικάσθηκε για την εν ψυχρώ δολοφονία του Αλέξανδρου, δηλαδή για ανθρωποκτονία εκ προθέσεως με άμεσο δόλο σε ήρεμη ψυχική κατάσταση, είναι απόφαση που οπλίζει το χέρι κάθε επόμενου Κορκονέα. Είναι και αυτή που όπλισε τα χέρια αστυνομικών που γάζωσαν πρόσφατα μέχρι θανάτου τον 18χρονο Βασίλη Σαμπάνη. Όσο επικρατεί διακριτική μεταχείριση αστυνομικών που βιαιοπραγούν και σκοτώνουν πολίτες, όσο εκδίδονται δικαστικές αποφάσεις που, αντί να τιμωρούν, ανέχονται, καλλωπίζουν και ενθαρρύνουν εγκλήματα που διαπράττονται από αστυνομικούς, επινοώντας λόγους ατιμωρησίας, τόσο η κοινωνία παραμένει ουσιαστικά απροστάτευτη από εκείνους που έχουν καθήκον τους την προστασία της.

Η αντανακλαστική συγκάλυψη και υπόθαλψη βίαιων εγκλημάτων με δράστες ή συμμετόχους αστυνομικούς αναδύεται σε υποθέσεις που συγκλονίζουν τους πολίτες, όπως η δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου, αλλά και στις πρόσφατες ανατριχιαστικές δηλώσεις του εκπροσώπου των Αστυνομικών, μετά τη γυναικοκτονία στα Γλυκά Νερά. Ακούγοντας τον εκπρόσωπο των αστυνομικών να δίνει οδηγίες σε επίδοξους συζυγοκτόνους τι να ισχυρισθούν για να πέσουν στα μαλακά, αναγνωρίσαμε τα σενάρια και τους ισχυρισμούς που Κορκονέας και Σαραλιώτης προέβαλαν για να αποσείσουν τις ευθύνες τους. Σενάρια που κατέπεσαν όλα και καταρρίφθηκαν παταγωδώς στο Δικαστήριο, με αποτέλεσμα και οι δύο να ομολογήσουν ότι ουδέποτε δέχθηκαν επίθεση, ουδέποτε διέτρεξαν κίνδυνο, ουδέποτε τους έριξαν μολότωφ και όλα αυτά τα ισχυρίσθηκαν «για να ελαφρύνουν τη θέση τους».

Η εμπεριστατωμένη Αναίρεση που άσκησε ο κ. Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου κατά της Αποφάσεως αναγνώρισης ελαφρυντικού στον Κορκονέα θα συζητηθεί, για δεύτερη φορά, στις 24 Φεβρουαρίου 2022. Κατά την προηγούμενη συζήτηση, το Δικαστήριο έκανε δεκτή την Αναίρεση, με πλειοψηφία 3-2 και έτσι η υπόθεση οδηγείται στην Ολομέλεια του Αρείου Πάγου, λόγω διαφοράς μιας ψήφου. Η Πρόεδρος που μειοψήφησε ήταν εκείνη η οποία στέρησε από την πλευρά της οικογένειας του δολοφονημένου Αλέξανδρου το κατοχυρωμένο δικαίωμα να τοποθετηθεί στη δίκη από τη θέση της υποστήριξης της κατηγορίας. Τότε, είχαμε διαμαρτυρηθεί δημόσια και έντονα, επισημαίνοντας ότι, σε ολόκληρη τη διαδρομή της υποθέσεως, από το 2010 που υπερασπιζόμαστε τη μνήμη του Αλέξανδρου και την οικογένειά του, συναντήσαμε μηχανισμούς μέσα στην Δικαιοσύνη και στην Αστυνομία, που ενεργοποιούνται σταθερά για την συγκάλυψη των κρίσιμων παραμέτρων της υποθέσεως και την υπόθαλψη των υπαιτίων. Αυτοί οι μηχανισμοί είναι, κατά τη γνώμη μας, εξίσου υπεύθυνοι για κάθε νέο έγκλημα που διαπράττεται από αστυνομικό σε βάρος πολίτη. Και η παύση λειτουργίας τέτοιων μηχανισμών είναι υπόθεση δημοκρατίας και, αυτονόητα, υπόθεση ολόκληρης της κοινωνίας.



Νίκος Κωνσταντόπουλος
Ζωή Κωνσταντοπούλου


Συνήγοροι της Οικογένειας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

48 Νοέμβρηδες μετά, η μνήμη του Πολυτεχνείου συνεχίζει να αποτελεί ένα σημαντικό σημείο αναφοράς για τους αγώνες που δίνονται. Όχι μονάχα ως μία επέτειος αλλά γιατί τα αιτήματα των αγωνιστριών/αγωνιστών της εξέγερσης εκείνων των ημερών συνδέονται άμεσα με τα όσα ζούμε σήμερα. Το Πολυτεχνείο ήταν ο δικός μας Μάης του ’68. Αποτέλεσε τη βάση για ένα αυτόνομο κίνημα στην Ελλάδα, εφαρμόζοντας την οργάνωση και διαβούλευση της κοινωνίας, δίχως γραφειοκρατίες. Η συλλογική ψυχική ανάταση των ανθρώπων, που είναι οι ίδιοι δημιουργοί της Ιστορίας τους, υπήρξε η σημαία της εξέγερσης και η πιο επικίνδυνη για το καθεστώς, αφού ξεπέρασε τη μικροπολιτική και τις στενά ορισμένες ιδεολογίες, χαρακτηριστικό των κοινωνικών κινημάτων που καταφέρνουν τελικά να συνταράξουν τις εκάστοτε εξουσίες.

Μισόν αιώνα μετά την εξέγερση του 1973, τα νοήματά της παραμένουν ζωντανά και μας θυμίζουν πως μόνο η πραγματική συμμετοχή των πολιτών στις αποφάσεις, μόνο μια αυτοκυβέρνηση του λαού, συνιστά ΠΟΛΙΤΙΚΗ.

Τα τελευταία χρόνια, και ειδικότερα κατά τη διάρκεια της πανδημίας, λαμβάνει χώρα μια γενικότερη επίθεση και μετατόπιση στα κοινωνικά κεκτημένα. Κατακτήσεις όπως το 8ωρο, η ύπαρξη συλλογικών συμβάσεων εργασίας και το πανεπιστημιακό άσυλο βρέθηκαν στο στόχαστρο. Παράλληλα, γίνονται απόπειρες να εφαρμοστούν όλο και πιο αυταρχικά/αντιδραστικά μέτρα όπως η εισαγωγή πανεπιστημιακής αστυνομίας στους χώρους των σχολών, η εντατικοποίηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, το νομοσχέδιο για τις διαδηλώσεις και ο νέος ποινικός κώδικας ενώ η φύση, με τις ευλογίες του κράτους και του κεφαλαίου, μετατρέπεται σε ένα τεράστιο πάρκο κερδοφορίας και καμένης γης.
Ταυτόχρονα, στη μεγάλη εικόνα, η έκταση του οικολογικού μας αποτυπώματος έχει πλέον άμεσες, παγκόσμιες, φονικές παρενέργειες.
Όλα αυτά φυσικά συνοδεύονται από την έξαρση της αστυνομικής βαναυσότητας με την οποία έχουν έρθει αντιμέτωπα τα κοινωνικά κινήματα αλλά και οποιοδήποτε άτομο αντιδρά στη διάλυση του κοινωνικού ιστού. Η κρατική βία πλέον, όχι μόνο είναι ανεξέλεγκτη, αλλά φαίνεται να μην υπολογίζει καν τις όποιες αντιδράσεις υπάρξουν από-τα-κάτω. Αποκορύφωμα αυτής της απαξίωσης για την ανθρώπινη ζωή από μέρους της εξουσίας είναι η κρατική δολοφονία στο Πέραμα. Κρατική δολοφονία ήταν όμως και ο θάνατος εργαζομένου στα λιμάνια της Cosco. Κρατικές δολοφονίες είναι και οι χιλιάδες νεκροί της πανδημίας.
Ειδικότερα σε σχέση με τη διαχείριση της διασποράς της Covid-19 βρισκόμαστε μπροστά σε ένα ακόμα κύμα πανδημικής έξαρσης, με τις κυβερνήσεις να στέκονται λίγες μπροστά στον συνεχιζόμενο θάνατο και τη γενικευμένη εξαθλίωση που προκύπτει από τον ίδιο τον ιό αλλά και τη διαχείρισή του. Οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις προωθούν μία ανορθολογική ρητορική ατομικής ευθύνης ώστε να αποποιηθεί το κράτος και το κεφάλαιο τις ευθύνες που έχουν για τη συνεχιζόμενη υποστελέχωση, την υποχρηματοδότηση και γενικότερα τη διάλυση του ΕΣΥ, τον υψηλό αριθμό κρουσμάτων, την έλλειψη μέτρων προστασίας στους κοινωνικούς χώρους και τους θανάτους.
Το μοναδικό που ξέρουν να κάνουν είναι να σπέρνουν καταστολή και αυταρχισμό.
Ασθενείς φτάνουν ήδη σε βαριά κατάσταση στα νοσοκομεία ή και πεθαίνουν μόνοι τους. Η επιλογή ασθενών συμβαίνει ήδη και στην Ελλάδα, ενώ πεθαίνουν άνθρωποι εκτός των ΜΕΘ αυτή τη στιγμή ελλείψει κλινών αλλά και γιατρών (εντατικολόγων κ.ά.) Για άλλη μια φορά θα αναρωτηθούμε: 

Πόσο μετράνε οι ζωές μας; Και θα απαντήσουμε: Εγκληματούν συνειδητά εις βάρος μας.
Είμαστε άνθρωποι, δεν είμαστε αριθμοί. Να γίνουμε πολίτες! Δεν τους χρειαζόμαστε.


Η εξέγερση του Πολυτεχνείου είναι πάντα εδώ ως μία εξέγερση ενάντια στο καθεστώς ανελευθερίας που θρέφει όλα τα παραπάνω. Είναι εδώ να μας θυμίζει ότι δεν υπάρχει κανένας εξωτερικός παράγοντας, κάποιος άλλος ή μια «υπερβαίνουσα πηγή» που να μας λέει πώς να ζούμε ως άνθρωποι σε οργανωμένη κοινωνία. Είναι η ίδια η κοινωνία που θεσμίζει τον εαυτό της.

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου είναι εδώ να μας θυμίζει την αυτονομία των κοινωνικών αγώνων και πως μόνο έτσι, μέσω της ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ τους, οι κοινωνικοί αγώνες έχουν αποτέλεσμα.
Είναι εδώ μισόν αιώνα μετά, να μας θυμίζει πως οι άνθρωποι κρατούν στο χέρι τους τη δυνατότητα να αποφασίζουν οι ίδιοι για τον εαυτό τους συγκροτώντας ένα σώμα απόφασης όπου να συμμετέχουν ΟΛΕΣ-ΟΙ.

Συνεπώς, το αν το Πολυτεχνείο ζει ακόμα, μένει να αποδειχθεί με τις σύγχρονες διεκδικήσεις και τους κοινωνικούς αγώνες στους δρόμους!

ΠΟΡΕΙΑ ΜΝΗΜΗΣ & ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ 17/11/21
Πλατεία Κλαυθμώνος | 15:00

«Αυτενέργεια» – πολιτική συλλογικότητα





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ήταν 9 Οκτωβρίου του 1967, όταν η είδηση του θανάτου του Ερνέστο «Τσε» Γκεβάρα έκανε το γύρο του κόσμου....

Ο γιατρός από την Αργεντινή, παραμένει ακόμη και σήμερα σύμβολο εξέγερσης και αυταπάρνησης και ακόμη και όσοι διαφωνούσαν με τις κομμουνιστικές του ιδέες αναγνώρισαν την ακεραιότητα και το πνεύμα αυτοθυσίας που τον διέκρινε. Ο Ερνέστο Γκεβάρα εννήθηκε στο Ροζάριο της Αργεντινής στις 14 Ιουνίου 1928.

Η οικογένεια του ήταν ευκατάστατη αλλά αρκετά φιλική προς τις προοδευτικές ιδέες. Σε μικρή ηλικία παρουσίασε έντονα συμπτώματα άσθματος και αυτός ήταν ο λόγος που δεν φοίτησε κανονικά στο σχολείο αλλά έμαθε να γράφει και να διαβάζει από τη μητέρα του. Σύμφωνα με τον πατέρα του, «όταν έγινε δώδεκα χρονών κατείχε μία παιδεία που αναλογούσε σε έναν νέο δεκαοκτώ ετών, ενώ η βιβλιοθήκη του ήταν γεμάτη από κάθε είδους βιβλία περιπέτειας και ταξιδιωτικά μυθιστορήματα».


[Ο Che σε ηλικία 22 ετών (1951) ]

Το 1948 γράφτηκε στην ιατρική σχολή του πανεπιστημίου του Μπουένος Άιρες, όπου ολοκλήρωσε τις σπουδές του το 1953, χωρίς όμως να ακολουθήσει την κλινική πρακτική που απαιτούταν προκειμένου να είναι σε θέση να εξασκήσει το επάγγελμα του γιατρού. Μετά την αποφοίτησή του από την ιατρική σχολή του πανεπιστημίου του Μπουένος Άιρες, ο Γκεβάρα ταξίδεψε στη Γουατεμάλα, με ενδιάμεσους σταθμούς τη Βολιβία, το Περού, τον Παναμά, την Κόστα Ρίκα, τη Νικαράγουα και το Ελ Σαλβαδόρ. Στη διάρκεια του ταξιδιού του ήρθε σε επαφή με τις αριστερές ιδέες και συναντήθηκε με ένα ευρύ κύκλο εξόριστων και αριστερών διανοουμένων.

Οι πολιτικές εξελίξεις στη Γουατεμάλα σημάδεψαν βαθιά τον Γκεβάρα και η εμπειρία που αποκόμισε στη χώρα χαρακτηρίζεται ως σημείο πολιτικής καμπής για τον ίδιο. Στις αρχές Ιουλίου του 1955 συνάντησε για πρώτη φορά τον Φιντέλ Κάστρο, o οποίος ήταν αρχηγός των «Moνκαντίστας», και είχε καταφύγει στο Μεξικό μετά την αποφυλάκισή του, αποτέλεσμα της χάρης που του δόθηκε από τον Μπατίστα.



Στις 25 Νοεμβρίου του 1956, 82 επαναστάτες, μεταξύ αυτών και ο Τσε Γκεβάρα, ταξίδεψαν με το πλοιάριο Granma, από τον ποταμό Τούξπαν του Mεξικoύ με προορισμό την Κούβα, στην οποία έφθασαν τελικά στις 2 Δεκεμβρίου. Όταν έφευγε από την Κούβα το 1965, παραιτούμενος από τη θέση του υπουργού, ο Τσε Γκεβάρα έγραφε στον Φιντέλ Κάστρο : «άλλες χώρες του κόσμου ζητάνε τη συμβολή των σεμνών μου προσπαθειών». Στους γονείς του έγραφε ότι «ο μαρξισμός μου έχει βαθιές ρίζες και έχει εξαγνιστεί», ενώ άρχιζε το γράμμα του με τη φράση «νοιώθω και πάλι κάτω από τις φτέρνες μου το ανεβοκατέβασμα των πλευρών του Ροσινάντε», παρομοιάζοντας τον εαυτό του με τον Δον Κιχώτη (Ροσινάντε ήταν το όνομα του αλόγου του ήρωα του Θερβάντες).


[Ερνέστο Γκεβάρα και Ραούλ Κάστρο]

Αρχικά πήγε στην Αφρική για να πολεμήσει την αποικιοκρατία μαζί με τους εξεγερμένους λαούς της και το 1966 μετέφερε τον αγώνα του στα βουνά της Βολιβίας. Αυτή ήταν και η αρχή του τέλους για τον Comandante. Oι αντάρτες του δεν κατάφεραν να προσελκύσουν τους φτωχούς Βολιβιανούς αγρότες και η προσπάθειά του να φέρει την επανάσταση και στην Βολιβία κατέληξε σε αποτυχία. Στις 8 Οκτωβρίου, η ομάδα των ανταρτών καθοδηγούμενη από τον Τσε Γκεβάρα, περικυκλώθηκε.

Κατά τη διάρκεια της τελικής μάχης, στην περιοχή του φαραγγιού του Τσούρο, η ομάδα αναγκάστηκε να διασκορπιστεί και ο Γκεβάρα τραυματίστηκε στη δεξιά κνήμη, ενώ συγχρόνως το όπλο του αχρηστεύτηκε από έναν πυροβολισμό. Τελικά συνελήφθη και αργότερα μεταφέρθηκε στον πλησιέστερο οικισμό Λα Ιγκέρα.


[Το νεκρό σώμα του Τσε Γκεβάρα]

Την καταδίωξη του Τσε Γκεβάρα στη Βολιβία παρακολουθούσε επίσης η CIA, με επικεφαλής τον πράκτορα Φέλιξ Ροντρίγκεζ (Félix Rodríguez), ο οποίος μετέφερε την πληροφορία της σύλληψής του στο αρχηγείο της υπηρεσίας του και σύντομα μετέβη ο ίδιος στη Λα Ιγκέρα. Μετά από μερικές ανακρίσεις στο σχολείο του χωριού, ο αιχμάλωτος Γκεβάρα δολοφονήθηκε, στις 9 Οκτωβρίου 1967, από τον υπαξιωματικό του βολιβιανού στρατού Μάριο Τεράν (Mario Terán).


[Η φωτογραφία ήταν το μεγάλο χόμπι του Γκεβάρα]

«Ο Τσε έπεσε υπερασπιζόμενος την υπόθεση των φτωχών και των ταπεινών αυτής της γης», είπε ο Φιντέλ Κάστρο στον επικήδειο που εκφώνησε στην Πλατεία της Επανάστασης στην Αβάνα (18.10.1967), προσθέτοντας ότι «ξεχώρισε ως άνθρωπος ανυπέρβλητης δράσης, αλλά ήταν και άνθρωπος βαθυστόχαστος, με διορατική ευφυία και βαθιά μόρφωση».

Όμως, ο θαυμασμός στο πρόσωπο του Τσε δεν οφείλεται στο ότι υπήρξε μεγάλος θεωρητικός, ότι εκπροσωπεί τη σωστή «συνταγή» για την επανάσταση. Ο Τσε ακτινοβολεί και συνεγείρει συνειδήσεις, ως ηθικό πρότυπο ενός ασυμβίβαστου αγωνιστή και διεθνιστή της πράξης, που ενώνει την πολιτική και την ηθική.






Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Της Αλέκας Ζορμπαλά

"Γειά σας! Είμαι ο Δημήτρης Κουφοντίνας και ήρθα να παραδοθώ" δήλωσε στον εμβρόντητο φρουρό στην είσοδο της ΓΑΔΑ.
Μεσημέρι, 5 Σεπτέμβρη 2002

"Θα μπορούσα αν ήθελα να έχω διαφύγει και να οικοδομήσω μια άλλη ζωή, μακριά από πράγματα που θα μπορούσαν να με προδίδουν. Ομως κάτι τέτοιο θα ήταν αντίθετο με την επαναστατική ηθική, τις ιδέες και τη στάση μου ως σήμερα.
Δεν μπορούσα να αφήσω συντρόφους (τον ένα μάλιστα βαριά πληγωμένο) που μαζί αγωνιστήκαμε και μοιραστήκαμε οράματα και διαψεύσεις, ελπίδες και απογοητεύσεις, να είναι όμηροι στα χέρια του εκδικητικού κράτους, ενώ εγώ θα απολάμβανα μια ανέντιμη ελευθερία.

Δεν μπορούσα να αφήσω να κατηγορούνται άδικα άνθρωποι που είτε δεν είχαν σχέση, είτε πέρασαν κοντά από την οργάνωση χωρίς να το γνωρίζουν. Δεν μπορούσα να εγκαταλείψω τη συντρόφισσά μου να υφίσταται τα όσα υφίστατο εξ αιτίας των δικών μου επιλογών και να χρησιμοποιείται σαν μέσο πίεσης εναντίον μου.
Αντί για τη σιγουριά της φυγής και της σιωπής, επέλεξα να εμφανιστώ, να αναλάβω τις πολιτικές ευθύνες των επιλογών μου, και να τις υπερασπίσω με όποιο κόστος", είχε δηλώσει σε συνέντευξή του στην Ελευθεροτυπία.

Και έτσι τους στέρησε τους αλαλαγμούς της σύλληψης και την ηδονή του διασυρμού του..




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Πριν 6 χρόνια, η Βουλή, υπό την Προεδρία μου, αποφάσιζε την διενέργεια δημοψηφίσματος, του πρώτου και μόνου δημοψηφίσματος που έγινε στη χώρα από το 1974.

Όσα είπα στην ομιλία μου τότε, είναι αυτά που πιστεύω και σήμερα, για την Ελευθερία και την Ανεξαρτησία των λαών, για το δικαίωμα στην Ευημερία των ανθρώπων, για την αρχή της ισοτιμίας των κρατών στο διεθνές στερέωμα.

Ο Ελληνικός λαός είπε ένα τρανό ΟΧΙ στο δημοψήφισμα αυτό. Την προδοσία που ακολούθησε δεν μπορούσα να τη φανταστώ.
Η προδοσία έδειξε το πραγματικό μέγεθος εκείνων που την διέπραξαν.
Δεν μείωσε όμως στο ελάχιστο το μέγεθος, το νόημα και το περιεχόμενο του ΟΧΙ που είπε ο Ελληνικός λαός.

Αυτό το ΟΧΙ εξακολουθεί να είναι μια παρακαταθήκη Ελευθερίας, Δημοκρατίας κι Ανεξαρτησίας για τον λαό και για τη χώρα μας.
Που εναπόκειται σε εμάς το να δικαιωθεί.
#ΟΧΙ
#plefsieleftherias




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Ψεύτικοι θεοί πολλοί σαπίζουνε την πλάση,/ μ' αυτός ο θεός που 'ναι ο λαός θα μείνει πάντα/ στη σαπισμένη γη να φέρει την υγειά της...
Καρδιά, παιδιά... και θ' απλωθεί ο Παράδεισος μια μέρα...».

….
«Δεν είναι τούτο πάλεμα σε μαρμαρένια αλώνια/ εκεί να στέκει ο Διγενής και μπρος να στέκει ο Χάρος/ Εδώ σηκώνετ' όλ' η γη με τους αποθαμένους/ και με τον ίδιο θάνατο πατάει το θάνατό της.
Κι απάνω - απάνω στα βουνά, κι απάνω στις κορφές τους,/ φωτάει με μιας Ανάσταση, ξεσπάει αχός μεγάλος./ Η Ελλάδα σέρνει το χορό, ψηλά, με τους αντάρτες/ - χιλιάδες δίπλες ο χορός, χιλιάδες τα τραπέζια,- / κ' είν' οι νεκροί στα ξάγναντα πρωτοπανηγυριώτες».
Αγγελος Σικελιανός

Σαν σήμερα στις 19 του Ιούνη του 1951 έσβησε ένας αγωνιστής και διανοούμενος.

Ο Α. Σικελιανός, έφυγε πικραμένος και παραγκωνισμένος από την επίσημη μετεμφυλιακή Ελλάδα.
Συκοφαντημένος, επειδή είχε το σθένος να συμπορευτεί με το ΕΑΜ, και μάλιστα σαν επικεφαλής του ΕΑΜ Διανοουμένων –Καλλιτεχνών ενώ δεν του συγχωρέθηκε ποτέ από το επίσημο κράτος ότι είχε το θάρρος να μην απαρνηθεί, μετά την απελευθέρωση, τα ιδανικά της Εθνικής Αντίστασης.
Να μη «συνδράμει» τις προσπάθειες της αγγλοκρατίας και της άρχουσας τάξης για κατασυκοφάντηση του ΕΑΜ. Να μη «συμφωνήσει» για τις διώξεις των εκατοντάδων χιλιάδων αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης.

Ο ποιητής δε θεώρησε ότι επιτελούσε το καθήκον του με το να υμνεί απλώς τον ΕΑΜικό αγώνα κλεισμένος στο σπίτι του. Τον υμνούσε και δημόσια. Διακινδυνεύοντας.
Εφτασε να «χτυπήσει» με τους στίχους του, την καμπάνα του αγώνα και στην κηδεία του Παλαμά. Εβγαζε εγερτήριους λόγους σε διάφορες εκδηλώσεις. Τόλμησε σε εκδήλωση στο Ηρώδειο (Αύγουστος του 1944) να απαγγείλει με τη βροντώδη φωνή του τον αντάρτη «Αστραπόγιαννό» του. Αλλά και σε εκδήλωση μετά την απελευθέρωση (1946) ύμνησε τον αγώνα και τις ιδέες του ΕΑΜ.
Και καθώς είχε, ήδη, πει το μεγάλο «ΝΑΙ» και το μεγάλο «ΟΧΙ» του, στην πρώτη μεταπολεμική εκδήλωση της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, ως πρόεδρός της, έκανε μια μεγαλόπνοη προγραμματική ομιλία με θέμα «Προς μια αποφασιστική πνευματική στροφή».

Οι ΕΑΜικές ιδέες του Σικελιανού δε λύγισαν ούτε με τον Δεκέμβρη, ούτε στα μαύρα χρόνια του Εμφυλίου. Γιατί, όπως έβαζε τον Μακρυγιάννη να λέει, «Τη λευτεριά μας τούτη δεν την ήβραμε στο δρόμο, και δε θα μπούμεν εύκολα στου αυγού το τσόφλι, γιατί δεν είμαστε κλωσόπουλα, σ' αυτό να ξαναμπούμε πίσω, μα εγίναμε πουλιά, και τώρα πια στο τσόφλι μέσα δε χωρούμε».

Ο Σικελιανός βλέποντας τη νέα, μετά το Δεκέμβρη, σκλαβιά των αγωνιστών, τοποθετούσε υπεράνω όλων των αγαθών τη Λευτεριά, βάζοντας τον Βλαχογιάννη να λέει:
«Τη Λευτεριά, τη Λευτεριά ως τα ύψη,/ τη Λευτεριά ως το θάνατο,/ τη Λευτεριά ως τον Αδη,/ κι απέκει τ' άλλα είναι καλά, απάνου ή κάτου κόσμος!».
Και στο επίγραμμά του «25 Μάρτη 1821 - 25 Μάρτη 1946» έλεγε:
«Του αγώνα μας πρωτόφλεβα, καρδιά του Εικοσιένα,/ για να σε χαιρετίσουνε ορθό είναι σηκωμένοι/ γυναίκες, γέροντες,/ παιδιά κ' εγώ στη σύναξή τους/ για βιαστικό αντροκάλεσμα, για σημερινό σημάδι.
Τι τώρα σμίγει το αίμα Σου στην πιο πλατιά του κοίτη/ μ' όσο αίμα χύθηκεν εχτές, και δες το, ξεχειλίζει/ να μπει ποτάμι ακράταγο με τα ποτάμια τ' άλλα/ των Λαών ορμάν στη Λευτεριά π' ανοίγεται μπροστά τους/ Ανθρωποθάλασσα της Ζωής, σ' Εσέ, Δημοκρατία!».

Τιμωρημένος αλλά περήφανος

Δεν του τα συγχώρεσε όλα αυτά η μεταπολεμική σκοταδιστική εξουσία. Γι' αυτό και σαμποτάρισε τρεις φορές την υποψηφιότητά του για το Νόμπελ, την οποία έθεσε η Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών.
Τον πολέμησε και για έναν ακόμα λόγο.

Επειδή η ΕΑΜοθραφείσα ΕΕΛ το 1947 τον ανακήρυξε τιμητικά ως επίτιμο πρόεδρό της. Το αντιδραστικό κατεστημένο κατηγόρησε την ΕΕΛ ότι προπαγανδίζει το δεύτερο αντάρτικο.
Το «επιχείρημα» ήταν ότι στην πρωτοχρονιάτικη γιορτή της ΕΕΛ (Γενάρης του '48), την ώρα που ο επίτιμος πρόεδρος της εταιρίας έκοβε την πρωτοχρονιάτικη πίτα, ο Μάρκος Αυγέρης του ευχήθηκε «Να ζήσει σαν τα Ψηλά Βουνά», προπαγανδίζοντας, υποτίθεται, έτσι, τον αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας.
Με αυτήν την κατηγορία μπήκε μπροστά η «μηχανή» τρομοκράτησης του πνευματικού κόσμου. «Μηχανή», που χώρισε τους λογοτέχνες σε «εθνοπροδότες» και «εθνικόφρονες» και διέσπασε το παλαιότερο σωματείο της χώρας, την ΕΕΛ, με τη δημιουργία της «Εθνικής Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών».

Ο Σικελιανός παραμένει αθάνατος και κατατάσσεται στην κορυφαία τετράδα των δημιουργών του πρώτου μισού του 20ού αιώνα -Παλαμάς, Βάρναλης, Σικελιανός , Καζαντζάκης

Στοιχεία στην ανάρτησή μας πήραμε από δημοσιεύματα του «Ριζοσπάστη»




πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Συμπληρώνονται 28 χρόνια κι ακόμη κανείς δεν μπορεί να πιστέψει αυτό που συνέβη…




Κι όμως… Ένα από τα πιο ευγενή σπορ, με κοινό που σπανιότατα ως… ποτέ δεν παρεκτρέπεται, βίωσε σαν σήμερα πριν 28 χρόνια μια στιγμή που σόκαρε την παγκόσμια αθλητική κοινότητα.

Ήταν 30 Απριλίου του 1993, όταν η Μόνικα Σέλες, που στα 20 της είχε ήδη κυριαρχήσει στο γυναικείο τένις, αντιμετώπιζε στα προημιτελικά τουρνουά στο Αμβούργο την Μαγκνταλένα Μαλέεβα. Οι επιδόσεις της ήταν εκπληκτικές και μοιάζουν ακόμη και σήμερα ανεπανάληπτες. Από τον Γενάρη του 1991 μέχρι τον Φλεβάρη του 1993 είχε φτάσει στον τελικό σε 33 από τα 34 τουρνουά στα οποία συμμετείχε κατακτώντας τα 22 εξ αυτών. Σε 11 εμφανίσεις σε Grand Slam είχε σηκώσει το τρόπαιο οκτώ φορές και είχε ρεκόρ 55-1 στα μεγάλα τουρνουά κατακτώντας επτά από τα οκτώ που είχε λάβει μέρος. Πραγματικά ασύλληπτες επιδόσεις.

Η γεννημένη στη Σερβία τενίστρια είχε πάρει με 6-4 το πρώτο σετ και προηγείτο με 4-3 στο δεύτερο, όταν στη διάρκεια μιας διακοπής συνέβη το αδιανόητο. Ένας άνδρας πλησίασε τη θέση της Σέλες και τη μαχαίρωσε στην πλάτη αφήνοντας άναυδους τους χιλιάδες θεατές στο γήπεδο και τα εκατομμύρια που παρακολουθούσαν τηλεοπτικά. Κίνητρό του, όπως αποκαλύφθηκε αργότερα, ήταν πως αποτελούσε φανατικό θαυμαστή της Στέφι Γκραφ και δεν άντεχε να βλέπει να εκτοπίζεται από την κορυφή από τη Σέλες!



Ο δράστης, ένας 38χρονος Γερμανός ονόματι Γκίντερ Πάρσε, αμέσως «μπαγλαρώθηκε» από την ασφάλεια του γηπέδου, αλλά το κακό είχε ήδη γίνει. Η Σέλες σφάδαζε από τους πόνους και έπεσε στο χώμα δεχόμενη ιατρική φροντίδα. Η μαχαιριά για λίγα εκατοστά δεν πέτυχε τη σπονδυλική της στήλη ή κάποιο ζωτικό της όργανο, αλλά η ζημιά είχε γίνει και ήταν μεγάλη.



Απουσίασε από τα κορτ για δύο χρόνια, διάστημα στο οποίο η ψυχολογία της επιβαρύνθηκε από τη διάγνωση του πατέρα της με καρκίνο (και αργότερα τον θάνατό του), κι όταν επέστρεψε δεν θύμιζε σε τίποτα την αθλήτρια που είχε γίνει φόβος και τρόμος των αντιπάλων της. Στο μεσοδιάστημα η Στέφι Γκραφ επέστρεψε στην κορυφή του γυναικείου τένις εκμεταλλευόμενη την απουσία της μεγάλης της αντιπάλου, ενώ ο μαχαιροβγάλτης αθωώθηκε από το δικαστήριο (!), τόσο σε πρώτο βαθμό όσο και στην έφεση, καθώς κρίθηκε πως είναι ψυχικά ασθενής.



Η Σέλες, χρόνια αργότερα, στην αυτοβιογραφία της το 2009, αποκάλυψε πως το συγκεκριμένο συμβάν πέρα από πληγές στο σώμα τής είχε προκαλέσει κρίσεις πανικού, κατάθλιψη και διαταραχές διατροφής. Από τη στιγμή που επέστρεψε στα κορτ, τον Αύγουστο του 1995, κατέκτησε μόνο έναν μεγάλο τίτλο, το Αυστραλιανό Open το 1996. Η εμφάνισή της στο Ρολάν Γκαρός του 2003 ήταν η τελευταία της, αν κι επισήμως κρέμασε τη ρακέτα της τον Φεβρουάριο του 2008.

Ακόμη και σήμερα παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα what if στην ιστορία του αθλητισμού. Αν ο φανατικός οπαδός της Στέφι Γκραφ δεν είχε αναστατώσει την αθλητική διαδρομή, μα ακόμη περισσότερο την ύπαρξή της, θεωρείται μάλλον βέβαιο πως οι επιδόσεις που θα κατέγραφε δεν θα συγκρίνονταν με κανενός θρύλου του αθλήματος, από τον Ρότζερ Φέντερερ μέχρι τη Σερένα Γουίλιαμς.

πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Ο Μάης δεν είναι μόνο ο μήνας που σφραγίζει την Άνοιξη. Είναι επίσης μήνας μνήμης και τιμής για τους αγώνες όσων έδωσαν το αίμα τους και θυσιάστηκαν διεκδικώντας το οχτάωρο και ανθρώπινες συνθήκες εργασίας. Μιλάμε φυσικά για τους εργάτες του Σικάγο, το ματωμένο πουκάμισο των οποίων έγινε σύμβολο πάλης και θυσίας.

Η Εργατική Πρωτομαγιά γεννήθηκε στην Αμερική το 1886, με τη ματωμένη εξέγερση των εργατών του Σικάγου για 8 ώρες δουλιά, 8 ώρες ανάπαυση – μόρφωση, 8 ώρες ύπνο.

Δυο χρόνια μετά εκείνη την εξέγερση, το Διεθνές Συνέδριο του Λονδίνου έκανε δεκτή την πρόταση Βέλγου αντιπροσώπου για την πρώτη Κυριακή του Μάη ως μέρα Παγκόσμιας Εργατικής Εκδήλωσης για το 8ωρο. Η οριστική απόφαση για την καθιέρωση της Εργατικής Πρωτομαγιάς ως μέρας αγώνα και απεργίας την 1η Μάη, πάρθηκε στις 14 Ιούλη του 1889 στο 2ο Συνέδριο της Δεύτερης Διεθνούς.



Σικάγο 1886

Εκείνη τη μέρα, 1η Μαΐου του 1886, 400.000 άνθρωποι συμμετείχαν στις απεργίες που γίνονταν σε όλη την χώρα, και πάνω από 80.000 στο Σικάγο. Αυτό το Σάββατο του 1886, μια εργάσιμη μέρα, οι εργάτες, ξεκίνησαν με τις γυναίκες και τα παιδιά τους για να διαδηλώσουν ειρηνικά στο χώρο της συγκέντρωσης στην πλατεία Haymarket. Στη γύρω περιοχή, είχαν παραταχθεί αστυνομικές δυνάμεις αποτελούμενες από 1350 άτομα, οπλισμένα με οπλοπολυβόλα οι οποίοι περίμεναν το σύνθημα για να δράσουν.

Κι ενώ το πλήθος παρακολουθούσε τις ομιλίες, ο επικεφαλής της αστυνομικής δύναμης, διατάσσει να διαλυθεί η συγκέντρωση. Μια βόμβα έσκασε κοντά στους αστυνομικούς οι οποίοι άρχισαν να πυροβολούν και να χτυπούν τους συγκεντρωμένους χωρίς καμιά διάκριση. Είναι ακόμα άγνωστος ο αριθμός των θυμάτων αφού πολλοί τραυματισμένοι κατέληξαν τις επόμενες ημέρες, επίσημα μόνο οκτώ νεκροί αστυνομικοί και τέσσερις διαδηλωτές έχουν επαληθευτεί.



Η αστυνομία συλλαμβάνει εργατικά στελέχη και οκτώ παραπέμπονται σε δίκη. Οι 4 (Α. Σπάις, Α. Φίσερ, Τζ. Ενγκελ, Α. Πάρσον) καταδικάζονται σε απαγχονισμό και τους κρεμάνε στις 11 του Νοέμβρη του 1887. Ο Αύγουστος Σπάις στην απολογία του, μεταξύ άλλων, έλεγε στους κατηγόρους του: «Βαδίζετε κυριολεκτικά σε μια υπόγεια φωτιά. Μπορείτε να το αγνοείτε. Δε θα την αποφύγετε».

Η δίκη των συλληφθέντων ήταν μια σκέτη παρωδία. Δε δικάστηκαν οι πράξεις, αλλά οι ιδέες. Στις 9 Οκτώβρη 1886 ανακοινώθηκε η προαποφασισμένη ετυμηγορία. Για τους βασικούς κατηγορούμενους Σπάιτς, Φίσερ,΄Ενγκελ και ο Πάρσονς η απόφαση θάνατος δια απαγχονισμού.Η ποινή εξετελέσθη στις 11 Νοέμβρη του 1887. Για τους Φίλντεν και Σβαμπ ο κυβερνήτης μια μέρα πριν την εκτέλεση μετέτρεψε τη θανατική ποινή σε ισόβια κάθειρξη. Ενώ ο Λουί Λινγκ βρέθηκε νεκρός στο κελί του πριν οδηγηθεί στην αγχόνη…

Το ματωμένο πουκάμισο των εργατών του Σικάγου έγινε σύμβολο πάλης και θυσίας


Η πρώτη Πρωτομαγιά στην Ελλάδα και ο ματωμένος Μάης




Αθήνα 1893. Στις 2 του Μάη του 1893 οι οπαδοί του Στ. Καλλέργη, μέλη του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου, γιόρτασαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα την εργατική Πρωτομαγιά στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Πήραν μέρος δύο χιλιάδες άτομα, ενέκριναν το ειδικό ψήφισμα με αιτήματα το 8ωρο, την κυριακάτικη αργία, τη σύνταξη.Επιδόθηκε στη Βουλή αλλά ο πρόεδρός της το παρουσίασε χλευαστικά στους βουλευτές. Ο Καλλέργης, εξοργισμένος, προσπάθησε να το διαβάσει απ’ το δημοσιογραφικό θεωρείο, όπου βρισκόταν. Αμέσως πιάστηκε και οδηγήθηκε στο αστυνομικό τμήμα. Κρατήθηκε και παραπέμφθηκε στο πλημμελειοδικείο, όπου καταδικάστηκε σε 10 μέρες φυλάκιση.


Μάης 1936, Θεσσαλονίκη




Οι καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης, του Βόλου, της Ξάνθης, της Δράμας και της Καβάλας κατεβαίνουν σε απεργία ζητώντας την εφαρμογή της συλλογικής σύμβασης. Στην απεργία πήραν μέρος 40.000 καπνεργάτες. Τις επόμενες μέρες ακολουθούν συγκρούσεις. Στις 9 του Μάη οι χωροφύλακες αρχίζουν επιθέσεις στις συγκεντρώσεις των απεργών.Οι αυτοκινητιστές είχαν κατέβει σε απεργία αλληλεγγύης στην Εγνατία. Για να αμυνθούν στήνουν οδοφράγματα. Οι χωροφύλακες χτυπάνε «στο ψαχνό». Πρώτος νεκρός ο Τάσος Τούσης. Ακολουθούν άλλοι τέσσερις. Αντί για σημαίες υψώνονται μαντίλια βουτηγμένα στο αίμα. Οι διαδηλωτές φωνάζουν: «Κάτω οι δολοφόνοι, να φύγει η κυβέρνηση Μεταξά». Λίγο πιο πέρα οι χωροφύλακες πυροβολούν άοπλο πλήθος. «Απολογισμός»: 20 νεκροί, 300 τραυματίες. Το απόγευμα γίνεται νέα διαδήλωση, τη νύχτα η κυβέρνηση Μεταξά στέλνει στρατιωτικές δυνάμεις από τη Λάρισα και τέσσερα αντιτορπιλικά.

Την επόμενη μέρα η κηδεία των θυμάτων είναι πραγματικός παλλαϊκός ξεσηκωμός. Στο νεκροταφείο συγκεντρώνονται 150.000 άνθρωποι. Στις 11 του Μάη κηρύσσονται απεργίες διαμαρτυρίας σε πολλές πόλεις της χώρας και στις 13 του Μάη πανελλαδική απεργία. Οι καπνέμποροι υποχωρούν στις περισσότερες οικονομικές διεκδικήσεις. Η κυβέρνηση Μεταξά αρνείται να ικανοποιήσει τα πολιτικά αιτήματα. Ο Γιάννης Ρίτσος, συγκλονισμένος απ’ τα γεγονότα, γράφει τον «Επιτάφιο».
Η Μητέρα του Τάσου Τούση θρηνεί το νεκρό γιό της.


Γιάννης Ρίτσος – Επιτάφιος (απόσπασμα)

Γιέ μου, σπλάχνο τῶν σπλάχνων μου, καρδούλα τῆς καρδιᾶς μου,
πουλάκι τῆς φτωχιᾶς αὐλῆς, ἀνθὲ τῆς ἐρημιᾶς μου,

πῶς κλείσαν τὰ ματάκια σου καὶ δὲ θωρεῖς ποὺ κλαίω
καὶ δὲ σαλεύεις, δὲ γρικᾷς τὰ ποὺ πικρὰ σοῦ λέω;

Γιόκα μου, ἐσὺ ποὺ γιάτρευες κάθε παράπονό μου,
Ποὺ μάντευες τί πέρναγα κάτου ἀπ᾿ τὸ τσίνορό μου,

τώρα δὲ μὲ παρηγορᾶς καὶ δὲ μοῦ βγάζεις ἄχνα
καὶ δὲ μαντεύεις τὶς πληγὲς ποὺ τρῶνε μου τὰ σπλάχνα;

Πουλί μου, ἐσὺ ποὺ μοῦ ῾φερνες νεράκι στὴν παλάμη
πῶς δὲ θωρεῖς ποὺ δέρνουμαι καὶ τρέμω σὰν καλάμι;

Στὴ στράτα ἐδῶ καταμεσὶς τ᾿ ἄσπρα μαλλιά μου λύνω
καὶ σοῦ σκεπάζω τῆς μορφῆς τὸ μαραμένο κρίνο.

Φιλῶ τὸ παγωμένο σου χειλάκι ποὺ σωπαίνει
κι εἶναι σὰ νὰ μοῦ θύμωσε καὶ σφαλιγμένο μένει.

Δὲ μοῦ μιλεῖς κι ἡ δόλια ἐγὼ τὸν κόρφο δές, ἀνοίγω
καὶ στὰ βυζιὰ ποὺ βύζαξες τὰ νύχια, γιέ μου μπήγω.






Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Με ένα βίντεο για τα 5 χρόνια από την ίδρυσή της, η Πλεύση Ελευθερίας αναφέρεται στους ιδρυτικούς της στόχους και δεσμεύεται να συνεχίσει τη δράση της!

Στο βίντεο απεικονίζονται στιγμιότυπα από τα 5 χρόνια δράσης του Κόμματος-Κινήματος σε όλη την Ελλάδα και στο Εξωτερικό, από την Ιδρυτική Εκδήλωση στο Χυτήριο μέχρι τις πρόσφατες δωρεές της Πλεύσης Ελευθερίας στη μάχη κατά του Κορονοϊού


5 ΧΡΟΝΙΑ ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ


19 Απριλίου 2016, Ιδρυτική Εκδήλωση της Πλεύσης Ελευθερίας στο Χυτήριο

5 Ιουλίου 2016, Κατάθεση της Ιδρυτικής Διακήρυξης της Πλεύσης Ελευθερίας στον Άρειο Πάγο

5 χρόνια αγωνιζόμαστε για Δημοκρατία, Δικαιοσύνη, Διαφάνεια, Δικαιώματα, Διαγραφή του παράνομου Χρέους, Διεκδίκηση των Γερμανικών Οφειλών

Συνεχίζουμε!



Μπόμπι Σαντς (1954 – 1981)

O Μπόμπι Σαντς (Bobby Sands) ήταν βορειοϊρλανδός εθνικιστής και ηγετικό στέλεχος του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού (IRA), ενταγμένος στην αριστερή του πτέρυγα. Έγινε παγκοσμίως γνωστός το 1981, όταν ξεκίνησε απεργία πείνας στη φυλακή, διεκδικώντας το καθεστώς του πολιτικού κρατούμενου. Η άρνηση της τότε πρωθυπουργού της Μεγάλης Βρετανίας Μάργκαρετ Θάτσερ να ικανοποιήσει το αίτημά του, τον οδήγησε στο θάνατο στις 5 Μαΐου 1981.

Ο Ρόμπερτ Γκέραρντ «Μπόμπι» Σαντς γεννήθηκε στο Μπέλφαστ της Βόρειας Ιρλανδίας στις 9 Μαρτίου 1954. Ήταν το μεγαλύτερο από τα τέσσερα παιδιά του Τζον και της Ροζαλίν Σαντς, δύο πιστών Καθολικών. Από μικρό παιδί, ο Μπόμπι ζούσε και μεγάλωνε με τις έντονες διαμάχες μεταξύ των Καθολικών ή Δημοκρατικών (των Ιρλανδών που ζητούν την ενσωμάτωση της Βόρειας Ιρλανδίας στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας ή Έιρε) και των Προτεσταντών ή Ενωτικών (των Ιρλανδών που παραμένουν πιστοί στο βρετανικό στέμμα).

Σε ηλικία 10 ετών αναγκάστηκε να μετακομίσει με την οικογένειά του σε άλλη γειτονιά του Μπέλφαστ, λόγω της κατατρομοκράτησής τους από τους Προτεστάντες. «Ήμουν ένα αγόρι της εργατικής τάξης από το εθνικιστικό γκέτο, αλλά είναι η καταστολή που μου δημιούργησε το επαναστατικό πνεύμα της ελευθερίας» είχε γράψει ο Σαντς για τα παιδικά του χρόνια. Σε ηλικία 18 ετών, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη δουλειά του ως μαθητευόμενος τεχνίτης αυτοκινήτων και να μετακινηθεί ξανά με την οικογένειά του σε άλλη γειτονιά.


Η συνεχιζόμενη καταπίεση των Καθολικών από τους Προτεστάντες ριζοσπαστικοποίησε τον Σαντς και τον ώθησε να ενταχθεί στον IRA το 1972. Οι δεσμοί του με την οργάνωση, που διεκδικούσε με δυναμικά μέσα την απόσπαση της Βόρειας Ιρλανδίας από τη Μεγάλη Βρετανία, δεν πέρασαν απαρατήρητοι από τις αρχές. Αργότερα, εκείνο το έτος, συνελήφθη για κατοχή πυροβόλων όπλων και καταδικάστηκε σε φυλάκιση τριών ετών.

Στη φυλακή συνάντησε κορυφαία στελέχη του IRA, όπως ο Τζέρι Άνταμς, τα οποία εκτίμησαν τις ικανότητές του, με αποτέλεσμα μετά την αποφυλάκισή του να ανέλθει τάχιστα στην ιεραρχία της οργάνωσης. Ανήκε στην αριστερή πτέρυγα του IRA και παρότρυνε τους συντρόφους του να υιοθετήσουν σοσιαλιστικές πολιτικές. Ο Σαντς ήταν θαυμαστής της πολιτικής δράσης και του συγγραφικού έργου των Τζορτζ Τζάκσον, Φραντς Φανόν, Τσε Γκεβάρα και του ιρλανδού σοσιαλιστή Τζέιμς Κόνολι. Κατά τη διάρκεια της προφυλάκισής του παντρεύτηκε τη φίλη του Τζέραλντι Νόουντ, με την οποία απέκτησε ένα γιο, τον Γκέραρντ Σαντς.

Με την απελευθέρωσή του, ο Σαντς επέστρεψε αμέσως στην πολιτική δράση και γρήγορα έγινε δημοφιλής στις τάξεις των Καθολικών. Στα τέλη του 1976, οι αρχές τον συνέλαβαν ξανά, αυτή τη φορά για μία βομβιστική ενέργεια σε μια μεγάλη εταιρεία επίπλων και την επακόλουθη ανταλλαγή πυρών μεταξύ των δραστών και της αστυνομίας. Αφού υποβλήθηκε σε απάνθρωπη ανάκριση και δικάστηκε με αμφισβητούμενα αποδεικτικά στοιχεία, καταδικάστηκε σε κάθειρξη 14 ετών, την οποία άρχισε να εκτίει στη φυλακή υψίστης ασφαλείας του Μέιζ, στα περίχωρα του Μπέλφαστ.

Από την πρώτη μέρα του εγκλεισμού του ανέπτυξε ακτιβιστική δράση, ζητώντας μεταρρυθμίσεις στο σωφρονιστικό σύστημα, με αποτέλεσμα συχνά να βρίσκεται σε κελί απομόνωσης. Ο βασικός ισχυρισμός του ήταν ότι αυτός και οι άλλοι συγκρατούμενοί του μέλη του IRA έπρεπε ν’ αντιμετωπίζονται ως πολιτικοί κρατούμενοι και αιχμάλωτοι πολέμου και όχι τρομοκράτες, όπως επέμενε η βρετανική κυβέρνηση.

Την 1η Μαρτίου 1981, ο Σαντς και άλλοι εννέα συγκρατούμενοί του αποφάσισαν να ξεκινήσουν απεργία πείνας μέχρι θανάτου. Εκτός από το βασικό τους επιχείρημα, ότι έπρεπε ν’ αντιμετωπίζονται ως πολιτικοί κρατούμενοι, τα υπόλοιπα αιτήματά τους κυμαίνονταν από το να επιτρέπεται στους κρατουμένους να φορούν τα δικά τους ρούχα μέχρι να δέχονται επισκέψεις και αλληλογραφία.

Οι αρχές απέρριψαν τα αιτήματά του και ο ίδιος ήταν αποφασισμένος να συνεχίσει την απεργία πείνας. Σταδιακά η υγεία του άρχισε να επιδεινώνεται και κατά τη διάρκεια των πρώτων 17 ημερών είχε χάσει 8 κιλά. Εν τω μεταξύ, ο Σαντς σε μία προσπάθεια ν’ αναδείξει τον αγώνα του, έθεσε υποψηφιότητα για τη βουλευτική έδρα της εκλογικής περιφέρειας Φέρμανα και Σάουθ Τάιροουν, που θα κρινόταν σε επαναληπτική εκλογή. Στις 9 Απριλίου εξελέγη βουλευτής του Βρετανικού Κοινοβουλίου, επικρατώντας του Προτεστάντη αντιπάλου του, προκαλώντας σοκ στη βρετανική κυβέρνηση και ακυρώνοντας πανηγυρικά το επιχείρημά της ότι ο IRA ήταν μία περιθωριακή τρομοκρατική οργάνωση και δεν τύγχανε λαϊκής υποστήριξης.

Παρά την εκλογή του, ο Σαντς συνέχισε την απεργία πείνας, καθώς η στάση της Θάτσερ δεν άλλαξε. Στις 3 Μαΐου έπεσε σε κώμα και στις 5 Μαΐου 1981 άφησε την τελευταία του πνοή στη φυλακή του Μέιζ. Ο Μπόμπι Σαντς ήταν 27 ετών και είχε αρνηθεί τροφή για 66 ημέρες. Τις τελευταίες εβδομάδες της ζωής του τις πέρασε σε μία κλίνη νερού για την προστασία του φθαρμένου και εύθραυστου σώματός του.

Ο θάνατος του Σαντς προκάλεσε κύματα αγανάκτησης σ’ όλο τον κόσμο. Οι ΗΠΑ εξέφρασαν «βαθιά λύπη», εφημερίδες σε όλο τον κόσμο καταδίκασαν την «αναισθησία» της Θάτσερ ν’ αφήσει ένα μέλος του κοινοβουλίου να πεθάνει και μεγάλες ταραχές ξέσπασαν στους δρόμους της Βόρειας Ιρλανδίας. Την πομπή της κηδείας του παρακολούθησαν περισσότερα από 100.000 άτομα.

Τους επόμενους μήνες, εννέα ακόμη κρατούμενοι, μέλη του IRA, πέθαναν σε απεργίες πείνας, που σταμάτησαν τελικά στις 3 Οκτωβρίου 1981. Τελικά, η βρετανική κυβέρνηση, υποκύπτοντας και στις διεθνείς πιέσεις, ικανοποίησε τα περισσότερα αιτήματα των φυλακισμένων στελεχών του IRA και πολλοί από αυτούς απελευθερώθηκαν βάσει της λεγόμενης «Συμφωνίας της Μεγάλης Παρασκευής» (10 Απριλίου 1998), που έθεσε τέλος στις μακροχρόνιες συγκρούσεις στη Βόρεια Ιρλανδία και είναι γνωστή στη βρετανική πολιτική ιστορία ως «Οι Ταραχές» («The Troubles»).

 Σχετικό

Οι τελευταίες μέρες του Μπόμπι Σαντς είναι το θέμα της κινηματογραφικής ταινίας του Στιβ ΜακΚουίν «Hunger», που πρωτοπροβλήθηκε το 2008 με πρωταγωνιστή τον Μάικλ Φασμπέντερ.




Πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου