Articles by "Σερβία"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σερβία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ο Ντούσαν Ίβκοβιτς κατάφερε αυτό που κάποτε έμοιαζε αδύνατο: Ένωσε στην κηδεία του την ενωμένη Γιουγκοσλαβία.

Σε μία συγκλονιστική στιγμή, το φέρετρο του σπουδαίου τεχνικού μετέφεραν έξι από τα πλέον επιφανή μπασκετικά "παιδιά" του. Έξι παιδιά που κάποτε ήταν κάτω από την ίδια σημαία, αλλά πλέον έχουν ο καθένας άλλη καταγωγή.

Οι Σέρβοι Ζέλικο Ομπράντοβιτς, Βλάντε Ντίβατς, Πρέντραγκ Ντανίλοβιτς και Ντράγκαν Κιτσάνοβιτς, ο Κροάτης Ντίνο Ράτζα, ο Μαυροβούνιος Ζάρκο Πάσπαλι και ο Σλοβένος Γιούρι Ζντοβτς μετέφεραν το φέρετρο του σπουδαίου "Ντούντα", σε μία στιγμή με την δική της ξεχωριστή σημασία.








Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η οικονομική συνεργασία Σερβίας -Τουρκίας και περιφερειακά ζητήματα που αφορούν τα Βαλκάνια κυριάρχησαν στη συνάντηση που είχαν στην Κωνσταντινούπολη οι πρόεδροι των δύο χωρών Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και Αλεξάνταρ Βούτσιτς. Ο πρόεδρος της Σερβίας πραγματοποιεί ανεπίσημη μονοήμερη επίσκεψη στην Τουρκία.

«Η φιλία μεταξύ του Βελιγραδίου και της 'Αγκυρας αποτελεί πρόσθετη εγγύηση για τη σταθερότητα την περιοχή» δήλωσε στα σερβικά ΜΜΕ ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς μετά τη συνάντηση του με το Ερντογάν.

Ανέφερε ότι στο επίκεντρο βρέθηκαν οι τουρκικές επενδύσεις στη Σερβία, η υλοποίηση έργων υποδομής που χρηματοδοτούνται με τουρκικά δάνεια, όπως ο αυτοκινητόδρομος που θα συνδέει το Βελιγράδι με το Σαράγιεβο και θέματα που σχετίζονται με την ενίσχυση της σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων.

Ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς επισήμανε ότι η Σερβία αποδίδει μεγάλη σημασία στην ανάπτυξη των σχέσεων με την Τουρκία και στο πλαίσιο αυτό ανακοίνωσε τη σύγκλιση του Ανωτάτου κρατικού Συμβουλίου συνεργασίας όπως και την επίσημη επίσκεψη Ερντογάν στη Σερβία. «Μέχρι το τέλους του έτους θα πραγματοποιηθεί η επίσημη επίσκεψη του Ερντογάν στη Σερβία και τότε θα έχουμε την ευκαιρία για περαιτέρω συζήτηση σημαντικών ζητημάτων για τα Βαλκάνια και ολόκληρη την περιοχή. Η Τουρκία είναι μια μεγάλη περιφερειακή δύναμη» επισήμανε στις δηλώσεις του από την Κωνσταντινούπολη ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς.

Ο πρόεδρος της Σερβίας ευθέως αναγνώρισε τον ρυθμιστικό ρόλο που έχει η 'Αγκυρα στις σχέσεις μεταξύ των εθνικών κοινοτήτων στα Δυτικά Βαλκάνια. «Η περαιτέρω ανάπτυξη καλών σχέσεων με την Τουρκία μας εγγυάται την ασφάλεια, αφού η Τουρκία είναι υπερδύναμη στην περιοχή και πρέπει να διασφαλίσουμε την ειρήνη. Αυτό μας βοηθά να δημιουργήσουμε μια πιο ορθολογική και καλύτερη σχέση με τους μουσουλμάνους διαφορετικών ομάδων, με τους Βόσνιους και όλους τους άλλους στην περιοχή μας, εν μέρει και με τους Αλβανούς. Αυτά είναι σημαντικά πράγματα για εμάς» επισήμανε ο Βούτσιτς μετά τη συνάντηση του με το Ερντογάν στην Κωνσταντινούπολη.


Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Του Ντίνου Βαρδάκη *

Βρυξέλλες, Ιούλιος 1962

Πλησίαζε η μέρα των διακοπών με την αναχώρηση από τις Βρυξέλλες για το πρώτο οδικό ταξίδι στο Πήλιο. Στο σπίτι ήταν όλη η οικογένεια χαμόγελα και χαρά. Η απόσταση τεράστια: 1.200 χλμ. από την πρωτεύουσα του Βελγίου μέχρι τα σύνορα Αυστρίας – Γιουγκοσλαβίας. Στο Μάριμπορ, συνοριακή γιουγκοσλάβικη πόλη, η ατμόσφαιρα βραδάκι στις πλατείες ήδη θύμιζε Ελλάδα. Απ’ εκεί μέχρι τα νότια σύνορα στη Γευγελή, ο υπόλοιπος δρόμος μας φαινόταν ατελείωτος: Άλλα 1.200 χλμ., για 3 μονάκριβες βδομάδες καλοκαίρι στη πατρίδα.



Γιουγκοσλαβία

Ήταν κάποτε μια ευρωπαϊκή χώρα με 24.000.000 κατοίκους και έκταση 255,950 τετρ. χλμ. Διέθετε μια υπηκοότητα, τη γιουγκοσλαβική, για την οποία οι πολίτες της ήταν περήφανοι. Mία κοινή γλώσσα, τη σερβοκροατική με κυριλλική και λατινική γραφή, ένα σταθερότατο νόμισμα, το γιουγκοσλάβικο δηνάριο. Mία κρατική εταιρεία πετρελαιοειδών, την Jugopetrol. Καμία πολυεθνική ή ξένη τράπεζα της συμφοράς και της εκμετάλλευσης των λαών. Καμία Coca Cola Inc και καμία Zara που να πουλάει πανάκριβα τα ρούχα που παράγει σήμερα πάμφθηνα στα σκλαβοπάζαρα της φτωχής Νότιας Ασίας. Κανένα εισαγόμενο προϊόν στα μαγαζιά. Καμία καφετέρια όπου συχνάζουν αργόσχολοι μαμόθρεφτοι και ραντιέρηδες όλη τη μέρα με ένα καφέ στο χέρι. Παντού εργοστάσια, κοπερατίβες και αγροκομπινάτα (κρατικά αγροκτήματα). Γυναίκες και άντρες απολάμβαναν δωρεάν υγεία και παιδεία, φτηνή κατοικία, παιδικούς σταθμούς στους τόπους δουλειάς, 15 μέρες πληρωμένες διακοπές τον χρόνο στην Αδριατική ή στο βουνό. Η ανεργία ήταν ανύπαρκτη. Οι Γιουγκοσλάβοι μπορούσαν να ταξιδέψουν και να εγκατασταθούν ελεύθερα στο εξωτερικό σε αντίθεση με τους υπηκόους άλλων χωρών της ανατολικής Ευρώπης. Δεν υπήρχε όμως αστικού τύπου κοινοβουλευτική δημοκρατία και ελευθεροτυπία. Ούτε όμως δυσβάστακτο δημόσιο χρέος και ξένη τρόικα όπως αυτή που ουσιαστικά κυβερνάει σήμερα στην Αθήνα μέχρι το 2060, λόγω ανικανότητας Ελλήνων πολιτικών που εμείς ψηφίσαμε τα τελευταία 40 χρόνια.


Κεντρική Γιουγκοσλαβία, Οκτώβρης 1978

Στην είσοδο πόλης της κεντρικής Γιουγκοσλαβίας αντικρίζω μια μεγάλη προειδοποιητική πινακίδα: «Γερμανέ σταμάτα! Μην μπεις σε τούτη την πόλη! Θυμήσου το έγκλημά (300) σου στις 21.10.1941». To Κραγκούγιεβατς είναι μαρτυρικό όπως τα Καλάβρυτα, το Δίστομο, η Καισαριανή, το Δοξάτο Δράμας, το Λέχοβο Φλώρινας, η Νέα Αγχίαλος, το Ριζόμυλο και η Κερασιά Μαγνησίας, η Δράκεια Πηλίου και άλλες 122 πόλεις και χωριά στη πατρίδα μας. Οι Γιουγκοσλάβοι παρτιζάνοι είχαν σκοτώσει σε ενέδρα 10 ναζί κατακτητές στις 16.10.1941. Ως αντίποινα, 2.800 Γιουγκοσλάβοι άνδρες – ανάμεσά τους 177 μαθητές – εκτελέστηκαν μαζικά στο διάστημα 7 ωρών στις 21.10.1941. Στον τόπο της θυσίας για τη λευτεριά δημιουργήθηκε ένα απέραντο υπαίθριο Μαυσωλείο 3.500 στρεμμάτων κατά της ναζιστικής βαρβαρότητας. Η αντίσταση και η νίκη των παρτιζάνων κατά του ναζισμού αποτέλεσε το υπόβαθρο, πάνω στο οποίο οικοδομήθηκε η ανεξαρτησία και ο σοσιαλισμός. 37 χρόνια μετά τη σφαγή, βγαίνοντας συγκινημένος από το Κραγκούγιεβατς ρώτησα τους Γιουγκοσλάβους φίλους μου: «Τι θα γίνει η Γιουγκοσλαβία όταν αποβιώσει ο πρόεδρος Τίτο;». Καμία απάντηση.


Το γιουγκοσλαβικό Σύνταγμα του 1974

Τότε, στο δημοκρατικό κίνημα των εργαζομένων και φοιτητών σε Γαλλία και Βέλγιο υπήρχε μεγάλο ενδιαφέρον για το πείραμα της εργατικής σοσιαλιστικής αυτοδιαχείρησης στη Γιουγκοσλαβία. Ίσως ως εναλλακτική λύση στην καπιταλιστική εκμετάλλευση που οι εργαζόμενοι βιώνανε στις φάμπρικες, στα ανθρακωρυχεία, γενικά στην παραγωγή στη βόρεια Ευρώπη. Με οδηγό το μεταφρασμένο γιουγκοσλάβικο Σύνταγμα του 1974, εξηγούσα το 1978 στους φίλους μεταπτυχιακούς φοιτητές του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου το εξής. Η σχεδιαζόμενη συλλογική και η εκ περιτροπής προεδρία της χώρας τους, μετά τον θάνατο του προέδρου Τίτο, η εγκατάλειψη της θεσμικής αμοιβαίας αλληλεγγύης ανάμεσα στα ομόσπονδα κρατίδια και οι επιπτώσεις της πετρελαϊκής κρίσης του 1973 θα προκαλούσαν φυγόκεντρες τάσεις μέσω της σύστασης μιας χαλαρής Ομοσπονδίας. Eν τω μεταξύ, παρατηρούσα ότι ο κομματικός μηχανισμός του νικηφόρου εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των παρτιζάνων κατά του ναζισμού είχε σταδιακά μετατραπεί σε μια νέα αστική, γραφειοκρατική τάξη αποκομμένη από τα προβλήματα του λαού, από την καθημερινότητά του. O Τίτο πέθανε μετά από 2 χρόνια.


Προς τη διάλυση

Τη Γιουγκοσλαβία πάντα εποφθαλμιούσαν οι μεγάλες δυνάμεις. Βρισκόταν στο γεωπολιτικό ρήγμα μεταξύ Σοβιετικής Ένωσης και Δυτικής Ευρώπης. Ως μέλος του Κινήματος των Αδεσμεύτων, στήριζε έμπρακτα όλα τα κινήματα ανεξαρτησίας σε Αφρική και Ασία. Τεράστιο ήταν το κύρος της διεθνώς. Μεγάλο μέρος της σπουδάζουσας νεολαίας διακατεχόταν από το πνεύμα του διεθνισμού, του κινήματος της ειρήνης και της φιλίας ανάμεσα στους λαούς. Όμως, η συνταγματική αναθεώρηση του 1974 ισχυροποίησε στις ομόσπονδες οντότητες τη δυνατότητα ανεξαρτητοποίησης. Προώθησε δηλαδή υποβόσκουσες, από τη δεκαετία του 1940, εθνικιστικές ορέξεις για εξουσία τοπικών διαπλεκόμενων ελίτ που κατέληξαν στη δεκαετία του 1990 σε πόλεμο, εθνοκάθαρση, γενοκτονία και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας σε Κροατία, Βοσνία, Σερβία και Κοσσυφοπέδιο με 150.000 νεκρούς, 4.000.000 εσωτερικά εκτοπισμένους και 60.000 γυναίκες βιασμένες. Ο εθνικιστής ηγέτης της Σερβίας Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, από το 1987, και στη συνέχεια και ο αντίστοιχος του Κροάτης Φράνιο Τούτζμαν δεν ήταν οι συνεχιστές της Τιτοϊκής σοσιαλιστικής αυτοδιαχείρισης. Ήταν οι νεκροθάφτες της. Τη Γιουγκοσλαβία δεν τη διέλυσε ο καπιταλισμός. Τη διέλυσε ο εθνικισμός με το δάχτυλο της Δύσης και ειδικά της Γερμανίας. Ο καπιταλισμός αναζητούσε νέες αγορές για να εξασφαλίσει υπέρ κέρδη στην Ανατολική Ευρώπη. Επωφελήθηκε αργότερα από την ιδιωτικοποίηση των πάντων, βάζοντας χέρι στη δημόσια περιουσία, στις κατακτήσεις με αγώνες και θυσίες του γιουγκοσλαβικού λαού.




NATO

O βομβαρδισμός του ΝΑΤΟ, για δήθεν ανθρωπιστικούς λόγους, χωρίς την έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ αποτέλεσε ξεκάθαρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Σηματοδότησε και το κύκνειο άσμα της Γιουγκοσλαβίας. Η πολιτική ηγεσία του ΝΑΤΟ δεν ντράπηκε καν όταν την άνοιξη του 1999 τα αεροπλάνα της βομβάρδισαν στο μαρτυρικό Κραγκούγιεβατς το Μαυσωλείο των 2.800 Ηρώων κατά του ναζισμού.


Ανάπτυξη και πρόοδος

Στη δεκαετία του 1970, η γιουγκοσλάβικη βιομηχανία εφαρμόζοντας το σύστημα της εργατικής αυτοδιαχείρισης παρήγαγε τα πάντα: Φορτηγά, λεωφορεία, τρόλεϊ, τρένα, ΙΧ αυτοκίνητα, γεωργικά μηχανήματα, ηλεκτροοικιακές συσκευές, ηλεκτρονικούς μικροϋπολογιστές CER και ΤΙΜ-011 για το δημόσιο και για μαθητές Γυμνασίων/Λυκείων αντίστοιχα. Oι αγρότες είχαν και το δικαίωμα να καλλιεργήσουν o καθένας μέχρι 100 στρέμματα ιδιωτικής γης, η οποία δεν κρατικοποιήθηκε. Με αναπτυγμένη γεωργική παραγωγή και έναν εξελιγμένο τριτογενή τομέα, είχαν όλοι οι Γιουγκοσλάβοι δουλειά. Στο πλαίσιο μιας κεντρικά σχεδιασμένης πολιτικής, μεγάλες γιουγκοσλάβικες τεχνικές εταιρείες κατασκεύαζαν εκατοντάδες χιλιόμετρα αυτοκινητοδρόμους και ηλεκτροπαραγωγικούς σταθμούς σε Μέση Ανατολή και Αφρική. Σε αντίθεση με την Ελλάδα, δεν υπήρχαν τράπεζες με τραπεζίτες-καρχαρίες που να σκοτώνουν τον λαό με «κόκκινα» δάνεια. Ήταν άγνωστα, διότι δεν χρειαζόταν καν, τα ιδιωτικά φροντιστήρια δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Στο πλαίσιο πολιτικής ισότητας των φύλων, τo 1973, το 43% των φοιτητών στα πανεπιστήμια ήταν κορίτσια (στην Ελλάδα τότε, μόνο το 20%). Το 1978, οι Γιουγκοσλάβοι απολάμβαναν υψηλότερο βιοτικό επίπεδο από τον αντίστοιχο των Ελλήνων.


Η αποτυχημένη ευρωπαϊκή πολιτική ενοποίηση

Σε συνέντευξή του στην έγκυρη γαλλική εφημερίδα Le Monde στις 20.6.1975, ο Γιουγκοσλάβος πρόεδρος Τίτο (βλ. «Yougoslavie: de la résistance à l’indépendance», Ed. Anthropos, Paris, 1977) δήλωνε προφητικά τα εξής: «Όσον αφορά στην πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης, δεν έχουμε φυσικά καμία αντίρρηση σχετικά με τέτοιες φιλοδοξίες, με την προϋπόθεση ότι θα τείνουν να αυξήσουν τον δημοκρατικό και αυτόνομο ρόλο της Ευρώπης σε διεθνή θέματα, και όχι να συμβάλλει η ενοποίησή της στη διαίρεση των Ευρωπαίων σε δυο ανταγωνιστικά μπλοκ».


Γιουγκοσλαβία του ΧΧΙ αιώνα

Tι θα γινόταν αν δεν είχε διαλυθεί η ενιαία Γιουγκοσλαβία; Αν δεν είχε αφήσει η γερμανοκρατούμενη συντηρητική Ευρωπαϊκή Ένωση (EE) ένα βίαιο δράμα που εξελισσόταν στο προαύλιό της να το χειριστούν άδοξα Ουάσιγκτον και ΝΑΤΟ; Από τη δεκαετία του 1980, να είχε πρωτοπορήσει ουσιαστικά και δυναμικά η EE σε μια συντονισμένη πρωτοβουλία ειρήνευσης, πολιτικής διαμεσολάβησης, διάσωσης και στήριξης της μεταρρύθμισης της φίλης πολυπολιτισμικής αυτής χώρας; Και να είχε ενταχθεί ενιαία η Γιουγκοσλαβία το 2004 στην Ένωση; Άλλη φωνή θα είχε σήμερα, άλλη δύναμη πίεσης θα μπορούσε να ασκήσει η πληγωμένη Ευρώπη του Νότου στις Βρυξέλλες και στο Βερολίνο. Όμως το διευθυντήριο του «διαίρει και βασίλευε» δεν το ήθελε αυτό. Δύσκολα θα έλεγχε ένα δυνατό Ομοσπονδιακό Βελιγράδι. Εύκολα χειραγωγούνται σήμερα οι εθνικιστές άρχοντες των έξι ανεξαρτήτων οντοτήτων (και του μη αναγνωρισμένου από τον ΟΗΕ και την ΕΕ Κοσσυφοπεδίου) της κάποτε ενιαίας Γιουγκοσλαβίας.


Συμφωνία των Πρεσπών

Με μια ομοσπονδιακή Γιουγκοσλαβία σήμερα, δεν θα υπήρχε η προδοτική, επαίσχυντη και κατάπτυστη Συμφωνία των Πρεσπών του Φλεβάρη 2019. Και να υπήρχε ως πρόταση, θα την απέρριπτε ούτως ή αλλιώς με δημοψήφισμα το 68% του ελληνικού λαού στη βάση δημοσκοπήσεων εκείνης της εποχής. Δημοψήφισμα που ζητούσαν πολίτες, προσωπικότητες και κόμματα απ’ όλο το φάσμα του δημοκρατικού τόξου. Αλλά αποτελούσε κόκκινο πανί για τον αποδεδειγμένα ανιστόρητο ΣΥΡΙΖΑ. Ελλείψει ικανών και πεπειραμένων πολιτικών, νομικών και διαπραγματευτών σε θέματα εξωτερικών σχέσεων και οικονομικών, ο ΣΥΡΙΖΑ υπηρετούσε και συνεχίζει να υπηρετεί ξένα συμφέροντα. Διότι 153 Έλληνες βουλευτές δεν είχαν, σύμφωνα με το Σύνταγμα (άρθρο 28), δικαίωμα να εκχωρήσουν εθνική κυριαρχία. Κάτι που όμως σήμερα έπραξαν τα δυο μεγαλύτερα ελληνικά αστικά κόμματα. ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ δέχτηκαν ουσιαστικά την πλαστογράφηση της ιστορίας της Μακεδονίας από Σλάβους προπαγανδιστές. Δυο κορυφαίοι καθηγητές ιστορίας των Πανεπιστημίων της Οξφόρδης Robin Lane Fox και Κολούμπια Mark Mazower (βλ. βιβλίο «Τα Βαλκάνια», Εκδ. Πατάκη, Αθήνα, 2002), τεκμηρίωσαν πως η πλαστογράφηση σχεδιάστηκε συστηματικά από εθνικιστές βουλγαρόφωνους Σκοπιανούς ηγέτες μιας διοικητικής περιοχής που πριν τον Νοέμβρη 1943 ονομαζόταν Βαρντάρσκα Μπανόβινα, επαρχία του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας και Νότια Σερβία, πριν από το 1922, ως περιφέρεια του τότε Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων. Δεν πρόκειται ποτέ τα Σκόπια να εφαρμόσουν τη Συμφωνία των Πρεσπών του ανιστόρητου ΣΥΡΙΖΑ. Έχοντας υπόψη ότι οι διατάξεις της Συμφωνίας (βλ. άρθρο 20) είναι δυστυχώς αμετάκλητες, επιβάλλεται σήμερα 300 Έλληνες βουλευτές να καταψηφίσουν, μια για πάντα, στη Βουλή τα Πρωτόκολλα Συνεργασίας της Συμφωνίας με μια χώρα της οποίας οι εθνικιστές ηγέτες φαίνεται πως παίρνουν εντολές από ΝΑΤΟ και Τουρκία.


Απούσα η Ελλάδα

Με όχημα τις επιχειρήσεις της, το Ισλάμ, την πολιτιστική διπλωματία, την εκπαιδευτική συνεργασία και αμυντικές συμφωνίες, η Τουρκία επιδιώκει βάσει σχεδίου να διευρύνει την επιρροή της στα Βαλκάνια που αποτελούν γεωστρατηγική της προτεραιότητα. Η διάλυση της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας και η κακοδιαχείριση από το 1981 των δημοσιονομικών από την εσωτερική τρόικα ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖA-ΝΔ επέφερε βαρύ χτύπημα στον λαό και στην ελληνική εξωστρεφή επιχειρηματικότητα. Έτσι, έστρωσε η Αθήνα το νέο οθωμανικό χαλί της διείσδυσης της ισχυροποίησης της θέσης της Τουρκίας στις 7 χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Η ελληνική εξωτερική πολιτική και η οικονομική επιρροή στις χώρες αυτές είναι σήμερα ανύπαρκτες. Η Αθήνα άφησε την Άγκυρα να την εκτοπίσει στην πρώην Γιουγκοσλαβία και να δώσει η Τουρκία προτεραιότητα της εξωτερικής της πολιτικής στη Σερβία, στη Βοσνία και στα Σκόπια.


СФР Југославија: носталгија

Ήταν κάποτε μια χώρα προοδευτική, αδέσμευτη, φιλειρηνική, χαρούμενη και πολιτισμένη. Όπου όλοι οι άνθρωποι ζούσαν αγαπημένοι και ενωμένοι. Χωρίς πολλές πολυτέλειες και εισαγόμενα προϊόντα. Επωφελούνταν επίσης από μια ποιοτική, δωρεάν δημόσια παιδεία και υγεία, αξιοπρεπείς συντάξεις και φιλικές σχέσεις με όλα τα κράτη της Γης. Οι καλές τέχνες στην ενιαία Γιουγκοσλαβία ανθούσαν και το επάγγελμα του καλλιτέχνη ετύγχανε σεβασμού από μια μορφωμένη κοινωνία. Σέρβοι παντρεύονταν με Κροάτισσες και Βόσνιοι με Σκοπιανές. Μαυροβούνιοι εργάζονταν στη Σλοβενία, στη Βοϊβοντίνα και στο Κοσσυφοπέδιο. Πολλοί Γιουγκοσλάβοι έκαναν διακοπές στη φιλόξενη Ελλάδα και ήταν λάτρεις του Πηλίου. Kαι όλοι τους από το Μάριμπορ μέχρι τη Γευγελή πανηγύριζαν με slivovica όταν η ομάδα της Jugoplastika Split σάρωνε τα πάντα στο πανευρωπαϊκό μπάσκετ. Το τελευταίο τρίποντο προμηνούσε όμως και το τέλος μιας πολιτικής ουτοπίας.


Dipl. Ing, MSc (Econ)
UCLouvain & Southampton



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Πως η αναγνώριση του Κοσόβου ανοίγει τον δρόμο για ένα ιστορικό πλήγμα στα πιο ζωτικά εθνικά συμφέροντα Ελλάδας και Κύπρου.


Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
5 Ιουλίου 2021

Η ελληνική κυβέρνηση μοιάζει έτοιμη να αναγνωρίσει την απόσχιση του Κοσόβου (μαζί με τη σερβική επαρχία της Μιτρόβιτσα) από τη Σερβία, όπως της ζητάνε Ηνωμένες Πολιτείες, Ισραήλ και Αλβανοκοσοβάροι, αδιαφορώντας για τον κίνδυνο να αναγνωρίσει σε αντίποινα η Σερβία το τουρκοκυπριακό ψευδοκράτος, να διαταραχθούν βαθιά οι σχέσεις της Αθήνας με το Βελιγράδι, με τη Μόσχα και με τη Λευκωσία και να δημιουργηθεί ένα επικίνδυνο προηγούμενο για τη Θράκη.


Ο Νίκος Δένδιας ελπίζει μάλιστα ότι, προσφέροντας το Κόσοβο σε ΗΠΑ και Ισραήλ θα διασωθεί ο ίδιος, ενώ το ακριβώς αντίθετο θα συμβεί. Mόλις “εκτελέσει” την “αποστολή” θα τον ευχαριστήσουν για τις υπηρεσίες του. (Μήπως το αυτό δεν συνέβη και με τον κ. Κοτζιά μόλις “έκλεισε” το Μακεδονικό;).

Εξηγήσαμε σε προηγούμενο άρθρο μας γιατί, τυχόν αναγνώριση του Κοσόβου σημαίνει ένα πολύ μεγάλο, ιστορικό πλήγμα στα πιο ζωτικά εθνικά συμφέροντα της Ελλάδας και της Κύπρου, αλλά και τα καλώς εννοούμενα συμφέροντα όλων των βαλκανικών λαών.

Δεν μιλάμε για τυχαίες σχέσεις, αλλά για αυτές που συνδέουν σε βάθος αιώνων τα ίδια τα εθνικά σχέδια διαφορετικών εθνών, εν προκειμένω Ελλήνων και Σέρβων, και προσδιορίζονται από την ίδια τη φύση αυτών των “σχεδίων”, που είναι εκ γενετής εχθρικά και προς τον ανατολικό δεσποτισμό και προς τον σταυροφορικό ιμπεριαλισμό. Για αυτό Ελλάδα και Σερβία βρέθηκαν στο ίδιο μετερίζι και στους Βαλκανικούς και στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Και για αυτό υπήρξαν, με διαφορετικό τρόπο κάθε μία, στόχοι της “νέας παγκόσμιας τάξης” που ανεδύθη από τα ερείπια της ΕΣΣΔ και του “διπολικού κόσμου”.

Και δεν μιλάμε μόνο για τις ελληνοσερβικές σχέσεις. Η αναγνώριση της μη μεταβολής των συνόρων είναι ταμπού για την Ελληνική και Κυπριακή Δημοκρατία μετά ιδίως το 1974 και ορθώς είναι ταμπού. Αν σπρώξουμε τη Σερβία, αύριο, γιατί όχι, και τη Ρωσία σε αναγνώριση των κατεχομένων κυπριακών εδαφών αντιλαμβάνεται κανείς στο Υπουργείο Εξωτερικών τι θα σημαίνουν όλα αυτά; Δεν θέλουμε να πιστέψουμε ότι η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να έχει ως μοναδικό της κίνητρο την εξυπηρέτηση ξένων συμφερόντων και ότι αδιαφορεί πλήρως για τις συνέπειες της πολιτικής της στη χώρα.


Η Πρεσβεία βαρέθηκε να περιμένει τον Δένδια


Φαίνεται ότι οι Αμερικανοί έχουν κουραστεί πια. Έχουν φτάσει στα όριά τους με τους “ζητιάνους”, όπως μας αποκαλούν πλέον επισήμως. Θέλουν να τελειώνουμε, να αναγνωρίσουμε χωρίς χρονοτριβή την ανεξαρτησία του Κοσόβου, αγαπημένου παιδιού των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της Τουρκίας, καθώς και διεθνούς σημασίας κέντρου εγκληματικών δραστηριοτήτων. Το ίδιο, σύμφωνα με τις πληροφορίες μας, επιθυμεί και το Ισραήλ.

Και ο πρωθυπουργός βιάζεται να προχωρήσει ο κ. Δένδιας την αναγνώριση. Ο ίδιος βέβαια ο υπουργός Εξωτερικών μοιάζει να το έχει αποφασίσει, θέλει όμως να αποφύγει μεγάλες ζημιές, ώστε η αναγνώριση να τον βοηθήσει να παραμείνει στη θέση του και όχι να επιταχύνει την αποχώρησή του. Όπως προείπαμε όμως, το αντίθετο θα συμβεί. Αν προχωρήσει την αναγνώριση, δεν θα τον χρειάζονται περισσότερο.

Από το περιβάλλον του κ. Δένδια και διάφορους κύκλους, διαδίδεται ότι θέλει να τον “φάει” η Μέρκελ. Όμως η Μέρκελ ούτε τον δικό της υπουργό Εξωτερικών δεν μπορεί να διορίσει, όχι να “φάει” τον Δένδια. Στην τελευταία σύνοδο της Ε.Ε. η Γερμανίδα καγκελάριος είδε ακόμα και τη μικροσκοπική Λιθουανία να της βγάζει γλώσσα. Η εξουσία της περιορίζεται στα οικονομικά θέματα. Τα μεγάλα γεωπολιτικά και αμυντικά της Ε.Ε. και της Ελλάδος τα έχουν αναλάβει κατ’ αποκλειστικότητα οι ΗΠΑ και το Ισραήλ.

Αν ο Δένδιας κινδυνεύει τώρα να φαγωθεί δεν φταίει ασφαλώς η Μέρκελ, αλλά μάλλον το ότι έχασε ο Νετανιάχου, πιθανώς και ο Ρότσιλντ, στις τελευταίες αμερικανικές εκλογές. Όπως σημειώσαμε ήδη, η κυβερνητική αλλαγή στον άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ οδήγησε τάχιστα και αυτομάτως σε πλήρη αλλαγή πολιτικής στα ελληνοτουρκικά.

Χωρίς μάλιστα ουδείς σχεδόν από το πολιτικό σύστημα ή τον τύπο να διερωτηθεί πως είναι δυνατόν να συμβαίνουν αυτά τα πράγματα, τη μια μέρα να είμαστε έτοιμοι να πάμε ακόμα και σε πόλεμο για τον EastMed και την επομένη να θέλουμε Χάγη και ήρεμα ύδατα, τη μια να έχουμε “εθναμύντορα” υπουργό Εξωτερικών και την άλλη να μας γίνεται “ειρηνιστής οικολόγος” και όλα αυτά άνευ οιωνδήποτε εξηγήσεων, χωρίς κανένας σχεδόν από τον πολιτικό κόσμο ή τον τύπο να του ζητάει κάποιες εξηγήσεις. Τι να πούμε τώρα εμείς; Ότι η χώρα (στο μέτρο που υπάρχει ακόμα) φαίνεται πιο εξαρτημένη ακόμα κι από όσο ήταν την περίοδο της αμερικανοκίνητης στρατιωτικής δικτατορίας του 1967-74;


Οι “δοκιμαστικές βολές” του υπουργού Εξωτερικών

Τώρα, ο κ. Διένδιας έχει αρχίσει τις δοκιμαστικές βολές να διαπιστώσει πώς αντιδρά η κοινή γνώμη στην αναγνώριση και να προετοιμάσει το έδαφος, μπας και την κάνει κατακαλόκαιρο και δεν την προσέξουν πολλοί, εν μέσω μπάνιων του λαού και κορονοϊού.

Την περασμένη εβδομάδα, από το υπουργείο Εξωτερικών διέρρευσε προς την “Καθημερινή” ένα πρώτο επιχείρημα υπέρ της αναγνώρισης του Κοσόβου. Η Σερβία, λένε, δεν κάνει ότι πρέπει για να ανακόψει την τουρκική επιρροή στα Βαλκάνια, άρα θα αναγνωρίσουμε το Κόσοβο ενισχύοντας τον στρατηγικό σύμμαχο της Τουρκίας που είναι οι Αλβανοί…

Ίσως, η ελληνική διπλωματία και οι πολιτικοί της προϊστάμενοι, εκτελώντας επί πολλά χρόνια πράγματα που σκέπτονται άλλοι, απώλεσαν σταδιακά τη δυνατότητα να τα υπερασπίζονται πολιτικά. Ίσως να αποβλέπουν στην εξοικείωση του κοινού με την ανοησία. Ίσως κάνει πολύ ζέστη. Εν πάσει περιπτώσει αυτό βρήκαν να πουν για να εξηγήσουν ότι σκέπτονται την αναγνώριση του Κοσόβου.

Η “Καθημερινή” δεν μοιάζει σίγουρη για το πώς θα το πάρουν οι αναγνώστες της και έτσι παρουσιάζει ουδέτερα τον πραγματικό λόγο για τον οποίο σκέφτονται στην κυβέρνηση την αναγνώριση: “Είναι απολύτως σαφές ότι πιθανή αναγνώριση του Κοσόβου από την Ελλάδα αποτελεί και εναρμόνιση με πάγιες αμερικανικές απόψεις για τα Βαλκάνια, οι οποίες έχουν στόχο και την ανακοπή της ρωσικής επιρροής”. Ωραιότατα. Να μην καταστραφούν μόνο οι ελληνοσερβικές σχέσεις, να φάνε και άλλο ένα χτύπημα οι ελληνορωσικές, να πληγούν και οι ελλαδοκυπριακές. Με έναν σμπάρο τρία τριγόνια, να δούμε πόσο ακόμα μπορεί να επιβιώσει η χώρα όσων την κυβερνούν. Γιατί έτσι που πάει πεθαίνει, μένει ένας βράχος στη νοτιοανατολική Ευρώπη, με όλο και λιγότερους Έλληνες, βάση για τους πολέμους των Σταυροφόρων κατά των Ρώσων και κατά του Ισλάμ. Ωραίο τέλος για την Ελλάδα, συνοδευόμενο βέβαια από πολύ εθνικόφρονα “παπαρολογία”, στο DNA της ελληνικής δεξιάς και ακροδεξιάς. όπως και “πολυεθνική”, “ευρωπαϊστική” αρλουμπολογία, αμφότερες συγκλίνουσες εν τέλει όχι στο άστρο της Βηθλεέμ, ούτε καν των Βρυξελλών εν τέλει, αλλά μάλλον της Ουάσιγκτον και της Ιερουσαλήμ τουλάχιστον για τα γεωπολιτικά.

Ο κ. Δένδιας, υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας και νομικός είπε και κάτι άλλο για το Κόσοβο, στην προσπάθειά του να δικαιολογήσει προκαταβολικά το έγκλημα, όχι κατά των Σέρβων, αλλά κατά των Ελλήνων που η κυβέρνηση και ο ίδιος προσωπικά ετοιμάζονται να διαπράξουν:

“Ως προς τη νομιμότητα μιας ενδεχόμενης αναγνώρισης, το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης γνωμοδότησε, το 2010, ότι η ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσόβου δεν παραβίασε το Διεθνές Δίκαιο, καθώς δεν ήταν προϊόν παράνομης χρήσης βίας που καταδικάστηκε από το Συμβούλιο Ασφαλείας, όπως ακριβώς ήταν η ανακήρυξη του ψευδοκράτους το 1983. Με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και της Γιουγκοσλαβίας δημιουργήθηκαν αρκετά νέα κράτη. Κανένα από αυτά, όμως, δεν ήταν το αποτέλεσμα εξωτερικής εισβολής”.

Ο Υπουργός Εξωτερικών και οι σύμβουλοί του δεν γνωρίζουν ότι η Ατλαντική Συμμαχία βομβάρδισε ανηλεώς τη Σερβία το 1999, κατά παράβαση των πιο θεμελιωδών διατάξεων του Καταστατικού Χάρτη του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, προκειμένου να αποσπάσει το Κόσοβο από τη σερβική κυριαρχία; Και δεν γνωρίζουν ότι “η Ελλάς είναι πολύ μικρή χώρα για να κάνει τόσο μεγάλες ατιμίες”, όπως είχε πει κάποτε στη Βουλή, ο πατέρας του σημερινού πρωθυπουργού;

Υ.Γ.: Υπάρχει αντιπολίτευση; Ή την ελέγχουν οι ίδιες δυνάμεις που ελέγχουν την κυβέρνηση; Τύπος πάντως δεν φαίνεται να υπάρχει εδώ και πολύ καιρό.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Τη μονάδα παραγωγής των ρωσικών εμβολίων Sputnik-V στο Βελιγράδι επισκέφτηκε ο πρόεδρος της Σερβίας Αλεξάνταρ Βούτσιτς και δήλωσε αισιόδοξος ότι σε ένα χρόνο από σήμερα θα παράγονται στη Σερβία περισσότερα από 20 εκατομμύρια εμβόλια για τον κορονοϊό. Στο Ινστιτούτο Torlak του Βελιγραδίου ξεκίνησε από εχθές η παραγωγή της πρώτης παρτίδας των ρωσικών εμβολίων τα οποία θα διατεθούν προς χρήση στις αρχές Ιουνίου. Η Σερβία γίνεται η πρώτη χώρα στην Ευρώπη, μετά τη Ρωσία και τη Λευκορωσία, που αρχίζει να παράγει το εμβόλιο Sputnik-V. Ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς αφού έδειξε στους δημοσιογράφους ένα από τα πρώτα φιαλίδια του ρωσικού εμβολίου που βγήκε από τη μονάδα παραγωγής στο Torlak, ανέφερε ότι τα εμβόλια που θα παράγονται στη Σερβία, αφού ικανοποιηθούν οι εσωτερικές ανάγκες, θα εξάγονται σε χώρες της ευρύτερης περιοχής. Τόνισε ότι όταν θα ανοίξει και το εργοστάσιο της κινεζικής Sinopharm οι δυνατότητες παραγωγής εμβολίων για τον κορονοϊό στη Σερβία θα ξεπεράσουν τα 30 εκατομμύρια δόσεις ετησίως και η Σερβία θα καταστεί περιφερειακή υπερδύναμη στην παραγωγή εμβολίων.

Ο πρόεδρος της Σερβίας τόνισε ότι το πρόγραμμα εμβολιασμού στη χώρα εξελίσσεται με ταχείς ρυθμούς και ανέφερε ότι μέχρι σήμερα πραγματοποιήθηκαν περισσότεροι από τρία εκατομμύρια εμβολιασμοί. Συγκεκριμένα ανέφερε ότι ξεπέρασαν τα 1,8 εκατομμύρια οι πολίτες που έλαβαν την πρώτη δόση ενώ πάνω από 1,2 εκατομμύρια έλαβαν και τις δύο δόσεις. Αναφερόμενος στο θέμα που προέκυψε με το εμβόλιο της Astra Zeneca δήλωσε ότι θα συνεχίσει να χορηγείται και σε άτομα κάτω των 60 ετών επισημαίνοντας ότι οι μελέτες που έγιναν στη Σερβία έδειξαν πως είναι αποτελεσματικό και δημιουργεί μεγάλο αριθμό αντισωμάτων ενώ οι παρενέργειες είναι μηδαμινές. Ο Βούτσιτς εκτίμησε ότι το ζήτημα προέκυψε εξαιτίας της χαμηλής τιμής του εμβολίου της Astra Zeneca. "Εγώ το βλέπω σαν ένα πόλεμο τιμών όπου έχετε από τη μία τα εμβόλια που κοστίζουν 20 δολάρια και από την άλλη το φθηνό εμβόλιο που έβγαλε η Οξφόρδη και κοστίζει 4-5 δολάρια" εκτίμησε ο Βούτσιτς και ανέφερε ότι η χώρα του θα συνεχίσει να προμηθεύεται το εμβόλιο της AstraZeneca.



Aleksandar Pavic, Strategic Culture,2-4-21

Μετάφραση: Μ.Στυλιανού

Η συλλογική Δύση επιχειρεί να δείξει τι πιστεύει για την αποφασιστικότητα της Σερβίας να ακολουθεί μιαν ανεξάρτητη πολιτική μέσω μιας παλιομοδίτικης επίδειξης δύναμης.

Το Σαββατοκύριακο 27-28 Μαρτίου, χιλιάδες οχήματα από γειτονικές χώρες σχημάτισαν πομπές που περίμεναν να εισέλθουν στη Σερβία. Ο λόγος; Εμβόλια. Δωρεάν. Πολλά από αυτά, τόσο από την Ανατολή όσο και από τη Δύση. Σπούτνικ V, Σινοφáρμ, ΑστράΖεκα, Pfizer. Περισσότερο από τις υπόλοιπες πρώην γιουγκοσλαβικές δημοκρατίες μαζί. Και η Σερβία αποφάσισε να ανοίξει τις πόρτες της σε όσους ήταν μεταξύ των πρώην συμπατριωτών της, οι οποίοι έχουν χάσει κάθε ελπίδα ότι οι δυτικά εγκεκριμένες "δημοκρατίες" τους θα τα αποκτήσουν σε αξιοσέβαστες ποσότητες σύντομα.

Έτσι, αυτή η ανθρώπινη χειρονομία κάνει τη Σερβία ένα λευκό καπέλο στα δυτικά μάτια; Φυσικά και όχι, ανόητη ερώτηση. Μήπως οι άγιες δυτικές δημοκρατίες αφιέρωσαν όλα αυτά τα χρόνια και εκατομμύρια δαιμονολογώντας τη μεγαλύτερη και πιο ισχυρή χώρα της περιοχής μόνο και μόνο για να εγκαταλείψουν ανέμελα την πολιτική του divide et impera που εφάρμοσαν με τόση επιτυχία κατά τη διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας; Επειδή κινδυνεύουν ζωές; άλλη μια ανόητη ερώτηση. Έλα τώρα, μιλάμε για τη Δύση μηδενικού αθροίσματος. Ο κόσμος χωρίζεται σε νικητές και ηττημένους. Αυτοί που υπακούουν, ακόμα και με δικά τους έξοδα, είναι οι "καλοί", και αυτοί που δεν το κάνουν δεν είναι Το όλοι κερδισμένοι, δεν είναι στο πρόγραμμα.

Στην πραγματικότητα, η συλλογική Δύση είναι απασχολημένη αυτή την άνοιξη στο να δείχνει ακριβώς τη λογική της για την αποφασιστικότητα της Σερβίας να διεξαγάγει μια ανεξάρτητη, πολυμερή και ισόρροπη φιλο-πολυπολική πολιτική μέσω μιας παλιομοδίτικης επίδειξης δύναμης. Σε μια σπάνια δημοσιογραφική επίδειξη ευθύτητας, ο δικτυακός τόπος ειδήσεων EURACTIV που σχετίζεται με την ΕΕ δημοσίευσε τον ακόλουθο τίτλο ανακοινώνοντας ολόκληρη επιχείρηση: "ΝΑΤΟ, ΗΠΑ για τη διοργάνωση μεγάλης κλίμακας στρατιωτικών ασκήσεων γύρω από τη Σερβία μέχρι το καλοκαίρι". Ο συνοδευτικός χάρτης της επιχείρησης Defender-Europe 21, όπως αποκαλείται επίσημα, είναι ακόμη πιο συγκεκριμένος, υπενθυμίζοντας τρομακτικά την περικύκλωση τηςΓιουγκοσλαβίας από τις δυνάμεις του Άξονα τον Απρίλιο του 1941. Δύσκολο να βρεις πιο ξεκάθαρα μηνύματα από αυτό.

Φανταστείτε αν οι 30.000 περίπου στρατιώτες που είχαν προγραμματιστεί να συμμετάσχουν στην επιχείρηση είχαν αναπτυχθεί για να παραδώσουν εμβόλια και κινητά νοσοκομεία πεδίου στην πληγείσα από τον ιό περιοχή. Ωστόσο, φαίνεται ότι ο Σερβικός υπέρ-πολυπολικός "ιός" προκαλεί μεγαλύτερη ανησυχία στις δυτικές πρωτεύουσες από την πραγματική πανδημία. Και πρέπει να περιοριστεί, ή τουλάχιστον να απομονωθεί. Δεν μπορεί να έχει ολόκληρη την περιοχή να απομακρύνεται από τη νεοφιλελεύθερη... δημοκρατική θηλή και να αρχίσουμε να κοιτάμε συλλογικά προς οποιαδήποτε άλλη κατεύθυνση εκτός της Δύσης, μπορούμε; Εξετάστε το πρόσφατα εγκριθέν ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τη Σερβία, ειδικά τις "ανησυχίες" του σχετικά με τις προσπάθειες της χώρας να επιδιώξει ισορροπημένες εξωτερικές σχέσεις:

«77. [Το ΕΚ] εκφράζει ανησυχία για την αυξανόμενη επιρροή της Κίνας στη Σερβία και στα Δυτικά Βαλκάνια και την έλλειψη διαφάνειας και εκτίμησης περιβαλλοντικών και κοινωνικών επιπτώσεων των κινεζικών επενδύσεων και δανείων. Καλεί τη Σερβία να ενισχύσει τα πρότυπα νομικής συμμόρφωσής της για τις κινεζικές επιχειρηματικές δραστηριότητες·

"87. επαναλαμβάνει τη σημασία της ευθυγράμμισης με την κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας της ΕΕ (ΚΕΠΠΑ), η οποία πρέπει σταδιακά να αποτελέσει αναπόσπαστο μέρος της εξωτερικής πολιτικής της Σερβίας ως προϋπόθεση για τη διαδικασία ένταξης. Εκφράζει ανησυχία για το ποσοστό ευθυγράμμισης της Σερβίας, το οποίο είναι το χαμηλότερο στην περιοχή. Σημειώνει ότι ορισμένοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι και ορισμένοι πολιτικοί εξακολουθούν να κάνουν περιστασιακές δηλώσεις που θέτουν υπό αμφισβήτηση τον προσανατολισμό της Σερβίας στην εξωτερική πολιτική· Εκφράζει την ανησυχία του για την επανειλημμένη στήριξη της Σερβίας προς τη Ρωσία στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ σχετικά με την προσάρτηση της Κριμαίας·

"88. χαιρετίζει το γεγονός ότι η Σερβία ευθυγραμμίστηκε με τη θέση της ΕΕ για τις προεδρικές εκλογές στη Λευκορωσία. Εξακολουθεί, ωστόσο, να ανησυχεί ότι η Σερβία δεν έχει ευθυγραμμιστεί με τις κυρώσεις κατά των Λευκορώσων αξιωματούχων και με τη θέση της ΕΕ σχετικά με τη νέα νομοθεσία ασφαλείας στην Κίνα. Καλεί τη Σερβία να αυξήσει το επίπεδο ευθυγράμμισής της με τις δηλώσεις της Ύπατης Εκπροσώπου της Ένωσης για Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας εξ ονόματος της ΕΕ, καθώς και με τις αποφάσεις του Συμβουλίου·

"98. εκφράζει ανησυχία για την αυξανόμενη εξάρτηση της Σερβίας από τον αμυντικό εξοπλισμό και τις τεχνολογίες ασφαλείας από τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, συμπεριλαμβανομένου ενός συστήματος μαζικής παρακολούθησης στο Βελιγράδι και μαζικής συλλογής προσωπικών δεδομένων χωρίς κατάλληλες εγγυήσεις, και την ανεπαρκή διαφάνεια των πρακτικών δημοσίων συμβάσεων του τομέα ασφάλειας. Εξακολουθεί να ανησυχεί για τη στενή πολιτική και στρατιωτική συνεργασία της Σερβίας με τη Ρωσία, συμπεριλαμβανομένης της συνεχούς παρουσίας ρωσικών αεροπορικών εγκαταστάσεων στο Niš· καλεί τη Σερβία να ευθυγραμμιστεί με την ΚΠΑΑ και τα μέσα της...".

Προσθέστε σε αυτό τις περιοδικές εκκλήσεις προς το ΝΑΤΟ να ολοκληρώσει τις "εκκρεμότητες"του σταΒαλκάνια, ή το συνεχές ρεύμα "ανησυχίας" με τη ρωσική ή κινεζική "κακοήθη επιρροή" στην περιοχή, και το επίμονο, ατέλειωτο σήριαλ της εμμονής της Δύσης με την Σερβία ολοκληρώνεται.

Πρόσφατα, η χώρα εόρτασε την επέτειο από την έναρξη της παράνομης "ανθρωπιστικής" επέμβασης του ΝΑΤΟ εναντίον της πρώην Γιουγκοσλαβίας, η οποία επέβαλε έναν ανείπωτο άνθρωπινο φόρο αίματος και, ναι, οικολογικό,φόρο στον πληθυσμό της Σερβίας. Σε αντίθεση με την εντελώς αμετανόητη Δύση, τόσο η Ρωσία όσο και η Κίνα φρόντισαν να ονομάσουν αυτή τη δυτική εκστρατεία με το πραγματικό της όνομα - "επιθετικότητα" – και έκαναν μια δημόσια επίδειξη αλληλεγγύης προς τη Σερβία. Αυτό συνέβη ιδιαίτερα με τον κινέζο υπουργό Άμυνας Wei Fenghe, του οποίου η τριήμερη επίσκεψη στη Σερβία, η οποία συνέπεσε τυχαία με την επέτειο, έδωσε επίσης την ευκαιρία στην Κίνα να στείλει κάποια δικά της σαφή μηνύματα. Καθώς τοποθέτησε στεφάνια στο χώρο της κινεζικής πρεσβείας , που"τυχαία" βομβαρδίστηκε από ένα αμερικανικό.B βομβαρδιστικό "stealth" στις 7 Μαΐου 1999, όταν τρεις Κινέζοι δημοσιογράφοι σκοτώθηκαν και 20 άνθρωποι τραυματίστηκαν, ο Wei δήλωσε ότι "ο κινεζικός στρατός δεν θα επιτρέψει ποτέ στην ιστορία να επαναληφθεί κάτι παρόμοιο, καθώς η Κίνα είναι ικανή και αποφασισμένη να υπερασπιστεί τα εθνικά της συμφέροντα". Από την πλευρά της, ο εκπρόσωπος Τύπου του κινεζικού υπουργείου Εξωτερικών Χουά Τσούνινγκ πρόσθεσε ότι το ΝΑΤΟ "εξακολουθεί να οφείλει χρέος αίματος" στον κινεζικό λαό και ότι "δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το ΝΑΤΟ υπό την ηγεσία των ΗΠΑ βομβάρδισε κατάφωρα τη Γιουγκοσλαβία το 1999 σε σοβαρή παραβίαση των σχετικών διεθνών συμβάσεων και βασικών κανόνων διεθνών σχέσεων".

Στην πραγματικότητα, υπάρχουν άφθονες αποδείξεις ότι η 78ήμερη επίθεση του ΝΑΤΟ στη Σερβία και το Μαυροβούνιο δεν ήταν καθόλου "ανθρωπιστική" στο σκοπό της, αλλά είχε μια παγερή γεωπολιτική σκοπιμότητα. Ίσως η βασική δημόσια απόδειξη αυτού να δόθηκε από τον Willy Wimmer, πρώην μέλος της Γερμανικής Ομοσπονδιακής Βουλής και Αντιπρόεδρο της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του ΟΑΣΕ, σε επιστολή που απέστειλε στον τότε Γερμανό Καγκελάριο Gerhard Schröder στις 2 Μαΐου 2000, ή λιγότερο από ένα χρόνο μετά την παράνομη επιχείρηση του ΝΑΤΟ.

Η ενημέρωση 11 σημείων του Γουίμερ για όσα ειπώθηκαν σε κλειστό συνέδριο ασφαλείας που διοργανώθηκε στη Μπρατισλάβα από το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ περιελάμβανε τα ακόλουθα βασικά σημεία:

"4. Ο πόλεμος κατά της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας διεξήχθη για να διορθωθεί η εσφαλμένη απόφαση του Στρατηγού Αϊζενχάουερ κατά τη διάρκεια του Β ' Παγκοσμίου Πολέμου. Ως εκ τούτου, για στρατηγικούς λόγους, τα αμερικανικά στρατεύματα πρέπει να τοποθετηθούν εκεί, προκειμένου να αντισταθμιστεί η χαμένη ευκαιρία από το 1945.

"7. Θα ήταν καλό, κατά τη διάρκεια της τρέχουσας διεύρυνσης του ΝΑΤΟ, να αποκατασταθεί η εδαφική κατάσταση στην περιοχή μεταξύ Βαλτικής Θάλασσας και Ανατολίας, όπως υπήρχε κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, την εποχή της μεγαλύτερης δύναμής της και της μεγαλύτερης εδαφικής επέκτασής της.

"8. Για το λόγο αυτό, η Πολωνία πρέπει να πλαισιωθεί στο βορρά και στο νότο με δημοκρατικά γειτονικά κράτη, ενώ Ρουμανία και Βουλγαρία πρόκειται να εξασφαλίσουν χερσαία σύνδεση με την Τουρκία. Η Σερβία (πιθανώς για τους σκοπούς της εξασφάλισης ανεμπόδιστης στρατιωτικής παρουσίας των ΗΠΑ) πρέπει να αποκλειστεί οριστικά από την ευρωπαϊκή ανάπτυξη.

«11. Ο ισχυρισμός ότι, κατά τη διάρκεια της επίθεσής του στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας, το ΝΑΤΟ παραβίασε όλους τους διεθνείς κανόνες, και ιδιαίτερα όλες τις σχετικές διατάξεις του διεθνούς δικαίου – δεν αμφισβητήθηκε».

Εξίσου καταστροφικό ήταν το συμπέρασμα του έμπειρου Γερμανού διπλωμάτη:

"Φαίνεται ότι η Αμερικανική πλευρά, για χάρη των δικών της στόχων, είναι πρόθυμη και έτοιμη να υπονομεύσει, σε παγκόσμια κλίμακα, τη διεθνή έννομη τάξη, η οποία προέκυψε ως αποτέλεσμα των δυο παγκοσμίων πολέμων τον προηγούμενο αιώνα. Η δύναμη είναι να στέκεσαι υπεράνω του νόμου. Όπου το διεθνές δίκαιο εμποδίζει, πρέπει να καταργηθεί.

"Όταν η Κοινωνία των Εθνών βίωσε παρόμοια μοίρα, ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος δεν ήταν μακριά. Ο τρόπος σκέψης που λαμβάνει υπόψη μόνο τα δικά του συμφέροντα μπορεί να αναφέρεται μόνο ως ολοκληρωτικός.»

Αυτό είναι το υλικό για κάποια μελλοντική επανάληψη των δικών της Νυρεμβέργης, όπου το έγκλημα της επιθετικότητας αναγνωρίστηκε ως "το ανώτατο διεθνές έγκλημα που διαφέρει μόνο από άλλα εγκλήματα πολέμου, καθώς περιέχει μέσα του το συσσωρευμένο κακό του συνόλου". Προς το παρόν, μπορεί τουλάχιστον να χρησιμεύσει ως ένα εύχρηστο εργαλείο στον τρέχοντα παγκόσμιο πόλεμο πληροφοριών, μια άλλη υπενθύμιση των ριζών εξωτερικής πολιτικής ορισμένων από τους αυτοαποκαλούμενους ηθικούς σταυροφόρους που στελεχώνουν την κυβέρνηση Μπάιντεν, όπως ο Anthony Blinken, ο οποίος επικαλείται απροκάλυπτα την κατακριτέα Madeleine Albright ως "πρότυπο".

Έτσι, αν ο πόλεμος επιθετικότητας που πήρε το όνομά σας και προκάλεσε το θάνατο μισού εκατομμυρίου παιδιών του Ιράκ " άξιζε τον κόπο –κατά την γνωστή δήλωση της Albright- τα ανείπωτα εκατομμύρια που δαπανώνται σε προσπάθειες εξάλειψης όλων των ιχνών πολυπολικότητας από το ευρωπαϊκό έδαφος, αντί να βοηθήσουν στην ανακούφιση της υγειονομικής κρίσης της περιοχής, σίγουρα "αξίζουν τον κόπο" στο μυαλό των πολιτικών και πνευματικών διαδόχων της στον Λευκό Οίκο και πέρα από τον Ατλαντικό.

Εν πάση περιπτώσει, η κατάσταση μέσα και γύρω από τη Σερβία, το πιο πεισματάρικο πολυπολικό φυλάκιο της Ευρώπης, είναι βέβαιο ότι θα θερμανθεί στο εγγύς μέλλον.

Aleksandar Pavic: Ανεξάρτητος αναλυτής και ερευνητής
Συγκλονίζει την Σερβία η υπόθεση σεξουαλικής κακοποίησης φοιτητριών ιδιωτικής δραματικής σχολής από τον διευθυντή της. Η υπόθεση αποκαλύφθηκε προχθές όταν η διάσημη, 26χρονη, ηθοποιός Μίλενα Ραντούλοβιτς αποκάλυψε, σε συνέντευξή της στην εφημερίδα «Blic» του Βελιγραδίου, ότι ο διευθυντής και ιδιοκτήτης της δραματικής σχολής που φοιτούσε, Μίκα Αλεκσιτς, την βίασε, επανειλημμένως, όταν ήταν σε ηλικία 17 ετών. Η αποκάλυψη αυτή ενεθάρρυνε και άλλες γυναίκες που φοίτησαν στην ίδια σχολή και κατηγόρησαν τον Αλεκσιτς για σεξουαλική κακοποίηση.

Ο ανώτατος εισαγγελέας του Βελιγραδίου διέταξε χθες την σύλληψη του Αλεκσιτς και σήμερα κρίθηκε προφυλακιστέος.

Οι κατηγορίες που βαρύνουν τον Αλεκσιτς αφορούν οκτώ υποθέσεις βιασμού και εφτά υποθέσεις σεξουαλικής παρενόχλησης φοιτητριών εκ των οποίων η μία ήταν ανήλικη όταν διαπράχθηκαν οι αξιόποινες πράξεις από τον ύποπτο.


Στην δραματική σχολή του Μίκα Αλεκσιτς έχουν φοιτήσει περισσότερα από 3.000 παιδιά πολλά εκ των οποίων αργότερα εισήχθησαν στην Δραματική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου και σήμερα είναι καταξιωμένοι ηθοποιοί. Η εισαγγελία ανακοίνωσε ότι η υπόθεση παραμένει ανοιχτή και κάλεσε όλα τα θύματα να προσέλθουν για να καταθέσουν.

Ο Μίκα Αλεκσιτς είναι σκηνοθέτης και την περίοδο του πολέμου στο χώρο της πρώην Γιουγκοσλαβίας ήταν κινηματογραφιστής της παραστρατιωτικής ομάδας που διοικούσε ο κατηγορούμενος για εγκλήματα πολέμου Ζέλικο Ραζνάτοβιτς – Αρκάν. Το 1993 είχε θέση υποψηφιότητα στις βουλευτικές εκλογές με το Κόμμα Σερβικής Ενότητας (SSJ) του Αρκάν αλλά δεν εξελέγη. Στο χώρο της υποκριτικής είχε την φήμη του «δικτυωμένου σκηνοθέτη» που μπορούσε να εξασφαλίσει λαμπρή καριέρα στους φοιτητές του γι αυτό και πολλοί γονείς επέλεγαν την σχολή του για να στείλουν τα παιδιά τους.


πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Alexander Pavic, Strategic Culture, 15-12-20
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Όπως αφηγήθηκε στο άδικα παραμελημένο γερμανικό τηλεοπτικό ρεπορτάζ "Ξεκίνησε με ένα ψέμα",τον Απρίλιο του 1999, εν μέσω της παράνομης εκστρατείας βομβαρδισμού του ΝΑΤΟ εναντίον όσων είχαν μείνει όρθια στη Γιουγκοσλαβία, ο τότε Γερμανός υπουργός Άμυνας Ρούντολφ Σάρπινγκ κατηγόρησε επανειλημμένα τη σερβική πλευρά για εγκατάσταση «στρατοπέδου συγκεντρώσεως» ναζιστικού τύπου στο ποδοσφαιρικό γήπεδο της Πρίστινα, πρωτεύουσα του Κοσσυφοπεδίου της Σερβίας και της επαρχίας Μετόχια Πιεσμένος από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης για απόδειξη, ο Σάρπινγκ ανέφερε «μαρτυρία μαρτύρων» – την οποία δεν προσκόμισε ποτέ στη συνέχεια.

Ένα μήνα νωρίτερα, όπως είχε ξεκινήσει ο βομβαρδισμός, ο Σάρπινγκ δήλωσε ότι "δεν θα είχαμε αναλάβει ποτέ στρατιωτική δράση εάν δεν υπήρχε αυτή η ανθρωπιστική καταστροφή στο Κοσσυφοπέδιο, με 250.000 πρόσφυγες εντός του Κοσσυφοπεδίου και πολύ περισσότερους από 400.000 πρόσφυγες συνολικά, και με έναν αριθμό θανάτωνπου δεν είμαστε καν σε θέση να μετρήσουμε ακόμα".

Ωστόσο, βασικές πηγές τον αντέκρουσαν. Ο ΟΑΣΕ ανέφερε "39 θανάτους σε όλο το Κοσσυφοπέδιο— πριν έρθουν τα βομβαρδιστικά του ΝΑΤΟ". Ο Χάιντς Λοκουάι, Γερμανός στρατηγός που συνδέεται με τον ΟΑΣΕ, δήλωσε ότι "το είδος της ανθρωπιστικής καταστροφής που, ως κατηγορία διεθνούς δικαίου, θα δικαιολογούσε τη μετάβαση στον πόλεμο δεν υπήρχε στο Κοσσυφοπέδιο πριν από τον πόλεμο". Και η Νόρμα Μπράουν, διπλωμάτης των ΗΠΑ με τον ΟΑΣΕ, επιβεβαίωσε: «Δεν υπήρχε ανθρωπιστική κρίση μέχρι την αρχή των βομβαρδισμών του ΝΑΤΟ». Όπως αναφέρει κατηγορηματικά η ταινία, "Δεν βρέθηκε ούτε μια έκθεση για τη βία στο Κοσσυφοπέδιο από τον ΟΑΣΕ που να δείχνει τουλάχιστον μια επικείμενη ανθρωπιστική καταστροφή".

Παρ' όλα αυτά, και τύφλα στα γεγονότα, μαζί με τον Γερμανό πρωθυπουργό Σρέντερ, τον Σάρπινγκ και τον υπουργό Εξωτερικών Γιόσκα Φίσερ, οι Γερμανοί πήραν αυτό που ήθελαν – όχι μόνο τους βομβαρδισμούς και την μετέπειτα ατομική μόλυνση του πρώην γιουγκοσλαβικού χώρου, αλλά και την πρώτη μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο εμπλοκή των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων σε μια επιθετική στρατιωτική αποστολή. Διήρκεσε 78 ημέρες και επέφερε την ρίψη 22.000 τόνων πυραύλων, συμπεριλαμβανομένων απαγορευμένων βομβών διασποράς και πυρομαχικών απεμπλουτισμένου ουρανίου, και την ενεργό συνεργασία με μια τρομοκρατική οργάνωση, τον Αλβανικό KLA, με αποτέλεσμα χιλιάδες άμαχους και στρατιωτικούς νεκρούς και τραυματίες, τον εκτοπισμό εκατοντάδων χιλιάδων αμάχων και την καταστροφή δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων σε περιουσίες και υποδομές.

Λίγο περισσότερο από 20 χρόνια αργότερα, λίγο πριν από την έναρξη μιας άλλης εκστρατείας προπαγάνδας χωρίς αποδεικτικά στοιχεία, αυτή τη φορά που απευθύνεται στη Ρωσία, που περιλαμβάνει την υποτιθέμενη δηλητηρίαση του Alexey Navalny, η σημερινή υπουργός Άμυνας της Γερμανίας, Annegret Kramp-Karrenbauer, άνοιξε τα χαρτιά της. Μιλώντας στην εβδομαδιαία εφημερίδα Die Zeit τον Ιούλιο, η Κραμπ-Καρενμπάουερ τόνισε ότι είναι «καιρός» να συζητήσουμε «πώς η Γερμανία πρέπει να τοποθετηθεί στον κόσμο στο μέλλον», προσθέτοντας ότι η Γερμανία «αναμένεται να επιδείξει ηγεσία, όχι μόνο ως οικονομική δύναμη», αλλά και από την άποψη της «συλλογικής άμυνας... διεθνείς αποστολές... μια στρατηγική άποψη του κόσμου» και «το ερώτημα αν θέλουμε να διαμορφώσουμε ενεργά την παγκόσμια τάξη».

Σε μια άλλη συνομιλία του Ιουλίου, αυτή τη φορά με το Ατλαντικό Συμβούλιο, η Κραμπ-Καρενμπάουερ φρόντισε επίσης να προσδιορίσει τον κύριο αντίπαλο: «Βλέπουμε μια επιθετική, δυναμική πολιτική να προέρχεται από τη ρωσική ηγεσία», είπε, αναφερόμενη στην επανένωση της Κριμαίας με τη Ρωσία το 2014. Η Ρωσία δεν σέβεται το δικαίωμα αυτοδιάθεσης άλλων χωρών. Ήταν η πρώτη φορά μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο που τα σύνορα άλλαξαν με τη βία"

Μόνο που, όπως αναφέρθηκε παραπάνω, δεν ήταν… η πρώτη φορά. Διότι, παρά το ακόμα υπάρχον ψήφισμα 1244 του ΟΗΕ , το οποίο επιβεβαιώνει την εδαφική ακεραιότητα του διαδόχου της Γιουγκοσλαβίας της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας, της Σερβίας, εν αναμονή μιας τελικής πολιτικής διευθέτησης, η Γερμανία στέκεται υπερήφανα μεταξύ των κρατών που έχουν αναγνωρίσει τη μονομερή απόσχιση της ιστορικής νότιας επαρχίας της Σερβίας. Αυτό παρά το γεγονός ότι αυτή η συγκεκριμένη αλλαγή συνόρων είχε προκύψει ως αποτέλεσμα ακριβώς των βίαιων μεθόδων που υποτίθεται ότι αποδοκιμάζει τώρα η Γερμανίδα υπουργός Άμυνας, ακόμη και όταν η χώρα της τις χρησιμοποίησε και επωφελήθηκε γεωπολιτικά από αυτές.

Έχοντας όλα αυτά κατά νου, δεν θα πρέπει να αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι, σύμφωνα με τα πρόσφατα λόγια του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρώφ, "οι εγκέφαλοι και οι πολιτικοί αναλυτές με στενούς δεσμούς με τη γερμανική κυβέρνηση έχουν αρχίσει ανοιχτά να εργάζονται για μια νέα ανατολική πολιτική", η οποία περιλαμβάνει την κατάργηση της στρατηγικής εταιρικής σχέσης με τη Ρωσία, η οποία τώρα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως "αντίπαλος" της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Προφανώς, οι υπεύθυνοι για τη λήψη αποφάσεων στο Βερολίνο κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι είναι καιρός να κάνουνε το επόμενο βήμα.

Το και να συζητήσουμε αν η υπόθεση Navalny ήταν ένα εύλογο έναυσμα για την στρατηγική μεταστροφή της γερμανικής πολιτικής κατά 180 μοίρες ,ή απλά ένα βολικό τεχνητό πρόσχημα συγκάλυψης των πραγματικών κινήτρων, θα ήταν σαν να συμμετείχαμε σε άχρηστο θέατρο αφέλειας. Διότι αν ό,τι συνέβη στον Ναβάλνι εθεωρείτο ειλικρινά από τη γερμανική κυβέρνηση ως κάτι που θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο μια σημαντική στρατηγική σχέση, τότε σίγουρα οι γερμανικές αρχές θα έκαναν ό,τι ήταν δυνατόν για να εξερευνήσουν σε βάθος την υπόθεση, σε αναζήτηση της αλήθειας, κατά τον πιο διαφανή τρόπο, να μοιρασθούν τα αποδεικτικά στοιχεία και να αφήσουν αβίαστη την διαδικασία της δικαστικής κρίσης. Αλλά αυτό είναι, φυσικά, το μόνο πράγμα που δεν έχουν κάνει, ούτε, όπως δείχνουν, σχεδιάζουν να κάνουν, παρά τις πολυάριθμες ρωσικές εκκλήσεις .

Έτσι, κατά την αξιολόγηση του νέου Drang nach Osten της Γερμανίας, είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η επιθετική συμπεριφορά της γερμανικής πολιτικής ελίτ δεν ξεκίνησε χθες και έχει μικρή σχέση με τον Navalny. Αναπτύχθηκε μεθοδικά τη δεκαετία του 1990, κατά τη διάρκεια της βίαιης διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας και στιλβώθηκε στην εκστρατεία δαιμονοποίησης του στενότερου Γιουγκοσλαβικού Ρώσου συμμάχου, της Σερβίας. Και, ενώ τα ψέματα και οι υπερβολές των γερμανών πολιτικών ήταν κατάφωρα και θανατηφόρα όσον αφορά τον βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας από το ΝΑΤΟ, είναι σημαντικό να υπενθυμίσουμε ότι ο αρνητικός γερμανικός ρόλος σε ολόκληρη τη γιουγκοσλαβική κρίση θα μπορούσε να εντοπιστεί, ακόμη περισσότερο, μέχρι τις απαρχές της γιουγκοσλαβικής τραγωδίας.

Όπως ανέφεραν οι New York Times τον Ιανουάριο του 1992, η Γερμανία ήταν αυτή που ώθησε τα μεγάλα ευρωπαϊκά κράτη να αναγνωρίσουν τη μονομερή διακήρυξη ανεξαρτησίας των αποσχιστικών δημοκρατιών Σλοβενία και Κροατία. Ο υπουργός Εξωτερικών της Σερβίας Βλάντισλαβ Γιοβάνοβιτς χαρακτήρισε το ρόλο της Γερμανίας «ιδιαίτερα αρνητικό», προσθέτοντας ότι ήταν «πολύ σοβαρό προηγούμενο να ενθαρρυνθεί η μονομερής απόσχιση σε ένα πολυεθνικό κράτος». Ακόμα και τότε, ένα σχόλιο στην κύρια εφημερίδα της Βόννης General-Anzeiger προειδοποίησε ότι «ο φόβος της γερμανικής κυριαρχίας και της ιδιοτέλειας έχει αυξηθεί.» Ο Carl Cavanagh Hodge το αποκάλεσε «μια από τις πιο κρημνώδεις ενέργειες στην Ευρώπη μετά τον Ψυχρό Πόλεμο» με την οποία «η κυβέρνηση της Βόννης στην πραγματικότητα απαρνήθηκε τη νομιμότητα του υπάρχοντος γιουγκοσλαβικού κράτους και πίεσε άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να κάνουν το ίδιο». Στο βιβλίο της «Βαλκανική Τραγωδία», η Σούζαν Γούντγουορντ κατέκρινε την «γερμανική μανούβρα» πιέσεων σε άλλα μέλη της EC να αναγνωρίσουν τη Σλοβενία και την Κροατία, και κατέληξε: «Το προηγούμενο που δημιουργήθηκε από αυτόν τον γερμανικό ελιγμό ήταν ότι η αρχή της «αυτοδιάθεσης» θα μπορούσε νόμιμα να διαλύσει πολυεθνικά κράτη, ότι η εφαρμογή της αρχής αυτής από την ΕΚ ήταν αυθαίρετη, και ότι ο πιο σίγουρος τρόπος για τους πολιτικούς που είναι αποφασισμένοι να επιτύχουν την ανεξαρτησία ήταν να υποκινήσουν έναν αμυντικό πόλεμο και να κερδίσουν διεθνή συμπάθεια και αναγνώριση".

Θα ήταν μάλλον αφελές να πιστεύουμε ότι το γερμανικό πολιτικό κατεστημένο δεν γνώριζε τις συνέπειες των πράξεών του. Παρ' όλα αυτά, το προπαγανδιστικό φράγμα της σχολής του Γκαίμπελς εναντίον των Σέρβων μπορούσε μόνο να αυξηθεί σε ένταση, με τον Γερμανό υπουργό Εξωτερικών Κλάους Κίνκελ να κραυγάζει ότι «η Σερβία πρέπει να γονατίσει», μετά τη διαβόητη «σφαγή του ψωμιού» στο Σεράγεβο, στα τέλη Μαΐου του 1992, για την οποία, μαζί με τους περισσότερους άλλους Δυτικούς διπλωμάτες και ΜΜΕ, κατηγόρησε αμέσως τις Σερβοβόσνιες δυνάμεις, χωρίς στοιχεία, φυσικά. Στην πραγματικότητα, υπήρχαν σοβαρές ενδείξεις, που εκφράστηκαν σε εμπιστευτικές εκθέσεις του ΟΗΕ, ότι οι Βόσνιοι Μουσουλμάνοι «έσφαξαν τον λαό τους» προκειμένου να επιρρίψουν την ευθύνη στους Σέρβους και να εξωθήσουν σε παρέμβαση τους νικητές του Ψυχρού Πολέμου. Βολικά, η επίθεση πραγματοποιήθηκε λίγο πριν από συνάντηση πρεσβευτών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας για να εξετάσει το ενδεχόμενο επιβολής κυρώσεων στη Σερβία.

Σίγουρα ο Kinkel πρέπει να γνώριζε αυτές τις εκθέσεις και αμφιβολίες. Αλλά παρ' όλα αυτά οργίασε. Και τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης ως επί το πλείστον ακολούθησαν. Φαινόταν ακόμη και τότε ότι η πρόσφατα επανενωμένη πολιτική τάξη της Γερμανίας έψαχνε με λαχτάρα να βρει "Ναζιστές» στο εξωτερικό για να επιδείξει τον φανατικό εκδημοκρατισμό της. Ειδικά αν η ετικέτα μπορούσε να καρφωθεί σε έναν από τους λαούς που υπέστησαν τις περισσότερες απώλειες στα χέρια των στρατών του Χίτλερ.

Εάν ο στόχος της επανενωμένης γερμανικής ελίτ ήταν από την αρχή να ανακτήσουν το καθεστώς της μεγάλης δύναμης –υπό την κάλυψη της ΕΕ, αν ήταν δυνατόν– τότε ήταν απαραίτητο όχι μόνο να αυξηθεί η δύναμη από οικονομική και στρατιωτική άποψη, αλλά και από την άποψη της ήπιας δύναμης. Και το τελευταίο συνεπάγεται, μεταξύ άλλων, κάποια πραγματικό ή κατασκευασμένο υψηλό ηθικό ανάστημα. Για τις φιλοδοξίες της επανενωμένης γερμανικής ελίτ, αυτό προφανώς σήμαινε όχι μόνο διαχωρισμό από τη ναζιστική φρίκη –κάτι που η μεταπολεμική Γερμανία είχε κάνει αξιοθαύμαστα μέχρι την πτώση του Τείχους του Βερολίνου– αλλά και την ικανότητα να φορτώσει ένα παρόμοιο είδος ενοχής στους πρώην – και, όπως φαίνεται, στους μελλοντικούς αντιπάλους και στα θύματα της στο παρελθόν. Πρώτα η Σερβία, και τώρα, όλο και περισσότερο, η Ρωσία.

Χρειάστηκε η Γερμανία σχεδόν τρεις δεκαετίες για να αισθανθεί ότι έχει αποκτήσει αρκετά υψηλό «ηθικό βάθρο» από το οποίο θα μπορούσε να αισθάνεται αρκετά σίγουρη για να ξεκινήσει την θρασύτατη, χωρίς αποδεικτικά στοιχεία εκστρατεία της, κατηγορώντας τη Ρωσία για την ευθύνη για ό,τι πραγματικά συνέβη στον Αλεξέι Ναβάλνι. Στην πορεία, ας μην ξεχνάμε, η Γερμανία όχι μόνο υποστήριξε ανοιχτά το Ουκρανικό πραξικόπημα , αλλά συμμετείχε στη δυτική χορωδία της αντιρωσικής καταδίκης και των κυρώσεων σε σχέση με την Ουκρανία, καθώς και με μια άλλη εξαιρετικά ύποπτη ιστορία δηλητηρίασης- «οι Ρώσοι το έκαναν», στην οποία πρωταγωνίστησαν ο Σεργκέι Σκριπάλ και η κόρη του – οι οποίοι φαίνεται να έχουν βολικά «εξαφανιστεί», αφού η υπόθεση είχε υπηρετήσει την προπαγανδιστική αποστολήτης.

Είναι άλλο πράγμα για μια χώρα με το μέγεθος και τον πλούτο της Γερμανίας να αναζητήσει τη θέση που της αξίζει στον κόσμο. Και είναι κάτι άλλο όταν αυτό γίνεται με τόσο επιθετικό και ανέντιμο τρόπο, γιατί αυτό εγείρει αναπόφευκτα ερωτήματα σχετικά με τα κίνητρα . Εάν μια χώρα υπεύθυνη για δύο παγκόσμιους πολέμους τον περασμένο αιώνα ξεκινήσει μια σκόπιμη εκστρατεία ψεύδους εναντίον προηγουμένων θυμάτων της, είναι ορθό να συμπεράνουμε ότι μπορεί να μπήκε και πάλι σε κίνηση, ή σύντομα θα είναι. Χρησιμοποιώντας άλλα μέσα, αλλά με παρόμοιους στόχους.


Αλεξάνταρ Πάβιτς 
Ανεξάρτητος αναλυτής και ερευνητής


* Drang Nach Osten: Oρμητική επέκταση προς την Ανατολή και τα σλαβικά εδάφη, υπήρξε το παραδοσιακό όραμα και άθλημα των Γερμανών για τα επιτεύγματα στο οποίο δεν διστάζουν να επαίρονται προκλητικά. 
 ΄Ισως αυτό είχε κατά νουν ο Τσώρτσιλ όταν είπε το αλησμόνητο γνωμικό του: «Τους Γερμανούς πρέπει να τους βομβαρδίζεις κάθε πενήντα χρόνια. Δεν πειράζει αν δεν ξέρεις γιατί. Αυτοί ξέρουν». . .



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Βίντεο και φωτογραφίες δείχνουν πιστούς χωρίς μάσκα, με κάποιους να προσκυνούν τη σορό του Μητροπολίτη Αμφιλόχιου μέσα από το ανοιχτό φέρετρο
H είδηση της κοίμησης του Πατριάρχη Σερβίας Ειρηναίου, ο οποίος νοσηλευόταν με κορωνοϊό σε νοσοκομείο του Βελιγραδίου από την περασμένη Τετάρτη, έχει προκαλέσει βαθιά θλίψη στους εκκλησιαστικούς κύκλους και όχι μόνο.

Ο προκαθήμενος της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας νοσηλευόταν αρκετές ημέρες στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο Karaburma, ωστόσο η κατάσταση της υγείας του παρουσίασε εχθές επιδείνωση, και σήμερα έφυγε από τη ζωή.



Υπενθυμίζεται ότι πριν από δύο Κυριακές ο Πατριάρχης Σερβίας είχε χοροστατήσει στην εξόδιο ακολουθία του Μητροπολίτη Μαυροβουνίου και Παραθαλλασίας Αμφιλόχιου, ο οποίος απεβίωσε από επιπλοκές του κορωνοϊού. Στη συγκεκριμένη κηδεία, όπως μετέδωσαν πολλά διεθνή ΜΜΕ στις αρχές του μήνα, επικράτησε αδιανόητος συνωστισμός, με πολλούς από τους εκατοντάδες πιστούς που παρευρέθησαν να επιλέγουν να μη φορέσουν μάσκα, και κάποιους μάλιστα να... προσκυνούν τη σορό του Μητροπολίτη μέσα από το ανοιχτό φέρετρο.

Το BBC έγραφε στις 5 Νοεμβρίου για την κηδεία: «Ο προκαθήμενος της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας κόλλησε κορωνοϊό λίγες μέρες αφότου παρευρέθηκε στη μεγάλη δημόσια κηδεία ενός μητροπολίτη που πέθανε από Covid-19. Ο 90χρονος Πατριάρχης Ειρηναίος εισήχθη στο νοσοκομείο την Τετάρτη, αφού χοροστάτησε στην κηδεία του 82χρονου Μητροπολίτη Μαυροβουνίου Αμφιλοχιου».



Αναφορικά με τις συνθήκες στην κηδεία, ο βρετανικός ιστότοπος αναφέρει: «Κόσμος συγκεντρώθηκε στην κηδεία χωρίς μάσκες και πολλοί προσκύνησαν τη σορό του μητροπολίτη καθώς κειτόταν μέσα στο ανοιχτό φέρετρο. Κι ολα αυτά παρά τη μεγάλη έκρηξη των κρουσμάτων κορωνοϊού τόσο στη Σερβία όσο και στο Μαυροβούνιο και τις προειδοποιήσεις των Αρχών ότι η τελετή μπορεί να έθετε σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία».

Στο δημοσίευμα επισημαίνεται ότι ο Μητροπολίτης Μαυροβουνίου απέφευγε να φορέσει μάσκα και είχε αποκαλέσει τα προσκυματικά ταξίδια «το εμβόλιο του Θεού».

Δείτε εικόνες από την κηδεία με τον απίστευτο συνωστισμό, στην οποία πιστεύεται ότι κόλλησαν πολλά άτομα.











πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Αλεξέι Τοπόροφ

Ο Αλεξάνταρ Βούσιτς, καθισμένος σε μια άβολη μικρή καρέκλα μπροστά από το προεδρικό γραφείο του Ντόναλντ Τραμπ στο Οβάλ Γραφείο του Λευκού Οίκου, και ένα βίντεο με τον Τραμπ να ανακοινώνει τη ρήτρα της συμφωνίας, υπονοώντας τη μετακίνηση της Σερβικής Πρεσβείας στο Ισραήλ από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ, και ο Σέρβος πρόεδρος να διαβάζει μανιωδώς το κείμενο, αρπάζοντας το κεφάλι του, όπως φαίνεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Ο Βούσιτς κατηγορήθηκε: παρέδωσε τα πάντα, τον ταπείνωσε ο Τραμπ, υπέγραψε σχεδόν συνθηκολόγηση.

"Στην Ουάσινγκτον, θα μπορούσα να καθίσω στο πάτωμα, επειδή ξέρω για τι αγωνίζομαι - για τη χώρα μου", δήλωσε ο Βούσιτς. "Δεν κοιμηθήκαμε τη νύχτα, δουλεύαμε κάθε λεπτομέρεια.... Δεν πήγαμε για μια μεγάλη νίκη, που επιτυγχάνεται σε πολέμους, πήγαμε για μια μικρή νίκη, η οποία διεξάγεται σε ειρηνικές συνθήκες .... Συναντήθηκα με τους αντιπροέδρους των Ηνωμένων Πολιτειών τρεις φορές, αλλά μέχρι εκείνο το σημείο οι πόρτες του Λευκού Οίκου δεν ήταν ανοιχτές για τη Σερβία. Ο Λευκός Οίκος ήταν αποκλειστικά για Αλβανούς και άλλους αντιπάλους της Σερβίας. Τώρα το αλλάξαμε αυτό..."

Ποιος έχασε τελικά και ποιος επωφελήθηκε από τις συμφωνίες που υπογράφηκαν στην Ουάσιγκτον;

Φυσικά, η νικηφόρα πλευρά ήταν αυτή του Τραμπ, ο οποίος έγραψε στον κατάλογο των επιτευγμάτων της εκστρατείας του την «διευθέτηση» της σύγκρουσης του Κοσσυφοπεδίου, την προώθηση των συμφερόντων του Ισραήλ και την Σερβική ανοχή των ΛΟΑΤ από τους Σέρβους (το σημείο της αποποινικοποίησης των παιδεραστών). Αναδύεται ένας μύθος της πολυαναμενόμενης συμφιλίωσης των μερών της σύγκρουσης στο Κοσσυφοπέδιο. Ο Σουηδός βουλευτής Μάγκνους Τζέικομπσον έχει ήδη υποβάλει αίτηση στην Επιτροπή Νόμπελ για την απονομή του Βραβείου Ειρήνης σε Αμερικανούς, Σέρβους και Ηγέτες του Κοσσυφοπεδίου.

Ο Τραμπ κερδίζει επιμελώς πόντους στο υπόλοιπο της 3ης Νοεμβρίου. Και η Σερβία; Και αυτή, όπως και στο παιχνίδι με τη συμμετοχή της μητέρας cheater, ήθελε να κρατήσει. Συγκεκριμένα, την παραμονή της υπογραφής του εγγράφου, παρουσιάστηκε στον Αλεξάνταρ Βούσιτς προσχέδιο συμφωνίας 16 σημείων, όπου η 10η παράγραφος ήταν η αναγνώριση της ανεξαρτησίας της "Δημοκρατίας του Κοσσυφοπεδίου". Ο Πρόεδρος της Σερβίας απέρριψε την επιλογή αυτή με αγανάκτηση. Ωστόσο, ο ειδικός εκπρόσωπος του Ντόναλντ Τραμπ στον «Διάλογο Βελιγραδίου και Πρίστινας» Ρίτσαρντ Γκρένελ υποσχέθηκε ότι οι «εκπλήξεις» δεν θα τελειώσουν εκεί.

Είναι γνωστό ότι αν και η συμφωνία που υπεγράφη στην Ουάσινγκτον χαρακτηρίζεται ως Σερβία-Κοσσυφοπέδιο, η Σερβία και το Κοσσυφοπέδιο είχαν διαφορετικά κείμενα του εγγράφου. Και αφού ο Αλεξάνταρ Βούσιτς και ο Πρωθυπουργός του Κοσσυφοπεδίου Αβντούλλα Χότι υπέγραψαν τις εκδοχές τους για τη συνθήκη, υπεγράφησαν από τον Ντόναλντ Τραμπ. Τι υπέγραψε λοιπόν ο Σέρβος πρόεδρος, το οποίο επέτρεψε σε άλλους σχολιαστές να μιλήσουν για παράδοση;

"Αυτή είναι μια καλή συμφωνία για τη Σερβία", δήλωσε ο Βούσιτς. "Δεν πρόκειται για τριμερή συμφωνία. Η διαφορά είναι σημαντική. Πρόκειται για μια συμφωνία που έχει συνάψει η Σερβία με τις Ηνωμένες Πολιτείες, το τρίτο μέρος δεν αναγνωρίζεται ως θέμα διεθνούς δικαίου, το οποίο είναι σημαντικό για εμάς".

Ας ξεκινήσουμε με το αντίθετο, δηλαδή από τις θετικές πτυχές του εγγράφου. Η Σερβία πρέπει τώρα να αναλάβει τον έλεγχο ενός τόσο ισχυρού ενεργειακού πόρου όπως ο υδροηλεκτρικός σταθμός Gaziwode. Οι ΗΠΑ έχουν δεσμευθεί να επενδύσουν (δισεκατομμύρια δολάρια) στην κατασκευή αυτοκινητοδρόμου και σιδηροδρομικής γραμμής στο τμήμα Νις-Πρίστινα, το οποίο, σύμφωνα με τον Βούσιτς, θα συνδέσει την επαναστατική περιοχή με την κεντρική Σερβία και θα βοηθήσει τους Σέρβους του Κοσσυφοπεδίου. Η Ουάσινγκτον, ως εκ τούτου, φυλάει τα μνημεία αρχιτεκτονικής κληρονομιάς της Σερβίας, εξασφαλίζοντας ότι δεν θα καταστραφούν από Αλβανούς μαφιόζους και τοπικές αρχές, οι οποίοι έχουν ήδη αρχίσει να τοποθετούν τη διαδρομή μέσω της προστατευόμενης περιοχής του μοναστηριού Βισόκι Ντεσάνι. Η συμφωνία αναφέρει επίσης ότι τα εβραϊκά θύματα του ολοκαυτώματος του Κοσσυφοπεδίου, ή μάλλον στις οικογένειές τους, θα επιστραφούν τα κατασχεθέντα περιουσιακά στοιχεία, αλλά αυτό δεν ισχύει για τους Σέρβους που υπέφεραν μαζί με Εβραίους κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ αλβανοί συνεργάτες τους κακοποίησαν στο πλευρό των κατακτητών.

Το Κοσσυφοπέδιο, μετά από σχεδόν ένα χρόνο δολιοφθοράς, συμμετέχει στο πρόγραμμα "Βαλκανικό μίνι Σένγκεν", το οποίο μπορεί να ονομαστεί συμβατικά "Γιουγκοσλαβία υπό το Προτεκτοράτο των Ηνωμένων Πολιτειών": μαζί με τη Σερβία, τη Βόρεια Μακεδονία και την Αλβανία, η αυτονομιστική περιοχή είναι υποχρεωμένη να εξασφαλίσει την ελεύθερη κυκλοφορία των πολιτών, των αγαθών και των οικονομικών ροών κατά μήκος των συνόρων της, καθώς επίσης να αναγνωρίσει τα διπλώματα και τα πιστοποιητικά των γειτόνων, έχοντας λάβει από αυτούς σε αντάλλαγμα την αναγνώριση των εγγράφων της. Ο Βούσιτς ανέφερε ότι θα βοηθήσει επίσης στην επανένωση του διχασμένου Σερβικού λαού.

Τώρα σχετικά με τα "προβληματικά" σημεία, τα οποία, όπως έδειξαν τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, δεν ήταν τόσο προβληματικά. Για παράδειγμα, η μετεγκατάσταση της Σερβικής Πρεσβείας στην Ιερουσαλήμ, η οποία θα σήμαινε αναγνώριση της πόλης ως πρωτεύουσας του Ισραήλ από τη Σερβία (μέχρι σήμερα, μόνο οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Γουατεμάλα, η Παραγουάη και το Βανουάτου την αναγνωρίζουν ως τέτοια). Στην πραγματικότητα, η συμφωνία της Πρίστινα συνεπαγόταν αναγνώριση του Κοσσυφοπεδίου από το Ισραήλ, στην οποία η Σερβική αντιπροσωπεία αντιτάχθηκε σθεναρά. Την επομένη της υπογραφής του εγγράφου, ο Τύπος ανέφερε, αναφέροντας πηγές της Σερβικής ηγεσίας, ότι το Βελιγράδι δεν θα μεταφέρει την πρεσβεία του στο Ισραήλ στην Ιερουσαλήμ εάν το Ισραήλ αναγνωρίσει το Κοσσυφοπέδιο. Στη συνέχεια, ο Βούσιτς κατέστησε σαφές ότι δεν θα συμφωνούσε σε καμία περίπτωση με τη μετεγκατάσταση της πρεσβείας:

"Μέχρι το τέλος του μήνα θα ανοίξουμε εμπορικό γραφείο στην Ιερουσαλήμ, το οποίο έχουν η Τσεχική Δημοκρατία, η Ουγγαρία και πολλές άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, και θα αποτελέσει μεγάλο κίνητρο για Ισραηλινούς, Αμερικανούς και πολλούς άλλους Εβραίους επενδυτές να έρθουν στη χώρα μας", δήλωσε ο Βούσιτς. "Σχετικά με τη μετεγκατάσταση της πρεσβείας... Θα μιλήσουμε με τους Παλαιστινίους και τους Άραβες φίλους μας για το θέμα αυτό... Ας δούμε αν το Ισραήλ αναγνωρίζει το Κοσσυφοπέδιο, ας δούμε πώς η Παλαιστίνη και άλλες Αραβικές χώρες αναγνωρίζουν το Κοσσυφοπέδιο".

Όσο για τα υπό όρους "κινεζικά" και "ρωσικά" σημεία της συμφωνίας που υπεγράφη στην Ουάσιγκτον, όλα παραμένουν τα ίδια.

Η αντι-κινεζική παράγραφος της συμφωνίας ονομάστηκε εκείνη σύμφωνα με την οποία προβλέπεται να απαγορεύεται η χρήση εξοπλισμού 5G από μη επαληθευμένους πωλητές. Σχολιάζοντας το θέμα, ο Βούσιτς απάντησε ότι δεν θα επηρέαζε τη σύμβαση της Telecom Srbia με την κινεζική εταιρεία Huawei, καθώς ο κινεζικός εξοπλισμός μόλις ελέγχθηκε. Το αντιρωσικό περιελάμβανε ρήτρα για τη διαφοροποίηση των πηγών ενέργειας. "Χρειαζόμαστε διαφοροποίηση, είναι επιθυμητή και χρήσιμη για εμάς, καθώς τονώνει τον ανταγωνισμό και δίνει χαμηλότερες (αγοραστικές) τιμές, αλλά για εμάς δεν υπάρχει νόημα να αγοράσουμε ακριβότερο φυσικό αέριο αντί για κερδοφόρο ρωσικό αέριο", σχολίασε ο Αλεξάνταρ Βούσιτς.

Μεταξύ των αρνητικών συνεπειών της συμφωνίας μπορεί να ονομαστεί αύξηση του βαθμού ελέγχου της περιοχής από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ειδικότερα, τόσο το Βελιγράδι όσο και η Πρίστινα έχουν δεσμευθεί να χρησιμοποιήσουν αμερικανικά συστήματα καταπολέμησης της διακίνησης (ΙΧΘΕΊΣ - προσομοίωση και ανάλυση ατυχημάτων που σχετίζονται με τη ρύπανση), το Σύστημα Advance Passenger Information (APIS), το σύστημα αξιολόγησης ATS-G, το οποίο καθορίζει εάν ένα άτομο που εισέρχεται στη χώρα ανήκει σε ομάδα υψηλού κινδύνου (τρομοκράτης, εγκληματίας κ.λπ. ΣΣ).. Και ως απάντηση στην παύση των προσπαθειών του Κοσσυφοπεδίου να διεισδύσει σε διεθνείς οργανισμούς, η Σερβία δεσμεύθηκε να περιορίσει τη διαδικασία ανάκλησης της αναγνώρισης της ανεξαρτησίας της περιοχής στις χώρες του κόσμου.

Έτσι, η συμφωνία της Ουάσιγκτον δεν έφερε τίποτα δραματικό στη Σερβία. Έτσι, η συμφωνία της Ουάσιγκτον δεν έφερε τίποτα δραματικό στη Σερβία. Σε αντίθεση με τον ίδιο αυτονομιστή του Κοσσυφοπεδίου που απέτυχε να αναγνωριστεί από το Βελιγράδι, το οποίο αναγκάζει την Άβνταλα Χότι, ο οποίος είναι καταδικασμένος να συνεχίζει μόνιμα σε τοπικά και ξένα μέσα ενημέρωσης να ισχυρίζεται ότι η αναγνώριση θα είναι το τελικό αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων. Και δεν ήταν μάταιο το ότι ο Βούσιτς ειρωνεύτηκε το Ισραήλ, καθώς δεν είχε ακόμα χρόνο να αντιδράσει στις προοπτικές προσέγγισης της Πρίστινα με το Τελ Αβίβ στον Αραβικό κόσμο, όπως ανέφερε η Τουρκία σε δήλωσή της: "Η ίδια η ιδέα ότι οι αξιωματούχοι του Κοσσυφοπεδίου θα κάνουν ένα τέτοιο βήμα, το οποίο παραβιάζει σαφώς το διεθνές δίκαιο, είναι απογοητευτική", ανέφερε η Άγκυρα σε σημείωμά της. "Καλούμε την Πρίστινα να αποφύγει οποιαδήποτε μέτρα τα οποία θα μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο το νομικό καθεστώς της Ιερουσαλήμ".

Οι Βρυξέλλες, ανίσχυρες να αντιταχθούν στην Ουάσινγκτον, απείλησαν το Βελιγράδι με κυρώσεις και μπλοκάροντας τις προοπτικές για Ευρωπαϊκή ενσωμάτωση εάν η Σερβία συμμετείχε σε κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με τη Ρωσία και τη Λευκορωσία στην "Σλαβική Αδελφότητα". Σε απάντηση, το Βελιγράδι για έξι μήνες έλαβε αναστολή στις στρατιωτικές ασκήσεις με άλλες χώρες. Αυτό είναι επίσης έμμεσο θέμα, αλλά εξακολουθεί να είναι συνέπεια της συμφωνίας που υπεγράφη στην Ουάσιγκτον


https://www.fondsk.ru/news/2020/09/21/partija-vuchich-tramp-kto-kogo-pereigral-51879.html



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Zero Hedge. 30/6/2020
Authored by Jim Bovard via The Libertarian Institute,
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Στον αγαπημένο του Μπιλ Κλίντον μαχητή της ελευθερίας μόλις απαγγέλθηκε κατηγορία για μαζικές δολοφονίες, βασανιστήρια, απαγωγές και άλλα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Το 1999, η κυβέρνηση Κλίντον εξαπέλυσε μιαν εκστρατεία 78ήμερων βομβαρδισμών που σκότωσαν 1500 αμάχους στην Σερβία και στο Κόσσοβο, σε αυτό που τα αμερικανικά ΜΜΕ παρουσίαζαν υπερήφανα σαν μιαν σταυροφορία εναντίον της εθνικής καταπίεσης. Αυτός ο πόλεμος, όπως όλες οι προφάσεις της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, ήταν μια απάτη.

Ο πρόεδρος του Κοσσόβου Χασίμ Θάτσι και άλλα εννέα άτομα, κατηγορείται από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για ενοχή σε «εγκλήματα πολέμου, που περιλαμβάνουν δολοφονίες, απαγωγή και εξαφάνιση προσώπων, διωγμούς και βασανιστήρια.» Ο Θάτσι και οι άλλοι εννέα έχουν κατηγορηθεί ως «εγκληματικά υπεύθυνοι για σχεδόν 100 δολοφονίες» και στον κατηγορητήριο διευκρινίζεται ότι ενέχονται για «εκατοντάδες γνωστά θύματα κοσοβάρικης, αλβανικής, σερβικής, ρομά και άλλων εθνοτήτων όπως και πολιτικών αντιπάλων.

Η άθλια σταδιοδρομία του Χασίμ Θάτσι εξεικονίζει πως η αντιτρομοκρατία χρησιμεύει σαν σημαία ευκαιρίας για τους σχεδιαστές πολιτικής της Ουάσιγκτον. Πριν να γίνει πρόεδρος του Κοσσόβου, ο Χασίμ Θάτσι ήταν ο επικεφαλής του Ου Τσε Κα (Στρατού Απελευθέρωσης του Κοσσόβου), που το 1998 το Στέητ Ντιπάρτμεντ είχε καταδικάσει ως τρομοκρατική οργάνωση.

Το Ου Τσε Κα επιδιδόταν σε χονδρικό εμπόριο ναρκωτικών και είχε στενές σχέσεις με τον Οσάμα Μπιν Λάντεν. Αλλά ένα χρόνο αργότερα, το 1999, η κυβέρνηση Κλίντον προβίβασε το Ου Τσε Κα σε «μαχητές της ελευθερίας», παρά το εγκληματικό παρελθόν του και του χορήγησε άφθονη βοήθεια.

Αλλά ο εξοπλισμός του Ου Τσε Κα και ο βομβαρδισμός της Σερβίας βοήθησε τον Κλίντον να μεταστρέψει την προσοχή του κοινού από το προσωπικό του Σκάνδαλο Λεβίνσκυ και την διαδικασία της καθαίρεσής του και να τον προβάλει ως σταυροφόρο εναντίον της αδικίας. Σε αυτό βοηθήθηκε από πολλά αδιάντροπα μέλη του κογκρέσου, έτοιμα να εξαγιάσουν τις αμερικανικές σφαγές. Ο γερουσιαστής Τζο Λίμπερμαν κραύγασε ότι ΗΠΑ και Ου Τσε Κα «υπερασπίζονται τις ίδιες αξίες και αρχές. Πολεμώντας με το Ου Τσε Κα πολεμάμε για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις αμερικανικές αξίες.» Και αφού οι αξιωματούχοι της κυβέρνησης Κλίντον εξίσωναν τον Σέρβο πρόεδρο Μιλόσεβιτς με τον Χίτλερ, κάθε έντιμος άνθρωπος είχε χρέος να χειροκροτεί τους βομβαρδισμούς της Σερβίας.

Σέρβοι και Αλβανοί διέπραξαν ωμότητες στις σκληρές συγκρούσεις στο Κόσσοβο. Αλλά για να εξαγιάσει την εκστρατεία βομβαρδισμών, η κυβέρνηση Κλίντον ύψωσε το μαγικό ραβδί και έκανε να εξαφανιστούν οι αγριότητες του Ου Τσε Κα. Ο Βρετανός καθηγητής Φίλιπ Χάμοντ σημείωσε ότι ο βομβαρδισμός των 78 ημερών δεν ήταν μια καθαρά στρατιωτική επιχείρηση: Το ΝΑΤΟ κατέστρεψε επίσης στόχους «διπλής χρήσης», όπως εργοστάσια, γέφυρες, και ακόμη το κεντρικό κτίριο της τηλεόρασης στο Βελιγράδι (σημ. μετφ: και την κινεζική πρεσβεία), για να τρομοκρατήσει τον λαό σε συνθηκολόγηση.

Το ΝΑΤΟ βομβάρδιζε με διασπειρόμενες βόμβες (cluster bombs) λαϊκές αγορές, νοσοκομεία και άλλα κέντρα συρροής αμάχων. Οι βόμβες αυτές είναι σχεδιασμένες να διασπώντα σε βομβίδια που εκτινάσσονται και διασπείρονται σε εχθρικούς στρατιωτικούς σχηματισμούς. Το ΝΑΤΟ έριξε περισσότερες από 1300 τέτοιες βόμβες, που περιείχαν 208 ξεχωριστά βομβίδια, στην Σερβία και στο Κόσσοβο. Ειδικοί πυροτεχνουργοί υπολόγισαν ότι περισσότερα από 10.000 τέτοια βομβίδια που διασπάρθηκαν στην σερβική ύπαιθρο εξακολούθησαν να ακρωτηριάζουν παιδιά επί πολύ καιρό μετά το τέλος της επιχείρησης.

Στις τελευταίες ημέρες της εκστρατείας βομβαρδισμών η Ουάσιγκτον Ποστ έγραψε ότι «ορισμένοι συνεργάτες και φίλοι του προέδρου περιγράφουν το γεγονός με Τσωρτσίλιους τόνους, ως την ευγενέστερη ώρα της προεδρίας του Κλίντον.»

Λίγο μετά το τέλος της βομβαρδιστικής εκστρατείας του 1999, ο Μπιλ Κλίντον διακήρυξε αυτό που οι συνεργάτες του αποκάλεσαν το Δόγμα Κλίντον: «Εντός ή εκτός των συνόρων μιας χώρας, εάν η διεθνής κοινότητα έχει την ισχύ να επέμβει, οφείλουμε να σταματήσουμε την γενοκτονία και την εθνοκάθαρση.» Στην πραγματικότητα το Δόγμα Κλίντον καθιέρωνε ότι Αμερικανοί πρόεδροι δικαιούνται να αρχίσουν να βομβαρδίζουν ξένες χώρες, επικαλούμενοι οποιοδήποτε θρασύτατο ψεύδος που τα αμερικανικά ΜΜΕ είναι έτοιμα να αναμασούν. Στην πραγματικότητα το δίδαγμα από τον βομβαρδισμό της Σερβίας είναι ότι αρκεί στους Αμερικανούς πολιτικούς να ξεστομίζουν δημόσια την λέξη «γενοκτονία» για να εξασφαλίζουν την άδεια να σκοτώνουν.

Όταν τελείωσαν οι βομβαρδισμοί, ο Κλίντον διαβεβαίωσε τον σερβικό λαό ότι οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ συμφώνησαν να είναι φύλακες της ειρήνης «υπό την έννοια ότι θα προστάτευαν τους Σέρβους όσο και του Αλβανούς και ότι θα αποχωρούσαν με την εδραίωση της ειρήνης.» Αλλά στους επόμενους μήνες και χρόνια οι αμερικανικές και Νατοϊκές δυνάμεις στάθηκαν αδρανείς θεατές καθώς το Ου Τσε Κα ξανάρχισε την εθνοκάθαρση, σφάζοντας

Σέρβους πολίτες, καίγοντας εκκλησίες και καταπιέζοντας όλους τους μη μουσουλμάνους. Περί τις 250 χιλιάδες Σέρβοι, Ρομά, Εβραίοι και άλλες εθνότητες εγκατέλειψαν το Κόσσοβο μετά την υπόσχεση του Κλίντον ότι θα τους προστάτευε. Μέχρι το 2003 σχεδόν το 70% των Σέρβων κατοίκων στο Κόσσοβο το 1999 είχαν εκτοπιστεί και ο πληθυσμός ήταν πλέον κατά 95% Αλβανοί.

Αλλά ο Χασίμ Θάτσι παρέμεινε χρήσιμος για τους Αμερικανούς πολιτικούς, παρά την ευρεία διεθνή καταδίκη του για καταπίεση και διαφθορά, μετά την κατάληψη της εξουσίας στο Κόσσοβο. Ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Τζο Μπάϊντεν (τώρα υποψήφιος των Δημοκρατικών) είχε, το 2010,προσφωνήσει τον Θάτσι ως Τζωρτζ Ουάσιγκτον του Κοσσόβου. Λίγους μήνες αργότερα έκθεση δικαστικής έρευνας του Συμβουλίου της Ευρώπης, από εγκυρότατο Ελβετό Δικαστικό, κατήγγελλε τον Χασίμ Θάτσι και το επιτελείο του στο ΟυΤσε Κα για δολοφονίες αιχμαλώτων, και εξαγωγή και λαθρεμπόριο των σωματικών οργάνων τους. Η βρετανική Γκάρντιαν έγραφε ότι η έκθεση ανέφερε ότι το στενό επιτελείο του Χασίμ Θάτσι «μετέφερε Σέρβους μέσω των συνόρων στην Αλβανία, μετά τον πόλεμο, όπου ένας αριθμός από αυτούς δολοφονήθηκαν για την εξαγωγή των νεφρών τους, που πωλούνταν στην μαύρη αγορά.

Η έκθεση ανέφερε ότι «όταν οι χειρουργοί της μεταμόσχευσης ήσαν έτοιμοι για την επέμβαση, οι Σέρβοι κρατούμενοι οδηγούνταν, ένας –ένας, έξω από το «ασφαλές σπίτι», εκτελούνταν στα γρήγορα από ένοπλο του Ου Τσε Κα και το πτώμα τους μεταφερόταν αμέσως στην Κλινική των εγχειρήσεων.»*

Παρά την κατηγορία για λαθρεμπόριο ανθρωπίνων οργάνων, ο Θάτσι ήταν προσκεκλημένος αστέρας στις ετήσιες διασκέψεις του Ιδρύματος Κλίντον, το 2011, 2012 και 2013, όπου πόζαρε σε φωτογραφίες με τον Μπιλ Κλίντον.


(Σημ. Μετφ : Αλλά και Ευρωπαίοι πολιτικοί, όπως και πρόσφατα οι Γάλλοι πρόεδροι Σαρκοζί και Μακρόν δεν του στέρησαν την απαθανάτιση των θερμών φιλικών αισθημάτων τους. Στην μεσαία φωτογραφία της κάτω σειράς εμφανίζονται δύο στενοί συνεργάτες της επίδικης εποχής, ο Θάτσι με τον εντολοδόχο της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης Επίτροπο του Κοσόβου, Γάλλος πρώην επικεφαλής των Γιατρών Χωρίς Σύνορα Μπερνάρ Κουσνέρ, ο οποίος σε μεταγενέστερη επίσκεψη στο Κόσσοβο υπέστη επίθεση συγκεντρωμένου πλήθους που τον αποκαλούσε συνένοχο στο εμπόριο οργάνων.)

Ο Κλίντον παραμένει ο ήρωας του Κοσσόβου, με ανδριάντα του στην πρωτεύουσα Πρίστινα, με το δεξί χέρι του να κρατά έγγραφα με χαραγμένη την ημερομηνία 24 Μαρτίου 1999, την ημέρα έναρξης των Νατοϊκών βομβαρδισμών της Σερβίας.

Θα ήταν ορθότερη η ιστορική απεικόνιση εάν παρουσίαζε τον Κλίντον στημένο σε ένα σωρό πτωμάτων, γυναικών, παιδιών και γερόντων σκοτωμένων στην αμερικανική βομβαρδιστική επιχείρηση.

Ο πόλεμος του Κλίντον κατά της Σερβίας άνοιξε την πυξίδα της Πανδώρας με τα δεινά τα οποία μαστίζουν ακόμη τον κόσμο. Επειδή πολιτικοί και τα περισσότερα ΜΜΕ παρουσίασαν τον πόλεμο εναντίον της Σερβίας σαν έναν ηθικό θρίαμβο, ήταν ευκολότερο για την κυβέρνηση Μπους να δικαιολογήσει την επίθεση εναντίον του Ιράκ, για την κυβέρνηση του Ομπάμα να βομβαρδίσει την Λιβύη και για την κυβέρνηση Τραμπ να βομβαρδίσει κατ’ επανάληψη την Συρία. ΄Ολες αυτές οι επιθέσεις έσπειραν το χάος που συνεχίζει να καταδιώκει τους υποτιθέμενους
Κερδισμένους.

Ο βομβαρδισμός της Σερβίας από τον Μπιλ Κλίντον ήταν μια μεγάλη απάτη, όπως και η εξαπάτηση του αμερικανικού έθνους από τον Μπους για την επίθεση στο Ιράκ. Το γεγονός ότι ο Κλίντον και άλλοι Αμερικανοί αξιωματούχοι εξακολουθούν να εξυμνούν τον Χασίμ Θάτσι, παρά τις δικαστικές κατηγορίες για μαζικές δολοφονίες , βασανιστήρια και λαθρεμπόριο ανθρωπίνων οργάνων, αποτελούν μιαν υπόμνηση της διαφθοράς μεγάλου μέρους της αμερικανικής πολιτικής ελίτ. Θα είναι οι Αμερικανοί και πάλι το ίδιο εύπιστοι την επόμενη φορά που οι πολιτικοί της Ουάσιγκτον και τα ΜΜΕ τους μηχανευτούν αχρείες προφάσεις για να ισοπεδώσουν κάποιαν δύσμοιρη ξένη χώρα;



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η επιδημιολογική κατάσταση στη Σερβία συνεχίζει να επιδεινώνεται. Σύμφωνα με νεότερο ανακοινωθέν, το τελευταίο 24ωρο επιβεβαιώθηκαν 325 νέα κρούσματα κορωνοϊού και απεβίωσαν οχτώ ασθενείς. Ο θάνατοι από την εκδήλωση της πανδημίας έφτασαν τους 306, ενώ νόσησαν 15.829 άτομα. Άλλες τέσσερεις πόλεις τέθηκαν σήμερα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, και έτσι έφτασαν τις εννέα οι πόλεις στις οποίες επιβλήθηκαν μέτρα περιορισμού για την αποτροπή έξαρσης του κορωνοϊού.

Στο Βελιγράδι από χθες άρχισε να επιβάλλεται η απαγόρευση συγκεντρώσεων πέραν των 500 ατόμων σε ανοιχτούς χώρους και ο συγχρωτισμός άνω των 100 ατόμων στους κλειστούς. Επίσης, οι καφετερίες, τα κέντρα διασκέδασης και τα κλαμπ λειτουργούν πλέον μέχρι τις 11:00 το βράδυ, ενώ διενεργούνται έλεγχοι από υπηρεσίες του δήμου για τη χρήση μάσκας στους εσωτερικούς χώρους.

Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, το 80% των νέων κρουσμάτων προέρχεται από το Βελιγράδι. Το κλειστό στάδιο «Arena» άρχισε να μετατρέπεται, από τον στρατό, σε «Covid-19 νοσοκομείο» και θα χρησιμοποιηθεί για τη νοσηλεία ήπιων περιπτώσεων. Ο υπουργός Υγείας Ζλάντιμπορ Λόντσαρ δήλωσε ότι η προσωρινή αυτή νοσοκομειακή δομή θα είναι χωρητικότητας 500 κλινών και από τη Δευτέρα θα αρχίσει να δέχεται ασθενείς. Τόνισε ότι οι δυνατότητες των νοσοκομείων αναφοράς για το κορονοϊό εξαντλούνται και ανέφερε ότι η πληρότητα φτάνει μέχρι και το 90%. Ανακοίνωσε ότι η ορθοπεδική κλινική του Βελιγραδίου εντάσσεται στο σύστημα «Covid νοσοκομείων» – το πέμπτο στην πρωτεύουσα-, όπως επίσης και το γενικό νοσοκομείο στην πόλη Ποζάρεβατς, η οποία βρίσκεται 80 χιλιόμετρα νότια του Βελιγραδίου.

Στην πόλη Νόβι Πάζαρ, όπου επίσης υπάρχει έξαρση του κορωνοϊού, ο στρατός έστησε σκηνές έξω από το νοσοκομείο της πόλης, όπου θα γίνονται οι εξετάσεις ύποπτων κρουσμάτων κορονοϊού και εφόσον παραστεί ανάγκη θα χρησιμοποιηθούν και για τη νοσηλεία ασθενών. Η θρησκευτική ηγεσία της Ισλαμικής Κοινότητας στη Σερβία (IZS) αποφάσισε σήμερα να κλείσουν όλα τα τζαμιά στη χώρα για να αποτραπεί η μετάδοση του κορωνοϊού.

Στο Βελιγράδι προσγειώθηκε σήμερα το πρωί ένα αεροπλάνο από την Τουρκία το οποίο μετέφερε νοσοκομειακό εξοπλισμό, προστατευτικό υλικό και φάρμακα. Η βοήθεια αυτή, που στάλθηκε με εντολή του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, προορίζεται για νοσοκομεία της επαρχίας Σάντζακ, όπου ο βοσνιακός-μουσουλμανικός πληθυσμός αποτελεί πλειοψηφία.


Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου