Articles by "ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Η Θεατρική Ομάδα Σ.Π.Α.Θ.Α.Τ. «Φύρδην Μίγδην» παρουσιάζει ένα από τα πιο αγαπημένα και γνωστά κείμενα του Ρίτσου, τη «Σονάτα του Σεληνόφωτος», ένα διαχρονικό σκηνικό μονόλογο, μια «εκ βαθέων» εξομολόγηση, μια παρατεταμένη ικεσία για ζωή και ελπίδα.

Μια Γυναίκα ντυμένη στα μαύρα, που βλέπει το χρόνο να τρέχει αδίστακτος δίχως να αφήνει χώρο για ζωή, εξομολογείται σε έναν Νέο την ιστορία τόσο τη δική της, αλλά και της Ελλάδας. Η «Σονάτα» είναι ταυτόχρονα μια έκφραση ερωτικού πάθους αλλά και υπαρξιακής αγωνίας, μια κατάθεση ψυχής αλλά και ένας ύμνος στους ανθρώπους της κοινωνικής δράσης, που βρίσκουν την επιβεβαίωση της ύπαρξής τους στην κοινωνική συμμετοχή.

Στο δεύτερο μέρος της εκδήλωσης, μέλη της Θεατρικής Ομάδας Σ.Π.Α.Θ.Α.Τ. «Φύρδην Μίγδην» ερμηνεύουν τραγούδια αφιερωμένα στο φεγγάρι, από Έλληνες και ξένους δημιουργούς, σε μια βραδιά γεμάτη ποίηση, έκφραση, κίνηση και μελωδίες κάτω από το φως του φεγγαριού.

Τη βραδιά επενδύουν μουσικά η Νατάσα Αλεξίου στο βιολί και οι Ευτυχία Βογιατζή και Νόννα Ιωαννίδου στο πιάνο.


ΑΦΗΓΟΥΝΤΑΙ (με αλφαβητική σειρά):

Ανατολή Δεμιρτζόγλου, Ελένη Διγενή, Μαρία Καλογήρου, Ευαγγελία Καμπούρη, Κλεονίκη Χατζηπαρτάλη

ΝΕΟΣ: Γιώργος Μπάκας

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ: Χαρίκλεια Ζαγοριανού, Σωτηρία Κατούνα, Χρήστος Σπυρίδης, η ομάδα

ΧΟΡΕΥOYN: Νάνσυ Δρούγκα (πρώτο & δεύτερο μέρος), Γιώργος Μπάκας (δεύτερο μέρος)


Συντελεστές

ΓΕΝΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Γιώτα Αλεξοπούλου

ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Γιώτα Αλεξοπούλου, Ευτυχία Βογιατζή, Χαρίκλεια Ζαγοριανού, Σωτηρία Κατούνα

ΒΙΟΛΙ: Νατάσα Αλεξίου

ΠΙΑΝΟ: Ευτυχία Βογιατζή, Νόννα Ιωαννίδου

ΧΟΡΟΓΡΑΦΙΕΣ: Νάνσυ Δρούγκα

ΣΚΗΝΙΚΑ/ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ: Θεατρική Ομάδα «Φύρδην Μίγδην»

ΑΦΙΣΑ: Μάνος Κανταλάς

Ευχαριστούμε το Ναυτικό Όμιλο Ακτής Θερμαϊκού για τη συνεργασία και το Μορφωτικό Πολιτιστικό Σύλλογο Αγγελοχωρίου για την φιλοξενία στο Σπίτι του Φύλακα της Αλυκής. Ευχαριστούμε την Αντιδημαρχία Τουρισμού, Αθλητισμού & Πολιτισμού και το ΔΗ.Π.Π.Α.Κ.Υ.Θ για την υποστήριξή τους.

ΟΔΗΓΙΕΣ ΠΡΟΣΕΛΕΥΣΗΣ

Για την εκδήλωση του Σαββάτου 01/08 στο Ναυτικό Όμιλο Ακτής Θερμαϊκού θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας για 80 καθήμενους θεατές. Θα υπάρχουν επίσης και κάποιες θέσεις ορθίων. Δεν υπάρχει δυνατότητα κράτησης θέσεων.
Για την εκδήλωση της Κυριακής 02/08 στο Σπίτι του Φύλακα της Αλυκής Αγγελοχωρίου θα τηρηθεί επίσης σειρά προτεραιότητας, αλλά υπάρχει η δυνατότητα κράτησης θέσεων στο τηλέφωνο 6932571413. Στο ίδιο τηλέφωνο μπορούν να δοθούν κατευθυντήριες οδηγίες για να φτάσετε στο χώρο της εκδήλωσης, καθώς και κάθε άλλου είδους πληροφορία.
Στους χώρους των εκδηλώσεων θα τηρηθούν όλες οι προβλεπόμενες διαδικασίες σχετικά με την προφύλαξη από τη διασπορά του COVID-19 (αποστάσεις ασφαλείας, απολυμαντικά στο χώρο κ.λπ.).
Οι θεατές κατά την προσέλευση και την αποχώρηση από τους χώρους των εκδηλώσεων προτείνεται να φορούν την κατάλληλη μάσκα προστασίας.
Οι θεατές είναι απαραίτητο να ακολουθούν επακριβώς τις οδηγίες των ταξιθετών σχετικά με τη διάταξη των καθισμάτων και να μην μετακινούν αυθαίρετα τα καθίσματα.
Μένουμε ασφαλείς, ενισχύουμε τον πολιτισμό!



Σάββατο 1 Αυγούστου 2020 | Ώρα 21:00

Ναυτικός Όμιλος Ακτής Θερμαϊκού

(Παραλία Περαίας, δίπλα στην 113 Π.Μ. Λέσχη Αξιωματικών)

Κυριακή 2 Αυγούστου 2020 | Ώρα 21:00

Σπίτι του Φύλακα της Αλυκής Αγγελοχωρίου



(υπό την αιγίδα της Αντιδημαρχίας Τουρισμού, Αθλητισμού και Πολιτισμού Δήμου Θερμαϊκού και υπό τη φιλοξενία του Μορφωτικού Πολιτιστικού Συλλόγου Αγγελοχωρίου)
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Μετά την απόφαση των Υπουργών Ανάπτυξης & Επενδύσεων- Προστασίας του Πολίτη- Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων- Υγείας -Εσωτερικών (ΦΕΚ 2857/Β΄/13-07-2020) άρθρο 1 (με θέμα: Προσωρινή απαγόρευση πανηγύρεων και άλλων αντίστοιχων δημόσιων ανοικτών εκδηλώσεων»), απαγορεύεται προσωρινά στο σύνολο της Επικράτειας, για προληπτικούς λόγους δημόσιας υγείας, για το χρονικό διάστημα από 13.7.2020 έως και 31.7.2020, η πραγματοποίηση πανηγύρεων ή άλλων αντίστοιχων δημόσιων ανοικτών εκδηλώσεων τοπικού ή μη χαρακτήρα από ιδιωτικούς ή μη φορείς.

Σύμφωνα με τα παραπάνω ματαιώνονται (ή αναβάλλονται εφόσον δεν υπάρξει και νέα απαγόρευση για τον Αύγουστο) όλες οι προγραμματισμένες καλοκαιρινές εκδηλώσεις του Ιουλίου.

Έτσι δεν θα πραγματοποιηθεί η ανακοινωθείσα για σήμερα 15/7 εκδήλωση στο Σπιτάκι του Φύλακα της Αλυκής με τίτλο " Θάλασσα όπως... έρωτας". Αλλά και οι επόμενες του Μορφωτικού Πολιτιστικού Συλλόγου Αγγελοχωρίου.

Ας κρατήσουμε την όρεξή μας για νέα ημερομηνία προκειμένου να χαρούμε τους "Πάντα ρει"





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων παρακολουθεί με ανησυχία τις εξελίξεις γύρω από το ενδεχόμενο αλλαγής του χαρακτήρα της Αγίας Σοφίας της Κωνσταντινούπολης, κορυφαίου μνημείου της παγκόσμιας κληρονομιάς.
Έχοντας εκφράσει και προ διετίας την ανησυχία μας για μια τέτοια προοπτική (http://www.sea.org.gr/details.php?id=669), όπως προ ενός έτους για την Αγία Σοφία της Τραπεζούντας (https://www.sea.org.gr/details.php?id=881) συντασσόμαστε εκ νέου με τις προσπάθειες της διεθνούς κοινότητας για την προστασία της Αγίας Σοφίας ως μνημείου και συνυπογράφουμε, μαζί με εκατοντάδες μελετητές της τέχνης και του πολιτισμού του Βυζαντίου και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από όλο τον κόσμο, την ακόλουθη ανοιχτή επιστολή σχετικά με το καθεστώς της Αγίας Σοφίας (25.06.2020)

Διαβάστε την επιστολή στα Αγγλικά, Γαλλικά, και Τουρκικά.

Στις 2 Ιουλίου το Συμβούλιο της Επικρατείας της Τουρκίας θα ανακοινώσει την απόφασή του σχετικά με το καθεστώς της Αγίας Σοφίας της Κωνσταντινούπολης. Εν αναμονή των εξελίξεων, πολλές επιστημονικές οργανώσεις έχουν ήδη εκδηλώσει την ανησυχία τους. Οι υπογράφοντες, μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας και μελετητές της τέχνης και του πολιτισμού του Βυζαντίου και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, έχουμε στόχο όχι την διαμαρτυρία για αποφάσεις που δεν έχουν ακόμα ληφθεί, αλλά την έκφραση της ανησυχίας μας με βάση τα όσα ήδη γνωρίζουμε για το θέμα.

Κατά τη γνώμη μας, το επίδικο σήμερα δεν είναι το αν η Αγία Σοφία πρέπει να είναι μουσείο ή τζαμί, αλλά το ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος, για να προστατεύσουμε το μνημείο. Με άλλα λόγια, είναι αναγκαία η διάκριση ανάμεσα στη λειτουργία του χώρου και την επιμέλειά του. Αυτό που μας ανησυχεί είναι ότι η συνεχιζόμενη διαμάχη δυσκολεύει την εκπόνηση μιας νέας στρατηγικής διαχείρισης του μνημείου που να στέκεται στο ύψος των προκλήσεων που εκείνο αντιμετωπίζει σήμερα: τη συντήρηση των δομικών του στοιχείων, τη διατήρηση του διακόσμου του σε δημόσια έκθεση, την υπεύθυνη διαχείριση του όγκου των τουριστών που το επισκέπτονται και την προστασία του από τους σεισμούς.

Από το 1453 έως το 1934, την περίοδο που η Αγία Σοφία λειτουργούσε ως τζαμί, υπεύθυνο για τη λειτουργία της ήταν το οικείο ευαγές ίδρυμα (βακούφι). Με την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας το 1923, τη διαχείριση αυτών των ιδρυμάτων ανέλαβε μια νέα κυβερνητική υπηρεσία, η Γενική Διεύθυνση Βακουφίων. Η Αγία Σοφία συνέχισε να λειτουργεί ως χώρος λατρείας μέχρι το 1931, όταν οι συντηρητές άρχισαν να αποκαλύπτουν τον ψηφιδωτό διάκοσμο στο εσωτερικό της. Το 1934, ως απάντηση στην τεράστια επιτυχία των έργων συντήρησης, το υπουργικό συμβούλιο αποφάσισε να μεταφέρει το μνημείο από τη Γενική Διεύθυνση Βακουφίων στην αρμοδιότητα του Υπουργείου Παιδείας.

Η αλλαγή στο φορέα διαχείρισης του μνημείου συνέπεσε με τη μεταβολή στο καθεστώς λειτουργίας του, καθώς η Αγία Σοφία έπαψε να αποτελεί χώρο λατρείας. Σήμερα το κτίριο ανήκει στην αρμοδιότητα του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού, το οποίο διαδέχτηκε το Υπουργείο Παιδείας στον ρόλο αυτό. Παράλληλα τα τελευταία χρόνια η χρήση του χώρου έχει διευρυνθεί, ώστε να επιτρέπει και πάλι την έκφραση της ισλαμικής πίστης. Το 1991 ένα από τα κτίρια του συμπλέγματος της Αγίας Σοφίας άρχισε να λειτουργεί ως χώρος προσευχής. Από το 2016 και μετά η Αγία Σοφία διαθέτει το δικό της ιμάμη, από το μιναρέ της αντηχεί το κάλεσμα στην προσευχή. Επιπλέον κάθε χρόνο, στην εορτή της Νύχτας του Θεσπίσματος (λαϊλάτ αλ-καντρ), το κτίριο φιλοξενεί την ανάγνωση του Κορανίου και οι πιστοί είναι ελεύθεροι να προσευχηθούν στο εσωτερικό του.

Υπό μία έννοια, λοιπόν, η Αγία Σοφία ήδη λειτουργεί συγχρόνως ως μουσείο και ως τζαμί. Η διεύρυνση του θρησκευτικού χαρακτήρα της Αγίας Σοφίας δεν έχει προκαλέσει ζημιές στο κτίριο ή στον ψηφιδωτό του διάκοσμο. Το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού παραμένει ένας ευσυνείδητος διαχειριστής του μνημείου.

Ωστόσο, στην Τουρκία ακούγονται εδώ και καιρό φωνές που υποστηρίζουν ότι η απόδοση της Αγίας Σοφίας στο υπουργείο ήταν παράνομη. Ισχυρίζονται ότι το υπουργικό συμβούλιο δεν είχε το δικαίωμα να «εκκοσμικεύσει» το μνημείο το 1934, καθώς το νομικό καθεστώς των βακουφιών είναι αμετάβλητο και ορίζεται στο διηνεκές. Για αυτούς, ο νόμιμος φορέας διαχείρισης της Αγίας Σοφίας είναι η Γενική Διεύθυνση Βακουφίων.

Στην Τουρκία, κατά τα τελευταία χρόνια πολλά άλλα βυζαντινά μνημεία έχουν περάσει στη δικαιοδοσία της Γενικής Διεύθυνσης και έχουν μετατραπεί σε χώρους ισλαμικής λατρείας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Αγία Σοφία της Τραπεζούντας, το νομικό καθεστώς της οποίας αποτελεί αντικείμενο αντιπαράθεσης από το 2013. Μια απόπειρα να ανοίξει ο χώρος στην ισλαμική λατρεία συνοδεύτηκε από την κατασκευή περίπλοκων καλυμμάτων που έκρυβαν τα βυζαντινά ψηφιδωτά. Ένα δεύτερο παράδειγμα, λιγότερο γνωστό, είναι η Αγία Σοφία της Βιζύης, τη μετατροπή της οποίας σε τζαμί το 2006 ακολούθησαν εργασίες συντήρησης υπό της εποπτεία της Γενικής Διεύθυνσης Βακουφίων, που προκάλεσαν σοβαρές ζημιές στο κτίριο.

Αυτό λοιπόν που μας κάνει να ανησυχούμε είναι το ενδεχόμενο η μέχρι τώρα λεκτική αντιπαράθεση να οδηγήσει σε αντίστοιχα ανεύθυνες επεμβάσεις στην Αγία Σοφία, με αποτέλεσμα τη φθορά ιστορικών και αρχαιολογικών στοιχείων και την απόκρυψη των έργων τέχνης στο εσωτερικό της.

Ένα μνημείο τόσο όμορφο, ένα ιστορικό κειμήλιο τόσο πολύτιμο όσο η Αγία Σοφία δεν πρέπει να καταλήξει εργαλείο σε παιχνίδια εξωτερικής πολιτικής. Στους αιώνες της ύπαρξής της, η Αγία Σοφία προστατεύτηκε από τη φθορά του χρόνου χάρη στο έργο των Βυζαντινών, Οθωμανών και Τούρκων διαχειριστών της, που κράτησαν ζωντανή τη σημασία του μνημείου όχι μόνο για τους εαυτούς τους αλλά και για τις επόμενες γενιές. Ως μελετητές της τέχνης και του πολιτισμού του Βυζαντίου και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, θεωρούμε εξαιρετικά σημαντικό η τουρκική κυβέρνηση να συνεχίσει αυτήν την παράδοση της ευσυνείδητης διαχείρισης.

Για τη λίστα των υπογραφόντων, κάντε κλικ εδώ.

Read this letter in French, Greek, and Turkish.

For a Russian translation, click here.

Dear colleagues,

On July 2, the Turkish Council of State will announce a decision regarding the status of Hagia Sophia in Istanbul. Multiple learned societies have expressed concern regarding this news. As scholars of Byzantine and Ottoman art and culture, we write now, not to protest an action that has not yet been taken, but to clarify the concern that we share, on the basis of the information currently available to us.

In our opinion, the central question is not, “Should Hagia Sophia be a museum or a mosque?” The central question is rather, “How can we best care for Hagia Sophia?” In other words, we draw a distinction between function and stewardship. We are concerned that the ongoing dispute over function hinders the development of a management strategy commensurate to the scale of the challenges: preservation of the historical fabric and continued visibility of the works of art of all periods, Byzantine and Ottoman; responsible management of mass tourism; and protection against the threat of earthquake.

From 1453 until 1934, Hagia Sophia served as a congregational mosque, and was administered by a pious endowment (vakıf). After the declaration of the Turkish Republic (1923), jurisdiction over all such entities was assumed by a new government ministry, the Directorate General of Foundations. Hagia Sophia continued in use as a mosque throughout the 1920s, but in 1931 restorers began to reveal the mosaics of the interior. The spectacular success of their work convinced the Turkish Council of Ministers (1934) to transfer jurisdiction over the building from the Directorate General of Foundations to the Ministry of Education.

This change in jurisdiction coincided with a change in function, through which the building was closed to worship. Both jurisdiction and function, however, have continued to evolve. Hagia Sophia is today administered by the Ministry of Culture and Tourism, as the administrative successor to the Ministry of Education. At the same time, the function of the building has expanded to include increasingly visible expressions of Muslim piety. Since 1991, there has been a room dedicated to Muslim prayer within the complex. Since 2016, Hagia Sophia has been served by a full-time imam, the call to prayer has sounded from the minarets, and Qur’anic readings and prayers have taken place within during the annual observation of Laylat al-Qadr.

Thus, in a certain sense, Hagia Sophia is currently functioning as both a museum and a mosque. As far as we are aware, the expansion of this latter function has not resulted in damage to the building or obstruction of its works of art. The Ministry of Culture and Tourism remains a responsible steward.

At the same time, prominent voices in Turkey have long argued that the transfer of jurisdiction to the Ministry was unlawful. They claim that the Turkish state did not have the right to “secularize” Hagia Sophia in 1934, since pious endowments are perpetual and inviolable. According to this argument, the rightful custodian of the building is the Directorate General of Foundations.

In recent years, the Directorate General has assumed control of other Byzantine monuments and reopened them to Muslim worship. One prominent example is another Hagia Sophia, this one in Trabzon on the Black Sea, whose proper administration has been contested since 2013. An effort to re-open the building to Muslim prayer included construction of an elaborate set of screens to obscure the Byzantine frescoes. Less publicized, but of more lasting harm, was the campaign of restoration carried out by the Directorate General on Hagia Sophia in Vize (Thrace) in 2006, which resulted in substantial damage to the historical fabric of the building.

Our concern is that the current conflict, until now only a “war of words,” could result in similarly careless treatment of Hagia Sophia in Istanbul: that historical and archaeological evidence could be damaged, and works of art concealed.

Hagia Sophia is too beautiful a monument and too precious a historical document to serve as a pawn in regional politics. Successive Byzantine, Ottoman, and Turkish governments have protected it against the ravages of time and thus maintained its significance not only for themselves, but also for those to come in the future — including all of us. It is a matter of vital concern to us as scholars of Byzantine and Ottoman art and culture that the current Turkish government continue this tradition of responsible stewardship.

Respectfully,

Iman R. Abdulfattah, CUNY/NYU

Evangelia Achladi, University of Bosphorus

Eirini Afentoulidou, Austrian Academy of Sciences

Elizabeth Agaiby, University of Divinity, Melbourne

Panagiotis A. Agapitos, Max-Planck Institute, Frankfurt

Suzanne Conklin Akbari, Institute for Advanced Study, Princeton, NJ

Ladan Akbarnia, The San Diego Museum of Art

Aslıhan Akışık, Wolfson College, University of Oxford

Engin Akyürek, Koç Üniversitesi

Nabil Al-Tikriti, University of Mary Washington

Joseph Alchermes, Connecticut College

Juan Antonio Álvarez-Pedrosa, Universidad Complutense Madrid

Josep Amengual i Batle, Biblioteca Balear, Mallorca

Yasmine Amory, Ghent University

Benjamin Anderson, Cornell University

Spyridon Antonopoulos, City University London

Achim Arbeiter, Georg-August-Universität, Göttingen

Nisa Ari, University of Houston

Tülay Artan, Sabancı University

Annika Asp, University of Birmingham

Kameliya Atanasova, Washington and Lee University

Marie-France Auzépy, Université Paris 8

Levon Avdoyan, The Library of Congress

Michele Bacci, Universität Freiburg

Heather A. Badamo, University of California, Santa Barbara

Jennifer Ball, City University of New York

Thomas M. Banchich, Canisius College, Buffalo

Charles Barber, Princeton University

Karen Barkey, University of California, Berkeley

Darius Baronas, Lithuanian Institute of History, Vilnius

Omniya Abdel Barr, Victoria and Albert Museum

Sarah Bassett, Indiana University

Mustafa Batman, Bogazici University

Franco Benucci, Università di Padova

Halil Berktay, Ibn Haldun University (Istanbul, Turkey)

Floris Bernard, Ghent University

Ioanna Bitha, Research Centre for Byzantine and Post-Byzantine Art, Academy of Athens

Marie-Hélène Blanchet, CNRS (Paris)

Louise Blanke, University of Edinburgh

Patricia Blessing, Princeton University

Elizabeth S. Bolman, Case Western Reserve University

Marina Bordne, Heidelberg University

Antje Bosselmann-Ruickbie, Justus-Liebig-Universität, Gießen

Anne Boud’hors, Centre national de la recherche scientifique

Emmanuel C. Bourbouhakis, Princeton University

Ra’anan Boustan, Princeton University

Grigor Boykov, Austrian Academy of Sciences

Wolfram Brandes, Akademie der Wissenschaften zu Göttingen

Sarah T. Brooks, James Madison University

Nedim Buyukyuksel, École des hautes études en sciences sociales, Paris

Suna Çağaptay, University of Cambridge and Bahçeşehir University

Claude Calame, Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales, Paris

Averil Cameron, University of Oxford

Merih Danali Cantarella, Wake Forest University

Giancarlo Casale, European University Institute

Sinem Casale, University of Minnesota

Marica Cassis, University of Calgary

Manuel Antonio Castiñeiras González, Universitat Autònoma de Barcelona

Annemarie Weyl Carr, Southern Methodist University

Jean-Michel Carrié, EHESS Paris

Anne-Laurence Caudano, University of Winnipeg

Reinhart Ceulemans, KU Leuven

Antonia Gatward Cevizli, Sotheby’s Institute of Art, London

Angelos Chaniotis, Institute for Advanced Study, Princeton

Sotirios Charalampous, Ministry of Culture and Sports, Greece

Michail Chatzidakis, Humboldt University, Berlin

Nina Chichinadze, Ilia State University, Tbilisi

Mehreen Chida-Razvi, SOAS, University of London

Christina Christoforatou, Baruch College, City University of New York

Juan Signes Codoñer, University of Valladolid

Barbara Crostini, Uppsala University

James Crow, University of Edinburgh

Jon C. Cubas Díaz, Georg-August-Universität, Göttingen

Anthony Cutler, Pennsylvania State University

Vladimir Cvetkovic, University of Belgrade

Beatrice Daskas, Ca’ Foscari University, Venice

Manuela De Giorgi, Università del Salento

Aitor Fernández Delgado, Universidad de Alcalá

Ceren Demirton, Philipps University, Marburg

Kristoffel Demoen, Ghent University, Belgium

Nathan S. Dennis, University of San Francisco

Michael Dermitzakis, National and Kapodistrian University of Athens

Fahri Dikkaya, independent scholar, Ankara

Stefanos Dimitriadis, Westfälische Wilhelms-Universität, Münster

Heidemarie Doganalp-Votzi, University of Vienna

Eugenia Drakopoulou, National Hellenic Research Foundation

Anastasia Drandaki, National and Kapodistrian University of Athens

Ivan Drpić, University of Pennsylvania

John M. Duffy, Harvard University

Antony Eastmond, Courtauld Institute of Art, University of London

A. Asa Eger, University of North Carolina at Greensboro

Susanna Elm, University of California, Berkeley

Ayse Ercan, Columbia University

Cecilia D’Ercole, Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales, Paris

E. Osman Erden, Mimar Sinan Fine Arts University

Uffe Holmsgaard Eriksen, University of Southern Denmark

Olga Etinhof, Russian State University for the Humanities

Rebecca Stephens Falcasantos, Amherst College

Vera von Falkenhausen, Università degli Studi di Roma “Tor Vergata”

Mary Farag, Princeton Theological Seminary

Antonio Enrico Felle, Università degli Studi di Bari “Aldo Moro”

Carla Varela Fernandes, Universidade Nova de Lisboa

Elizabeth Fisher, George Washington University

Ivan Foletti, Masaryk University

Christian Förstel, Bibliothèque nationale de France

Vicky Foskolou, University of Crete

Georgia Frank, Colgate University

Peter Frankopan, University of Oxford

Stig Frøyshov, University of Oslo

Miguel Gallés, Universitat Autònoma de Barcelona

Fani Gargova, University of Vienna

Niels Gaul, University of Edinburgh

Anđela Gavrilović, University of Belgrade

Maria Gerolymatou, National Hellenic Research Foundation

Sharon Gerstel, University of California, Los Angeles

Elina Gertsman, Case Western Reserve University

Ludovico V. Geymonat, Louisiana State University

Nicolae Gheorghita, National University of Music, Bucharest

Federica Gigante, University of Oxford

Adam Goldwyn, North Dakota State University

Rachel Goshgarian, Lafayette College

Rossitsa Gradeva, American University in Bulgaria

Susan L. Graham, Saint Peter’s University

Olga Gratziou, University of Crete

Geoffrey Greatrex, University of Ottawa

Jean-Pierre Grélois, chercheur indépendant

Marc De Groote, Ghent University

Heather Grossman, University of Illinois Urbana-Champaign

Christiane Gruber, University of Michigan

Encarnación Motos Guirao, Universidad de Granada

Maria Hadjipavlou, University of Cyprus

John F. Haldon, Princeton University

Nikifor Haralampiev, National Academy of Art, Sofia

Stefan Harkov, University of Shumen

Rabia Harmansah, University of Cologne

Susan Ashbrook Harvey, Brown University

Ayşe Henry, Bilkent University

Judith Herrin, King’s College London

Ernest Marcos Hierro, Universitat de Barcelona

Cecily Hilsdale, McGill University

Martin Hinterberger, University of Cyprus

Frederic Hitzel, CNRS-EHESS, Paris

Paavo Hohti, University of Helsinki

Renata Holod, University of Pennsylvania

Brad Hostetler, Kenyon College

Etienne Hubert, Ecole des hautes études en sciences sociales, Paris

Anna Maria Ieraci Bio, Università degli Studi di Napoli Federico II

Zeynep Inankur, Mimar Sinan Fine Arts University

Sergey Ivanov, Russian National Research University — Higher School of Economics

Hugh Jeffery, University of Edinburgh

Elizabeth M. Jeffreys, University of Oxford

Kaelin Jewell, The Barnes Foundation

Mark J. Johnson, Brigham Young University

Catherine Jolivet-Lévy, École Pratique des Hautes Études, Paris

Jacqueline Jung, Yale University

Nikolas P. Kakkoufa, Columbia University

Veronica Kalas, independent scholar, USA

Ioli Kalavrezou, Harvard University

Gül Kale, Carleton University, Canada

Kevin Kalish, Bridgewater State University

Sophia Kalopissi-Verti, National and Kapodistrian University of Athens

Ceyda Karamursel, SOAS, University of London

Romanos Karanos, Holy Cross Greek Orthodox School of Theology

Anna Kartsonis, University of Washington

Armen Kazaryan, Research Institute of the Theory and History of Architecture and Urban Planning, Moscow

Bente Kiilerich, University of Bergen

Young Richard Kim, University of Illinois, Chicago

Dale Kinney, Bryn Mawr College

Holger A. Klein, Columbia University

Tia Kolbaba, Rutgers University

Athina Kolia-Dermitzaki, National and Kapodastrian University of Athens

Elias Kolovos, University of Crete

Fotini Kondyli, University of Virginia

Kader Konuk, Universität Duisburg-Essen

Elif Koparal, Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi

Yavuz Köse, University of Vienna

Kriszta Kotsis, University of Puget Sound

Dickran Kouymjian, California State University, Fresno

Dimitrios Krallis, Simon Fraser University

Klaus Kreiser, Otto-Friedrich-Universität, Bamberg

Carol H. Krinsky, New York University

Derek Krueger, University of North Carolina at Greensboro

B. Harun Küçük, University of Pennsylvania

Demetrios Kyritses, University of Crete

Andrea Olsen Lam, Pepperdine University

Anaïs Lamesa, DIM Matériaux anciens et patrimoniaux/CNRS

Maximilian Lau, Hitotsubashi University, Tokyo

Marc Lauxtermann, University of Oxford

Mariana Lazar, National Museum Controceni, Romania

Stavros Lazaris, CNRS

Sean Leatherbury, University College Dublin

Jacqueline Leclercq-Marx, Université Libre de Bruxelles

Florin Leonte, Palacký University of Olomouc

Juan Lewis, University of Edinburgh

Alexei Lidov, Lomonosov Moscow State University and Russian Academy of Arts

Alexander Lifshits, National Research University “Higher School of Economics,” Moscow

Alexander Lingas, City University of London

Santo Lucà, Università degli Studi di Roma “Tor Vergata”

Michael Maas, Rice University

Byron MacDougall, Brown University

Christopher MacEvitt, Dartmouth College

Carlos Machado, University of St Andrews

Jacek Maj, Collegium Artium

George P. Majeska, University of Maryland

George Manginis, Benaki Museum

Maria Rosaria Marchionibus, Università degli Studi di Napoli L’Orientale

Przemysław Marciniak, University of Silesia in Katowice

Moysés Marcos, California State University, Northridge

Sergei Mariev, LMU Munich and JGU Mainz

Vasileios Marinis, Yale University

Dragoljub Marjanović, University of Belgrade

Athanasios Markopoulos, University of Athens

Miodrag Marković, University of Belgrade

Elizabeth Marlowe, Colgate University

Inmaculada Pérez Martín, Consejo superior de investigaciones científicas

Maria Mavroudi, University of California, Berkeley

Renaat Meesters, Ghent University / KU Leuven

Julie Meisami, University of Oxford

Andrew Mellas, St Andrew’s Theological College, Sydney

Mati Meyer, Open University of Israel

Leslee Michelsen, Doris Duke Foundation for Islamic Art

Bojan Miljković, Serbian Academy of Arts and Sciences

Elka Mircheva, Bulgarian Academy of Sciences

John Mitchell, University of East Anglia

Mihail Mitrea, Newcastle University

Marie-Elisabeth Mitsou, EHESS

Elissaveta Moussakova, Bulgarian Academy of Sciences

Emmanuel Moutafov, Bulgarian Academy of Sciences

Krassimira Moutafova, St. Cyril and St. Methodius University of Veliko Tarnovo, Bulgaria

Mikael Muehlbauer, Columbia University

Stelyios Muksuris, Byzantine Catholic Seminary, Pittsburgh

Stephennie Mulder, The University of Texas at Austin

Margaret Mullett, Queen’s University Belfast

Elisabeta Negrău, „G. Oprescu” Art History Institute, Bucharest

Robert S. Nelson, Yale University

Elisabetta Neri, UMR Orient&Méditerranée-Paris

Christoph K. Neumann, Ludwig-Maximilians-Universität, Munich

Emily Neumeier, Temple University

Leonora Neville, University of Wisconsin Madison

Galit Noga-Banai, Hebrew University of Jerusalem

William North, Carleton College

Paweł Nowakowski, University of Warsaw

Paolo Odorico, Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales — Paris

Gokce Dervisoglu Okandan, Istanbul Bilgi University

Javier Ortolá Salas, Universidad de Cádiz

Victor Ostapchuk, University of Toronto

Robert G. Ousterhout, University of Pennsylvania

Agnès Ouzounian, INALCO (Paris)

Nilay Ozlu, University of Oxford / Altinbas University

Valentino Pace, Università di Udine

Georgios Pallis, National and Kapodistrian University of Athens

Pagona Papadopoulou, Aristotle University of Thessaloniki

Stratis Papaioannou, University of Crete

Amy Papalexandrou, University of Texas, Austin

Nassos Papalexandrou, University of Texas, Austin

Maria Parani, University of Cyprus

Andrea Paribeni, University of Urbino Carlo Bo

Laura E. Parodi, Università degli Studi di Genova

Elena Paskaleva, Leiden University

Silvia Pedone, Accademia Nazionale dei Lincei

Glenn Peers, Syracuse University

Bissera V. Pentcheva, Stanford University

Arseniy Petrov, Russian State University for the Humanities

Konrad Petrovszky, Austrian Academy of Sciences

Amanda Phillips, University of Virginia

Robert Pichler, Austrian Academy of Sciences

Jordan Pickett, University of Georgia

Aleksandr Preobrazhensky, Lomonosov Moscow State University

Chryssa Ranoutsaki, Ludwig-Maximilians-Universität, Munich

Konstantinos Raptis, Ephorate of Antiquities, Thessaloniki

Andi Rembeci, University of Tirana

Andreas Rhoby, Austrian Academy of Sciences

Lutz Rickelt, Ikonen-Museum Recklinghausen

Meredith Riedel, Duke University

Alexandre Roberts, University of Southern California

Serena Romano, University of Lausanne

Maria Alessia Rossi, Index of Medieval Art, Princeton University

Susana Ruiz, Tecnológico de Monterrey (México)

James Ryan, New York University

Adam Sabra, University of California, Santa Barbara

Linda Safran, Pontifical Institute of Mediaeval Studies, Toronto

Georgios Salakidis, Democritus University of Thrace

Catherine Saliou, Université Paris 8/École Pratique des Hautes Études, PSL

Jaime Vizcaíno Sánchez, Universidad de Murcia

Paula Caballero Sánchez, Universidad de Málaga

Joseph E. Sanzo, Università Ca’ Foscari, Venice

Peter Sarris, University of Cambridge

Oliver Jens Schmitt, University of Vienna

Ellen C. Schwartz, Eastern Michigan University

Mira Xenia Schwerda, Harvard University

Tamara Sears, Rutgers University, New Brunswick

Lara Sels, KU Leuven

Athanasios Semoglou, Aristotle University of Thessaloniki

A. Tunç Şen, Columbia University

Nancy P. Ševčenko, independent scholar, USA

Wendy Shaw, Freie Univeristät Berlin

Jonathan Shea, Dumbarton Oaks Research Library and Collection

Petr Shuvalov, St. Petersburg State University

Irene Simantoni, Université Libre de Bruxelles

Nino Simonishvili, independent scholar, Georgia

James Skedros, Holy Cross Greek Orthodox School of Theology

Dimitrios Skrekas, University of Oxford

Engelina Smirnova, Lomonosov Moscow State University

Sharon C. Smith, Arizona State University

Svetlana Smolčić Makuljević, Metropolitan University Belgrade

Kostis Smyrlis, National Hellenic Research Foundation

Pushkar Sohoni, Indian Institute of Science Education and Research

Foteini Spingou, University of Edinburgh

Dimitris Stamatopoulos, University of Macedonia

Tatjana Starodubcev, University of Novi Sad

Christos Stavrakos, University of Ioannina

Shannon Steiner, Binghamton University

Yannis Stouraitis, University of Edinburgh

Fabian Stroth, Albert-Ludwigs-Universität Freiburg

Alice Isabella Sullivan, University of Michigan

Yasser Tabbaa, retired professor

Alice-Mary Talbot, Dumbarton Oaks Research Library and Collection

Michael Talbot, University of Greenwich

Tuğba Tanyeri-Erdemir, University of Pittsburgh

Rabun Taylor, University of Texas, Austin

Allie Terry-Fritsch, Bowling Green State University

Natalia Teteriatnikov, independent scholar, USA

Baki Tezcan, University of California, Davis

Irakli Tezelashvili, Ivane Javakhishvili Tbilisi State University

Haris Theodorelis-Rigas, Koç University

Anne Tihon, Université catholique de Louvain, Louvain-la-Neuve, Belgium

Galina Tirnanić, Oakland University

Jesse W. Torgerson, Wesleyan University

Hjalmar Torp, University of Oslo

Ida Toth, University of Oxford

Giovanni Travagliato, Università degli Studi di Palermo

Warren Treadgold, Saint Louis University

Ionut-Alexandru Tudorie, St Vladimir’s Orthodox Theological Seminary

Vessela Valiavitcharska, University of Maryland

Günder Varinlioğlu, Mimar Sinan Fine Arts University

Nükhet Varlık, Rutgers University

Manolis G. Varvounis, Democritus University of Thrace

Maria Vassilaki, University of Thessaly

Myrto Veikou, Uppsala University

Manuel Vial-Dumas, University of Girona, Spain

Marina Vicelja, University of Rijeka, Croatia

Tim Vivian, California State University, Bakersfield

Dragan Vojvodić, University of Belgrade

Oleg Voskoboynikov, National Research University, Moscow

Branka Vranešević, University of Belgrade

Milan Vukašinović, Uppsala University

Lauren Wainwright, University of Birmingham

Alicia Walker, Bryn Mawr College

Annabel Wharton, Duke University

Elizabeth Williams, Dumbarton Oaks Research Library and Collection

Robert Wiśniewski, Uniwersytet Warszawski

Ethel Sara Wolper, University of New Hampshire

Warren T. Woodfin, Queens College, City University of New York

Diana Gilliland Wright, independent scholar, Washington, DC

Maria Xanthou, Harvard University

Veli N. Yashin, University of Southern California

Ann Marie Yasin, University of Southern California

Edith Ybert, EHESS

Ayşin Yoltar, Brooklyn Museum

Nikos Zagklas, University of Vienna

Anna Zakharova, Lomonosov Moscow State University

Zeido Zeido, Brandenburg University of Technology

[For a brief history of this letter, click here.]

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Φέτος, στο φεστιβάλ “Θέρμης Δρώμενα” που θα πραγματοποιηθεί από τις 6 Ιουλίου έως 7 Σεπτεμβρίου 2020 «Μένουμε Ασφαλείς» με τριάντα δύο ταινίες, παιδικές παραστάσεις, κουκλοθέατρο και μουσικές βραδιές. “Το φετινό καλοκαίρι διαμορφώσαμε το πρόγραμμα των «ΘΕΡΜΗΣ ΔΡΩΜΕΝΩΝ 2020 #Μένουμε ασφαλείς» με βάση τα υγειονομικά πρωτόκολλα και όλα τα μέτρα που προβλέπονται από την κεντρική διοίκηση” τονίζει η Πρόεδρος της δημοτικής επιχείρησης για τον πολιτισμό, Αθηνά Παπαδάκη. “Οι εκδηλώσεις και οι δράσεις μας θα είναι υποχρεωτικά περιορισμένες, θα δώσουν όμως και πάλι το στίγμα τους στους δημότες και κατοίκους μας: Κινηματογράφος και στις τρεις Δημοτικές Ενότητες, θεατρικές παραστάσεις, δράσεις για τους μικρούς μας φίλους και μικρές από άποψη κοινού συναυλίες υπό το φως της πανσελήνου.”


Η ιδιαιτερότητα των φετινών εκδηλώσεων, που διοργανώνει για μία ακόμη χρονιά η Δημοτική Επιχείρηση Πολιτισμού Περιβάλλοντος και Αθλητισμού Θέρμης, είναι ότι θα πραγματοποιηθούν σύμφωνα με το αυστηρό πλαίσιο που θέτει η υγειονομική κρίση και οι διατάξεις του Εθνικού Οργανισμού Δημοσίας Υγείας (Ε.Ο.Δ.Υ.) για τις συναθροίσεις και τις ανοικτές εκδηλώσεις.

Το πρόγραμμα των εκδηλώσεων περιλαμβάνει τριάντα δύο κινηματογραφικές προβολές από το Σινέ Θερμαϊς, δύο παιδικές παραστάσεις από το «Μελωμύθι», μία παιδική παράσταση κουκλοθέατρου από την ομάδα Θεάτρου «Μαρμίτα» και δύο μουσικές βραδιές.

Συγκεκριμένα, θα πραγματοποιηθούν δύο παιδικές παραστάσεις από τη μουσική ομάδα αφήγησης λαϊκών παραμυθιών «Μελωμύθι” στις 19 Αυγούστου στο κινηματοθέατρο Βασιλικών «Άλσος Φώφης Πατίκα» στις 19:30 και στις 31 Αυγούστου στο Κέντρο Πολιτισμού Τριλόφου (Πέτρινο) ώρα 19:30. Μία παιδική παράσταση κουκλοθέατρου ομάδα θεάτρου «Μαρμίτα», η οποία θα πραγματοποιηθεί στις 25 Αυγούστου στον ανοικτό χώρο του Σινέ Θερμαΐς και ώρα 20:30. Θα πραγματοποιηθούν, επίσης δύο μουσικές βραδιές στη Θέρμη στις 27 Αυγούστου και στον Τρίλοφο στις 2 Σεπτεμβρίου.


Οι κινηματογραφικές προβολές στο Σινέ Θερμαΐς


6-7 Ιουλίου 2020 | Κινηματογράφος | Ραντεβού στο Belle Époque | ώρα 21:10 | Σινε Θερμαΐς

8 Ιουλίου 2020 | Κινηματογράφος | Ραντεβού στο Belle Époque | ώρα 21:10 | Κινηματοθέατρο Bασιλικών ”Αλσος Φώφης Πατίκα”

9 Ιουλίου 2020 | Κινηματογράφος | Ραντεβού στο Belle Époque | ώρα 21:10 | Κέντρο Πολιτισμού Τριλόφου (Πέτρινο)

13-14 Ιουλίου 2020 | Κινηματογράφος | 4 Μαύρα Κοστούμια | ώρα 21:10 | Σινε Θερμαΐς

15 Ιουλίου 2020 | Κινηματογράφος | 4 Μαύρα Κοστούμια | ώρα 21:10 | Κινηματοθέατρο Bασιλικών ”Αλσος Φώφης Πατίκα”

16 Ιουλίου 2020 | Κινηματογράφος | 4 Μαύρα Κοστούμια | ώρα 21:10 | Κέντρο Πολιτισμού Τριλόφου (Πέτρινο)

20-21 Ιουλίου 2020 | Κινηματογράφος | Το Αριστούργημά μου | ώρα 21:10 | Σινε Θερμαΐς

22 Ιουλίου 2020 | Κινηματογράφος | Το Αριστούργημά μου | ώρα 21:10 | Κινηματοθέατρο Bασιλικών ”Αλσος Φώφης Πατίκα”

23 Ιουλίου 2020 | Κινηματογράφος | Το Αριστούργημά μου | ώρα 21:10 | Κέντρο Πολιτισμού Τριλόφου (Πέτρινο)

27-28 Ιουλίου 2020 | Κινηματογράφος | Invisible | ώρα 21:10 | Σινε Θερμαΐς

29 Ιουλίου 2020 | Κινηματογράφος | Invisible | ώρα 21:10 | Κινηματοθέατρο Bασιλικών ”Αλσος Φώφης Πατίκα”

30 Ιουλίου 2020 | Κινηματογράφος | Invisible | ώρα 21:10 | Κέντρο Πολιτισμού Τριλόφου (Πέτρινο)

3-4 Αυγούστου 2020 | Κινηματογράφος | Πόθος | ώρα 21:00 | Σινε Θερμαΐς

5 Αυγούστου 2020 | Κινηματογράφος | Πόθος | ώρα 21:00 | Κινηματοθέατρο Bασιλικών ”Αλσος Φώφης Πατίκα”

6 Αυγούστου 2020 | Κινηματογράφος | Πόθος | ώρα 21:00 | Κέντρο Πολιτισμού Τριλόφου (Πέτρινο)

17-18 Αυγούστου 2020 | Κινηματογράφος | 10.000 km | ώρα 21:00 | Σινε Θερμαΐς

19 Αυγούστου 2020 | Για Παιδιά | Μουσικοαφηγηματική Ομάδα “Mελωμύθι”: «τσικι τσικι τσέλα!» | ώρα 19:30 | Κινηματοθέατρο Bασιλικών ”Αλσος Φώφης Πατίκα”

19 Αυγούστου 2020 | Κινηματογράφος | 10.000 km | ώρα 21:00 | Κέντρο Πολιτισμού Σουρωτής

20 Αυγούστου 2020 | Κινηματογράφος | 10.000 km | ώρα 21:00 | Κέντρο Πολιτισμού Τριλόφου (Πέτρινο)

24 Αυγούστου 2020 | Κινηματογράφος | Η Συνάντηση | ώρα 21:00 | Σινε Θερμαΐς (

25 Αυγούστου 2020 | Για Παιδιά | Θέατρο Κούκλας Μαρμίτα: «ΑΠόΝΕΡΑ, 6 ταξίδια με λίγο νερό»| ώρα 20:30 | Σινε Θερμαΐς

26 Αυγούστου 2020 | Κινηματογράφος | Η Συνάντηση | ώρα 21:00 | Κέντρο Πολιτισμού Σουρωτής

27 Αυγούστου 2020 | Μουσική | Αφιέρωμα στο Ν. Ξυλούρη | ώρα 21:00 | Σινε Θερμαΐς

27 Αυγούστου 2020 | Κινηματογράφος | Η Συνάντηση | ώρα 21:00 | Κέντρο Πολιτισμού Τριλόφου (Πέτρινο)

31 Αυγούστου 2020 | Για Παιδιά | Μουσικοαφηγηματική Ομάδα “Mελωμύθι”: «Οι Νεραϊδοπαρμένοι» | ώρα 19:30 | Κέντρο Πολιτισμού Τριλόφου (Πέτρινο)

31 Αυγούστου 2020 | Κινηματογράφος | Con Fuoco – A Strange Orchestra | ώρα 21:00 | Κέντρο Πολιτισμού Τριλόφου (Πέτρινο)

Αρχές Σεπτεμβρίου 2020 | Θέατρο| “Στάχτη στα μάτια” του Ευγένοιου Λαμπις από την Θεατρική Ομάδα Βασιλικών | ώρα 20:30 | Κινηματοθέατρο Bασιλικών ”Αλσος Φώφης Πατίκα”


1 – 2 Σεπτεμβρίου 2020 | Κινηματογράφος | Con Fuoco – A Strange Orchestra | ώρα 21:00 | Σινε Θερμαΐς

2 Σεπτεμβρίου 2020 | Μουσική | Μια Συναυλία αφιερωμένη στο φεγγάρι | ώρα 20:30 | Κέντρο Πολιτισμού Τριλόφου (Πέτρινο)

3-4 Σεπτεμβρίου 2020 | Κινηματογράφος | Το Φεστιβάλ Δράμας Ταξιδεύει | ώρα 20:45 | Σινε Θερμαΐς

Τέλη Σεπτεμβρίου 2020 | “Τα μεγάλα ροκ συγκροτήματα δεν διαλύονται ποτέ!” / Ομάδα “Θεατρου Οραμα” | Σινε Θερμαΐς


Οι κινηματογραφικές προβολές πραγματοποιούνται σε συνεργασία με το Διεθνές Φεστιβάλ Μικρού Μήκους Δράμας, την Πρεσβεία της Ισπανίας, το Ινστιτούτο Θερβάντες στην Αθήνα, την Ιταλική Πρεσβεία και το Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Αθηνών, τον Πολιτιστικό Σύλλογο ΑΙΑΛ της Λέρου στο πλαίσιο του Δικτύου Ελληνο-Ιταλικής Πολιτιστικής Συνεργασίας και του Tempo Forte Italia_Ελλάδα 2020.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Ένα πρόγραμμα αληθινή έκπληξη, για την αρχή του φετινού καλοκαιριού, ετοίμασε ο Πολιτιστικός Μορφωτικός Σύλλογος Αγγελοχωρίου και ανακοίνωσε ο Βαγγέλης Μίχος. Εκδηλώσεις που αποπνέουν πολιτισμό, ρομαντισμό, ποίηση, τραγούδι, θέατρο, μουσική σε ένα μαγικό και αγνό τόπο, δίπλα στη θάλασσα. Και πάντα χωρίς μεγάφωνα, ηχητικά και προβολείς.
Υπό το φως της σελήνης και το βοηθητικό των κεριών και των φαναριών. 

Πέμπτη 2 Ιουλίου η Ανθή Θάνου και ο Αλέξανδρος Μακρής με την παράσταση "Ονειρεύομαι"

Ονειρεύομαι έναν κόσμο που η δικαιοσύνη και η αλήθεια θα πάψουν να κρύβονται και θα φανερωθούν…ονειρεύομαι ένα πεφταστέρι να γρατζουνά τη σκοτεινιά της νύχτας και να φτάνει στο παράθυρο μου… ονειρεύομαι πως ένα καλό όνειρο είναι πλεγμένο στα γκρίζα μαλλιά της γυναίκας, ένα καλό όνειρο είναι κρυμμένο κάτω από τις ρυτίδες των γερόντων… ονειρεύομαι…

Η παράσταση είναι εμπνευσμένη από τις ιστορίες των Ζαπατίστας, παραμύθια της Ανατολής και τα καλά κρυμμένα όνειρα στον κόρφο των ανθρώπων.

Αφήγηση: Ανθή Θάνου
Μουσική-Τραγούδι: Αλέξανδρος Μακρής

Σε συνεργασία με το Μορφωτικό Πολιτιστικό Σύλλογο Αγγελοχωρίου


Τετάρτη 8 Ιουλίου "Αλμυρισμένες Νότες" με Γιάννη Κουλούσια, Γιώργο Ψάλτη, Μάριο


Τετάρτη 15 Ιουλίου συναυλία με το μουσικό σχήμα "Τα πάντα ρει"


Δευτέρα 20 Ιουλίου Συναυλία της Μικτής Χορωδίας Θεσσαλονίκης Μαίρης Κωνσταντινίδου (23 μέλη λόγω κορονοιού) 


Πέμπτη 23 Ιουλίου "Μια πρόβα που ήθελα να επαναληφθεί" βραδιά πιάνου με τον Πέτρο Σατραζάνη


Κυριακή 2 Αυγούστου, γιορτάζουμε την πανσέληνο με τη σονάτα του σεληνόφωτος, από τη θεατρική ομάδα Φύρδην Μίγδην



Να σημειωθεί, όπως αναφέρει η ανακοίνωση, σε όλες τις εκδηλώσεις του συλλόγου μας, δεν υπάρχει αντίτιμο. Σε κάποιες από αυτές, όπου οι καλλιτέχνες βιοπορίζονται από τη τέχνη τους, θα υπάρχει κουτί οικονομικής ενίσχυσης, να σταθούμε αρωγοί τούτες τις δύσκολες μέρες που ήρθαν.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο Κεν Λόουτς (Ken Loach) είναι ένας από τους σημαντικότερους βρετανούς σκηνοθέτες του κινηματογράφου, γνωστός και εκτός των συνόρων της Γηραιάς Αλβιόνας. Βαθιά πολιτικοποιημένος ο ίδιος (παραμένει τροτσκιστής μέχρι σήμερα), πιστός στο ιδανικό του για ένα δίκαιο κόσμο, δημιουργεί ταινίες που θεωρούνται ορόσημα του βρετανικού κοινωνικού ρεαλισμού και αγγίζουν ενίοτε τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό. Επηρεάστηκε καθοριστικά από τον ιταλικό νεορεαλισμό και θεωρεί ότι η ταινία του Βιτόριο Ντε Σίκα «Κλέφτης Ποδηλάτων» («Ladri di biciclette», 1948) έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην απόφασή του να ασχοληθεί με τον κινηματογράφο.

Τα πρώτα χρόνια

Ο Κένεθ Λόουτς γεννήθηκε στις 17 Ιουνίου 1936 στο Νάνιτον της Κεντρικής Αγγλίας. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, αλλά τα ενδιαφέροντά του κατά τη διάρκεια των σπουδών του εστιάζονταν στις δραματικές τέχνες. Μετά την αποφοίτησή του το 1957, υπηρέτησε για δύο χρόνια στην Πολεμική Αεροπορία (RAF) και μετά την αφυπηρέτησή του ξεκίνησε καριέρα ηθοποιού σε περιφερειακούς θιάσους και συνέχισε ως σκηνοθέτης στην τηλεόραση του BBC.


Στη δεκαετία του '60 σκηνοθέτησε πολλά δραματοποιημένα ντοκιμαντέρ για την τηλεοπτική σειρά «The Wednesday Play». Ένα από αυτά, με τίτλο «Cathy Come Home» (1966), εξέταζε την αποσύνθεση μιας εργατικής οικογένειας και τα αλληλένδετα ζητήματα της ανεργίας και της έλλειψης στέγης. Με αυτό τον τρόπο βοήθησε να τεθεί το θέμα της έλλειψης στέγης στη δημόσια συζήτηση. Το 2000 η ταινία του αυτή κατατάχθηκε δεύτερη από το Βρετανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου σε μία λίστα με τα κορυφαία 100 βρετανικά τηλεοπτικά προγράμματα όλων των εποχών.

Ο Λόουτς συνέχισε να ασχολείται με τα κοινωνικά ζητήματα, τόσο στην τηλεόραση, όσο και στον κινηματογράφο. Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του «Όχι δάκρυα για την Τζόι» («Poor Cow», 1967), επικεντρώνεται στη ζωή μιας γυναίκας της εργατικής τάξης, ο σύζυγος της οποίας βρίσκεται στη φυλακή. Ακολούθησε ο σπαραχτικός «Κες» («Kes», 1970) για ένα αγόρι, κακοποιημένο στο σπίτι και το σχολείο, που γίνεται φίλος με ένα νεαρό γεράκι. Ήταν η πρώτη μεγάλη αναγνώριση για τον Λόουτς και συνοδεύτηκε από μία υποψηφιότητα καλύτερης ταινίας από τη Βρετανική Ακαδημία Κινηματογράφου (βραβεία BAFTA).

Τα βραβεία στις Κάννες

To 1984, σε μία περίοδο έντονων εργατικών αγώνων με τη διαμάχη Θάτσερ και ανθρακωρύχων, ο Λόουτς απάντησε με την τηλεοπτική ταινία «Which Side Are You On?» (Με ποια πλευρά είσαι;) που προκάλεσε έντονες συζητήσεις για την υποστήριξή του στις απεργιακές κινητοποιήσεις των ανθρακωρύχων.

Το 1990 επανήλθε στο κινηματογραφικό προσκήνιο με το πολιτικό θρίλερ «Μυστική Ατζέντα» («Hidden Agenda») για το ζήτημα της Βόρειας Ιρλανδίας, που μοιράστηκε το βραβείο της κριτικής επιτροπής στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών. Οι δύο επόμενες ταινίες του ήταν πιο ανάλαφρες και κωμικές, παρότι παρέμεναν βασισμένες στις καθημερινές πραγματικότητες της βρετανικής εργατικής τάξης: Το «Ριφ-Ραφ» («Riff-Raff», 1991) απεικονίζει τις δοκιμασίες ενός συνεργείου οικοδόμων του Λονδίνου και το «Βροχή από πέτρες» («Raining Stones», 1993) εξιστορεί την απεγνωσμένη προσπάθεια ενός άνεργου πατέρα να βρει χρήματα για να αγοράσει ένα φόρεμα στην κόρη του. Η ταινία του αυτή τιμήθηκε με το βραβείο της κριτικής επιτροπής στο Φεστιβάλ των Καννών. Ακολούθησε το «Ladybird, Ladybird» (1994), ένα ζοφερό πορτρέτο μιας ανύπαντρης μητέρας που η κοινωνική πρόνοια της αποσπά δια της βίας τα έξι παιδιά, θεωρώντας την ανεύθυνο άτομο.


“Γη και Ελευθερία” και “Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι”

Από τις πιο σημαντικές ταινίες του - η κορυφαία για πολλούς - είναι το ιστορικό πολιτικό δράμα «Γη και Ελευθερία» («Land and Freedom», 1995), που αφηγείται την ιστορία ενός άνεργου κομμουνιστή από το Λίβερπουλ, ο οποίος στρατεύεται στον ισπανικό εμφύλιο, στο πλευρό των δημοκρατικών δυνάμεων, για να πολεμήσει κατά του Φράνκο, και αντιμετωπίζεται από τους σταλινικούς συντρόφους του ως προδότης.

Ο Κεν Λόουτς κατά την απονομή του Χρυσού Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών το 2006

Εξίσου τολμηρή στη θεματική της είναι και η επόμενη ταινία του «Το τραγούδι της Κάρλα» («Carla's Song», 1996), γύρω από τον έρωτα ενός οδηγού λεωφορείου στη Γλασκόβη με μια προσφυγοπούλα από τη Νικαράγουα που βασανίζεται από εφιάλτες.

Το 2000 παρουσίασε την ταινία «Ψωμί και Τριαντάφυλλα» («Bread and Roses»), με πρωταγωνιστή τον Άντριαν Μπρόντι, που αναφέρεται στον αγώνα των θυρωρών του Λος Άντζελες για καλύτερες συνθήκες εργασίας και το 2006 κέρδισε το Χρυσό Φοίνικα του Φεστιβάλ των Καννών για την ταινία του «Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι» («The Wind That Shakes the Barley»), που εξιστορεί τον αγώνα των Ιρλανδών τη δεκαετία του 1920 για την αποτίναξη του βρετανικού ζυγού.

Δεύτερος «Χρυσός Φοίνικας»

Ο «Ιρλανδέζικος Δρόμος» («Route Irish», 2010) αφηγείται την ιστορία ενός πρώην μισθοφόρου στο Ιράκ, που αρνείται την επίσημη εκδοχή του θανάτου ενός φίλου του, επίσης μισθοφόρου, και αγωνίζεται μόνος του να ανακαλύψει την αλήθεια, ενώ στο «Μερίδιο των Αγγέλων» («The Angels Share», 2012) ένας νεαρός άνεργος πατέρας ανακαλύπτει ότι διαθέτει μια χαρισματική όσφρηση που του επιτρέπει να διακρίνει την υφή και τα αρώματα του ουίσκι κι έτσι του δίνεται η ευκαιρία που ζητούσε για ν’ αλλάξει τη ζωή του. Το 2016 απέσπασε τον δεύτερο «Χρυσό Φοίνικα» του Φεστιβάλ των Καννών με το δράμα «Εγώ ο Ντάνιελ Μπλέικ» («Ι Daniel Blake»), που αφηγείται την ιστορία ενός ξυλουργού, ο οποίος έχοντας επιβιώσει από ένα καρδιακό επεισόδιο, έρχεται αντιμέτωπος με την κρατική γραφειοκρατία.

Ο Λόουτς συνέχισε να κάνει ντοκιμαντέρ, στα οποία συμπεριλαμβάνονται τα «The Spirit of '45» (2013), για την μεταπολεμική Αγγλία και το «In Conversation with Jeremy Corbyn» (2016), που σκιαγραφεί τον τότε επικεφαλής του Εργατικού Κόμματος και ομοϊδεάτη του Τζέρεμι Κόρμπιν. Ένα από τα πιο επιτυχημένα και δημοφιλέστερα ντοκιμαντέρ του είναι το «McLibel», που γύρισε το 1997 με τη Φράνι Άρμστρονγκ, με αφορμή τη δίκη για δυσφήμηση που προκάλεσε η McDonald's κατά δύο ακτιβιστών για το περιβάλλον. Μία ιστορία του τύπου «Γολιάθ εναντίον Δαυίδ», με πάνω από 25 εκατομμύρια θεάσεις.


πηγή 



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του ακτιβιστή

Ήταν ένα θαυμάσιο δειλινό και ένα γεμάτο απόβραδο....

Μαζεύτηκαν μετά από τέσσερις μήνες αναγκαστικού εγκλεισμού λόγω covid-19, φίλοι της Επικούρειας Φιλοσοφίας του Κήπου της Θεσσαλονίκης. Κυριακή λίγο μετά τις 8 μμ


Συναντήθηκαν στο ειδυλλιακό περιβάλλον που δημιουργεί ο παρθένος τόπος γύρω από το Σπιτάκι του Φύλακα της Αλυκής στο Αγγελοχώρι με οικοδεσπότη τον Βαγγέλη Μίχο. Ψυχή κι εργάτη που νοιάστηκε για τον εγκαταλελειμμένο αυτόν τόπο και τον ανάδειξε μετατρέποντάς τον σε σημείο συνεύρεσης πρωτοποριακών πολιτιστικών και κοινωνικών δράσεων για τον δήμο Θερμαϊκού.

Μαζί τους έφεραν εκτός από τον παππού Επίκουρο, τις φιλοσοφικές τους αναζητήσεις, την ευχάριστη παρεΐστικη διάθεση αλλά και δροσερό κρασάκι. Άλλωστε η Επικούρεια Φιλοσοφία δεν βρίσκεται απέναντι από τις μικρές απολαύσεις της ζωής μας.


Παρακολουθήσαμε τις ενδιαφέρουσες εισηγήσεις - αναζητήσεις που περιλάμβαναν μια ενημερωτική εισαγωγή για τον τόπο από τον Βαγγέλη, ένα ποίημα των αρχών του προηγούμενου αιώνα του Μάρκου Αυγέρη για τον Επίκουρο που δείχνει την προβληματική πρόσληψη του φιλοσόφου από την νεοελληνική διανόηση, την γνωριμία μας από τον Παναγιώτη Φωκά με τον έτερο διεθνώς αναγνωρισμένο νευροεπιστήμονα Νικόλαο Δημητριάδη μέσω ενός σύντομου κειμένου του για τον Επίκουρο.

Επίσης την παρουσίαση ενός κειμένου για τον φόβο του θανάτου αλλά και μια προσέγγιση πάνω στη "λειτουργία του εγκεφάλου" που προκάλεσε μαι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συζήτηση. Έχασα, ομολογώ για λόγους προσωπικούς, την προεργασία που ακολούθησε για την τελευταία εκδήλωση της χρονιάς που θα ετοιμάσει η θεατρική ομάδα του Κήπου και για την οποία ενημέρωσαν ο Βαγγέλης Μίχος και ο Δημήτρης Λιαρμακόπουλος.


Μαγική στιγμή, που διέκοψε την συζήτηση λίγο πριν πέσει το σκοτάδι και πριν ανάψουν τα φαναράκια, το επιβλητικό πέρασμα ενός μεγάλου σμήνους φλαμίγκος που πέταξαν από πάνω μας και κατευθύνθηκαν προς την απέναντι περιοχή του κόλπου, στο Καλοχώρι.

Ο φακός μου προσπάθησε να αποτυπώσει το χρώμα, το κλίμα, την μαγεία του τόπου και του χρόνου.













Χρειάζεται μεράκι, ενθουσιασμός, δουλεία και ταλέντο για να μπορέσεις να βάλεις το λιθαράκι σου στον τόπο σου.
Αυτή ίσως να ήταν η εναυσματική σκέψη των πρωτεργατών της όμορφης πρωτοβουλίας που πήρε σάρκα και οστά και μετέτρεψε το παραδοσιακό χωριό της Αφύτου σε κέντρο συζήτησης και ίσως πλημμυρίσει από επισκέπτες το φετινό καλοκαίρι.

Δύο πρωτοβουλίες με εικαστικό ενδιαφέρον που θαρρείς είναι παρόμοιας έκφυσης και έμπνευσης.

Πρόκειται για την  πρωτοβουλία Εθελοντών της Άφυτου, που ζωγράφισαν 300 Τενεκέδες τυριού και τους μετέτρεψαν σε έργα τέχνης. 110 ζωγράφοι και 170 παιδιά από όλη την Ελλάδα, ξετύλιξαν τις ικανότητες τους και όλη τους τη φαντασία για αυτό το μοναδικό αποτέλεσμα που άλλαξε την όψη του χωριού που βρίσκεται στο πρώτο πόδι της Χαλκιδικής.

Είχε προηγηθεί η ιδέα για ζωγραφική με θέμα τις παλιές πόρτες της Αφύτου. Έσπευσαν και την αγκάλιασαν 80 καλλιτέχνες απ' όλη της Ελλάδα που έστειλαν τις δημιουργίες τους.
Μάλιστα το καλοκαίρι, όπως μαθαίνουμε  θα γίνει έκθεση των έργων σε κεντρικά καφέ της Αφύτου.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Χθες, 5 Ιουνίου 2020, «ΗΜΕΡΑ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ» Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Αγγελοχωρίου, σε συνεργασία με το «Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης», διοργάνωσε εργαστήρι δημιουργικής γραφής,  στο «Σπίτι του φύλακα» δίπλα στις αλυκές». Παρουσιάστρια η Εκπαιδευτικός, κ. Ειρήνη Λαρδούτσου.  Το τοπίο μαγικό, ενέπνευσε τους παρευρισκόμενος να εκφράσουν την φαντασία και το ταλέντο τους, συνθέτοντας  μια γραφή με κεντρική ιδέα «Εκεί στο σπίτι της Αλυκής». 



Την εκδήλωση ομόρφυνε ιδιαίτερα η αιθέρια ύπαρξη με το πέπλο, συνοδεία Βιολοντσέλου, να χορεύει στα όρια στεριάς και θάλασσας. Μοιράστηκαν φρούτα και κρασί. Πολιτισμός ανθρωποκεντρικός, για να διεγείρει τις ευαισθησίες για το περιβάλλον και τη ζωή.


Οι χορευτές παίζουν έξω από κλειστούς χώρους σε μια ταινία που συνοδεύεται από το Living in a Ghost Town και συν-δημιουργήθηκε από τη σύντροφο του Mick Jagger, Melanie Hamrick

Το καλοκαίρι είναι εδώ και, με τους καλλιτεχνικούς χώρους του Ηνωμένου Βασιλείου κλειστούς, η ώρα είναι κατάλληλη για χορό στο δρόμο. Τουλάχιστον, αυτό είναι το πνεύμα με το οποίο έχει δημιουργηθεί ένα νέο φιλανθρωπικό βίντεο που περιλαμβάνει μια σειρά από χορευτές του Βασιλικού Μπαλέτου που παίζουν στο αδιαμφισβήτητο ρατσάκι του Mick Jagger. Η συνοδεία τους δεν είναι όμως το διάσημο ντουέτο των Jagger και Bowie, αλλά το νέο τραγούδι των Rolling Stones που κυκλοφόρησε πρόσφατα, Living in a Ghost Town, με τις προφητικές γραμμές του: «Η ζωή ήταν τόσο όμορφη / Τότε όλοι κλειδώσαμε».

Η ταινία, με τίτλο Ghost Light, χορογραφείται από τη συνεργάτη του Jagger, Melanie Hamrick και Joanna DeFelice. Παρουσιάζει χορευτές που παίζουν σε άδειους δρόμους και έξω από εμβληματικούς χώρους που είναι κλειστά για το κοινό, όπως το σπίτι του Royal Ballet's Covent Garden, το Shakespeare's Globe, το θέατρο Apollo στη λεωφόρο Shaftesbury και το θέατρο Abbey του Δουβλίνου. Το έργο έχει σχεδιαστεί για να ευαισθητοποιήσει το Acting for Other, ένα δίκτυο φιλανθρωπικών οργανώσεων που παρέχει υποστήριξη στους εργαζομένους του θεάτρου. Το Ghost Light σκηνοθετήθηκε εξ αποστάσεως από τους DeFelice, Hamrick και τον σολίστ του Royal Ballet Meaghan Grace Hinkis, ο οποίος παίζει επίσης μαζί με συναδέλφους όπως οι Yasmine Naghdi, Anna Rose O’Sullivan και Téo Dubreuil.

Πέρυσι, ο Χάμικ αποκάλυψε ένα μπαλέτο στη Νέα Υόρκη με τίτλο Porte Rouge εμπνευσμένο από τα τραγούδια των Rolling Stones, που άνοιξαν με το Sympathy for the Devil. Μία από τις κλασικές δημιουργίες του σύγχρονου χορού είναι ο Rooster, που δημιουργήθηκε από τον Christopher Bruce, ο οποίος περιλαμβάνει τους Not Fade Away, Paint It Black και Little Red Rooster. Πραγματοποιήθηκε από την εταιρεία χορού Rambert το 1994 και αναβίωσε για μια δημοφιλή εορταστική 20η επέτειο το 2014.




Ο Αλεξάντρ Πούσκιν ήταν ρώσος ποιητής, δραματουργός και πεζογράφος. Θεωρείται ο μεγαλύτερος ποιητής που ανέδειξε η Ρωσία και ο θεμελιωτής της σύγχρονης ρωσικής λογοτεχνίας. 
«Ο Πούσκιν είναι ένα φαινόμενο, σπάνιο, μοναδικό ίσως φαινόμενο του ρωσικού πνεύματος. Είναι ο κοινός Ρώσος στην πορεία της ανάπτυξής του, όπως θα παρουσιαστεί, πιθανόν, ύστερα από διακόσια χρόνια» είχε πει ο λογοτεχνικός του διάδοχος Νικολάι Γκόγκολ.

Στα πρώτα έργα του, που εντάσσονται στη ρομαντική λογοτεχνική παράδοση, είναι εμφανής η επίδραση του λόρδου Βύρωνα, αλλά πολύ γρήγορα ο Πούσκιν βρήκε το στίγμα του και άντλησε έμπνευση από τη ρωσική φύση και την ψυχή του ρωσικού λαού, όχι μόνο της πόλης, αλλά και του χωριού και της στέπας. Εκτός του Γκόγκολ, άσκησε τεράστια επίδραση σε σπουδαίους ρώσους συγγραφείς, όπως ο Τουργκένιεφ, ο Ντοστογιέφσκι και ο Τολστόι.

Ο Αλεξάντρ Πούσκιν γεννήθηκε στη Μόσχα στις 26 Μαΐου 1799 (6 Ιουνίου με το νέο ημερολόγιο). Ο πατέρας του Σεργκέι Πούσκιν καταγόταν από παλαιά οικογένεια βογιάρων και η μητέρα του Νάντια Χάνιμπαλ ήταν εγγονή του Αμπράμ Χάνιμπαλ, ενός αιθίοπα ευγενή που υιοθετήθηκε από τον Μέγα Πέτρο και πολέμησε μαζί του. Ο Πούσκιν απαθανάτισε τον προπάππου του στο ημιτελές μυθιστόρημά του «Ο Αράπης του Μεγάλου Πέτρου», που εκδόθηκε μετά τον πρόωρο θάνατό του.



Τα πρώτα χρόνια

Ο νεαρός Πούσκιν μεγάλωσε ακούγοντας από τη γιαγιά του διηγήσεις για τους προγόνους του και λαϊκά παραμύθια από την γκουβερνάντα του. Διάβαζε πολύ στη βιβλιοθήκη του πατέρα του και δέχτηκε πολλά ερεθίσματα από τους διανοουμένους που επισκέπτονταν συχνά την οικογένειά του.
Το δωμάτιο του Πούσκιν όταν ήταν μαθητής στο Αυτοκρατορικό Λύκειο του Τσάρσκογε Σελό

Το 1811 άρχισε να φοιτά στο Αυτοκρατορικό Λύκειο του Τσάρσκογε Σελό (αργότερα μετονομάστηκε σε Πούσκιν), όπου η εκπαιδευτική αντίληψη διαπνεόταν από τις ιδέες του Διαφωτισμού και τις φιλελεύθερες τάσεις των πρώτων χρόνων της βασιλείας του Αλεξάνδρου Α’. Την εποχή εκείνη άρχισε τη λογοτεχνική του σταδιοδρομία, γράφοντας ποιήματα στο ύφος του ρομαντισμού.

Ενώ φοιτούσε ακόμη στο Λύκειο άρχισε να γράφει το πρώτο του μεγάλο έργο, το ρομαντικό ποίημα «Ρουσλάνος και Λουντμίλα», που εκδόθηκε το 1820 και αργότερα αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τον συνθέτη Μόντεστ Μουσόργκσκι στην ομώνυμη όπερά του. Ο ήρωας του ποιήματος αντιμετωπίζει διάφορες περιπέτειες μέχρι να απελευθερώσει την αγαπημένη του Λουντμίλα, κόρη του πρίγκιπα του Κιέβου Βλαδίμηρου, η οποία τη νύχτα του γάμου της είχε απαχθεί από τον κακό μάγο Τσερνομόρ.

Η εξορία και τα ποιήματα

Το 1817 ο Πούσκιν αποφοίτησε από το Λύκειο και διορίστηκε ως γραμματέας στο Υπουργείο Εξωτερικών. Παράλληλα, συμμετείχε σε διάφορες λογοτεχνικές εταιρείες («Αρζαμάς», «Πράσινη Λάμπα»). Την περίοδο εκείνη κυκλοφόρησε διάφορα ποιήματα με πολιτικό περιεχόμενο και φιλελεύθερο προσανατολισμό. Το περιεχόμενο των ποιημάτων αυτών προκάλεσε την αντίδραση του τσαρικού περιβάλλοντος και ο νεαρός υπάλληλος μετατέθηκε στη Νότια Ρωσία τον Μάιο του 1820. Ουσιαστικά ήταν μία μορφή εξορίας για τον ενοχλητικό Πούσκιν.

Εκεί άντλησε υλικό για τα ποιήματά του «Ο δεσμώτης του Καυκάσου» (1821), «Οι ληστές αδελφοί» (1822) και «Η Κρήνη του Μπαχτσί Σαράι» (1823), που ενίσχυσαν τη φήμη του ως του μεγαλύτερου ποιητή της εποχής του και εκφραστή της ρομαντικής και φιλελεύθερης γενιάς του 1820.


«Ευγένιος Ονέγκιν»

Ο ίδιος δεν ήταν ευχαριστημένος από τις έως τότε λογοτεχνικές επιδόσεις του και τον Μάιο του 1823 άρχισε να γράφει το έμμετρο μυθιστόρημα «Ευγένιος Ονέγκιν», που θεωρείται το αριστούργημά του και αργότερα έγινε όπερα από τον Τσαϊκόφσκι. Το έργο του αυτό αποτελεί μία πανοραμική εικόνα της ρωσικής ζωής της εποχής του, με ήρωες τον απογοητευμένο σκεπτικιστή Ονέγκιν, τον ρομαντικό και φιλελεύθερο ποιητή Λένσκι και την Τατιάνα «το ανεκτίμητο ιδανικό», όπως τη χαρακτήριζε ο ίδιος.
Ο Πούσκιν αποχαιρετά τη θάλασσα (Ivan Aivazovsky & Ilya Repin, 1877)

Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Κισνόβιο της Μολδαβίας έζησε έντονα την τοπική κοσμική ζωή, η οποία περιστρεφόταν γύρω από εφήμερους έρωτες, μεθύσια και χαρτοπαιξία. Στην Οδησσό, ο Πούσκιν ερωτεύτηκε με πάθος τη σύζυγο του κυβερνήτη της επαρχίας κόμη Βοροντσόφ, Ναταλία και ενεπλάκη πολλές φορές σε μονομαχίες, με αποτέλεσμα ο κυβερνήτης να ζητήσει τη λήξη της εξορίας του. Μία επιστολή του προς ένα φίλο του, την οποία υπέκλεψε η αστυνομία, προκάλεσε την εκ νέου εξορία του, αυτή τη φορά στα κτήματα της μητέρας του στο Πσκοφ.

Κατά την εκεί παραμονή του ολοκλήρωσε το ποίημα «Τσιγγάνοι», έγραψε κάποια επεισόδια του «Ευγένιου Ονέγκιν» κι έγραψε ένα από τα σημαντικότερα έργα του, την ιστορική τραγωδία «Μπόρις Γκοντούνοφ». Το έργο γράφτηκε λίγο πριν από την Εξέγερση των Δεκεμβριστών (1825) και διαπερνά το καυτό θέμα των σχέσεων ανάμεσα στην άρχουσα τάξη με επικεφαλής τον τσάρο και τις λαϊκές μάζες.

Μετά την καταστολή της εξέγερσης, ο νέος τσάρος Νικόλαος Α’, έχοντας επίγνωση της δημοτικότητας του Πούσκιν, του επέτρεψε να επιστρέψει στη Μόσχα το φθινόπωρο του 1826. Παρά την υπόσχεση του τσάρου για επείγουσες μεταρρυθμίσεις, η λογοκρισία έγινε πιο πιεστική, όπως και ο περιορισμός της προσωπικής ελευθερίας του ποιητή. Επιπλέον είχε να αντιμετωπίσει και τις κατηγορίες φίλων του ότι είχε αποστεί από τις ιδέες του. Τότε αναγκάστηκε να τους απαντήσει με το ποίημα «Στους φίλους μου» (1828).

Το 1831, ύστερα από ένα πολυτάραχο δεσμό και παρά τις αντιρρήσεις της μητέρας του, νυμφεύτηκε τη Ναταλία Γκοντσάροβα (1812-1863), με την οποία απέκτησε τέσσερα παιδιά. Το ζευγάρι εγκαταστάθηκε στην Αγία Πετρούπολη και ο Πούσκιν διορίστηκε και πάλι σε δημόσια θέση, αναλαμβάνοντας την υποχρέωση να γράψει τη βιογραφία του Μεγάλου Πέτρου. Παράλληλα, συνέχισε τη λογοτεχνική του παραγωγή. Σημαντικότερα έργα αυτής της περιόδου ήταν το μυθιστόρημα «Η Κόρη του Λοχαγού» (1836) και τα θεατρικά «Μότσαρτ και Σαλιέρι» (1831) και «Ντάμα Πίκα» (1834) που μεταφέρθηκε στην όπερα από τον Τσαϊκόφσκι.

Η μονομαχία τιμής και το πρόωρο τέλος

Εν τω μεταξύ, φήμες που κυκλοφορούσαν στο παλάτι ήθελαν τη σύζυγό του να έχει σχέση με τον γάλλο αξιωματικό Ζορζ Ντ’ Αντέ, θετό γιο του πρεσβευτή της Ολλανδίας. Η τιμή του Πούσκιν θίχτηκε κι έστειλε ένα υβριστικό γράμμα προς τον ολλανδό διπλωμάτη. Μόλις έλαβε γνώση της επιστολής ο Ντ’ Αντέ ζήτησε σε μονομαχία τον Πούσκιν, την οποία αποδέχθηκε.

Η μονομαχία έγινε στις 27 Ιανουαρίου 1837. Από την ανταλλαγή των πυροβολισμών ο Πούσκιν τραυματίστηκε σοβαρά στην κοιλιακή χώρα και δυο ημέρες μετά, στις 29 Ιανουαρίου 1837 (8 Φεβρουαρίου με το νέο ημερολόγιο) εξέπνευσε σε νοσοκομείο της Αγίας Πετρούπολης, σε ηλικία 37 ετών. Ο Ντ’ Αντέ με επιπόλαια τραύματα επέζησε και πέθανε το 1895.


πηγή 





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Κάποτε είχε διατυπωθεί πως το πνεύμα του Ρομαντισμού εκφράζονταν από τον Ουγκώ στην λογοτεχνία, τον Ντελακρουά στην ζωγραφική και από τον Έκτορα Μπερλιόζ στην μουσική! Αναμφίβολα λοιπόν ο Λουί Έκτωρ Μπερλιόζ θεωρείται από τους περισσότερους ως ο «Πατριάρχης» της Γαλλικής Μουσικής Σχολής καθώς υπήρξε ένας μεγάλος συνθέτης που κληροδότησε στην γαλλική αλλά και στην παγκόσμια μουσική ανθολογία αριστουργήματα όπως τη «Φανταστική Συμφωνία» (1828-1830), την «Μεγάλη Λειτουργία των Νεκρών» γνωστή ως «Ρέκβιεμ» (1837-1838), το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» (1839), την «Καταδίκη του Φάουστ» (1846), τα «Παιδικά χρόνια του Χριστού» (1854) ή τέλος σαν τους «Τρώες» αυτή την μεγάλη Όπερα, την εμπνευσμένη από την Ομήρου «Ιλιάδα» και την «Αινιάδα» του Βιργιλίου.

Ο Έκτωρ Μπερλιόζ, αυτός ο τεραστίου φήμης Γάλλος μουσουργός, έζησε μια ζωή γεμάτη αντιξοότητες. Γεννήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου του 1803 σε μια κωμόπολη κοντά στην Γκρενόμπλ, όπου και τελείωσε το γυμνάσιο φοιτώντας παράλληλα στο Ωδείο. Ο πατέρας του ήταν γιατρός, που ονειρευόταν να φέρει στον ιατρείο του και τον γιο του Έκτορα. Αυτό φαίνεται και από το γεγονός πως ο Μπερλιόζ γράφτηκε στην ιατρική σχολή στο Παρίσι, το 1821, εκπληρώνοντας τους πόθους του πατέρα του. Εκεί ουσιαστικά ο Μπερλιόζ σπατάλησε περισσότερο από δύο χρόνια, καθώς η ιατρική του ιδίου δεν του άρεσε, με αποτέλεσμα να καταβάλλει ιδιαίτερη προσπάθεια, προκειμένου να πείσει τον πατέρα του, ο οποίος όμως, όταν τελικώς διεπίστωσε την αγάπη του παιδιού του για την μουσική, έσπευσε να του κάνει δώρο μια κιθάρα και ένα φλάουτο.

Τα πραγματικά βάσανα όμως αρχίζουν για τον Μπερλιόζ, όταν ξεκινά τα μαθήματα στο Ωδείο του Παρισιού το 1826, όταν οι δάσκαλοι εκεί, χαρακτηρίζουν την μουσική του «θορυβώδη», ουδέποτε κατανοούν το ταλέντο του και στέκουν απέναντί του. Η κακή τύχη του Μπερλιόζ παρατείνεται από τους δύο άτυχους γάμους του, αλλά και από τον χαμό του αγαπημένου του γιού!

Όλες αυτές οι ατυχίες του έχουν τσακίσει τα νεύρα και το ηθικό, σε σημείο να τον μεταβάλουν στα τελευταία χρόνια της ζωής του σε έναν «μισάνθρωπο» όπως δείχνουν οι περιγραφές που διασώζονται σήμερα για το πρόσωπό του. Για να γυρίσουμε όμως πίσω στην εποχή που ο 23χρονος Μπερλιόζ, βρισκόταν στο Ωδείο του Παρισιού, είχε ήδη αγαπήσει παθιασμένα την μουσική του ΜΠΑΧ και του ΓΚΛΟΥΓΚ, ενώ διάβαζε μανιασμένα κείμενα του Λόρδου Βύρωνα. Το 1825 ο Μπερλιόζ παρουσιάζεται για πρώτη φορά να διευθύνει ορχήστρα αποτελούμενη από 150 μουσικούς, μέσα σε εκκλησία, σε λειτουργία δικής του σύνθεσης. Εκεί θα προκαλέσει την προσοχή των πρώτων του θαυμαστών, αλλά και θα δημιουργήσει τους πρώτους φανατικούς εχθρούς του! Ανάμεσα σε αυτούς βρίσκεται και ο διευθυντής του Ωδείου του Παρισιού και συνθέτης Κερουμπίνι ο οποίος έκτοτε θα σταθεί απέναντί του. Όταν το 1830 ο Μπερλιόζ θα παρουσιάσει την «Φανταστική Συμφωνία» του, ο Κερουμπίνι ερωτώμενος αν θα παραστεί στην συναυλία, απάντησε «Δεν χρειάζεται να μάθω, τι δεν πρέπει να κάνει κανείς…».

Κατά την διάρκεια της εκτέλεσης της «Φανταστικής Συμφωνίας» ο Μπερλιόζ θα γνωρίσει και την Αγγλίδα ηθοποιό Χάριετ Σμίθσον την οποία θα παντρευτεί. Αργότερα θα καταλάβει ότι δεν αγαπούσε εκείνη πραγματικά, αλλά μια ασήμαντη τραγουδίστρια την Μαρία Ρέτσιο με την οποία είχε συνδεθεί κρυφά! Όταν αργότερα η Σμίθσον θα πεθάνει ο Μπερλιόζ θα σπεύσει να νομιμοποιήσει τον κρυφό αυτό δεσμό. Από τον πρώτο του γάμο ο Μπερλιόζ είχε αποκτήσει έναν γιο, ο οποίος το 1865 θα πεθάνει!

Ο Μπερλιόζ υπήρξε απόλυτα ταυτισμένος με τις φιλελεύθερες ιδέες της εποχής του. Εκείνο τον καιρό ο ζωγράφος Ντελακρουά παρουσιάζει την «Σφαγή της Χίου» και τον «Θρήνο της Ελλάδας πάνω στα ερείπια του Μεσολογγίου». Έτσι και ο Μπερλιόζ βαθιά συγκινημένος με το δράμα της Ελληνικής Επανάστασης κι από τον θάνατο του φιλέλληνα Λόρδου Βύρωνα, συνθέτει το 1826 την «Ηρωική σκηνή από την Ελληνική Επανάσταση». Ο Μπερλιόζ δεν ήταν φιλέλληνας μόνο διακατεχόμενος από την επανάσταση του ’21 και τις φιλελεύθερες αρχές του διαφωτισμού, αλλά εμπνέονταν και από την κλασική αρχαιότητα συνθέτοντας την όπερα «Τρώες». Η όπερα αυτή γράφτηκε σε δύο ανεξάρτητα μέρη. Το πρώτο ήταν η «Πτώση της Τροίας», ενώ το δεύτερο ήταν οι «Τρώες στην Καρχηδόνα».

Ο Μπερλιόζ πέθανε στις 8 Μαρτίου 1869, σε ηλικία 66 ετών. Στην Ελλάδα ο Γάλλος Πατριάρχης του ρομαντισμού, δεν έγινε ποτέ ιδιαίτερα γνωστός παρότι υπήρξε εκτός από ένας τεράστιος μουσουργός και ένας φανατικά υπέρμαχος της ελληνικής ανεξαρτησίας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου