Articles by "Ποίηση"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ποίηση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων


«Ο μεγαλύτερος ήλιος απὸ τη μια μεριὰ 
κι απὸ την άλλη το νέο φεγγάρι 
απόμακρα στη μνήμη σαν εκείνα τα στήθη. 
Ανάμεσό τους χάσμα της αστερωμένης νύχτας 
κατακλυσμὸς της ζωής...»

Γιώργος Σεφέρης

Σήμερα ξεκινά το θερινό ηλιοστάσιο, αρχή επίσημη του  φετινού καλοκαιριού.

Ο υπολογισμός του έτους βασίζεται ως γνωστόν στην ετήσια τροχιά της Γης γύρω από τον Ήλιο. Η τροχιά αυτή, που δημιουργεί τη διαδοχική εναλλαγή των εποχών του έτους, έχει τέσσερα καθοριστικά σημεία: την εαρινή ισημερία (20 ή 21 Μαρτίου), το θερινό ηλιοστάσιο (20 ή 21 Ιουνίου), τη φθινοπωρινή ισημερία (22 ή 23 Σεπτεμβρίου) και το χειμερινό ηλιοστάσιο (21 ή 22 Δεκεμβρίου). Οι ημερομηνίες αυτές ισχύουν για το Βόρειο Ημισφαίριο και οι αντίστροφες για το Νότιο.

Κάθε χρόνο στις 20 ή 21 Ιουνίου (21 Ιουνίου 2020), ο ήλιος βρίσκεται στο υψηλότερο σημείο του ουρανού στο βόρειο ημισφαίριο. Έτσι, παρατηρείται η μεγαλύτερη μέρα του χρόνου για το βόρειο ημισφαίριο (θερινό ηλιοστάσιο, το λιοτρόπι, όπως το λέει ο λαός) και αντιστρόφως η μικρότερη ημέρα για το νότιο ημισφαίριο. Για το Βόρειο Ημισφαίριο είναι η επίσημη έναρξη του καλοκαιριού και για το Νότιο Ημισφαίριο του χειμώνα.


Λαογραφία

Η ημέρα του θερινού ηλιοστασίου γιορτάζεται από αρχαιοτάτων χρόνων στην Ευρώπη με τιμές στον φωτοδότη και ζωοδότη Ήλιο. Οι σύγχρονοι παγανιστές τιμούν ιδιαίτερα το θερινό ηλιοστάσιο με επίκεντρο το μεγαλιθικό μνημείο του Στόουνχετζ στην Αγγλία. Στον ελληνικό χώρο συνδυάζεται με τις φωτιές τ’ Αϊ Γιαννιού και τον Κλήδονα, δύο έθιμα που τελούνται την παραμονή του Γενεθλίου του Ιωάννου του Προδρόμου (23 Ιουνίου).


Ας ξεκινήσουμε το φετινό καλοκαίρι μας με ποίηση του μεγάλου Γιώργου Σεφέρη

ΘΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙ

Α´
Ὁ μεγαλύτερος ἥλιος ἀπὸ τὴ μιὰ μεριὰ
κι ἀπὸ τὴν ἄλλη τὸ νέο φεγγάρι
ἀπόμακρα στὴ μνήμη σὰν ἐκεῖνα τὰ στήθη.
Ἀνάμεσό τους χάσμα τῆς ἀστερωμένης νύχτας
κατακλυσμὸς τῆς ζωῆς.
Τ᾿ ἄλογα στ᾿ ἁλώνια
καλπάζουν καὶ ἱδρώνουν
πάνω σὲ σκόρπια κορμιά.
Ὅλα πηγαίνουν ἐκεῖ
καὶ τούτη ἡ γυναῖκα
ποὺ τὴν εἶδες ὄμορφη, μιὰ στιγμὴ
λυγίζει δὲν ἀντέχει πιὰ γονάτισε.
Ὅλα τ᾿ ἀλέθουν οἱ μυλόπετρες
καὶ γίνουνται ἄστρα.

Παραμονὴ τῆς μακρύτερης μέρας.



Β´
Ὅλοι βλέπουν ὁράματα
κανεὶς ὡστόσο δὲν τ᾿ ὁμολογεῖ·
πηγαίνουν καὶ θαρροῦν πὼς εἶναι μόνοι.
Τὸ μεγάλο τριαντάφυλλο
ἤτανε πάντα ἐδῶ
στὸ πλευρό σου βαθιὰ μέσα στὸν ὕπνο
δικό σου καὶ ἄγνωστο.
Ἀλλὰ μονάχα τώρα ποὺ τὰ χείλια σου τ᾿ ἄγγιξαν
στ᾿ ἀπώτατα φύλλα
ἔνιωσες τὸ πυκνὸ βάρος τοῦ χορευτῆ
νὰ πέφτει στὸ ποτάμι τοῦ καιροῦ -
τὸ φοβερὸ παφλασμό.

Μὴ σπαταλᾷς τὴν πνοὴ ποὺ σοῦ χάρισε
τούτη ἡ ἀνάσα.



Γ´
Κι ὅμως σ᾿ αὐτὸ τὸν ὕπνο
τ᾿ ὄνειρο ξεπέφτει τόσο εὔκολα
στὸ βραχνά.
Ὅπως τὸ ψάρι ποὺ ἄστραψε κάτω ἀπ᾿ τὸ κῦμα
καὶ χώθηκε στὸ βοῦρκο τοῦ βυθοῦ
ἢ χαμαιλέοντας ὅταν ἀλλάζει χρῶμα.
Στὴν πολιτεία ποὺ ἔγινε πορνεῖο
μαστροποὶ καὶ πολιτικιὲς
διαλαλοῦν σάπια θέλγητρα·
ἡ κυματόφερτη κόρη
φορεῖ τὸ πετσὶ τῆς γελάδας
γιὰ νὰ τὴν ἀνεβεῖ τὸ ταυρόπουλο·
ὁ ποιητὴς
χαμίνια τοῦ πετοῦν μαγαρισιὲς
καθὼς βλέπει τ᾿ ἀγάλματα νὰ στάζουν αἷμα.
Πρέπει νὰ βγεῖς ἀπὸ τοῦτο τὸν ὕπνο·
τοῦτο τὸ μαστιγωμένο δέρμα.



Δ´
Στὸ τρελὸ ἀνεμοσκόρπισμα
δεξιὰ ζερβὰ πάνω καὶ κάτω
στροβιλίζονται σαρίδια.
Φτενοὶ θανατεροὶ καπνοὶ
λύνουν τὰ μέλη τῶν ἀνθρώπων.
Οἱ ψυχὲς
βιάζουνται ν᾿ ἀποχωριστοῦν τὸ σῶμα
διψοῦν καὶ δὲ βρίσκουν νερὸ πουθενά·
κολνοῦν ἐδῶ κολνοῦν ἐκεῖ στὴν τύχη
πουλιὰ στὶς ξόβεργες·
σπαράζουν ἀνωφέλευτα
ὅσο ποὺ δὲ σηκώνουν ἄλλο τὰ φτερά τους.

Φυραίνει ὁ τόπος ὁλοένα
χωματένιο σταμνί.



Ε´
Ὁ κόσμος τυλιγμένος στὰ ναρκωτικὰ σεντόνια
δὲν ἔχει τίποτε ἄλλο νὰ προσφέρει
παρὰ τοῦτο τὸ τέρμα.
Στὴ ζεστὴ νύχτα
ἡ μαραμένη ἱέρεια τῆς Ἑκάτης
μὲ γυμνωμένα στήθη ψηλὰ στὸ δῶμα
παρακαλᾷ μία τεχνητὴ πανσέληνο, καθὼς
δυὸ ἀνήλικες δοῦλες ποὺ χασμουριοῦνται
ἀναδεύουν σὲ μπακιρένια χύτρα
ἀρωματισμένες φαρμακεῖες.
Αὔριο θὰ χορτάσουν ὅσοι ἀγαποῦν τὰ μυρωδικά.

Τὸ πάθος της καὶ τὰ φτιασίδια
εἶναι ὅμοια μὲ τῆς τραγῳδοῦ
ὁ γύψος τοὺς μάδησε κιόλας.



Στ´
Κάτω στὶς δάφνες
κάτω στὶς ἄσπρες πικροδάφνες
κάτω στὸν ἀγκαθερὸ βράχο
κι ἡ θάλασσα στὰ πόδια μας γυάλινη.
Θυμήσου τὸ χιτῶνα ποὺ ἔβλεπες
ν᾿ ἀνοίγει καὶ νὰ ξεγλιστρᾷ πάνω στὴ γύμνια
κι ἔπεσε γύρω στοὺς ἀστραγάλους
νεκρός -
ἂν ἔπεφτε ἔτσι αὐτὸς ὁ ὕπνος
ἀνάμεσα στὶς δάφνες τῶν νεκρῶν.



Ζ´
Ἡ λεῦκα στὸ μικρὸ περιβόλι
ἡ ἀνάσα της μετρᾷ τὶς ὦρες σου
μέρα καὶ νύχτα·
κλεψύδρα ποὺ γεμίζει ὁ οὐρανός.
Στὴ δύναμη τοῦ φεγγαριοῦ τὰ φύλλα της
σέρνουν μαῦρα πατήματα στὸν ἄσπρο τοῖχο.
Στὸ σύνορο εἶναι λιγοστὰ τὰ πεῦκα
ἔπειτα μάρμαρα καὶ φωταψίες
κι ἄνθρωποι καθὼς εἶναι πλασμένοι οἱ ἄνθρωποι.
Ὁ κότσυφας ὅμως τιτιβίζει
σὰν ἔρχεται νὰ πιεῖ
κι ἀκοῦς καμιὰ φορὰ φωνὴ τῆς δεκοχτούρας.

Στὸ μικρὸ περιβόλι δέκα δρασκελιὲς
μπορεῖ νὰ ἰδεῖς τὸ φῶς τοῦ ἥλιου
νὰ πέφτει σὲ δυὸ κόκκινα γαρούφαλα
σὲ μίαν ἐλιὰ καὶ λίγο ἁγιόκλημα.
Δέξου ποιὸς εἶσαι.
Τὸ ποίημα
μὴν τὸ καταποντίζεις στὰ βαθιὰ πλατάνια
θρέψε το μὲ τὸ χῶμα καὶ τὸ βράχο ποὺ ἔχεις.
Τὰ περισσότερα -
σκάψε στὸν ἴδιο τόπο νὰ τὰ βρεῖς.



Η´
Τ᾿ ἄσπρο χαρτὶ σκληρὸς καθρέφτης
ἐπιστρέφει μόνο ἐκεῖνο ποὺ ἤσουν.

Τ᾿ ἄσπρο χαρτὶ μιλᾷ μὲ τὴ φωνή σου,
τὴ δική σου φωνὴ
ὄχι ἐκείνη ποὺ σ᾿ ἀρέσει·
μουσική σου εἶναι ἡ ζωὴ
αὐτὴ ποὺ σπατάλησες.
Μπορεῖ νὰ τὴν ξανακερδίσεις ἂν τὸ θέλεις
ἂν καρφωθεῖς σὲ τοῦτο τ᾿ ἀδιάφορο πρᾶγμα
ποὺ σὲ ρίχνει πίσω
ἐκεῖ ποὺ ξεκίνησες.

Ταξίδεψες, εἶδες πολλὰ φεγγάρια πολλοὺς ἥλιους
ἄγγιξες νεκροὺς καὶ ζωντανοὺς
ἔνιωσες τὸν πόνο τοῦ παλικαριοῦ
καὶ τὸ βογκητὸ τῆς γυναίκας
τὴν πίκρα τοῦ ἄγουρου παιδιοῦ -
ὅ,τι ἔνιωσες σωριάζεται ἀνυπόστατο
ἂν δὲν ἐμπιστευτεῖς τοῦτο τὸ κενό.
Ἴσως νὰ βρεῖς ἐκεῖ ὅ,τι νόμισες χαμένο·
τὴ βάστηση τῆς νιότης, τὸ δίκαιο καταποντισμὸ
τῆς ἡλικίας.

Ζωή σου εἶναι ὅ,τι ἔδωσες
τοῦτο τὸ κενὸ εἶναι ὅ,τι ἔδωσες
τὸ ἄσπρο χαρτί.



Θ´
Μιλοῦσες γιὰ πράγματα ποὺ δὲν τά ῾βλεπαν
κι αὐτοὶ γελοῦσαν.

Ὅμως νὰ λάμνεις στὸ σκοτεινὸ ποταμὸ
πάνω νερά·
νὰ πηγαίνεις στὸν ἀγνοημένο δρόμο
στὰ τυφλά, πεισματάρης
καὶ νὰ γυρεύεις λόγια ριζωμένα
σὰν τὸ πολύροζο λιόδεντρο -
ἄφησε κι ἂς γελοῦν.
Καὶ νὰ ποθεῖς νὰ κατοικήσει κι ὁ ἄλλος κόσμος
στὴ σημερινὴ πνιγερὴ μοναξιὰ
στ᾿ ἀφανισμένο τοῦτο παρὸν -
ἄφησέ τους.

Ὁ θαλασσινὸς ἄνεμος κι ἡ δροσιὰ τῆς αὐγῆς
ὑπάρχουν χωρὶς νὰ τὸ ζητήσει κανένας.



Ι´
Τὴν ὥρα ποὺ τὰ ὀνείρατα ἀληθεύουν
στὸ γλυκοχάραμα τῆς μέρας
εἶδα τὰ χείλια ποὺ ἄνοιγαν
φύλλο τὸ φύλλο.

Ἔλαμπε ἕνα λιγνὸ δρεπάνι στὸν οὐρανό.
Φοβήθηκα μὴν τὰ θερίσει.



ΙΑ´
Ἡ θάλασσα ποὺ ὀνομάζουν γαλήνη
πλεούμενα κι ἄσπρα πανιὰ
μπάτης ἀπὸ τὰ πεῦκα καὶ τ᾿ Ὄρος τῆς Αἴγινας
λαχανιασμένη ἀνάσα·
τὸ δέρμα σου γλιστροῦσε στὸ δέρμα της
εὔκολο καὶ ζεστὸ
σκέψη σχεδὸν ἀκάμωτη κι ἀμέσως ξεχασμένη.

Μὰ στὰ ρηχὰ
ἕνα καμακωμένο χταπόδι τίναξε μελάνι
καὶ στὸ βυθὸ -
ἂν συλλογιζόσουν ὡς ποῦ τελειώνουν τὰ ὄμορφα νησιά.

Σὲ κοίταζα μ᾿ ὅλο τὸ φῶς καὶ τὸ σκοτάδι ποὺ ἔχω.



ΙΒ´
Τὸ αἷμα τώρα τινάζεται
καθὼς φουσκώνει ἡ κάψα
στὶς φλέβες τ᾿ οὐρανοῦ τ᾿ ἀφορμισμένου.
Γυρεύει νὰ περάσει ἀπὸ τὸ θάνατο
γιὰ νά ῾βρει τὴ χαρά.

Τὸ φῶς εἶναι σφυγμὸς
ὁλοένα πιὸ ἀργὸς καὶ πιὸ ἀργὸς
θαρρεῖς πῶς πάει νὰ σταματήσει.



ΙΓ´
Λίγο ἀκόμη καὶ θὰ σταματήσει ὁ ἥλιος.
Τὰ ξωτικὰ τῆς αὐγῆς
φύσηξαν τὰ στεγνὰ κοχύλια·
τὸ πουλὶ κελάηδησε τρεῖς φορὲς τρεῖς φορὲς μόνο·
ἡ σαύρα πάνω στὴν ἄσπρη πέτρα
μένει ἀκίνητη
κοιτάζοντας τὸ φρυγμένο χόρτο
ἐκεῖ ποὺ γλίστρησε ἡ δεντρογαλιά.
Μαύρη φτερούγα σέρνει ἕνα βαθὺ χαράκι
ψηλὰ στὸ θόλο τοῦ γαλάζιου -
δές τον, θ᾿ ἀνοίξει.

Ἀναστάσιμη ὠδίνη.



ΙΔ´
Τώρα,
μὲ τὸ λιωμένο μολύβι τοῦ κλήδονα
τὸ λαμπύρισμα τοῦ καλοκαιρινοῦ πελάγου,
ἡ γύμνια ὁλόκληρής της ζωῆς·
καὶ τὸ πέρασμα καὶ τὸ σταμάτημα καὶ τὸ πλάγιασμα καὶ τὸ τίναγμα
τὰ χείλια τὸ χαϊδεμένο δέρας,
ὅλα γυρεύουν νὰ καοῦν.

Ὅπως τὸ πεῦκο καταμεσήμερα
κυριεμένο ἀπ᾿ τὸ ρετσίνι
βιάζεται νὰ γεννήσει φλόγα
καὶ δὲ βαστᾷ πιὰ τὴν παιδωμή -

φώναξε τὰ παιδιὰ νὰ μαζέψουν τὴ στάχτη
καὶ νὰ τὴ σπείρουν.
Ὅ,τι πέρασε πέρασε σωστά.

Κι ἐκεῖνα ἀκόμη ποὺ δὲν πέρασαν
πρέπει νὰ καοῦν
τοῦτο τὸ μεσημέρι ποὺ καρφώθηκε ὁ ἥλιος
στὴν καρδιὰ τοῦ ἑκατόφυλλου ρόδου.


πληροφορίες από εδώ

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Η κηδεία της μεγάλης ποιήτριας θα γίνει δημοσία δαπάνη

Την Τρίτη 25 Φεβρουαρίου στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών στις 16:00 θα τελεστεί η εξόδιος ακολουθία της Κικής Δημουλά, που πέθανε χθες το απόγευμα σε ηλικία 89 ετών.

Παράκληση της οικογένειας της σπουδαίας ποιήτριας είναι αντί στεφάνων, όσοι το επιθυμούν να ενισχύσουν την Στέγη Γερόντων, Άγιος Νεκτάριος, Αγία Παρασκευή στον λογαριασμό Εθνική Τράπεζα: GR 6801 10 18 000000 180 5580 2856. Επίσης τον Σύλλογο φίλων παιδιών με καρκίνο ΕΛΠΙΔΑ.

Η κηδεία της μεγάλης ποιήτριας θα γίνει δημοσία δαπάνη ως ελάχιστος φόρος τιμής, όπως ανακοίνωσε η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη, σε συνεργασία με τον υπουργό Εσωτερικών Τάκη Θεοδωρικάκο και τον υπουργό Οικονομικών Χρήστο Σταϊκούρα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Οι πιο κάτω επίκαιροι στίχοι γράφτηκαν την επομένη της ντροπής και του πένθους των Ιμίων, σ’ ένα νησάκι,από τον Μιχάλη Στυλιανού, του Ιακώβου και της Μαρίας, δημοσιογράφο.

Κ Α Τ Α Λ Η Ξ Η

Εδώ στην άκρη τώρα μένω,
πυρπολικό παροπλισμένο,
στην άκρη, πέρα απ’ το λιμάνι
η αποφορά να μην το φθάνει.


Στις σκουριασμένες λαμαρίνες,
Μιαούληδες και Μπουμπουλίνες,
σε αποτυπώματα, λειχήνες,
από εικονίσματα χαμένα,
λησμονημένα, πεταμένα,
ιδανικά ξεπερασμένα

Έξω χορεύουν οι Σειρήνες:
μίζες, κομπίνες, λιμουζίνες
είναι τα νέα ιδεώδη.
Κλόουν, με στόματα γλοιώδη
και με στομάχια θηριώδη,
πίνουν, καπνίζουνε κοχίμπας
κι’ απ’ το τραπέζι της μπιρίμπας
πουλούν, παρτίδα με παρτίδα,
αυτή τη δύσμοιρη πατρίδα
σε νέους σουλτάνους παλλακίδα.


Νύχτα βαθειά και πυροφάνια,
τ΄αστέρια,στραφτερά γιορντάνια
και της Ψυττάλειας το φανάρι
στερνό της νιότης μας αχνάρι
επιλογής της Ιστορίας
αντί σημαίας ευκαιρίας.

Πέρα γλεντάει η πολιτεία:
Καζίνο, πρέζα κι’απιστία,
ενώ ευφραίνεται ο Αττίλας
με οσμή σαπίλας και ξεφτίλας.

Κι’ εγώ εδώ στην άκρη μένω,
παλιό σκαρί και στοιχειωμένο,
χωρίς μπαρούτι κι’ εξουσία
και τσούρμο για την ανταρσία.

Μια, μένει, ελπίδα στην ουσία:
Νάρθει η Δευτέρα Παρουσία…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Για μια ακόμη χρονιά ο Δήμος Θέρμης η Δ.Ε.Π.Π.Α.Θ και οι χορωδίες του Δήμου Θέρμης γιορτάζουν την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, που έχει ανακηρυχθεί η 21η Μαρτίου. Η Θεσσαλονίκη έχει εμπνεύσει και έχει ενθαρρύνει πολλούς ποιητές να γράψουν την ιστορία της πόλης μας αλλά και τη «δική τους ιστορία». Η εκδήλωση αυτή, που από τη συμμετοχή του κόσμου, όλα αυτά τα χρόνια φαίνεται ότι έχει καθιερωθεί στη συνείδηση του ποιητικού κόσμου και των συμπολιτών μας, δίνει βήμα στις εξαίρετες χορωδίες μας καθώς και σε φιλοξενούμενες από άλλες περιοχές να παρουσιάζουν υπεροχές χορωδιακές στιγμές της Ελληνικής ποίησης.

Ας ανοίξουμε το μυαλό και την καρδιά μας στην ποίηση. Άνθρωποι του κόσμου εμπνευστείτε, διαβάστε και γράψτε ποίηση, απαγγείλετε, ακούστε.

Ό,τι ο καθένας μας μπορεί ας μη το αφήσει να πάει χαμένο!

Και όχι μόνο σήμερα, μα κάθε μέρα, λίγο λίγο, ας βάζουμε την ποίηση όλο και περισσότερο στη ζωή μας. Η ποίηση είναι σαν τη βροχή.

Σε ξεπλένει απ’τις αμαρτίες σου και σε λούζει με άλλες τόσες.


Τα τελευταία χρόνια η 21η Μαρτίου έχει καθιερωθεί να γιορτάζεται ως η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Πλήθος δράσεων οργανώνονται με αφορμή αυτή την ημέρα σε διάφορα σημεία της Ελλάδας αλλά και του κόσμου.
Η αρχική πρόταση για την γιορτή αυτή έγινε στην Εταιρεία Συγγραφέων από το μέλος της και ποιητή Μιχαήλ Μήτρα, ο τότε Πρόεδρος της Εταιρείας Κώστας Στεργιόπουλος την υιοθέτησε, ενώ η ποιήτρια Λύντια Στεφάνου και μέλος του Δ.Σ. πρότεινε ως ημέρα εορτασμού την 21η Μαρτίου, που συχνά συμπίπτει με την εαρινή ισημερία και συνδυάζει το φως και το σκοτάδι, όπως η ποίηση συνδυάζει το φωτεινό πρόσωπο της αισιοδοξίας με το σκοτεινό του πένθους.

Το 1998 ο Βασίλης Βασιλικός έκανε την εισήγηση στο Εκτελεστικό Συμβούλιο της UNESCO και τον Οκτώβριο του 1999, στη Γενική Διάσκεψη της UNESCO στο Παρίσι, η 21η Μαρτίου ανακηρύχθηκε Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης.
Το σκεπτικό της απόφασης ανέφερε: «Η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης θα ενισχύσει την εικόνα της ποίησης… μιας τέχνης που βοηθά την κοινωνία να βρει και να ισχυροποιήσει την ταυτότητά της. Οι πολύ δημοφιλείς ποιητικές αναγνώσεις μπορεί να συμβάλουν σε μια επιστροφή στην προφορικότητα και στην κοινωνικοποίηση του ζωντανού θεάματος και οι εορτασμοί μπορεί να αποτελέσουν αφορμή για την ενίσχυση των δεσμών της ποίησης με τις άλλες τέχνες, καθώς και με τη φιλοσοφία, ώστε να επαναπροσδιοριστεί η φράση του Ντελακρουά “Δεν υπάρχει τέχνη χωρίς ποίηση”».
Η ποίηση μέσα στους αιώνες μεταξύ άλλων έχει αποτυπώσει σε λέξεις τα όνειρα και τις ελπίδες των ανθρώπων για έναν καλύτερο κόσμο. Στη δύσκολη εποχή που ζούμε η ανάγκη της φαντάζει όλο και πιο επιτακτική.

Η ποίηση βρίσκεται γύρω μας παντού
αρκεί να έχουμε τις καρδιές, τα μάτια και τ’ αυτιά μας ανοιχτά.


ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΘΕΡΜΗΣ
Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης
Σάββατο 16 Μαρτίου 2019 | Ώρα 19.00
ΣΥΝΑΥΛΙΑ  ΑΦΙΕΡΩΜΑ


Είσοδος Ελεύθερη


Η ποίηση και οι ποιητές ταξιδεύουν με τραγούδια από τις χορωδίες :

ΜΕ ΤΗ ΣΕΙΡΑ ΕΜΦΑΝΙΣΗΣ :

ΠΑΙΔΙΚΗ ΧΟΡΩΔΙΑ Κ.Π. ΤΑΓΑΡΑΔΩΝ

ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΗ ΧΟΡΩΔΙΑ "ΘΕΡΜΑΪΔΕΣ"

ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΗ ΧΟΡΩΔΙΑ Κ.Π. ΝΕΑΣ ΡΑΙΔΕΣΤΟΥ

ΜΙΚΤΗ ΧΟΡΩΔΙΑ ΠΑΡΓΑΣ

ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΗ ΧΟΡΩΔΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΘΕΡΜΗΣ

ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΗ ΧΟΡΩΔΙΑ Κ.Π. ΤΑΓΑΡΑΔΩΝ

ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΗ ΧΟΡΩΔΙΑ ΜΙΚΡΑΣ Κ.Π. ΠΛΑΓΙΑΡΙΟΥ

……………………………………………………………..


ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ - ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΕΤΑΞΑ ΑΡΜΟΔΩΡΟΥ

ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΜΙΚΤΗΣ ΧΟΡΩΔΙΑΣ ΠΑΡΓΑΣ: ΑΝΕΛΙΑ ΧΡΙΣΤΟΒΑ-ΣΤΕΦΑΝΟΒΑ ΠΙΑΝΙΣΤΑ: ΛΑΜΠΡΙΝΗ ΡΑΠΤΗ

ΣΤΟ ΠΙΑΝΟ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΓΚΑΡΙΠΗΣ

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΕΙΜΕΝΩΝ - ΑΦΗΓΗΣΗ: ΙΩΑΝΝΑ ΚΑΡΥΠΙΔΟΥ



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ
Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ «ΤΕΧΝΗ» ΚΙΛΚΙΣ προκηρύσσει τον Εικοστό Τέταρτο Πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό με τίτλο «Κούρος Ευρωπού», ο οποίος τελεί υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού.
Οι ποιητικές συλλογές που θα σταλούν για το διαγωνισμό πρέπει:
   1) Να μην έχουν εκδοθεί.
   2) Να είναι δακτυλογραφημένες σε τρία αντίτυπα.
   3) Να είναι 20 έως 30 σελίδες η κάθε μία.
   4) Οι συλλογές να στέλνονται με ψευδώνυμο. Σε δεύτερο κλειστό φάκελο αλληλογραφίας ο υποψήφιος εξωτερικά θα αναγράφει πάλι το ψευδώνυμό του και μέσα τα πραγματικά του στοιχεία (όνομα, επώνυμο, διεύθυνση, τηλέφωνο και e-mail, αν έχει). Ο δεύτερος αυτός φάκελος θα ανοιχθεί από την επιτροπή του διαγωνισμού μόνο σε περίπτωση βράβευσης της συλλογής.
Τα ποιητικά έργα δεν θα επιστραφούν.
Ποιήτριες και ποιητές που έλαβαν το Α΄ Βραβείο σε προηγούμενους διαγωνισμούς της Μ.Κ.Ε. «ΤΕΧΝΗ» ΚΙΛΚΙΣ δεν ξαναβραβεύονται.
Οι υποψήφιοι μπορούν να αποστείλουν τα έργα τους έως την 31η Μαρτίου 2019 στη διεύθυνση:
ΤΕΧΝΗ Μ.Κ.Ε. ΚΙΛΚΙΣ, 25ης Μαρτίου 20, Κιλκίς, Τ.Κ. 611 00.
Πληροφορίες στο τηλέφωνο της Τέχνης 23410 24217 και 6946 595 220 κ.Σοφία Κεσίδου, Πρόεδρο  και 6974514174 κ.Δάφνη Παπαδοπούλου Γ. Γραμματέα της Τέχνης.
Η μη τήρηση έστω και ενός από τους παραπάνω όρους του διαγωνισμού συνεπάγεται τον αποκλεισμό του υποψηφίου.
Η κρίση των έργων θα γίνει από 7μελή Κριτική Επιτροπή, την οποία αποτελούν οι:

1.Δημήτρης Κόκορης, Αναπληρωτής Καθηγητής νεοελληνικής γραμματείας του τμήματος Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης-Πρόεδρος
2.Ευτυχία - Αλεξάνδρα Λουκίδου, ποιήτρια
3.Έλσα Κορνέτη, ποιήτρια
4.Αλεξάνδρα Μπακονίκα, ποιήτρια
5.Σόνια Λευκίδου, φιλόλογος
6.Έλλη Φρεγγίδου, ποιήτρια -ψυχολόγος
7.Ελένη Λιαρετίδου, φιλόλογος
Τα χρηματικά βραβεία που θα απονεμηθούν (Α΄ 500 €, Β΄ 300 € και Γ΄ 200 €) θα συνοδεύονται από ένα αγαλματίδιο, ομοίωμα του «Κούρου του Ευρωπού».
Η απονομή θα γίνει σε επίσημη τελετή κατά τη διάρκεια των «ΕΛΕΥΘΕΡΙΩΝ» της πόλης του Κιλκίς την 1η Ιουνίου 2019.
Β) ΤΙΜΗΤΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ

Η Μ. Κ. Ε. «ΤΕΧΝΗ» Κιλκίς, στο πλαίσιο του 24ου Πανελλήνιου Ποιητικού Διαγωνισμού «Κούρος Ευρωπού», θα διοργανώσει τιμητικό αφιέρωμα στον ποιητή Τάσο Λειβαδίτη.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σαν χθες η γέννηση του Βλαντίμιρ Βλαντίμιροβιτς Μαγιακόφσκι (7 Ιουλίου 1893 – 14 Απριλίου 1930) ενός από τους πλέον σημαντικούς Ρώσους ποιητές του 20ου αιώνα και του κατεξοχήν εκπροσώπου του Ρωσικού Φουτουρισμού.
Ενός νεαρού που από τα 14 χρόνια του εντάχθηκε στο κόμμα των μπολσεβίκων, ενός στρατευμένου καλλιτέχνη στο πλευρό της ρώσικης επανάστασης, αλλά και ενός διαφοροποιημένου και με έντονη κριτική στην κρατική νομενκλατούρα και την σταλινική διακυβέρνηση προς το τέλος της σύντομης ζωής του.

Ο Μαγιακόφσκι απομυθοποίησε σε μεγάλο βαθμό την πορεία της Σοβιετικής Ένωσης της Σταλινικής περιόδου, με τα σατιρικά του έργα Ο κοριός (ρωσικά: Клоп, 1929) και Το μπάνιο (ρωσικά: Баня, 1930), τα οποία πραγματεύονται τη σοβιετική απέχθεια για την τέχνη και τη γραφειοκρατία.
Ο ποιητής της αγάπης και του έρωτα (με την έντονη ερωτική του ζωή) αυτοπυροβολήθηκε το απόγευμα της 14ης Απριλίου του 1930. Στο ημιτελές κείμενο του ποιήματος της αυτοκτονίας του σημείωνε, μεταξύ άλλων:
"Το καράβι της αγάπης συντρίφτηκε πάνω στην καθημερινή ρουτίνα. Εσύ κι εγώ, δεν χρωστάμε τίποτε ο ένας στον άλλον, και δεν έχει νόημα η απαρίθμηση αμοιβαίων πόνων, θλίψεων και πληγών".

Μετά τον θάνατο του Στάλιν, ανέκυψαν διαδόσεις ότι ο Μαγιακόφσκι δεν αυτοκτόνησε αλλά στην πραγματικότητα δολοφονήθηκε μετά από εντολή του πρώτου. Εντούτοις δεν υπάρχει κανένα σχετικό αποδεικτικό στοιχείο. Στη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, όταν ανοίχτηκαν τα απόρρητα αρχεία της Κα-Γκε-Μπε, υπήρχε ελπίδα ότι νέα στοιχεία θα έλθουν στο φως σχετικά με αυτό το θέμα, αλλά τίποτε τελικά δεν αποκαλύφθηκε και ο ισχυρισμός παραμένει αναπόδεικτος.


























Μεγάλος του έρωτας υπήρξε η Λίλια Μπρικ, σύζυγος του εκδότη Όσιπ Μπρικ. Παιδιά όμως απέκτησε από δύο άλλες σχέσεις του. Από τον δεσμό του με την καλλιτέχνιδα Λέλια Λαβίνσκαγια (Lelia (Elizabeth) Lavinskaya ) απέκτησε τον γιο Gleb-Nikita Lavinsky (12 Αυγούστου 1921 – 14 Ιουνίου 1986), γλύπτης. Ενώ από μια τρίμηνη σχέση με την Ρωσίδα μετανάστρια Έλλι Τζόουνς (Elli Jones (πραγματικό όνομα Elizabeth Zibert) , κατά την επίσκεψή του στη Ν. Υόρκη το 1926, γεννήθηκε η κόρη του Πατρίτσια Τόμσον (15 Ιουνίου 1926 – 1 Απριλίου 2016), συγγραφέας και φιλόσοφος.


Και κάποια αποσπάσματα από ποιήματα αγάπης του μεγάλου Ρώσου ποιητή:

Στον καθέναν με το που γεννιέται δωρίζεται η Αγάπη-
(...)
H αγάπη θ᾽ανθήσει
θ᾽ανθήσει
και θ᾽απομαραθεί.

Από το Συνήθως Έτσι (1922)


Στον τελικό επιστρέφουμε σκοπό
Έτσι κι εγώ
σε σένα
όλα με ξαναφέρνουνε
μόλις ένα λεπτό ήτανε που χωρίσαμε
μόλις ένα λεπτό είχαμε να ιδωθούμε.

Από το Έτσι και εγώ (1922)
Την αγάπη μου
σαν Απόστολος τω καιρώ εκείνω
σε χίλιες χιλιάδες δρόμους θα την κηρύξω.
Έχω την κορόνα σου έτοιμη για τους αιώνες των αιώνων
πάνω της χαραγμένες οι λέξεις μου
μ᾽όλα τα ρίγη μου ουράνιο τόξο.

Από το Φλάουτο των σπονδύλων (1915)

Στο ραντεβού του Ιουνίου μας καλεί, για 4η συνεχή χρονιά, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Επανομής, παρουσιάζοντας το αέναο σμίξιμο της ποίησης με τη μουσική, μέσα από τα λόγια των ποιητών μας και τις μελωδίες των μεγαλύτερων Ελλήνων συνθετών.Τρεις σολίστ, τρεις χορωδίες και ένα ηθοποιός συμπράττουν με δεκαμελή ορχήστρα και μας καλούν να γίνουμε συνοδοιπόροι στο μαγευτικό αυτό ταξίδι λόγου και μουσικής.

Η εκδήλωση, που υλοποιείται υπό την αιγίδα του ΔΗ.Π.Π.Α.Κ.Υ.Θ. Θερμαϊκού, έχει προγραμματισθεί για το Σάββατο 30 Ιουνίου με ώρα έναρξης τις 21.00, στην παραλία της Επανομής.

Η προσέλευση στο χώρο γίνεται με αστική συγκοινωνία ΟΑΣΘ. Από τον τερματικό σταθμό ΙΚΕΑ, γραμμή λεωφορείου No 69Α, με αποβίβαση στο τέρμα / παραλία Επανομής, δίπλα στο συναυλιακό χώρο. Το τελευταίο δρομολόγιο αναχωρεί προς τον τερματικό σταθμό ΙΚΕΑ στις 00:25.

Στην παράσταση συμμετέχουν η Μεικτή και η Παιδική Χορωδία του Πολιτιστικού Συλλόγου Επανομή και η Νεανική Χορωδία του Ι.Ν. Γεννήσεως της Θεοτόκου Καρδίας.

Στη βραδιά, τη Διεύθυνση της οποίας έχει η κα. Ευτυχία Βογιατζή, συμμετέχουν οι σολίστ κ.κ. Δημήτρης Κεχαγιάς και Γιάννης Κουλούσιας και η κα. Δήμητρα Αντωνακούδη.

Συντελεστές :
Πιάνο : Μανώλης Γερμπακάνης
Βιολί : Χριστόδουλος Μέγγος
Βιολοντσέλο : Πέλλα Παπαβασιλείου
Κοντραμπάσο : Δάνης Κουμαρτζής
Φλάουτο : Στέλλα Αβραμίδου
Κλαρινέτο : Ισμήνη Παπαθανασίου
Κιθάρα : Μίλτος Σπυριδόπουλος
Μπουζούκι : Μάριος Καμαριώτης, Χρήστος Τσαϊρίδης
Κρουστά : Στέφανος Κωφίδης
Ηθοποιός ΚΘΒΕ : Δημήτρης Σιακάρας

Ήχος – Φως : «TRAINSTUDIO» Παναγιώτης Δόβας
Επιμέλεια γραφικών : Καλλιόπη Κουτουνίδου
Παραγωγή 2018 Πολιτιστικός Σύλλογος Επανομής

Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Ποιητική ατμόσφαιρα δημιούργησαν οι μαθητές της ΣΤ τάξης του 1ου Δημοτικού Σχολείου Θέρμης και του Δημοτικού Σχολείου Βασιλικών σε δημόσια κτίρια και δρόμους του Δήμου Θέρμης με αφορμή τον εορτασμό Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης. Στόχος ήταν τα παιδιά να "δείξουν" στους πολίτες του δήμου τη μαγεία της ποίησης μέσα από τα έργα ελλήνων και ξένων ποιητών που βρίσκονται στα ράφια της δημοτικής βιβλιοθήκης. 


Έτσι σήμερα, Τετάρτη 21 Μαρτίου και Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης , στο πλαίσιο του πιλοτικού προγράμματος "κάθε μήνα στη βιβλιοθήκη έχουμε θέμα" "άφησαν" ποιήματα, στο δημαρχείο, την αστυνομία, την αγορά και άλλα σημεία του δήμου. Μετά τα βιωματικά σεμινάρια όπου τα παιδιά "γνώρισαν" Έλληνες καιΞένους ποιητές μέσα από τις συλλογές των Δημοτικών Βιβλιοθηκών του Δήμου Θέρμης, συγκεντρώθηκαν από νωρίς στο χώρο της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Θέρμης, δημιούργησαν όμορφες κάρτες με ποιήματα, δικά τους αλλά και γνώστών ποιητών και ανέλαβαν να μεταδώσουν παντού το μήνυμα της Εθνικής βιβλιοθήκης "Οι ποιητές μέσα και έξω από τη βιβλιοθήκη. Ποίηση παντού!





Σάββατο 17 Μαρτίου 2018 
Ώρα 19.00
ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑ

H ποίηση δίνει χρώμα στα λόγια που πολλές φορές δεν θέλουμε  να  πούμε,  στα γράμματα που ντρεπόμαστε να γράψουμε. Δίνει οστά στην ελπίδα που είχε χαθεί μέσα στους φόβους και τις ανησυχίες που μας τρώνε , αφήνει το μυαλό να ταξιδέψει σε μέρη που ούτε είχαμε φανταστεί.
Η ποίηση είναι η ζωή και όλα της. Γι’ αυτό ας αρπάξουμε την ποίηση απ’ το χέρι και ας μην την αφήσουμε ποτέ. Άνθρωποι του κόσμου, νιώστε την ποίηση να σας γεμίζει.
Η αρχική έμπνευση της Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης, η οποία εορτάζεται κάθε χρόνο στις 21 Μαρτίου, ανήκει στον Έλληνα ποιητή Μιχαήλ Μήτρα, ο οποίος το φθινόπωρο του 1997 πρότεινε στην Εταιρεία Συγγραφέων να υιοθετηθεί ο εορτασμός της ποίησης στην Ελλάδα, όπως και σε και σε άλλες χώρες, και να οριστεί συγκεκριμένη μέρα γι’ αυτό.
Η εισήγησή του έφτασε με επιστολή στα χέρια του ποιητή και μελετητή της ποίησης Κώστα Στεργιόπουλου, προέδρου τότε της Εταιρείας Συγγραφέων.
Η ποιήτρια Λύντια Στεφάνου πρότεινε ως ημέρα εορτασμού την 21η Μαρτίου, την ημέρα της εαρινής ισημερίας, που συνδυάζει το φως από τη μία και το σκοτάδι από την άλλη, όπως η ποίηση, που συνδυάζει το φωτεινό  πρόσωπο της αισιοδοξίας με το σκοτεινό πρόσωπο του πένθους.
Την επόμενη χρονιά, ο συγγραφέας Βασίλης Βασιλικός, πρέσβης της Ελλάδας στην Unesco, εισηγήθηκε στο Εκτελεστικό Συμβούλιο του Οργανισμού η 21η Μαρτίου να ανακηρυχθεί Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης.
Τον Οκτώβριο του 1999, στη γενική διάσκεψη της Unesco στο Παρίσι, η 21η Μαρτίου ανακηρύχθηκε Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Το σκεπτικό της απόφασης ανέφερε: «Η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης θα ενισχύσει την εικόνα της ποίησης στα ΜΜΕ, ούτως ώστε να μην θεωρείται πλέον άχρηστη τέχνη αλλά μια τέχνη που βοηθά την κοινωνία να βρει και να ισχυροποιήσει την ταυτότητά της».
Ας ανοίξουμε το μυαλό και την καρδιά μας στην ποίηση. Άνθρωποι του κόσμου εμπνευστείτε, διαβάστε και γράψτε ποίηση, απαγγείλετε, ακούστε.
Ό,τι ο καθένας μας μπορεί ας μη το αφήσει να πάει χαμένο!
Και όχι μόνο σήμερα, μα κάθε μέρα, λίγο λίγο, ας βάζουμε την ποίηση όλο και περισσότερο στη ζωή μας. Η ποίηση είναι σαν τη βροχή.
Σε ξεπλένει απ’τις αμαρτίες σου και σε λούζει με άλλες τόσες.


Η ποίηση και οι ποιητές ταξιδεύουν με τραγούδια από τις χορωδίες :


Συμμετέχουν οι Χορωδίες:
-Παιδική χορωδία Κ. Π. Ταγαράδων
-Πολυφωνική Χορωδία Θερμαϊδες
-Μικτή πολυφωνική χορωδία   Κ.Π. Ταγαράδων
-Μικτή Πολυφωνική χορωδία  Πολιτιστικού Κέντρου  Θέρμης
-Χορωδία Λαογραφικού Συλλόγου  Βασιλικών
-Μικτή πολυφωνική χορωδία Κ.Π. Νέας Ραιδεστού
-Μικτή πολυφωνική χορωδία Κ.Π. Πλαγιαρίου

Την επιμέλεια και την διδασκαλία  του προγράμματος  έχει η κ. Ελευθερία Μεταξά-Αρμοδώρου η οποία  συνοδεύει στο πιάνο.

Κείμενα : Ιωάννα Καρυπιδου.


της Martha Medeiros *

Aργοπεθαίνει
όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας,
την ίδια παίρνοντας μέρα τη μέρα διαδρομή,
όποιος περπατησιά δεν αλλάζει,
όποιος δεν τολμάει να φορέσει ένα χρώμα καινούργιο,
όποιος δεν μιλάει σ’ αγνώστους.

Αργοπεθαίνει όποιος κάνει την τηλεόραση ταγό του
και γκουρού.

Αργοπεθαίνει
όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
όποιος βάζει το μαύρο πάνω απ’ το άσπρο
και πάνω απ’ το ιώτα διαλυτικά,
όποιος στη δίνη δεν αφήνεται να πέσει
των συγκινήσεων που μεταμορφώνουν
τα μάτια σ’ αστέρια, τα χασμουρητά σε χαμόγελα,
και τα στήθη σε χτυποκάρδια και λάθη.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν σαρώνει από οργή το τραπέζι
όταν πρέπει,
όποιος δεν θυσιάζει το βέβαιο
για το αβέβαιο κυνήγι ενός ονείρου,
όποιος δεν τόλμησε καν μια φορά στη ζωή του
να κάνει πέρα τις συνετές συμβουλές.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν κάνει πανιά γι’ άλλους τόπους,
όποιος δεν ανοίγει βιβλίο,
όποιος δεν χάνεται στη μουσική,
όποιος δεν βρίσκει μέσα του γοητεία και χάρη.

Αργοπεθαίνει
όποιος τον έρωτά του ταπεινώνει,
όποιος δεν γυρεύει απ’ τους άλλους βοήθεια
όταν την έχει ανάγκη,
όποιος περνά τις μέρες του γκρινιάζοντας
για την κακή του τύχη ή τη βροχή που δεν σταματά.

Αργοπεθαίνει
όποιος παρατάει μια ιδέα προτού τη βάλει μπροστά,
όποιος δεν ρωτάει για όσα δεν ξέρει.

Γλιτώνουμε αυτόν τον θάνατο σε δόσεις
όταν θυμόμαστε ότι για να ‘σαι ζωντανός
θέλει προσπάθεια πολύ πιο δύσκολη από της ανάσας.

* Βραζιλιάνα συγγραφέας και δημοσιογράφος


"Φίλες και φίλοι μου με μεγάλη μου χαρά σας προσκαλώ στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής μου"
Μ' αυτό το μήνυμα η πρώην συναδέλφισσα μου Φυσικοθεραπεύτρια αλλά και εκπαιδευτικός Μίνα Αθανασιάδου, μας καλεί την Τρίτη 27 Φεβρουαρίου και ώρα 7 μ.μ.στο Cafe ΘΈΑ/TRO (στην ταράτσα του Βασιλικού Θεάτρου -Βασιλέως Γεωργίου 2A, Θεσσαλονίκη) στην παρουσίαση του βιβλίου της «Στοχασμοί Ψυχής».

Για το βιβλίο θα μιλήσουν:
ο κ. Ανδρέας Καρακόκκινος (ποιητής), η Συγγραφέας και ο Εκδότης
ενώ απαγγελία ποιημάτων θα κάνει η κ. Αρχοντούλα Διαβάτη (πεζογράφος)

Δυο λόγια για το δοκίμιο - ποίηση

Κατάδυση στα βάθη της ψυχής όπου ανακαλύπτονται συναισθήματα.
Σκοτεινά μονοπάτια του νου φωτίζονται και γίνεται η συνάντηση με τις αναμνήσεις.
Οι αισθήσεις απολαμβάνουν φως και χρώματα, μυρωδιές και γεύσεις, εικόνες και ήχους. Η σκέψη αφήνεται ελεύθερη και η φαντασία περιπλανιέται στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Μία ωδή στην αγάπη, τον έρωτα, την απώλεια, τη θλίψη, το θυμό, αλλά και τη χαρά και την ελπίδα. Οι στοχασμοί δεν προέρχονται μόνο από το μυαλό, αλλά και την ψυχή.


.

Στην απλότητα κρύβεται η ευτυχία!

Μπορώ να γίνω ευτυχισμένος με τα πιο απλά πράγματα
και με τα πιο μικρά..
Και με τα καθημερινότερα των καθημερινών.

Μου φτάνει που οι εβδομάδες έχουν Κυριακές.
Μου φτάνει που τα χρόνια φυλάνε Χριστούγεννα για το τέλος τους.

Που οι χειμώνες έχουν πέτρινα, χιονισμένα σπίτια. 

Που ξέρω ν' ανακαλύπτω τα κρυμμένα πετροράδικα στις κρυψώνες τους.
Μου φτάνει που μ' αγαπάνε τέσσερις άνθρωποι.
Πολύ..
Μου φτάνει που αγαπάω τέσσερις ανθρώπους.
Πολύ..
Που ξοδεύω τις ανάσες μου μόνο γι' αυτούς.

Που δεν φοβάμαι να θυμάμαι.
Που δε με νοιάζει να με θυμούνται. 
Που μπορώ και κλαίω ακόμα.
Και που τραγουδάω..μερικές φορές..
Που υπάρχουν μουσικές που με συναρπάζουν.
Και ευωδιές που με γοητεύουν...

Οδυσσέας Ελύτης


Η ζωή σου μια οθόνη, που σαν γυάλινη σφαίρα
σου φωτίζει το δρόμο τις παράξενες μέρες
είναι μέρες που φεύγουν και μιλούν ματωμένες
για τις άλλες που φτάνουν στο κατώφλι του κόσμου

Είν’ ο κόσμος σου ένα κουρελόμορφο τόπι
κλοτσοσκούφι του πόνου, καπνισμένο τσουκάλι
που το αίμα του βράζει, απ' τις φλόγες που γλύφουν
και κυκλώνουν το δρόμο που πατάς να σωθείς

Και τις θάλασσες παίρνεις, απ' του κόσμου την άκρη
ο Σεβάχ οδηγός σου της επάγγελης γης
μα γυρνά το τσουκάλι, και στη δίνη του μένεις
στον καινούριο σου τόπο... τον παλιό σου θωρείς

Είναι μαύρες οι μέρες και οι νύχτες σου λάμπουν
από κρότους που μέσα στη σιγή σου ηχούν
και τα βράδια εκείνα, ξημερώνει ο τρόμος
κυνηγάς τη σκιά του απαντήσεις να βρεις

Και κοιτάς την οθόνη, της ζωής σου σημαία
τραγική μελωδία, που σαν φάρσα θα ‘ρθεί
να γυρίσει ξοπίσω, στο καμένο τσουκάλι
για να παίξει ξανά τον ρυθμό που ποθεί

Και ξανά ξημερώνει, από κρότους που φέγγουν
της σιωπής εφιάλτες και εχθροί τακτικοί
σινεμά με ονείρου, πιστολέρο κ’ ιππότες
η καινούρια σου μέρα, μια σκηνή τραγική

Με κυρίευσε φόβος, σαν το χρώμα σου χάνεις
από απέναντι ακούω τη βουβή σου κραυγή
κι η καρδιά σου χτυπά στη δική μου παλάμη
ειν’ οι μέρες που θα ‘ρθουν να τραντάξουν τη γη

Η σπουδή μου σελίδες απ' το σκόρπιο τεφτέρι
να κρατούνε με πένα την κρυφή συνταγή
που οδηγεί το τσουκάλι στην τρελή του πορεία
από χέρι γραμμένη με αγάπη… στοργή

Καληνύχτα ιππότη της μεγάλης οθόνης
καληνύχτα ξενύχτη της δικής μου σιγής
ίσως αύριο να ‘ναι που θα πέφτει οργισμένη
η δαμόκλειος σπάθη της δικής κεφαλής