Articles by "Χρονογράφημα"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Χρονογράφημα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Ξεκινώ με μια ηθικά και δεοντολογικά απαραίτητη διευκρίνιση:

δεν με συνδέει κανενός είδους σχέση με το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης ούτε με την Φαρμακευτική εταιρεία AstraZeneca και δεν είχα ποτέ ούτε έχω τώρα στην κατοχή μου μετοχές της συγκεκριμένης εταιρείας.

Συνεχίζω ζητώντας την κατανόησή σας καθώς το σημερινό μου κείμενο ελπίζω να σας προβληματίσει και μέσα στο Σαββατοκύριακο να βρείτε λίγο ελεύθερο χρόνο για να αναρωτηθείτε εάν τελικά υπάρχουν «αναπάντητα ερωτήματα που απαιτούν απαντήσεις» και συνδέονται για πάλι με Φαρμακευτικούς κολοσσούς, με πολιτικούς, με ανθρώπινες ζωές, εμβόλια και επιχειρηματικά «κέρδη»….

Παρακολουθώ ανέκαθεν με προσοχή τα γεγονότα που αφορούν σε αυτό που ανέκαθεν η παγκόσμια κοινή γνώμη χαρακτήριζε «Τιτανομαχίες Φαρμακευτικών Κολοσσών» στην ανακάλυψη και διάθεση κάθε λογής φαρμάκων, ιδιαίτερα εμβολίων, που σώζουν (με το ευνόητο φυσικά κέρδος καθώς επιχειρήσεις, και όχι κοινωφελή ή ευαγή Ιδρύματα είναι οι φαρμακευτικές εταιρείες).

Επιπρόσθετα, όπως και εσείς φίλες και φίλοι αναγνώστες, παρακολουθώ με προσοχή τα όσα αναφέρονται σε δημοσιογραφικές περιγραφές και Κοινοβουλευτικές έρευνες στην πατρίδα μας, στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην Αμερική για «δοσοληψίες» πολιτικών με Φαρμακευτικές Εταιρείες…

Εδώ και πολλές εβδομάδες είχε γίνει αισθητή η ευνοϊκή θέση του Βερολίνου και των Βρυξελλών για το εμβόλιο κατά του covid-19 που παρήγαγαν από κοινού η Αμερικανική φαρμακευτική εταιρεία Pfizer και η Γερμανική Bio-N-Tech.Το συγκεκριμένο εμβόλιο παρέχει εντυπωσιακά επίπεδα προστασίας (πάνω από το 90%) αλλά απαιτεί και εξειδικευμένες υποδομές για συντήρηση σε επίπεδα -72 βαθμών Κελσίου και λέγεται ότι έχει αρκετά «αρμυρή» τιμή που οι Βρυξέλλες μέχρι σήμερα ΔΕΝ έχουν επίσημα ανακοινώσει…

Αισθητή ήταν εδώ και πολλές εβδομάδες και η αντιπαράθεση της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την Βρετανό-Σουηδική Astra-Zeneca η οποία παρήγαγε το ομώνυμο εμβόλιο σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.Φτάσαμε στο σημείο ακόμη και ο Γάλλος Πρόεδρος κ Μακρόν να «κακολογεί» το εμβόλιο της Οξφόρδης-AstraZeneca δημοσίως αποτρέποντας τους άνω των 65 ετών να το χρησιμοποιήσουν.

Η αντιπαράθεση ΚΟΡΥΦΩΘΗΚΕ πριν λίγες μέρες καθώς 18 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ακόμη και οι μεγάλες όπως η Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία και Ισπανία σταμάτησαν τους εμβολιασμούς υπηκόων τους με το εμβόλιο της Οξφόρδης/Astra-Zeneca όταν υπήρξαν 18 περιστατικά (τα 5 στο Η.Β.) επιπλοκών με θρομβώσεις.

Δημιούργησε απορίες το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν συμπαρατάχθηκε με Βρυξέλλες-Βερολίνο…

Και ξαφνικά (όπως κάποιοι περιμέναμε) χθες το απόγευμα, Πέμπτη 18 Μαρτίου, 2021 σε επίσημη «Συνέντευξη Τύπου» ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων διαβεβαίωσε ότι το εμβόλιο Oxford -AstraZeneca είναι ασφαλές και αποτελεσματικό και ότι δεν συσχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο θρομβώσεων, επαναλαμβάνοντας εκ νέου ότι «τα οφέλη υπερτερούν των όποιων πιθανών κινδύνων».

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση (και στο πρώην μέλος την Μεγάλη Βρετανία) οι αρμόδιοι φορείς Ελέγχου και παροχής άδειας χρήσης έχουν εγκρίνει το εμβόλιο της Αμερικανό-Γερμανικής Pfizer/Bio-N-Tech, της Βρετανό-Σουηδικής Oxford-AstraZeneca και της Αμερικανικής Moderna.

Οι διορισμένοι «μανδαρίνοι» των Βρυξελλών, που αποφασίζουν για ΕΜΑΣ αλλά ΔΕΝ έχουν εκλεγεί από ΕΜΑΣ πότε θα ΘΥΜΗΘΟΥΝ τις προδιαγραφές της απαιτούμενης ΔΙΑΦΑΝΕΙΑΣ και πότε θα ανακοινώσουν σε εμάς τους υπηκόους των 27 χωρών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης πόσο κοστίζει η δόση του καθενός των τριών εμβολίων που έχουν ήδη εγκριθεί και χορηγούνται;



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Ο τίτλος παραπέμπει στη γνωστή αγγλική «ευχή», αγνώστου πατρότητας, λέγεται ότι έχει Κινεζικές ρίζες, που υποκρύπτει στοιχεία κακής πρόθεσης (σχεδόν «κατάρας») καθώς οι «ενδιαφέρουσες» εποχές χαρακτηρίζονται από αστάθεια, προκλήσεις, απαγορεύσεις, κινδύνους, ανάγκη κατοχής δεξιοτήτων για την επιτυχή διαχείριση κρίσεων…

«Είθε να ζήσεις σε ενδιαφέρουσες εποχές!..»

Δευτέρα έχουμε και ενώνω τις ευχές μου με εκατομμύρια Ελλήνων που ελπίζουν η εβδομάδα που ξεκινά σήμερα να είναι η τελευταία των αυστηρών απαγορεύσεων αν και οι λιγότερο αισιόδοξοι προβλέπουν συνέχιση περιορισμών και κάποιοι υπαινίσσονται ότι φέτος ίσως γιορτάσουμε την 200η επέτειο της έναρξης του αγώνα για τη Εθνική μας Λευτεριά «φυλακισμένοι» στα διαμερίσματά μας…

8 Μαρτίου σήμερα και γιορτάζουμε επισήμως από το 1977, κατόπιν της σχετικής απόφασης της Ολομέλειας του Ο.Η.Ε., την «Διεθνή Ημέρα της Γυναίκας» ή την «Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας» τιμώντας τους αγώνες των γυναικών για ισότητα και δικαίωμα ψήφου που ξεκίνησαν στις αρχές του 20ου αιώνα.

8 Μαρτίου και πιστεύω ότι ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ κ Τσίπρας θα θυμηθεί ξανά την 8η Μαρτίου 2016 όταν πήγε στη Σμύρνη για να συμμετάσχει στην τελετή ανακήρυξής του σε «Επίτιμο Διδάκτορα της Πολιτικής Οικονομίας» του Οικονομικού Πανεπιστήμιου Σμύρνης.

Διεθνώς το Ακαδημαϊκό τελετουργικό απονομής του «τιμητικού τίτλου διδάκτορα» περιλαμβάνει την ανάγνωση της αιτιολογίας της απόφασης απονομής του τίτλου από το αρμόδιο τμήμα του Πανεπιστημίου, την επίδοση τηβέννου και ειδικού παπύρου στο τιμώμενο πρόσωπο το οποίο, κατά κανόνα, κάνει μια δημόσια ομιλία στα μέλη του ακροατηρίου που το τιμούν με την παρουσία τους.

Ομολογώ ότι και εγώ όπως και πολλοί συνάδελφοι «ξαφνιαστήκαμε» με τη φωτογραφία του τότε Πρωθυπουργού μας φορώντας κοστούμι χωρίς γραβάτα και χωρίς τήβεννο να κρατά χαμογελαστός τον σχετικό πάπυρο του τίτλου που του απένειμε το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Σμύρνης πλαισιωμένος από 3 μέλη της Διοίκησης του Πανεπιστημίου που φορούσαν τις προβλεπόμενες τηβέννους.

Η έλλειψη γραβάτας είναι, ως γνωστόν, το καθιερωμένο ενδυματολογικό στυλ δημοσίων εμφανίσεων του κ Τσίπρα και είναι, σαφέστατα, αναφαίρετο δικαίωμά του.

Το δικό μου και άλλων καθηγητών ΑΕΙ «ξάφνιασμά» απαντήθηκε έμμεσααπό το Δελτίο Τύπου που έθεσε σε διεθνή κυκλοφορία το Τμήμα Διεθνών Σχέσεων του Οικονομικού Πανεπιστημίου της Σμύρνης την επόμενη ημέρα 9, Μαρτίου 2016 στο οποίο επισυνάπτονται 4 φωτογραφίες. Υπάρχει μία που δείχνει τον κ Τσίπρα να δέχεται με χαμόγελο την τήβεννο που το προσφέρουν οι 3 εκπρόσωποι του Πανεπιστημίου Σμύρνης.

Πρωτοτυπώντας για μια ακόμη φορά ο κ Τσίπρας δεν την φόρεσε παραβλέποντας ΕΝΑ από τα 3 στοιχεία του τελετουργικού αποδοχής του τιμητικού τίτλου του Διδάκτορα…

https://oia.ieu.edu.tr/en/news/type/read/id/4220

Στις 9 Μαρτίου 2016 ο τότε Αρχηγός της Α.Α. κ Μητσοτάκης δημοσίευσε ένα σαφώς ειρωνικό «τιτίβισμα» (iefimerida το χαρακτήρισε «φαρμακερό») στο προσωπικό του twitter ασκώντας κριτική στον «πολέμιο» των Ιδιωτικών Κολλεγίων κ Τσίπρα που δέχτηκε τιμητικό διδακτορικό από το Ιδιωτικό Πανεπιστήμιο της Σμύρνης. Την ίδια μέρα το ελληνικό twitter «πήρε φωτιά».

https://www.iefimerida.gr/news/255524/mitsotakis-giati-o-tsipras-den-tha-anagoreyotan-pote-epitimos-didaktor-stin-ellada

https://www.skai.gr/news/greece/mitsotakis-sto-twitter-o-aleksis-tsipras-den-tha-ginotan-pote-epitim

https://omadaalithias.gr/story/tsipras-didaktoras

Η αναφορά του κ Μητσοτάκη σε «Ιδιωτικό Πανεπιστήμιο Σμύρνης» ελέγχεταικαθώς το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Σμύρνης δηλώνει στην ταυτότητά του ότι είναι «Ιδιωτικό Πανεπιστημιακό Ίδρυμα μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα» που συστάθηκε το 2001 από τοΟικονομικό Επιμελητήριο Σμύρνης και ελέγχεται από πολυμελές «Διοικητικό Συμβούλιο» ή «Συμβούλιο Θεματοφυλάκων» (BoardofTrustees).

Ίδια ακριβώς είναι και η ταυτότητα των δύο κορυφαίων διεθνώς Αμερικανικών Πανεπιστημίων από τα οποία ο σημερινός Πρωθυπουργός πήρε, μετά από την προβλεπόμενη φοίτηση, το πτυχίο, το μεταπτυχιακό Μάστερ και το διδακτορικό του, δηλαδή από το Harvard της Μασαχουσέτης και το Stanford της Καλιφόρνια («Privatenotfor-profitUniversitiesGovernedbyBoardsofTrustees»).

https://en.wikipedia.org/wiki/History_of_Harvard_University

https://en.wikipedia.org/wiki/Stanford_University

Στην Ελλάδα υπάρχουν δύο Αμερικανικά Κολλέγια στην Αθήνα και στην Θεσσαλονίκη που λειτουργούν ως Ιδιωτικά, μη-κερδοσκοπικά Ιδρύματα. Εάν δεν κάνω λάθος τα υπόλοιπα Κολλέγια που ξεκίνησαν πριν μερικές δεκαετίες ως Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών (Κ.Ε.Σ.) είναι ΙΔΙΟΚΤΗΤΑ και με τον σχετικό Νόμο του 2008 της Κυβέρνησης του κ Καραμανλή αναγνωρίσθηκαν ως Κολλέγια «πάροχοι μεταλυκειακής εκπαίδευσης και κατάρτισης στην Ελλάδα. Οι βεβαιώσεις, τα πιστοποιητικά σπουδών ή οποιασδήποτε άλλης ονομασίας βεβαίωση που χορηγούν τα Κολλέγια δεν είναι ισότιμα με τους τίτλους που χορηγούνται στο πλαίσιο του ελληνικού συστήματος τυπικής εκπαίδευσης, όπως Πανεπιστήμια, Τ.Ε.Ι. και Ι.Ε.Κ.».

Ν.3696/2008 - ΦΕΚ 177/Α/25-8-2008

https://www.newsbeast.gr/greece/arthro/6964779/idioktites-kolegion-eyropaiki-enosi-a-la-carte-den-noeitai

Επιτρέψτε σε αυτό το σημείο φίλοι αναγνώστες του blog την απόδρασή μου από τα ακαδημαϊκά για να ρίξω μια γρήγορη αλλά επώδυνη ματιά στα θέματα Δημόσιας Υγείας εποχή covid-19.

Στην Πατρίδα μας σε λίγες μέρες από σήμερα, την 12η Μαρτίου, 2021 θα έχουμε την τραγική επέτειο της καταγραφής του πρώτου θύματος από την πανδημία του covid-19 που μας έχει βασανίσει αλύπητα από τον Μάρτιο του 2020.

Τους τελευταίους 12 μήνες θρηνήσαμε στην Ελλάδα 6,758θύματα εξαιτίας επιβαρύνσεων σε υποκείμενα νοσήματα που επιδεινώθηκαν από τον κορονοιό ενώ στο ίδιο χρονικό διάστημα πέθαναν περισσότεροι από 120,000 Έλληνες από διάφορες αιτίες.

Στους 12 τελευταίους μήνες διεθνώς έχασαν τη ζωή τους από επιπλοκές του covid-19 περίπου 2,560,000 συνάνθρωποί μας ενώ πέθαναν, όπως σχεδόν κάθε χρόνο, περισσότερα από 56,000,000 άτομα .

Τελικά τον τελευταίο χρόνο ζούμε «ενδιαφέρουσες» εποχές στην Ελλάδα και διεθνώς:

Διαπιστώνεται ότι γονάτισαν οι Εθνικές και η Παγκόσμια Οικονομία εξαιτίας των απαγορεύσεων που εφαρμόστηκαν για να αναχαιτισθεί η πανδημία,

Ακυρώθηκαν και αναβλήθηκαν τεράστιοι αριθμοί απαραίτητων χειρουργικών επεμβάσεων καθώς τα ΕΣΥ σε κάθε χώρα λύγισαν από την πίεση της ανάγκης διαχείρισης ασθενών με κορονοιό,

Δεν έγιναν οι απαραίτητες θεραπείες σε ήδη πάσχοντα από σοβαρά νοσήματα (καρκίνους, καρδιοπάθειες, κλπ.)

Δεν έγιναν και μυριάδες των απαραίτητων διαγνωστικών τεστ.

Τους τελευταίους 12 μήνες στην Ελλάδα όπως και διεθνώς:

Ανεστάλη η πρόσωπο-με-πρόσωπο παροχή Εκπαίδευσης σε όλα τα επίπεδα,

Έκλεισαν λιανεμπόριο, γραφεία επιχειρήσεων και εργοστάσια,

Έκλεισαν και οι χώροι λατρείας όλων των θρησκειών,

Έκλεισαν θέατρα, σινεμά, γήπεδα, νυχτερινά κέντρα, κομμωτήρια, κουρεία, γυμναστήρια,

Έκλεισαν οι επιχειρήσεις εστίασης και ξενοδοχεία υποδοχής,

Απαγορεύθηκα οι κοινωνικές επαφές και η ελεύθερη διακίνηση ατόμων και οικογενειών,

Τέθηκαν σε διαθεσιμότητα και υποχρεώθηκαν σε «εργασία από το σπίτι» εκατοντάδες εκατομμύρια εργαζόμενοι.

Εδώ και μερικές εβδομάδες μιλάμε για εμβόλια που θα μας σώσουν, κάποιοι κάνουν λόγο για λαθεμένες στρατηγικές διαχείρισης της κρίσης στις περισσότερες χώρες της Δύσης και μερικοί κάνουν λόγο πλέον για μια πρωτόγνωρη μορφή «Υγειονομικού» Εθνικισμού…

Τις επιπτώσεις στα οικονομικά ατόμων και οικογενειών, επιχειρήσεων και Κρατών και μαζί τις επιπτώσεις στα γενικότερα θέματα οργανικής και στα θέματα ψυχικής υγείας που θα βιώσουμε στην Ελλάδα και διεθνώς κανείς δεν τολμά να κάνει κάποιες προβλέψεις.

Τελικά ζούμε σε πολύ «ενδιαφέρουσες» εποχές και κανείς δεν προσδιόρισε «πόθεν η ευχή»…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Ελπίζω οι φίλες και φίλοι του blog να αντιληφθούν ότι επέλεξα να παρουσιάσω στο σημερινό, καθιερωμένο εβδομαδιαίο άρθρο μου στην φιλόξενη για μένα ελληνική «μπλογκόσφαιρα» (αποφεύγω, ως γνωστόν, Τηλεόραση και Ραδιόφωνο) αντικειμενικά το θέμα του «ερωτικού πάθους».

Αφορμή μου έδωσε το γεγονός ότι αυτές τις ημέρες αποκαλύπτονται ξαφνικά και καθημερινά ιστορίες βιασμών και αχαλίνωτου ερωτισμού επωνύμων που υπέρ-καλύπτονται από τα ελληνικά ΜΜΕ (Μέσα Μαζικού Εκμαυλισμού).

Αναφέρθηκα στο θέμα στο προηγούμενο άρθρο μου που φιλοξενήθηκε εδώ με τον προφανώς Αριστοφανικά ειρωνικό τίτλο: «Τα κλειδιά του Μάκη και ο Φανοστάτης της ΔΕΗ»

Δεν υπήρξε, ίσως, εποχή ούτε και ανθρώπινο κοινωνικό σύστημα, όπου τα θέματα που σχετίζονται με τη σεξουαλική συμπεριφορά ατόμων και ομάδων να μην είχαν μια ξέχωρα σημαντική θέση μέσα στα ποικίλα άλλα θέματα ψυχοκοινωνικού προβληματισμού.

Στις δυτικές κοινωνίες, σημαντική υπήρξε η επίδραση της Βικτωριανής ηθικής του «διπλού στάνταρτ», που ξεκίνησε από την Αγγλία και την πουριτανή βασίλισσά της Βικτωρία (η οποία λέγεται ότι, έχοντας η ίδια προβλήματα, ανάγκασε τους πάντες να …αποστραφούν το σεξ) και επεκτάθηκε σε όλα τα κοινωνικά συστήματα.

Όπως και αν το δει κανείς το όλο θέμα της ανθρώπινης σεξουαλικότητας, παραμένει αναμφισβήτητη η πραγματικότητα ότι αποτελεί μία κραυγαλέα αντινομία, μια τρανταχτή όσο και αξιοπερίεργη αντίθεση ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία. Συγκεκριμένα, η σεξουαλική επιθυμία, ως φυσιολογική λειτουργία, είναι η πρώτη που αδρανοποιείται, αμέσως μόλις παρουσιαστεί στον οργανισμό μια κάποια έστω ασήμαντη οργανική ή ψυχοκοινωνική διαταραχή (ένας πονοκέφαλος, λίγος πυρετός, ένα συνάχι και, φυσικά, μια μεγάλη σύγχυση ή κάποια ψυχική δυσφορία - άμεσα μειώνουν τη σεξουαλική μας επιθυμία). Και όμως, στο όνομα αυτής της επιθυμίας, της αδήριτης πραγματικότητας του ‘σεξουαλικού πάθους’ έχουν γίνει και συνεχίζονται να γίνονται (με καθημερινή συχνότητα, όπως μας πληροφορούν οι αστυνομικοί συντάκτες ραδιοτηλεοπτικών σταθμών και εφημερίδων) συμπλοκές, μαχαιρώματα, αιματηρές συγκρούσεις και φονικά τύπου «την σκότωσα επειδή την…αγαπούσα!»

Σε ιστορική ανασκόπηση είναι τεράστια η καταγραφή κάθε είδους επιδόσεων, περιστατικών και επεισοδίων ερωτικού πάθους από επώνυμους και από ανώνυμους, που με το προσωπικό τους δράμα επιβεβαιώνουν την αντινομία που προαναφέρθηκε.

Ξεκινώντας από τον Τρώα πρίγκιπα Πάρι και την ωραία Ελένη της Σπάρτης και τις Βιβλικές μαρτυρίες του τύπου της Σαλώμης φτάνουμε σε ιστορίες καθημερινής επίδοσης μεγάλων και μικρών αστέρων του Χόλυγουντ, οι οποίοι συνεχίζουν να δημιουργούν πηχυαίους τίτλους και ‘γαργαλιστικά ρεπορτάζ’ με τις κάθε είδους εμπλοκές τους σεξουαλικού πάθους και παράφορων ερωτικών επιδόσεων.

Η ψυχαναλυτική θεωρία προώθησε τη θεωρητική υπόθεση ότι ο άνθρωπος γεννιέται με ολάκερη την ψυχοσεξουαλική του ενέργεια, με όλα του τα αποθέματα συγκεντρωμένα στο λίμπιντο (libido), το οποίο και διαφέρει από άτομο σε άτομο, αλλά και ανάμεσα στα δύο φύλα.

Αν και δεν έχει ακόμη εντοπιστεί το ‘γιατί’ κάποιων συγκεκριμένων γονιδίων, που μεταφέρουν το κληρονομικό ‘μήνυμα’ της ποιοτικής και ποσοτικής οντότητας και έντασης του λίμπιντο στον καθένα μας, είναι τεκμηριωμένο το γεγονός ότι όπως ανάμεσα στα διάφορα άτομα υπάρχουν τα δεδομένα των σωματικών διαφορών (όπως υπάρχουν ψηλοί και κοντοί, ευτραφείς και αδύνατες) έτσι μπορούμε να διακρίνουμε εύκολα τα ερωτικά έντονα από τα ερωτικά υποτονικά άτομα, και θα μπορούσαμε να το κάνουμε αν δεν μας σταματούσαν τα κάθε είδους ταμπού εντυπωσιακών μύθων και φοβερής παραπληροφόρησης.

Μπορεί η Αφροδίτη της Μήλου να γοήτευσε, να ερέθισε, να συγκίνησε και να συγκινεί μυριάδες αγοριών, ανδρών, αλλά και γυναικών, αλλά όπως μας πληροφορεί η ιστορία και η Κλεοπάτρα, βασίλισσα της Αιγύπτου, δεν αρκέστηκε να γοητέψει και να τυλίξει στο ερωτικό πάθος τον Ιούλιο Καίσαρα και τον Μάρκο Αντώνιο, και λέγεται ότι εκτόνωνε συχνά το ερωτικό της πάθος σε συνευρέσεις με μέλη της Ρωμαϊκής στρατιωτικής αποστολής στην Αίγυπτο.

Το ερωτικό πάθος υπήρξε αντικείμενο προβληματισμού της Αθηναϊκής ομήγυρης του Σωκράτη, του Πλάτωνα και του Αλκιβιάδη, και όπως αναφέρεται ιστορικά πολλών αυτοκρατόρων της Ρώμης και της Κωνσταντινούπολης.

Υπάρχουν συμπεριφοριστές ψυχολόγοι (behaviorists), οι οποίοι διατείνονται ότι η σεξουαλική μας δραστηριότητα, η επιθυμία, που σε αρκετούς και αρκετές εξελίσσεται σε ‘αχαλίνωτο πάθος’, σαν κάθε άλλη οργανική και ψυχοκοινωνική μας λειτουργία, υπόκειται στις διαδικασίες και τις αρχές της μάθησης! Με άλλα λόγια, το άτομο μαθαίνει να έχει σεξουαλική ζωή και οι επιδόσεις του στον έρωτα, ακόμα και το παράφορο ερωτικό πάθος, δεν είναι κάτι τι με το οποίο γεννιέται, αλλά κάτι που μαθαίνει, μια διάσταση του εαυτού του που την αποκτά με τις εμπειρίες του καθώς διαμορφώνει μέσα από αποδεκτά (ή μέσα από απαγορευμένα) συστήματα και μεθόδους τον τρόπο εκτόνωσης των σεξουαλικών του επιθυμιών.

Σύμφωνα, λοιπόν, με τους συμπεριφοριστές ψυχολόγους ακόμα και οι περιπτώσεις ερωτικού πάθους που αποτέλεσαν σημεία αναφοράς στην ανθρώπινη ιστορία αλλά και εκατομμύρια άλλων περιστατικών που απλά περνούν ανώνυμα στην καθημερινότητα της πολυτάραχης εποχής μας, είναι απλά και μόνο περιπτώσεις... μάθησης!

Τα πράγματα, όμως, πιστεύουν πολλοί κοινωνιολόγοι και ψυχολόγοι, όπως και τόσα και τόσα άλλα θέματα της ατομικής και συλλογικής ανθρώπινης συμπεριφοράς, δεν είναι ούτε τόσο απλά, ούτε αποκλειστικά και μόνο υπόθεση μάθησης!

Υπάρχουν περιπτώσεις, όπου το ερωτικό πάθος αποτελεί απόληξη κάποιων ψυχικών τραυμάτων και βιωμάτων, που ενώ λειτουργούν ως αιτιολογικό υπόβαθρο ερωτικού πάθους ενδέχεται να μην συνειδητοποιούνται από το άτομο. Με άλλα λόγια, το άτομο πιστεύει ότι δεν αντιμετωπίζει σεξουαλικό πρόβλημα, έστω και όταν η συμπεριφορά του το επιβεβαιώνει για κάθε αντικειμενικό παρατηρητή, ακριβώς επειδή οι μηχανισμοί άμυνας του “εγώ” του, του αποκλείουν πιθανότητα συνειδητοποίησης του ερωτικού του πάθους...

Ο πατέρας της ψυχανάλυσης, Sigmund Freud, συνέβαλε στη δημιουργία ενός μύθου που αμφισβητήθηκε έντονα, όταν επέμενε ότι οι γυναίκες έχουν ‘σωστό’ οργασμό μόνον όταν αυτός είναι κολπικός οργασμός και ότι κάθε άλλο είδος οργασμού τις μετέβαλλε αυτόματα σε... αδικημένα πρόσωπα! Για πολλές δεκαετίες μυριάδες γυναικών υπέστησαν το μαρτύριο της αυτό-αμφισβήτησης, αναγκάστηκαν να ‘προσποιηθούν’ ότι έχουν οργασμούς όταν δεν έχουν και οδήγησαν και τους ερωτικούς τους παρτενέρ (συντρόφους ή συζύγους) σε ψυχολογικό προβληματισμό με το πραγματικό ή φανταστικό ‘ερωτικό πάθος’ τους που παρουσιαζόταν... ακόρεστο!

Σύγχρονες σχετικές έρευνες έχουν απολήξει στο συμπέρασμα ότι σπάνια το ερωτικό πάθος έχει σαν βάση κάποια εμφανή ενδοκρινολογική διαταραχή (αν και συχνά κάποιες διακυμάνσεις στα οιστρογόνα και ανδρογόνα έχουν αντίκτυπο στη σεξουαλική συμπεριφορά του ατόμου).

Στις περισσότερες κλινικές περιπτώσεις έντονου και αχαλίνωτου ερωτικού πάθους σε άνδρες και γυναίκες το αιτιολογικό υπόβαθρο φαίνεται να είναι πολύ συχνότερα ψυχολογικό! Μετά από τον έντονο σεξουαλισμό της σύγχρονης απελευθέρωσής μας από τα χθεσινά σεξουαλικά ταμπού της εποχής μας, ίσως έλθει τελικά και κάπου καλύτερη κατανόηση των περιπτώσεων του αχαλίνωτου σεξουαλικού και ερωτικού πάθους και έμμεσα και κάποια μείωση των επεισοδίων πάθους...

Εάν ψάχνετε κάποια ‘συνταγή’ για την αποτροπή της γέννησης και υιοθέτησης ερωτικού πάθους, η συμβουλή είναι να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να κατανοήσουν όλες τις πτυχές της ανθρώπινης σεξουαλικότητας, ακριβώς επειδή η άγνοια πάνω στα θέματα του σεξ είναι γενεσιουργός αιτία προβλημάτων, ενώ η υπεύθυνη και χρονολογικά ορθά παρεχόμενη ενημέρωση όχι μόνο δεν έβλαψε ποτέ κανέναν αλλά, σχεδόν κατά κανόνα, όταν γίνεται σωστά και υπεύθυνα πάντα παράγει θετικά αποτελέσματα.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Και ξαφνικά, έτσι στα καλά καθούμενα, ήρθαν στο επίκεντρο της επικαιρότητας των Ελλήνων συζητήσεις για σεξουαλικές παρενοχλήσεις, βιασμούς και σαδιστικές σεξουαλικές συμπεριφορές επωνύμων καλλιτεχνών και αθλητικών παραγόντων-προπονητών!...
Η αρχή, για να είμαι συνεπής με τα δεδομένα, έγινε εκτός Ελλάδος. Εμείς, όπως είναι συνηθισμένο, ακολουθήσαμε…
Πριν, όμως, βρεθεί κάποιος ή κάποια να με «κακίσει» θα το καταθέσω βροντόφωνα:
Είμαι με το μέρος των σεξουαλικά κακοποιημένων γυναικών και είμαι ενάντια σε όλους εκείνους τους «επώνυμους» και τους «ανώνυμους» οι οποίοι αντί να αναζητήσουν τη βοήθεια ψυχολόγων και ψυχιάτρων ίσως και φαρμακευτική αγωγή για να ελέγξουν τα «σεξουαλικά» τους πάθη οι «επώνυμοι» εκμεταλλεύονται το κάλυμμα θέσεων εξουσίας και οι «ανώνυμοι» δρώντας ενδοοικογενειακά το κλασικό «τα εν οίκω μη εν δήμω…»
Δεν με βρίσκει αντίθετο η δημοσιοποίηση εγκληματικών ενεργειών έστω μετά από πολλά χρόνια αλλά με προβληματίζει αυτό που διεθνώς και φυσικά και στην Πατρίδα μας, χαρακτηρίζουμε ως «χρονική συγκυρία», στα αγγλικά TIMING…
Και μέσα στην καθημερινή, έντονη τρόμο-λαγνεία των ΜΜΕ (Μέσων Μαζικού Εκμαυλισμού) με αναφορές αριθμών κρουσμάτων, δια-σωληνωμένων, θανάτων, και ποσοστών πολιτών που εμβολιάζονται ήρθε ΞΑΦΝΙΚΑ στο επίκεντρο της προσοχής του φιλοθεάμονος κοινού στην Ελλάδα όπως διεθνώς το θέμα σεξουαλικών κακοποιήσεων που έγιναν πριν πολλά χρόνια…
Ελπίζω το θέμα να μην γίνει αντικείμενο κατάχρησης από ΜΜΕ υποβαθμίζοντας την πραγματικότητα που βιώνουμε με το απίστευτα καταστροφικό οικονομικά, ψυχολογικά, κοινωνικά και πολιτισμικά δράμα της πανδημίας που μαστίζει ολάκερη την ανθρωπότητα και, φυσικά, και εμάς τους Έλληνες…

Γινόμαστε μάρτυρες εδώ και πολλούς μήνες της ανυπαρξίας συντονισμένων ενεργειών στην περιβόητη Ευρωπαϊκή Ένωση των 27 και σε άλλες περιοχές της Δύσης.
Τώρα τελευταία παρακολουθούμε και τις απροσδόκητες διαμάχες, ιδιαίτερα της Γερμανίας και των Βρυξελλών για τα αποθέματα και τους ρυθμούς παραγωγής και διανομής εμβολίων και την υφέρπουσα ανταγωνιστικότητα των γιγάντων της Φαρμακοβιομηχανίας…
Είχαμε φτάσει οι Έλληνες στο ζενίθ διαπιστώνοντας ότι συζητούσαμε σε καθημερινή βάση από τον Μάη του 2010 «το δυσθεώρητο ύψος» των επιτοκίων, των spreads και των cds, που μας μετάλλαξαν σε πολίτες με ντοκτορά στα οικονομικά!
Και μετά πέφταμε ομαδικά στο ναδίρ όταν θυμόμασταν τον Dr Dominique Strauss-Kahn του ΔΝΤ που είχε πει, στο κρυμμένο από τα μάτια και τα αυτιά των Ελλήνων βίντεο, ότι «Οι Έλληνες είναι βουτηγμένοι σε βαθιά σκατά», πριν βέβαια βουλιάξουν και απαξιώσουν δραματικά τον ίδιο σε ακόμη πιο βαθύ βόθρο τα σεξουαλικά «χούγια» του …
Προσπαθώ αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ πόσοι Υπουργοί και πόσες πολυεθνικές εταιρείες είχαν εμπλοκή στην υπόθεση του Γερμανικού υποβρυχίου που «έγερνε»...

Καθώς περιμένουμε την άφιξη των Γαλλικά πολεμικών αεροσκαφών τύπου Rafale (μας επισκέφθηκε προχτές περιχαρής και η Γαλλίδα Υπουργός Άμυνας) και ήδη «ψήνεται» το θέμα με τις φρεγάτες του Πολεμικού Ναυτικού…
Άδεια βλέπουμε σε καθημερινή βάση τη Βουλή των Ελλήνων (τώρα λόγω covid-19 ενώ παλιότερα λόγω «απουσιών») και τις τηλεοπτικές Υπουργικές συνεδριάσεις να γίνονται με τόσο «κρύο και άχαρο τρόπο» όπως τα σχολικά μαθήματα των παιδιών μας στο Webex…
Δέκα χρόνια πέρασαν από την ιστορική ανακοίνωση του τότε Πρωθυπουργού κ Γεωργίου Παπανδρέου για την ΑΝΑΓΚΑΙΑ προσφυγή στο ΔΝΤ και την έλευσης της Τρόικα αλλά μέχρι σήμερα δεν μάθαμε ακριβώς οι Έλληνες «το πώς και γιατί» δημιουργήθηκε το αβάσταχτο και αποδεδειγμένα δραματικό χρέος που μας γονάτισε ούτε ξέρουμε πότε θα τελειώσει…
Και ενώ με την αύξηση Τουριστών είχαμε αρχίσει να αναπνέουμε μας ήρθε η πανδημία covid-19 η οποία έχει μέχρι τώρα 5,796 θύματα σχετιζόμενα με τον κορονοϊό, αλλά κυριολεκτικά και αναμφισβήτητα μας ρημάζει οικονομικά, ψυχό-κοινωνικά, πολιτισμικά…
Μετά από όλα τα παραπάνω επιστρέφω στον τίτλο της σημερινής μου παρέμβασης και καλώ την προσοχή σας στην κλασική στρατηγική τακτική «παραπληροφόρησης και παραπλάνησης της Κοινής Γνώμης» στρέφοντας τους προβολείς της «επικαιρότητας» και συνεπώς την προσοχή της σε κάποιο «γαργαλιστικό» θέμα…
Θα σας διηγηθώ το ανέκδοτο που ίσως κάποιοι να το έχετε ακούσει κιόλας αλλά επέλεξα σήμερα να το χρησιμοποιήσω στο άρθρο μου κρίνοντας ότι θα βοηθήσει να κατανοήσουμε την τρέχουσα δραματική οικονομικά, κοινωνιολογικά, πολιτικά, ψυχολογικά και ηθικά κατάσταση της Ελλάδας και των Ελλήνων.
Εσείς, φυσικά, φίλες και φίλοι αναγνώστες θα κρίνετε εάν ήταν σωστή ή λαθεμένη η επιλογή μου…

Το ανέκδοτο αναφέρεται σε έναν διαβάτη ο οποίος μόλις έχει φύγει από την παρακείμενη ταβέρνα και πλησιάζοντας τον φανοστάτη της ΔΕΗ στο δρόμο βλέπει πεσμένα στα τέσσερα τρία άτομα να ψάχνουν σπιθαμή προς σπιθαμή ένα κύκλο 12-15 μέτρων που φωτίζεται από τον φανοστάτη του σκοτεινού δρόμου…
Τους παρακολουθεί για λίγα λεπτά, συνειδητοποιεί ότι μάλλον είναι μεθυσμένοι, σπάει τη σιωπή του με ασυγκράτητη την περιέργειά του και τους ρωτά:
----Ρε παιδιά τι ψάχνετε τόση ώρα;
----Τα κλειδιά του Μάκη του απαντούν ομόφωνα!
----Μα αφού δεν τα βρίσκετε τόση ώρα που ψάχνετε γιατί συνεχίζετε;
----Καλά τι φίλοι θα ήμασταν εάν σταματούσαμε, του απαντούν ομόφωνα και οι 3!
----Ναι ρε παιδιά, συνεχίζει ο περαστικός διαβάτης, αλλά τον έχετε ρωτήσει τον Μάκη πού ακριβώς τα έχασε γιατί κάτω από τον φανοστάτη όπως το βλέπω εγώ τόση ώρα κλειδιά ΔΕΝ υπάρχουν!
---- Ο Μάκης τα έχασε καμιά τριανταριά μέτρα παρακάτω, του απαντούν πάλι ομόφωνα…
----Ρε σεις δεν πάτε καλά! Τα έχασε ο Μάκης 30 μέτρα παρακάτω και εσείς τα ψάχνετε εδώ;
----Καλά πλάκα έχεις ρε μεγάλε, απαντά η τριάδα των φίλων ερευνητών, αφού εδώ ρίχνει το φως ο φανοστάτης της ΔΕΗ, πού θέλεις να τα ψάξουμε στο…Σκοτάδι;

Πολιτικοί Άρχοντες εγχώριοι και Ευρωπαίοι αντιμετωπίζουν την Λαϊκή οδύνη με ωραία επικοινωνιακά» παιχνίδια για τις οργανωτικές ικανότητες και τις στρατηγικές Διαχείρισης Κρίσεων της περιώνυμης Ευρωπαϊκής Ένωσης με ανακοινώσεις και ευφυολογήματα…
Εδώ και χρόνια για αμέτρητα εγχώρια πολιτικά και οικονομικά σκάνδαλα ακούμε εμείς και τα παιδιά μας, τώρα πια και τα εγγόνια μας, ότι «θα χυθεί άπλετο φως, θα λάμψει η αλήθεια και το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκαλο»…
Όπως όλοι γνωρίζουμε τα χρόνια περνάνε και εμείς ακόμη…περιμένουμε!..
Αρχίζω και ψυχανεμίζομαι ότι το ελληνοπρεπές στυλ πολιτικών υποσχέσεων για «φως, αλήθεια και μαχαίρι στο κόκκαλο» το βρήκαν πρακτικό και αποτελεσματικό και πολλοί «σημαντικοί» και «άγνωστοι» πολιτικοί άλλων χωρών οπότε κλείνοντας καταθέτω με ειρωνική αλλά ΟΧΙ κακοπροαίρετη διάθεση:
τον ειλικρινή μου φόβο ότι στο εγγύς μέλλον για τη μεγάλη, σκανδαλωδώς καταστροφική ΔΙΕΘΝΗ πανδημία, ολάκερη η ανθρωπότητα θα ακούσει τα γνωστά «παραμύθια»...




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος


    Αρχίζει επίσημα απόψε, 5 Αυγούστου 2016, η 31η Ολυμπιάδα που θα μείνει στην ιστορία, όπως συνηθίζεται, ως «Ολυμπιάδα του Ρίο» (της πρωτεύουσας της Βραζιλίας που τους φιλοξενεί).
   
      Είναι η ΠΡΩΤΗ φορά στην ιστορία των Ολυμπιακών αγώνων που διεξάγονται σε πόλη της Νότια Αμερικανική Ηπείρου…
   
     Ήδη ξεκίνησαν προκριματικοί σε κάποια αγωνίσματα αλλά το επίσημο χρονοδιάγραμμα ορίστηκε από την 5η έως την 21η Αυγούστου. 
  
       Συμμετέχουν στην 31η Ολυμπιάδα 11,239 αθλητές και αθλήτριες από 207 χώρες…
 
       Ήδη υπήρξαν πολύ σοβαρά προβλήματα (πέρα από τον αποκλεισμό Ρώσων αθλητών και αθλητριών) που σχετίζονται με θέματα υγείας και ασφάλειας, στέγασης και φιλοξενίας των συμμετεχόντων σε μια χώρα που αντιμετωπίζει πολύ σοβαρά οικονομικά προβλήματα, πολιτική και κοινωνική αστάθεια, ψηλούς δείκτες εγκληματικότητας και την απειλή του ιού ΖΙΚΑ που μεταφέρεται από τα κουνούπια.
 
       Εάν σταθούμε στα ιστορικά δεδομένα που αναδεικνύουν το «περίεργο» φαινόμενο ότι σε όποια πόλη του πλανήτη έγιναν Ολυμπιακοί αγώνες ακολούθησαν σοβαρά «οικονομικά» προβλήματα εύλογα αναρωτιέται κανείς γιατί φέτος το Ρίο της οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά δοκιμαζόμενης Βραζιλίας;

       Ανέκαθεν υπήρχαν και συνεχίζουν να υπάρχουν και εκείνοι (ανάμεσά τους και ο υπογράφων) που μονίμως και ΒΡΟΝΤΟΦΩΝΑ αμφισβητούσαμε τις επιλογές της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (όπως βέβαια και εκείνες της FIFA) και πάντα, μεταξύ αστείου και σοβαρού, όσοι είμαστε Έλληνες επικαλούμαστε την κινηματογραφική σκηνή όταν ρωτά ο Κούρκουλος: 

«είναι ανάγκη να χτυπηθούμε;»
 

και παίρνει την απάντηση από τον Καλογήρου:
 

«…πολλά τα λεφτά Άρη…»
 

https://www.youtube.com/watch?v=GKe8S7beC6s

     Πάντα ήταν, είναι και σίγουρα θα είναι «πολλά τα λεφτά» που συνδέονται με τέτοιες διοργανώσεις και παράλληλα πολλά τα ερωτηματικά, θεμιτά και μη, από όσους αντικειμενικά δεν συμφωνούν με κάποιες τελικές επιλογές ή συνδέονται με χώρες που απογοητεύθηκαν επειδή «έχασαν…» την επιλογή.

    Για ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ και ΔΟΕ, θα σημειώσω σήμερα με έντονη την διαχρονική μου πίκρα τα παρακάτω καθώς πολλά «ερωτηματικά» αιωρούνται εδώ και πολλά χρόνια: 

     Οι σύγχρονοι ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ αγώνες αναβίωσαν το 1896 στην Αθήνα για να τιμηθεί η γενέτειρά τους Ελλάδα.
 

     Έκτοτε επαναλαμβάνονται κάθε 4 χρόνια σε μια άλλη χώρα της γης (και επέστρεψαν με μυθικό κόστος στην Αθήνα το 2004…)
 

«Αρχαίο πνεύμα, αθάνατο, αγνέ πατέρα, του ωραίου του μεγάλου και του αληθινού…» :
 

     Γιατί δεν αποφάσισε ΠΟΤΕ η ΔΟΕ να καθιερώσει την Ολυμπία ως μόνιμη έδρα τους, κτίζοντας τις πλέον σύγχρονες εγκαταστάσεις (δεν μιλώ για τους χειμερινούς Ολυμπιακούς τους οποίους, βέβαια, ΔΕΝ είχαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι) και να τις ανακαινίζει κάθε φορά που χρειάζεται με ελάχιστο κόστος;
 

     «Πολλά τα λεφτά…» κάθε φορά που επιλέγεται μια χώρα και μια πόλη για τη διενέργεια των Ολυμπιακών αγώνων….
 

     Οι περισσότερες χώρες και πόλεις που φιλοξένησαν Ολυμπιακούς ακόμη ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ τα σπασμένα…
 

     ΣΙΓΟΥΡΑ μερικές χιλιάδες αθλητές και αρκετές δεκάδες χιλιάδες επισκέπτες-φίλαθλοι γνωρίζουν μια άλλη χώρα, μια άλλη πόλη…
 

     Αλλά είναι αυτό ακαταμάχητο τεκμήριο, είναι αποστομωτικό το συγκεκριμένο επιχείρημα για τα…ΕΞΟΔΑ, για τα δισεκατομμύρια που κάθε φορά ξοδεύονται;
 

     Πίστευα, πιστεύω και θα πιστεύω, το έγραψα και το είπα εντός και εκτός Ελλάδος, οι θερινοί ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ αγώνες ΠΡΕΠΕΙ να γίνονται μονίμως στην Ολυμπία…
 

    Αλλά ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΠΟΤΕ να αποφασίσει κάτι τέτοιο η ΔΟΕ…

     Είναι «…πολλά τα λεφτά» φίλες και φίλοι αναγνώστες… 
Αποχαιρετώντας σήμερα τον ξανθό ηλιοκαμμένο έφηβο Ιούλιο,τον ωραιότερο μήνα της ωραιότερης εποχής του έτους,κάνω flash back στις παιδικές και πρώτες εφηβικές μου καταγραφές. 
Η εναλλαγή των εικόνων μεγάλη (που σκέπτομαι με οίκτο ότι οι άτυχοι βόρειοι εταίροι μας δεν ζουν ούτε σε μια ζωή). 

Λήψεις καταμεσήμερου... 
Χρώματα, αρώματα και ήχοι ....θερισμένα χωράφια κείτονται χρυσόξανθα στην μεσημεριάτικη αχλή, υπό τον ατελέσφορο ήχο των τζιτζικιών,η επιστροφή από το μπάνιο κάτω από τον καυτό,(ακίνδυνο τότε) ήλιο ... το ντουζ με το λάστιχο στην αυλή, η τελετουργία του στρωσίματος του τραπεζιού στην βεράντα, η μυρωδιά των αχνιστών ξεφουρνισμένων γεμιστών, της μελιτζανοσαλάτας και του ακολουθούντος φρεσκοκομμένου καρπουζιού.

Και μετά η υποχρεωτική από τους γονείς σιέστα, παρ' όλη την δική μας σθεναρή αντίσταση,ο απογευματινός ελληνικός καφές στις αυλές της γειτονιάς, να σμίγει με την οσμή του φρεσκοποτισμένου βασιλικού και του γλυκού του κουταλιού (βανίλια υποβρύχιο,αλλά και κεράσι η σύκο, κατά προτίμηση) ...
Κάποιες φορές δε,η ύστατη των απολαύσεων,παγωτό ξυλάκι η πύραυλος, από το παντοπωλείο της γειτονιάς, ανάλογα με το χαρτζιλίκι μας...
Μετά οι ατέλειωτες ώρες παιχνιδιού που άρχιζε το σούρουπο και έφθανε μέχρι τα μεσάνυχτα στις γειτονιές...όλα αυτά ντυμένα με τις νότες του Σταύρου (Κουγιουμτζή),τους στίχους του Λευτέρη (Παπαδόπουλου) και την φωνή του Μανώλη (Μητσιά) της Δήμητρας (Γαλάνη) η της Χαρούλας...

Κορυφαία όμως στιγμή αυτής της σχολής ήταν το ξενοδοχείο "τ´άστρα" όπως το ονομάζαμε. Τα ράντζα εκστρατείας( έτσι λεγόταν,τα πτυσσόμενα κρεββάτια με τον μεταλλικό σκελετό και το καραβόπανο) στηνότανε στις βεράντες η στις αυλές, και ξαπλώναμε εκεί έξω, υπό το σκούξιμο των βατραχιών και το τσιτσίρισμα των τζιτζικιών, κάτω απο τα άστρα για να κοιμηθούμε τάχα,θέλοντας να συνεχίσουμε ουσιαστικά την ατέλειωτη καλοκαιρινή μέρα,ακούγοντας τραγούδια από τα κασετόφωνα και συνομιλώντας με τους φίλους της απέναντι αυλής...ελπίζοντας ενίοτε και σ´ένα πέρασμα του καλοκαιρινού φλερτ, μιας και μόλις είχαν αρχίσει να αχνοφαίνονται τα πρώτα σκιρτήματα.

Αυτά μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, με γέλια και τιτιβίσματα, ώσπου οι γονείς δυσφορούντες έως αγριωποί, από τα αλλεπάλληλα καλέσματα έρχονταν να μας συμμαζέψουν μέσα για να μπορέσουν να κοιμηθούν κι "αυτοί" κι "εμείς"...

Καλοκαίρι...άλλοι καιροί...τους ανακαλώ κοιμώμενη στην βεράντα τα βράδυα κάτω απο τ´άστρα, τούτες τις τελευταίες καυτές μέρες του Ιούλη....


Ήταν σπεσιαλίστρια στα ντολμαδάκια, η μάννα μας η Μεταξία. Και κάθε που πλησιάζαμε στα τέλη του Απρίλη, οπότε άρχιζαν να βγαίνουν τα τρυφερά αμπελόφυλλα από την κληματαριά του σπιτιού, η κυρά-Μεταξία είχε την τιμητική της, καθώς τα ντολμαδάκια έδιναν και έπαιρναν στην κουζίνα και τραπεζαρία μαζί της μονοκατοικίας, κάπου στο κέντρο της πόλης, πίσω από τη Νομαρχία.

Ήταν εκπληκτική η ταχύτητα με την οποία διάλεγε ένα-ένα τα αμπελόφυλλα η μάνα, έκοβε το κοτσανάκι τους, τα ξέπλενε καλά, τα βουτούσε στο καυτό νερό για ένα-δύο λεπτά ώστε να μαλακώσουν, αν είχαμε φτάσει στον Ιούνιο κι άρχιζαν να σκληραίνουν. Και τέλος τα τύλιγε με μοναδική μαεστρία, διπλώνοντάς τα προσεκτικά, ώστε να μη σχιστούν αλλά και να έχουν όλα  ομοιόμορφο σχήμα.
Σχεδόν δύο φορές την εβδομάδα, από τα τέλη Απριλίου μέχρι τα μέσα Ιουνίου, επαναλαμβάνονταν αυτή η ιεροτελεστία, μια και το μεσημεριανό φαγητό ήταν ντολμαδάκια «ορφανά», δηλαδή μόνο με ρύζι, καθώς το κρέας έμπαινε στο σπιτικό μας μόνο κάθε Κυριακή και γιορτή. Και όταν ο τέντζερης, αλλά χωρίς το καπάκι, τοποθετούνταν στη φωτιά γεμάτος μέχρι επάνω με τους λαχταριστούς μικρούς ντολμάδες να τους συγκρατεί ένα αναποδογυρισμένο πιάτο, τότε όλο το σπίτι μοσχομύριζε από την αρωματική τους γέμιση που την έδιναν τα φρέσκα από την αυλή μας κρεμμυδάκια, το ελαιόλαδο, ο μαϊντανός, ο άνηθος, ο δυόσμος, όλα ψιλοκομμένα.
Oι μουσαφιραίοι, που συχνά-πυκνά ερχότανε να τους φιλέψουμε στο σπίτι, όταν γεύονταν τα πεντανόστιμα ντολμαδάκια της μάνας, τη ρωτούσαν και την ξαναρωτούσαν για το μυστικό της επιτυχίας της. Κι εκείνη τότε, είχε πάντα έτοιμη την απάντηση:
-«Τα καλά ντολμαδάκια, για να είναι νόστιμα και όχι «ξύλα» που μασιούνται δύσκολα, πρέπει να είναι με όσο γίνεται πιο νεαρά και μικρά αμπελόφυλλα, πριν αυτά αρχίσουν και σκληραίνουν. Και φυσικά πάντα φρέσκα και όχι αυτά στη σαλαμούρα που πουλάει ο μπακάλης της γειτονιάς».
Έτσι κι εκείνο το πρωί του Σαββάτου 22 Απριλίου 1967, γιορτή του Λαζάρου, παραμονή της Κυριακής των Βαίων. Η μάννα είχε σκαρφαλώσει από το πρωί στην κληματαριά, που κρατούσε δροσερή όλο το καλοκαίρι την αυλή μας, για να κόψει τα πρώτα τρυφερά αμπελόφυλλα. Βλέπετε, το κλήμα προορίζονταν κυρίως για να δίνει τα αμπελόφυλλα στην κυρά-Μεταξία και δευτερευόντως για τα σταφύλια του. Γιαυτό και ο πατέρας μας, ο κυρ-Χαράλαμπος, δεν την ράντιζε ποτέ, παρά μόνο την κλάδευε προσεκτικά στο τέλος του Χειμώνα, φροντίζοντας αυτό να συμπίπτει τις περισσότερες φορές με τη γιορτή του Άη-Τρύφωνα, του προστάτη των αμπελιών.
Είχε βάλει λοιπόν μπροστά η μάνα κι εκείνη τη μέρα να τυλίγει τα ντολμαδάκια της, με βοηθούς τις δύο αδελφές μου, τη Θεανώ και τη Βάσω. Είναι αλήθεια πως η προετοιμασία εκείνη τη μέρα γίνονταν με βαριά καρδιά.  Ήταν και οι τρεις βλέπετε ψυχοπλακωμένες, καθώς το ράδιο έπαιζε από το πρωί της προηγούμενης μόνο στρατιωτικά εμβατήρια, που διακόπτονταν κάποιες φορές για να μεταδοθούν διαγγέλματα και ανακοινώσεις περί της «επελθούσης εθνοσωτηρίου επαναστάσεως». Την ίδια ώρα που οι φήμες οργίαζαν με τις συλλήψεις, ενώ ο μεγαλύτερος γιός της οικογένειας, που έμενε στη Θεσσαλονίκη, δεν απαντούσε στο τηλέφωνο, έχοντας να δώσει πάνω από ένα εικοσιτετράωρο σημεία ζωής.
Ξαφνικά, κι ενώ είχε στρωθεί ο πάτος του τέντζερη με αμπελόφυλλα για να μην κολλήσουν τα ντολμαδάκια, και η μάνα κρατούσε στα χέρια το πρώτο από αυτά που είχε ετοιμάσει,  εμφανίστηκαν μπροστά της δύο κουστουμαρισμένοι άνδρες, δηλώνοντας ότι ήταν  αστυνομικοί της Ασφάλειας Σερρών.
-«Που είναι ο γιός σου»; Ρώτησε τη μάννα ο ένας, που φαίνεται ότι ήταν και ο πιο υψηλόβαθμος.
-«Ο γιός μου μένει εδώ και κοντά ένα χρόνο στη Θεσσαλονίκη», απάντησε εκείνη ψύχραιμα
-«Το ξέρουμε. Πήγε η αστυνομία στο σπίτι του, αλλά είχε φύγει και κρύβεται. Από χτες τον ψάχνουμε. Εσύ θα ξέρεις που βρίσκεται», αντέτεινε ο ασφαλίτης.
-«Και που να ξέρω εγώ η δόλια…..»
-«Τότε, ετοιμάσου να έρθεις για λίγο μέχρι το τμήμα που σε θέλει ο διοικητής να σε ρωτήσει κάτι», πρόσταξε ο δεύτερος αστυνομικός.
-«Περιμένετε λίγο, να τελειώσω τουλάχιστον τα ντολμαδάκια για να φάνε το μεσημέρι ο άντρας και τα κορίτσια μου», παρακάλεσε η κυρά-Μεταξία.
-«Τι ντολμαδάκια και κουραφέξαλα μας λες κυρά μου. Εδώ έγινε επανάσταση, κοσμογονία, με τα αμπελόφυλλα θα ασχολούμαστε….», πέταξε ο πρώτος ασφαλίτης, ο επικεφαλής. Φωνάζοντας παράλληλα με τη στριγκλιά φωνή του: «Ντύσου γρήγορα να φύγουμε».
Μόλις που πρόλαβε να σκουπίσει τα χέρια της η μάνα και να βάλει βιαστικά ένα φόρεμα, ενώ τα δύο κορίτσια παρακολουθούσαν αποσβολωμένα τη σκηνή και με δάκρυα στα μάτια είδαν στη συνέχεια τους αστυνομικούς να παίρνουν, σχεδόν «σηκωτή» τη μητέρα τους, ενώ φυσικά η γέμιση έμεινε αχρησιμοποίητη κι εκείνα τα ντολμαδάκια, που ακόμη τα θυμούνται τα δύο κορίτσια, ποτέ δεν ολοκληρώθηκαν.
Τελικά, εκείνο το «έλα για λίγο στο τμήμα», κράτησε οκτώ ολόκληρους μήνες. Βλέπετε, οι αστυνομικές αρχές των Σερρών, που με βάση το σχέδιο «Προμηθεύς» έπρεπε να διενεργήσουν 296 συλλήψεις στο νομό «επικινδύνων δια την δημοσίαν τάξιν και ασφάλειαν κομμουνιστών», δεν ήθελαν να αναφέρουν στους ανωτέρους τους ότι συλλάβανε μόνο… 295. Κι έτσι, στο μπουντρούμι και η κυρά-Μεταξία.
Και ο επίλογος της μικρής ιστορίας μας: Οι 296 δημοκράτες Σερραίοι, κρατήθηκαν αρχικά τις πρώτες δύο ημέρες του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967 στο Τμήμα Ασφαλείας και τα αστυνομικά τμήματα και στη συνέχεια οι μισοί από αυτούς, μεταφέρθηκαν στην Εμπορική Σχολή, που από διδακτήριο είχε μετατραπεί από τους πραξικοπηματίες σε φυλακή. Ενώ άλλοι οδηγήθηκαν σε μια παλιά καπναποθήκη, καθώς επίσης και στους στρατώνες πεζικού. Κι όλα αυτά μέχρι την Μεγάλη Πέμπτη του 1967. Τη μέρα εκείνη, κι ενώ οι καμπάνες των εκκλησιών χτυπούσαν πένθιμα και στις εκκλησίες ψέλνονταν το «σήμερον κρεμάται επί ξύλου», οι συλληφθέντες Σερραίοι αγωνιστές της Δημοκρατίας σταυρώνονταν και σιδηροδέσμιοι με χειροπέδες, σαν κοινοί εγκληματίες, μεταφέρονταν με στρατιωτικά αυτοκίνητα στο λιμάνι των Ελευθερών Καβάλας, για να φορτωθούν στο αρματαγωγό που στη συνέχεια θα τους μετέφερε στο ξερονήσι της Γυάρου, τον τόπο της εξορίας τους.
Είναι αλήθεια πως εκείνη την ιδιότυπη «παραθέριση», ελάχιστα την έζησε η κυρά-Μεταξία, καθώς λίγο μετά τη μεταφορά στο ακατοίκητο κυκλαδίτικο νησί, της παρουσιάστηκε σοβαρό πρόβλημα υγείας και ακατάσχετη αιμορραγία, με συνέπεια τον περισσότερο χρόνο να νοσηλεύεται κρατούμενη στο νοσοκομείο της Σύρου. Και όταν βαριά άρρωστη, αφέθηκε ελεύθερη, με την πρώτη «αμνηστία» που είχε χορηγήσει ο θίασος των δικτατόρων, είχε πια πάρει την κάτω βόλτα που λίγα χρόνια αργότερα θα της έκοβε το νήμα της ζωής. Παρ’ όλα αυτά, δεν σταμάτησε μέχρι το τέλος να τυλίγει ντολμαδάκια για τα παιδιά και τα εγγόνια της, έστω με αγορασμένα από το παζάρι της Τρίτης αμπελόφυλλα. Καθώς η κληματαριά δεν υπήρχε πλέον, θύμα κι αυτή της τσιμεντοποίησης και της αντιπαροχής των πάντων.

του Γιώργου Σκαμπαρδώνη

Απ’ την αρχή αυτοί οι άνθρωποι επέδειξαν ένα ιδιαίτερο ταλέντο να μην αντιμετωπίζουν κανένα πρόβλημα, αλλά να πετούν συνέχεια την μπάλα στην κερκίδα, να καθυστερούν, να μην επιλύουν τίποτα κι επιπλέον να επινοούν και να κατασκευάζουν θέματα εκεί που δεν υπάρχουν. Σε κάποιο βαθμό το σύνδρομο αυτό είναι κατανοητό, γιατί έχοντας κομμουνιστική κράση, τουλάχιστον η στενή κεντρική κυβερνητική ομάδα, και μαθημένη απ’ το κόμμα να την υπακούουν, αναγκάζεται να κυβερνήσει σε ένα ευρωπαϊκό περιβάλλον με πρωτόκολλα δημοκρατίας, διπλωματίας, διαφάνειας και συσχετισμών, έξω απ’ την κρυψίνοια, τη συνωμοσιολογία και τον μεσσιανισμό. Οπότε ζορίζονται, είναι έξω απ’ τα νερά τους, γίνονται απρόθυμοι, κακόζηλοι και κάθε τόσο φανερά απροσάρμοστοι - όταν τους βγαίνει η βαθύτερη πρόθεση. Είναι σαν να αναγκάζεσαι να συμμετάσχεις σε πρωτάθλημα σκάκι κι εσύ να παίζεις με όρους ταβλιού, γιατί είναι το μόνο που ξέρεις.

Δεν μπορούν. Και μάλλον απεχθάνονται την Ευρώπη, παρά τα όσα λένε, γιατί εντός αυτής δεν μπορούν να κάνουν εκείνα που θα ήθελαν, τα οποία θα ήταν δυνατόν να επιβληθούν μόνο σε μια περίκλειστη, απομονωμένη χώρα, σε μια Αλβανία του Χότζα, χωρίς ελευθερία Τύπου, κόμματα και βασικά δικαιώματα - τουλάχιστον αυτό προκύπτει από συμπεριφορές που υπονοούν βαθύτερα απωθημένα, τα οποία θέλουν να τα κρύψουν αλλά μάλλον δεν το επιτρέπει η ασυγκράτητη χαρά της εξουσίας.

Κάθε τόσο, ενώ σοβούν μέγιστα θέματα, βλέπουμε να εκσφενδονίζονται από υπουργούς πυρότουβλα για άσχετα ζητήματα και να αρχίζει μια κουβέντα εκτός παιδιάς και να λέγονται άλλα αντ’ άλλων. Στο μεταξύ τα προβλήματα επιδεινώνονται, κακοφορμίζουν, οπότε άντε πάλι βγαίνει κανένας Μάρδας να πει στους μισοπνιγμένους πρόσφυγες να επενδύσουν τα πλούτη τους, καμιά Τασία να πει για γεμιστά με κιμά, κανένας ληξιπρόθεσμος Βαρουφάκης να ακκιστεί, κανένας Μπαλαούρας να δώσει το όνομα “Μακεδονία” πεσκέσι στους Σλαβοσκοπιανούς, κανένας άλλος να δηλώσει ότι ως το Πάσχα βγαίνουμε απ’ το μνημόνιο και όλη η Ελλάδα αίφνης θα γίνει Αράχοβα και θα ψήνει τα κυκλοδίωκτα αρνιά του πλούτου. Δεν τους προλαβαίνεις - κάθε έξι ώρες θα βρεθεί και κάποιος να πετάξει έναν τσιμεντόλιθο. Φαίνονται σαν να μην αντιλαμβάνονται πως στους ώμους τους φέρουν την ευθύνη και το βάρος ενός ολόκληρου λαού και καταναλώνονται σε άσχετες μπαλιές, σε κουτοπονηριές ασφαλίτικων μαγνητοφωνήσεων και σε συνοικιακά πείσματα. Ο υφέρπων αντιευρωπαϊσμός αναδύεται από παντού, αλλά και η αδεξιότητα και η εμμονική μη παραδοχή των όρων με τους οποίους παίζεται το παιχνίδι. Δεν μπορούν ακόμα να προσαρμοστούν στους κανόνες και ξέρουν βαθύτερα πως εντός Ευρώπης δεν έχει μέλλον το ιδεολόγημα. Μπορούν να παίξουν και να υπάρξουν μόνο μέσα στη στρούγκα άλλου καθεστώτος, που όμως στην εποχή μας και στα μέρη μας δεν είναι εφικτό. Απ’ τις 9 Νοεμβρίου 1989, άλλωστε, έχει αποδημήσει ο κούρκος.

Περίεργο, δύσκολο να το ερμηνεύσεις - ίσως είναι θέμα γαλουχίας. Θέμα πολύχρονης διαπαιδαγώγησης. Οπότε, κάθε τόσο αναδύονται κυριαρχικά τα παλιά ρεφλέξ: συνωμοσιολογία, κρυψίνοια, παρακρατικές πρακτικές, μεγαλοστομία, συστηματική συγκάλυψη, απέχθεια προς την ελευθεροτυπία και τα μη φίλια κανάλια. Και είναι επίσης περίεργο πώς γίνεται, μετά από όλα αυτά που περάσαμε, να συνεχίζεται το ίδιο βιολί - ίσως γιατί η βαθιά πεποίθηση στην προηγούμενη, απόλυτη αλήθεια της ιδεολογίας, ερήμην της όποιας πραγματικότητας, επανέρχεται ψυχαναγκαστικά. Κι εκφράζεται με αυτό που λέμε: πρόσκαιρη δραπέτευση από μια αβάσταχτη πραγματικότητα, η οποία επιπλέον πρέπει να κυβερνηθεί. Δύσκολο μπλέξιμο.

Και παρά τις όποιες ερμηνείες, μπορεί εκεί να βρίσκεται το όντως πρόβλημα. Στην ιδεολογική-πνευματική δομή της στενής, κλειστής κυβερνητικής ομάδας, η οποία αρνείται να περάσει επίσημα στη σοσιαλδημοκρατία. Να αποδεχθεί τη σοσιαλδημοκρατία και τις ελεύθερες ευρωπαϊκές δομές. Τους επίσημους κανόνες.

Αυτή η άρνηση, αυτός ο διχασμός, γεννάει τα πολλαπλά προβλήματα και τον τραγέλαφο που θέλει να καμαρώνει ως καθυστερημένος αντάρτης εν ου παικτοίς. Από τον Κοντονή μέχρι τον Σκουρλέτη - πρέπει κάθε φορά να φτάνουμε στα έσχατα και τότε μόνο, απρόθυμα και βεβαίως ταπεινωτικά, να πράττουν τα δέοντα, συρόμενοι. Αλλά μέχρι πότε;

Ρωτά ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

     Θυμάμαι, συχνά η ικανότητά μου να «θυμάμαι» αποβαίνει…βασανιστική, αλλά προτιμώ να θυμάμαι παρά σαν… χρυσόψαρο να…ξεχνώ!
       Θυμάμαι την Κυβέρνηση των «εκσυγχρονιστών» του κ Σημίτη η οποία στις αρχές του 1999 με τον σχετικό Νόμο άλλαξε τις δομές Διοίκηση ΟΛΠ και ΟΛΘ σε μια προσπάθεια προετοιμασίας για εκχώρηση των δύο Εθνικών μα Λιμένων σε ντόπια ή ξένα ιδιωτικά συμφέροντα.
       Μετά θυμάμαι τα ζόρια που τράβηξε το 2008 η Κυβέρνηση του κ Καραμανλή και της ΝΔ όταν αποπειράθηκε να εκχωρήσει στην Κινεζική COSCO τον ΟΛΠ με σημαντικό οικονομικό αντάλλαγμα από συλλαλητήρια και βαριές κουβέντες από ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΛΑΟΣ…
       Στη συνέχεια το αποπειράθηκε η Κυβέρνηση του κ Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ.
        Θυμάμαι ακόμα και πρόσφατα λόγια τότε στελεχών της Αντιπολίτευσης του κ Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ που μιλούσαν για «εθνικές μειοδοσίες» που άκουγαν στο όνομα ΟΛΠ και στην εκχώρηση στην Κινεζική COSCO
         Τελικά ολοκληρώθηκε ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΑ η «παραχώρηση» του 67% στην COSCO  ακρωνύμιο της (China Ocean Shipping Company) από τον Πρόεδρο του ΤΑΙΠΕΔ στον Πρόεδρο του Κινεζική Ομίλου παρουσία του Πρωθυπουργού μας κ Τσίπρα, Πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, στο Μέγαρο Μαξίμου όπου και συμφωνήθηκε επίσημα η επίσκεψη του Έλληνα Πρωθυπουργού στο Πεκίνο τον ερχόμενο Ιούνιο…
         Οι τελετές συνεχίστηκαν στο Ζάππειο…
        Δηλαδή αυτό που ήταν σε εποχές πριν τη σημερινή «Πρώτη φορά Αριστερά» Κυβέρνηση σκέτη κόλαση, ξεπούλημα σχεδόν εθνική προδοσία ως οικονομική πολιτική, τώρα είναι… Ευλογία;
         Θυμήθηκα το εκπληκτικό βιβλίο του George Orwell για τον «Μεγάλο Αδελφό» με τίτλο 1984 και μερικά από τα συνθήματά του… «Ο Πόλεμος είναι Ειρήνη» ενώ «Η Ελευθερία είναι σκλαβιά» και ακόμη «Η Άγνοια είναι Δύναμη»…
          Θυμήθηκα και το άλλο στην  είσοδο του Γερμανικού Κρεματόριου ανθρώπων από τους ΝΑΖΙ που έλεγε «Η δουλειά σε ελευθερώνει…»
          Μετά συνειδητοποίησα ότι στην ευλογημένη Πατρίδα μας είναι καλύτερα να έχεις ΜΝΗΜΗ ΧΡΥΣΟΨΑΡΟΥ παρά την ικανότητα να… Θυμάσαι!
          Ένα δάκρυ με…ελευθέρωσε!...

          Καλό Σαββατοκύριακο και μαζί καλή Λήθη, γιατί η καλή μνήμη…Βασανίζει!!!
Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος
     Τα ΜΜΕ, άνθρωποι των γραμμάτων των τεχνών και των επιστημών, σοβαροί επιχειρηματίες, πολιτικοί και πολιτικάντηδες αλλά και πιτσιρικάδες θα πούμε κάποια ψέματα σήμερα τιμώντας την Πρωταπριλιά…
     Τα πρωταπριλιάτικα ψέματα δεν είναι αποκλειστικό εύρημα των Ελλήνων αλλά τα συναντάμε σχεδόν σε κάθε γωνιά της γης.
     Δική μας, καθαρά Ελληνική, ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ είναι να έχουμε ένα πολιτικό σύστημα του οποίου τα «επώνυμα» αλλά και τα λιγότερο γνωστά μέλη αρέσκονται να λένε ψέματα 365 μέρες τον χρόνο για να είναι «συνεπείς» με τον…ρόλο τους!
     Εάν προσθέσουμε στα ψέματα και το δημοφιλέστατο μεταξύ πολιτικών σπορ της αποκαλούμενης κυβίστησης, τουτέστιν «κωλοτούμπας» σπάμε διεθνή ρεκόρ…
     Ζήσαμε ώρες απείρου κάλλους αναφορικά με ψέματα, τούμπες και κοκορομαχίες στην Βουλή των Ελλήνων την περασμένη Τρίτη. 
      Υπάρχει βέβαια και το θέμα των «μυστικών» που μάλλον εξηγεί την αδυναμία να κατανοήσουμε τι συζητούν Κυβέρνηση και «κουαρτέτο θεσμών» (κάποτε λέγαμε… τρόικα) πίσω από κλειστές πόρτες πολυτελούς ξενοδοχείου όπως και την αδυναμία του προσδιορισμού του αριθμού των προσφύγων, μεταναστών και λαθρομεταναστών που βρίσκονται εντός Ελληνικών συνόρων.
     Στην ίδια αιτία της ανάγκης να κρατάμε μυστικά ανήκουν και καραμπινάτες υποθέσεις συνεργατών και φίλων που οι πολιτικοί μας κρατούν κλειδωμένες στα συρτάρια τους ενώ βοά η Ελληνική Κοινή Γνώμη…
     Η έννοια του μυστικού ξεκινάει από τα παιδικά χρόνια όχι επειδή ο άνθρωπος γεννιέται με την ανάγκη της κρυψίνοιας, αλλά λόγω της προοδευτικής και σταδιακής αναγνώρισης του γεγονότος πως κάποιες πράξεις μας μπορεί να επιφέρουν τιμωρία, ενώ κάποιες άλλες επιβράβευση.
     Η πρώτη αιτία που τα παιδιά καταφεύγουν στα μυστικά είναι η ανάγκη τους να αποκρύψουν κάποιες συμπεριφορές, δηλαδή μαθαίνουν να κρατούν μυστικά όταν συνειδητοποιούν πως η ανακοίνωσή τους θα επιφέρει δυσαρέσκεια στο γονέα, στο δάσκαλο, στους φίλους. Το παιδί κρατάει, επίσης, μυστικά, όταν, χωρίς να είναι προσωπική επιλογή του, έρχεται αντιμέτωπο με τη διαφωνία της παρέας για το γεγονός ότι έχουν εμπλακεί σε κάποια συμπεριφορά την οποία πρέπει να αποκρύψουν, διότι διαφορετικά θα τιμωρηθούν.  
    Υπάρχουν και οι περιπτώσεις κατά τις οποίες τα παιδιά συμφωνούν ότι δεν θα ανακοινώσουν ένα μυστικό, συνομολογούν στην κράτησή του, ξέρουν πολύ καλά γιατί το έκαναν, αλλά εδώ προκύπτουν και δύο πολύ ενδιαφέρουσες διαφοροποιήσεις στη διαδικασία υιοθέτησης της συγκεκριμένης συμπεριφοράς απόκρυψης:
     Πρώτον, κάποιοι συμφωνούν στην τήρηση του μυστικού, επειδή απλά έχουν την ανάγκη να μην απορριφθούν από την παρέα, έστω και αν  αναγνωρίζουν ότι η απόκρυψη δεν είναι κάτι ηθικά θεμιτό και
     Δεύτερον, υπάρχουν παιδιά που ουσιαστικά δημιουργούν την ανάγκη του μυστικού για να μην ομολογήσουν δικές τους προσωπικές ευθύνες.        
     Η διατήρηση μυστικών καθώς ο άνθρωπος ενηλικιώνεται και μεγαλώνει αποκτά τελείως διαφορετική σημασία.
      Κάποιοι θα διατηρήσουν τα μυστικά τους μέσα στο πλαίσιο μιας τάσης για προστατευτισμό που περιέχει και τη γνωστή έννοια της ΟΜΕΡΤΑ δηλαδή του όρκου για τη φύλαξη του κοινού μυστικού έτσι ώστε να επιβιώνει και να διατηρείται ζωντανή μια ομάδα ανθρώπων.
     Σε θεσμικό επίπεδο υπάρχουν οι περιπτώσεις όπου συχνά το άτομο θα κρατήσει ένα μυστικό εφόσον βρίσκεται σε θέση εξουσίας και αναγνωρίζει πως η κοινοποίησή του μπορεί να δημιουργήσει πανικό, αναστάτωση, ανατροπή δεδομένων πλαισίων αναφοράς και λειτουργίας.
     Οι πραγματικά «μεγάλοι ηγέτες» είναι εκείνοι που ξέρουν ότι κάποια πράγματα υποχρεωτικά θα τα κρατήσουν μυστικά. Στην περίπτωση που αποκαλύψουν κάποιο μυστικό είναι επειδή αισθάνονται την υποχρέωση να μην κρατήσουν κρυφό κάτι το οποίο δεν εξυπηρετεί το κοινωνικό σύνολο. Αποφασίζουν ότι η διατήρηση αυτή των μυστικών δεν εξυπηρετεί παρά μερικά- ίσως και άνομα- συμφέροντα. Κατά συνέπεια με την ανακοίνωση ουσιαστικά ΔΕΝ προδίδουν το μυστικό αλλά δημοσιοποιούν αυτό με το οποίο κάποιοι άλλοι θα ήθελαν να τους έχουν ελεγχόμενους και να τους το επιβάλλουν σαν υποχρεωτικά «χρήσιμο» μυστικό.
      Οι εποχές που διανύουμε συνηγορούν σε εθνικό, περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο για τη «φύλαξη μυστικών» ώστε να μην διαταραχθούν σε επίπεδο καταστροφικό λεπτές ισορροπίες κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές που θα μπορούσαν να οδηγήσουν πληθυσμιακά σύνολα, λαούς και Έθνη σε απίστευτου μεγέθους περιπέτειες…
     Πρωταπριλιάτικα διευκρινίζω ότι είναι σαφώς άλλο πράγμα το να κρατάμε μυστικά και άλλο το να λέμε ψέματα ακόμα και όταν αυτά είναι, όπως συνηθίζουμε να τα χαρακτηρίζουμε «λευκά, ή κατά συνθήκη ψεύδη».

     Και ο νοών νοείτω!...

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

     Επέλεξα τα 4 γνώριμα, και ίσως αναπόσπαστα από το DNA του Έθνους μας, χαρακτηριστικά για να επισημάνω τη διαχρονική σημασία της κοινωνικής ψυχολογίας ηγετών και αγωνιστών στους χρόνους της Εθνικής Επανάστασης του 1821.
      Δύσκολη με Ελληνοτουρκικά και προσφυγικό η φετινή χρονιά καθώς εσείς, εγώ, τα παιδιά μας και οι απανταχού της γης Έλληνες αποτίνουμε Παρασκευή 25η Μαρτίου 2016 τον πρέποντα φόρο τιμής στους γνωστούς και άγνωστους αγωνιστές της Εθνικής Επανάστασης.
      Το μάθημα της ιστορίας ήταν και παραμένει σαφές: εμείς οι Έλληνες κάθε φορά που κατορθώσαμε να παραμερίσουμε τις εθνικές αδυναμίες του διχασμού και της διχόνοιας μεγαλουργήσαμε σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο δείχνοντας πρωτόγνωρες για το ανθρώπινο γένος εκφάνσεις ανδρείας και αυτοθυσίας! Υπάρχει το απόφθεγμα που αποδίδεται στον Sir Winston Churchill και διατείνεται ότι «οι λαοί που ξεχνούν την ιστορία τους είναι καταδικασμένοι να την ξαναζήσουν…» και ενώ δεν ειπώθηκε αυτό με στόχο τους Έλληνες τελικά έχει για εμάς ανεξίτηλα διαχρονικά νοήματα και σημασία. Ακριβώς επειδή από το 1821 μέχρι και σήμερα κάθε φορά που επιτρέψαμε στους εαυτούς μας την πολυτέλεια να… λησμονήσουμε τα διδάγματα της εθνικής μας ιστορίας δυστυχώς ξαναζήσαμε οδυνηρά τα αιώνια πάθη και μίση και τα πληρώσαμε με βαρύ φόρο αίματος και αλληλοσπαραγμών. Το σημείωσε με πικρό λυρισμό ο εθνικός μας ποιητής:
«η διχόνοια που βαστάει ένα σκήπτρο η δολερή/ καθενός χαμογελάει πάρτο λέγοντας και σύ/Κειό το σκήπτρο που σας δείχνει έχει αλήθεια ωραία θωριά/ Μην το πιάστε γιατί ρίχνει εισέ δάκρυα θλιβερά…»
     Πράγματι ποιος άλλος λαός στον πλανήτη έχει να επιδείξει συμπυκνωμένη μέσα σε τόσο μικρά χρονικά περιθώρια τέτοιες εκφάνσεις ηρωισμού, ανδρείας και αυτοθυσίας όση οι Έλληνες με Αρκάδι, Κάσο, Ζάλλογγο, Αραπίτσα, Χίο, Ψαρά και άλλα τόσα; Ποιό άλλο εθνικό-απελευθερωτικό κίνημα είδε τους πρωταγωνιστές του να πέφτουν στα πεδία της μάχης μαζί με τους αφανείς αγωνιστές τους χωρίς να περιμένουν να «εισπράξουν» την επιβράβευση του αγώνα τους μετά τη δικαίωσή του και την επικράτηση της Επανάστασης;
     Από τις πρώτες μέρες του ξεσηκωμού φάνηκε ότι ο δρόμος για τη λευτεριά θα ήταν βαμμένος με αίμα, πόνο και δάκρυα. Από τη σφαγή του «Ιερού Λόχου» στη Μολδοβλαχία μέχρι την προδοσία του Υψηλάντη, από τη θυσία του Γεωργάκη Ολύμπιου στον πνιγμό του Καρπενησιώτη στον Προύθο, από τον ανασκολοπισμό του Θανάση Διάκου, στη σφαγή του επισκόπου Σαλώνων Ησαϊα! Στη Νάουσα ο Ζώτος βάζει μπουρλότο στο μπαρούτι και γίνεται κομμάτια, ο Μάρκος Μπότσαρης πέφτει στο κεφαλόβρυσο του Καρπενησίου, ο Παπαφλέσσας θανατώνεται στο Μανιάκι, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος αφήνει την τελευταία του πνοή στον ιερό λόφο της Ακρόπολης όπου πέφτει και ο Γιώργος Καραϊσκάκης.
     Τα παραπάνω είναι μικρά μόνο δείγματα ανδρείας και αυτοθυσίας που μας καλούν, τις δύσκολες μέρες που περνάμε υπό τον έλεγχο των «Θεσμών» (της τρόικα που έγινα…κουαρτέτο) παρακολουθώντας ανακοινώσεις για «πλεονάσματα» και «περικοπές και φόρους» στον δοκιμαζόμενο Λαό, καθηλωμένοι μπροστά στις οθόνες της εθνικής τηλετύφλωσης αποχαύνωσης, και αποβλάκωσης, να σκύψουμε ευλαβικά πάνω στα ιστορικά κείμενα και χωρίς φόβο και πάθος να αναπλάσουμε τα διδακτικά παραδείγματα εκείνων των ανδρών και γυναικών. Και τούτο επειδή πιστεύω ότι μόνο εάν ψηλαφίσουμε ως σύγχρονοι άπιστοι Θωμάδες «τους τύπους των ήλων» επί του σώματος της μητέρας μας Ελλάδας θα θυμηθούμε και θα μάθουμε για να μην… ξανά-πάθουμε!…
Τρεις περίοδοι του αγώνα
     Σύμφωνα με μια αξιοπρόσεκτη προσέγγιση ο αγώνας του 1821 μπορεί να διαιρεθεί σε τρεις σημαντικές περιόδους: Στην πρώτη περίοδο (1821 – 1825) κυριάρχησε ο ενθουσιασμός, απερίγραπτου μεγαλείου πράξεις ανδρείας και αυτοθυσίας, βοήθεια από φιλέλληνες της Δύσης και Ανατολής και κόντεψε να χαθούν τα πάντα όταν ενεπλάκησαν σε εμφύλιο σπαραγμό Ρουμελιώτες και Μοραΐτες! Στη δεύτερη περίοδο (1825 – 1827) η Επανάσταση έφτασε στα πρόθυρα της καθολικής κατάρρευσης όταν ο Αντιβασιλέας της Αιγύπτου Μεχμέτ Αλή ήρθε να ενισχύσει το Σουλτάνο με χερσαίες και ναυτικές δυνάμεις έχοντας επικεφαλής τον γαμπρό του στρατηγό Ιμπραήμ. Στην Τρίτη περίοδο (1827 – 1829) με την επιλογή του Ιωάννη Καποδίστρια ως πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας με επταετή θητεία γεννήθηκε το μικρό ελεύθερο ελληνικό Κράτος με σύνορα μέχρι τη Θεσσαλία και την Άρτα…
Η Προκήρυξη του Παλαιών Πατρών Γερμανού
     Την 25η Μαρτίου 1821 στη Μονή της Αγίας Λαύρας ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ορκίζει τα παλικάρια και ο αγώνας ξεκινά…Στην προκήρυξή του προς τους Προξένους των ξένων Δυνάμεων ο Μητροπολίτης Παλαιών Πατρών Γερμανός γράφει:
«Ημείς, το ελληνικό έθνος των Χριστιανών βλέποντας να μας καταφρονεί το Οθωμανικός γένος και σκοπεύει τον όλεθρον εναντίον μας πότε μ΄ένα και πότε μ΄άλλο τρόπο αποφασίσαμεν σταθερώς ή να αποθάνωμεν όλοι ή να ελευθερωθώμεν και τούτου ένεκα βαστούμε τα όπλα εις χείρας ζητούντες τα δικαιώματά μας. Όντες λοιπόν βέβαιοι ότι όλα τα χριστιανικά βασίλεια γνωρίζουν τα δίκαιά μας και όχι μόνο δεν θέλουν μας εναντιωθούν αλλά και θέλουν μας συνδράμει και ότι έχουν εις μνήμη ότι οι ένδοξοι προγονοί μας εφάνηκαν ποτέ ωφέλιμοι εις την ανθρωπότητα δια τούτο ειδοποιούμεν την εκλαμπρότητά σας και σας παρακινούμε να προσπαθήσετε να είμεθα υπό την εύνοια και προστασία του μεγάλου Κράτους τούτου…»
     Σκύβοντας σήμερα ευλαβικά πάνω από τις ιστορικές μνήμες εκείνων των ανδρών και γυναικών, εκείνων των γεγονότων ας είμαστε βέβαιοι ότι θα βρούμε αμέτρητα δείγματα ΑΝΔΡΕΙΑΣ και ΑΥΤΟΘΥΣΙΑΣ όπως θα βρούμε και αρνητές της απώλειας της ζωής τους για κάποιο θαμπό, απόμακρο ιδεώδες που δεν είχε για αυτούς άγγιγμα χειροπιαστό, άγγιγμα σαρκικό. Θα βρούμε ανεξίτηλα σημάδια, επίσης, ΔΙΧΑΣΜΟΥ και ΔΙΧΟΝΟΙΑΣ όπως και σημάδια πράξεων έμπνευσης και ομόνοιας προερχόμενα όχι μόνο από Έλληνες αλλά και από κάθε εθνότητας φιλέλληνες.
     Και όλα αυτά γιατί τα παραπάνω 4 χαρακτηριστικά της ανδρείας, της αυτοθυσίας του διχασμού και της διχόνοιας είναι κοινά γνωρίσματα της ελλαδικής οικογένειας όπως και μέλη αναπόσπαστα από την συμβολική σάρκα του Έθνους ήταν οι ηγέτες και αγωνιστές της Επανάστασης του 1821.
     Σίγουρα πάντοτε μπορούμε, βέβαια εκ των υστέρων ή κατόπιν εορτής, να επερωτήσουμε και άτομα και πράξεις και γεγονότα και φαινόμενα. Με την ίδια όμως σιγουριά μπορούμε να πούμε ότι φέτος στις 25 Μαρτίου 2016 υπάρχουν ΣΑΦΕΙΣ κίνδυνοι ΔΙΧΑΣΜΟΥ και ΔΙΧΟΝΟΙΑΣ μορφοποιήθηκαν σε νέο σχήμα οι εξ Ανατολών κίνδυνοι και τα εκ Δυσμών εις βάρος μας «παιχνίδια» καθώς συνεχίζεται η αστάθεια στην Συρία.
     Ακόμη και σήμερα, όμως, εποχή του άκρατου ατομικισμού, των επιδερμικών διαπροσωπικών σχέσεων και έλλειψης οραμάτων και αφοσίωσης σε ιδεώδη υπάρχουν ανάμεσά μας, έστω λίγοι σαν τους 300 του Λεωνίδα, τους 300 του Παπαφλέσσα και τους 118 του Ανδρούτσου, άνδρες γυναίκες και παιδιά που τρέχουν ΠΡΟΣ την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ την ίδια ώρα που ολάκεροι λαοί εγκλωβισμένοι αρχικά στην ευδαιμονία και τώρα στην τραγική ύφεση της οικονομικής παγκοσμιοποίησης αποφεύγουν τις ευθύνες που συνεπάγεται η πραγμάτωσης, η βίωση της Ελευθερίας…
     Γονατίζοντας ταπεινά, με ευσέβεια και ευλάβεια, στις μνήμες επώνυμων ηγετών και αφανών αγωνιστών που ελλοχεύουν στο εθνικό μας υποσυνείδητο σας καλώ να γιορτάσουμε ως Έλληνες τη Μεγάλη μας διπλή γιορτή της πίστης και της λευτεριάς…

        Ζήτω η 25η Μαρτίου 1821 – Ζήτω το Έθνος των Ελλήνων!



γράφει ο Κώστας Ζαφείρης **
Τη Συμφωνία μεταξύ Ε.Ε. και Τουρκίας για την εξαφάνιση των προσφύγων, διότι περί αυτού πρόκειται, δεν βρέθηκε σχεδόν κανένας να την πανηγυρίσει. Εκτός ίσως από το χαζοχαρούμενο τουίτ του Πρωθυπουργού (που μιλούσε για διπλωματική επιτυχία, αναρωτιέμαι τι θα θεωρούσε άραγε αποτυχία) και κάποιες με μισό στόμα δηλώσεις κυβερνητικών ή ημικυβερνητικών παπαγάλων.  Και δεν βρέθηκε κανένας να την πανηγυρίσει επειδή ακόμα και οι συντελεστές της κρίνουν τη συμφωνία θολή, ανεφάρμοστη, αποτρόπαιη.
Την ίδια στιγμή, ο Ο.Η.Ε., η Διεθνής Αμνηστία, δεκάδες ανθρωπιστικές οργανώσεις κρίνουν ανοιχτά τη Συμφωνία ανήθικη και παράνομη. Κι αυτό γιατί:
  • Κουρελιάζει πάνω από 60 χρόνια νομικού πολιτισμού (από το 1951 και τη Συνθήκη της Γενεύης).  Απαξιώνει δεκάδες κείμενα δικαιωμάτων, αξίες και κεκτημένα.
  • Φαλκιδεύει ανεπανόρθωτα έννοιες-κλειδιά όπως πρόσφυγας, άσυλο, δικαιώματα, προστασία, ασφαλής χώρα, που γίνονται λάστιχο ερμηνευόμενες κατά το δοκούν.
  • Μετατρέπει χώρους που, με καλή πίστη, παραχώρησαν οι κοινωνίες των νησιών για την υποδοχή και φιλοξενία των προσφύγων σε χώρους κράτησης, σε δεσμωτήρια. Άραγε οι διαφημίσεις των ΕΛ.ΠΕ. για τα χωριά της αλληλεγγύης είναι ακόμα στον αέρα;
  • Φέρνει το ΝΑΤΟ στο Αιγαίο με ρόλο απροσδιόριστο και κατά το δοκούν μεταβαλλόμενο.
  • Φέρνει εκατοντάδες λεγεωνάριους της FRONTEX στα νησιά σε ρόλο επικυρίαρχου. «Να τους δώσουμε τα κλειδιά και να φύγουμε, να είναι δική τους όλη η ντροπή» έλεγε απελπισμένος προχτές αξιωματικός της Ελληνικής Αστυνομίας.
  • Φέρνει μετά από έναν αιώνα σχεδόν, Τούρκους αξιωματούχους των υπηρεσιών  ασφαλείας σε υπεύθυνο αναγνωρισμένο ρόλο στα νησιά.
  • Διαγράφει μονοκονδυλιά αυτό το υπέροχο πολύμηνο κύμα αλληλεγγύης πολιτών, οργανώσεων, φορέων στα Ελληνικά νησιά. Αλήθεια ποιος θυμάται τις εκβιαστικά σχεδόν βγαλμένες φωτογραφίες διάφορων μεγαλόσχημων με αλληλέγγυους;
  • Και, τέλος, ενώ την Συμφωνία την υπογράφουν 28 χώρες (ανάμεσα τους και τα φιγουρίνια δημοκρατίας του Βίζενγκραντ) τον εκτελεστικό ρόλο, αυτόν του δεσμοφύλακα της Ευρώπης τον επωμίζεται η Ελλάδα.
Κι όμως. Στα καθ’ ημάς η άνοιξη προχωράει. Οι μέρες μεγαλώνουν. Εορτάσαμε και την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Είμαστε στην αρχή της Σαρακοστής. Μεθαύριο θα γιορτάσουμε την Εθνική Επέτειο με τριήμερο αργίας. Και θα προετοιμαστούμε για το Πάσχα. Θα συζητούμε όσα συζητούσαμε τόσα χρόνια, θα γκρινιάζουμε και θα θυμώνουμε με τα ίδια απαράλλαχτα πράγματα. Οι πρόσφυγες που μας χαλούσαν ίσως τη βιτρίνα, δεν θα περιφέρονται στην πλατεία και στο λιμάνι. Θα είναι μαντρωμένοι, περίκλειστοι χιλιόμετρα μακριά από τις πόλεις μας. Θα «επαναπροωθούνται» με σκοτεινούς, ακατονόμαστους όρους και συνθήκες. Οι αλληλέγγυοι δεν θα έχουν πρόσβαση στα δεσμωτήρια και δεν θα μας χαλούν την ησυχία μας. Life goes on…
Ίσως όμως ακριβώς τώρα να είναι η κρίσιμη στιγμή. Όπως το έλεγε κι ο ποιητής: «Το θέμα είναι τώρα τι λες/Καλά φάγαμε/καλά ήπιαμε/καλά την φέραμε την ζωή μας μέχρις εδώ. Μικροχαρές και μικροκέρδη συμψηφίζοντας. Το θέμα είναι τώρα τι λες…»
Μανόλης Αναγνωστάκης: Μιλώ
** ΚΩΣΤΑΣ ΖΑΦΕΙΡΗΣ Έχει εκδώσει τα βιβλία "Η βία της βδομάδας" (1997), "Η εκδίκηση του τυπογράφου" (2006), "Αφάνεια" (2010) και "Κόντρα Γέφυρα & άλλα διηγήματα" (2015).