Articles by "ΑΘΛΗΤΙΚΑ"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΘΛΗΤΙΚΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ο Ντούσαν Ίβκοβιτς κατάφερε αυτό που κάποτε έμοιαζε αδύνατο: Ένωσε στην κηδεία του την ενωμένη Γιουγκοσλαβία.

Σε μία συγκλονιστική στιγμή, το φέρετρο του σπουδαίου τεχνικού μετέφεραν έξι από τα πλέον επιφανή μπασκετικά "παιδιά" του. Έξι παιδιά που κάποτε ήταν κάτω από την ίδια σημαία, αλλά πλέον έχουν ο καθένας άλλη καταγωγή.

Οι Σέρβοι Ζέλικο Ομπράντοβιτς, Βλάντε Ντίβατς, Πρέντραγκ Ντανίλοβιτς και Ντράγκαν Κιτσάνοβιτς, ο Κροάτης Ντίνο Ράτζα, ο Μαυροβούνιος Ζάρκο Πάσπαλι και ο Σλοβένος Γιούρι Ζντοβτς μετέφεραν το φέρετρο του σπουδαίου "Ντούντα", σε μία στιγμή με την δική της ξεχωριστή σημασία.








Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Χθες Κυριακή 12/9/2021 πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία ο πρώτος Λαϊκός Αγώνας Δρόμου από τον Δήμο Θερμαϊκού και το ΔΗΠΠΑΚΥΘ με διακριτικό τίτλο ThermaikosRun 2021 στην Περαία Θεσσαλονίκης.

Μια αθλητική εκδήλωση, την όποια η μεγάλη προσέλευση δρομέων και κόσμου μας ‘‘επιβάλλει’’ να θεσμοθετήσουμε.

Με τις συμμετοχές να ξεπερνούν κάθε προσδοκία, το ThermaikosRun 2021 περιελάμβανε αγώνα δρόμου 12 χιλιομέτρων και Λαϊκό Περιπατητικό Δρόμο 2,1 χιλιομέτρων.

Ο αγώνας διεξήχθη δίπλα στην θάλασσα, σε μια υπέροχη επίπεδη διαδρομή. Ξεκίνησε στις 09:30 από το ΚΑΠΠΑ 2000 Περαίας, διασχίζοντας τμήμα του παραλιακού μετώπου του Δήμου Θερμαϊκού έως και την Αγία Τριάδα με επιστροφή και τερματισμό την πλατεία της Περαίας.


Στις απονομές παραβρέθηκαν ο Δήμαρχος Θερμαϊκού Γιώργος Τσαμασλής, ο Aντιδήμαρχος Οικονομικών Κούτουκας Κωνσταντίνος, ο Aντιδήμαρχος Κοινωνικής πολιτικής, Δημοτικής περιουσίας, Δημοσίων σχέσεων και Τύπου Δημήτριος Πασχαλιάς και ο Εντεταλμένος Σύμβουλος Τουρισμού, Αθλητισμού, Πολιτισμού & Εθελοντισμού Τροκάνας Παναγιώτης.

Ο κύριος Τροκάνας ευχαρίστησε όλους όσοι πήραν μέρος στον υπέροχο αγώνα και απευθυνόμενος στους συμμετέχοντες ευχήθηκε να το απόλαυσαν, συνδυάζοντας το με μία μικρή απόδραση από την καθημερινότητα, δίπλα στις μαγευτικές ακτές του Δήμου Θερμαϊκού. Έκλεισε λέγοντας «Καλή αντάμωση στον 2ο ThermaikosRun το 2022!»

Η Οργανωτική Επιτροπή ευχαριστεί για την πολύ σημαντική συμβολή τους:

Την Εθελοντική Δράση Θερμαϊκού

Την ΕΘΟΠΑΚ Θερμαϊκού

Τον Σύνδεσμο Στελεχών Ε. Δ κ Σ.Α Θερμαϊκού «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ»

Το 6ο Σύστημα Ναυτοπροσκόπων Περαίας

Την Εθελοντική Ομάδα Αγίας Τριάδας

Τους LionsClub Αινείας Ν. Μηχανιώνας

Το ΕΔΟΜΕ Μεσημεριού

Τον Αθλητικό Σύλλογο ΟΠΑΘ «ΠΕΡΣΕΑΣ»

Τον Πολιτιστικό Λαογραφικό Σύλλογο Θερμαϊκού «Καλλίπολης»

Τους Μότο Εθελοντές Θεσσαλονίκης

Τον Αθλητικό Σύλλογο «ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΘΕΡΜΑΪΚΟΎ»

Τον Ναυτικό Όμιλο Θερμαϊκού

Το BikesCenterΓιαμπαζόλιας Αιμίλιος

Την Τροχαία Θέρμης το Α.Τ. Θερμαϊκού, το ΕΚΑΒ Θεσσαλονίκης,

Το ΣΥ.Π.Π.Α.Ζ.Α.Θ. και τον Φιλοζωικό Σύλλογο εθελοντών Θερμαϊκού ο Σείριος

Τους εθελοντές φωτογράφους PHOTOTECH Σαλαγιάννης Γεώργιος, τον Ηλία Θεοδωρίδη και τον Βασίλη Ζαγούρτζίνη

Τους πολίτες που αγκάλιασαν την μεγάλη αθλητική γιορτή με την παρουσία τους

και όλους τους ( πολλούς) Εθελοντές και εθελόντριες (με μπροστάρη τον Χριστόφορο Γαβρά) οι οποίοι δήλωσαν ατομικά το παρόν για να προσφέρουν στη Διοργάνωση.



Ευχαριστεί ΟΛΟΥΣ τους Υποστηρικτές

Ταβέρνα Πρίγκιπας στην Αγία Τριάδα

Ταβέρνα Άνεμος στην Αγία Τριάδα

Υλικά οικοδομών Ιωάννης Τροκάνας

CafébarWet Red Rose στους Νέους Επιβάτες

Και την εταιρία Dole για τη χορηγία φρούτων για τους δρομείς.


Επισυνάπτεται κατάλογος με τα ονόματα των νικητών, ενώ ο αναλυτικός πίνακας αποτελεσμάτων υπάρχει στον ακόλουθο σύνδεσμο:

https://www.smftiming.com/1%ce%bf%cf%82-%ce%bb%ce%b1%cf%8a%ce%ba%cf%8c%cf%82-%ce%b1%ce%b3%cf%8e%ce%bd%ce%b1%cf%82-%ce%b4%cf%81%cf%8c%ce%bc%ce%bf%cf%85-%ce%b8%ce%b5%cf%81%ce%bc%ce%b1%cf%8a%ce%ba%ce%bf%cf%8d



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Για ακόμη μια φορά ο Γιάννης Αντετοκούνμπο και τα αδέρφια του δείχνουν πόσο σπουδαίοι άνθρωποι είναι. Από την πρώτη στιγμή στάθηκαν στο πλευρό όσων επλήγησαν από τις μεγάλες φωτιές στην Ελλάδα. Το ίδιο κάνουν και τώρα.

Με ένα story του στο Instagram, ο Γιάννης Αντετοκούνμπο έκανε γνωστή ακόμη μια πολύ σπουδαία κίνηση του ίδιου και των αδερφών του: θα στηρίξουν και οικονομικά τους πυρόπληκτους από τις φωτιές σε Εύβοια, Αττική και Πελοπόννησο.

Τα αδέρφια Αντετοκούνμπο αποφάσισαν να διαθέσουν για την ανακούφιση των πληγέντων από τις καταστροφικές φωτιές στην Ελλάδα το 50% των εσόδων από το e-ehop που διατηρούν, το antetokounbros.shop.

«Είμαστε όλοι αδέρφια. Το 50% των εσόδων από το e-shop θα γίνουν δωρεά σε εκείνους που επλήγησαν από τις φωτιές στην Ελλάδα» ανέφερε η «αφίσα» που ανέβασε ο Γιάννης Αντετοκούνμπο.



Το ίδιο story έκαναν στους δικούς τους λογαριασμός και οι Θανάσης, Κώστας και Άλεξ Αντετοκούνμπο.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Γιάννης Αντετοκούνμπο στέκονται δίπλα στους ανθρώπους που είδαν τις καταστροφικές φωτιές να κάνουν στάχτη όνειρα και περιουσίες.

Μέσω της πρωτοβουλίας GiANT Heart, ο πρωταθλητής του NBA και MVP των τελικών προσέφερε δωμάτια σε ξενοδοχεία της Αθήνας για να μείνουν πυρόπληκτοι, ενώ στις 3 Αυγούστου ακύρωσε τη μεγάλη γιορτή στη γειτονιά του, τα Σεπόλια, για την κατάκτηση του πρωταθλήματος, καθώς ήταν σε πλήρη εξέλιξη οι φωτιές σε Αττική, Εύβοια και Ηλεία.

πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους αθλητές μας που έδωσαν και δίνουν τον καλύτερο ευατό τους, στο παρκέ, στα γήπεδα, στις πισίνες στα κορτ, στις θάλασσες για να δοξάσουν τη χώρα μας.
Άλλοι καταφέρνουν να πάρουν μετάλλιο κι άλλοι όχι.
Όλοι όμως είναι στη μάχη, με την ψυχή και την καρδιά τους στην Ελλάδα.
Τους πρέπει ΤΙΜΗ, ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ κι ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ.











Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Οι ΗΠΑ -και μαζί τους μεγάλο μέρος της παγκόσμιας κοινότητας των φίλων του μπάσκετ- παραμιλούν με την εμφάνιση του Γιάννη Αντετοκούνμπο στον τελικό του NBA. Οι έπαινοι από παντού είναι τόσο ενθουσιώδεις και ορμητικοί, ώστε σχεδόν επισκιάζουν το εξαιρετικό επίτευγμα των Milwaukee Bucks, της ομάδας του Γιάννη, η οποία κατέκτησε τον πρώτο τίτλο της στο NBA ύστερα από 50 χρόνια.

Αμέτρητα είναι τα σχόλια για τον Γιάννη, από συναθλητές, δημοσιογράφους και απλούς φιλάθλους. Ωστόσο, ο Ben Golliver, ειδικός ρεπόρτερ NBA της Washington Post μοιάζει να έχει συνοψίσει σε ένα κείμενο την ουσία όλων όσων γράφονται τις τελευταίες ώρες.

«Τώρα που ο Giannis είναι πλέον πρωταθλητής» γράφει ο Golliver «είναι η ώρα πια να επισημάνουμε ότι οι συγκρίσεις με τον Shaquille O'Neal τον αδικούν. Ο «Greek Freak» είναι κάτι περισσότερο από μια διασκευή του Shaq. Αναλογιστείτε ότι ο Αντετοκούνμπο δεν εγκατέλειψε την ομάδα που τον έφερε στις ΗΠΑ για να πάει κάπου αλλού, όπου ο καιρός θα ήταν καλύτερος και τα φώτα θα ήταν πιο δυνατά.

» Αναλογιστείτε ότι μεταμόρφωσε, βήμα βήμα, μια ξεχασμένη ομάδα αντί να αναζητήσει μια θέση σε κάποια super team. Αναλογιστείτε ότι, σε κάποιες από τις πιο μεγάλες στιγμές της εντυπωσιακής πορείας των Bucks, ο Γιάννης δεν δίστασε να πασάρει τη μπάλα στον Khris Middleton χωρίς την παραμικρή υπόνοια ανταγωνισμού. Αναλογιστείτε, επίσης, ότι ο ευρύτερος αντίκτυπος της άμυνας που παίζει ο Γιάννης, αποδείχθηκε εξίσου κρίσιμος με την ευστοχία του στο σκοράρισμα.

» Οι Bucks δεν θα έπαιρναν αυτό το πρωτάθλημα -το πρώτο τους από το 1971- εάν ο Αντετοκούνμπο δεν παρέμενε πιστός στο σύλλογο, μετά από αλλεπάλληλες απογοητεύσεις σε προηγούμενα πλέι-οφ. Η παρουσία του Γιάννη ήταν ο μαγνήτης που έφερε τον κόουτς Mike Budenholzer στο Μιλγουόκι, αυτή που κράτησε τον Middleton σα συνεργάτη του και δημιούργησε τις προϋποθέσεις για την επένδυση στη μεταγραφή του Jrue Holiday.

» Το μόνο που δεν θέλει να είναι ο Γιάννης, είναι να τον θαυμάζουν και να τον μιμούνται για τις στιλιστικές του επιλογές. Κυκλοφορεί μονίμως με φόρμες Nike. Προτιμά να κάνει προπόνηση και να δουλεύει από το να μιλάει. Και, πάνω από όλα, στο μυαλό του έχει το πώς να νικήσει.

» Στην πορεία του ο Γιάννης δεν πήρε ποτέ τον εύκολο δρόμο: Είχε το κουράγιο και την επιμονή να σκαρφαλώσει σαν τον Michael Jordan, τον Hakeem Olajuwon, τον Dirk Nowitzki και τον Stephen Curry. Κατάφερε να νικήσει χωρίς να φύγει από την ομάδα του, αντίθετα από ό,τι έκαναν οι O'Neal, LeBron James, Kevin Durant και αμέτρητοι άλλοι.

» Ο Γιάννης έμεινε ατάραχος και ακλόνητος από οτιδήποτε έλεγαν γι' αυτόν. Τον κατέκριναν ανελέητα για τις ελεύθερες βολές. Ο ίδιος υποκλίθηκε στην έκρηξη σκοραρίσματος του Kevin Durant, χάριν της οποίας ο Γιάννης αποκάλεσε τον Durant ως 'τον καλύτερο παίκτη του κόσμου'. Κι ύστερα άντεξε τον τραυματισμό του στο γόνατο, εξαιτίας του οποίου σφάδαζε και έφυγε από το γήπεδο υποβασταζόμενος από τον αδελφό του, τον Θανάση. Άντεξε επίσης στο μαρτύριο των δύο παιχνιδιών στα οποία χρειάστηκε να μείνει εκτός αγωνιστικής δράσης και το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να ενθαρρύνει τους συμπαίκτες του.

» 'Όταν εστιάζεις στο παρελθόν, αυτό είναι ο εγωισμός σου' είπε ο Αντετοκούνμπο στη φάση των τελικών. 'Όταν εγώ εστιάζω στο μέλλον, αυτό είναι η δική μου περηφάνια. Προσπαθώ να συγκεντρώνομαι στη στιγμή, στο παρόν -και αυτό είναι ταπεινοφροσύνη. Είναι το να μη δημιουργείς προσδοκίες. Είναι το να αγωνίζεσαι σε ανώτερο επίπεδο'.

» Εν τέλει η προσέγγιση του Γιάννη απέδωσε. Στον τελικό έκανε την εμφάνιση της ζωής του. Η πορεία του στους αγώνες των πλέι-οφ και της τελικής φάσης συγκρίνεται μόνο με ανάλογες των LeBron James και του Larry Bird και όχι τόσο με μεγαλόσωμους παίκτες όπως ο Shaquille O' Neal και ο Tim Duncan.

» Το στοιχείο που κάνει τόσο συναρπαστική την περίπτωση του Γιάννη, τόσο απίστευτη, είναι η ποικιλία και η ευρύτητα των δυνατοτήτων του. Ο Michael Jordan και ο Kevin Durant είναι καλύτεροι σκόρερ. Ο Bird και ο Nowitzki είχαν καλύτερο σουτ. Ο LeBron James είναι καλύτερος στις πάσες. Ο Duncan ήταν καλύτερος στις τάπες. Ο Shaquille O’Neal χρησιμοποιούσε πολύ περισσότερο τη σωματική του δύναμη στο μαρκάρισμα. Ο Olajuwon είχε περισσότερη χάρη. Κι όμως, ο Αντετοκούνμπο μπορεί να τα κάνει, λίγο πολύ, όλα και να τα κάνει πάρα πολύ καλά. Και να ανεβάζει ακόμη περισσότερο την απόδοσή του όταν οι Bucks το χρειάζονταν.

» Με δύο τίτλους MVP του NBA, ένα πρωτάθλημα και μια διάκριση σαν ο MVP του Τελικού, ο Γιάννης Αντετοκούνμπο έχει εξασφαλίσει την είσοδό του στο Hall of Fame του NBA ενώ είναι μόλις 26 ετών. Είναι πολύ χαρακτηριστικό ότι ο Michael Jordan, o Shaquille O'Neal, o LeBron James και ο Kevin Durant στην ίδια ηλικία δεν είχαν πάρει ακόμη πρωτάθλημα. Και το πιο τρελό από όλα: Παρά τα όσα έχει καταφέρει μέχρι στιγμής, ο Γιάννης έχει ακόμη μεγάλη διαδρομή μπροστά του και πάρα πολλά ακόμη να πετύχει».

Το Twitter παραληρεί

Τα πιο βαριά ονόματα του NBA, τα μεγαλύτερα αστέρια του παγκόσμιου μπάσκετ, έσπευσαν να συγχαρούν τον νέο πρωταθλητή. Μάλιστα, μια παλαιότερη ανάρτηση του αείμνηστου θρύλου Kobe Bryant έγινε το επίκεντρο των διθυράμβων που αναπέμπονται προς τιμήν του Γιάννη, καθώς θεωρήθηκε προφητική εκ μέρους του Kobe. Αλλά και ο Αντετοκούνμπο έκανε το χρέος του εν τέλει, δικαιώνοντας αυτή την τόσο τιμητική πρόβλεψη.

To 2019 o Kobe Bryant έγραψε «Είσαι δικός μου... Μεγαλείο MVP. Το επόμενο βήμα είναι το πρωτάθλημα»


LeBron James: «Υποκλίνομαι και σε συγχαίρω. Το πήρες με την αξία σου!»



Stephen Curry: «Ουαου! Απόλαυσα το μεγαλείο μέσα στο γήπεδο απόψε. ΜΕΓΑΛΕΙΟ. Συγχαρητήρια αδερφέ μου»



Magic Johnson: «Γιάννης Αντετοκούνμπο!! 50 πόντοι, 14 ριμπάουντ, 5 τάπες... Τρελό. Συγχαρητήρια στον MVP!»



Dwyane Wade (παλιός παίκτης των Miami Heat: «Θρύλος. Συγχαρητήρια στον Γιάννη και τους Bucks»



Jamaal T. Bailey (Γερουσιαστής της Νέας Υόρκης): «Έφερε τα αδέλφια μαζί του, για να μοιραστεί τη διαδρομή. Έπιασε την κορυφή στον πιο σημαντικό αγώνα της ζωής του. Επίθεση. Άμυνα. Ριμπάουντ. Και όλα αυτά, ενώ πάλευε με τον τραυματισμό του. Υποκλίνομαι, Γιάννη, υποκλίνομαι. Και επιπλέον έβαλε 50 πόντους, για να τερματίσει μια αφλογιστία 50 χρόνων. Υπάρχει κάτι ποιητικό σε όλο αυτό».



Pau Gasol (απευθυνόμενος στον νεκρό Kobe Bryant): «Τα κατάφερε αδερφέ μου. 50 πόντοι, 14 ριμπάουντ, 5 τάπες. Δεν υπάρχει τίποτε άλλο να προσθέσεις. MVP, MVP, MVP!»



Kendrick Perkins (παλιός παίκτης, σχολιαστής του ESPN): «Ο Γιάννης έκανε μία από τις ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ εμφανίσεις στην ιστορία των τελικών του NBA! Σου εύχομαι να συνεχίσεις το ίδιο τρομερά».



Steve Bulpett (πρώην ρεπόρτερ της Boston Herald, συγγραφέας): «Αθλητής ή όχι, νέος ή μεγαλύτερος, ο καθένας πρέπει να δει το βίντεο με τις δηλώσεις του Γιάννη για τον εγωισμό και την περηφάνια. Σωκράτης, Πλάτων, Αριστοτέλης -και Γιάννης».






Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, που τα έδωσε όλα μέσα στο παρκέ για να αναδειχθεί πρωταθλητής στο NBA, απέδειξε ότι εκτός από τεράστιος αθλητής είναι και σπουδαίος άνθρωπος. Θέλει... δυναστεία τίτλων με τα «ελάφια» ο Έλληνας άσος, ο οποίος έστειλε πολλά μηνύματα μετά τον θρίαμβό του και τον 6ο τελικό (105-98) κόντρα στους Φοίνιξ Σανς.

«Είμαι ευλογημένος, να πιστεύετε στα όνειρα σας, η μαμά μου πουλούσε πράγματα στους δρόμους. Θα μπορούσα να πάω σε μια σούπερ ομάδα, αλλά διάλεξα τον δύσκολο δρόμο», υπογράμμισε, ενώ νωρίτερα, χιλιάδες οπαδοί των Μιλγουόκι Μπακς παραληρούσαν έξω από το γήπεδο («Fiserv Forum») της ομάδας.
Αναλυτικά τα όσα είπε ο Γιάννης Αντετοκούνμπο:

Για το αν περίμενε να ζήσει μια τέτοια στιγμή, όταν πρωτοξεκίνησε να παίζει μπάσκετ: «Όχι φίλε, όχι. Ξεκίνησα να παίζω μπάσκετ για να βοηθήσω την οικογένειά μου. Δυσκολευόμασταν, περάσαμε δύσκολες καταστάσεις ως παιδιά. Δεν πίστευα ποτέ πως θα είμαι 26 ετών και απλά θα παίζω στους τελικούς. Μόνο που είμαι στους τελικούς ήμουν χαρούμενος. Δεν περίμενα ποτέ πως στα 26 μου θα έχω αυτά τα τρόπαια. Βαδίσαμε έναν μακρύ δρόμο».

Για τα παιδιά που τον βλέπουν και όσα εκπροσωπεί ο ίδιος: «Εκπροσωπώ και τις δύο πατρίδες μου, την Νιγηρία και την Ελλάδα. Πολλά παιδιά σε όλη την Αφρική και όλη την Ευρώπη με έχουν πρότυπο. Αυτή η επιτυχία πρέπει να κάνει τους πάντες να πιστέψουν στα όνειρά τους. Όταν δεν νιώθετε καλά, να πιστεύετε αυτό που κάνετε, να συνεχίσετε να δουλεύετε. Εμένα μου λένε ότι δεν μπορώ να βάλω βολές, αλλά απόψε τις έβαλα και είμαι ο πρωταθλητής. Τις έβαλα όταν έπρεπε.

Κάνω πλάκα. Ή και όχι… Πιστέψτε. Ελπίζω πως δίνω στα παιδιά ελπίδα ότι μπορούν να τα καταφέρουν. Πριν από 8,5 χρόνια δεν ήξερα την επόμενη κίνησή μου. Η μαμά μου πουλούσε πράγματα στους δρόμους. Τώρα είμαι στην κορυφή, είμαι ευλογημένος. Ακόμα κι αν δεν καταφέρω να φτάσω ποτέ ξανά εδώ, είμαι καλά. Είμαι καλά με όσα έχω πετύχει. Ελπίζω αυτό να δώσει ελπίδα σε όλους, να τους επιτρέψει να πιστέψουν στα όνειρά τους».

Για το ταξίδι του όλα αυτά τα χρόνια στο ΝΒΑ και την πρόοδό του: «Ήταν ένα μεγάλο ταξίδι, τα έχω κάνει όλα. Τα προσπάθησα όλα, απλά για να είμαι στο παρκέ και να φτάσω μέχρι εδώ. Δεν έπαιζα, ερχόμουν από τον πάγκο, είπα στη διοίκηση να με στείλει στην G-League όταν ήμουν 18 ετών. Έπαιξα ως πλέι μέικερ, μετά έγινα ηγέτης. Αυτό έπρεπε να κάνω και σήμερα: να τα κάνω όλα. Να σκοράρω, να πάρω ριμπάουντ, να κάνω box out, για τους ανθρώπους που με πίστεψαν.

Για τον Τζον Χάμον, που πίστεψε εμένα και την οικογένειά μου, που με έκανε να νιώσω άνετα όταν ήμουν μόνος μου. Για τον Λάρι Ντρου, δώστε του τα εύσημα. Για τον Τζέισον Κιντ, που με πίεσε να μην σουτάρω, αλλά να βελτιώνω άλλα κομμάτια του αγώνα μου. Και φυσικά για τον κόουτς Μπουντενχόλζερ. Με πίστεψε, μου ζήτησε να εμπιστευτώ και εγώ τους συμπαίκτες μου. Ήταν μια διαδικασία τριών ετών. Τα έκανα όλα εντός και εκτός παρκέ. Θα συνεχίσω, δεν θα σταματήσω. Έτσι είμαι ως χαρακτήρας, δεν θα σταματήσω».

Για το αν φανταζόταν ότι θα τα κατάφερνε, όταν υπέγραψε το νέο του συμβόλαιο με τους Μπακς: «Όχι φίλε. Δεν μπορούσα να φύγω. Υπήρχε μια ανοιχτή δουλειά, που έπρεπε να τελειώσει. Στη «φούσκα» το αποτέλεσμα δεν ήταν δίκαιο. Συγχαρητήρια στο Μαϊάμι. Επιστρέψαμε, ένιωσα πως είμαι στην πόλη μου. Με εμπιστεύονται εδώ, το έκαναν ακόμα και όταν ήμασταν τελευταίοι. Ήθελα να ολοκληρώσω τη σεζόν. Θα ήταν εύκολο να πάω αλλού και να πάρω πρωταθλήματα, να πάω σε μια superteam. Όμως, αυτός είναι ο δύσκολος και ο σωστός δρόμος. Και τα καταφέραμε. Το κάναμε. Τα καταφέραμε φίλε».

Για τον Κρις Μίντλετον: «Είναι τρελό αυτό που πετύχαμε. Δεν καταλαβαίνει πόσο με πιέζει να είμαι σπουδαίος. Να είμαι σπουδαίος, κυρίαρχος, συνεπής. Κανένας άλλος δεν τα καταφέρνει σαν εκείνον. Υπήρξαν δύσκολες μέρες, μέρες που μου φώναζε, γιατί θέλαμε παραπάνω λεπτά στο παρκέ. Μου φώναζε να του πασάρω την μπάλα. Τώρα είμαστε εδώ. Πρέπει να απολαύσουμε τη στιγμή. Μπορεί να μην φτάσουμε ξανά εδώ, ποιος ξέρει; Θέλω να το απολαύσει. Μας οδήγησε όταν έλειπα, μας βοήθησε όταν επέστρεψα. Μόλις τελειώσουμε τους πανηγυρισμούς, πρέπει να γυρίσουμε στη δουλειά και εγώ και ο Κρις».

Για το βραβείο του MVP των τελικών και τα δύο βραβεία του MVP της regular season: «Είμαι καλά. Ξέρετε, όταν πήραν το πρώτο MVP, με φώναζαν έτσι παντού. Δεν το ήθελα, είχε τελειώσει. Έπρεπε να τα καταφέρω ξανά. Αυτό το MVP τώρα είναι διαφορετικό, είναι εθιστικό. Λατρεύω τα πλέι οφ, την συμμετοχή στους τελικούς. Αυτές είναι οι στιγμές που θέλουμε να κυνηγάμε. Ελπίζουμε να τα καταφέρουμε ξανά».

Για τις προκλήσεις που του είχε δώσει ο Κόμπε Μπράιντ και την εμπιστοσύνη του «Black Mamba»: «Σήμαιναν πολλά όσα μου είπαν. Στην αρχή όλα ξεκίνησαν σαν πλάκα. Του ζήτησα να μου βάλει μια πρόκληση. Μου είπε να πάρω το MVP. Νόμιζα πως κάνει πλάκα. Όταν τα κατάφερα, με έκανε να πιστέψω. Με πίστευε ο Κόμπε Μπράιαντ. Έπρεπε να πετύχω, να δουλέψω σκληρά. Έπρεπε να δουλέψω σκληρά γιατί ο κόσμος με πίστευε. Αυτό με ενδιαφέρει. Δεν μου αρέσει να απογοητεύω τον κόσμο. Αυτός ήταν ο βασικός λόγος που υπέγραψα ξανά στο Μιλγουόκι. Δεν ήθελα να απογοητεύσω κανέναν και να πιστέψουν ότι δεν δουλεύω τρομερά σκληρά. Το κάνω. Είναι απίστευτο που φτάσαμε εδώ».

Για τα δάκρυά του μετά το φινάλε του Game 6: «Σκεφτόμουν όλο το ταξίδι, όλη την πορεία μου, τι έκανα για να φτάσω εδώ. Τι θυσίασαν οι γονείς μου για να είμαι εδώ. Αυτό το έβλεπα κάθε μέρα, κάθε μέρα της ζωής μου.

Αυτό είναι για την μαμά μου, δούλεψε τρομερά σκληρά για να είμαι εγώ εδώ. Δεν με πίεσε ποτέ. Αυτό είναι για τον μπαμπά μου, που μας βλέπει από ψηλά και για τη γυναίκα μου. Κάθε μέρα με κάνει καλύτερο άνθρωπο, προσέχει τον γιο μου. Αυτό είναι και για τα αδέλφια μου.

Αυτό ήθελα τόσο πολύ, γι’ αυτό το πήρα. Υπήρχαν άνθρωποι που με βοήθησαν, κάθε μέρα. Ευχαριστώ την μαμά μου, τον μπαμπά μου, την Μαράια, τα αδέλφια μου και όσους με βοήθησαν».

Για τον επόμενο στόχο του: «Τα χρήματα… Ήρθε η ώρα να πληρωθώ. Όχι, όχι, κάνω πλάκα. Ξέρεις τι θέλω τώρα; Θέλω να δημιουργήσω μια χρονομηχανή και να πάω πίσω στη rookie season μου και να πάρω το βραβείο του rookie της χρονιάς.

Τότε θα τα έχω πάρει όλα. Μετά, όταν μεγαλώσω, θα πω στον «Μπαντ» να έρχομαι από τον πάγκο, να πάρω και το βραβείο του 6ου παίκτη της σεζόν. Κάνω πλάκα. Αυτό είναι για την οικογένειά μου, τους το αφιερώνω. Πρέπει να επιστρέψουμε δυνατοί, θα υπάρχουν ομάδες που θα μας κυνηγούν την νέα σεζόν».

Οι πανηγυρισμοί έξω από το «Fiserv Forum»

Οι οπαδοί των Μιλγουόκι Μπακς ξέσπασαν σε ξέφρενους πανηγυρισμούς μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος από την ομάδα του Γιάννη Αντετοκούνμπο. Όλο το Μιλγουόκι είναι στο... πόδι και το παρακάτω βίντεο «μιλά» από μόνο του.

Ο Αντετοκούνμπο έστειλε μήνυμα δυναστείας – «Θέλουμε να το κάνουμε ξανά για το Μιλγουόκι»

Μετά τον τελικό, ο Γιάννης Αντετοκούνμπο έστειλε ξεκάθαρο μήνυμα μετά την κατάκτηση του πρώτου πρωταθλήματος της ακριέρας του στο ΝΒΑ, πως θέλει να πετύχει ξανά κάτι ανάλογο με την ομάδα των Μιλγουόκι Μπακς.


O MVP των τελικών του ΝΒΑ, Γιάννης Αντετοκούνμπο, που συνέβαλλε τα μέγιστα ώστε οι Μιλγουόκι Μπακς να στεφθούν ξανά πρωταθλητές μετά από 50 χρόνια, τόνισε στις πρώτες του δηλώσεις πως αφενός νιώθει χαρούμενος για τον τίτλο, αλλά είναι κάτι που θέλει να πετύχει ξανά, ενώ δεν παρέλειψε να ευχαριστήσει το Μιλγουόκι που πίστεψε από την αρχή σε αυτόν και αναφερθεί στα αδέρφια, αφού πλέον και οι τρεις τους έχουν δαχτυλίδι πρωταθλητή στο κορυφαίο πρωτάθλημα του κόσμου.


Οι δηλώσεις του Γιάννη Αντετοκούνμπο

Για το τι σημαίνει για αυτόν που κατέκτησε τον τίτλο με τους Μπακς: «Σημαίνει πολλά για εμένα. Θέλω να ευχαριστήσω το Μιλγουόκι που πίστεψε σε εμένα. Ήθελα να τα καταφέρω για την πόλη. Είμαι χαρούμενος που τα κατάφερα».

Για την σχέση του με τον Κρις Μίντλετον: «Τα καταφέραμε Κρις. Τα καταφέραμε. Αυτός ο τύπος με σπρώχνει κάθε μέρα να γίνομαι σπουδαίος. Με τον Κρις είμαστε μαζί 8 χρόνια. Χαιρόμαστε που τα καταφέραμε για το Μιλγουόκι και θέλουμε να το ξανακάνουμε».

Για το γεγονός ότι πλέον τρία αδέλφια της οικογένειας, αυτός, ο Θανάσης και ο Κώστας, έχουν κατακτήσει το πρωτάθλημα: «Πολλοί έκαναν πλάκα πέρυσι που ο Κώστας πήρε το πρωτάθλημα. Τώρα όμως τα καταφέραμε και εγώ και ο Θανάσης».


Μπουντενχόλζερ: «Είμαι ευλογημένος που συνεργάζομαι με τον Γιάννη»


Ο Μάικ Μπουντενχόλζερ αποθέωσε τον Γιάννη Αντετοκούνμπο, μετά την κατάκτηση του τίτλου στο ΝΒΑ.

Αναλυτικά όσα δήλωσε μετά την κατάκτηση του τίτλου:

«Ευχαριστώ το κοινό μας, σεβόμαστε τους Σανς. Οι παίκτες μου είναι πρωταθλητές κάθε μέρα. Κάθε μέρα τα καταφέρνουν, δίνουν τα πάντα. Συγχαρητήρια.

Είμαι ευλογημένος που συνεργάζομαι με τον Γιάννη, είναι απίστευτος ηγέτης, όπως και ο Κρις. Είναι τρομερά παιδιά. Χαίρομαι που συνεργάζομαι μαζί τους».




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Χάζευα χθες τη νύχτα στο Twitter, μέχρι που, γύρω στις 04:30, έπεσα πάνω σε μια δήλωση του Αντετοκούνμπο που είχε κάνει εκείνη τη στιγμή και την είχε μεταδώσει ο λογαριασμός των Bucks.

Ο δημοσιογράφος κάνει μια ερώτηση. Λέει ότι έχει καλύψει αρκετούς stars, αλλά κανένας πριν τα 30 δεν μπόρεσε να τιθασεύσει τον εγωισμό του. "Πώς εσύ το έχεις καταφέρει αυτό στα 26 σου;"

Μου αρέσει ο Αντετοκούνμπο στις δηλώσεις του, διότι είναι πάντα άμεσος και δεν μοιάζει με τους άλλους αθλητές, να λέει δηλαδή τα τετριμμένα. Ξέρεις ότι θα πει κάτι καινούργιο, κάτι ενδιαφέρον.

"Από την εμπειρία μου", απάντησε ο Γιάννης, "όταν σκέφτεσαι ότι 'έκανα αυτό, κατάφερα το άλλο, έβαλα 30 πόντους', συνήθως την επόμενη φορά παίζεις χάλια, είσαι απαίσιος. Έχω, λοιπόν, την εξής νοοτροπία: όταν εστιάζεσαι στο παρελθόν, αυτό είναι ο εγωισμός, λες 'κοίτα τι έκανα'. Από την άλλη, όταν εστιάζεσαι στο μέλλον, σε κυριεύει η έπαρση. Λες: 'Στο επόμενο παιχνίδι, θα κάνω αυτό κι αυτό, το ένα και το άλλο, θα κυριαρχήσω'. Εγώ προσπαθώ να εστιαστώ στο παρόν. Αυτό είναι σεμνότητα. Θεωρώ ότι είχα ανθρώπους στη ζωή μου που με βοήθησαν σε αυτό. Αλλά είναι μια δεξιότητα, την οποία προσπαθώ να τελειοποιήσω. Προς το παρόν λειτουργεί, οπότε δεν θα σταματήσω να το κάνω".

Αμέσως αναγνώρισα ότι η προσέγγιση αυτή είναι φιλοσοφική και μου έκανε τρομερή εντύπωση, διότι δεν το περίμενα. Ο Αντετοκούνμπο έθεσε τις τρεις διαστάσεις του χρόνου (Παρελθόν, Παρόν, Μέλλον) και τις συνέδεσε με τρεις νοοτροπίες ή στάσεις. Το Παρελθόν με τον εγωισμό, το Μέλλον με την έπαρση και το Παρόν με την σεμνότητα. Οπότε, για να παραμείνει σεμνός θα πρέπει να επικεντρώνεται στο Παρόν.

Πολλοί αθλητές λένε κατά καιρούς ότι δίνουν βάση στο παρόν και στη στιγμή, κανένας όμως δεν το δικαιολόγησε ποτέ κατ' αυτόν τον τρόπο.
Το "κλειδί" για τη σεμνότητα είναι να εστιάζεσαι στο παρόν, λέει ο Γιάννης, σβήνεις τις άλλες δύο διαστάσεις του χρόνου. Επιλέγει να σκέφτεται έτσι και καλλιεργεί αυτή την επιλογή σα να είναι δεξιότητα.

Παρακολουθώ τους τελικούς στο NBA και είχα την άποψη ότι στο τέλος, έστω και δύσκολα, θα επικρατήσουν οι Suns. Μετά το χθεσινό έχω αλλάξει. Αν προσεγγίζεις τον αθλητισμό όπως ο Αντετοκούνμπο, σου αξίζει (τουλάχιστον) το φετινό πρωτάθλημα.

ΥΓ: Οι ξένοι δημοσιογράφοι το "έπιασαν" αμέσως ότι η προσέγγιση του Γιάννη είχε φιλοσοφικό χαρακτήρα. Π.χ. το France24 γράφει: "Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο μίλησε περισσότερο σαν έλληνας φιλόσοφος παρά σαν αστέρας του NBA και η σοφία του για τη στιγμή και το παρόν ίσως οδηγήσει τους Bucks στο πρωτάθλημα". Και πολλοί οπαδοί το αντιλήφθηκαν. Σχολίασαν ότι η δήλωση του Αντετοκούνμπο τους αλλάζει τη ζωή και τον τρόπο που σκέφτονται. Δυστυχώς, οι Έλληνες δημοσιογράφοι δεν πήραν μυρωδιά. Πετσόκοψαν τη δήλωση και έγραψαν μόνο ένα μέρος της, καθιστώντας τη τετριμμένη, άχρηστη. Ευτυχώς που έφυγε από αυτόν τον τόπο το παιδί και σώθηκε. Αλίμονο στους υπόλοιπους.

Δημήτρης Κοργιαλάς


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Θυμηθείτε για λίγο όσοι το είδατε, έτσι νοερά, το γνωστό σενάριο του φιλμ που αναφέρω στον τίτλο μου...

Ο καλός σερίφης (που κάποτε, λένε, ήταν πολύ "κακός" ώσπου άλλαξε πλευρές και αποφάσισε να υπηρετήσει πιστά τον Νόμο) και απέναντί του ο "κακός" κάου-μπόϋ (που κάποτε, λένε, ήταν καλός αλλά του ήρθαν του ανθρώπου απανωτές αναποδιές και άλλαξε πλευρές απέναντι στο Νόμο...)
Ενεννήντα λεπτά έργου, ατέλειωτη η αγωνία,
φοβερές οι εναλλαγές φάσεων, δεκάδες οι κομπάρσοι ως πολίτες γύρω τους «αντιμέτωποι» ο καλός σερίφης και ο κακός κάου-μπόυ...
Στέκεται αγέρωχος ο πρώτος, ανιχνεύει με το το βλέμα τους πολίτες γύρω του, απέναντι πονηρά στημένος με ελαφρρά γυρτό το» κορμί ο άλλος χαϊδεύει τα δυό εξάσφαιρα του...

Ακούγονται οι εκπυρσοκροτήσεις και... «Πρόκριση!»
«Πρόκριση;»

Δύσκολοι καιροί οικονομικά, κολλημένα εκατομμύρια μάτια στις τηλεοράσεις (ήταν ήδη μετρημένα τα θερινά σινεμά, μας τα στέρησε η πανδημία και λιγόστεψαν σαν τις αλάνες όπου κάποτε παίζαμε κλωτσοσκούφι) αλλά όχι και «Πρόκριση» στο κλασικό καουμπόϊκο «Μονομαχία στο Ελ Πάσο!..»
Ίσως σκεφθείτε καλοπροαίρετα, έ, άνθρωπος είναι και ο συγγραφέας αυτού του άρθρου, αφόρητος αυτές τις μέρε ο ξαφνικός καύσωνας, κάπου τα μπέρδεψε τα πράγματα!..
Οχι ακριβώς!
Είναι κλασικό το σενάριο της «Μονομαχίας στο Ελ-Πάσο» πασίγνωστο θα έλεγα και σε μας τους πιο παλιούς και στους πιτσιρικάδες που μέσα από τα βίντεο ξαναζούνε εκείνα τα αξέχαστα Χολιγουντιανά κάουμπόϋκα με Τζων Γουέην και άλλους αλλά και δημιουργίες του Σέρτζιο Λεόνε με  σάλτσα αλά Ιταλικά...
Τόσο γνωστό, μάλιστα, που όλοι ξέρουμε τις τρείς πιθανές απολήξεις του:
Ο καλός ΚΑΘΑΡΙΖΕΙ μιά για πάντα με τον κακό,
Ο κακός καταφέρνει και εξιλεώνει το αμαρτωλό παρελθόν του καλού σερίφη σωριάζοντάς τον στο χώμα (αλλά το πλήθος των άβουλων πολιτών του Φαρ Ουέστ "ξυπνάει" επί τέλους από τον λήθαργό του, παίρνει τον Νόμο στά χέρια του, συλλαμβάνοντας και λυντσάροντας τον... κακό),
ή, τα εξάσφαιρα στα χέρια των 2 μονομάχων εκπυρσοκροτούν ταυτόχρονα και εύστοχα σωριάζοντας και τους 2 στο χώμα, θρυμματίζοντας την καρδιά της "ωραίας" που ποτέ δεν έλλειψε από καου-μπόϋκα έργα!...
Οχι δεν τα μπέρδεψα τα σενάρια!

Ετσι, καθώς παρακολουθούσα όπως και αμέτρητα εκατομμύρια στην Ευρώπη και άλλες χώρες του πλανήτη την εξέλιξη του αναβληθέντος εξαιτίας της πανδημίας “Euro2020”και τις αγωνιώδεις προσπάθειες για «πρόκριση» Εθνικών Ομάδων ποδοσφαίρου και την εκτέλεση πέναλτυ στη διάρκεια του αγώνα ή μετά την παράταση μούρθε, αναπάντεχα, στο νού εκείνο το κλασικό καουμπόϋκο με τίτλο «Μονομαχία στο Ελ Πάσο..»
Και μην μου πείτε, φίλοι ποδοσφαιρόφιλοι και άλλοι ότι δεν θα είδαμε φοβερές στιγμές προσπάθειας να πετύχουν ΓΚΟΛ οι μεμονωμένοι ποδοαφαιριστές και η κάθε Εθνική ομάδα.
Είναι δυνατόν να μένει εκτός η Γαλλία, η Πορτογαλία και τελικά να χάνει η Γερμανία από την Αγγλία μετά από 55 χρόνια;
Είναι δυνατόν;
Ναι είναι δυνατόν καθότι «μπάλλα είναι και γυρίζει» στο δυναμικά ζωντανό, γρήγορο, συναρπαστικό σπορ όπως το ποδόσφαιρο!
Θα μου πείτε τι προτιμάω;

Στην κλασική περίπτωση όπου το αποτέλεσμα ενός ποδοσφαιρικού αγώνα κρίνεται στα πέναλτυ, όλοι περιμένουμε με αγωνία ότι κάπου ανάμεσα στην κόπωση, τον εκνευρισμό και τη. θεά Τύχη ένας από τους δύο αντιπάλους θα κάνει το μοιραίο σφάλμα και ο εύεστοχος της άλλης ομάδας θα το εκμεταλλευθεί και θα τελειώσουνε!

Στo καουμπόϋκο «Μονομαχία στο Ελ Πάσο» βρίσκονται την μοιραία στιγμή αντιμέτωποι ο καλός και ο κακός, ο κινηματογραφικός φακός μας δείχνει κάποιο μπάρ, μιά Τράπεζα, έναν σταύλο, τη σκεπή ενός κτιρίου, και ξαφνικά...νάτοι οι δυό αντίπαλοι αντιμέτωποι, γοργή η κίνηση για τις θήκες των εξάσφαιρων, το τράβηγμα και ο ταχύτερος επιβιώνει!

Αντιθέτως ανέκαθεν στα γήπεδα στήνεται η μπάλλα στα 11 μέτρα, υπερασπιζόμενος την εστία του ο τερματοφύλακας κινείται αριστερά-δεξιά, και ο «εκτελεστής» παίκτης κάνει ζικ- ζακ για να τον παραπλανήσει, καθώς ετοιμάζεται να χτυπήσει το πέναλτυ ελπίζοντας να σκοράρει...

Σας μπέρδεψα με καουμπόϋκακαι ποδόσφαιρο, αλλά και στο “Euro-2020” ζήσαμε και ζούμε συναρπαστικό ποδοσφαιρικό θέαμα βλέποντας τις εκτελέσεις πέναλτυ...
Θα θυμίσω στους νεότερους μια αφελή φαντασίωση που είχε συζητηθεί πριν δεκαετίες:
Μήπως στα πέναλτυ αντί να κλωτσά ο «εκτελεστής» την στημένη μπάλλα μετά το σφύριγμα του διαιτητή, θα έπρεπε να έχει το δικαίωμα να βγεί από την εστία του ο αμυνόμενος τερματοφύλακας και να «ντριμπλάρει» τον επιτιθέμενο «εκτελεστή»;
Συνεχίζεται η παράδοση με το κλασικό στυλ πέναλτυ που εδώ και αρκετά χρόνια συχνά προσδιορίζεται με τη χρήση της τεχνολογίας VAR…

Μεταξύ μας όταν επιλέγεις καουμπόυκο θές να δείς καου-μπόϋκο αλλιώς αλλάζεις κανάλι ή πας σε άλλο θερινό σινεμά…
Και όταν παρακολουθείς ποδόσφαιρο, εάν δεν είσαι νευρωτικά κολλημένος σε κάποια ομάδα, ξέρεις ότι «αφού μπάλλα είναι και γυρίζει» υπάρχουν τα φαβορί αλλά πάντα προκύπτουν και οι απροσδόκητες εκπλήξεις στη διάρκεια του αγώνα, υπάρχει η σχεδόν «θεόσταλτη» απονομή πέναλτυ με αποκορύφωση την αγωνία όταν η ισοπαλία οδηγεί στα πέναλτυ...

Euro-2020, στους ημιτελικούς την Τρίτη η Ιταλία υποδέχεται την Ισπανία και την Τετάρτη η Αγγλία την Δανία καιακολουθεί ο τελικόςτην Κυριακή 11η Ιουλίου!

Κάποιοι λένε ότι ίσως είναι το καλύτερο «Euro» όλων των εποχών…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Μια απίστευτη ιστορία έκανε έναν άσημο Ελβετό, πασίγνωστο και περιζήτητο πρόσωπο μέσα σε λίγες ώρες. Ή αλλιώς αν έχεις τύχη ....

Ο άνθρωπος πήγε στο γήπεδο να παρακολουθήσει το ματς Ελβετία - Γαλλία που ως γνωστόν εξελίχθηκε, βάσει της διακύμανσης του σκορ, σε γκραν γκινιόλ. Την αγωνία του αγώνα έζησε και ο Ελβετός της ιστορίας μας, ο Λούκα Λούτενμπαχ.

Το σπάνιο είναι πως η φωτογραφική κάμερα κατέγραψε δύο αυθόρμητες εκδηλώσεις του φιλάθλου. Στην πρώτη είναι γεμάτος αγωνία αφού η χώρα του χάνει εκείνη τη στιγμή με 3-2 από τους Γάλλους. Καπάκι στο δεύτερο ενσταντανέ ο φακός συλλαμβάνει τον Λούκα τη στιγμή της ισοφάρισης της Ελβετίας με το γκολ του Γκαβράνοβιτς και το βγάλσιμο της φανέλας τους, την κραυγή ανακούφισης και πανηγυρισμού.

Αυτές οι δύο φωτο, μετά την προβολή τους στο διαδίκτυο, ήταν αρκετές να γίνει ο συμπαθής Λούκα περιζήτητος στη χώρα του και ίσως ο πιο γνωστός Ελβετός μετά τον Ρότζερ Φέντερερ.

Έτσι εταιρείες του καλύπτουν αεροπορικά εισιτήρια, διαμονή για να παρακολουθήσει τη συνέχεια του EURO αλλά και η Ελβετική κυβέρνηση σπεύδει να τον χρησιμοποιήσει μετατρέποντάς τον ως το κεντρικό πρόσωπο για την προβολή του εμβολιαστικού προγράμματος κατά της covid.

Και συγκεκριμένα: Η Swiss Air τον στέλνει δωρεάν με business class στην Ρωσία ενώ η Red Bull θα καλύψει τα έξοδα διαμονής του. Αλλά οι προσφορές δεν τελειώνουν εδώ μιας και ο Ελβετικός ΕΟΤ του δίνει πληρωμένες διακοπές μετά το τέλος του Euro, για να… διώξει το άγχος από την διοργάνωση.  

Τί να πούμε; Αυτή είναι η εποχή μας !!!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Εξελίσσεται ήδη η φάση των 16 που θα αναδείξει τους 8 του καθυστερημένου εξαιτίας της πανδημίας “UEFA-Euro-2020” και η αυλαία θα «πέσει» την Κυριακή 11 Ιουλίου στον τελικό που προγραμματίστηκε για το Βρετανικό WembleyStadium αλλά αυτό αρχίζει να μην φαίνεται οριστικό...

Έτσι η σημερινή μου «άποψη», που φιλοξενείται κάθε εβδομάδα στα αγαπημένα blogs & sites, επικεντρώνεται και πάλι στα «ποδοσφαιρικά δρώμενα»…

Ομολογώ, ξεκινώντας, ότι ο τίτλος μου σήμερα είναι σκόπιμα παραπλανητικός!..

Αυτό όχι μόνο επειδή περιέχει το καθοριστικό «αλλά» (αυτά τα 4 γράμματα δρουν πάντοτε ανασταλτικά στην κάθε λογής θετική διαπίστωση), αλλά ακριβώς επειδή η πρώτη λέξη του τίτλου μου, το επίθετο «καλός», δείχνει μια ταύτιση απόψεων και κρίσεων, καθώς προϋποθέτει μια γενικότερα αποδεκτή αξιολόγηση.

Πριν προχωρήσω, λοιπόν, στην επίμαχη ψυχό-κοινωνιολογική ανάλυση των παραγόντων εκείνων που στη καταληκτική, στην συνθετική τους ολότητά συνιστούν το ανασταλτικό «αλλά», αξίζει τον κόπο να ρίξουμε μια ματιά πρώτα στο προβληματικό επίθετο… «καλός».

Οι φίλαθλοι, οι αθλητικοί συντάκτες, οι παράγοντες και μαζί οι ίδιοι οι παίκτες έχουν τις δικές τους απόψεις, τον δικό τους ορισμό, τα δικά τους πλαίσια αναφοράς που τους οδηγούν στην καταληκτική διαπίστωση ότι ένας συγκεκριμένος παίκτης είναι ή δεν είναι… «καλός».

Οι φίλαθλοι, υποκύπτοντας στη συναρπαστικότητα του αγώνα, γοητευμένοι με την εξέλιξη μιας κρίσιμης φάσης, ικανοποιημένοι από το επιθυμητό σκοράρισμα, καθώς επιδίδονται σε ουρανομήκεις ιαχές επιδοκιμασίας, δίνουν τον δικό τους ορισμό του «καλού» παίκτη με μια άτυπη μεν, ηχηρή δε, προφορική διαδικασία καθιέρωσης μέσα στο γήπεδο του ποδοσφαίρου, αλλά και του μπάσκετ, του βόλεϊ και άλλων σπορ.

Οι αθλητικοί συντάκτες τυπώνουν την επομένη του αγώνα σε έγχρωμα εξάστηλα ή τετράστηλα αυτό που η κερκίδα διατύπωσε προφορικά με τις ιαχές επιδοκιμασίας την ώρα του αγώνα και υλοποιούν την προφορική αναγνώριση με την εγκυρότητα (scriptamanent, γαρ) του «έντυπου λόγου» και εδώ και πολλά χρόνια και του «διαδικτυακού λόγου» σε ηλεκτρονικά Blogs&Sites.

Οι διοικητικοί παράγοντες έχουν τη δική τους άποψη, άρρηκτα συνυφασμένη με την απόδοση του κάθε παίκτη σε σχέση ευθέως ανάλογη με το κόστος της απόκτησής του, σε ό,τι αφορά τον ορισμό του «καλού».

Και οι προπονητές, λειτουργώντας ως «εμπειρικοί ψυχολόγοι» που ζούνε κάθε μέρα από κοντά, ώρα με την ώρα, τον κάθε παίκτη της ομάδας τους, διαμορφώνουν από παρατήρηση που στηρίζεται στην πείρα τους το δικό τους πλαίσιο αναφοράς, τυποποιούν συνειδητά τον δικό τους ορισμό του «καλού παίκτη».

Καλός παίκτης, λοιπόν, αλλά ποιος;

Αυτός που σκορπίζει ρίγη συγκίνησης στην κερκίδα, αναστατώνει τους αντιπάλους, γοητεύει τους αθλητικογράφους, κερδίζει την εύνοια των παραγόντων και του προπονητή σε μερικές αγωνιστικές και στη συνέχεια απογοητεύει, δημιουργεί ερωτηματικά, φθείρει το ηθικό των συμπαικτών του και δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την ήττα, εξαγριώνοντας την κερκίδα;

Ή εκείνος που επιδίδεται συστηματικά στη σωστή άσκηση, προπονείται δίνοντας ολάκερο τον εαυτό του, πειθαρχεί, παίζει συλλογικό παιχνίδι, έστω και εάν έτσι στερείται την προσωπική προβολή και δόξα, συμβάλλει στο ανέβασμα του ηθικού της ομάδας του, συνεργάζεται, στοχεύει στη σταδιακή και σταθερή βελτίωσή του και σαν το παροιμιακό κρασί γίνεται καλύτερος με το πέρασμα του χρόνου;

Το ταλέντο, σαν την ομορφιά, το πάχος και το χρήμα, δεν κρύβεται, όπως σοφά το λέει και ο λαός μας. Ένα καλό ταλέντο σε λάθος περιβάλλον απολήγει σε μετριότητα την ίδια στιγμή που ένας μέτριος παίκτης στο σωστό περιβάλλον μπορεί να γίνει «μεγάλος».

Καλός παίκτης, λοιπόν, αλλά αξιοποιεί το ταλέντο του;

Η σωματική διάπλαση, οι ψυχό-διανοητικές ικανότητες (αυτό που η κοινή γνώμη γνωρίζει ως αντίληψη) και οι ψυχό-συναισθηματικές ιδιότητες (αυτό που περικλείεται από την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα) μαζί με τη συστηματική και διαχρονική εκμάθηση της τεχνικής του σπορ ή είναι ποδόσφαιρο ή μπάσκετ ή κάτι άλλο, συνιστούν το ταλέντο καθενός παίκτη και καθενός αθλητή γενικότερα.

Εφόσον τον ευνοήσει η τύχη του και τον ανακαλύψει κάποιο έμπειρο «λαγωνικό ταλέντων» κάποιας μεγάλης ομάδας, ο καλός παίκτης παίρνει το εισιτήριο για την εξέλιξη της καριέρας του. Από εκεί και μπρος σε αυτόν εναπόκειται εάν θα προχωρήσει. Για να επιβιώσει πρέπει να παλέψει, για να συναρπάσει πρέπει να αγωνισθεί, για να αναγνωρισθεί και να καθιερωθεί χρειάζεται να δοθεί, να βελτιωθεί σωματικά, ψυχικά και σε επίπεδο τεχνικό.

Αν δεν πειθαρχήσει τις υποκειμενικές του επιθυμίες όταν αυτές γίνονται και υπέρμετρες και καταναγκαστικές, αν δεν τιθασεύσει τις ανθρώπινες αδυναμίες του όταν γνωρίζει πως η ικανοποίησή τους θα του κοστίσει και αν δεν βελτιώνει συστηματικά με επιμονή και υπομονή τις ψυχό-διανοητικές και μαζί τις ψυχό-συναισθηματικές, σωματικές και τεχνικές του ικανότητες, δεξιοτεχνίες και γνώσεις, τότε, παρά τις όποιες εφήμερες δόξες, δάφνες, μεγαλεία, αναγνώριση και χρηματικά κέρδη, θα απολήξει στην ανασταλτική διαπίστωση φιλάθλων, αθλητικογράφων, παραγόντων, προπονητών και φυσικά και του… ψυχολόγου των σπορ ότι είναι καλός παίκτης… αλλά!…

Θα κλείσω την σημερινή μου «άποψη» υπενθυμίζοντας στους φίλους και φίλες αναγνώστες μια ιστορικά-κλασσική τοποθέτηση του μεγάλου επιστήμονα όλων των εποχών Άλμπερτ Αϊνστάιν που αναφέρεται στις Επιστήμες και τις Τέχνες αλλά φρονώ ότι δεν υπερβάλλω μεταφέροντας την στα ποδοσφαιρικά και άλλα γήπεδα:

«Μεγαλοφυΐα είναι το τελικό άθροισμα δύο παραγόντων», είπε κάποτε όταν ρωτήθηκε σχετικά από δημοσιογράφους ο Αϊνστάιν και ολοκλήρωσε «όπου το ένα τοις εκατό είναι η ιδιοφυΐα και το ενενήντα εννιά τοις εκατό ο ιδρώτας!…».

«Καλός παίκτης», λοιπόν, φίλες και φίλοι αναγνώστες ποδοσφαιρόφιλοι και άλλοι, χωρίς κανένα και κανενός είδους «αλλά»...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Πραγματοποιείται και φέτος το 44ο διεθνές τουρνουά «Ίκαρος 2021» από 10 μέχρι 18 Ιουλίου στο Αθλητικό Κέντρο Αγίου Κηρύκου και μας προσκαλούν να συμμετάσχουμε ο 
Δήμος Ικαρίας και ο Σ.Ο. Ικαρίας που είναι συνδιοργανωτές.

Στο παραδοσιακό τουρνουά της Ικαρίας έχουν ενσωματωθεί το Ανοιχτό Πρωτάθλημα Αιγαίου, τα Νεανικά Αιγαίου και το Διασυλλογικό Κύπελλο Αιγαιοπελαγίτικης Φιλίας.

Προβλέπονται ενδιαφέρουσες παράλληλες εκδηλώσεις, όπως το Μεσογειακό Ομαδικό Κύπελλο «Αχιλλέας Μητσάκος», διαγωνισμός λύσης σκακιστικών προβλημάτων, επιδείξεις σιμουλτανέ, τουρνουά μπλάιντ κ.ά. Τρεις μέρες πριν (από 7/7) και τρεις ημέρες μετά (μέχρι 23/7) θα πραγματοποιηθούν αγώνες ράπιντ και μπλιτς, καθώς και πολλές υπαίθριες δράσεις.

Θα υπάρξουν ειδικές τιμές για τους σκακιστές για την μετάβασή τους στο νησί αφού  χορηγοί είναι οι ακτοπλοϊκές εταιρείες Blue Star Ferries (20% έως 40% έκπτωση σε επιβάτες και οχήματα) και Dodekanisos Seaways (δωρεάν εισιτήρια σε σκακιστές από τα λιμάνια των Δωδεκανήσων).

Όπως κάθε χρόνο, φιλοξενούνται γκραν μετρ και διεθνείς μετρ, καθώς και όσοι έχουν αποκτήσει δικαίωμα φιλοξενίας από προκριματικούς αγώνες.

Για όσους δεν φιλοξενούνται, προβλέπονται οικονομικά πακέτα συμμετοχής και παρέχεται επιπλέον έκπτωση σε όσους τακτοποιηθούν οικονομικά μέχρι τις 23 Ιουνίου.

Αναλυτική προκήρυξη έχει αναρτηθεί στην ιστοσελίδα http://ikariachess.blogspot.com/, καθώς και στο πρόγραμμα της ΕΣΟ: https://www.chessfed.gr/wp-content/uploads/2021/06/Ikaros2021gr.pdf.pdf. Τηλέφωνο επικοινωνίας 6988005081 (κ. Λεμονιά Αβαγιάννη), ηλ. ταχυδρομείο: ikaroschess2021@gmail.com.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Σε δυναμική εξέλιξη το Euro-2020 και με αφορμή τα πολλά τηλεοπτικά «ζουμ» στα πρόσωπα των προπονητών των 24 Εθνικών ομάδων που συμμετέχουν η σημερινή μου άποψη στα αγαπημένα Blogs&Sites αφορά τους προπονητές και τον ρόλο τους.

Θα ξεκινήσω με ένα γνωστό διεθνώς ποδοσφαιρικό ανέκδοτο.

Λίγο πριν από τον σημαντικό αγώνα της ομάδας που διεκδικεί τον τίτλο από το «φαβορί» των τριών τελευταίων ετών ο τεχνικός ηγέτης της ομάδας – έκπληξης της χρονιάς δίνει στους παίκτες του, με περισσή μυστικότητα, από ένα άσπρο χαπάκι σχετικά μεγάλου μεγέθους.

Έκπληκτος ο νεαρός αθλητικογράφος που αντιλαμβάνεται τη μυστική κίνηση πλησιάζει τον προπονητή, με τον οποίο τον συνδέει και μια αίσθηση οικειότητας, και του ζητά σχεδόν επιτακτικά να του εξηγήσει:

«Τι ακριβώς είναι αυτά τα χάπια, ΝΤΟΠΑ;»...

«Α, μπα, είναι αθώα χάπια συμπυκνωμένης ζάχαρης» του εξηγεί με εμφανέστατη ειλικρίνεια ο προπονητής.

«Και τι καλό μπορεί να κάνει σε αυτούς τους ώριμους, γυμνασμένους αθλητές ένα χαπάκι συμπυκνωμένης ζάχαρης;» ρωτά ο νεαρός δημοσιογράφος.

«Τίποτε απολύτως» του απαντά ο προπονητής και συνεχίζει «αλλά οι παίκτες μου πιστεύουν ότι τους βοηθά και έτσι παίζουν…καλύτερα!».

Ο αθλητικογράφος, με διεγερμένο στο κρεσέντο, πλέον, το αίσθημα της περιέργειας η οποία είναι και οφείλει να είναι κυρίαρχο χαρακτηριστικό σε κάθε δημοσιογράφο, δεν αντιστέκεται στον πειρασμό, πλησιάζει τον Αρχηγό της ομάδας – έκπληξης, για τον οποίο είχε κάνει και ειδικό αφιέρωμα στην εφημερίδα του, και σχεδόν επιτακτικά του απαιτεί να του εξηγήσει:

«Τι χαπάκι είναι αυτό που πήρες;».

Ο παίκτης, με πρόδηλα τα σημάδια κάποιας ανησυχίας, κοιτάει γύρω του στα κλεφτά, πλησιάζει τον δημοσιογράφο στο αυτί και του λέει ψιθυριστά:

«Είναι χαπάκι συμπυκνωμένης ζάχαρης!»...

Τινάζεται εμφανώς ξαφνιασμένος ο νεαρός δημοσιογράφος και με ορθάνοιχτα μάτια γεμάτος ειλικρινή απορία ρωτά τον παίκτη με την οικειότητα που αισθάνεται για αυτόν:

«Καλά, και σας βοηθούν εσάς τους επαγγελματίες παίκτες απλά χαπάκια συμπυκνωμένης ζάχαρης;».

«Α, μπα» απαντά με αφοπλιστική ειλικρίνεια ο παίκτης, και συνεχίζει «όμως ο προπονητής μας πιστεύει ότι μας βοηθούν και επειδή εμείς τον αγαπάμε… τα παίρνουμε!».

Θεμελιακό πρόβλημα για τον κάθε προπονητή είναι η κατανόηση της ψυχοσύνθεσης του κάθε παίκτη και η δημιουργία, μέσα από συστηματική δουλειά, ενός αρμονικού συνόλου όπου οι αδυναμίες και οι ικανότητες του καθενός αλληλεπικαλύπτονται με τέτοιο τρόπο ώστε στο τέλος να παρουσιάζεται μια ισορροπημένη ομάδα με προσωπικότητα, με δυναμισμό, με τη θετική ψυχολογία που στοχεύει στη νίκη αλλά μπορεί να χειρισθεί με επάρκεια, βιώνοντας το κλασικό «παθήματα-μαθήματα» και το ενδεχόμενο της ήττας!…

Ένα από τα πλέον βασικά προβλήματα για τον κάθε προπονητή που αναλαμβάνει τον ρόλο του τεχνικού ηγέτη μιας ομάδας αποτελεί και το προγενέστερο βίωμα κάθε παίκτη του.

Αυτήν τη δυναμική προβληματισμού την αποκαλώ, χωρίς να παρεξηγηθώ από τους φίλους προπονητές του ποδοσφαίρου και κάθε άλλου ομαδικού σπορ, στους οποίους έχω κάνει πολλά εκπαιδευτικά σεμινάρια τις περασμένες δεκαετίες, «το σύνδρομο του προπονητή!…».

Είναι αναμφισβήτητη αλήθεια ότι ελάχιστοι παίκτες γεννιούνται, ζούνε και ωριμάζουν φορώντας την ίδια φανέλα σε ολάκερη την καριέρα τους. Η πλειονότητα ξεκινά με έναν Σύλλογο ή ΠΑΕ, διδάσκεται τα βασικά από κάποιον προπονητή και μέσα σε διάστημα μερικών ετών αλλάζει αρκετές φορές τη φανέλα του, αλλά κατά κύριο λόγο με συχνότητα που προσιδιάζει στην παροιμία της «αλλαγής υποκαμίσων» αλλάζει προπονητές καθώς στον ελλαδικό χώρο ο προπονητής διεκδικεί τον εναλλασσόμενο ρόλο του «στρατηλάτη, νικητή και τροπαιούχου» και μετά «του αποτυχημένου αποδιοπομπαίου… τράγου».

Να σταματήσουν, λοιπόν, οι μεταγραφές παικτών ή οι μετακινήσεις προπονητών;

Ε, ΟΧΙ, βέβαια!…

Όμως οι προπονητές είναι και αυτοί άνθρωποι, έχουν τα βιώματα και τις φιλοδοξίες, τις προσωπικές εμπειρίες και το «παρελθόν» τους.

Επιπρόσθετα ο κάθε παίκτης που μαθητεύει σε έναν δεδομένο προπονητή «μαθαίνει» συγκεκριμένα πράγματα, τα οποία ξεκινούν από τις ασκήσεις σωματικής βελτίωσης και φτάνουν στη στρατηγική και τις τεχνικές της ανάπτυξης ενός παιχνιδιού.

Και ξαφνικά συμβαίνει να «παραιτηθεί» ένας συγκεκριμένος προπονητής (επειδή οι παράγοντες που κινούν τα νήματα από το παρασκήνιο φρονούν ότι έτσι τους συμφέρει ή, άλλες φορές, ότι αυτοί ξέρουν καλύτερο ποδόσφαιρο από τον προπονητή) και να αναλάβει την ομάδα ένας άλλος προπονητής.

Έτσι οι παίκτες βρίσκονται ξαφνικά αντιμέτωποι με έναν άλλο «δάσκαλο», ο οποίος, φυσικά, έχει τη δική του προσωπικότητα, τις δικές του τεχνικές και στρατηγικές, τις δικές του πεποιθήσεις και τα δικά του «χούγια»…

Τι σημαίνει αυτό από τη δική μου οπτική γωνιά, της κοινωνικής ψυχολογίας των σπορ και της άθλησης;

Νομίζω ότι το ερώτημα μπορεί να το απαντήσει σωστά και ο πιο άσχετος φίλαθλος ή οπαδός.

Θα μου πείτε, μα οι παίκτες δεν είναι μαθητούδια και σχολιαρόπαιδα, είναι ώριμοι άνδρες, είναι επαγγελματίες είναι άτομα που μπορεί να προσαρμοσθούν εύκολα στις νέες προοπτικές, στον νέο τεχνικό τους ηγέτη.

Είναι, όμως, έτσι ακριβώς τα πράγματα;

Μήπως πρέπει να θυμηθούμε αυτό που με περισσή εμπειρική σοφία έχει συνοψίσει σε μια ιστορική φράση ο ελληνικός λαός μέσα από πολυετείς εμπειρίες όταν λέει «με όποιον δάσκαλο θα κάτσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις»;

Και, αν συμβεί, όπως πράγματι συμβαίνει στην πατρίδα μας, να αλλάξεις πολλούς δασκάλους, είναι άγνωστο ποια χούγια και ποιες συνήθειες θα πρέπει να αλλάξει ο επόμενος προπονητής που αναλαμβάνει την ομάδα στην προσπάθειά του να δημιουργήσει ένα «σωστό, συλλογικά αρμονικό σύνολο».

Δεν θα σας κουράσω περισσότερο σήμερα, δεν θα αναφερθώ σε ζώντες και εκλιπόντες προπονητές ντόπιους και ξένους στα ελληνικά ποδοσφαιρικά δρώμενα αλλά δεν μπορώ να μην αναφέρω την προσφορά του Όττο Ρεχάγκελ στην ιστορική (φοβάμαι και ανεπανάληπτη) κατάκτηση του τίτλου του Euro-2004 και του Φερνάντο Σάντος που μας έφτασε στους 16 του Mundialτης Βραζιλίας… Το «σύνδρομο του προπονητή» αποτελεί ένα πρόσθετο αρνητικό βίωμα μέσα στα πολλά άλλα που χαρακτηρίζουν το Ελληνικό ποδόσφαιρο…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

O αρχηγός της εθνικής Δανίας, Σίμον Κιάερ ήταν αυτός που έδρασε πρώτος, πριν καν τους διασώστες, δίνοντας έγκαιρα την αναγκαία βοήθεια στον Κρίστιαν Ερικσεν και στη συνέχεια αυτός που παρηγόρησε και καθησύχασε τη σύντροφό του.

Δεν χρειάζεται άλλη αναζήτηση για τον MVP. Όχι του αγώνα. Του κάθε αγώνα. Όχι της διοργάνωσης. Της κάθε διοργάνωσης. Της ζωής της ίδιας. Τους πιο πολύτιμους αυτής της ζήσης δεν τις κάνουν τα γκολ, οι ασίστ, οτιδήποτε τέλος πάντων καταγράφει σημαντικά για ένα παιχνίδι, αλλά για ανούσια για μια ζωή, η στατιστική. Τις κάνουν οι πράξεις. Που χαρίζουν ζωή. Που τη διαφυλάσσουν. Που την προασπίζουν. Που τη σώζουν. Όπως έσωσε του Κρίστιαν Ερικσεν -μεταξύ όλων των υπολοίπων που συνέβαλλαν- ο Σίμον Κιάερ.


Ο αρχηγός της Εθνικής Δανίας ήταν ο πρώτος που αντιλήφθηκε την σοβαρότητα της κατάστασης. Δεν ήταν κοντά στον συμπαίκτη του τη στιγμή της κατάρρευσής του. Με σπριντ όμως έφτασε αμέσως πάνω του. Ουσιαστικά ήταν ο πρώτος που έφτασε εκεί. Και δεν έφυγε ποτέ. Ηταν αυτός που δεν επέτρεψε να γυρίσει η γλώσσα του 29χρονου μέσου της Ιντερ, ήταν αυτός που τον γύρισε σε θέση ανάτασης και ήταν αυτός που πριν έρθουν οι διασώστες και οι γιατροί, ξεκίνησε να κάνει μαλάξεις και την προσπάθεια ανάνηψης του Ερικσεν.

Με τα χέρια του. Αυτός. Λένε πως τα πρώτα τέσσερα λεπτά σε μια κατάρρευση σαν τη σοκαριστική που έζησε ο πλανήτης σε live μετάδοση είναι τα καθοριστικά. Όχι για να μείνει στη ζωή αυτός που καταρρέει. Όχι μόνο γι’ αυτό. Αλλά για να το ξεπεράσει και να ζήσει, όπως ζούσε και πριν. Πριν πέσει. Ξανά, στα πόδια του. Σε αυτά τα λεπτά, αυτά τα τέσσερα λεπτά, ο Κιάερ ήταν ο άγγελος του συμπαίκτη του, αφού με τις ενέργεια του, με την αμεσότητα, την ψυχραιμία του, τον κράτησε ζωντανό.
Οι παίκτες της Δανίας σχηματίζουν ανθρώπινη ασπίδα για να προστατέψουν τον Κρίστιαν Έρικσεν μετά την κατάρρευσή του στον αγωνιστικό χώρο ©2021 STUART FRANKLIN/ASSOCIATED PRESS


Και μετά, παράδωσε σκυτάλη. Στους γιατρούς. Δεν έφυγε όμως. Απλώς σηκώθηκε και σχημάτισε με τους συμπαίκτες του την επικότερη εικόνα που έχει δοθεί ποτέ σε γήπεδο. Έναν κλοιό. Μια ασπίδα. Πάνω από τον δικό τους άνθρωπο. Να τον κλείσουν εκεί. Να φροντίσουν τη μάχη του να τη δώσει με αυτούς στο προσκέφαλό του, αποτρέποντας το οτιδήποτε σε "κίτρινα" μάτια, κάμερες και φακούς. Για να φροντίσουν, έτσι, με αυτόν τον συμβολικό τρόπο, δίπλα του μένοντας, να τον κρατήσουν μαζί τους. Μα και αν φύγει, να το κάνει με αξιοπρέπεια και με ανάσες καθάριες, οικείες πάνω του.

Με το βλέμμα του ο Κιάερ πάντα γυρισμένο στις προσπάθειες που έκαναν οι επόμενοι από δαύτον για να κρατήσουν τον συμπαίκτη του στη ζωή. Μια στιγμή μόνο έφυγε από τον κύκλο. Δεν τον έσπασε. Απλώς έφυγε. Το έκανε όταν είδε τη σύντροφο του Ερικσεν, αλαφιασμένη να μπαίνει στο γήπεδο, συνοδεία ενός επιτετραμμένου της δανέζικης ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας.

Πάλι έτρεξε. Όχι σπριντάροντας αυτή τη φορά. Όχι χειρονομώντας. Τίποτα που να επιτείνει την αγωνία της Σαμπρίνα. Τίποτα που να δηλώνει πανικό. Δεν την άφησε να μπει στον αγωνιστικό χώρο. Δεν την άφησε καν να πλησιάσει περισσότερο. Εκεί, στο ίδιο επίπεδο με τον σωριασμένο Ερικσεν, μα μακριά. Χωρίς να βλέπει. Και να ήθελε δεν θα την άφηνε.

Η σύζυγος του Έρικσεν στην αναμέτρηση της Δανίας με τη Φινλανδία για το Euro 2020 © 2021 STUART FRANKLIN/ASSOCIATED PRESS

Ο Κιάερ την αγκάλιασε, της εξήγησε όλα όσα είχαν γίνει. Καλύτερος άλλωστε για να το κάνει δεν γίνονταν να υπάρχει εκείνη την ώρα. Τα είχε δει, τα είχε ζήσει όλα. Αυτός που κράτησε στη ζωή τον σύντροφό της, αυτός τώρα αναλάμβανε να κρατήσει και τα λογικά της, μέχρι οι γιατροί να τελείωναν αυτό που είχε ξεκινήσει.

Και όταν η Σαμπρίνα έφυγε από το γήπεδο, ο αρχηγός επέστρεψε στον κύκλο. Πάντα στραμμένος στον συμπαίκτη του. Χωρίς ούτε καν να βλεφαρίσει στην εξέδρα, δίπλα του, οπουδήποτε άλλου. Αργότερα, τόσο σαν σε αιωνιότητα, όλοι που αποτέλεσαν τον κύκλο, συνοδεία, λες και ήταν πομπή, φρόντισαν να ξεπροβοδίσουν τον Ερικσεν από το γήπεδο. Ζωντανό. Τους έβλεπε. Τους αναγνώριζε. Δικοί του άνθρωποι. Οι ανάσες τους, ανάσες του.

Γιατί όπου και αν είχε πάει, έστω και για λίγο, τον έφεραν πίσω. Δεν τον άφησαν να μείνει εκεί. Τον έφερε πίσω. Δεν τον άφησε να μείνει εκεί. Ο Κιάερ ήταν ο πρώτος που μίλησε με τον Ερικσεν όταν στα αποδυτήρια πια, όλοι οι διεθνείς Δανοί επικοινώνησαν μέσω βιντεοκλήσης με τον συμπαίκτη τους στο νοσοκομείο, για να βεβαιωθούν πως ήταν καλά. Και μόνο τότε, συμφώνησαν να βγουν να συνεχίσουν το παιχνίδι. Με τον αρχηγό, εννοείται, να δίνει το πρόσταγμα. Και αυτό το πρόσταγμα.

Ποιο αποτέλεσμα; Ποιο παιχνίδι; Ποιο Euro; Σε δαύτα, ας βγει όποιος θέλει MVP. Ας αναδειχτεί όποιος να'ναι. Λογιστική καταγραφή θα είναι απλώς. Ο πολύτιμος της ημέρας, της διοργάνωσης, της ιστορίας, του οτιδήποτε και του οποτεδήποτε, είναι ο Σίμον Κιάερ. Γιατί αυτός είναι από χτες ο πολυτιμότερος της ζωής, κυριολεκτικά σώζοντας την, ενός άλλου ανθρώπου...






Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Συμπληρώνονται 28 χρόνια κι ακόμη κανείς δεν μπορεί να πιστέψει αυτό που συνέβη…




Κι όμως… Ένα από τα πιο ευγενή σπορ, με κοινό που σπανιότατα ως… ποτέ δεν παρεκτρέπεται, βίωσε σαν σήμερα πριν 28 χρόνια μια στιγμή που σόκαρε την παγκόσμια αθλητική κοινότητα.

Ήταν 30 Απριλίου του 1993, όταν η Μόνικα Σέλες, που στα 20 της είχε ήδη κυριαρχήσει στο γυναικείο τένις, αντιμετώπιζε στα προημιτελικά τουρνουά στο Αμβούργο την Μαγκνταλένα Μαλέεβα. Οι επιδόσεις της ήταν εκπληκτικές και μοιάζουν ακόμη και σήμερα ανεπανάληπτες. Από τον Γενάρη του 1991 μέχρι τον Φλεβάρη του 1993 είχε φτάσει στον τελικό σε 33 από τα 34 τουρνουά στα οποία συμμετείχε κατακτώντας τα 22 εξ αυτών. Σε 11 εμφανίσεις σε Grand Slam είχε σηκώσει το τρόπαιο οκτώ φορές και είχε ρεκόρ 55-1 στα μεγάλα τουρνουά κατακτώντας επτά από τα οκτώ που είχε λάβει μέρος. Πραγματικά ασύλληπτες επιδόσεις.

Η γεννημένη στη Σερβία τενίστρια είχε πάρει με 6-4 το πρώτο σετ και προηγείτο με 4-3 στο δεύτερο, όταν στη διάρκεια μιας διακοπής συνέβη το αδιανόητο. Ένας άνδρας πλησίασε τη θέση της Σέλες και τη μαχαίρωσε στην πλάτη αφήνοντας άναυδους τους χιλιάδες θεατές στο γήπεδο και τα εκατομμύρια που παρακολουθούσαν τηλεοπτικά. Κίνητρό του, όπως αποκαλύφθηκε αργότερα, ήταν πως αποτελούσε φανατικό θαυμαστή της Στέφι Γκραφ και δεν άντεχε να βλέπει να εκτοπίζεται από την κορυφή από τη Σέλες!



Ο δράστης, ένας 38χρονος Γερμανός ονόματι Γκίντερ Πάρσε, αμέσως «μπαγλαρώθηκε» από την ασφάλεια του γηπέδου, αλλά το κακό είχε ήδη γίνει. Η Σέλες σφάδαζε από τους πόνους και έπεσε στο χώμα δεχόμενη ιατρική φροντίδα. Η μαχαιριά για λίγα εκατοστά δεν πέτυχε τη σπονδυλική της στήλη ή κάποιο ζωτικό της όργανο, αλλά η ζημιά είχε γίνει και ήταν μεγάλη.



Απουσίασε από τα κορτ για δύο χρόνια, διάστημα στο οποίο η ψυχολογία της επιβαρύνθηκε από τη διάγνωση του πατέρα της με καρκίνο (και αργότερα τον θάνατό του), κι όταν επέστρεψε δεν θύμιζε σε τίποτα την αθλήτρια που είχε γίνει φόβος και τρόμος των αντιπάλων της. Στο μεσοδιάστημα η Στέφι Γκραφ επέστρεψε στην κορυφή του γυναικείου τένις εκμεταλλευόμενη την απουσία της μεγάλης της αντιπάλου, ενώ ο μαχαιροβγάλτης αθωώθηκε από το δικαστήριο (!), τόσο σε πρώτο βαθμό όσο και στην έφεση, καθώς κρίθηκε πως είναι ψυχικά ασθενής.



Η Σέλες, χρόνια αργότερα, στην αυτοβιογραφία της το 2009, αποκάλυψε πως το συγκεκριμένο συμβάν πέρα από πληγές στο σώμα τής είχε προκαλέσει κρίσεις πανικού, κατάθλιψη και διαταραχές διατροφής. Από τη στιγμή που επέστρεψε στα κορτ, τον Αύγουστο του 1995, κατέκτησε μόνο έναν μεγάλο τίτλο, το Αυστραλιανό Open το 1996. Η εμφάνισή της στο Ρολάν Γκαρός του 2003 ήταν η τελευταία της, αν κι επισήμως κρέμασε τη ρακέτα της τον Φεβρουάριο του 2008.

Ακόμη και σήμερα παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα what if στην ιστορία του αθλητισμού. Αν ο φανατικός οπαδός της Στέφι Γκραφ δεν είχε αναστατώσει την αθλητική διαδρομή, μα ακόμη περισσότερο την ύπαρξή της, θεωρείται μάλλον βέβαιο πως οι επιδόσεις που θα κατέγραφε δεν θα συγκρίνονταν με κανενός θρύλου του αθλήματος, από τον Ρότζερ Φέντερερ μέχρι τη Σερένα Γουίλιαμς.

πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο Στέφανος απέδειξε ότι έχει όλη την δύναμη και προοπτική να φτάσει ακόμα ψηλότερα στην παγκόσμια κατάταξη του αθλήματος, αλλά ο Ράφα Ναδάλ πιστοποίησε για ακόμα μια φορά τις τεράστιες ικανότητές του και την αήττητη ψυχολογία του.

Πάλεψε ο Έλληνας Στέφανος Τσιτσιπάς, σε έναν κυριολεκτικά συγκλονιστικό αγώνα, αλλά έχασε τον τίτλο με 2 - 1 σετ (6-4, 6-7(6), 7-5) δίκαια από τον για 12 φορές νικητή του Open της Βαρκελώνης, στο τερρέν που βαφτίστηκε με το όνομά του.

Ο Στέφανος έδωσε μια μεγάλη μάχη.
Ο αγώνας, προς την κορυφή, του Έλληνα πρωταθλητή συνεχίζεται...
Στέφανε keep going !!!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου