Articles by "Ισραήλ"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ισραήλ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
GILAD ATZMON *• Unz Review,JUNE 3, 2019

Ο τίτλος της χθεσινής Ynet παραδεχόταν αυτό που ήταν φανερό σε πολλούς σχολιαστές της Μέσης Ανατολής: Το Ισραήλ δεν μπορεί να κερδίσει τον επόμενο πόλεμο. Ο τίτλος του πιο έγκριτου Ισραηλινού στρατιωτικού συντάκτη Ρον Μπεν Γισάϊ αναφέρει: «Γιατί δεν θα κερδίσουμε τον επόμενο πόλεμο;». Μολονότι τα περισσότερα από τα άρθρα του Ben Yishai στην εβραϊκή αναδημοσιεύονται στην αγγλική έκδοση της Ynet, αυτό το άρθρο δεν μεταφράστηκε ως τώρα και για προφανείς λόγους. Είναι ίσως πάρα πολύ ανησυχητικό για τους Εβραίους της διασποράς.

Η συλλογιστική του Μπεν Γισάϊ είναι σαφής και στερεή: Το Ισραήλ δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τις στρατιωτικές απώλειες. Τα ζητήματα ασφάλειας του Ισραήλ έχουν πολιτικοποιηθεί. Οι στρατιωτικοί διοικητές υπόκεινται συχνά σε νομικές διαδικασίες, που οδηγούν σε σκληρές κυρώσεις, μεταξύ των οποίων και η θέση σε διαθεσιμότητα. Κατά συνέπεια πολλοί από αυτούς έχουν χάσει τον ζήλο τους. Η ισραηλινή κοινωνία είναι πολύ ευαίσθητη στις απαγωγές και στις επιδρομές αρπαγής και τελικά οι γονείς έχουν εμπλακεί πολύ στα στις υποθέσεις του στρατού. Ο Μπεν Γισάϊ συμπεραίνει ότι το Ισραήλ είναι πολύ αδύνατο: «Είτε πρόκειται για πόλεμο κατά της (παλαιστινιακής) Χαμάς, των Εσμπολά (του Λιβάνου), της Συρίας, ή όλων μαζί, δεν θα νικήσουμε!»

Ο Μπεν Γισάϊ είναι αρκετά έντιμος να παραδεχτεί δημόσια ότι οι εχθροί του Ισραήλ καταλαβαίνουν την ψυχολογική, πνευματική, πολιτιστική και πολιτική υφή της ισραηλινής κοινωνίας. Έχουν γνώση της αδυναμίας του Ισραήλ και της παράλυσης των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων και ενεργούν σε αυτή την βάση. Κατά τον Μπεν Γισάϊ, ο Σιϊτικός άξονας, η Χαμάς και οι Σαλάφι-Τζιχαντιστές κατανοούν όλοι ότι «δεν θα μπορούσαν να καταστρέψουν το Ισραήλ με μιαν ή δύο βίαιες στρατιωτικές ενέργειες και επομένως συνέχισαν ένα πόλεμο στρατηγικής φθοράς εναντίον μας». «Οποιοσδήποτε γύρος βίας ή πόλεμος, με ανολοκλήρωτα αποτελέσματα υπέρ του Ισραήλ, θα ιδωθεί ως ένα νέο καρφί στο φέρετρο των Σιωνιστών», λέει ο Μπεν Γισάϊ. «Βλέπουν την δημόσια υστερία για τις απώλειες στην δική μας πλευρά. Παρατηρούν την φρενίτιδα των ΜΜΕ, που υποσκάπτει την εμπιστοσύνη των Ισραηλινών πολιτών, βλέπουν τις ανακριτικές επιτροπές που τιμωρούν στρατιωτικούς διοικητές μετά από κάθε γύρο βίας και που οδηγεί σε δυσπιστία προς την τάξη των πολιτικών και στην διαδικασία λήψης των αποφάσεών τους.»

Ο Μπεν Γισάϊ παρατηρεί σωστά ότι όλα αυτά σημειώνονται όταν «το Ιράν έχει μιαν αξιόπιστη ικανότητα να απειλήσει το Ισραήλ με πυρηνικά όπλα και βαλλιστικούς πυραύλους.» Ο Μπεν Γισάϊ προβλέπει ότι η ισραηλινή κοινωνία θα καταρρεύσει εσωτερικά και οι Εβραίοι που αναζητούν μια καλύτερη ζωή και είναι «αρκετά χαλασμένοι» για να ενεργήσουν σύμφωνα, θα διασκορπιστούν σε όλο τον κόσμο, σε αναζήτηση μιας πιο ήσυχης και ασφαλέστερης θέσης κάτω από τον ήλιο.

Καμιά από αυτές τις παρατηρήσεις δεν είναι νέα για εμένα. ΄Ηδη από τα 1980, μετά την πρώτη Ιντιφάντα (άοπλη παλαιστινιακή εξέγερση), άκουσα Ισραηλινούς στρατηγούς να ομολογούν δημόσια ότι «για να νικήσουν οι Παλαιστίνιοι το μόνο που έχουν ανάγκη είναι να επιζήσουν». Παλαιστίνοι αναλυτές έχουν γράψει επί χρόνια ότι «μπορεί το Ισραήλ να έχει πολλά φονικά όπλα, αλλά οι Παλαιστίνιοι διαθέτουν μιαν βόμβα, την δημογραφική βόμβα».

΄Εχω επισημάνει κατ΄επανάληψη στα γραφτά μου ότι το Ισραήλ δεν κέρδισε ούτε έναν πόλεμο μετά το 1967. Ακόμη και όταν νίκησε στο πεδίο της μάχης (όπως το 1973), δεν μπόρεσε να πετύχει τους στρατιωτικούς στόχους του. Και περιέργως, η μεγαλύτερη στρατιωτική νίκη του Ισραήλ το 1967 επιφόρτισε την χώρα με ορισμένα πολιτικά, στρατηγικά και δημογραφικά προβλήματα που έχουν καταστήσει την μελλοντική επιβίωση του εβραϊκού κράτους, στη σημερινή μορφή του, ένα μη ρεαλιστικό σενάριο. ΄Όπως ο Ρον Μπεν Γισάϊ (αλλά πολύ πριν από αυτόν) υποστήριζα πάντα ότι το Ισραήλ ζει σε δανεικό χρόνο.

Αλλά το Ισραήλ και ο στρατός του δεν είναι μόνοι. Οι στρατοί της Αμερικής, της Βρετανίας και της Γαλλίας, μαζί με του ΝΑΤΟ γενικά, είναι επίσης ανίκανοι να κερδίσουν πολέμους. Ο σοβιετικός στρατός ηττήθηκε στο Αφγανιστάν για τους ίδιους λόγους. Οι σύγχρονοι στρατοί δεν κερδίζουν πολέμους, είναι καλοί για να σπέρνουν παράπλευρες απώλειες. Είναι μάλιστα πιθανό οι σύγχρονοι στρατοί να μη προορίζονται για να κερδίζουν πολέμους. Η πραγματική αποστολή τους είναι να συντηρούν το στρατιωτικό-βιομηχανικό πλέγμα συμφερόντων, με συνεχή πόλεμο.

Μια σύγκρουση με την Χαμάς, για παράδειγμα, οδηγεί σε αυξανόμενη ζήτηση για τον Ισραηλινό Σιδερένιο Θόλο. Η Βρετανία, η Αμερική και η Γαλλία εξαπολύουν τον ένα εγκληματικό πόλεμο μετά τον άλλο, δεν νικούν ποτέ, αλλά συντηρούν σταθερά την παραγωγή φονικών μηχανών. Η Ρωσία πράγματι κέρδισε πρόσφατα έναν πόλεμο μαζί με το Ιράν. Αυτό αμέσως μεταφράστηκε σε αγορές όπλων.

Αλλά το πράγμα πηγαίνει μακρύτερα. Οι Δυτικοί στρατοί καλούνται να ακολουθούν στρατιωτικούς αντικειμενικούς σκοπούς που καθορίζονται από δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις. Στην μετά-πολιτική εποχή, η όλη πολιτική τάξη είναι ανησυχητικά δυσλειτουργική και μοναδική στην ανικανότητά της να παραγάγει μελετημένες αποφάσεις, για να μην πούμε για στρατιωτικούς αντικειμενικούς σκοπούς. Οι πολεμοχαρείς κομπορρημοσύνες του Προέδρου Τραμπ εναντίον της Συρίας, του Ιράν και της Βόρειας Κορέας είναι τέλεια παραδείγματα των πιο πάνω. Ο Τραμπ απειλεί να εξαπολύσει πολέμους με την συχνότητα που αλλάζει τις κάλτσες του, αλλά ποτέ δεν παρέχει στους στρατηγούς του ένα εύλογο σύνολο επιδιώξεων. Ο Ομπάμα, ο Κάμερον και ο Σαρκοζί δεν ήσαν καλύτεροι. Δεν κατάφεραν να ορίσουν τους στόχους για την εισβολή στην Λιβύη ή για οποιαδήποτε άλλη εγκληματική νεοσυντηρητική σύρραξη που εξαπέλυσαν.

Περιέργως, θα επιτρέψω στον εαυτό μου να αναφέρω ότι ένας από τους μόνους κρατικούς ηγέτες που έχουν πλήρη συναίσθηση της ανικανότητας των συγχρόνων στρατών να κερδίσουν πολέμους είναι ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου. Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ έχει συνείδηση του γεγονότος ότι ο στρατός του είναι ασθενής και ότι οι Ισραηλινοί είναι ακόμη πιο αδύνατοι. Αντίθετα προς τους προκατόχους του, ο Νετανιάχου προσπαθεί στην πραγματικότητα να αποφύγει συγκρούσεις μεγάλης κλίμακας με την Γάζα, την Συρία ή το Εσμπολά, όσο του είναι δυνατό. Ο Νετανιάχου δεν είναι «λάτρης της ειρήνης» ή «ανθρωπιστής». Είναι ευτυχής να αναθέτει σε εκπαιδευμένους σκοπευτές να σημαδεύουν αμάχους και « τους αφήνει» να σκοτώνουν παιδάκια που πλησιάζουν πάρα πολύ στο συρματόπλεγμα των συνόρων. Ο Νετανιάχου στέλνει «Ντρόουνς» να βομβαρδίζουν ιρανικούς στόχους στην Συρία. Αλλά είναι πολύ προσεκτικός να μην παρασύρει την περιοχή σε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο. Ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου δεν χρειαζόταν τον Ρον Μπεν Γισάϊ. Κατάλαβε πολλά χρόνια πριν ότι ο ισραηλινός στρατός και η ισραηλινή κοινωνία δεν μπορούν να κερδίσουν πολέμους. Αντί γι΄αυτό, αγοράζει χρόνο.


*Ο συντάκτης του ανωτέρω άρθρου είναι πολύ γνωστός Βρετανός συγγραφέας και μουσικός, εβραϊκής καταγωγής και θρησκεύματος, αποσυνάγωγος όμως και στόχος εχθρότητας στα δυναμικά λόμπυ της ισραηλινής διασποράς, για την παρρησία του λόγου και των κειμένων του στην αδιάλλακτη, αγωνιστική υπεράσπιση της αλήθειας, του δικαίου και της ειρήνης.

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Général Dominique Delawarde, Ρeseau International,25-4- 2019

[Ένας γνώστης της προσωπικότητας, εμπειρίας και παιδείας του αρθρογράφου -πρώην επικεφαλής της μυστικής υπηρεσίας στρατού στο γαλλικό ΓΕΕΘΑ- θα συνιστούσε ένθερμα στους παρ ημίν ομολόγους του αλλά και σε κάθε μελετητή της γεωστρατηγικής –στρατιωτικό, πολιτικό, διπλωμάτη, ή ανήσυχο πατριώτη πολίτη-να βρει τον χρόνο (στο διήμερο της αργίας) να ενδιατρίψει σε αυτό το εξαιρετικά κατατοπιστικό και διδακτικό κείμενο –τροφή για σκέψη και συναγωγή συμπερασμάτων, που οδηγούν στην διαπίστωση ότι αφορά όχι απλά το γεωγραφικό χώρο αλλά και άμεσα την ίδια την χώρα μας. Η γνώση των δεδομένων, η στερεότητα της συλλογιστικής και η παρρησία στην έκθεση συντελεστών και στοιχείων που παντού επιμελώς συγκαλύπτονται, καθιστούν το παρόν άρθρο απόκτημα συλλεκτικού αρχείου.]

Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού

Ορισμένοι ενήμεροι αναλυτές αναφέρονται επίμονα στο ενδεχόμενο ενός πολέμου μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν: https://ejmagnier.com/2019/04/11/les-allies-de-liran-au-moyen-orient-se-preparent-a-riposter-a-une-attaque-americano-israelienne/ ΄Αλλοι πιστεύουν ότι η εκλογή του Νετανιάχου και οι διασυνδέσεις του με τον Τραμπ μπορεί να ενισχύουν αυτή την προοπτική.

Εκ πρώτης όψεως, φαίνεται βέβαιο ότι η νίκη του Νετανιάχου, που θα ηγηθεί συνασπισμού της άκρας δεξιάς, της πιο σκληρής σιωνιστικής ιδεολογίας, δεν οδηγεί προς την ειρηνική λύση του παλαιστινιακού προβλήματος, της συριακής κρίσης και ευρύτερα των Μέσο-Ανατολικών κρίσεων. Καθιστά πιθανότερη επομένως την έκρηξη ενός πολέμου ΗΠΑ-Ιράν, με πιθανή εμπλοκή του ΝΑΤΟ και με όσα, αλυσιδωτά, μπορεί να ακολουθήσουν.

Ωστόσο, δεν θα πρέπει να σταθούμε σε αυτά τα πρώτα συμπεράσματα, χωρίς να τοποθετήσουμε τις σχέσεις Ισραήλ-Ιράν-ΗΠΑ στο πολύ μεγαλύτερο πλαίσιο της παγκόσμιας γεωπολιτικής, θέτοντας και ορισμένα ερωτήματα:

-Πως θα αντιδρούσε η διεθνής κοινότητα και ιδιαίτερα η Ρωσία και η Κίνα;

-Ποιες θα ήταν οι οικονομικές και πολιτικές συνέπειες μιας στρατιωτικής επίθεσης των ΗΠΑ κατά του Ιράν;

- Υπάρχουν εναλλακτικές επιλογές, πέραν της ένοπλης σύρραξης;

Σήμερα, οι Ρώσοι και οι Κινέζοι προσπαθούν ακόμη να κερδίσουν όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο για να ολοκληρώσουν τις προετοιμασίες τους για μιαν σύρραξη μεγάλης ευρύτητας, την οποία θεωρούν αναπόφευκτη. Δεν έχουν καμιά πρόθεση να πάρουν βραχυπρόθεσμα την πρωτοβουλία. Δεν γνωρίζουν, επομένως, ακόμη ούτε τον χρόνο, ούτε το θέατρο –Ανατολική Ευρώπη, Κινεζική Θάλασσα, ή Εγγύς/Μέση Ανατολή- και θα αποφύγουν, όσο μπορούν, να πέσουν στις –συχνά χονδροειδείς- παγίδες των Δυτικών προκλήσεων.

Ρώσοι και Κινέζοι γνωρίζουν ότι η αναμενόμενη σύρραξη θα είναι, όπως συχνά από τις αρχές του αιώνα, με Δυτική πρωτοβουλία, πιθανώς αμερικανική, ίσως του Ισραήλ. Γνωρίζουν ότι ένα αληθο/ψεύτικο πρόσχημα θα βρεθεί ή θα κατασκευαστεί από την «δυτική συμμαχία» για να δοθεί μια επίφαση νομιμότητας στην επίθεσή τους: Δημοκρατία, Ανθρώπινα Δικαιώματα, Καθήκον Ανθρωπιστικής Επέμβασης, Αντιτρομοκρατικός Αγώνας, είναι οι ετικέτες με τις οποίες τα Δυτικά ΜΜΕ προσπαθούν να πείσουν την κοινή γνώμη για την νομιμότητα της επίθεσης που ξεκίνησε. Γνωρίζουν, Κινέζοι και Ρώσοι, πως οι αντίπαλοί τους θα περιφρονήσουν του κανόνες και τις αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών, όπως το έκαναν από την αρχή του αιώνα.

Αλλά Ρωσία και Κίνα ξέρουν επίσης πλέον πως αν δεν αντιδράσουν, η μία ή η άλλη από αυτές μπορεί να είναι το επόμενο θύμα των δυτικών ηγεμονικών επιδιώξεων. Γνωρίζουν ότι οι ΗΠΑ και οι υποτελείς τους δεν βρίσκονται στην καλύτερη οικονομική, κοινωνική και στρατιωτική κατάσταση και ότι μπορεί να υπάρχει ένα παράθυρο ευκαιρίας να αντιδράσουν μαζί, με επιτυχία, εάν εξαναγκαστούν.

Η CIA και οι Αμερικανοί νεοσυντηρητικοί, από την άλλη πλευρά, έχουν γνώση της κατάστασης πνευμάτων και κυρίως του επιπέδου ετοιμότητας του αντίπαλου στρατοπέδου. Δεν αγνοούν πως η υπομονή ενός αντιπάλου, που πολύ συχνά αντιμετωπίστηκε με περιφρόνηση, έχει τα όριά της. ΄Εχουν συνείδηση ότι η Ρωσία και η Κίνα δεν είναι μόνες και ότι ένας αυξανόμενος αριθμός χωρών εντάσσονται στο στρατόπεδό τους, στο πλαίσιο οικονομικών και εμπορικών, αλλά και στρατιωτικών συμφωνιών. Αντιλαμβάνοντα ότι ένα αυξανόμενο τμήμα της Δυτικής κοινής γνώμης απορρίπτει πια τα γελοία προσχήματα και τις ριψοκίνδυνες στρατιωτικές επεμβάσεις στις υποθέσεις κυριάρχων χωρών και ότι επίσης απορρίπτει τα εξωχώρια δικαιώματα των ΗΠΑ, που δεν υπηρετούν παρά μόνο τα αμερικανικά συμφέροντα. Ξέρουν καλά ότι υπό αυτές τις συνθήκες η νίκη κάθε άλλο παρά είναι εξασφαλισμένη. Και αυτό πιθανώς τους κάνει να διστάζουν.

Ο Νετανιάχου, από την πλευρά του, είναι ίσως ένας «ριψοκίνδυνος» τολμητίας, όταν ξέρει πως βρίσκεται κάτω από την ασπίδα των ΗΠΑ, αλλά η κυβέρνηση Τραμπ και η κοινή γνώμη στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη, σίγουρα δεν ομοφωνούν για την εξαπόλυση ενός πολέμου για τα μάτια του Μπέντζαμιν, χωρίς την βεβαιότητα πως θα τον κερδίσουν. ΄Ετσι και αλλιώς οι ΗΠΑ έχασαν σε όλους τους μεγάλους πολέμους που εξαπέλυσαν, αρχίζοντας από το Βιετνάμ. Είναι αυτοί οι χαμένοι πόλεμοι και οι δεκάδες τρισεκατομμυρίων δολαρίων που καταβρόχθισαν, που έχουν φέρει τις ΗΠΑ σήμερα σε «κίνδυνο μείζονος οικονομικής κρίσης». Ο Τραμπ έχει επίγνωση αυτής της πραγματικότητας. Ήταν ένα ισχυρό επιχείρημα της προεκλογικής εκστρατείας του το 2016.

Ο πόλεμος μπορεί να εκραγεί από ατύχημα, αλλά δεν θα είναι ίσως με τρόπο προγραμματισμένο, αιφνιδιαστικό και παταγώδη. Κάποια έντονα προειδοποιητικά σημάδια θα έχουν αναπόφευκτα επισημανθεί (κίνηση αεροπλανοφόρων και αναβάθμιση της επιχειρησιακής διαθεσιμότητάς τους, για παράδειγμα). Κοντολογίς τα πράγματα δεν είναι απλά για τα δύο στρατόπεδα.

Ορισμένοι μπορεί ακόμη να ελπίζουν να πείσουν την Ρωσία και την Κίνα να εγκαταλείψουν το Ιράν. Αλλά η Μόσχα ξέρει πολύ καλά ποιος κρύβεται πίσω από τις αντιρωσικές εκστρατείες μίσους στην Δύση. Η Μόσχα και το Πεκίνο γνωρίζουν τον αποφασιστικό ρόλο του Ισραήλ και των πλοκάμων του στην διαμόρφωση της εξωτερικής πολιτικής της συμμορίας των τριών « USA+UK+FR » και επομένως των χωρών του ΝΑΤΟ, που ακολουθούν τους «3 επικεφαλής του κοπαδιού».

Ο Μπέντζαμιν δεν σταματά, από πολλά χρόνια τώρα, να προτείνει στον Πούτιν την εξής συναλλαγή: «Εγκατάλειψε το Ιράν και εγώ θα φροντίσω να πάψει η Δυτική αντιρωσική προπαγάνδα και οι κυρώσεις». Ο Πούτιν ξέρει ότι ο Νετανιάχου έχει αυτή την εξουσία (τα Δυτικά συστημικά ΜΜΕ ελέγχονται από τα όργανά του, τους σαγιανίμ (πράκτορες- επιφανή μέλη της εβραϊκής ομογένειας), που έχουν διεισδύσει στα υψηλότερα κρατικά αξιώματα των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της Γαλλίας και την χρηματοπιστωτική εξουσία της διασποράς.)

Το πρόβλημα είναι ότι ο Πούτιν δεν έχει πια καμιά εμπιστοσύνη ούτε στον λόγο του Νετανιάχου, ούτε στα λόγια των Δυτικών. Ξέρει, από πείρα, ότι αυτοί δεν σέβονται τον λόγο τους. «Θέλουν και το βούτυρο και τα λεφτά που κοστίζει » (γαλλική έκφραση, για τα «όλα δικά τους»). Δεν πρόκειται λοιπόν ο Πούτιν να εγκαταλείψει το Ιράν. Αυτό θα ήταν άλλωστε ένα μεγάλο στρατηγικό σφάλμα. Φτάνει να κοιτάξει κανείς τον χάρτη για να πειστεί. Το Ιράν είναι γεωγραφικά ένα σημαντικό τμήμα της OCS ( Οργάνωσης Συνεργασίας της Σαγκάης) της οποίας είναι μέλος-παρατηρητής, από14ετίας.

Εξ άλλου, το Ισραήλ, χώρα μικροσκοπική, στερούμενη στρατηγικού βάθους, θα έθετε σε κίνδυνο την ίδια την ύπαρξή της εάν επιτίθετο στο Ιράν, είτε άμεσα, είτε μέσω των ΗΠΑ. ΄Ένα μαζικό πλήγμα αντιποίνων, προερχόμενο από το Ιράν, θα ήταν λογικό και δικαιολογημένο. Το εβραϊκό πυρηνικό κέντρο της Ντιμόνα θα μπορούσε να πληγεί από ιρανικό βομβαρδισμό. Οι Ιρανοί έχουν ήδη αποδείξει, στην Συρία, ότι μπορούν να πλήξουν από απόσταση, με ακρίβεια, εκτοξεύοντας από την επικράτειά τους. Ο αντιαεροπορικός «σιδερένιος τρούλος» του Ισραήλ έχει δείξει, σε πολλές περιπτώσεις, τα όριά της αποτελεσματικότητάς του. Θα ήταν ασφαλώς ευπρόσβλητος σε ένα πλήγμα καταιγισμού. Ακόμη και αν τα 90% των ιρανική πυραύλων καταστρέφονταν πριν να φθάσουν στον στόχο τους, τα 10% αναμφίβολα θα αρκούσαν για να επιτύχουν το αποτέλεσμα. Εξ άλλου, οι πύραυλοι μικρότερου βεληνεκούς του Εσμπολά και των Παλαιστινίων θα μπορούσαν να συμπληρώσουν τον μαζικό βομβαρδισμό, κατευθυνόμενοι σε άλλους στόχους. Το Ισραήλ θα είχε τότε πράγματι ένα πρόβλημα επιβίωσης.

Παράλληλα τα ιρανικά πλήγματα αντιποίνων θα στόχευαν επίσης τις χώρες συμμάχους του Ισραήλ και των ΗΠΑ στον Περσικό Κόλπο: Την Σαουδική Αραβία, τους συμμάχους της εναντίον του Ιράν και τις Δυτικές βάσεις στα εδάφη τους. Αυτό θα προκαλούσε μιαν πετρελαϊκή κρίση πρωτοφανούς έκτασης στην Ιστορία. Οι δυτικές χώρες και οι πληθυσμοί τους, ανήσυχες για την αγοραστική τους δύναμη, δεν είναι έτοιμες να αντιμετωπίσουν μιαν τέτοια κρίση στην οικονομική και κοινωνική κατάσταση που βρίσκονται, όταν μάλιστα οι εναλλακτικές πηγές πετρελαίου (Ρωσία, Βενεζουέλα, Ιράν, Αλγερία, Λιβύη, ακόμη και Νιγηρία) δεν είναι πραγματικά παθιασμένοι οπαδοί του Δυτικού στρατοπέδου. Για την Νιγηρία διαβάστε στην Μοντ:

https://www.francetvinfo.fr/monde/journal-du-monde-de-france-24/au-nigeria-la-chine-fait-recette_2923165.html-

Αυτά εξηγούν την εξαιρετική προσοχή των ΗΠΑ και των συμμάχων τους, που προτιμούν λύσεις λιγότερο δραστικές, όταν μάλιστα μια εμπόλεμη σύρραξη θα μπορούσε να αποδειχτεί καταστροφική για τον δυτικό κόσμο ολόκληρο και για τις ίδιες τις ΗΠΑ, που δεν είναι σήμερα σε εξαιρετική φόρμα, οικονομικά και στρατιωτικά.

Οι εναλλακτικές επιλογές αντί της ένοπλης σύρραξης νομίζω ότι είναι σήμερα τρεις:

1.- Η επιδίωξη μιας «Αλλαγής Καθεστώτος» στο Ιράν, με την προσπάθεια πρόκλησης οικονομικής ασφυξίας, με τις κυρώσεις και την απαγόρευση, που ανακοινώθηκε σε όλες τις χώρες, να συναλλάσσονται με το Ιράν. Είναι ο σημερινός στόχος της σημερινής πολιτικής των ΗΠΑ απέναντι στο Ιράν.

Μετά 40 χρόνια αποτυχίας, η επιδίωξη μιας αλλαγής καθεστώτος στο Ιράν έχει μικρές πιθανότητες επιτυχίας, εάν το Ιράν διατηρήσει την υποστήριξη της Ρωσίας, της Κίνας, της Ινδίας και πολλών άλλων χωρών που συνδέονται με την Οργάνωση Συνεργασίας της Σαγκάης και την πολύ-κεντρικότητα. Και πολύ περισσότερο μια και ο χρόνος λειτουργεί σήμερα εναντίον των αντιπάλων του Ιράν, που μπορεί να βρεθούν σύντομα αντιμέτωποι με μια μεγάλη οικονομική και χρηματιστική κρίση, συνδεόμενη με τον όγκο του χρέους και των εμπορικών και δημοσιονομικών ελλειμμάτων των ΗΠΑ.

2.- Μια συνθήκη ειρήνης μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινίων σε μια λύση δύο κρατών, που σήμερα υποστηρίζεται από την ομοφωνία σχεδόν της διεθνούς κοινότητας, με την αξιοσημείωτη εξαίρεση των ΗΠΑ. Ο Νετανιάχου και ο Τραμπ δεν την θέλουν…

3.-Τη λύση ενός ενιαίου δι-εθνικού κράτους, με τους Ισραηλινούς και τους ΄Αραβες να συμβιώνουν ειρηνικά στην ίδια επικράτεια. Και οι δυο πλευρές απορρίπτουν σήμερα αυτό το είδος λύσης, που δεν λύνει το πρόβλημα του δικαιώματος επανόδου, που είναι ιερό για τους Παλαιστινίους και είναι αδιανόητο για την εβραϊκή κοινότητα, που θα γινόταν περιορισμένη μειοψηφία.

*

Το συμπέρασμά μου είναι απλό. Περιμένω περισσότερο σήμερα, ότι επίκειται μια μεγάλη οικονομική, χρηματιστηριακή και νομισματική κρίση, που θα ξεκινήσει από τις ΗΠΑ και θα επεκταθεί σε όλο τον κόσμο, παρά την έκρηξη, βραχυπρόθεσμα, μιας ανοικτής σύρραξης, μεταξύ της συμμαχίας Ισραήλ-ΗΠΑ και Ιράν.

Αυτή η αναπόδραστη οικονομική κρίση θα πρέπει να ανατρέψει τα δεδομένα και ίσως να προκαλέσει αντιδράσεις απροσδόκητες και επικίνδυνες «φυγής προς τα εμπρός» εκ μέρους των ΗΠΑ, που διαθέτουν πάντοτε ένα σημαντικό στρατιωτικό εργαλείο. Αλλά μέχρι τότε, η επιδίωξη μιας «Αλλαγής Καθεστώτος» στο Ιράν θα πρέπει να μείνει η προτιμητέα επιλογή, παρά τις ελάχιστες πιθανότητες επιτυχίας της.

Σε ότι αφορά τις Ισραηλινές εκλογές, διαπιστώνω ότι ο Νετανιάχου δεν συγκέντρωσε υπέρ του ονόματός του παρά 1,140.000 ψήφους σε σύνολο 6.340.000 εγγεγραμμένων ψηφοφόρων (λιγότερο του 18% των εγγεγραμμένων). Πολλοί ΄Αραβες ψηφοφόροι απείχαν από αυτές τις εκλογές και οι απόντες έχουν πάντοτε άδικο.

Ο Νετανιάχου θα κυβερνήσει λοιπόν μια χώρα, που τα 82% των κατοίκων της διάλεξαν να ψηφίσουν κάποιον άλλον από αυτόν, ή να απόσχουν…

Εάν 100.000 ψηφοφόροι του Λικούντ είχαν ψηφίσει Γαλάζιο και Λευκό, ή αν οι άραβες ισραηλινοί είχαν ψηφίσει σε ίση αναλογία με την εβραϊκή κοινότητα, τα δεδομένα της ισραηλινής πολιτικής ζωής και της εξωτερικής πολιτικής του εβραϊκού κράτους θα είχαν κάποιαν ελπίδα εξέλιξης…

Δεν μπορεί παρά να μας ξαφνιάζει και να μας αφήνει κατάπληκτους η διαπίστωση ότι εκατό χιλιάδες ψηφοφόροι μια μικρής χώρας, λιγότερων των 9 εκατομμυρίων κατοίκων, μπορούν να επηρεάσουν σε τέτοιον βαθμό την εξωτερική πολιτική της χώρας αυτής και σε προέκταση την πολιτική της τριάδας ΗΠΑ-Βρετανίας-Γαλλίας και του Νατοϊκού κοπαδιού που τις ακολουθεί. Και αυτό πάντοτε ως εκ των πιέσεων μιας διασποράς ισχυρής σε επιρροή, σε επαγρύπνηση και κυρίως σε συνέργεια με την ισραηλινή κυβέρνηση. Μένουμε ενεοί βλέποντας πως τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών ενός μικροσκοπικού εβραϊκού κράτους μπορούν να βαρύνουν για ειρήνη ή παγκόσμιο πόλεμο και για την μοίρα εκατομμυρίων ανθρώπων στον πλανήτη.

Σημείωση Αρθρογράφου: Ο σημερινός πληθυσμός της Παλαιστίνης αποτελείται από 13,8 εκατομμύρια κατοίκους από δύο σχεδόν ισομερείς εθνικές ομάδες.

Η εβραϊκή κοινότητα υπολογίζεται σε 6,9/7 εκατομμύρια κατοίκους

Η αραβική κοινότητα, σε 1,9 εκατομμύρια άραβες, πολίτες του Ισραήλ και 4,9 εκατομμύρια άραβες που ζουν στα κατεχόμενα εδάφη. Σύνολο Αράβων στην Παλαιστίνη 6,8 εκατομμύρια.

Οι εκτός Παλαιστίνης Παλαιστίνιοι πρόσφυγες, που διεκδικούν το δικαίωμα επανόδου είναι 5 έως 6 εκατομμύρια, που θα έρχονταν να προστεθούν στους 6,8 εκατομμύρια που επιβιώνουν εκεί.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Έπειτα από ζυμώσεις αρκετών ημερών, ο δημοκρατικός γερουσιαστής Νέας Ιερσέης Ρόμπερτ Μενέντεζ κι ο ρεπουμπλικανός της Φλόριδας Μάρκο Ρούμπιο, κατέθεσαν εκτενές νομοσχέδιο με τίτλο «Νόμος για την εταιρική σχέση ασφάλειας και ενέργειας στην Ανατολική Μεσόγειο»

Το δικομματικό αυτό νομοσχέδιο επιδιώκει την άρση του εμπάργκο όπλων στην Κυπριακή Δημοκρατία, την ενίσχυση των σχέσεων ασφάλειας των ΗΠΑ με την Κύπρο και την Ελλάδα και την ενίσχυση της ενεργειακής ασφάλειας στην περιοχή

Όπως αναφέρει σχετική ανακοίνωση που εξέδωσαν οι γερουσιαστές, ο «Νόμος για την εταιρική σχέση ασφάλειας και ενέργειας στην Ανατολική Μεσόγειο θα επιτρέψει στις ΗΠΑ να στηρίξουν πλήρως την τριμερή εταιρική σχέση του Ισραήλ, της Ελλάδας και της Κύπρου μέσω πρωτοβουλιών συνεργασίας στον τομέα της ενέργειας και της άμυνας – συμπεριλαμβανομένης της άρσης του εμπάργκο στις μεταφορές όπλων στην Κυπριακή Δημοκρατία». 

Υπογραμμίζεται επίσης ότι η νομοθεσία επιδιώκει την επικαιροποίηση της στρατηγικής των ΗΠΑ σε αναγνώριση των επακόλουθων αλλαγών στην Ανατολική Μεσόγειο, συμπεριλαμβανομένης της πρόσφατης ανακάλυψης μεγάλων κοιτασμάτων φυσικού αερίου και της επιδείνωσης της σχέσης της Τουρκίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους περιφερειακούς εταίρους της Αμερικής. 

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν σημαντικά συμφέροντα εθνικής ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο, τα οποία ενισχύονται από ισχυρές και διευρυνόμενες σχέσεις με την Ελλάδα, το Ισραήλ και την Κύπρο. Η συνεργασία στον τομέα της ενεργειακής ασφάλειας μεταξύ των χωρών αυτών τα τελευταία χρόνια έχει ανοίξει το δρόμο για συνεργασία σε μία ευρεία ατζέντα περιφερειακής ασφάλειας, οικονομίας και ενέργειας », δήλωσε ο γερουσιαστής Μενέντεζ. 

«Έφτασε η ώρα οι ΗΠΑ να εμβαθύνουν αυτή τη συνεργασία και να στηρίξουν την εποικοδομητική πρόοδο των συμμάχων μας για να βοηθήσουν στη διασφάλιση μιας ασφαλούς Ανατολικής Μεσογείου. Αυτή η νομοθεσία επιδιώκει να ενισχύσει τους δεσμούς φιλίας μας μέσω κοινών προσπαθειών για την προώθηση της ειρήνης, της ευημερίας και της ασφάλειας των εθνών μας», πρόσθεσε ο επικεφαλής της μειοψηφίας στην επιτροπή Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας. 

“Αυτή η διπλή νομοθεσία θα συνεχίσει να ενισχύει την αμοιβαία συνεργασία μας στον τομέα της ενέργειας και της ασφάλειας με τους συμμάχους μας στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου”, ανέφερε ο γερουσιαστής Ρούμπιο. 

«Με την άρση του εμπάργκο όπλων των ΗΠΑ στην Κύπρο και την επέκταση της αναγκαίας εξωτερικής στρατιωτικής βοήθειας στην Ελλάδα, αυτή η νομοθεσία αναδεικνύει μια συνολική προσέγγιση για τη σταθερότητα των βασικών περιφερειακών εταίρων», πρόσθεσε ο ρεπουμπλικανός γερουσιαστής. 
  • Θα αίρει την απαγόρευση πώλησης όπλων στην Κυπριακή Δημοκρατία. 
  • Θα παρέχει εξουσιοδότηση για τη δημιουργία ενός Ενεργειακού Κέντρου Ηνωμένων Πολιτειών-Ανατολικής Μεσογείου για τη διευκόλυνση της ενεργειακής συνεργασίας μεταξύ των ΗΠΑ, του Ισραήλ, της Ελλάδας και της Κύπρου. 
  • Θα εγκρίνει 3.000.000 δολάρια βοήθειας για εξωτερική στρατιωτική χρηματοδότηση (FMF) στην Ελλάδα. 
  • Θα εγκρίνει 2,000,000 δολάρια βοήθεια Διεθνούς Στρατιωτικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης (IMET) για την Ελλάδα και 2,000,000 δολάρια για την Κύπρο. 
  • Θα εμποδίσει τη μεταφορά αεροσκαφών F-35 στην Τουρκία, εφόσον η Τουρκία συνεχίζει με τα σχέδια για αγορά του συστήματος αεροπορικής άμυνας S-400 από τη Ρωσική Ομοσπονδία, μία αγορά που θα μπορούσε προκαλέσει κυρώσεις σύμφωνα με τους νόμους των ΗΠΑ. 
  • Θα απαιτεί από την κυβέρνηση να υποβάλει στο Κογκρέσο μία στρατηγική για ενισχυμένη συνεργασία στον τομέα της ασφάλειας και της ενέργειας με τις χώρες της Ανατολικής Μεσογείου, καθώς και εκθέσεις για τις κακοήθεις δραστηριότητες της Ρωσίας και άλλων χωρών της περιοχής. 

Άρση του εμπάργκο 


Ειδικά στο κεφάλαιο για την άρση του εμπάργκο όπλων στην Κύπρο, το νομοσχέδιο αναφέρει ότι η αίσθηση της Γερουσίας / Κογκρέσου είναι ότι: 

«Πρώτον, η άμεση πώληση ή μεταφορά όπλων από τις Ηνωμένες Πολιτείες προς την Κυπριακή Δημοκρατία θα προωθούσε τα συμφέροντα ασφαλείας των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ευρώπη, βοηθώντας στη μείωση της εξάρτησης της κυβέρνησης της Κύπρου από άλλες χώρες για υλικό που σχετίζεται με την άμυνα, συμπεριλαμβανομένων χωρών που εγείρουν προκλήσεις στα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών σε όλο τον κόσμο». 

«Δεύτερον, είναι προς το συμφέρον των Ηνωμένων Πολιτειών: 

(Α) να συνεχίσουν να υποστηρίζει τις υπό την διευκόλυνση των Ηνωμένων Εθνών προσπάθειες για μια συνολική λύση στη διαίρεση της Κύπρου · και 
(Β) για την προσχώρηση της Κυπριακής Δημοκρατίας στο πρόγραμμα του ΝΑΤΟ Σύμπραξη για την Ειρήνη».

Καταργεί την απαγόρευση τροποποιώντας παράλληλα τον σχετικό νόμο. Με την έγκριση του προτεινόμενου νομοσχεδίου ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ θα πρέπει να εξαιρέσει την Κύπρο από τους περιορισμούς που αναφέρονται στους ομοσπονδιακούς κανονισμούς σχετικά με τις απαγορευμένες εξαγωγές, εισαγωγές και πωλήσεις προς ή από την Κύπρο και σε σχέση με την πολιτική που διέπει τις άδειες εξαγωγής πυρομαχικών στην Κύπρο). 

Τουρκικές παραβιάσεις 


Για πρώτη φορά στο νομοσχέδια ζητείται από την αμερικανική κυβέρνηση να καταγράφει τις τουρκικές παραβιάσεις στο Αιγαίο και την κυπριακή ΑΟΖ. 
«Το αργότερο 90 ημέρες μετά την ημερομηνία έναρξης ισχύος του παρόντος νόμου, ο Υπουργός Εξωτερικών, σε διαβούλευση με τον Υπουργό Άμυνας και τον Υπουργό Ενέργειας, θα υποβάλλει στις αρμόδιες επιτροπές του Κογκρέσου έκθεση στην οποία θα παραθέτονται περιστατικά όπου παραβιάστηκε η αποκλειστική οικονομική ζώνη της Κύπρου ή το κυρίαρχο έδαφος της Ελλάδας στο Αιγαίο». 

Η έκθεση αυτή θα πρέπει επίσης να περιλαμβάνει τα ακόλουθα στοιχεία: 

«Πρώτον, αξιολόγηση της ικανότητας της Κυπριακής Κυβέρνησης να περιορίσει την είσοδο μη εξουσιοδοτημένων πλοίων στην αποκλειστική οικονομική της ζώνη.
 
Δεύτερον, καταγραφή συμβάντων από την 1η Ιανουαρίου 2017, τα οποία ο Υπουργός Εξωτερικών θα ορίζει ως παραβιάσεις από μη εξουσιοδοτημένα σκάφη της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης της Κύπρου. 

Τρίτον, κατάλογος συμβάντων από την 1η Ιανουαρίου 2017, που ο Υπουργός Εξωτερικών ορίζει ως παραβιάσεις της κυριαρχικής επικράτειας της Ελλάδας από τους γείτονές της, ιδίως παραβιάσεις του εναέριου χώρου στο Αιγαίο». Ορίζει επίσης την έκθεση να είναι σε μη απόρρητη μορφή, αλλά αν χρειάζεται να περιέχει απόρρητο παράρτημα. 


Ρωσική επιρροή 


Το νομοσχέδιο ζητά επίσης από τον Υπουργό Εξωτερικών να υποβάλλει στις αρμόδιες επιτροπές του Κογκρέσου έκθεσης σχετικά με την “κακοήθη” επιρροή της Ρωσικής Ομοσπονδίας στην Κύπρο, την Ελλάδα και το Ισραήλ, από την 1η Ιανουαρίου , 2017. 

Τα στοιχεία που ζητά να περιέχει η έκθεση είναι τα ακόλουθα: 

(1) Αξιολόγηση των στόχων της κυβέρνησης της Ρωσικής Ομοσπονδίας στην Ανατολική Μεσόγειο για την ασφάλεια, την πολιτική και την ενέργεια. 

(2) Περιγραφή ενεργειακών έργων της κυβέρνησης της Ρωσικής Ομοσπονδίας στην Ανατολική Μεσόγειο. 

(3) Κατάλογο των ρωσικής ιδιοκτησίας μέσων μαζικής ενημέρωσης σε αυτές τις χώρες, συμπεριλαμβανομένου του ονόματος του μέσου, της τηλεθέασης και της αξιολόγησης του κατά πόσο αυτό προωθεί απόψεις υπέρ του Κρεμλίνου. 

(4) Αξιολόγηση της στρατιωτικής εμπλοκής της κυβέρνησης της Ρωσικής Ομοσπονδίας στον τομέα της ασφάλειας, συμπεριλαμβανομένης της εμπλοκής μέσω στρατιωτικού εξοπλισμού και προσωπικού από συμβασιούχους. 

(5) Αξιολόγηση των προσπαθειών που υποστηρίζει η κυβέρνηση της Ρωσικής Ομοσπονδίας να επηρεάσει τις εκλογές στις τρεις χώρες, με τη χρήση επιθέσεων στον κυβερνοχώρο, εκστρατειών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή άλλων τεχνικών κακοήθους επιρροής. 

Αμερικανική στρατηγική 


Ζητά επίσης από τον Υπουργό Εξωτερικών, κατόπιν διαβούλευσης με τον Υπουργό Άμυνας και τον Υπουργό Ενέργειας, να υποβάλλει 90 μέρες από την έγκριση του παρόντος νομοσχεδίου στις αρμόδιες επιτροπές του Κογκρέσου , μία στρατηγική για ενισχυμένη ασφάλεια και ενεργειακή συνεργασία με χώρες της περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου, συμπεριλαμβανομένου του Ισραήλ, της Κύπρου και της Ελλάδας. 

Η έκθεση απαιτείται να περιλαμβάνει τα ακόλουθα στοιχεία: 

  • (1) Περιγραφή της συμμετοχής των Ηνωμένων Πολιτειών στο Φόρουμ Φυσικού Αερίου της Ανατολικής Μεσογείου και της υποστήριξης τους. 
  • (2) Αξιολόγηση όλων των πιθανών μηχανισμών μεταφοράς στην Ευρώπη, για ανακαλύψεις φυσικού αερίου στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. 
  • (3) Αξιολόγηση των προσπαθειών για την προστασία της υποδομής ενεργειακής εξερεύνησης στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένων των εταιρειών των Ηνωμένων Πολιτειών. 
  • (4) Αξιολόγηση της ικανότητας της Κύπρου να φιλοξενήσει ένα Κέντρο Ενεργειακής Κρίσης στην περιοχή, το οποίο θα μπορούσε να παράσχει διευκολύνσεις ως βάση για την υποστήριξη προσπαθειών αναζήτησης και διάσωσης σε περίπτωση ατυχήματος. 
  • (5) Αξιολόγηση του χρονοδιαγράμματος για την παράδοσης φυσικού αερίου στην περιοχή καθώς και αξιολόγηση των τελικών χωρών προορισμού για την παροχή φυσικού αερίου από την περιοχή. 
  • (6) Σχέδιο συνεργασίας με τις επιχειρήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών που επιδιώκουν να επενδύσουν στην ενεργειακή εξερεύνηση, ανάπτυξη και συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο.                                                                                                                            

Χαιρετίζουν HALC – AJC 


Το Συμβούλιο Ελληνοαμερικανικής Ηγεσίας (HALC) και η Αμερικανο-Εβραϊκή Επιτροπή (AJC) που συνεργάστηκαν στενά τα τελευταία 6 χρόνια πιέζοντας την αμερικανική κυβέρνηση και συζητώντας με μέλη του Κογκρέσο μια συνολική αμερικανική πολιτική για την Ανατολική Μεσόγειο, με δηλώσεις των επικεφαλής τους χαιρέτισαν το νομοσχέδιο που κατέθεσαν οι γερουσιαστές Μενέντεζ και Ρούμπιο. 

Ο διευθύνων σύμβουλος της AJC, Ντέιβιντ Χάρις δήλωσε πως σε μία χρονική στιγμή που η Ανατολική Μεσόγειος αναδύεται ως ξεχωριστή και σημαντική γεωπολιτική περιοχή, «πρέπει να επικροτούνται προσπάθειες του Κογκρέσου για την εξασφάλιση της ηγεσίας των ΗΠΑ και την ενίσχυση των υφιστάμενων συνεργασιών». 

«Η σημερινή Μεσόγειος επανακατακτά μεγάλο μέρος της ιστορικής της σημασίας», δήλωσε ο εκτελεστικός διευθυντής του HALC Έντι Ζεμενίδης. 

“Οι εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου θα επηρεάσουν τα συμφέροντα των ΗΠΑ στην Ευρώπη, στη Μέση Ανατολή και πέραν αυτής. Επικροτούμε την ηγεσία που επέδειξαν οι γερουσιαστές Μενέντεζ και Ρούμπιο. Ο νόμος αυτός θα κάνει τη διαφορά», κατέληξε.
πηγή 



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Με Πλεκτάνες Πλαστής Σημαίας, Πρόκληση Εμφυλίου και Ισραηλινή Εισβολή



Randi Nord via GeopoliticsAlert.com, Zero Hedge,04/08/2019
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Κατά την επίσκεψή προ ημερών στον Λίβανο του Αμερικανού υπουργού των Εξωτερικών Μάϊκ Πομπέο, ο Πρόεδρος του Λιβάνου Μάικλ Αούν έλαβε –όπως αναφέρεται- ένα αμερικανό-ισραηλινό έγγραφο που περιγράφει λεπτομερειακά ένα σχέδιο πρόκλησης εμφυλίου πολέμου στον Λίβανο, με επιχειρήσεις 
ψευδούς σημαίας και ενδεχόμενης ισραηλινής εισβολής.



Μολονότι η πηγή του εγγράφου είναι ισραηλινή και εμφανίζει μια
συνέργεια με την Ουάσιγκτον, κανείς δεν ξέρει ποιος το επέδωσε στον Πρόεδρο Αούν. Ο τηλεοπτικός σταθμός του Λιβάνου Al-Jadeed, το μετέδωσε αρχικά στην τηλεόραση και σε βίντεο στην ηλεκτρονική ιστοσελίδα του. Η ιστοσελίδα Geopolitics Alert το μετέφρασε στο παρόν κείμενο.

Το έγγραφο περιγράφει αμερικανικά σχέδια για την διαίρεση των δυνάμεων εσωτερικής ασφάλειας του Λιβάνου, ενός τοπικού θεσμού ξεχωριστού από τον στρατό. Το σχέδιο προβλέπει να επενδύσει η Ουάσιγκτον 200 εκατομμύρια δολάρια στις Εσωτερικές Δυνάμεις Ασφαλείας, με το πρόσχημα διατήρησης της ειρήνης, αλλά με απόκρυφο σκοπό να προκαλέσει σύρραξη εναντίον του Εσμπολά -με τα 2,5 εκατομμύρια να προορίζονται γι’ αυτόν ειδικά τον στόχο.

Το έγγραφο αναφέρει ότι ο απώτερος σκοπός είναι η αποσταθεροποίηση της χώρας, με την πρόκληση ενός εμφυλίου πολέμου στον Λίβανο «που θα βοηθήσει το Ισραήλ στην διεθνή σκηνή». Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ σχεδιάζουν να επιτύχουν τον στόχο τους με την υποστήριξη τους στις «δημοκρατικές δυνάμεις», που μοιάζει αντιγραφή της στρατηγικής που εφάρμοσαν στην Συρία, στην Λιβύη, στην Βενεζουέλα και αλλού.

΄Όπως αναφέρει το έγγραφο, μολονότι « θα χρησιμοποιηθεί το πλήρες βάρος της δύναμης πυρός που διαθέτουμε,» δεν περιμένουν την ύπαρξη θυμάτων.

Περιμένουν ωστόσο ότι ο εμφύλιος πόλεμος θα «προκαλέσει αιτήματα επέμβασης των στρατιωτικών δυνάμεων του Ισραήλ(IDF), αιτήματα τα οποία το Ισραήλ πρέπει να αποδεχτεί ύστερα από μεγάλη απροθυμία.




Το έγγραφο αναφέρει ότι το Ισραήλ θα διαδραματίσει επίσης σημαντικό ρόλο, πραγματοποιώντας μυστικές επιχειρήσεις «ψευδούς σημαίας» κατά την πρόοδο της σύρραξης. Μπορεί οι επιχειρήσεις αυτές να περιλαμβάνουν χημικές επιθέσεις, παρόμοιες με τις χημικές επιθέσεις εναντίον αμάχων στην Συρία ή ευθείες επιθέσεις εναντίον αμάχων πολιτών του Λιβάνου ή του Ισραήλ, που θα επιρριφθούν στον Εσμπολά για να δικαιολογήσουν την εξωτερικήν επέμβαση.



Ο Μάικ Πομπέο είχε σύσκεψη με Αξιωματούχους του Λιβάνου

Κατά την συνάντηση του με τον Πρόεδρο του Λιβάνου, ο Αμερικανός υπουργός των Εξωτερικών του παρουσίασε ένα τελεσίγραφο: Περιορίστε τον Εσμπολά ή να περιμένετε συνέπειες χωρίς προηγούμενο.

Σύμφωνα με την αμερικανική έκδοση Foreign Policy, ο Μάϊκ Πομπέο είπε στον Πρόεδρο του Λιβάνου ότι αν δεν κατορθώσει να εκτελέσει την αδύνατη αποστολή να εκδιώξει τον Εσμπολά από τους κυβερνητικούς θεσμούς και να απαγορεύσει τις στρατιωτικές δραστηριότητές του, ο Λίβανος πρέπει να περιμένει τον τερματισμό της αμερικανικής βοήθειας, ίσως και κυρώσεις.

«Θα απαιτηθεί θάρρος από το λιβανικό έθνος να αναμετρηθεί με την εγκληματικότητα, την τρομοκρατία και τις απειλές του Εσμπολά,» είπε ο Πομπέο.

Κατά το δείπνο, αναφέρεται ότι ο Πομπέο προειδοποίησε τους Αξιωματούχους του Λιβάνου ότι είναι και αυτοί ενδεχόμενοι στόχοι κυρώσεων, όπως και τα μέλη του Ελεύθερου Πατριωτικού Κινήματος, του κόμματος του Προέδρου Αούν, η πλειοψηφία των ψηφοφόρων του οποίου είναι Χριστιανοί.

Το σχέδιο εμφυλίου πολέμου που περιγράφεται στο μυστικό έγγραφο δεν έχει πιθανότητες επιτυχίας. Οι Δυνάμεις Ασφαλείας του Λιβάνου δεν είναι ένα ομοιογενές σώμα. Μέλη του Εσμπολά και Χριστιανοί σύμμαχοί του κατέχουν πολλές θέσεις, όχι μόνο σε αυτές αλλά σε όλες τις δυνάμεις του στρατού και στην κυβέρνηση του Λιβάνου. Το Σύνταγμα και το πολιτικό σύστημα του Λιβάνου επιβάλλει την επαρκή συμμετοχή πολιτών όλων των θρησκειών στην κυβέρνηση. ΄Ετσι, ένας μηχανευμένος εμφύλιος πόλεμος θα πρέπει να στοχεύει στην αλλαγή του Συντάγματος ως πρώτη επιδίωξη.

Δεν είναι σαφές εάν ο Πομπέο παρουσίασε αυτό το έγγραφο στον Πρόεδρο του Λιβάνου σαν απειλή πριν την επίσημη συνάντησή τους. Σαφές είναι πάντως ότι ΗΠΑ και Ισραήλ συνωμοτούν πίσω από κλειστές πόρτες για να δημιουργήσουν εσωτερικές συγκρούσεις στην κοινωνία του Λιβάνου και στις πολιτικές διαδικασίες του, παρόμοιες με τις πρακτικές στην Συρία, της Νιβύη, την Υεμένη, την Βενεζουέλα, το Ιράν και ούτω καθεξής.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του FINIAN CUNNINGHAM |Strategic Culture | 19.03.2019

[Το κατωτέρω άρθρο, του γνωστού Ιρλανδού δημοσιογράφου δημοσιεύτηκε πριν την χθεσινή ανακοίνωση Τραμπ, μέσω Τουίτερ, ότι οι ΗΠΑ θα αναγνωρίσουν την ισραηλινή κυριαρχία στα κατεχόμενα Συριακά υψώματα του Γκολάν, ως «απαραίτητα για την ασφάλεια του Ισραήλ και για την σταθερότητα στην περιοχή»… Για τα κίνητρα αυτής της ανεκτίμητης δωρεάς στον πρωθυπουργό Νετανιάχου,( στις παραμονές εκλογών και κινδύνου φυλάκισης, εάν τις χάσει), ο αρθρογράφος αναφέρει πληροφορίες, με την ίδια έντονη οσμή πετρελαίου, που έχει διαποτίσει, σε ευρύτατη γεωγραφία, την τρέχουσα αμερικανική εξωτερική πολιτική.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Με απροκάλυπτη περιφρόνηση στο Διεθνές Δίκαιο, οι Ηνωμένες Πολιτείες γνωστοποίησαν την περασμένη εβδομάδα ότι αποφάσισαν να αναγνωρίσουν τα Υψώματα του Γκολάν ως τμήμα της επικράτειας του Ισραήλ. Εάν οι ΗΠΑ το πράξουν , απεκδύονται κάθε ηθικού δικαιώματος να επιβάλλουν κυρώσεις στην Ρωσία με τον ισχυρισμό ότι «προσάρτησε την Κριμαία».

Στην ετήσια έκθεση του Στέητ Ντιπάρτμεντ για τα ανθρώπινα δικαιώματα, το τμήμα που αφορά τα Υψώματα του Γκολάν, αναφέρεται στην διαφιλονικούμενη περιοχή ως «ελεγχόμενη από το Ισραήλ», αντί του «κατεχόμενη από το Ισραήλ». Η αλλαγή στον προσδιορισμό απομακρύνεται από τις αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών και τους διεθνείς κανόνες, που χρησιμοποιούν τον όρο «κατεχόμενα από το Ισραήλ»,για εδάφη που το Ισραήλ απέσπασε από την Συρία στον Εξαήμερο Πόλεμο του 1967.

Το Ισραήλ κατέχει το δυτικό τμήμα του Γκολάν από το 1967 ως λεία εκείνου του πολέμου. Το Τελ Αβίβ προσάρτησε επίσημα αυτό το έδαφος της Συρίας. Ωστόσο, το 1981,το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων εθνών, ομόφωνα και με την συμμετοχή των ΗΠΑ, καταδίκασε την προσάρτηση, ως παράνομη. Η απόφαση του ΟΗΕ καλεί το Ισραήλ να επιστρέψει τα εδάφη στην Συρία, η οποία έχει ιστορικούς τίτλους ιδιοκτησίας στο Γκολάν. Η περιοχή, εκτάσεως 1.800 τετραγωνικών χιλιομέτρων, είναι ένα στρατηγικό ύψωμα, που υπέρκειται της βόρειας Κοιλάδας του Ιορδάνη.

Εάν η Ουάσιγκτον επιβεβαιώσει την πρόθεσή της να αναγνωρίσει επίσημα το Γκολάν ως έδαφος του Ισραήλ, η ενέργεια θα αποτελεί κατάφωρο χλευασμό του Διεθνούς Δικαίου. Επιπλέον όμως, μια τέτοια ενέργεια της αφαιρεί κάθε δικαίωμα να ποζάρει ως θεματοφύλακας της εδαφικής ακεραιότητας και των εν γένει αρχών του Διεθνούς Δικαίου, στην ανόμοια άλλωστε περίπτωση της Κριμαίας, της Χερσονήσου στον Εύξεινο Πόντο, που εθελούσια ενώθηκε με την Ρωσία.

Μόλις τον περασμένο μήνα, ο Αμερικανός υπουργός των Εξωτερικών Μάϊκ Πομπέο επανέλαβε κατηγορίες κατά της Ρωσίας για «προσάρτηση» της Κριμαίας. Ο Πομπέο επέμεινε ότι οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας θα συνεχιστούν, μέχρις ότου η Ρωσία «επιστρέψει την Κριμαία στην Ουκρανία». «Ο κόσμος δεν λησμόνησε τα κυνικά ψέματα που χρησιμοποίησε η Ρωσία για να δικαιολογήσει την επιδρομή της και να συγκαλύψει την απόπειρά της να προσαρτήσει την ουκρανική επαρχία», είπε ο Πομπέος. «Οι ΗΠΑ θα διατηρήσουν τις αντίστοιχες κυρώσεις τους εναντίον της Ρωσίας μέχρις ότου η ρωσική κυβέρνηση επιστρέψει τον έλεγχο της Κριμαίας στην Ουκρανία.»

Πέρυσι, το Στέιτ Ντηπάρτμεντ υπό τον Πομπέο εξέδωσε μιαν «Διακήρυξη για την Κριμαία», στην οποία εδήλωνε ότι «η Ρωσία υπονομεύει τον θεμέλιο λίθο της διεθνούς αρχής, που τιμούν τα δημοκρατικά κράτη: ότι καμιά χώρα δεν μπορεί να μεταβάλλει τα σύνορα άλλης χώρας δια της βίας.»

Οι ισχυρισμοί της Ουάσιγκτον και της ΕΕ περί «παράνομης προσάρτησης» της Κριμαίας από την Ρωσία αποτελούν το βασικό επιχείρημα των πενταετών κυρώσεων που έχουν επιβληθεί στην Μόσχα. Αυτές οι κυρώσεις συνέτειναν στην συνεχή επιδείνωση των εντάσεων με την Ρωσία και συνοδεύτηκαν με την διόγκωση των στρατιωτικών δυνάμεων του ΝΑΤΟ κατά μήκος των ρωσικών συνόρων.

Οι ισχυρισμοί αυτοί είναι ωστόσο αυθαίρετοι. Ο λαός της Κριμαίας εψήφισε τον Μάρτιο 2014, σε ένα νόμιμα διεξαχθέν δημοψήφισμα, να αποσπαστεί από την Ουκρανία και να ενταχτεί στην Ρωσική Ομοσπονδία. Αυτό το δημοψήφισμα ακολούθησε ένα παράνομο πραξικόπημα στο Κίεβο, τον Φεβρουάριο 2014, που έγινε, με την υποστήριξη των ΗΠΑ και της ΕΕ, εναντίον ενός δημοκρατικά εκλεγμένου προέδρου, του Βίκτωρα Γιανούκοβιτς. Ιστορικά η Κριμαία έχει αιώνιους πολιτισμικούς δεσμούς με την Ρωσία. Η προηγούμενη θέση της εντός του κράτους της Ουκρανίας αποτελούσε μιαν ανωμαλία του Ψυχρού Πολέμου και της ακόλουθης κατάρρευσης της Σοβιετικής ΄Ενωσης.

Σε κάθε περίπτωση, δεν υπάρχει στοιχείο σύγκρισης των περιπτώσεων της Κριμαίας με τα Υψώματα του Γκολάν -αφαιρουμένης φυσικά της διπροσωπίας της Ουάσιγκτον. Ενώ η Κριμαία και ο λαός της αποτελούν ιστορικά τμήμα της Ρωσίας, τα Υψώματα του Γκολάν είναι αδιαμφισβήτητα κυρίαρχο έδαφος της Συρίας, το οποίο προσαρτήθηκε βίαια από το Ισραήλ. Η παράνομη κατοχή του Γκολάν από το Ισραήλ είναι διεθνώς αναγνωρισμένη, κατά το Διεθνές Δίκαιο, ως ορίζεται από την Απόφαση 497 του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.

Για την Κριμαία δεν υπάρχει τέτοια διεθνής εντολή. Οι ισχυρισμοί περί ρωσικής «προσάρτησης» είναι μετέωρα πολιτικά επιχειρήματα της Ουάσιγκτον και των Ευρωπαίων συμμάχων της.

Η τελευταία κίνηση της Ουάσιγκτον, προς την αναγνώριση του Γκολάν ως εδάφους του Ισραήλ, έρχεται σαν συνέχεια σειράς άλλων μέτρων, ενδεικτικών της ενισχυμένη ς εύνοιας στο Ισραήλ υπό την κυβέρνηση Τραμπ. Υπήρξε, στο τέλος του 2017, η αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ, κατά παραβίαση των αποφάσεων του ΟΗΕ και της διεθνούς ομοφωνίας, που όριζαν ότι η Ιερουσαλήμ θα αποτελέσει κοινή πρωτεύουσα του Ισραήλ και του - μέλλοντος να προκύψει από διαπραγματεύσεις ειρήνης- Παλαιστινιακού Κράτους.*

Το τελευταίο δώρο στο Ισραήλ, και με πανηγυρική χθες κοινή εμφάνιση του Αμερικανοί Υπουργού των Εξωτερικών Πομπέο να δέχεται τις δημόσιες ευχαριστίες του Ισραηλινού πρωθυπουργού Νετανιάχου, ερχόμενο αυτή την στιγμή, ένα μήνα προ των εκλογών στο Ισραήλ, αποτελεί εξόφθαλμα πολιτική ενίσχυση του κ. Νετανιάχου (για τον οποίο απώλεια αυτών των εκλογών θα εσήμαινε οικογενειακή δίωξη, για τρία εγκλήματα διαφθοράς. Σημ: Μτφρ) Για τα κίνητρα διατυπώνονται εικασίες.

Αναφερόταν προ καιρού ότι ο Τραμπ ενεργεί υπέρ μιας εταιρείας πετρελαιοειδών, που έχει την έδρα της στο Νιου Τζέρσεϋ, στις ΗΠΑ, της Genie Oil, στην οποία έχει επενδύσει η οικογένεια του γαμπρού του, Τζάρετ Κούσνερ. Η Genie Oil έχει μιαν θυγατρική στο Ισραήλ, που συνδέεται με την κυβέρνηση Νετανιάχου, η οποία έχει στο στόχαστρο από πολύ καιρό τις πλούσιε πετρελαιοπηγές του Γκολάν.

Η αμερικανική ενέργεια για το Γκολάν θα μπορούσε επίσης να είναι και εκδίκηση εναντίον του Σύρου Προέδρου ΄Ασαντ για την ιστορική νίκη της χώρας του στον οκταετή πόλεμο μέσω τρίτων, με τον οποίο οι ΗΠΑ επιδίωξαν την ανατροπή του. Στον πόλεμο αυτό το Ισραήλ υποστήριζε ου τζιχαντιστές που χρησιμοποιούσαν το Γκολάν ως ορμητήριο εναντίον του συριακού στρατού.

Πάντως ανεξαρτήτως των κινήτρων της, η ενέργεια της Ουάσιγκτον να κηρύξει νόμιμη την προσάρτηση του Γκολάν από το Ισραήλ αποτελεί θρασύτατη καταπάτηση του Διεθνούς Δικαίου. Πράττοντας έτσι, οι ΗΠΑ ενθαρρύνουν εγκλήματα πολέμου και αρπαγές εδαφών της συριακής κυριαρχίας. ΄Η, κατά την διατύπωση της ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ διακήρυξης για την Κριμαία, «μεταβάλλουν τα σύνορα μιας τρίτης χώρας δια της βίας» -βιάζοντας την υποτιθέμενη «Θεμελιακή Αρχή», την οποία η Ουάσιγκτον δεν παύει να επισείει στα φλογερά κηρύγματά της κατά της Ρωσίας.

Η Κριμαία και το Γκολάν είναι ανόμοιες περιπτώσεις εδαφικών διαφορών, όπως επισημάνθηκε ήδη. Ωστόσο η δόλια διπροσωπία της Ουάσιγκτον στο Γκολάν καθιστά το ηθικοπλαστικό θέατρό της για την Κριμαία ξεκρέμαστο. Εάν οι Ευρωπαίοι την ακολουθήσουν πειθήνια και στο Γκολάν, τότε θα πρέπει να κλείσουν το στόμα τους και τις ιεροεξεταστικές κυρώσεις τους για την Κριμαία.



Σημείωση:* Στην θεαματική επίδειξη εύνοιας στο Ισραήλ, την αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας, ακολούθησε η διακοπή της αμερικανικής συμμετοχής στην Ούνρα, ανθρωπιστική οργάνωση των Ηνωμένων εθνών, οι οποία εξασφάλιζε την σίτιση, περίθαλψη και παιδεία των Παλαιστινίων προσφύγων στην περιοχή της Γάζας. Ακολούθησε η κατάργηση της πυρηνικής συμφωνίας με το Ιράν και η εξαπόλυση πολύμορφης εκστρατείας ανατροπής του καθεστώτος της Τεχεράνης, δια του οικονομικού στραγγαλισμού και της ενθάρρυνσης εξεγέρσεων. Χθες, ενώπιον του κ. Πομπέο, ο κ. Νετανιάχου ανέκραξε ότι «ουδέποτε οι σχέσεις των δύο χωρών δεν ήσαν στενότερες» Και : «Ευχαριστούμε, Αμερική».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Nόρμαν Φινκελστάιν*: Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο Οφείλει να Καταδικάσει το Ισραήλ για Εγκλήματα Πολέμου στην Γάζα    

Réseau International, 7 mars 2019                                                                            
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Συνέντευξη του Αμερικανού καθηγητή και συγγραφέα Norman Finkelstein στο τηλεοπτικό δίκτυο Democracy Now, στις 4 Μαρτίου 2019, με θέμα την δημοσίευση έκθεσης του Συμβουλίου των Ηνωμένων Εθνών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, που καταγγέλλει το Ισραήλ για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά την ανθρωπότητας στην Γάζα.

Μεταγραφή:

΄Αμυ Γκούντμαν: Μια έρευνα των Ηνωμένων Εθνών διαπίστωσε ότι το Ισραήλ πιθανώς διέπραξε εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στοχεύοντας και πυροβολώντας εκ προθέσεως άοπλα παιδιά, δημοσιογράφους και αναπήρους στην Γάζα. Η έκθεση, που δημοσιεύτηκε από το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ την Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου, αναφέρεται στην αιματηρή ισραηλινή απάντηση στις εβδομαδιαίες διαδηλώσεις της Μεγάλης Πορείας της Επανόδου, που ξεκίνησαν οι Παλαιστίνιοι στην Γάζα πριν από ένα χρόνο, κατευθυνόμενοι στον ισχυρά στρατιωτικοποιημένο ισραηλινό φράχτη διχοτόμησης.

Η έκθεση καταγράφει ότι οι δυνάμεις του Ισραήλ σκότωσαν 183 Παλαιστινίους, σχεδόν όλους με πραγματικές σφαίρες. Μεταξύ των νεκρών μετρήθηκαν 35 παιδιά. 23.000 είναι οι τραυματίες, από τους οποίους περισσότεροι από 6.000 έχουν πληγεί από πραγματικές σφαίρες. Ας ακούσουμε τον Πρόεδρο της Επιτροπής, Σαντιάγκο Καντόν:

Σαντιάγκο Καντόν: Η Επιτροπή συμπέρανε ότι υπάρχουν σοβαροί λόγοι να πιστεύουμε ότι οι δυνάμεις ασφαλείας του Ισραήλ διέπραξαν βαρείες παραβιάσεις των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου. Αυτές οι παραβιάσεις σαφώς συνεπάγονται εγκληματικές έρευνες και ποινικές διώξεις. Καλούμε το Ισραήλ να διεξαγάγει σοβαρές ανακρίσεις γι’ αυτές τις σοβαρές παραβιάσεις και να εξασφαλίσει την απόδοση δικαιοσύνης και αποζημίωσης των θυμάτων, είτε πρόκειται περί νεκρών ή τραυματιών.

΄Αμυ Γκούντμαν: ΄Ένα άλλο μέλος αυτής της ανεξάρτητης επιτροπής του ΟΗΕ, η Σάρα Χουσείν, περιέγραψε με ποιο τρόπο οι ισραηλινές δυνάμεις πυροβολούσαν τους διαδηλωτές και τους δημοσιογράφους στην Γάζα.

Σάρα Χουσείν: Βεβαιώνουμε ότι επίτηδες πυροβολούσαν τα παιδιά. Επίτηδες έριχναν στους αναπήρους. Επίτηδες σημάδευαν τους δημοσιογράφους. Ξέρανε βεβαιότατα ότι ήταν παιδιά, ανάπηροι και δημοσιογράφοι. Όλα τα παιδιά δεν φαίνονταν καθαρά ως παιδιά, αλλά τα περισσότερα σίγουρα. Όπως το δήλωσε και συνάδελφός μου, όλοι οι νεκροί δημοσιογράφοι φορούσαν αλεξίσφαιρα γιλέκα με ευκρινή την λέξη δημοσιογράφος. Και οι ανάπηροι φαίνονταν καθαρά πως ήταν ανάπηροι: Ένας ,ακρωτηριασμένος και στα δυο πόδια, σε κυλιόμενη καρέκλα, ένας άλλος με δεκανίκια, κλπ. Ήταν εξόφθαλμα ανάπηροι. Τους πυροβολούσαν ελεύθεροι σκοπευτές, οι οποίοι βοηθιούνταν μάλιστα από ανιχνευτές και από όργανα υψηλής τεχνολογίας για την αναγνώριση αυτών που συμμετείχαν στην διαδήλωση.

΄Αμυ Γκούντμαν: Η έκθεση του ΟΗΕ καλεί όλες τις χώρες να «συλλάβουν τα άτομα που είναι ύποπτα για την διάπραξη εγκλημάτων πολέμου ή για την έκδοση εντολής για την διάπραξη τέτοιων εγκλημάτων πολέμου ( της αρμοδιότητας του Διεθνούς Δικαστηρίου), ή να ζητήσουν την έκδοσή τους.» Ο ΟΗΕ κάλεσε επίσης το Ισραήλ να άρει αμέσως τον αποκλεισμό της Γάζας.

Ο προσωρινός υπουργός των Εξωτερικών του Ισραήλ απέρριψε αυτήν την έκθεση, χαρακτηρίζοντάς την ως «θέατρο του παράλογου». Οι πενθούντες Παλαιστίνιοι , όπως ο Ραέντα Αγιούμπ, του οποίου ο έφηβος γιος Μωχαμέτ σκοτώθηκε στην Γάζα, την δέχτηκαν με ανακούφιση.

Ραέντα Αγιούμπ: Μας δίνει χαρά να βλέπουμε πως υπάρχουν άνθρωποι να στηρίξουν ντα παιδιά της Γάζας και να μας βοηθήσουν να υπερασπισθούμε την νεολαία της Γάζας απέναντι στα εγκλήματα της κατοχής.

Αμυ Γκούντμαν: Η έκθεση του ΟΗΕ δημοσιεύτηκε την Πέμπτη. Την ίδια μέρα ο Γενικός Εισαγγελέας του Ισραήλ ανακοίνωσε ότι ο πρωθυπουργός Βενιαμίν Νετανιάχου θα παραπεμφθεί σε δίκη για διαφθορά, απάτη και κατάχρηση εμπιστοσύνης.

Υποδεχόμαστε σήμερα τον Νόρμαν Φινκελστάιν, συγγραφέα πολλών βιβλίων, μεταξύ των οποίων και το «Γάζα: Μια ΄Ερευνα του Μαρτυρίου Της». Αλλά θα ακούσουμε πρώτα τον προσωρινό υπουργό Εξωτερικών του Ισραήλ, Γισραέλ Κατζ, πως σχολιάζει την έκθεση του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ.

Γισραέλ Κατζ: Αυτή η έκθεση είναι ένα νέο κεφάλαιο στο θέατρο του παράλογου που παίζει από καιρού σε καιρό το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ. Μια άλλη εχθρική έκθεση, ψευδολόγα και μεροληπτική, εναντίον του κράτους του Ισραήλ. Πρόκειται για μιαν έκθεση βασισμένη σε διαστρεβλωμένες πληροφορίες, στην οποία τα γεγονότα δεν έχουν καθόλου επιβεβαιωθεί και της οποίας μοναδικός σκοπός είναι να συκοφαντήσει την μόνη δημοκρατία στην Μέση Ανατολή και να πλήξει το δικαίωμά μας σε νόμιμη άμυνα, απέναντι σε μιαν δολοφονική οργάνωση. Το κράτος του Ισραήλ απορρίπτει κατηγορηματικά αυτή την έκθεση.

Αμυ Γκούντμαν: Νόρμαν Φινκελστάιν πως ερμηνεύετε αυτήν την απόρριψη της έκθεσης από το Ισραήλ;

Νόρμαν Φινκελστάιν: Κοιτάξτε, το Ισραήλ πάντοτε απορρίπτει τις εκθέσεις, είτε προέρχονται από τον ΟΗΕ είτε, πολύ συχνότερα, από έγκυρες οργανώσεις υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως η Διεθνής Αμνηστεία, η Εποπτεία Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ή η Ισραηλινή οργάνωση προστασίας των δικαιωμάτων του ανθρώπου B’Tselem. Επομένως δεν είναι σαν… Για να χρησιμοποιήσω τα λόγια του προσώπου που μόλις ακούσαμε, δεν είναι σαν να πρόκειται για ένα ψευδόμενο ρεπορτάζ. Είναι μια έκθεση που ανταποκρίνεται στα συμπεράσματα όλων των φημισμένων οργανώσεων υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Amy Goodman : Τι σας έκανε την μεγαλύτερην εντύπωση σε αυτήν την έκθεση;

Νόρμαν Φινκελστάιν: Αυτό μου έκανε την μεγαλύτερη εντύπωση ήταν ότι είναι αξιοσημείωτα έντιμη. Είναι πολύ ευθεία στα συμπεράσματά της. Και δεν υποκρίνεται αυτό το είδος ισορροπίας που οι περισσότερες οργανώσεις υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ακόμη και αυτές με την καλή φήμη, επιχειρούν να εμφανίσουν μεταξύ Ισραήλ και …(Παλαιστινίων). Για παράδειγμα, αυτή η έκθεση δηλώνει καθαρά ότι το Ισραήλ εστόχευε και πυροβολούσε εκ προθέσεως τα παιδιά που διαδήλωναν, ότι επίτηδες σημάδευε τους δημοσιογράφους και ότι σημάδευε το νοσοκομειακό προσωπικό. Και αυτή η ειλικρίνεια είναι ασυνήθιστη.

Επιτρέψτε μου να δώσω μόνο δυο παραδείγματα (επαίσχυντης απαλλαγής του Ισραήλ). Τα οποία γνωρίζετε. Κατά την (στρατιωτική) επιχείρηση «Προστατευτικό Πλαίσιο», σχετικά με την δολοφονία των τεσσάρων παιδιών που έπαιζαν κρυφτό (στην παραλία)…

Amy Goodman : ΄Ηταν το 2014.

Νόρμαν Φινκελστάιν: Το 2014, δηλαδή πρόσφατα. Η ιστοσελίδα Intercept, που ίδρυσε ο Glenn Greenwald, ο δημοσιογράφος που δημοσίευσε τις αποκαλύψεις του Σνόουντον, δημοσίευσε ένα άρθρο για αυτά τα τέσσερα δολοφονημένα παιδιά, που παρουσίαζε ότι δεν σκοτώθηκαν από πρόθεση και ότι επρόκειτο για ατύχημα. Το ίδιο και με τους Τάϊμς της Νέας Υόρκης, όταν δημοσίευσαν την εκδοχή τους για την υπόθεση Razan al-Najjar, που αναδημοσιεύτηκε παντού. Το κεντρικό στοιχείο αυτού του παραμυθιού ήταν ότι μια σφαίρα Ισραηλινού ελεύθερου σκοπευτή χτύπησε το δάπεδο, εξοστρακίστηκε και τυχαία έπληξε τρία μέλη του παλαιστινιακού νοσοκομειακού προσωπικού.

Αλλά αυτή η έκθεση του Συμβουλίου των Ηνωμένων Εθνών για τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι πολύ ειλικρινής. Λέει ότι το Ισραήλ από πρόθεση στοχεύει τα παιδιά και ακόμη και τους αναπήρους. Και αυτό είναι προς τιμήν τους, γιατί δεν επιχείρησαν να παρουσιάσουν ένα πλαστό ισοζύγιο. Όταν κοιτάξετε τις αναλογίες, προκειμένου για τις καταστροφές που προκάλεσαν στον πληθυσμό της Γάζας αφιερώνουν δέκα γεμάτες σελίδες. Και υπάρχει ένα τμήμα (της έκθεσης), με τίτλο « Επιπτώσεις στο Ισραήλ», που αποτελείται μόνο από τρεις παραγράφους.

Και αυτό είναι ακριβώς η απεικόνιση της πραγματικότητας: Συνολικά, σχεδόν εξ ολοκλήρου, όλες οι ενέργειες φόνων και καταστροφής έπληξαν την πλευρά των Παλαιστινίων. Κατά την περίοδο που καλύπτει αυτή έκθεση δεν υπάρχουν Ισραηλινοί νεκροί στις διαδηλώσεις και μόνο τέσσερεις Ισραηλινοί στρατιώτες τραυματισμένοι ελαφρά.

Εδώ έχουμε σφαγές. Δεν πρόκειται για συγκρούσεις. Δεν πρόκειται για μάχες. Πρόκειται για σφαγές διαδηλωτών άοπλων και μη βίαιων.

Amy Goodman : Αυτή η έκθεση δημοσιεύεται ενώ ο Γενικός Εισαγγελέας του Ισραήλ ανακοινώνει ότι θα καλέσει σε απολογία τον πρωθυπουργό Βενιαμίν Νετανιάχου. Πως το ερμηνεύετε αυτό;

Νόρμαν Φινκελστάιν: Οι Ισραηλινοί πάντοτε αγνόησαν αυτές τις εκθέσεις. Επομένως, η σύμπτωση στερείται σημασίας. Ωστόσο υπάρχει μια κρίσιμη προέκταση. Στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο υπήρξαν ως τώρα δυο προσφυγές για την κατάσταση που επικρατεί στην Παλαιστίνη. Η μια αφορά το Μαβί Μαρμαρά, τον στολίσκο που υπέστη επίθεση του Ισραήλ το 2014. Και η δεύτερη προσφυγή αφορά στα εγκλήματα πολέμου που διέπραξαν οι Ισραηλινοί στην Υπεριορδανία, κυρίως σε εποικισμούς και στην Επιχείρηση «Προστατευτικό Πλαίσιο» την Γάζα.

Αρχηγός του Ισραηλινού επιτελείου, κατά την επιχείρηση «Προστατευτικό Πλαίσιο», τον Ιούλιο 2014 ήταν ο Γκάντζ –νομίζω ότι το μικρό του όνομα είναι Μπένι, αλλά μπορεί ν κάνω λάθος, Μπένι Γκαντζ. Και συμβαίνει ότι εάν ο Νετανιάχου παραμεριστεί, ο Γκαντζ θα είναι πιθανώς ο πρωθυπουργός του Ισραήλ και κινδυνεύει να βρεθεί κατηγορούμενος στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο.

Ο Γενικός εισαγγελέας του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, Φατού Μπενσούντα, καταβάλλει απέλπιδες προσπάθειες να αποφύγει την έρευνα των εγκλημάτων πολέμου του Ισραήλ. Αλλά στους κόλπους του Διεθνούς Δικαστηρίου υπάρχει μια χωρίς προηγούμενο ανατροπή διαθέσεων. Υπάρχει ένας σημαντικός αριθμός μελών του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου που λένε πως είναι καιρός να απαγγελθεί κατηγορία στο Ισραήλ. Και ύστερα από αυτήν την έκθεση, η πίεση στον Δημόσιο Κατήγορο θα είναι πολύ μεγάλη. Είναι καιρός να δικαστεί το Ισραήλ.

Amy Goodman : Οι Ηνωμένες Πολιτείες πως αντέδρασαν σε αυτήν την έκθεση;

Νόρμαν Φινκελστάιν: Από ότι ξέρω οι ΗΠΑ δεν αντέδρασαν. Πρόκειται για μιαν προκαταρκτική έκθεση. Η πλήρης έκθεση θα εμφανιστεί, νομίζω, στις 18 Μαρτίου. Είναι λοιπόν, κατά κάποιο τρόπο, αυτό που λένε η περίληψη. Αποτελείται από 22 σελίδες. Φαντάζομαι πως η πλήρης έκθεση θα είναι πολύ ογκωδέστερη.


Σημείωση Μεταφραστή: * Ο καθηγητής/συγγραφέας Νόρμαν Φινκελστάιν είναι εβραϊκής καταγωγής. Και οι δύο γονείς του θανατώθηκαν στο ναζιστικό στρατόπεδο εξοντώσεως Εβραίων, Τσιγγάνων και Ρώσων αιχμαλώτων στο Άουσβιτς.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Géοnéral Dominique Delawarde, Reseau International,21-1- 2019 

[Θησαυρός δυσεύρετων πληροφοριών, το προκείμενο άρθρο παραβιάζει τον άγραφο αλλά αμείλικτο κώδικα της αυτολογοκρισίας και  οδηγεί τον διψασμένο ερευνητή στις υποχθόνιες λειτουργίες μιας παρασιτικής δύναμης, που διεισδύει και διαβρώνει το νευρικό σύστημα κρατών, διαφθείρει και κατατρώγει την ουσία της δημοκρατίας και -με μεθόδους εξαγοράς, εκβιασμού και εξόντωσης αντιστάσεων- κατακτά τους μοχλούς της εκτελεστικής εξουσίας, των ελεγκτικών εξουσιών, και των οργάνων ενημέρωσης,  σε έθνη πλανητικής επιρροής. Βαθύτατα φασιστική και ρατσιστική, στην δημόσια δράση της κινείται ως  υπερευαίσθητος φρουρός της  δημοκρατικής δεοντολογίας  και αμείλικτος εισαγγελέας ακόμη και υποψίας ρατσιστικής εκτροπής.                                                                                       Στρατηγός και στην κορυφή των μυστικών υπηρεσιών του γαλλικού στρατού ,ο συντάκτης του πολύτιμου διδακτικού άρθρου, με προϋπηρεσία στην Ευρώπη, Μέση Ανατολή, Ασία και Αμερική, μπορεί τώρα - στην ελευθερία και ασφάλεια της αποστρατείας του-  να μιλά, αποκαλύπτει και γράφει με την εγκυρότητα της αυθεντικής γνώσης  και των κορυφαίων γαλλικών και αμερικανικού παρασήμων.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Από δημοσίευμα της 8ης Ιανουαρίου από  το Russia Today (RT) πληροφορηθήκαμε ότι ένα από τα πρώτα νομοσχέδια που εξέτασε το Κογκρέσο στις αρχές του 2019 αποβλέπει να προστατεύσει το Ισραήλ από οποιοδήποτε μποϋκοτάζ. Η δημοσίευση και το περιεχόμενο αυτού του άρθρου είναι αποκαλυπτικά της ποιότητας των σχέσεων μεταξύ των ΗΠΑ-Ισραήλ και Ρωσίας. Επιβεβαιώνουν πλήρως τα συμπεράσματα  άρθρου μου της 22-2-2017 επί του θέματος.
Τι μας αποκαλύπτει λοιπόν αυτό το δημοσίευμα της Russia Today;
1.- Ενώ οι ΗΠΑ έχουν υποβληθεί σε μια κατάσταση  «στάσης εργασίας» του κράτους, η οποία έχει δημιουργήσει σοβαρότατα προβλήματα στην ομαλή λειτουργία της χώρας και στην ζωή εκατοντάδων χιλιάδων Αμερικανών πολιτών, οι κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι δεν βρίσκουν τίποτα καλύτερο να κάνουν από του να συζητήσουν έναν Νόμο anti BDS (Boycott, Desinvestissement, Sanctions) (εναντίον του μποϋκοτάζ, της μη επένδυσης και των κυρώσεων), που αποβλέπει να προστατέψει το Ισραήλ από ένα μποϋκοτάζ των Αμερικανών πολιτών και νομικών προσώπων, που βρίσκουν καταδικαστέα την δράση του ισραηλινού Κράτους (σε βάρος του παλαιστινιακού λαού) και επιθυμούν να επισημάνουν την αποδοκιμασία τους.
Αυτή η συζήτηση στο Κογκρέσο ενός τέτοιου νομοσχεδίου αποδεικνύει σε αυτούς που ακόμη αμφέβαλλαν, την ισχύ του lAIPAC (American Israel Public Affairs Committee) (Αμερικανο-Ισραηλινή Επιτροπή Δημοσίων Υποθέσεων) η οποία, πέραν κάθε αμφιβολίας, ελέγχει την ημερήσια  διάταξη του Κοινοβουλίου και την ψήφο των  κοινοβουλευτικών εκπροσώπων των ΗΠΑ (δημοκρατικών και Ρεπουμπλικανών). Θα πρέπει να υπομνησθεί σχετικά το προηγούμενο της 3 Μαρτίου 2015 ( ομιλία του Νετανιάχου που έδινε μαθήματα καλής διακυβέρνησης στον Πρόεδρο Ομπάμα, ενώπιον των μελών  Βουλής και Γερουσίας, ενωμένων σε Κογκρέσο.)
Η συχνότητα και η ένταση των χειροκροτημάτων (σηκώθηκαν όρθιοι δεκάδες φορές και χειροκροτούσαν ως κουρδισμένοι) έδειχναν ήδη τον βαθμό της υποτέλειάς τους στην AIPAC, η οποία εξασφαλίζει, είναι αλήθεια, την χρηματοδότηση της εκλογής τους και την καταστροφή, με όλα τα μέσα, των πολιτικών ανταγωνιστών τους.
2.- Η δημοσίευση αυτού του άρθρου και πολλών άλλων άρθρων κριτικής των μεθόδων της Ισραηλινής κυβέρνησης και των υποστηρικτών της, από την RT και το Sputnik είναι αποκαλυπτική μιας προοδευτικής και σταθερής επιδείνωσης των σχέσεων μεταξύ της Ρωσίας και του εβραϊκού κράτους. Αυτά τα όργανα του ρωσικού Τύπου δεν θα επέκριναν τόσο συχνά και τόσο έντονα το Ισραήλ και τους υποστηρικτές του εάν οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών ήταν καλύτερες…
Μήπως οι Ρώσοι ηγέτες εντόπισαν αυτόν που επηρεάζει, χειραγωγεί και ελέγχει το Κογκρέσο των ΗΠΑ, όταν αυτό ψηφίζει συνεχώς νέες κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας και αυτούς που ελέγχουν, επηρεάζουν και εργαλειοποιούν τα αμερικανικά παραδοσιακά ΜΜΕ, στην αναπαραγωγή του ατέλειωτου αντιρωσικού συνωμοσιολογικού παραληρήματός τους; Πάντως έντεκα συναντήσεις Πούτιν-Νετανιάχου το 2018 δεν κατόρθωσαν να πείσουν τον δεύτερο να εγκαταλείψει το Ιράν, ακόμη και ίσως υποσχόμενος με μισόλογα  μιαν ελάφρυνση των κυρώσεων, από ένα αμερικανικό Κογκρέσο υπο διαταγές και μιαν Ε. Ε. (Βρετανία+Γαλλία) πειθήνια…
Ο Πρόεδρος Πούτιν είναι αρμόδια ενήμερος ότι ο Αμερικανός Υπουργός Οικονομικών Steven Mnuchin,που συσκευάζει τις οικονομικές και χρηματοπιστωτικές κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας, εναντίον του Ιράν και εναντίον της Συρίας και εναντίον των επιχειρήσεων που συναλλάσσονται με το Ιράν και την Ρωσία ( για τον αγωγό North Stream 2), είναι ενεργό μέλος της εβραϊκής διασποράς και αποτελεσματικός Σαγιάν* (1). Είναι επίσης ενήμερος ο Pompeo (ΥΠΕΞ), ο Bolton, (Εθν .Ασφάλεια), η Haspel (CIA) και άλλοι είναι παρείσακτοι στα αξιώματα επιρροής, τα οποία κατέλαβαν,  χάρις στην σταθερή θέση τους υπέρ των νεοσυντηρητικών και του Ισραήλ, με την υποστήριξης της AIPAC, στην οποία τώρα οφείλουν την ανταπόδοση. Ο Πούτιν γνωρίζει σε ποιόν  οφείλει την αντιρωσική θύελλα που σαρώνει τις ΗΠΑ και που δυναμώνει όσο πλησιάζει τις ακτές της Γαλλίας και της Βρετανίας, με την επιρροή των ισχυρών συμμάχων (σκυταλοδρόμων;) της AIPAC σε αυτές τις δυο χώρες.
3.- Η δημοσίευση αυτού του κειμένου της RT μας αποκαλύπτει επίσης τις φιλοδοξίες του Αμερικανού γερουσιαστή Μάρκο Ρούμπιο, εισηγητή του νομοσχεδίου απαγόρευσης του μποϋκοτάζ του Ισραήλ. Υποψήφιος που ατύχησε στις προκριματικές προεδρικές εκλογές εναντίον του Προέδρου Τραμπ το 2016, ο Μάρκο Ρούμπιο δεν αποβλέπει σε τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από του να  διαδεχθεί τον εκλιπόντα γερουσιαστή Μακέϊν  στην πολύφερνη θέση του πρωταγωνιστή των συμφερόντων του Ισραήλ στο Κογκρέσο των ΗΠΑ και να συνοδέψει στο βήμα της Μεγάλων Ευεργετών του Ισραήλ στις ΗΠΑ τον γερουσιαστή Λίντσευ Γκράχαμ, και αυτόν επίσης ατυχήσαντα υποψήφιο στις προκριματικές του 2016.
Και οι δυο είναι φανερό πως επιζητούν να εξασφαλίσουν την αλάθητη υποστήριξη της AIPAC στις προσεχείς εκλογές της Γερουσίας ή και της Προεδρίας των ΗΠΑ.
4.- Η δημοσίευση αυτού του άρθρου στην RT μας αποκαλύπτει τέλος ότι ο πολλαπλασιασμός των νόμων αυτού του είδους αντί- BDS θα μπορούσε να αποδειχτεί αντιπαραγωγικός για την εβραϊκή κοινότητα στις ΗΠΑ.
« Η ADL (Anti-Defamation League) (Αντι-Συκοφαντικός Σύνδεσμος)*(2) δεν κρίνει ότι ο Νόμος anti-BDS είναι ένα έντεχνο μέσο καταπολέμησης του κινήματος για το μποϋκοτάζ του Ισραήλ και πιστεύει ότι είναι τελικά επιβλαβής για την εβραϊκή κοινότητα» διακήρυξε το «Forward»,.ημερήσιο όργανο της Εβραϊκής Κοινότητας στις ΗΠΑ.. Αυτά τα νομοσχέδια –προσθέτει- διαφημίζουν το κίνημα υπέρ του μποϋκοτάζ, παράλληλα δίνοντας την εντύπωση ότι η εβραϊκή κοινότητα ασκεί μιαν ανεπίτρεπτη επιρροή στην κυβέρνηση.»
Αυτή η αισθητή επιδείνωση των σχέσεων μεταξύ Ρωσίας και Ισραήλ θα πρέπει να προβληματίζει την ηγεσία του εβραϊκού κράτους. Επειδή πράγματι η Ρωσία είναι πλέον το μόνο κράτος στον κόσμο του οποίου ο λόγος ακούγεται με σεβασμό από όλες τις χώρες της  Πρόσω και Μέσης Ανατολής χωρίς εξαίρεση. Η μόνη που μπορεί να αντιπροσωπεύει, στα μάτια όλων των χωρών της περιοχής, έναν διαιτητή ουδέτερο και σεβόμενο τον λόγο του. Πάει πάρα πολύς καιρός από τότε που οι ΗΠΑ, η Βρετανία και η Γαλλία έχουν χάσει κάθε φήμη ουδετερότητας και κάθε αξιοπιστία στ μάτια όλων των κρίσιμων παραγόντων της περιοχής Ιράν, Τουρκία, Συρία, Ιράκ, Λίβανο, Υεμένη, Παλαιστίνη….)
Ο ρόλος της Ρωσίας επομένως είναι του λοιπού αναντικατάστατος στην αναζήτηση λύσεων των προβλημάτων της περιοχής, περιλαμβανομένης της παλαιστινιακής κρίσης που παραμένει στην καρδιά όλων.
Το να στερείσαι της συνδρομής της Ρωσίας και να συνεχίζεις τον «εκβιασμό των κυρώσεων», μέσω των ΗΠΑ, για να πετύχεις να εγκαταλείψει η Ρωσία το Ιράν, δεν είναι ίσως πια μια καλή πολιτική για την ισραηλινή κυβέρνηση, όταν έχει να κάνει με έναν ηγέτη με τον χαλύβδινο χαρακτήρα του Πούτιν.
Εξ άλλου, η κυβέρνηση του εβραϊκού κράτους που περιβάλλει με υπερβολική εμπιστοσύνη το τρίο ΗΠΑ-Βρετανία-Γαλλία, θα έπρεπε ίσως να δείξει μεγαλύτερη φρόνηση. Οι ηγέτες και των τριών αυτών χωρών δείχνουν σήμερα παγιδευμένοι σε κάποια εσωτερικά προβλήματα: Ο Τραμπ, με την κρατική αργία, η Μέι με το Brexit της, ο Μακρόν με τα κίτρινα γιλέκα του. Εξ’ άλλου δεν είναι μυστικό για κανέναν ότι μια πολύ μεγάλη κρίση, οικονομική, χρηματοπιστωτική και χρηματιστηριακή, του επιπέδου 1929, μπορεί πλέον να ενσκήψει ανά πάσα στιγμή και ότι οι μεγάλες παγκόσμιες γεωπολιτικές και γεω-οικονομικές ισορροπίες τελούν σε διαδικασία ταχείας ανατροπής. Οι ισχυροί της σήμερον δεν θα είναι απαραίτητα οι ισχυροί της αύριον…
Αυτή η κρίση που θα ξεκινήσει από τις ΗΠΑ (Γουώλ Στρητ, Νέα Υόρκη) τα αμέσως προσεχή χρόνια, θα επιδράσει βαρύτατα στην Ε.Ε. (επομένως Βρετανία-Γαλλία). Όπως στην δεκαετία του 1930, οι πληττόμενοι πληθυσμοί θα αναζητήσουν πιθανώς αποδιοπομπαίους τράγους στους χρηματοπιστωτικούς κύκλους, κατηγορούμενους, δικαίως ή αδίκως, ως υπαίτιους για την δυστυχία των λαών. Τα φιλο-ισραηλινά λόμπυ μπορεί να βρεθούν άσκημα μπλεγμένα, ακόμη και στην είσπραξη των συνεπειών….
Η αποστροφή που τα Κίτρινα Γιλέκα αισθάνονται για τον Πρόεδρο Μακρόν δεν είναι  ήδη, εν μέρει, το αποτέλεσμα της αντίληψής τους, δίκαιης ή άδικης, ότι αυτός ο πρόεδρος είναι «ο πρόεδρος των πλουσίων», το « Ρότσιλντ μπόϋ», ο τραπεζίτης και ότι η δράση του επικεφαλής της χώρας υπηρετεί, προπάντων, αυτούς που του έδωσαν την υποστήριξή τους στις εκλογές του 2017;
Η αποστροφή τους για τα ΜΜΕ δεν είναι και αυτή το αποτέλεσμα της διαπίστωσης ότι η ιδιοκτησία του 90% αυτών των καθιερωμένων και ισχυρών μέσων μετάδοσης πληροφοριών είναι την ιδιοκτησία μιας δεκάδας πασίγνωστων δισεκατομμυριούχων και του αισθήματος ότι αυτά τα ΜΜΕ ψεύδονται καθημερινά σε ορισμένα θέματα για να υπηρετήσουν συμφέροντα όχι του εργαζόμενου γαλλικού λαού;
Οι κατηγορηματικές και προβληματικές διακηρύξεις ενός BHL, (Μπερνάρ- Ανρί Λεβύ)*(3), που εξισώνει τα Κίτρινα Γιλέκα με τα φαιά πουκάμισα, δηλαδή με τους Ναζί, δεν ρίχνουν λάδι σε μια φωτιά που δεν το έχει ανάγκη;
Το εξαιρετικό (και σύντομο) άρθρο του Michel Onfray, υπό τον τίτλο «Το σαφές μήνυμα των Κίτρινων Γιλέκων στον BHL» δεν αποτελεί την φωνή της αλήθειας;
Προσωπικά, είμαι πολύ ανήσυχος για το επίπεδο στο οποίο μπορεί να φτάσει αυτή η αποστροφή και για τις συνέπειες που μπορεί να έχει σε περίπτωση μεγάλης κρίσης.
Μήπως η Ιστορία θα μπορούσε να επαναληφθεί;
*Σημειώσεις μεταφραστού:
1.-( Σαγιάν, μέλος των Σαγιανίμ, επικουρικής οργάνωσης της MOSSAD από επιλέκτους της εβραϊκής κοινότητας σε κάθε χώρα. Περισσότερα στο  Le Printemps de Sayanim του Jacob Cohen και στο http://www.youtube.com/watch?v=uozc5ADGlug&list=PLzHtFW-mC6vGh07g8RK7sUITTYsQYBlN0#t=653.
2.-ADL: Πανίσχυρη επίσης οργάνωση του εβραϊκού Λόμπυ. Γνωστή τακτική είναι να μοιράζονται οι ρόλοι για να μειώνονται οι ζημιές για την «κοινή υπόθεση»
3.- BernardHenri Levy : Από τα φυντάνια του Μάη 68,  της παρέας  Co(he)n Bendit, Bernard Couchner κ.α. τύπων με περίεργη σταδιοδρομία.

Αυτός περνούσε και για «νέος φιλόσοφος» αλλά με δράση στην επίθεση κατά της Σερβίας και ως εγκέφαλος του Σαρκοζί στην εκστρατεία της Λιβύης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου