Articles by "Ιράν"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιράν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Αξιωματούχοι του αμερικανικού Πενταγώνου διατάχθηκαν να σχεδιάσουν ενδεχόμενη αντίδραση των ΗΠΑ στην επίθεση που δέχθηκαν πετρελαϊκές εγκαταστάσεις της Σαουδικής Αραβίας και σε συνάντηση που είχαν χθες με τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ. Την ίδια στιγμή η Τεχεράνη έχει αρνηθεί κάθε ευθύνη για τις επιθέσεις.

Ωστόσο, ο Λευκός Οίκος αναμένει από το βασίλειο να αποφασίσει το τρόπο της δικής του αντίδρασης, πριν αποφασίσει για τις πολεμικές κινήσεις των ΗΠΑ, μεταδίδει το CNN επικαλούμενο αξιωματούχους της αμερικανικής κυβέρνησης, αλλά και πηγές που έχουν λάβει γνώση για το σκεπτικό που υπάρχει κι αναπτύσσεται στην Ουάσινγκτον.

Δύο Αμερικανοί αμυντικοί αξιωματούχοι δήλωσαν ότι το πεντάγωνο διατάχθηκε να να καταρτίσει ένα “σχέδιο” αντίδρασης στην διάρκεια της συνάντησης στον Λευκό Οίκο. Ωστόσο, τόνισαν ότι δεν έγινε μία λεπτομερή παρουσίαση των διαθέσιμων επιλογών που υπάρχουν.

Μία πηγή που έχει λάβει γνώση για τις συζητήσεις που γίνονται στον Λευκό Οίκο δήλωσε ότι η κυβέρνηση Τραμπ έχει την αίσθηση πως ο χρόνος είναι με το μέρος της, καθώς αναπτύσσει την επιχειρηματολογία της κατά του Ιράν.

Τις σχετικές διαβουλεύσεις με την Σαουδική Αραβία έχει αναλάβει ο Αμερικανός ΥΠΕΞ Μάικ Πομπέο, ο οποίος αναμένεται να συναντηθεί σήμερα στην Τζέντα με τον πρίγκιπα διάδοχο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν “για να συντονίσουν τις προσπάθειές τους και να αντικρούσουν την ιρανική επιθετικότητα στην περιοχή,” όπως έγινε γνωστό από το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ.

Η ίδια πηγή δήλωσε ότι οι ΗΠΑ δεν θα προχωρήσουν σε κάποια ενέργεια μέχρι την επιστροφή του Πομπέο στην Ουάσινγκτον και την πραγματοποίηση σύσκεψης της ομάδας εθνικής ασφάλειας του προέδρου Τραμπ.

Την ίδια στιγμή ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής Λίντσεϊ Γκρέιαμ που έχει υποστηρίξει την εκδήλωση μιας αμερικανικής επιθετικής ενέργειας κατά του Ιράν μέσω βομβαρδισμού, ως αντίδραση στην επίθεση που δέχτηκε η Σαουδική Αραβία, προχώρησε χθες σε μία ανάρτηση στο Twitter γράφοντας ότι: “η μετρημένη αντίδραση από τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ σχετικά με την κατάρριψη ενός αμερικανικού drone έγινε αντιληπτή από την κυβέρνηση του Ιράν ως μία ένδειξη αδυναμίας.” Από την πλευρά του, ο πρόεδρος Τραμπ του απάντησε γράφοντας στο Twitter: “ Όχι Λίντσεϊ ήταν ένα δείγμα ισχύος που μερικοί άνθρωποι απλά δεν το κατανοούν.”

Οι αξιωματούχοι της κυβέρνησης Τραμπ υπολογίζουν ότι με την διεξαγωγή της φετινής Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ την επόμενη εβδομάδα, θα έχουν την ευκαιρία να συνομιλήσουν με τους ηγέτες άλλων χωρών σε διεθνές επίπεδο, αλλά και να συζητήσουν τα επόμενα βήματα, αναφορικά με ενδεχόμενη αμερικανική στρατιωτική επιδρομή κατά του Ιράν.

Θεωρείται ουσιαστικά απίθανο να συμβεί κάτι πριν από τις συζητήσεις αυτές, σύμφωνα με την πηγή που έχει λάβει γνώση για τις συζητήσεις που γίνονται σχετικά στον Λευκό Οίκο.

Οι επιθέσεις είχαν ως συνέπεια την μείωση της πετρελαϊκής παραγωγής της κρατικής Saudi Aramco κατά 50%, στερώντας ποσοστό μεγαλύτερο από το 5% της ημερήσιας κατανάλωσης αργού πετρελαίου από την παγκόσμια αγορά.

Ο πρόεδρος Τραμπ έχει δηλώσει αρκετές φορές ότι το βάρος της απόφασης πέφτει στην Σαουδική Αραβία, σχετικά με το ποιος δρόμος θα ακολουθηθεί, ξεκαθαρίζοντας ότι ο ίδιος δεν βιάζεται να αντιδράσει.

“Πρέπει να καθίσουμε με τους Σαουδάραβες και να το επεξεργαστούμε. Ήταν μία επίθεση που δέχτηκε η Σαουδική Αραβία. Δεν ήταν μία επίθεση που δεχθήκαμε εμείς” δήλωσε ο ίδιος στους δημοσιογράφους.

“Έχουμε πολλές επιλογές. Αλλά δεν εξετάζω επιλογές τώρα. Πρέπει σίγουρα να βρούμε ποιος το έκανε αυτό. Συνεργαζόμαστε με την Σαουδική Αραβία…, θα δούμε τι θα συμβεί,” πρόσθεσε ο Τραμπ.

Από την πλευρά του, ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Μάικ Πενς ξεκαθάρισε χθες, ότι η ανάληψη στρατιωτικής δράσης από τις ΗΠΑ, είναι μία επιλογή.

“Στον απόηχο των απρόκλητων επιθέσεων του Σαββατοκύριακου σε αρκετές πετρελαϊκές εγκαταστάσεις της Σαουδικής Αραβίας, σας υπόσχομαι ότι είμαστε έτοιμοι. Όπως είπε ο πρόεδρος, δεν επιθυμούμε τον πόλεμο με κανένα, αλλά οι ΗΠΑ είναι ετοιμοπόλεμες,” τόνισε ο Πενς εμφανίζοντας τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις ως “τις καλύτερα εξοπλισμένες, εκπαιδευμένες και τεχνολογικά προηγμένες σε παγκόσμιο επίπεδο.”

Πηγή: CNN / ΑΠΕ – ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Moon of Alabama 8-8-19

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Μια κάπως περίεργη είδηση που δημοσιεύθηκε στο Oilprice.com ισχυριζόταν ότι η Ρωσία θα εγκαθιστούσε στρατό, πολεμικά πλοία και μαχητικά αεριωθούμενα στο Ιράν. Η είδηση αναδημοσιεύθηκε από το Yahoo.com και το Zero hedge, παρά το ότι ήταν εξόφθαλμα παραμύθι.

Με τίτλο : Russia Gains Stranglehold Over Persian Gulf: Η Ρωσία Αποκτά Λαβή Πνιγμού Στον Περσικό Κόλπο, το δημοσίευμα ανέφερε:

«Σε μια δυνητικά καταστροφική κλιμάκωση των εντάσεων στον Περσικό Κόλπο, η Ρωσία σχεδιάζει να χρησιμοποιήσει τους ιρανικούς λιμένες Μπαντάρ-ε- Μπουσχέρ και Χαμπαχάρ σαν προκεχωρημένες βάσεις για πολεμικά σκάφη και πυρηνικά υποβρύχια, φρουρούμενα από εκατοντάδες οπλίτες των ειδικών δυνάμεων, μεταμφιεσμένους ως «στρατιωτικούς συμβούλους» και μιαν αεροπορική βάση πλησίον του Μπαντάρ-ε-Μπουσχέρ σαν ορμητήριο για 35 μαχητικά αεροπλάνα Σουχόι 35 και Σουχόϊ 57,όπως ανέφεραν (στην ιστοσελίδα) «Oil Price.com» ανώτερες πηγές πλησίον του ιρανικού καθεστώτος. Ο επόμενος γύρος των κοινών στρατιωτικών γυμνασίων στον Ινδικό Ωκεανό και στα Στενά του Ορμούζ θα σημειώσει την απαρχή της επί τόπου (ρωσικής) στρατιωτικής επέκτασης στο Ιράν, δοθέντος ότι στα ρωσικά πολεμικά θα επιτραπεί από το Ιράν να χρησιμοποιήσουν τις εγκαταστάσεις στο Μπαντάρ-ε-Μπουσχέρ και στο Χαμπαχάρ. Αναλόγως της δυνάμεως της εσωτερικής και εξωτερικής αντίδρασης σε αυτή την εξέλιξη, τα πολεμικά και οι ειδικές ρωσικές δυνάμεις μπορούν να μείνουν εκεί και να αυξηθούν αριθμητικά κατά τα προσεχή πενήντα χρόνια.

Από πού να αρχίσουμε;

1) Ο Περσικός Κόλπος είναι μια λίμνη, με ένα μέσο βάθος μικρότερο των 50 μέτρων. Είναι ένα μέρος που κάποιος θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει μόνο μικροσκοπικά υποβρύχια-νάνους.

2) Τα μαχητικά αεροπλάνα Σουχόϊ Su-57 δεν έχουν ακόμη κατασκευαστεί. Αυτά που πετούν τώρα είναι δοκιμαστικά και δεν διαθέτουν ακόμη τους αναγκαίους νέους κινητήρες. Η Ρωσία πρόσφατα παρήγγειλε την πρώτη φουρνιά των Su-57, αλλά οι πρώτες παραδόσεις θα γίνουν το 2022-24. 35 αεροπλάνα αυτού του τύπου μπορεί να είναι διαθέσιμα σε μια δεκαετία περίπου. Και όταν είναι έτοιμα θα προστατεύουν την Μάννα Ρωσία από το ΝΑΤΟ και όχι κάποιες ιρανικές πετρελαιοπηγές.

3) Οι Σπέτσναζ (και όχι Σπέτναζ) είναι ακριβά εκπαιδευμένες ειδικές δυνάμεις. Δεν εκτελούν καθήκοντα φρουράς βάσεων.

4) Το Σύνταγμα του Ιράν δεν επιτρέπει την στάθμευση ξένων στρατευμάτων. Το άρθρο 146 είναι ξεκάθαρο σε αυτό:

Η εγκατάσταση οποιασδήποτε ξένης βάσεως στο Ιράν, ακόμη και για ειρηνικούς σκοπούς, απαγορεύεται.

Τον Αύγουστο 2016 οι Ρώσοι και Ιρανοί στρατιωτικοί συμφώνησαν να εγκαταστήσουν στο Χαμαντάν του Ιράν μιαν βάση ανεφοδιασμού για βομβαρδιστικά τύπου Su-22M3, χρησιμοποιούμενα στην Συρία. Λίγες μέρες αφού η ανάπτυξη έγινε γνωστή η συμφωνία παραμερίσθηκε.

Στις 22 Αυγούστου η Τεχεράνη ζήτησε την διακοπή της στρατιωτικής συνεργασίας και εμπόδισε τους Ρώσους να χρησιμοποιούν τις βάσεις. Ένας λόγος για την εκπληκτική αυτή τροπή των εξελίξεων ήταν η πολιτική διένεξη στο Ιράν, όταν ο υπουργός Αμύνης, Στρατηγός Χοσείν Δεγκάν κατηγορήθηκε ότι «ασέβησε προς την Βουλή» και Παραβίασε το Σύνταγμα της χώρας.

5) Ο «επόμενος γύρος κοινών στρατιωτικών γυμνασίων’ Ιράν και Ρωσίας στον Ινδικό Ωκεανό και στα στενά του Ορμούζ» θα είναι ο ΠΡΩΤΟΣ. Και απαιτήθηκε ειδική συμφωνία. Γι΄αυτό και αποτέλεσε είδηση.

Mόσχα, 5 Αυγούστου Πρακτ.ΤΑΣΣ. Η Τεχεράνη αναμένει να διεξαγάγει εφέτος κοινά ναυτικά γυμνάσια με την Ρωσία και οι προετοιμασίες θα αρχίσουν σύντομα, δήλωσε την Δευτέρα ο διοικητής του Ιρανικού Στόλου, αντιναύαρχος Χοσείν Χανζαντί.

«Νωρίτερα υπογράψαμε μια συμφωνία (για κοινές ασκήσεις) με τις ένοπλες δυνάμεις της Ρωσίας και με την διοίκηση του ρωσικού στόλου. Σύντομα θα αρχίσουν οι προετοιμασίες και ο σχεδιασμός των ασκήσεων, που θα πραγματοποιηθούν εντός του έτους,» ανέφερε το πρακτορείο Φάρς ότι δήλωσε ο ναύαρχος Χανζαντί.

Στα τέλη Ιουλίου ο διοικητής του ιρανικού στόλου πραγματοποίησε επίσκεψη στην Ρωσία. Εδήλωσε στο ιρανικό πρακτορείο ΙΡΝΑ ότι ιρανό-ρωσικά γυμνάσια θα πραγματοποιηθούν σύντομα στο βόρειο τμήμα του Ινδικού Ωκεανού, περιλαμβανομένων των Στενών του Ορμούζ.

Μια «ειδικός των ιρανό-ρωσικών σχέσεων» σχολίασε: Ariane Tabatabai @ArianeTabatabai - 21:34 UTC · Aug 5, 2019:

«Ιρανικά ΜΜΕ αναφέρουν ότι το Ιράν και η Ρωσία υπέγραψαν μια συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας.

Οι λεπτομέρειες της συνεργασίας δεν δημοσιεύτηκαν, αλλά αυτή είναι η πρώτη φορά που μια τέτοια συμφωνία συνάφθηκε μεταξύ των δύο χωρών.

Είναι «η πρώτη φορά που μια τέτοια συμφωνία συνάπτεται μεταξύ των δύο χωρών», μόνο αν κανείς αγνοήσει την Κοινή Συμφωνία Στρατιωτικής Συνεργασίας μεταξύ Ρωσίας και Ιράν, που υπογράφτηκε τον Ιανουάριο του 2015, όπως και την άλλη που συνάφθηκε τον Αύγουστο του 2017. Η νέα συμφωνία είναι μόνο η πρώτη κατά το ότι προβλέπει κοινά στρατιωτικά γυμνάσια.

Φαίνεται πως οι «ειδικοί» που δουλεύουν για Δυτικές «δεξαμενές σκέψης» και κάποιοι αρθρογράφοι με μυστήριες «ανώτερες πηγές πλησίον του ιρανικού καθεστώτος» δεν είναι οι καλύτερα πληροφορημένοι άνθρωποι όταν πρόκειται για το Ιράν.

Κάθε ένα από τα πιο πάνω πέντε σημεία καταδεικνύει ότι η είδηση είναι ανοησία και ότι ο συντάκτης της δεν έχει ιδέα των στρατιωτικών και στρατηγικών θεμάτων. Δεν είναι περίεργο ότι και το υπόλοιπο του άρθρου στο Oilprice είναι εξ ίσου σκουπίδια όπως και η πρώτη παράγραφός του. Μυστήριες πηγές, που κακολογούν το Ιράν, ελλειμματική γνώση των γεγονότων και υποθετικές ερμηνείες τους δεν κάνουν μιαν αξιόπιστη πληροφόρηση.

Το Ιράν και η Ρωσία είχαν κατά καιρούς δύσκολες σχέσεις. Το 2010, ο τότε πρόεδρος Μετβιέντεβ υπέγραψε τις κυρώσεις κατά του Ιράν που αποφάσισε το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ με υποκίνηση των ΗΠΑ. Οι σχέσεις Ιράν-Ρωσίας πάγωσαν μετά από αυτό. Τις αναζωογόνησε η εντατική συνεργασία των δύο χωρών κατά τον πόλεμο στην Συρία. Αλλά οι σχέσεις δεν είναι αρκετά στενές ώστε να επιτρέπουν ρωσική βάση στο Ιράν.

Το Ιράν χρειάζεται όπλα και στην Ρωσία αρέσει να τα πουλάει. Περί αυτού πρόκειται. Μπορεί να γίνονται κάποια κοινά γυμνάσια, αλλά αυτά είναι συμβολικά και δεν συνιστούν συμμαχία. Το Ιράν είναι πολύ υπερήφανο για την ανεξαρτησία του και το κοινοβούλιό του δεν θα συμφωνούσε σε συμμαχία, όταν η Ρωσία δεν επιθυμεί να υπερεκτεθεί. Μόνο μια αμερικανική επίθεση στο Ιράν θα άλλαζε αυτή την εικόνα.

Δεν είναι δύσκολο να δεις το θέμα σωστά. Δεν έχεις παρά να σκεφτείς το ερώτημα: Μια ρωσική βάση στον Περσικό Κόλπο;

Για να κάνει τι;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ο Αγιατολαχ Χαμενέϊ συνιστά τέσσερα μέτρα για την αντιμετώπιση της απειλής

Elijah J. Magnier, Russia Insider, 14-6-2019

[Το κατωτέρω άρθρο (του καλύτερα πληροφορημένου δημοσιογράφου της Μέσης Ανατολής) για ένα αρχαίο έθνος, με παράλληλο ιστορικό βίο και πολιτισμό, θα κινήσει στον ΄Ελληνα αναγνώστη ισχυρά αντιφατικά συναισθήματα. Αισθήματα θαυμασμού για την σοφία, την φρόνηση και την κρίση που αποθησαύρισε το περσικό έθνος - στην εξ ίσου πολυτάραχη ιστορική εμπειρία του- σοφία που διεφύλαξε και τώρα επιδεικνύει, στην νέαν υπαρξιακή απειλή που αντιμετωπίζει. Αλλά και συναισθήματα θλίψης, υστέρησης, μειονεξίας και εντροπής, που επιβάλλουν, στην εδώ πλευρά της Ιστορίας, οι αναπόδραστες στην σημερινή συγκυρία συγκρίσεις…]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Σε μια ιδιαίτερη συνάντηση με την ιρανική ηγεσία, ο Ηγέτης της Επανάστασης Σαγιέτ Αλή Χαμενέι, συνέστησε τέσσερα μέτρα για την αντιμετώπιση των αμερικανικών κυρώσεων και των απειλών κατά του Ιράν.

Το πρώτο μέτρο που πρότεινε ο ηγέτης του Ιράν είναι το Ιράν να αναπτύξει τις παραγωγικές δυνατότητές του και να μειώσει τις εισαγωγές του στο χαμηλότερο δυνατό επίπεδο στα προσεχή χρόνια. Οι εισαγωγές του Ιράν κυμαίνονται από 40 ως 65 δισεκατομμύρια δολάρια τον χρόνο (το 2010 έφθασαν τα 65,4 δις, ενώ το 2017 δεν ξεπέρασαν τα 51,6 δις δολάρια). Πρόκειται για εισαγωγές κυρίως μηχανών, ηλεκτρονικών υπολογιστών και τηλεφωνικού εξοπλισμού, φαρμάκων και ιατρικών εργαλείων, ηλεκτρικών μηχανών, σιταριού, δημητριακών και καλαμποκιού, ρυζιού και σόγιας, μεταφορικών οχημάτων, σιδήρου και φύλλων χάλυβος και οργανικών χημικών. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, και η Κίνα είναι οι κύριοι προμηθευτές του Ιράν, μαζί με την Νότια Κορέα, την Τουρκία και την Γερμανία. Οι ετήσιες εξαγωγές της ΕΕ στο Ιράν είναι αξίας περίπου 10 δις δολαρίων.

Η δεύτερη σύσταση του αρχηγού του κράτους ήταν το Ιράν να λειτουργεί στην βάση της αρχής ότι δεν έχει πιστούς και σταθερούς φίλους. Επεσήμανε ότι οι σχέσεις με άλλες χώρες πρέπει να βασίζονται σε αμοιβαία συμφέροντα, αντι να είναι στρατηγικού χαρακτήρα. Το Ιράν θα πρέπει να στηρίζεται στις δικές του ικανότητες να υπερασπιστεί την ύπαρξη και την συνέχειά του, χωρίς να απομονώνεται. Άλλες χώρες μπορεί να συμπαραστέκονται στο Ιράν για το κοινό όφελος και συμφέρον, αλλά τέτοιες συμμαχίες θα πρέπει να αντιμετωπίζονται σαν προϊόν των περιστάσεων και των ευκαιριών και να μην θεωρούνται σαν κάτι δεδομένο και πάγιο.

Η τρίτη σύσταση ήταν να χαλαρώσει η εσωτερική ένταση με όλα τα κόμματα, συμπεριλαμβανομένων των μεταρρυθμιστών (Μεχντί Καρούμπι, Μιρ Χοσείν Μουσαβί, Ζάχρα Ραφσαζανί). Η ιρανική ηγεσία πιστεύει ότι η εθνική ενότητα έχει την κυρίαρχη προτεραιότητα αυτήν την περίοδο της κρίσης, που μπορεί να διαρκέσει άλλα πέντε χρόνια αν επανεκλεγεί ο Τραμπ. Επιπλέον, το Ιράν έχει μιαν ενιαία στάση απέναντι στις αμερικανικές κυρώσεις. Μετριοπαθείς, όπως ο Πρόεδρος Χασάν Ρουανί και ο υπουργός των Εξωτερικών Ζαουάτ Ζαρίφ έχουν υιοθετήσει σκληρή στάση, παρόμοια με του Σώματος των Φρουρών της Ιρανικής Επανάστασης.

Η τέταρτη σύσταση του Μεγάλου Αγιατολαχ Αλί Χαμενέι είναι το Ιράν να εξαρτάται στο μέλλον λιγότερο από τα έσοδα του πετρελαίου. Οι ετήσιες εξαγωγές αργού πετρελαίου του Ιράν είναι αξίας 21 ως 27 δισεκατομμυρίων δολαρίων και αντιπροσωπεύουν το 4,3% της παγκόσμιας αγοράς. Ο Ιρανός ηγέτης υπέδειξε την αύξηση και διαφοροποίηση της παραγωγής άλλων εγχώριων προϊόντων, που θα μπορούσε να εξάγει το Ιράν κυρίως, αλλά όχι αποκλειστικά, στις γειτονικές χώρες. Αυτό το μέτρο θα περιορίσει τις επιπτώσεις των αμερικανικών κυρώσεων στις ενεργειακές εξαγωγές του Ιράν, που δεν επινοήθηκαν από την κυβέρνηση Τραμπ αλλά εφαρμόζονται από όλες τις προηγούμενες αμερικανικές κυβερνήσεις από της ιρανικής επανάστασης (1979).

Η ιρανική ηγεσία πιστεύει ότι οι ΗΠΑ δεν αποβλέπουν στην πραγματικότητα να γονατίσουν το Ιράν, αλλά μάλλον να χρησιμοποιήσουν τις γοργά αναπτυσσόμενες στρατιωτικές δυνατότητές του σαν επιχείρημα πωλητή, για την αύξηση των πωλήσεων αμερικανικών όπλων σε χώρες συμμάχους τους, εχθρικά διακείμενες απέναντι στο Ιράν.

Ιρανικοί αντιαεροπορικοί πύραυλοι, πολύ μεγάλου βεληνεκούς, για πολλαπλούς ταυτόχρονα και αθέατους (stealth) στόχους

Επίσης πιστεύεται ότι οι ΗΠΑ δεν θα ήσαν ευτυχείς να δουν το Ιράν σε απόλυτη συνταύτιση με την Κίνα και την Ρωσία, ως τους κύριους στρατηγικούς εμπορικούς και στρατιωτικούς εταίρους του. Ότι, αντίθετα, οι ΗΠΑ θα επιδίωκαν μιαν σφαιρική συμφωνία, που θα τους εξασφάλιζε μερίδιο στην ιρανική αγορά και ανάπτυξη.

Δεν υπάρχει αμφιβολία -η ιρανική ηγεσία συμφωνεί- ότι η Τεχεράνη θα δεχόταν τελικά το αμερικανικό αίτημα να διαπραγματευθεί και να συζητήσει το θέμα της ιρανικής παρουσίας στην Συρία και της επιρροής της στις χώρες της Μέσης Ανατολής (στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στον Λίβανο και στην Υεμένη). Ωστόσο τίποτα δεν πρόκειται να γίνει προτού ο Τραμπ άρει τις κυρώσεις και αποδεχτεί την πυρηνική συμφωνία.

Ωστόσο το Ιράν έχει επίγνωση ότι ο Τραμπ δεν μπορεί, για εκλογικούς λόγους, να οπισθοχωρήσει. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ σκαρφάλωσε σε ένα δέντρο και δεν βρίσκει τρόπο να κατεβεί. Το Ιράν μπορεί να βοηθήσει τον Τραμπ, εάν αυτός κοιτάζει αλλού όταν το Ιράν πουλά δύο εκατομμύρια βαρέλια πετρέλαιο την ημέρα, όπως κάνει με τα 10 εκατομμύρια κυβικά μέτρα αέριο που το Ιράν πουλάει τώρα στο Ιράκ. Οι ηγέτες του Ιράν ακολουθούν την αρχή του Ντενγκ Ξιαοπίνγκ: «Δεν με ενδιαφέρει εάν η γάτα είναι μαύρη ή άσπρη εφόσον πιάνει ποντικούς.» Εάν ο Τραμπ παραχωρήσει κάτι λιγότερο, το Ιράν δεν θα τον βοηθήσει να κερδίσει και δεύτερη θητεία το 2020 αλλά αντίθετα θα συντελέσει στο να αποτύχει.

Παρά την διάθεση του Ιράν να διαπραγματευθεί και για μείωση της έντασης, φαίνεται πως υπάρχουν κόκκινες γραμμές, σε θέματα μη διαπραγματεύσιμα, όπως: Η δυνατότητα του Ιράν να αναπτύσσει τις δυνατότητες των πυραύλων του και η υποχρέωσή του να υποστηρίζει τους εταίρους του στον Λίβανο, στην Συρία, στο Ιράκ, στην Υεμένη και στο Αφγανιστάν.

Δύο τάνκερ επλήγησαν την Πέμπτη από εκρήξεις στον Κόλπο του Ομάν. Όπως προβλεπόταν, οι ΗΠΑ κατηγόρησαν το Ιράν.
Την 7η Ιουλίου λήγει η 60-ήμερη προθεσμία της προειδοποίησης και το Ιράν ήδη προετοιμάζεται για να αποσυρθεί από την πυρηνική συμφωνία βαθμιαία. Η Ευρώπη εμφανίζεται –ως τώρα- ανέτοιμη να υψώσει κεφαλή στην αμερικανική ηγεμονία και στις κυρώσεις. Μοιάζει απίθανο ότι οι ηγέτες της θα αποφασίσουν να απειθαρχήσουν στις ΗΠΑ για 10 δισεκατομμυρίων εμπορικές συναλλαγές με το Ιράν. Ωστόσο το ζήτημα αφορά περισσότερα από την οικονομία. Θα είναι κάτι χωρίς προηγούμενο για τι ευρωπαϊκές χώρες πού, αντίθετα με τις ΗΠΑ, δηλώνουν σεβασμό στις αρχές του Δικαίου και της Δικαιοσύνης, να απιστήσουν σε μια συμφωνία δικής τους έμπνευσης και επίτευξης και να αθετήσουν διεθνείς συμβάσεις υπογραμμένες από τους ηγέτες τους. Επιπλέον, ο ευρωπαϊκός νομισματικός μηχανισμός που προοριζόταν να διευκολύνει το εμπόριο της Ευρώπης με το Ιράν, παρακάμπτοντας τις αμερικανικές κυρώσεις, τελικά δεν εφαρμόστηκε. Το Ιράν εξέφρασε την απογοήτευσή του για την ασυνέπεια της Ευρώπης.

Ο επικεφαλής του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας Γιουκίγια Αμάνο ανακοίνωσε ότι το Ιράν αύξησε τα επίπεδα εμπλουτισμού ουρανίου και το Ιράν συμφώνησε. Οι αμερικανικές κυρώσεις οδηγούν το Ιράν να συσσωρεύει φυγοκεντρωτές (ελλείψει εξαγωγικών δικαιωμάτων). Το Ιράν τους αναβαθμίζει από IR1 σε IR6 και απειλεί να το πάει σε «καταρράκτες από IR8». Παρόλο που οι ΗΠΑ ισχυρίζονται πως αδιαφορούν για την πυρηνική συμφωνία και την εγκατέλειψαν μονομερώς, δυσαρεστώντας τις χώρες που την είχαν συνυπογράψει και προκαλώντας στρατιωτική ένταση στην Μέση Ανατολή, ο Αμερικανός πρεσβευτής στην Βιέννη Τζάκι Ουόλκοτ βρήκε το θάρρος να κατηγορήσει το Ιράν ότι «παραβιάζει την συμφωνία, προκαλώντας μεγάλη ανησυχία σε όλους μας».

Όλα δείχνουν ότι το καλοκαίρι της Μέσης Ανατολής θα είναι θερμό, αν και ο πόλεμος δεν φαίνεται πιθανός. Η διαπάλη θα διατηρηθεί σε υψηλό επίπεδο από αμερικανικής και ιρανικής πλευράς, χωρίς καμία να υποχωρεί και να μειώνει την ένταση. Η 7η Ιουλίου δεν είναι μακριά και αναμφίβολα θα αναγγείλει νέες εκπλήξεις. Το Ιράν έχει την πρωτοβουλία στο πλευρό του και ο Τραμπ και οι νέο-συντηρητικοί του δεν έχουν παρά να περιμένουν το επόμενο βήμα.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Αντίποινα του Ιράν κατά της Ουάσιγκτον 

Zero Hedge, Wed, 04/10/2019
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Μετά την απόφαση της Ουάσιγκτον να χαρακτηρίσει τους Φρουρούς της Επανάστασης του Ιράν ως τρομοκρατική οργάνωση και της απόφασης του Ιράν να κάνει το ίδιο για την Αμερικανική Κεντρική Στρατιωτική Διοίκηση (μέσης Ανατολής) σε αντίποινα, το ρωσικό τηλεοπτικό δίκτυο ΡΤ επεσήμανε ότι η κλιμάκωση των εντάσεων μπορεί να θέσει σε μεγαλύτερο κίνδυνο τους άνδρες του αμερικανικού στρατού που έχουν σταλεί στην Μέση Ανατολή.

Ιρανοί Φρουροί της Επανάστασης

Για παράδειγμα, η κράτηση 10 Αμερικανών ναυτών, που είχαν συλληφθεί το 2016 εντός των ιρανικών χωρικών υδάτων στον Περσικό Κόλπο, μπορεί να είχε διαφορετική εξέλιξη τώρα από αυτήν που είχε προ τριετίας

Οι Αμερικανοί ναύτες κρατούμενοι των Ιρανών

«Η αντιμετώπιση θα είναι εντελώς διαφορετική… οι Αμερικανοί στρατιώτες θα αντιμετωπίζονταν ως τρομοκράτες και όχι ως στρατιώτες ενός εθνικού στρατού,» δήλωσε ο Αλή Ρίζκ, δημοσιογράφος και συγγραφέας που εργάζεται στην Μέση Ανατολή.

Η τρομοκρατία αποτελεί έγκλημα, κατά το ιρανικό δίκαιο και έτσι το Ιράν «θα εφάρμοζε σκληρή αντιμετώπιση, με προφυλάκιση και δίκη,» εξήγησε ο Βλαντίμιρ Σαζίν, ερευνητής στο ρωσικό Ινστιτούτο Ανατολικών Σπουδών.

Και ενώ ο σημερινός Σύμβουλος Ασφαλείας Τζων Μπόλτον είναι ενθουσιώδης οπαδός του ματς των χαρακτηρισμών τρομοκράτης, οι δύο προηγούμενες αμερικανικές κυβερνήσεις , κατά τους Τάϊμς της Νέας Υόρκης, δίσταζαν να κάνουν το ίδιο. Η κυβέρνηση του Τζωρτζ Μπους εξέτασε μια σειρά σκληρών μέτρων εναντίο του Ιράν κατά τον πόλεμο του Ιράκ, αλλά αυτοσυγκρατήθηκε.

«Τα πιθανά αρνητικά αποτελέσματα βαραίνουν πολύ περισσότερο των θετικών», είπε ο Τζέφρυ Πρέσκοτ, ανώτερος Διευθυντής Μέσης Ανατολής, υπό τον πρόεδρο Ομπάμα. Η Γουέντι Σέρμαν, πρώην υψηλή αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, δήλωσε ότι η κυβέρνηση Ομπάμα εξέτασε την πρόταση να χαρακτηρίσει τους Φρουρούς της Επανάστασης ξένη τρομοκρατική οργάνωση, αλλά αποφάσισε να μην το κάνει, επειδή δεν θα προέκυπτε πρακτικό κέρδος, λόγω των κινδύνων και του γεγονότος ότι είχαν ήδη επιβληθεί κυρώσεις εναντίον αυτού του σώματος.

«Χαρακτηρίζοντας ένα ξένο στράτευμα ως ξένη τρομοκρατική οργάνωση εκθέτουμε τους στρατιώτες μας σε κίνδυνο, ιδιαίτερα τους στρατιώτες μας στο Ιράκ, δίπλα στο Ιράν», δήλωσε.

Όπως έγραψαν οι Τάϊμς της Νέας Υόρκης, οι Φρουροί της Επανάστασης επιστάτησαν του προηγουμένου πυρηνικού προγράμματος του Ιράν και κάποιοι από του επιτελείς τους είχαν γίνει στόχοι κυρώσεων των ΗΠΑ και ου ΟΗΕ.

Στο μεταξύ πολλοί αξιωματούχοι του Ιράκ έχουν αντιταχθεί στον χαρακτηρισμό, δοθέντος ότι θα μπορούσε να περιορίσει τις κινήσεις ορισμένων βουλευτών και άλλων παραγόντων της υπο Σιιτική ηγεσία κυβέρνησης, που έχουν δεσμούς με την ιρανική ηγεσία. Σύμφωνα με τους Τάϊμς αυτό θα μπορούσε να εγείρει εμπόδια στις κινήσεις των 5000 Αμερικανών στρατιωτών που βρίσκονται στο Ιράκ – μια πρόταση πολύ δημοφιλής μεταξύ μερικών Ιρακινών κοινοβουλευτικών εκπροσώπων.

Κατά τον Ρώσο ερευνητή Ζαζίν, η κλιμάκωση μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης είναι μόνο ένα πρόσχημα για την ενίσχυση των προπαγανδιστικών επιχειρήσεων «ενός 40χρονου Ιρανό-Αμερικανικού ψυχρού πολέμου», όπου όμως καμία χώρα δε θέλει να παραβιάσει την κόκκινη γραμμή και να διακινδυνεύσει την έκρηξη πολέμου.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Parstoday.com,Réseau International, 15/2/2019

Μεταφραση Μιχαήλ Στυλιανού
ΣΗΜΕΙΩΣΗ : Η διατύπωση του κειμένου είναι του ιρανικού κρατικού πρακτορείου ειδήσεων και κατά τούτο αποκαλυπτική

Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν υπογράμμισε την Πέμπτη, στην κοινή πρες κόνφερενς με τους προέδρους του Ιράν και της Τουρκίας, ότι ο λαός της Συρίας θα πρέπει να αποφασίσει τελικά για την τύχη του και ότι η Τουρκία δεν έχει λόγο να δημιουργήσει μιαν ζώνη ασφαλείας στο συριακό έδαφος, χωρίς την συγκατάθεση του προέδρου της Συρίας Μπασάρ ελ ΄Ασαντ.

«Οι τρείς εγγυήτριες δυνάμεις της διαδικασίας ειρήνευσης της Συρίας στην Αστάνα(Ρωσία, Ιράν και Τουρκία) είναι αποφασισμένες να συνεχίσουν με σοβαρότητα τις τριμερείς συνεργασίες», βεβαίωσε ο Πούτιν στην κοινή συνέντευξη τύπου, μετά την διάσκεψη των τριών ηγετών στο Σότσι του Εύξεινου Πόντου.

Χαρακτηρίζοντας «πολύ θετική» την ατμόσφαιρα των συζητήσεων για την λύση της κρίσης της Συρίας, ο Πρόεδρος Πούτιν διαβεβαίωσε ότι έχουν κοινή την πεποίθηση ότι «η κρίση θα λυθεί με την πολιτική διαδικασία και τις διαπραγματεύσεις».

«Πιστεύουμε ότι είναι ο λαός της Συρίας που πρέπει να αποφασίσει για το μέλλον της χώρας του και δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική επιλογή», επέμεινε ο Πούτιν.

Ο Ρώσος πρόεδρος, που είχε συζητήσει με τους ομολόγους του Ιράν και της Τουρκίας για την τύχη της επαρχίας του Ιντλίμπ, τελευταίο φέουδο των τρομοκρατών και οπλοφόρων εξτρεμιστών που υποστηρίζει η Άγκυρα στα βόρειο-ανατολικά της Συρίας, υπενθύμισε την Πέμπτη στον Ρεσέπ Ταγίπ Ερντογάν, σε μια διμερή συνάντησή τους, ότι η Τουρκία δεν έχει το δικαίωμα να δημιουργήσει μια ζώνη-ταμπόν στην Συρία, χωρίς την έγκριση του Σύρου Προέδρου.

Η προειδοποίηση του Πούτιν εκτοξεύθηκε (a été lancé) ενώ ο Ερντογάν, πριν την άφιξή του στην διμερή συνάντηση με τον Πούτιν, δήλωσε στους δημοσιογράφους την επιθυμία του να αποσπάσει την άδεια της Μόσχας να συντονίσει την δημιουργία μιαν ζώνη ασφαλείας στα βόρεια της Συρίας.

Αναφερόμενος στην αμερικανική αποχώρηση από την Συρία, ο πρόεδρος Πούτιν ανέφερε ότι και αυτή υπήρξε αντικείμενο των συνομιλιών μεταξύ των τριών πλευρών και πρόσθεσε ότι αποτελεί «πολύ θετικό βήμα» κάθε μείωση της στρατιωτικής παρουσίας στην Συρία.

Επιμένοντας για την ανάγκη βελτίωσης των συνθηκών διαβίωσης στην Συρία και ειδικώτερα εξασφάλισης της οικονομικής ανόρθωσης της χώρας, ο Πούτιν έκανε έκκληση για την ιδιαίτερη προσοχή της διεθνούς κοινότητας σε αυτό το πρόβλημα βοήθειας στον λαό της Συρίας να επανεύρει την δυνατότητα ενός ομαλού βίου.

Παίρνοντας τον λόγο, στην ίδια κοινή πρες-κόνφερενς, ο Τούρκος πρόεδρος, επέμεινε στο θέμα της αποχώρησης των αμερικανικών στρατευμάτων και εξέφρασε αβεβαιότητα σχετικά με την ανακοίνωση της Ουάσιγκτον. « Εάν αυτή η στρατιωτική αποχώρηση δεν πραγματοποιηθεί, αυτή η απόφαση θα μπορούσε να έχει πολλές συνέπειες στην περιοχή», δήλωσε.

Διαβάζοντας την δήλωση του, μετά από τον πρόεδρο Ροχανί, ο κ. Ερντογάν καταδίκασε την τρομοκρατική επίθεση που πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη στο νοτιοανατολικό Ιράν και εξέφρασε τα συλλυπητήριά του στον ιρανικό λαό και στην κυβέρνηση της χώρας.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Αμερικανική Αντίδραση σε Απόφαση  Διεθνούς Δικαστηρίου Υπέρ του Ιράν
Alison Tahmizian Meuse, Asian Times, 5-10-2018


Ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας Τζων Μπόλτον, στην διάρκεια συνέντευξης Τύπου στον Λευκόν Οίκο.
Μετάφραση Μιχαήλ Στυλιανού 
Η κυβέρνηση Τραμπ ανακοίνωσε ότι θα αποχωρήσει από την Συνθήκη Φιλίας με το Ιράν του 1955, μετά την απόφαση που εξέδωσε την Τετάρτη  το Διεθνές Δικαστήριο, η οποία καλεί τις ΗΠΑ  να σεβασθούν ορισμένους όρους της συνθήκης.
Η ομόφωνη απόφαση εντέλλεται στις ΗΠΑ να ακυρώσουν «οποιαδήποτε εμπόδια» στην εξαγωγή ανθρωπιστικών αγαθών στο Ιράν όπως και προϊόντων πού σχετίζονται με την ασφάλεια της πολιτικής αεροπορίας. Επιπλέον αποφαίνεται ότι οι ΗΠΑ δεν δικαιούνται  να περιορίζουν οικονομικές συναλλαγές που αφορούν σε αυτά τα προϊόντα.
Η απόφαση δεν επεκτείνεται στο σύνολο των κυρώσεων που το Ιράν επιζήτησε να ακυρώσει, περιλαμβανομένων των πιο οδυνηρών,  που στρέφονται κατά του πετρελαϊκού τομέα και οι οποίες θα αρχίσουν να εφαρμόζονται στις 5 Νοεμβρίου. Αλλά  η δικαστική απόφαση έφερε στο προσκήνιο μια ξεχασμένη συνθήκη και  αποτελεί  μιαν πρόκληση στην επανεφαρμογή των κυρώσεων από την αμερικανική κυβέρνηση, μετά την μονομερή αποχώρησή της από την διεθνή συμφωνία με το Ιράν για τα πυρηνικά.
« Αυτή η απόφαση είναι δεσμευτική για τις ΗΠΑ και θα πρέπει να συμμορφωθούν με αυτήν» δήλωσε στους Τάϊμς της Ασίας ο Ζεντιάν Ζυμπερί, του Νορβηγικού Κέντρου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. «Είναι αξιοσημείωτο-πρόσθεσε- ότι η απόφαση του δικαστηρίου ήταν ομόφωνη. Συμφώνησε ακόμη και ο διορισμένος από τις ΗΠΑ ad hoc δικαστής».
Η κυβέρνηση Τραμπ αντέδρασε αποχωρώντας από την Συνθήκη Φιλίας, Οικονομικών Σχέσεων και Προξενικών Δικαιωμάτων του 1955, για τον τερματισμό της οποίας απαιτείται προειδοποίηση ενός έτους. Ο Αμερικανός  Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας Τζων Μπόλτον άδραξε την ευκαιρία  για να κεραυνοβολήσει το σύστημα διεθνούς δικαιοσύνης στο σύνολό του:
«Το Διεθνές Δικαστήριο αγνόησε το γεγονός ότι στερείται της δικαιοδοσίας να εκδώσει εντολήν αναφερόμενη σε κυρώσεις που επιβάλλουν οι ΗΠΑ για την προστασία της ασφάλειάς τους», δήλωσε ο Μπόλτον στους δημοσιογράφους, ώρες μετά την έκδοση της απόφασης.
Ο φιλοπόλεμος σύμβουλος εθνικής ασφάλειας ανακοίνωσε ότι ο Πρόεδρος Τραμπ αποφάσισε όχι μόνο να αποσύρει τις ΗΠΑ από αυτή την Συνθήκη, αλλά επίσης και  από ένα προαιρετικό πρωτόκολλο για  διακανονισμό διαφορών, συνδεόμενο με την Σύμβαση της Γενεύης, η οποία διέπει τις διεθνείς διπλωματικές σχέσεις.
«Αυτό σχετίζεται με μιαν υπόθεση που έφερε (ενώπιον του Δικαστηρίου) το λεγόμενο κράτος της Παλαιστίνης κατά των ΗΠΑ, για την μετακίνηση της πρεσβείας μας στην Ιερουσαλήμ», είπε ο Μπόλτον.
Αυτές οι αποχωρήσεις, εξήγησε ο Μπόλτον, αφορούν όχι μόνο τις συγκεκριμένες  υποθέσεις, αλλά ευρύτερα την απόρριψη δεσμευτικών κρίσεων σε βάρος των Ηνωμένων Πολιτειών. « Αυτό στην πραγματικότητα έχει να κάνει λιγότερο με το Ιράν και τους Παλαιστινίους παρά με την συνεχιζόμενη  συνεπή πολιτική των ΗΠΑ να απορρίπτουν την αρμοδιότητα του Διεθνούς Δικαστηρίου».
«Προφανώς και σχετίζεται εν μέρει με τις απόψεις μας για το Διεθνές  Δικαστήριο Ποινικών Εγκλημάτων και για την φύση των λεγομένων  διεθνών δικαστηρίων σκοπού να μπορούν να δεσμεύουν τις ΗΠΑ», πρόσθεσε.
Ο Τραμπ, στην ομιλία του στην Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ τον περασμένο μήνα, κατακεραύνωσε  το Διεθνές  Δικαστήριο Ποινικών Εγκλημάτων αλλά δεν αναφέρθηκε στο Διεθνές Δικαστήριο (κρατικών διαφορών).
Ο Μπόλτον προειδοποίησε ότι η αμερικανική κυβέρνηση  άμεσα «θα αρχίσει μιαν επανεξέταση όλων των διεθνών συμφωνιών που μπορεί ακόμη να εκθέτουν τις ΗΠΑ στην υποτιθέμενη δικαιοδοσία του Διεθνούς Δικαστηρίου.»


Δεν έχω καμία σχέση με το Ιράν ή αλλιώς την ιστορική χώρα της Περσίας. Είχα στο μυαλό μου την ιρανική επανάσταση που έδιωξε τον Σάχη και μεταμόρφωσε τη χώρα από κοσμική σε ισλαμική "δημοκρατία" και την εντύπωση πως εδραιώθηκε μετέπειτα μια αυταρχικότητα με καταπίεση κύρια των γυναικών (αφού σπανιότατα ή σχεδόν ποτέ δεν εμφανίζεται το ασθενές φύλο σε δημόσιες εκδηλώσεις, tv κλπ). Πρόσφατα με το ορυμαγδό των απειλών των Αμερικάνων για το λεγόμενο "τρίγωνο του κακού" (Λιβύη, Ιράν, Β.Κορέα που μετά την διάλυση της πρώτης προστέθηκε στη θέση της η Τουρκία κατά τους Σαουδάραβες) έμαθα από φίλο πως δεν μπορούσε να ταξιδέψει ξανά στις ΗΠΑ και αυτό ήταν η "ποινή" του Αμερικανικού κράτους λόγω της πρόσφατης επίσκεψής του  στο Ιράν. Και κάτι ακόμα .... είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω ένα πολύ καλό φιλμ (Το διαζύγιο) που που έδωσε μια αποσπασματική αλλά ενδιαφέρουσα εικόνα της κοινωνίας στη χώρα.
Γενικά λοιπόν σκόρπιες πληροφορίες για μια χώρα που δεν είναι πολύ μακριά μας. Να όμως που αλίευσα μια ανάρτηση για το Ιράν από φίλο φίλου,  που έχει ιδίαν αντίληψη και νομίζω πως θα βοηθήσει να διαμορφώσουν (όσοι επιθυμούν)  μια πρώτη εικόνα για την άγνωστη Περσία.

Επιστροφή μετά από δυο βδομάδες σε μία από τις πιο όμορφες και συναρπαστικές χώρες που έχω δει, το Ιράν, όπου τα Φέισμπου και τέτοια ευτελή απαγορεύονται.
Πέντε σκέψεις, με μόνο άξονα (αλλά και στοχοθεσία) όχι βέβαια μια ντεμέκ εθνογραφική ματιά ή μια αφήγηση travelogue, αλλά την διάθεση αντίρρησης στον φοβερά προβληματικό, και συχνά ρατσιστικό, τρόπο που το Ιράν περιγράφεται στην δημόσια σφαίρα. (Ίσως κάνω και στάτο στα αγγλικά με ανάλογο περιεχόμενο).
1. Λίγο τα δομικά.
Το Ιράν είναι αχανής χώρα και βαθιά πολυπολιτισμική, όπως οι περισσότερες κοινωνίες της Μέσης Ανατολής. Έχει πάνω από 80 εκατομμύρια κατοίκους: οι Πέρσες είναι βέβαια η κυρίαρχη ομάδα, αν και δεν μονοπωλούν την δημόσια ζωή. (Να πω εδώ, αν και μάλλον περιττεύει πως οι Πέρσες ΔΕΝ είναι Άραβες, και μάλιστα δεν διακρίνονται για την συμπάθειά τους προς τους αραβικούς λαούς. Φράσεις όπως "η αραβική εισβολή", ήταν αυτό που λέμε στην ανθρωπολογία "τροπικές αναφορές" στις συζητήσεις μας με ντόπιους).
Ενδεικτικά για την πολυπολιτισμικότητα: η χώρα έχει περισσότερους Αζέρους από το Αζερμπαϊτζάν (!), καμιά δεκαριά εκατομμύρια Κούρδους, αλλά και νομαδικούς ή ημινομαδικούς λαούς, όπως οι Λούροι και οι περίφημοι Βαλούχοι. Στους δρόμους των πόλεων, διακρίνει κανείς πρόσωπα Τσερκέζων, Τουρκμένων και Αράβων, σε κάποιες γειτονιές. Στο Ισφαχάν είδαμε μία τεράστια Αρμένικη περιοχή, με συγκλονιστικές εκκλησίες του 16ου. Ανακατατάξεις έγιναν, οι περίσσοτερες μετά την Ισλαμική Επανάσταση* του '79.
[*Aυτός είναι ο επίσημος όρος. Πράγματι, το '79 στη χώρα έγινε μία από τις πιο σαρωτικές επαναστάσεις της πρόσφατης ιστορίας. Αν κάποιος διαφωνεί με τον όρο 'επανάσταση', ας το συζητήσουμε, αλλά ο όρος είναι περιγραφικός κι όχι αξιολογικός. Εξάλλου, ας θυμηθούμε το τί είπε ο Φουκώ για το γεγονός, ή τα γραπτά του Τρότσκυ για μιαν άλλη επανάσταση και την προδοσία της.]

2. Δυο κουβέντες περί θρησκείας.
Το Ιράν είναι σιιτική χώρα. Αυτό γνωστό. Ο σιιτισμός, και ειδικά η περσική εκδοχή, όχι μόνο απέχει από την τυπική δογματική του Ισλάμ όπως το ξέρουμε, αλλά την διανθίζει με ένα σωρο προϊσλαμικές αναφορές, βεβαίως με την ιστορική δυναμική της γενεαλογίας του Αλί και των 12 ιμάμηδων, που καθιστά το Ισλάμ στο Ιράν, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, πιο "ανοιχτό" διανοητικό χώρο από ό,τι αλλού, ένα Ισλάμ διαντιδρόν με μυθικούς και ιστορικούς μετασχηματισμούς.
Ιδιαίτερα συγκινητική η παρουσία των πιστών του Ζωροαστρισμού. Είναι ελάχιστοι, και η Ισλαμική Δημοκρατία τους βλέπει με μισό μάτι. Μετά τον Ιουδαϊσμό, είναι η αρχαιότερη μονοθεϊστική θρησκεία στον πλανήτη. Είναι η θρησκεία του Δαρείου, του Κύρου, του Ξέρξη, του Αρταξέρξη - τους τάφους των οποίων μπορεί κανείς να επισκεφτεί. Οι ναοί της φωτιάς θάλλουν στα περίχωρα των πόλεων, ειδικά στο Yazd.

3. Στους δρόμους.
Η νεολαία κυριαρχεί, εξάλλου στη χώρα ο μισός πληθυσμός είναι κάτω των 20 ετών. Αν δεν αντιληφθούμε την συγκλονιστική, απελευθερωτική ενέργεια του δημογραφικού γεγονότος, περιττεύουν οι μάκρο και μίκρο αναλύσεις για την Μέση Ανατολή. Ας θυμηθούμε και την Αραβική Άνοιξη.
Οι κοπέλες με το χιτζάμπ, οι άντρες με μακρυά παντελόνια. Να πούμε βέβαια πως ΑΛΛΟ το χιτζάμπ, άλλο το τσαντόρ, άλλο το νικάμπ, άλλο η μπούρκα. Στις εφημερίδες, και τις ελληνικές, διαβάζουμε διάφορες, συχνά λυπηρές (ή και διασκεδαστικές, όπως το δει κανείς), συγχύσεις.
Το χιτζάμπ στο Ιράν (εδώ θα καθυστερήσουμε, διότι είναι λεπτό το ζήτημα και συχνά οδηγεί σε παρεξηγήσεις), είναι μια αδιανόητα λεπτοδουλεμένη και προσεκτική (τυπικά περσικά αυτά τα ποιοτικά χαρακτηριστικά) δουλειά. Κι όταν λέω δουλειά αναφέρομαι σε αυτό που θα λέγαμε στην οικονομική ανθρωπολογία "κοινωνική εργασία": ο τρόπος που θα το φορέσεις είναι μαστοριά που, συχνά, ελέγχει τα όρια της υπομονής των μουλάδων (είναι ποινικά κολάσιμο να μην φοράς χιτζάμπ στον δημόσιο χώρο), και βέβαια υπογραμμίζει τον τρόπο που επιθυμείς να παρουσιάζεσαι στην κοινότητα και προς το άλλο -ή και το ίδιο- φύλο, οργανώνοντας αυτό που κάποιοι θα λέγαν επιθυμητικές ροές. Στην συντριπτική πλειοψηφία του 
α σ τ ι κ ο ύ πληθυσμού (επισκεφτήκαμε μόνο πόλεις), μιλάμε για μια μαντίλα που καλύπτει το πίσω μέρος του κεφαλιού, αφήνοντας ξέσκεπα τα μισά μαλλιά και όλο το πρόσωπο. Στις χίπστερ και μάγκισσες νεαρές, θα δεις παράξενες παραλλαγές: από τυλιχτό κουβάρι έως ακόμη και hoodie. Στους άνδρες φίλους τους, η χίπστερ μουστάκα κυριαρχεί. Το μέικάπ είναι τέχνη και θα έλεγε κανείς πως, σε σχέση με τις Σκανδιναβές για παράδειγμα, οι Ιρανές βάφονται πολύ περισσότερο.
Περιττό να πούμε πως το αλκοόλ απαγορεύεται. Τα υπέροχα τσάγια, οι φρεσκότατοι φυσικοί χυμοί και τα απίστευτα σερμπέτια βέβαια, κάνουν ακόμα και τον δεινότερο πότη να ξεχάσει και την ύπαρξη του αλκοόλ κάπου στον κόσμο. Υπερβάλλω βέβαια, και κάποιος, ιδιαίτερα νεαρός, κόσμος στην χώρα δεν ευχαριστιέται με την έλλειψη αλκοόλ, παρασκευάζοντας στο σπίτι του διάφορα ποτά.
Για την ποίηση, μπορεί κανείς να γράψει βιβλίο. Αγνοώ αν υπάρχει χώρα στον κόσμο (ίσως μόνο στην Ανατολασία) όπου η ποίηση και οι ποιητές να τιμώνται και κυριολεκτικά να λατρεύονται τόσο. Κουράζεται σχεδόν κανείς να ακούει αναφορές στον Χαγιάμ, τον Φερουαζί, τον Σα'αδί, τον Χαφέζ, τον Ρουμί - αλλά και την Φορούχ Φαρρόχζαντ. Στο Σιράζ, ο τάφος του Σα'αδί αλλά κυρίως ο τάφος/μαυσωλείο του Χαφέζ είναι ένα λαϊκό προσκύνημα: απλός κόσμος της επαρχίας έρχεται με τα αγροτικά για να αποτίσουν τιμή οικογενειακώς και να φωτογραφηθούν δίπλα στους στίχους του μεγάλου ποιητή...

4. Τα πολιτικά, εν ολίγοις.
Όπως μου είπε ένας νεαρός στο τέμενος Shāh Chérāgh, ένα από τα πιο αδιανόητα αρχιτεκτονικά συμπλέγματα που έχουν δει τα μάτια μου, "ο φασίστας Τραμπ λέει πως είμαστε τρομοκράτες. Βλέπεις κανέναν από αυτούς τους πιστούς να είναι τρομοκράτης";
Στους τοίχους δημόσιων κτηρίων και πολυκατοικιών βλέπει κανείς εικόνες τοπικών (της γειτονιάς) σαχίντ: των μαρτύρων του φονικού πολέμου (ίσως 1 εκατ. νεκροί) μεταξύ Ιράν-Ιράκ στη δεκαετία του '80. Καναδυό άνδρες μας είπαν πως ο Σαντάμ ήταν εγκάθετος των αμερικανών. Το βασικό πρόσφατο γεγονός που βαραίνει στις συνειδήσεις των Ιρανών είναι αυτός ο πόλεμος, ενώ βέβαια η περιοδολόγηση έχει να κάνει κυρίως με το '79.
Στα δημόσια κτήρια, αλλά και σε μαγαζιά, βλέπει κανείς την δυαρχία του νεκρού και του ζωντανού επί της δημόσιας ζωής της χώρας: φωτογραφίες του αγέλαστου αγιατολά Χομεϊνί και του (από το '89!), διαδόχου του, του Χαμεϊνί. Στα χρήματα, επίσης το πρόσωπο του Χομεϊνί.
Και μιας που λέμε χρήματα: το πραγματικό πρόβλημα του Ιράν στην παρούσα είναι ο εκρηκτικός πληθωρισμός. Ενώ η επίσημη αγορά μιλά για 50.000 προς το ευρώ, η πραγματικότητα έχει στείλει το ριάλ στα λυπηρά ύψη των 150.000 προς το ευρώ. (Να πούμε πως κανείς στο Ιράν δεν μιλά, συναλλάσσεται ή σκέφτεται σε "ριάλ" αλλά σε "τομάν", μια ιστορική [πόσο ιρανικό αυτό...] μονάδα συναλλαγής που στην σύγχρονη πολιτική οικονομία ονομάζεται υπερμονάδα - αλλά άλλη ιστορία αυτό).
Το πρόβλημα γεννήθηκε λόγω των κυρώσεων (sanctions), ειδικά των τελευταίων, εξαιτίας του Τραμπ και της ακύρωσης του Iran deal από πλευράς του. Βέβαια, χώρες της ΕΕ έχουν δική τους συμβολή στο Iran deal, αλλά -θα το πω- ως δειλός πολιτικός ΝΑΝΟΣ που είναι η ΕΕ όταν δεν την παίρνει, στην ουσία συμβάλλει τόσο η ίδια ως οργανισμός όσο και οι επιμέρους χώρες (βλέπε ακύρωση του συμβολαίου της γαλλικής πετρελαϊκής Total πρόσφατα) στην καταστροφή της έως πρόσφατα εύρωστης (ας όψονται οι καλοί αγοραστές πετρελαίου Κίνα και Ινδία) ιρανικής οικονομίας.
Στα διεθνή πολιτικά, πολύ ακροθιγώς: το πραγματικό ζήτημα είναι η αντιδικία με την Σαουδική Αραβία (ουαχαμπιτική σουννιτική χώρα, φιλοαμερικανική), που εκφράζεται σε αψιμαχίες ή και πολέμους δι' αντιπροσώπων (proxy). Επίσης, το να λέει κανείς ότι το Ιράν είναι χώρος ανάπτυξης ή περίθαλψης της διεθνούς τρομοκρατίας -για να μην μακρηγορούμε- δείχνει βαθιά έλλειψη βασικών γνώσεων διεθνούς πολιτικής.

5. Φήμες περί ευγένειας των Περσών.
... και κλείνω με αυτό. Δεν έχω δει πιο ήρεμο, ευγενικό, τίμιο και φιλικό κόσμο π ο υ θ ε ν ά, σε καμία ήπειρο ή χώρα. Φημίζονται για την ευγένεια, την καλοσύνη και την γενναιοδωρία τους βέβαια οι Ιρανοί, αλλά οι καταστάσεις που ζει ο ταξιδιώτης είναι απλά μοναδικές. Δεν θα δει ποτέ κανείς ούτε υποψία προσπάθειας να γελάσει κανείς τον τουρίστα, ενώ ο κόσμος σκοτώνεται να σε βοηθήσει, να σου πιάσει την κουβέντα με τα όποια αγγλικά, και -συχνότατα- να σού ζητήσει να εξηγήσεις όταν επιστρέψεις στην πατρίδα σου να πεις στους συμπατριώτες σου, εν προκειμένω για μένα στους Γιουνάν (Έλληνες) φίλους, πως την χώρα τους "δεν την περιγράφουν σωστά τα media" και αν μπορείς να πεις "πως είναι καλοί και φιλειρηνικοί άνθρωποι".
Αυτό προσπαθώ να κάνω εδώ.


κοινωνικός ανθρωπολόγος, ποιητής και νομικός


F. Michael Maloof*, Zero Hedge, 24-5-2018

Εάν εφαρμοζόταν το τελεσίγραφο του (υπουργού Εξωτερικών) Μάϊκ Πομπέο στο Ιράν, μετά την αποχώρηση των ΗΠΑ από την συμφωνία για τα πυρηνικά, θα εξαπέλυε οικονομικό πόλεμο εναντίον αυτής της χώρας και θα στόχευε την καταστροφή της και την αποκατάσταση  της μονοκεντρικής παγκόσμιας τάξης, υπό την ηγεσία των ΗΠΑ.
Είναι ωστόσο καταδικασμένο σε αποτυχία.  Όπως τόνισε ο Ιρανός πρόεδρος Χασάν Ρουανί, μετά την δήλωση Πομπέο, που εκφράζει και την άποψη του Τζων Μπόλτον, νέου συμβούλου ασφαλείας του Προέδρου Τραμπ, η εποχή που οι ΗΠΑ αποφάσιζαν για τον κόσμο έχει τελειώσει.
Ο Πομπέο  διατύπωσε 12 αξιώσεις προς το Ιράν, σε ομιλία του στην «δεξαμενή σκέψης» Heritage Foundation, στις 21 Μαΐου. Πολλοί και από τους συντηρητικούς ακροατές του στην συγκέντρωση εξέφραζαν σκεπτικισμό για την δυνατότητα αποδοχής αυτών των όρων και την αποτροπή νέων και βαρύτερων αμερικανικών κυρώσεων στην Ισλαμική Δημοκρατία.
Το τελεσίγραφο του Πομπέο αξιώνει από το Ιράν να πάψει κάθε εμπλουτισμό ουρανίου, με ελεύθερη πρόσβαση ελέγχου, «σε οποιαδήποτε εγκατάσταση, οποτεδήποτε.» Ωστόσο, το Ιράν έχει υπογράψει την  συνθήκη μη διάδοσης των πυρηνικών όπλων, η οποία του παρέχει το δικαίωμα εμπλουτισμού ουρανίου για  αστική χρήση, όπως και η ξεχωριστή συμφωνία του με πέντε μεγάλα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και την Γερμανία.
Το τελεσίγραφο προχωρεί όμως και σε  αξιώσεις που δεν έχουν καμιά σχέση με το πυρηνικό πρόγραμμα. Καλεί το Ιράν να θέσει τέρμα στην ανάπτυξη πυραυλικών συστημάτων, να  τερματίσει την υποστήριξή του στις οργανώσεις Εσμπολά του Λιβάνου και Χαμάς της Παλαιστίνης και να αποσύρει από τις Συρία όλες τις δυνάμεις της Φρουράς της Ισλαμικής Επανάστασης, που μαζί με την Εσμπολά πολεμούν τους Τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους» και της Αλ Κάϊντα , κατόπιν πρόσκλησης σε βοήθεια από το κράτος της Συρίας.
Αυτό που παρέλειπαν να αναφέρουν οι αξιώσεις του Πομπέο ήταν ότι οι ΗΠΑ βρίσκονται στη Συρία απρόσκλητες, υποστηρίζοντας τους Σαλαφιστές μαχητές της Τζιχάντ, που έχουν επίσης την  βοήθεια του Ισραήλ και της Σαουδικής Αραβίας και απειλούν την Συρία, τον Λίβανο, το Ιράκ και το ίδιο το Ιράν.
Η Μπάρμπαρα Σλέϊβιν, που διευθύνει την «Πρωτοβουλία για το Μέλλον του Ιράν» στο Ατλαντικό Συμβούλιο ( κορυφαία «δεξαμενή ιδεών» για το Στέιτ Ντιπάρτμεντ) παρατήρησε ότι:
Η ομιλία του Πομπέο «δεν έχει σχεδόν καμιά πιθανότητα εφαρμογής. Είναι πιθανό να αποδιώξει μακρύτερα τους οικονομικούς συμμάχους των ΗΠΑ, να ενισχύσει την Κίνα ως παγκόσμια οικονομική και πολιτική δύναμη και να ευχαριστήσει τους Ιρανούς σκληροπυρηνικούς που ψάχνουν πρόσθετους λόγους να επαναρχίσουν τις απαγορευμένες πυρηνικές εφαρμογές και να συνεχίσουν τις επεμβάσεις τους στην Μέση Ανατολή».
Με απλά λόγια αυτό που οι Πομπέο και Μπόλτον θέλουν  να πετύχουν με τον οικονομικό πόλεμο εναντίον του Ιράν είναι η αλλαγή καθεστώτος. Ο Πομπέο σηματοδοτεί μια προσπάθεια αποκατάστασης της αμερικανικής ηγεσίας σε μια Δυτική Τάξη Πραγμάτων στις χώρες της Μέσης  Ανατολής, όπως το επιχειρούν  και οι Ευρωπαϊκές χώρες, ανθιστάμενες στον οικονομικό πόλεμο νέας μορφής του Προέδρου Τραμπ.
Η στροφή 180 μοιρών του Τραμπ αποτελεί στρατηγική αλλαγή της προηγούμενης θέσης του υπέρ της εξόδου από την Μέση Ανατολή. Περιέργως, σημειώνεται ενώ την ίδια στιγμή στην Αμερική αρχίζουν τώρα να βλέπουν τα οφέλη από τις περικοπές φόρων και την δημιουργία θέσεων εργασίας στο εσωτερικό, πράγματα που είχε υποσχεθεί ο Τραμπ στην προεκλογική εκστρατεία του.
Είχε  όμως υποσχεθεί επίσης να μεταφέρει την αμερικανική πρεσβεία στην Ιερουσαλήμ και να εγκαταλείψει την πυρηνική συμφωνία με το Ιράν. Αλλά αυτό που συνέβη  είναι ότι η εκπλήρωση της μιας προεκλογικής υπόσχεσης  ματαίωσε την καρποφορία της άλλης, με την επιβολή κυρώσεων όχι μόνο στο Ιράν αλλά και σε εταιρείες  από οπουδήποτε στον κόσμο που έχουν συμβόλαια με αμερικανικές εταιρείες και  συνεχίζουν να συναλλάσσονται με το Ιράν.
 Επί πλέον, δημιούργησε νέες εντάσεις στην Μέση Ανατολή, προκαλώντας την άνοδο της τιμής του πετρελαίου, από 70 σε 80 δολάρια το βαρέλι, την εβδομάδα που εγώ βρισκόμουν στο Ιράν. Μια τέτοια αύξηση ήδη αντανακλάται στην τιμή της βενζίνης που καλούνται να πληρώσουν οι Αμερικανοί, ελαχιστοποιώντας έτσι ότι εξοικονόμησαν από την περικοπή των φόρων.
Οι ενέργειες του Τραμπ μαρτυρούν το γεγονός ότι οι νεοσυντηρητικοί που τον συμβουλεύουν ξαναγύρισαν φουριόζοι στην εφαρμογή μιας νέας γεωπολιτικής στρατηγικής, που καταπιάνεται με ότι έμεινε ατέλειωτο μετά την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ το 2003 και την ανατροπή του Σαντάμ Χουσείν, σε εφαρμογή της πολιτικής προληπτικής αλλαγών καθεστώτων σε όλη την Μέση Ανατολή.
Όταν υπηρετούσα στο Υπουργείο Αμύνης εκείνη την περίοδο, είχα την ευκαιρία  να  κατατοπίσω τον Τζων Μπόλτον, σε μια συνάντηση κατά την οποία μιλούσε για συνέχιση της αλλαγής καθεστώτων, όχι μόνο στο Ιράκ αλλά και στην Συρία, στο Ιράν, στην Λιβύη και στην Σαουδική Αραβία –όλες χώρες που εκείνη την εποχή θεωρούνταν εχθρικές προς το Ισραήλ. Όπως και τότε, βλέπουμε τώρα τον Τραμπ να εφαρμόζει ισραηλινή εξωτερική πολιτική.
Με δεδομένη την αρχική αντίθεση των χωρών της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης στην αμερικανική έξοδο από την συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν και τις κυρώσεις του Τραμπ –μιαν ιστορική καμπή-  οι χώρες αυτές ανήγγειλαν ότι θα παραμείνουν πιστές στην συμφωνία. Αλλά η απόφαση αυτή μπορεί να μην αντέξει, μετά τις κυρώσεις που μπορούν να επιβάλουν οι ΗΠΑ σε ευρωπαϊκές εταιρείες συνεργάζονται με αμερικανικές και συνεχίζουν να συναλλάσσονται με το Ιράν.
΄Ημουν πρόσφατα στο Ιράν και συνομιλούσα με Ιρανούς αξιωματούχους αμέσως μετά την αναγγελία του Τραμπ ότι αποχωρεί από την συμφωνία. ΄Ημουν εκεί για την 6η Διεθνή Διάσκεψη «Νέοι Ορίζοντες», που συνήλθε στην πόλη  Μάσχαντ, πνευματικό κέντρο του Ιράν.
Αυτό που βγήκε από την τριήμερη διάσκεψη ήταν το κάλεσμα σε αντίσταση στις ενέργειες  του Τραμπ  για την επανεγκατάσταση μιας  αμερικανικής Μονοκεντρικής Διεθνούς Τάξεως δικής του εκδοχής, η οποία θα περιλαμβάνει μια νέα διεθνή οικονομική τάξη, που θα απομακρύνει χώρες από την αμερικανική οικονομική εξάρτηση και θα περιχαρακώνει τις ΗΠΑ και το Ισραήλ..
Αυτό, όμως, που αναπτύσσεται ως αντίδραση στην αμερικανική έξοδο από την συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν είναι μια νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων, όπου αρχίζουμε να βλέπουμε το Ιράν, την Κίνα, την Ρωσία και χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και της Κεντρικής Ασίας να δημιουργούν τον δικό τους οικονομικό κινητήρα για την ελαχιστοποίηση της αμερικανικής επιρροής.
Θα συμπεριλάμβανα σε αυτή την τάση έναν αναζωογονημένο Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης, που ιδρύθηκε από την Κίνα, την Ρωσία και χώρες της Κεντρικής Ασίας. Με την Κίνα να πλησιάζει στην ολοκλήρωση της Πρωτοβουλίας Μια Ζώνη, Μια  Οδός από την Ασία στην Ευρώπη, θα ανοιχτεί ο δρόμος και σε χώρες μέλη της Ε.Ε. και της Ανατολικής Ευρώπης να επεκτείνουν την εμπορική τους εμβέλεια και να ξεφύγουν από τα δεσμά της ένοπλης οικονομικής επιρροής των ΗΠΑ..Αυτή η εξέλιξη μοιάζει να συμβαίνει ήδη.
Η πρωθυπουργός της Βρετανίας Τερέζα Μέι, που παλεύει με την περίπλοκη και επίμοχθη διαδικασία του χωρισμού από την Ε.Ε., είχε ελπίσει να στραφεί  προς τις ΗΠΑ, μια πιο ευνοϊκή αγορά. Και όμως δήλωσε  πως θα αντισταθεί στις κυρώσεις του Τραμπ. Αλλά οι προσπάθειές της μπορεί να είναι βραχύβιες, αφού  οι εταιρείες της δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν χωρίς την αμερικανική αγορά. ΄Ετσι στράφηκε προς την Κίνα, σε αναζήτηση εναλλακτικής αγοράς. (ΣημΜετφ: Τα βήματά της ακολούθησε προχθές και η ΄Ανγκελα Μέρκελ.)
Σε απάντηση στην πρόσφατη ενέργεια Τραμπ κατά του Ιράν, ο Ρώσος Πρόεδρος Πούτιν θα μπορούσε να απευθύνει και πάλι μια πρόσκληση στο Ιράν να ενταχθεί στον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης. Ο Πούτιν έχει ήδη δηλώσει πως δεν βλέπει κανένα εμπόδιο για το Ιράν αν θέλει να ενταχτεί.
Η προφορά συμμετοχής του Ιράν είχε γίνει μετά την υπογραφή της συμφωνίας για τα πυρηνικά το 2015. Τότε είχε απορριφτεί. Αυτή την φορά όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά, αφού ενώ το Ιράν σέβεται απολύτως την συμφωνία, ο Τραμπ την εγκαταλείπει.
Ιρανοί αξιωματούχοι μου είπαν ότι εάν  οι ΗΠΑ θέλουν συνεργασία με το Ιράν θα πρέπει να  «διαζεύξουν» τις σχέσεις τους με το Ιράν από την ισραηλινή πολιτική τους. Πράγματι ο Τραμπ έχει κάνει ότι έχει επιδιώξει ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Νετανιάχου –την μεταφορά της αμερικανικής πρεσβείας στην Ιερουσαλήμ και την αποχώρηση των ΗΠΑ  από την συμφωνία του Ιράν.
Οι Ιρανοί αναρωτιόνταν ποιος ελέγχει ποιον: Ο Τραμπ ελέγχει τον Νετανιάχου, ή είναι ο Νετανιάχου που ελέγχει τον Τραμπ στην άσκηση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής; Μια  ιρανική πηγή, στο Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης, μου είπε ότι «αυτό που  ασφαλώς συμβαίνει είναι ότι το Ιράν κλίνει έντονα και ίσως οριστικά προς την Κίνα και την Ρωσία.»
« Ελπίζουμε-είπε- για το καλύτερο, αλλά σε περίπτωση που η πίεση του Τραμπ στο Ιράν στραφεί  στην έμπρακτη δράση, το Ιράν προετοιμάζεται για το χειρότερο».


*Πρώην ανώτερος αναλυτής πολιτικής ασφαλείας στο γραφείο του υπουργού Αμύνης, μετά τριάντα χρόνια υπηρεσίας στο Πεντάγωνου, ο Michael Maloof αποσύρθηκε στην δημοσιογραφία, ως σχολιογράφος και ανταποκριτής αμερικανικών και ξένων εφημερίδων. ΄Αρθρα του δημοσιεύονται σε όργανα της ανεξάρτητης ηλεκτρονικής ενημέρωσης διαφόρων χωρών.

Mετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού



του FINIAN CUNNINGHAM | 15.05.2018  
[Η κατάσταση στην Μέση Ανατολή είναι πολύ εκρηκτικότερη από όσο φαίνεται, μετά την αυτοπαγίδευση της αμερικανικής ηγεσίας σε  στρατηγικές συμπληγάδες, χωρίς δυνατότητα διορθωτικής υπαναχώρησης  και με έντονο τον προκλητικό πειρασμό απόπειρας διεξόδου με την χρήση εκρηκτικών  -με αγνώστων εκτάσεων συνέπειες. Τα δεδομένα αυτής της σημερινής πραγματικότητας -που μπορεί να εκραγεί  αιφνιδιαστικά- παρουσιάζει στο πιο κάτω άρθρο  μια διεθνώς γνωστή δημοσιογραφική προσωπικότητα, με μακρά θητεία στις εγκυρότερες βρετανικές και αμερικανικές εφημερίδες, μιας εποχής όπου ο Τύπος υπηρετούσε ακόμη την αλήθεια και το δικαίωμα του πολίτη στην σωστή ενημέρωση]
Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού
Αυτή την εβδομάδα βλέπουμε έναν οργασμό διπλωματικών προσπαθειών από το Ιράν, την Κίνα, την Ρωσία και την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση για την διάσωση της διεθνούς πυρηνικής συμφωνίας, μετά την παραβίαση από τον Πρόεδρο Τραμπ της στηριζόμενης από τα Ηνωμένα έθνη συνθήκης.
Ο Ιρανός υπουργός των Εξωτερικών Μωχαμάντ Τζαβάντ Ζαρίφ επισκέπτεται το Πεκίνο, την Μόσχα και τις Βρυξέλλες για να συζητήσει πως οι εναπομένοντες συμβαλλόμενοι στην συμφωνία μπορεί να συνεχίσουν την τήρησή της, παρά την αμερικανική απόπειρα ανατροπής της.
Η Γερμανίδα καγκελάριος Μέρκελ πρόκειται να συναντηθεί με τον πρόεδρο Πούτιν την Παρασκευή στο Σότσι, της Μαύρης Θάλασσας, όπου αναμένεται να τονίσουν την στήριξή τους στην συμφωνία.
Η παράνομη αποχώρηση του Τραμπ την περασμένη εβδομάδα από την διεθνή συμφωνία του 2015, γνωστή Κοινό Διεξοδικό Σχέδιο Δράσεως, επικρίθηκε δριμύτατα από όλους τους άλλους συμβαλλομένους –Ιράν, Ρωσία, Κίνα, Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, Ευρωπαϊκή ΄Ενωση και Ηνωμένα ΄Εθνη.
Η συμμόρφωση του Ιράν στην συμφωνία επιβεβαιώθηκε κατ΄επανάληψη από το όργανο ελέγχου του ΟΗΕ, την Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας. Ώστε οι ισχυρισμοί του Τραμπ ότι το Ιράν κατασκευάζει κρυφά ένα ατομικό όπλο -ως έναν από τους λόγους παραβίασης της συμφωνίας- είναι αβάσιμοι.
΄Ισως μια από τις σημαντικότερες συνέπειες της ενέργειας του Τραμπ να είναι η ζημία που φαίνεται να προκάλεσε στην 70χρονη διατλαντική συμμαχία μεταξύ των ΗΠΑ και της Ευρώπης. Ο πρόεδρος τη Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν Κλωντ Γιούνκερ ήταν ένας από τους Ευρωπαίους αξιωματούχους που  κατέκριναν την μονομερή περιφρόνηση της Ουάσιγκτον για τα ευρωπαϊκά συμφέροντα στο θέμα της συμφωνίας.
Οι απειλές τη αμερικανικής κυβέρνησης για την αύξηση των κυρώσεων στο Ιράν περιλαμβάνουν επίσης δευτερεύουσες κυρώσεις για οποιοδήποτε έθνος πραγματοποιεί συναλλαγές με την Τεχεράνη. Αυτή η εκτός επικράτειας επιβολή των αμερικανικών νόμων αντιμετωπίζεται ως βάναυση επέμβαση στα κυρίαρχα δικαιώματα άλλων χωρών.
Από της υπογραφής της πυρηνικής συμφωνίας προ τριετίας και της άρσης των παλαιών διεθνών κυρώσεων σε βάρος του Ιράν, ευρωπαϊκά κράτη είχαν επενδύσει σε σημαντική εμπορική συνεργασία με την Τεχεράνη. Ευρωπαϊκές εταιρείες όπως η γάλλο-γερμανική Airbus, η βρετανική Shell, οι γαλλικές Total and Peugeot, και η γερμανική Volkswagen είναι μόνο μερικές από τις ευρωπαϊκές εταιρίες που είχαν συνάψει συμβόλαια πολλών δισεκατομμυρίων με το Ιράν.
Ο Τραμπ απειλεί τώρα να τορπιλίσει ζωτικά εμπορικά συμφέροντα της Ευρώπης στο Ιράν όσο και να θέσει σε κίνδυνο την διατήρηση της ασφάλειας στην Μέση Ανατολή, της οποίας η συμφωνία με το Ιράν αποτελούσε στήριγμα, κατά πολλούς παρατηρητές.
Η άξεστη περιφρόνηση του Αμερικανού προέδρου για τις ευρωπαϊκές ανησυχίες σχετικά με την συμφωνία είναι απλώς η τελευταία από μια σειρά προσβολές από την Ουάσιγκτον στους  συμμάχους της στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση. Οι τραμπουκισμοί του Τραμπ για τις δαπάνες του ΝΑΤΟ, το σχίσιμο της συμφωνίας του Παρισιού για την προστασία του κλίματος, και οι εκφοβισμοί για εμπορικούς δασμούς έχουν ήδη εξοργίσει του Ευρωπαίους. Η απόπειρά του να τορπιλίσει την συμφωνία του Ιράν και να βυθίσει τους στρατηγικούς υπολογισμούς των Ευρωπαίων ίσως είναι το τελευταίο άχυρο (στο υπέρβαρο φορτίο της καμήλας).
Ο Γερμανός υπουργός των Εξωτερικών Χέϊκο Μάας δήλωσε στο Σπίγκελ ότι ο Τραμπ δηλητηρίασε την διατλαντική σχέση. Επίσης προειδοποίησε ότι το Βερολίνο θα υιοθετήσει μιαν αποφασιστική στάση απέναντι στην Ουάσιγκτον, σε υποστήριξη των εθνικών συμφερόντων.
Το παιχνίδι επομένως χοντραίνει επικίνδυνα για την Ουάσιγκτον εάν, συνεχίζοντας την εχθρική πολιτική της με το Ιράν, καταλήξει να αποξενωθεί από την Ευρώπη.
Με αυτή την οπτική, φαίνεται πως οι ΗΠΑ και οι περιφερειακοί εταίροι τους, Ισραήλ και Σαουδική Αραβία, μοιάζουν αποφασισμένοι να κλιμακώσουν τις εντάσεις με το Ιράν, ετοιμάζοντας σύγκρουση και χρησιμοποιώντας προσκλήσεις πλαστής-σημαίας για να υπονομεύσουν την Τεχεράνη.
Η δολιοφθορά από τον Τραμπ της συμφωνίας με το Ιράν φαίνεται να ήταν συντονισμένη με το Ισραήλ και τη Σαουδική Αραβία. Την βδομάδα που προηγήθηκε της αμερικανικής αποχώρησης, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ έκανε τις θεαματικές κατηγορίες του για τα κρυφά πυρηνικά σχέδια του Ιράν. Οι ισχυρισμοί του Νετανιάχου απορρίφτηκαν ευρύτατα σαν θεατρινισμοί, αλλά ο Τραμπ τους επικαλέστηκε στην ανακοίνωση από τον Λευκό Οίκο για την ακύρωση της συμφωνίας.
Ταυτόχρονα, η Σαουδική Αραβία καταδίκασε μιαν πυραυλική επίθεση των Χούθι από την Υεμένη κατά της Ριάντ ως «ενέργεια πολέμου από το Ιράν», ισχυριζόμενη ότι η Τεχεράνη εφοδιάζει τους αντάρτες τη Υεμένης με όπλα.
΄Επειτα οι ΗΠΑ ανήγγειλαν νέες κυρώσεις εναντίον της ισλαμικής επαναστατικής φρουράς του Ιράν για την «κακοποιό δράση» της στην περιοχή
Το Ιράν διέψευσε ότι εκτέλεσε πυραυλική επίθεση εναντίον θέσεων του Ισραήλ στα υψώματα του Γκολάν και κατήγγειλε το Ισραήλ για επιδρομή στη Συρία με ψευδή προσχήματα.
Υπάρχει εδώ κάτι σαν ένα θέατρο με καθρέφτες. Το Ισραήλ έχει εκτελέσει μέχρι και εκατό αεροπορικούς βομβαρδισμούς στην Συρία τα τελευταία χρόνια και εντούτοις ποτέ δεν έχει κατηγορηθεί γι’ αυτό από την Ουάσιγκτον, την Ευρώπη ή τον ΟΗΕ. Το Ισραήλ παράνομα κατέχει εδάφη της Συρίας στα Υψώματα του Γκολάν από τον άραβο-ισραηλινό πόλεμο του 1967 και εντούτοις, είναι η Συρία και το Ιράν που εισπράττουν καταδίκες όταν τα παράνομα κατεχόμενα αυτά εδάφη δέχονται βολές.
Δεν ξέρουμε ποιος εκτόξευσε τους υποτιθέμενους πυραύλους στο Γκολάν την περασμένη Πέμπτη. Όπως αναφέραμε το Ιράν διαψεύδει κάθε ανάμειξη και συριακές πηγές δήλωσαν ότι μπορεί να επρόκειτο για ισραηλινά πυρά πυροβόλου από την συριακή πλευρά των συνόρων. Αυτό είναι μια πρόκληση ψευδούς σημαίας.                              
Είναι αξιοθρήνητο ότι η Φράου Μέρκελ της Γερμανίας ειδικότερα έσπευσε να καταγγείλει το Ιράν για την επίθεση.
Η Μέρκελ και άλλοι Ευρωπαίοι ηγέτες συνιστούν κατευνασμό των αυξανομένων εντάσεων μεταξύ Ισραήλ και Ιράν. Αλλά η Ε Ε  χάνει την φωνή της όταν πρέπει να επιπλήξει το Ισραήλ για τις θρασείες και επαναλαμβανόμενες επιθέσεις του εναντίον συριακών και ιρανικών δυνάμεων, που βρίσκονται νόμιμα στην συριακή επικράτεια.
Αυτό που φαίνεται να εξελίσσεται είναι μια συμπαιγνία μεταξύ Ουάσιγκτον, Ισραήλ και Σαουδικής Αραβίας για την εντατικοποίηση των προσπαθειών ενοχοποίησης του Ιράν για «κακοποιό δράση». Και η συμπαιγνία αυτή αποκτά επείγοντα χαρακτήρα αυτήν την εβδομάδα, όταν οι διεθνείς συμβαλλόμενοι στην συμφωνία του Ιράν εντείνουν τις διπλωματικές τους προσπάθειες για την διάσωση της συμφωνίας.
Εάν οι Ευρωπαίοι ειδικότερα επιμείνουν ακλόνητοι στην υποστήριξη των στρατηγικών συμφερόντων τους ο αντίκτυπος της διάσωσης της πυρηνικής συμφωνίας θα κοστίσει πολύ την Ουάσιγκτον, ιδιαίτερα εάν οι Ευρωπαίοι κινηθούν προς στενότερη συνεργασία με την Ρωσία και την Κίνα για να εμποδίσουν την αμερικανική κατάχρηση των διεθνών χρηματοπιστωτικών μηχανισμών για την εξωχώρια εφαρμογή των κυρώσεων. Για την υπεράσπιση των συμφερόντων τους οι Ευρωπαίοι θα αναγκαστούν να δημιουργήσουν χρηματοπιστωτικούς και νομικούς μηχανισμούς, οι οποίοι τελικά θα υποσκάψουν την κυριαρχία του δολαρίου και τον έλεγχο της Ουάσιγκτον στο διεθνές τραπεζικό σύστημα.
Ανεξάρτητα από την διακηρυγμένη πίστη του Τραμπ στις αντι-Ιράν φαντασιώσεις του Νετανιάχου, η Ουάσιγκτον μπορεί να γνωρίζει κατά βάθος ότι η τήρηση της συμφωνίας από το Ιράν είναι άψογη. Γεγονός που σημαίνει ότι οι Ευρωπαίοι και όλοι οι άλλοι έχουν ισχυρά κίνητρα να διατηρήσουν την πυρηνική συμφωνία σε εφαρμογή.
Με αυτό δεδομένο, η μόνη άλλη επιλογή για την ανατίναξη της συμφωνίας είναι η πυροδότηση σύρραξης με το Ιράν, ή η πρόκληση του Ιράν σε στρατιωτική ενέργεια που θα μπορούσε επιτήδεια να διαστρεβλωθεί από τα Δυτικά ΜΜΕ ως «κακοποιός δράση». Εάν αυτό το  διαβολικό τέχνασμα πετύχαινε, τότε οι Ευρωπαίοι θα αποσύρονταν πιθανώτατα από την ιρανική συμφωνία
Υπάρχει λοιπόν πραγματικός κίνδυνος ότι μια πλαστής σημαίας «στυγερή ενέργεια» του Ιράν  μπορεί να σκηνοθετηθεί από τις ΗΠΑ, ή κάποιο από τα πελατειακά της καθεστώτα, για να ενοχοποιηθεί το Ιράν και να ανατιναχθεί η διεθνής πυρηνική συμφωνία.