Articles by "Ιράν"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιράν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Vladimir Platov * /New Eastern Outlook/13.09.2021 
 Μετάφραση:Μ. Στυλιανού

Στη σύνοδο κορυφής του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO), η οποία διεξάγεται στις 16-17 Σεπτεμβρίου στο Τατζικιστάν, αναμένεται η επίσημη ανακοίνωση της διαδικασίας ένταξης του Ιράν στα μέλη του.

Θα είναι μια επετειακή σύνοδος κορυφής του οργανισμού που ιδρύθηκε πριν από 20 χρόνια το 2001 από έξι κράτη – οι Πέντε της Σαγκάης (Κίνα, Καζακστάν, Κιργιζία, Ρωσία και Τατζικιστάν), που ιδρύθηκαν το 1996 και ενώνονται με το Ουζμπεκιστάν. Σήμερα, περιλαμβάνει οκτώ χώρες: το 2017, εκτός από τα ήδη αναφερόμενα έξι κράτη, η Ινδία και το Πακιστάν έγιναν μέλη αυτής της περιφερειακής οργάνωσης που ασχολείται με την ασφάλεια, την οικονομική και ανθρωπιστική συνεργασία. Ως αποτέλεσμα, η συνολική έκταση του SCO αποτελεί περίπου το 23% της χερσαίας μάζας του πλανήτη και ο πληθυσμός των συστατικών χωρών του έχει φτάσει το 45% του παγκόσμιου πληθυσμού.

Επιπλέον, ο οργανισμός διαθέτει τέσσερις ακόμη χώρες παρατηρητές (Αφγανιστάν, Λευκορωσία, Ιράν και Μογγολία) και έξι εταίρους διαλόγου (Αρμενία, Αζερμπαϊτζάν, Καμπότζη, Νεπάλ, Σρι Λάνκα και Τουρκία). Δεδομένου του συνεχώς αυξανόμενου διεθνούς κύρους του SCO τα τελευταία χρόνια, άλλες 12 χώρες που ενδιαφέρονται για το καθεστώς παρατηρητή ή εταίρου - Μπαχρέιν, Μπαγκλαντές, Αίγυπτος, Ιράκ, Ισραήλ, Μαλδίβες, Κατάρ, Σαουδική Αραβία, Συρία, ΗΑΕ, Ουκρανία και Βιετνάμ.

Έτσι, ο SCO γίνεται μια κεντρική και ενδιάμεση δομή στην Ευρασία. Η επέκταση του SCO αυξάνει τη δύναμη και την επιρροή του. «Όσο για τις οικονομικές πτυχές, είμαι βέβαιος ότι πρέπει να επικεντρωθούμε στο συνδυασμό προσπαθειών, στο συντονισμό εθνικών στρατηγικών και πολυμερών προγραμμάτων σε όλο το χώρο των SCO», δήλωσε ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν την ίδια ημέρα. «Στόχος είναι να συνδυαστούν οι δυνατότητες της EurAsEC, της SCO, της Ένωσης Εθνών Νοτιοανατολικής Ασίας, και της Πρωτοβουλίας One Belt, One Road της Κίνας», εξήγησε περαιτέρω.

Ο Χάρτης του SCO τονίζει ότι όλες οι αποφάσεις εντός του οργανισμού βασίζονται αποκλειστικά στην αρχή της συναίνεσης. Ως εκ τούτου, ακόμη και αν κάποιο μικρό κράτος αντιταχθεί υπό όρους, η απόφαση απλά δεν θα ληφθεί. Επιπλέον, η οργάνωση χαρακτηρίζεται από το «πνεύμα της Σαγκάης» – έναν κώδικα συμπεριφοράς στον οποίο οι χώρες δεσμεύονται να αναπτύξουν συνεργασία βασισμένη στις αρχές της εμπιστοσύνης, του αμοιβαίου σεβασμού και της αμοιβαίας θεώρησης των συμφερόντων.

Δεδομένου ότι ο SCO είναι μια πλατφόρμα για τη συζήτηση ενός ευρέος φάσματος περιφερειακών θεμάτων, κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης του Συμβουλίου Υπουργών Εξωτερικών των κρατών μελών του που πραγματοποιήθηκε στο Ντουσάνμπε τον Ιούλιο, η Ρωσία επέμεινε σε ευνοϊκή εξέταση της αίτησης ένταξης του Ιράν σε αυτόν τον οργανισμό. Σε τελική ανάλυση, το Ιράν είναι επίσης ένα περιφερειακό κράτος. Πρέπει να συζητήσει αυτά τα προβλήματα επί ίσοις όροις και να αναζητήσει κοινές λύσεις, ιδίως όσον αφορά τη συνεχιζόμενη κατάσταση εντός και γύρω από το Αφγανιστάν. Ως εκ τούτου, η πλήρης ένταξη της Τεχεράνης στον SCO θα τονίσει περαιτέρω ότι το Ιράν συμμετέχει στη συζήτηση για την περιφερειακή ασφάλεια.

Η Τεχεράνη έλαβε καθεστώς παρατηρητή το 2005 και υπέβαλε αίτηση για πλήρη ένταξη το 2008. Ωστόσο, λόγω των διεθνών κυρώσεων κατά του Ιράν, δεν μπορούσε να γίνει αποδεκτή στην ένωση μέχρι το 2015, επειδή, σύμφωνα με τους κανόνες του SCO, μια χώρα υπό τις κυρώσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ δεν μπορεί να γίνει μέλος. Οι κυρώσεις άρθηκαν το 2015 όταν η Τεχεράνη συμφώνησε να περιορίσει το πυρηνικό της πρόγραμμα.

Ωστόσο, τότε το Τατζικιστάν μπλόκαρε απροσδόκητα την ιρανική αίτηση, κατηγορώντας την Τεχεράνη ότι υποστηρίζει το Ισλαμικό Αναγεννησιακό Κόμμα του Τατζικιστάν (απαγορευμένο στο Τατζικιστάν και τη Ρωσία) και την έμμεση συμμετοχή στην οργάνωση δολοφονιών και τρομοκρατικών ενεργειών που διαπράχθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Εν τω μεταξύ, σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή δημοφιλή στο Ιράν, η σύγκρουση μεταξύ των δυο χωρών οφειλόταν σε οικονομικούς λόγους.. Μια άλλη εκδοχή των πιθανών λόγων για το ρήγμα μεταξύ του Ντουσάνμπε και της Τεχεράνης ήταν η αυξανόμενη επιρροή του επί μακρόν αντιπάλου του Ιράν, της Σαουδικής Αραβίας, στην πολιτική του Τατζικιστάν.

Πριν από λίγο καιρό, η σύγκρουση μεταξύ Τατζικιστάν και Ιράν επιλύθηκε, και ακόμη και ο Ιρανός πρόεδρος Εμπραχίμ Ραϊσί σκόπευε να επισκεφθεί το Ντουσάνμπε προσωπικά. Και αυτό θα είναι το πρώτο του ταξίδι στο εξωτερικό από την εκλογή του ως Προέδρου της Ισλαμικής Δημοκρατίας τον Ιούνιο του τρέχοντος έτους. Τον Απρίλιο, το Ιράν και το Τατζικιστάν συμφώνησαν να συστήσουν κοινή επιτροπή στρατιωτικής άμυνας και ενόπλων δυνάμεων για να διευκολύνουν την περαιτέρω συνεργασία στον τομέα της ασφάλειας μεταξύ των δύο χωρών. Επίσης, δεν μπορεί να αποκλειστεί ότι η υποστήριξη του Τατζικιστάν για την ιρανική αίτηση οφείλεται εν μέρει στην ανάγκη της μεσόγειας χώρας να έχει πρόσβαση σε λιμένες. Τα ιρανικά λιμάνια, συμπεριλαμβανομένου του Chabahar στην άνω Αραβική Θάλασσα, προσφέρουν τις φθηνότερες και συντομότερες επιλογές.

Η μετατροπή του καθεστώτος παρατηρητή σε πλήρη ένταξη του Ιράν στον SCO θα ήταν αναμφίβολα μια σημαντική γεωπολιτική νίκη για την Ισλαμική Δημοκρατία όσον αφορά τη θέση της στην Ευρασία, σε σχέση με τη Τουρκία και τη Σαουδική Αραβία. Επιπλέον, θα αντικρούσει τη δυτική προπαγάνδα ότι το Ιράν βρίσκεται σε διεθνή απομόνωση και θα μπορούσε να αποτελέσει άλλη μια ώθηση στη συμφωνία συνεργασίας Σινο-Ιρανικής συνεργασίας που συνήφθη πρόσφατα.

Η εντονότερη συμμετοχή στις δραστηριότητες του SCO αντιστοιχεί στην προσαρμογή της εξωτερικής πολιτικής από τις τρέχουσες ιρανικές αρχές. Υπενθυμίζεται ότι ο Ανώτατος Ηγέτης του Ιράν επεσήμανε πρόσφατα το κύριο περίγραμμα της τρέχουσας φάσης της εξωτερικής πολιτικής της χώρας και την πορεία που πρέπει να ακολουθήσει: Ενίσχυση των σχέσεων με μη δυτικές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Κίνας και της Ρωσίας. Κατά τη διάρκεια της τελετής επιβεβαίωσης του Raisi ως Προέδρου από τον Αγιατολάχ Χαμενεΐ, ο Ali Akbar Velayati, ανώτερος σύμβουλος του Ανώτατου Ηγέτη στις διεθνείς υποθέσεις, δήλωσε επίσης ότι η προτεραιότητα της κυβέρνησης Raisi θα πρέπει να «προσανατολίζεται προς την Ανατολή» και «τη συνεργασία και τις στρατηγικές σχέσεις με την Κίνα, την Ινδία και τη Ρωσία», οι οποίες μπορούν να «βοηθήσουν την οικονομία μας να προχωρήσει». Ταυτόχρονα, το Ιράν επιδιώκει πράγματι εποικοδομητική συμμετοχή σε ευρασιατικά ιδρύματα οικονομίας και ασφάλειας ελπίζοντας να μειώσει την πίεση των δυτικών κυρώσεων και ενδεχομένως να δημιουργήσει πρόσθετη μόχλευση στην επικοινωνία με τη Δύση.



Vladimir Platov, ειδικός στη Μέση Ανατολή, αποκλειστικά για το διαδικτυακό περιοδικό"New EastOutlook".


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Alastair Crooke. Reseau .International. 7-9-21
Μετάφραση: Μ. Στυλιανού

Ο λόγος του Προέδρου Ραϊσί αποτελεί μια ιδιαίτερη πρόκληση για τη Δύση, καθώς βασίζεται στις αξίες της ηθικής επανάστασης που είναι τόσο ξένες όσο και ακατανόητες για αυτή τη μητροπολιτική ελίτ.

Υπάρχουν στιγμές που αχτίδες διαύγειας λάμπουν μέσα από την ομίχλη του αφηγηματικού πολέμου. Η ορκωμοσία του Προέδρου Raisi αυτό το μήνα ήταν μια από αυτές τις αχτίδες ελπίδας. Το Ιράν επανατοποθετείται στρατηγικά: τα χρόνια που πέρασε προσπαθώντας να βρει ένα modus vivendi με τη Δύση έχουν αποδείξει μόνο στους δύο εταίρους σε αυτόν τον αντιρομαντικό «δεσμό» ότι μια σχέση απλά δεν είναι δυνατή. Πράγματι, όπως ο Raisi άφησε να εννοηθεί, αυτό απέτυχε να βυθίσει το Ιράν, αλλά και το άφησε με ένα σπίτι σε ακαταστασία. Ο Ραϊσι πρέπει πρώτα να βάλει σε τάξη το σπίτι του, ανέφερε, και στη συνέχεια να ανοίξει τη διπλωματία σε έναν ευρύτερο και πιο ποικιλόμορφο κύκλο αλληλεπιδράσεων. Τα τελευταία οκτώ χρόνια ήταν αποπνικτικά. Πρέπει να ανοίξει ένα παράθυρο.

Όλα αυτά μπορεί να φαίνονται κάπως ασήμαντα: ένα θέμα εσωτερικής αναδιοργάνωσης. Μπορεί να δίνει αυτή την εντύπωση, αλλά δεν είναι. Αυτό δεν είναι καθόλου κοινοτοπία. Πριν από το πραξικόπημα του 1953,η επανάσταση του 1979 ήταν ένα «κόκκαλο καθισμένο στον λαιμό των Αμερικανών» και ο επταετής πόλεμος με το Ιράκ, που ακολούθησε, απέτυχε να αποσπάσει αυτό το «κόκκαλο». Και τώρα, οι ελπίδες των ΗΠΑ να αλυσοδέσουν το Ιράν με τα σιδερένια δεσμά του JCPOA (πυρηνικής συμφωνίας) φαίνεται να έχουν εξαφανιστεί στον ορίζοντα.

Αυτός είναι ο ευρύτερος συμβολισμός αυτής της στιγμής – και το φως που εισάγει – σε ένα ακατανόμαστο κρίσιμο κενό :Tο ότι ούτε οι ΗΠΑ, ούτε το Ισραήλ (και φυσικά ούτε η ΕΕ), δεν έχουν ιδέα για ένα σχέδιο Β.

Ο συμβολικός χαρακτήρας αυτού του σημείου δεν θα πρέπει, ωστόσο, να επισκιάζεται από την απουσία ενός δυτικού σχεδίου "Β". Το Ιράν είναι ένας «άξονας» της περιοχής και ένας παράγων επηρεασμού του μουσουλμανικού κόσμου. Η Ρωσία στο Μόναχο, και στη συνέχεια η Κίνα στο Άνκορατζ, ένιψαν τας χείρας τους από κάθε απόπειρα «διπλωματίας» συναλλαγής με τη Δύση. Αυτό το ιρανικό μήνυμα αποξένωσης – παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες – έχει μεγάλη απήχηση.

Ο λόγος αυτής της έλλειψης αμοιβαίας κατανόησης δεν είναι δύσκολο να προσδιοριστεί: Η υποκείμενη, βαθιά ηθικολογική προσέγγιση, του ιδιαίτερου υπέρ-φιλελευθερισμού που ενστερνίζονται οι δυτικές ελίτ, περιόρισε τον πολιτικό λόγο σε απλοϊκές ηθικολογικές θέσεις, που παρουσιάζονται ως αυτονόητες και θεωρούνται ηθικά άψογες (στα μάτια αυτής της μητροπολιτικής ελίτ).

Σήμερα, η συζήτηση για τα υπέρ και τα κατά της realpolitik (ρεαλιστική πολιτική) δεν απέχει πολύ από το να είναι απαγορευμένη. Πράγματι, οι αλλαγές στο παγκόσμιο στρατηγικό πρότυπο, ή ακόμη και οι ευρύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίζει, δεν αντιμετωπίζονται σοβαρά. Γιατί αυτό θα απαιτούσε ρεαλισμό και στρατηγική κατανόηση που οι ηγέτες της πλειοψηφίας των δυτικών απόψεων απορρίπτουν ως ηττημένη, ακόμη και ανήθικη. Ως εκ τούτου, ένα σχέδιο "Β" δεν εξετάστηκε ποτέ – καθώς οι ελίτ ήταν πεπεισμένες ότι το Ιράν θα έπρεπε, φυσικά, να επιλέξει να επανενταχθεί στη Δυτική Τάξη.

Ο λόγος του Raisi αποτελεί μια ιδιαίτερη πρόκληση για τη Δύση, καθώς βασίζεται στις αξίες της ηθικής επανάστασης που είναι τόσο ξένες όσο και ακατανόητες για αυτή τη μητροπολιτική ελίτ.

Το πρόβλημα της έλλειψης ενός σχεδίου "Β" (δεδομένων των αποτρεπτικών δυνατοτήτων του Ιράν) είναι, ωστόσο, ζωτικής σημασίας. Ο «σκιώδης πόλεμος» του Ισραήλ, η πίεση από τις κυρώσεις των ΗΠΑ και οι διάφορες προσπάθειές τους να υποδαυλίσουν μια «έγχρωμη επανάσταση» έχουν αποτύχει. Και ο «μεγάλος πόλεμος» σήμερα είναι πέρα από τις δυνατότητες όλων. Η Δύση θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το μόνο που μπορεί να γίνει είναι να ενισχυθεί η επιβολή των κυρώσεων και να δοθεί στο Ισραήλ το «πράσινο φως» για να συνεχίσει την επιχείρηση φθοράς του στο Ιράν, παρά την προφανή αποτυχία του.

Εδώ είναι το δίλημμα: η στρατηγική επανατοποθέτηση του Raisi δεν αφορά μόνο την επανεξισορρόπηση προς την Κίνα και τη Ρωσία. Το μήνυμά του ήταν επίσης αυτό της επιστροφής της Ιρανικής Δημοκρατίας στην «ανεξαρτησία» και την «αντίσταση» (ενάντια στις «τυραννικές δυνάμεις»). Αυτό σημαίνει ότι οποιαδήποτε επιστροφή του Ισραήλ στον «σκιώδη πόλεμο» του κατά του Ιράν δεν θα γίνεται πλέον δεκτή με «στρατηγική υπομονή», αλλά μάλλον με ισοβαθμισμένα αντίποινα: πόνο αντί πόνου.

Αυτός είναι ο κίνδυνος. Ένας ισραηλινός ενορχηστρωμένος κύκλος δολοφονιών ή δολιοφθοράς για τον οποίο θα μπορούσαν να αρνηθούν την ευθύνη– και στον οποίο το Ιράν θα ανταπέδιδε τα ίσα – θα μπορούσε γρήγορα να κλιμακωθεί σε πόλεμο.

Φυσικά, η προφανής εναλλακτική λύση θα ήταν το Ισραήλ να διαπραγματευτεί με το Ιράν την αποκλιμάκωση. Αλλά αυτό είναι απίθανο να συμβεί, καθώς ο πρώην πρωθυπουργός Νετανιάχου έχει σπρώξει το Ισραήλ τόσο πολύ δεξιά – πολιτικά όσο και πολιτιστικά – που το Ισραήλ έχει εγκλωβιστεί. Δεν μπορεί πλέον να επιλύσει το παλαιστινιακό ζήτημα, είτε με τη μορφή ενός ή δύο κρατών (αφού οι Παλαιστίνιοι ξεσηκώθηκαν για να υποστηρίξουν τη Χαμάς στον πρόσφατο πόλεμο της Γάζας), πόσο μάλλον να βρουν μια λύση στον «πόλεμό» του με το Ιράν.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν μια εύκολη θεραπεία να προσφέρουν: Να στραφούν από τη Μέση Ανατολή στην Κίνα. Αλλά τι μπορεί να κάνει το Ισραήλ;

https://english.almayadeen.net/,via https://lesakerfrancophone.fr

 



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
10000 στρατιώτες από τη Διοίκηση Δυτικού Θεάτρου του PLA και την Ανατολική Στρατιωτική Περιοχή της Ρωσίας ολοκλήρωσαν τις ασκήσεις Zapad/Interaction-2021 στην περιοχή Ningxia, ανατολικά του Σινγιάνγκ, 13 Αυγούστου 2021

M. K. BHADRAKUMAR, Indian Punchline, Reseau Internatonal,15-8-21

[Ο συντάκτης του άρθρου είναι πρώην ανώτερο στέλεχος του ινδικού υπουργείου των εξωτερικών και πρεσβευτής σε χώρες της Μέσης Ανατολή. Οι αναλύσεις του αναδημοσιεύονται σε πολλά έγκυρα διεθνή μέσα σοβαρής πληροφόρησης]


Μετάφραση: Μ.Στυλιανού

Οι Times της Τεχεράνης δημοσίευσαν την Τετάρτη ότι η Μόσχα γνωστοποίησε στην Τεχεράνη ότι ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO) έχει επιτύχει συναίνεση για την ένταξη του Ιράν ως πλήρους μέλους της ομάδας.

Ο Γραμματέας του Συμβουλίου Ασφαλείας της Ρωσίας Νικολάι Πατρούσεφ μετέδωσε αυτή τη σημαντική είδηση σε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Ιρανό ομόλογό του, Ναύαρχο Αλί Σαμκάνι. Αργότερα, ο Σαμκάνι έγραψε στο Τουίτερ ότι αυτός και ο Πατρούσεφ συζήτησαν επίσης για το Αφγανιστάν, τη Συρία και τον Περσικό Κόλπο.

Η SCO επιτέλους αποσυνδέει την ένταξη του Ιράν από τις πυρηνικές συνομιλίες και τις κυρώσεις των ΗΠΑ. Είναι σημαντικό ότι το τηλεφώνημα του Πατρούσεφ σηματοδοτεί επίσης την πρώτη υψηλού επιπέδου στρατηγική επικοινωνία μεταξύ Μόσχας και Τεχεράνης μετά την ορκωμοσία του Εμπραχίμ Ραϊσί ως νέου προέδρου του Ιράν. Ο Patrushev είναι μια πολύ ανώτερη προσωπικότητα στο πολιτικό συμβούλιο του Κρεμλίνου.

Η συναίνεση του SCO — κατ' αρχήν μια σινορωσική κοινότητα — επιταχύνει την αποδοχή του Ιράν, παρά τις αβεβαιότητες που εμφανίζονται στην πολιτική βούληση της κυβέρνησης Μπάιντεν να προχωρήσει στην πυρηνική συμφωνία ενόψει της ισχυρής «δικομματικής» αντιπολίτευσης στην Ουάσιγκτον και από άλλες ομάδες συμφερόντων.

Η επιθετική τοποθέτηση του ανώτερου Δημοκρατικού Γερουσιαστή Μπομπ Μενέντεζ που προεδρεύει της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας, είναι ίσως η πιο αγενής περικοπή από όλες. Ο Μενέντεζ τυχαίνει να είναι κοντά στον Πρόεδρο Μπάιντεν.

Σε μια διεισδυτική ανάλυση στο έγκριτο περιοδικό προβληματισμού Responsible Statecraft, ο Αμερικανός αρθρογράφος και πρώην αρχισυντάκτης Daniel Larison έγραψε αυτή την εβδομάδα ότι η η αμερικανική επανένταξη στην πυρηνική συμφωνία του Ιράν (JCPOA) θα έπρεπε να ήταν ένα απλό καθήκον για τον Μπάιντεν, αλλά το γεγονός ότι έχει ήδη πάρει πάρα πολύ χρόνο — με τις κυρώσεις «μέγιστης πίεσης» της εποχής Τραμπ να εξακολουθούν να ισχύουν — είναι ένα από τα πολλά ανησυχητικά σημάδια ότι η κυβέρνηση φαίνεται να στερείται της πολιτικής βούλησης να οδηγήσει τις διαπραγματεύσεις της Βιέννης στην ολοκλήρωση.

Ο Λάρισον περιγράφει λεπτομερώς πώς η ομάδα του Μπάιντεν εισήγαγε παράλογους όρους στις συνομιλίες του JCPOA που γνωρίζει ότι θα μπορούσαν να είναι πιθανοί λόγοι ματαίωσης συμφωνιών. Σύμφωνα με πληροφορίες, η ομάδα Μπάιντεν « ευνοεί την ιδέα να απαιτήσει από το Ιράν να εγκαταλείψει τον εγχώριο εμπλουτισμό ουρανίου και να συμμετάσχει σε περιφερειακή τράπεζα πυρηνικών καυσίμων». Ο Λάρισον προσθέτει: «Ο Μπάιντεν και ο Μπλίνκεν πιστεύουν ότι μπορούν να αναγκάσουν το Ιράν να συμφωνήσει σε πολύ μεγαλύτερες παραχωρήσεις από ποτέ, και δείχνει πόση επιρροή ασκεί ο πολύ πολεμοχαρής πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων στον Λευκό Οίκο.

Τα ισραηλινά μέσα ενημέρωσης εικάζουν ότι οι ΗΠΑ και το Ισραήλ θα έχουν σχέδιο Β για να αντιμετωπίσουν στρατιωτικά το Ιράν εάν οι συνομιλίες στη Βιέννη ναυαγήσουν. Οι Times of Israel υπαινίχθηκαν ότι κατά τη διάρκεια της επικείμενης επίσκεψης του Πρωθυπουργού Ναφτάλι Μπένετ στην Ουάσινγκτον αργότερα αυτό το μήνα, «το Ισραήλ θα επιδιώξει να αποκαταστήσει τη στρατιωτική επιλογή ως έσχατη λύση για να αποτρέψει τους Ιρανούς από το να φτάσουν σε πυρηνική ικανότητα στρατιωτικού επιπέδου. Το Ισραήλ πιστεύει ότι θα πρέπει να είναι και αμερικανική επιλογή και ελπίζει ότι μπορεί να πείσει τον Μπάιντεν και την ομάδα του να υιοθετήσουν την στρατιωτική επιλογή ως ρεαλιστικό δρόμο».

Ωστόσο, υπάρχει επίσης μια «μεγάλη εικόνα» — η γεωπολιτική του Ιράν. Το τηλεφώνημα του Patrushev αφορούσε βασικούς τομείς όπου η Ρωσία και το Ιράν συνεργάζονται — Συρία, Αφγανιστάν και Περσικός Κόλπος. Εάν η σύνθεση της προτεινόμενης ομάδας εθνικής ασφάλειας του νέου Ιρανού Προέδρου αποτελεί ένδειξη, η πορεία εξωτερικής πολιτικής του Ιράν ενδέχεται να κινηθεί προς μια κατεύθυνση ενίσχυσης της στρατηγικής εταιρικής σχέσης με τη Ρωσία.

Ο υποψήφιος για τη θέση του υπουργού Εξωτερικών Hossein Amir-Abdollahian έχει δηλώσει ανοιχτά περισσότερες από μία φορές ότι το Ιράν πρέπει να δώσει προτεραιότητα στις σχέσεις με τις χώρες της «Ανατολής», όπως μαρτυρούν τα ακόλουθα σχόλια που έγιναν μόλις τον Φεβρουάριο:

«Όπως επανέλαβε ο ηγέτης της Ισλαμικής Επανάστασης, στην εξωτερική πολιτική μας θα πρέπει να προτιμήσουμε την Ανατολή από τη Δύση και τις γειτονικές χώρες από τις μακρινές χώρες, προκειμένου να διαφυλάξουμε τα εθνικά συμφέροντα της χώρας μας. Η καθιέρωση σχέσεων με τις χώρες που έχουν κοινά συμφέροντα μαζί μας είναι προτιμότερη από τις σχέσεις με εκείνους των οποίων τα συμφέροντα ενδέχεται ακόμη και να συγκρούονται με τα δικά μας».

«Ο 21ος αιώνας είναι ο αιώνας της Ασίας. Η Ισλαμική Δημοκρατία πάντα πρόσεχε την Ασία. Υπάρχουν πολλές σημαντικές και ακόμα ανεκμετάλλευτες δυνατότητες σε ασιατικές χώρες όπως η Ρωσία, η Κίνα, η Ινδία, η Μαλαισία, η Ινδονησία και οι υποήπειρες χώρες και θα μπορούσαμε να τις εκμεταλλευτούμε λόγω των κοινών μας συμφερόντων με τις χώρες αυτές.»

«Οποιαδήποτε απόφαση ληφθεί στον Λευκό Οίκο δεν θα αλλάξει, με κανέναν τρόπο, την προοπτική της Ισλαμικής Δημοκρατίας για τη διατήρηση, ενίσχυση και ανάπτυξη των στρατηγικών σχέσεων με τη Μόσχα και το Πεκίνο και τις μακροπρόθεσμες προοπτικές της προς την Ασία».

Οι παραπάνω δηλώσεις πρέπει να αντιπαρατεθούν με την επιδείνωση των σχέσεων ΗΠΑ-Ρωσίας. Όποιες εκκολαπτόμενες ελπίδες κι αν υπήρχαν στη Μόσχα για μια νέα αρχή στις σχέσεις Ρωσίας-ΗΠΑ εξασθενούν. Ο Μπάιντεν δεν έχει το πολιτικό κεφάλαιο για να ξεπεράσει την εδραιωμένη αντιρωσική αντιπάθεια στις ΗΠΑ. Η Κίνα αισθάνεται επίσης πιθανώς την απόκλιση στις αμερικανικές πολιτικές — αν και το ενδιαφέρον της κυβέρνησης Μπάιντεν για το εμπόριο και τις επενδύσεις με την Κίνα για να τροφοδοτήσει την οικονομική ανάπτυξη των ΗΠΑ δεν αμφισβητείται.

Ο Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν δήλωσε την Πέμπτη κατά την ομιλία του σε συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας της Ρωσίας αφιερωμένη στη διεθνή συνεργασία στον τομέα της άμυνας και της ασφάλειας ότι «είναι αδύνατο να επιλυθούν αποτελεσματικά αρκετά ζητήματα σε αυτόν τον τομέα μονομερώς. Θα πρέπει να ενώσουμε τις προσπάθειές μας με τους εταίρους μας, ώστε να διασφαλίσουμε και τη δική μας ασφάλεια». Θεωρητικά, ο Πούτιν θα είχε την Κίνα και το Ιράν στο μυαλό του. Πράγματι, η Ρωσία και η Κίνα ταξινομούν τους λογισμούς τους για να σφυρηλατήσουν ακόμη στενότερη στρατηγική εταιρική σχέση.

Τα μαζικά στρατιωτικά γυμνάσια Κίνας-Ρωσίας, τα οποία ολοκληρώθηκαν την Παρασκευή, ήταν οι πρώτοι στρατιωτικοί επιχειρησιακοί και στρατηγικοί ελιγμοί μεταξύ των δυο χωρών. Δημιουργούν πλαίσιο για μια συνδυασμένη δύναμη εναντίον των ΗΠΑ. Για πρώτη φορά, οι δυο στρατοί χρησιμοποίησαν κοινό σύστημα διοίκησης και ελέγχου σε κίνηση η οποία απηχεί την προσέγγιση του ΝΑΤΟ. Τα κινεζικά και ρωσικά στρατεύματα ενσωματώθηκαν και μοιράστηκαν εξοπλισμό κατά τη διάρκεια των κοινών επιχειρήσεων. Ο Κινέζος υπουργός Άμυνας Γουέι Φενγκχέ χαρακτήρισε τις ασκήσεις ένα γεγονός «μεγάλης σημασίας».

Ασφαλώς, το Πεκίνο θα είναι σε αρμονία με τη ρωσική περιφερειακή στρατηγική που θεωρεί το Ιράν βασικό εταίρο. Ο συντονισμός αυτής της τριάδας επηρεάζει τη σταθεροποίηση της αφγανικής κατάστασης, μπορεί να αποτρέψει οποιαδήποτε επιδείνωση στη Συρία και, πάνω απ' όλα, θα απωθήσει τις προσπάθειες των ΗΠΑ να αναζητήσουν στρατιωτική παρουσία στην Κεντρική Ασία.

Για την Κίνα, η ένταξη του Ιράν ως μέλους της SCO θα δώσει αναμφίβολα ώθηση στα περιφερειακά έργα Ζώνης και Δρόμου. Όσον αφορά τη Ρωσία, η ένταξη του Ιράν στην Ευρασιατική Οικονομική Ένωση (EAEU) είναι πλέον θέμα χρόνου.

Για το Ιράν, το καθεστώς ενός πλήρους μέλους της Ευρασιατικής Ένωσης μπορεί να αλλάξει ριζικά το πολιτικό τοπίο στην Ευρασία, ιδίως στον Νότιο Καύκασο και τη Δυτική Ασία. Ως μέλος της ΕΑΕΕ, το Ιράν θα συνεργαστεί με τη Ρωσία στο υψηλότερο επίπεδο στρατηγικής εταιρικής σχέσης, γεγονός που θα του δώσει σοβαρά ατού στην εφαρμογή της εξωτερικής πολιτικής του. Είναι σαφές ότι η Τεχεράνη θα χρησιμοποιήσει τους ισχυρούς δεσμούς με τη Ρωσία για να εκμεταλλευτεί την επιρροή με τις δυτικές χώρες.

Ενώ από τη μία πλευρά, η ΕΕΕ θα βοηθήσει το Ιράν να επεκτείνει τις εμπορικές και οικονομικές ευκαιρίες και να ξεφύγει από τις κυρώσεις των ΗΠΑ, από την άλλη πλευρά, το Ιράν πιστεύει ότι η στρατιωτική-πολιτική συνιστώσα του μπορεί να αποτελέσει σοβαρή ζώνη ασφαλείας για τη χώρα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

R.T. 27/3/2021
Μετάφραση: Μ.Στυλιανού

Ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν Μοχάμεντ Τζαβάντ Ζαρίφ και ο υπουργός Εξωτερικών της Κίνας Γουάνγκ Γι.

Στην Τεχεράνη υπεγράφη συμφωνία συνεργασίας μεταξύ του Ιράν και της Κίνας, η οποία καλύπτει ένα τέταρτο του αιώνα και η οποία προάγει τον ρόλο του Ιράν στην κινεζική πρωτοβουλία για τις παγκόσμιες υποδομές. Και τα δύο έθνη αποτελούν στόχο αμερικανικών κυρώσεων.

Το έγγραφο ορόσημο υπεγράφη κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής τελετής, κατά την επίσκεψη του υπουργού των Εξωτερικών της Κίνας Γουάνγκ Γι στον Ιρανό ομόλογό του, Μοχάμεντ Τζαβάντ Ζαρίφ. Το έγγραφο χαρακτηρίστηκε από την ιρανική πλευρά ως «πλήρης οδικός χάρτης με στρατηγικές πολιτικές και οικονομικές ρήτρες που καλύπτουν το εμπόριο, την οικονομία και τη συνεργασία στον τομέα των μεταφορών».

Σύμφωνα με ιρανικά ΜΜΕ, ο Κινέζος υπουργός χαιρέτισε την ανεξαρτησία της εξωτερικής πολιτικής του Ιράν, αναφέροντας ότι «δεν είναι σαν κάποιες χώρες που αλλάζουν τη θέση τους με ένα τηλεφώνημα».

Ο Γουάνγκ αφίχθη στο Ιράν την Παρασκευή για σειρά συναντήσεων με ανώτερους Ιρανούς αξιωματούχους, μεταξύ των οποίων ο Πρόεδρος Χασάν Ρουχανί και ο Αλί Λαριζάνι, πρώην πρόεδρος του κοινοβουλίου και ανώτερος σύμβουλος του Ανώτατου Ηγέτη του Ιράν Αλί Χαμενεΐ. Η επίσκεψη σηματοδοτεί την 50η επέτειο των διπλωματικών σχέσεων μεταξύ Τεχεράνης και Πεκίνου και αποτελεί μέρος μεγαλύτερης περιοδείας του ανώτερου Κινέζου διπλωμάτη στη Μέση Ανατολή.

Η σινο-ιρανική συνολική στρατηγική εταιρική σχέση ανακοινώθηκε για πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 2016 κατά τη διάρκεια επίσκεψης στην Τεχεράνη του Κινέζου πρόεδρου Ξι Τζινπίνγκ. Η συμφωνία θεωρείται ότι διασφαλίζει τη συμμετοχή του Ιράν στην πρωτοβουλία Ζώνη και Δρόμος της Κίνας, η οποία αποσκοπεί στη διαφοροποίηση των εμπορικών οδών μεταξύ της Κίνας και των βασικών εταίρων της μέσω φιλόδοξων έργων υποδομής σε διάφορες χώρες.

Η επίσκεψη συνέπεσε με επεισόδιο στη Διώρυγα του Σουέζ, η οποία αυτή τη στιγμή έχει αποφραχθεί από πλοίο μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων μαμούθ, το οποίο προσάραξε νωρίτερα αυτή την εβδομάδα. Η πλωτή οδός είναι ένας σημαντικός εμπορικός δρόμος, επομένως η μη διαθεσιμότητά της για θαλάσσια κυκλοφορία επιβαρύνει την προσπάθεια διαφοροποίησης του κινεζικού εμπορίου.

Η Κίνα είναι σημαντικός εμπορικός εταίρος για το Ιράν. Και οι δύο χώρες αποτελούν επίσης στόχο των ΗΠΑ, οι οποίες τις κατηγορούν για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τις έχουν επιβάλει διάφορες κυρώσεις. Ειδικότερα, το Ιράν υπέστη καταστροφικές οικονομικές κυρώσεις υπό τη διοίκηση του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος επέλεξε τη λεγόμενη «εκστρατεία μέγιστης πίεσης» κατά της Τεχεράνης, απειλώντας άλλα έθνη προκειμένου να τα σταματήσει από το να συνεργάζονται με το Ιράν.

Στο πλαίσιο αυτής της πολιτικής, ο Τραμπ αποσύρθηκε από την πυρηνική συμφωνία του 2015, στην οποία συμμετέχουν το Ιράν και μεγάλες παγκόσμιες δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένης της Κίνας. Στην Τεχεράνη προσφέρθηκε ανακούφιση από τις διεθνείς κυρώσεις και κερδοφόρες επιχειρηματικές ευκαιρίες, με αντάλλαγμα τη συμφωνία περιορισμού της πυρηνικής βιομηχανίας της.

Το Ιράν άρχισε σταδιακά να ακυρώνει και το δικό του μέρος της συμφωνίας ένα χρόνο μετά την ενέργεια του Τραμπ, λέγοντας ότι τα βήματα απόσυρσης είχαν ως στόχο να παρακινήσουν τους ευρωπαίους υπογράφοντες της συμφωνίας να προστατεύσουν το Ιράν από τις κυρώσεις της Ουάσιγκτον και έτσι να αποδώσουν τα υπεσχημένα οφέλη.

Η κυβέρνηση Μπάιντεν δήλωσε ότι επιθυμεί να επιστρέψει στη συμφωνία, αλλά αρνήθηκε να το πράξει μέχρι το Ιράν να αποκαταστήσει την πλήρη συμμόρφωσή του σε αυτήν .

 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Jonas E. Alexis/Réseau International/28 -1-20

Μετά την δολοφονία του στρατηγού Σολεϊμανί, ο Τραμπ δήλωσε στους οικείους του ότι εκβιαζόταν από Ρεπουμπλικάνους γερουσιαστές που απειλούσαν να μην τον στηρίξουν κατά την επικείμενη δίκη για καθαίρεση του στην Γερουσία…

Ο Ντόναλντ Τραμπ αποκάλυψε το μυστικό ομολογώντας ότι η δολοφονία του στρατηγού Κασέμ ελάχιστη σχέση είχε με την τρομοκρατία, ενώ σχετιζόταν απόλυτα με το άμεσο μέλλον του ίδιου του Ντόναλντ Τραμπ.

Σε ένα πρόσωπο που του είχε μιλήσει στο τηλέφωνο την περασμένη βδομάδα, ο Τραμπ υπογράμμισε ότι εξαναγκάστηκε να υιοθετήσει σκληρότερη γραμμή απέναντι στο Ιράν υπό την πίεση ορισμένων Ρεπουμπλικάνων γερουσιαστών, των οποίων την υποστήριξη είχε ανάγκη στην δίκη του για καθαίρεση. [1].

Η πληροφόρηση συνεχίζει, αποσαφηνίζοντας ότι ο φόνος του Σολεϊμανί «σχεδιάστηκε στα γρήγορα»… Δεν υπήρξε ομοφωνία μεταξύ των συμβούλων του Τραμπ ως προς την «φρόνηση» να στοχοποιήσουν τον Σολεϊμανί, αλλά οι μυστικές υπηρεσίες ισχυρίστηκαν ότι προβλέπουν νέες επιθέσεις εναντίον των αμερικανικών στρατευμάτων στην περιοχή[2].

Βέβαιο είναι ότι ποτέ δεν υπήρξε ομοφωνία για τους αέναους πολέμους στην Μέση Ανατολή. Ακόμη και ο πόλεμος του Ιράκ ήταν μια σκευωρία εξαπάτησης. Ο ίδιος ο Κόλιν Πάουελ (τότε υπουργός Εξωτερικών) είπε ψέματα , επειδή τον ανάγκασαν να πει βλακείες και τρελά πράγματα που ήξερε πως ήταν σκέτες επινοήσεις.

Ο Πομπέο, ο τύπος που κινείται από μιαν έμμονη προκατάληψη, επέβαλε την ιδέα πως «δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι μια σειρά επικείμενων επιθέσεων σχεδιαζόταν» από τον Σολεϊμανί.. Αλλά το κωμικό ήταν ότι ο Πομπέο πρόσθεσε: «Δεν ξέρουμε ακριβώς το πότε και δεν ξέρουμε ακριβώς το που, αλλά είναι η πραγματικότητα.» [3].

Είναι λοιπόν αυτά μια πειστική απόδειξη για να δολοφονήσεις έναν στρατηγό; Κι’ αν κάποιος έλεγε πως ο Πομπέο σχεδιάζει να επιτεθεί σε χώρες της Μέσης Ανατολής, θα ήταν αρκετό για να καθαρίσεις τον Πομπέο; Θα συμφωνούσε ο ίδιος με αυτήν την διαδικασία;

Βλέπετε ο Πομπέο είναι ένας …αδίστακτος (criminel στο πρωτότυπο). Και ο Τραμπ, το ίδιο. Αλλά πρέπει να τονίσουμε ξανά και ξανά ότι οι νεοσυντηρητικοί, το Ισραήλ και η μηχανή του πολέμου έσπρωξαν επίσης τον Λευκό Οίκο να επιτεθεί στο Ιράν. Μετά την δολοφονία του Σολεϊμανί, ο Jonathan Schanzer, συνεργάτης του κορυφαίου οργάνου των νεοσυντηρητικών «Commentary» δήλωσε:

«Με ένα μόνο κτύπημα, ο Τραμπ εξόντωσε την ιρανική φιγούρα που υπήρξε η σκληρή αιχμή του αιματηρού πολέμου μέσω εντολοδόχων εναντίον της Αμερικής, του Ισραήλ και ορισμένων αραβικών κρατών του Κόλπου από το τέλος της δεκαετίας του 1990»[4].

Τέτοιο είναι το είδος των ανθρώπων που εμείς οι Αμερικανοί οφείλουμε να υποστηρίζουμε. Πιστεύουν ότι έχουν το δικαίωμα να δολοφονούν όποιον θέλουν, να καταστρέφουν όποια χώρα επιθυμούν και να στέλνουν τον λογαριασμό στους μέσους Αμερικανούς. Αν νομίζετε ότι υπερβάλλω, ιδού διαβάστε προσεκτικά την φασιστική διακήρυξη του νεοσυντηρητικού Εβραίου Jonah Goldberg, επικαλούμενου εγκωμιαστικά έναν άλλο Εβραίο νεοσυντηρητικό, τον Michael Ledeen :

« Κάθε δέκα χρόνια περίπου, οι ΗΠΑ είναι υποχρεωμένες να αρπάζουν μια μικρή, ασήμαντη χώρα και να την χτυπούνε στον τοίχο, μόνο και μόνο για να δείχνουν στον κόσμο τι θέλουμε να πούμε όταν μιλάμε σοβαρά» [5].

Αξίζουν αυτοί οι άνθρωποι να κάνουν πολιτική; Αξίζουν ν επηρεάζουν τους προέδρους στον Λευκό Οίκο; Όχι. Θα πρέπει να είναι κλεισμένοι σε κελιά φρενοκομείου για το υπόλοιπο του βίου τους. Είναι ένα ζήτημα κεφαλαιώδες, που ο Τραμπ και οι συνεργάτες του πρέπει να μελετήσουν προσεκτικά: Γιατί ο Τραμπ ξεγέλασε τους Αμερικανούς κατά την εκλογική εκστρατεία του, λέγοντας ότι θα τερματίσει τους αέναους πολέμους στην Μέση Ανατολή;

Γιατί είπε στην Αμερική ότι θα δημοσιεύσει έγγραφα που αποδεικνύουν χωρίς αμφισβήτηση ότι η Σαουδική Αραβία ήταν συνένοχος στην επίθεση στους Πύργους της Νέας Υόρκης στις 11 Σεπτεμβρίου 2011, αλλά άλλαξε γνώμη μόλις ανέβηκε στον σιωνιστικό θρόνο; Γιατί κοιμάται τώρα αγκαλιά με τους Σαουδάραβες;

Vidéo : les satanistes veulent boire le sang iranien


———————————

Notes de Hannibal Genseric

[1] Igor Derysh, “Trump privately admits he killed Soleimani “under pressure” from upcoming impeachment trial: report,” Salon, January 10, 2020.

[2] Ibid.

[3] Ibid.

[4] Jonathan Schanzer, “Ending Iran’s Fictions,” Commentary, February 2020 Issue.

[5] Jonah Goldberg, “Baghdad Delenda Est, Part Two,” National Review, April 23, 2002.

source : Trump on killing Soleimani: I was covering my ass


via:https://numidia-liberum.blogspot.com/2020/01/trump-jai-liquide-soleimani-pour-sauver.html



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ζero Hedge, Federico HYPERLINK Pieraccini  Strategic Culture Foundation,7-1-20
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Η δολοφονία του Ιρανού Στρατηγού Κασέμ Σολεϊμανί στην Βαγδάτη, τις πρώτες πρωινές ώρες της 3 Ιανουαρίου από τις αμερικανικές δυνάμεις, πρώτο από όλα προβάλλει την έκταση της αποτυχίας της αμερικανικής στρατηγικής στην Μέση Ανατολή. Θα προκαλέσει πιθανότατα αντιδράσεις που δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα των ΗΠΑ στην περιοχή.

Για την κατανόηση της σημασίας αυτού του συμβάντος είναι απαραίτητη μια γοργή ανασκόπηση των εξελίξεων στο Ιράκ. Οι ΗΠΑ κατέχουν το Ιράκ επί 17 χρόνια, μετά την εισβολή τους στην χώρα το 2003. Κατά την περίοδο αυτή η Βαγδάτη και η Τεχεράνη αποκατέστησαν τις σχέσεις τους, διεξάγοντας έναν σημαντικό διάλογο για την μεταπολεμική ανοικοδόμηση όπως και με την αναγνώριση της σημασίας του Σιιτικού πληθυσμού του Ιράκ.

Μέσα σε δυο δεκαετίες το Ιράκ και το Ιράν προχώρησαν, από του να πολεμούν μεταξύ τους, στο να συμβαδίζουν για την λεγόμενη Σιιτική Ημισέληνο, υπέρ της συνεργασίας και της οικονομικής και στρατιωτικής ανάπτυξης του κουαρτέτου που συνθέτουν το Ιράν, το Ιράκ, η Συρία και ο Λίβανος. Τέτοιοι δεσμοί, μετά τις πρόσφατες νίκες επί της διεθνούς τρομοκρατίας, παγιώθηκαν περισσότερο, οδηγώντας στις σημερινές και στις σχεδιαζόμενες οδικές διασυνδέσεις μεταξύ αυτών των τεσσάρων χωρών.

Κατά τους τελευταίους μήνες, τοπικά κινήματα και οργανώσεις ζητούσαν με αυξανόμενο σθένος και επιμονή την αποχώρηση του αμερικανικού στρατού από το έδαφος του Ιράκ. Η Ουάσιγκτον κατηγορούσε το Ιράν για υποκίνηση αυτών των διαδηλώσεων.

Ταυτόχρονα, ομάδες αμφίβολης προέλευσης, που προσπάθησαν να εξισώσουν την ιρανική παρουσία με την αμερικάνικη, ζητούσαν την αποχώρηση των ιρακινών Μονάδων Λαϊκής Κινητοποίησης (PMU), που συνδέονται με το Ιράν. Οι διαδηλώσεις τέτοιων ομάδων φαίνεται να ποδηγετούνται και να χρηματοδοτούνται από την Σαουδική Αραβία.

Μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης υπήρξε κραυγαλέα ανταλλαγή κατηγοριών και στις 29 Δεκεμβρίου οι ΗΠΑ βομβάρδισαν μια φίλο-ιρανική ομάδα, γνωστή ως Καταίμπ Εσμπολά. Αυτό το επεισόδιο πυροδότησε μια σειρά αντιδράσεων στο Ιράκ που κορυφώθηκαν με περικύκλωση της αμερικανικής πρεσβείας στην Βαγδάτη, η οποία πολιορκήθηκε επί ημέρες από διαδηλωτές οργισμένους για τους αμερικανικούς βομβαρδισμούς στο Ιράκ.

Ο Αμερικανός υπουργός των Εξωτερικών Μακ Πομπέο κατηγόρησε το Ιράν γι΄ αυτή την αναταραχή, προειδοποιώντας ότι η Τεχεράνη θα θεωρηθεί υπεύθυνη για οποιαδήποτε επιδείνωση της κατάστασης στην πρεσβεία.

Τις πρώτες ώρες της 3 Ιανουαρίου 2020 άλλος ένας κόμπος προστέθηκε στον Γόρδιο Δεσμό που είναι η Μέση Ανατολή. Ο Κασέμ Σολεϊμανί δολοφονήθηκε, με χτύπημα του αυτοκινήτου του από αεροπλάνο-ρομπότ, κοντά στο διεθνές αεροδρόμιο της Βαγδάτης. Οι αποτελεσματικότεροι αντίπαλοι του «Ισλαμικού Κράτους» και του Τζιχαντισμού των Ουαχαμπί θανατώθηκαν από τις ΗΠΑ, με μια τρομοκρατική επίθεση, που διαπράχτηκε σε ξένη χώρα και σε απόλεμη περιοχή (κοντά στο διεθνές αεροδρόμιο της πρωτεύουσας).

Η σαμπάνια θα έρρευσε αναμφίβολα, άφθονη, αμέσως με την λήψη της είδησης στο αμερικανικό κογκρέσο, στην ισραηλινή Κνεσέτ, στο βασιλικό ανάκτορο της Ριάντ, όσο και στο Ιντλίμπ της Συρίας , μεταξύ των τρομοκρατών της Αλ Κάιντα και της Αλ Νούσρα.

Απομένει να διαπιστωθεί ποιοι λόγοι εκίνησαν την απόφαση του Τραμπ να εγκρίνει την δολοφονία ενός τόσο σεβαστού και ισχυρού ηγέτη. Ασφαλώς το να επιδείξει στην πολιτική βάση του (και στους Ισραηλινούς και Σαουδάραβες δισεκατομμυριούχους) ότι συμμετέχει στην αντί-ιρανική σταυροφορία. Αλλά υπάρχουν και άλλοι λόγοι που εξηγούν καλύτερα τις ενέργειες του Τραμπ και που συνδέονται περισσότερο με την επιρροή των ΗΠΑ στην περιοχή : Το γεωπολιτικό σκάκι στην Μέση Ανατολή υπερέχει οποιουδήποτε ηγέτη και οποιασδήποτε επίθεσης με αεροπλάνα-ρομπότ.

Στην Συρία, επί παραδείγματι, η κατάσταση είναι εξαιρετικά ευνοϊκή για την κυβέρνηση της Δαμασκού, που είναι πλέον μόνο υπόθεση χρόνου να ανακτήσει τον έλεγχο όλης της χώρας. Ο Στρατηγός Σολεϊμανί και το Ιράν έπαιξαν ένα κεντρικό ρόλο στο να απαλλάξουν την Συρία από την μάστιγα της τρομοκρατίας, μια μάστιγα κινούμενη και χρηματοδοτούμενη από τις ΗΠΑ και τους περιφερειακούς συμμάχους τους.

Στο Ιράκ, η πολιτική κατάσταση είναι τώρα λιγότερο ευνοϊκή για τις ΗΠΑ από ότι ήτανε πίσω στο 2006.Η πρόοδος στις σχέσεις μεταξύ Βαγδάτης και Τεχεράνης οφείλεται επίσης στο Στρατηγό Σολεϊμανί, που μαζί με τους Σιίτες πολιτοφύλακες και τον ιρακινό στρατό ελευθέρωσαν την χώρα από τους τρομοκράτες του Ισλαμικού Κράτους (το οποίο δημιουργήθηκε και συντηρήθηκε από τις Δυτικές και Σαουδικές μυστικές υπηρεσίες, όπως απέδειξε με έγγραφα η Wikileaks).

Φαίνεται ότι οι αμερικανικές κυρώσεις κατά του Ιράν δεν είχαν στην πραγματικότητα το αναμενόμενο αποτέλεσμα και ότι αντίθετα συνέβαλαν μόνο να ενισχύσουν την στάση της χώρας εναντίον του ιμπεριαλισμού.

΄Ετσι οι ΗΠΑ, βρίσκονται σε κρίση στην Μέση Ανατολή, τέτοια που να εκδιώκονται αντί να αποχωρούν με την θέλησή τους.

Σε αυτή την εξαιρετική και πρωτοφανή συγκυρία οι Ρώσοι και οι Κινέζοι προσφέρονται πολυεπίπεδα ως στρατιωτικοί, πολιτικοί και οικονομικοί εγγυητές του αναδυόμενου Ευρασιατικού Μεγάλου Σχεδίου. ( Τα πρόσφατα κοινά ναυτικά γυμνάσια Πεκίνου, Μόσχας και Τεχεράνης αποτελούν ένα απτό παράδειγμα αυτού του δεσμού). Φυσικά είναι προς το συμφέρον τους να αποφύγουν κάθε εκτεταμένη περιφερειακή σύρραξη, που μόνο ζημιά θα μπορούσε να προκαλέσει στο ευρύτατα απλωμένο Ευρασιατικό μέγα-πρόγραμμά τους.

Απέναντι στις σκληρές μέρες που έρχονται, ο Πούτιν και ο Ξι Ζινπίνγκ θα προσπαθήσουν να συμβουλεύσουν το Ιράν να αποφύγει μιαν ακραία αντίδραση, που θα μπορούσε να δώσει στην Ουάσιγκτον το πρόσχημα για έναν πόλεμο κατά του Ιράν.

Οι προοπτικές της περιοχής χωρίς τρομοκρατία, με μιαν αναζωογονημένη Σιιτική ημισέληνο, υπό την ηγεσία του Ιράν σε επαρχιακό επίπεδο και πλαισιωμένης από την Κίνα και την Ρωσία στο οικονομικό (Πρωτοβουλία Ζώνης και Δρόμου) και στο στρατιωτικό, αφήνουν ελάχιστες ελπίδες στην Σαουδική Αραβία, στο Τελ Αβίβ και στην Ουάσιγκτον να μπορούν να επηρεάσουν τις εξελίξεις στην περιοχή. Και αυτό πιθανότατα θα είναι το βασικό επιχείρημα του Πούτιν και του Ξι Ζιπίνγκ για να αποτρέψουν κάποιαν εκρηκτική ιρανική απάντηση.

Η απόφαση να σκοτώσουν τον αρχηγό των Δυνάμεων της ιρανικής αντίστασης στο Ιράκ αποδεικνύει μόνο ένα πράγμα: Ότι συρρικνώνονται γρήγορα οι επιλογές που διαθέτει ο Τραμπ και οι περιφερειακοί σύμμαχοί του και ότι αυτή η ροπή των εξελίξεων στην προσεχή δεκαετία δεν φαίνεται ανατρέψιμη. Η μόνη ελπίδα τους είναι να αντιδράσει παράτολμα η Τεχεράνη και οι σύμμαχοί της στην τελευταία πρόκληση, δικαιολογώντας έτσι ένα περιφερειακό πόλεμο που μόνο την Ουάσιγκτον θα εξυπηρετούσε, καθυστερώντας την περιφερειακή ενοποίηση υπό την ηγεσία του Ιράν.

Πρέπει να θυμόμαστε πως οποτεδήποτε οι ΗΠΑ βρίσκονται σε μια κατάσταση όπου δεν μπορούν να ελέγξουν μια χώρα ή μια περιοχή, επιλέγουν να δημιουργήσουν χάος και τελικά να την καταστρέψουν.

Με την δολοφονία του Στρατηγού Σολεϊμανί, οι ΗΠΑ ελπίζουν να προκαλέσουν χάος σε όλη την περιοχή, έτσι που να επιβραδύνουν ή αν μπορούν και να ματαιώσουν κάθε σχέδιο ενοποίησης. Ευτυχώς, Κίνα, Ρωσία και Ιράν έχουν πλήρη συνείδηση ότι οποιαδήποτε σύρραξη δεν εξυπηρετεί κανένα από τα συμφέροντά τους.

Κανένας πύραυλος αεροπλάνου χωρίς πιλότο δεν φτάνει για να σώσει τις ΗΠΑ από δεκαετίες σφαλμάτων εξωτερικής πολιτικής και τις παράγωγες φρικαλεότητές τους. Και ούτε φτάνει για να σβήσει την ανάμνηση του ακαταπόνητου αγώνα ενός ήρωα εναντίον του ιμπεριαλισμού και της τρομοκρατίας.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το Ιράν εξαπέλυσε επιθέσεις, εκτοξεύοντας «τουλάχιστον δώδεκα βαλλιστικούς πυραύλους», εναντίον δύο βάσεων που χρησιμοποιεί ο διεθνής αντιτζιχαντιστικός συνασπισμός υπό τις ΗΠΑ στην ιρακινή επικράτεια, ανακοίνωσε το αμερικανικό Πεντάγωνο.
Οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις βρίσκονται ακόμη στη φάση «της αποτίμησης των ζημιών της μάχης», ανέφερε ο εκπρόσωπος του Πενταγώνου Τζόναθαν Χόφμαν σε ανακοίνωση που δημοσιοποίησε. Επιβεβαίωσε ότι οι βάσεις οι οποίες στοχοθετήθηκαν ήταν η Άιν αλ Άσαντ και άλλη μία στην Αρμπίλ (ιρακινό Κουρδιστάν).

Συμπλήρωσε ότι οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις «θα λάβουν όλα τα απαραίτητα μέτρα για να προστατεύσουν και να υπερασπιστούν το προσωπικό, τους εταίρους και τους συμμάχους των ΗΠΑ στην περιοχή».

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ ενημερώθηκε για την επίθεση εναντίον στρατιωτικής βάσης στο Ιράκ, όπου σταθμεύουν αμερικανικά στρατεύματα και παρακολουθεί στενά την κατάσταση, γνωστοποίησε η εκπρόσωπος της αμερικανικής προεδρίας Στέφανι Γκρίσαμ.

«Είμαστε ενήμεροι για τις πληροφορίες περί επιθέσεων σε εγκαταστάσεις των ΗΠΑ στο Ιράκ. Ο πρόεδρος ενημερώθηκε και παρακολουθεί την κατάσταση στενά, σε επαφή με την ομάδα του που είναι αρμόδια για θέματα εθνικής ασφαλείας», σημείωσε σε δελτίο Τύπου που δημοσιοποίησε η Γκρίσαμ.

Προσέθεσε ακόμα μέσω Twitter, ότι οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις βρίσκονται ακόμα στη διαδικασία αποτίμησης της κατάστασης μετά τα πυραυλικά πλήγματα που εξαπέλυσαν οι Φρουροί της Επανάστασης εναντίον τουλάχιστον δύο αμερικανικών βάσεων στο Ιράκ σε αντίποινα για την εξόντωση του ιρανού υποστράτηγου Κασέμ Σουλεϊμανί την Παρασκευή σε βομβαρδισμό στη Βαγδάτη. Πάντως διαβεβαίωσε πως "μέχρι τώρα, όλα πάνε καλά", ενώ προσέθεσε πως οι ΗΠΑ, έχουν τον πιο ισχυρό και καλά εξοπλισμένο στρατό.

Οι Φρουροί της Επανάστασης, επίλεκτο σώμα των ένοπλων δυνάμεων του Ιράν, ανακοίνωσαν ότι εκτόξευσαν δεκάδες πυραύλους εναντίον βάσης την οποία χρησιμοποιεί ο στρατός των ΗΠΑ στην ιρακινή επικράτεια, τονίζοντας πως επρόκειτο για αντίποινα για την εξόντωση του υποστράτηγου Κασέμ Σουλεϊμανί την Παρασκευή και διαμηνύοντας ότι θα προχωρήσουν σε νέα, «ακόμα πιο συντριπτικά» αντίποινα σε περίπτωση νέων αμερικανικών επιθέσεων, μεταδίδουν μέσα ενημέρωσης στην Τεχεράνη.

Το πρακτορείο ειδήσεων MEHR ανέφερε ότι στόχος ήταν η αεροπορική βάση Άιν Αλ Άσαντ.

Το αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο ABC News έκανε λόγο για επίθεση με βαλλιστικούς πυραύλους εναντίον δύο αμερικανικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων στο Ιράκ, εναντίον της βάσης Άιν αλ Άσαντ και ακόμα μιας στην Αρμπίλ, στο ιρακινό Κουρδιστάν.

Το ιρανικό αγγλόφωνο τηλεοπτικό δίκτυο Press TV ανέφερε μέσω Twitter ότι το σώμα των Φρουρών της Επανάστασης «προειδοποιεί τις ΗΠΑ για ακόμα πιο συντριπτικά αντίποινα σε περίπτωση οποιασδήποτε νέας επίθεσης».

Οι ιρανικές πυραυλικές επιθέσεις ακολουθούν την εξόντωση του ιρανού υποστρατήγου Κασέμ Σουλεϊμανί, διοικητή της Δύναμης Κουντς, σε αμερικανικό αεροπορικό βομβαρδισμό στη Βαγδάτη την Παρασκευή κατά διαταγή του αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ. Η Τεχεράνη ορκίστηκε «εκδίκηση» για την δολοφονία του.

Για 80 νεκρούς κάνει λόγο το Ιράν

Η ιρανική κρατική τηλεόραση μεταδίδει ότι 80 «αμερικανοί τρομοκράτες» σκοτώθηκαν στα πλήγματα με βαλλιστικούς πυραύλους των Φρουρών της Επανάστασης, επικαλούμενη αξιωματικούς του επίλεκτου σώματος αυτού των ιρανικών ενόπλων δυνάμεων.

Έκανε λόγο για άλλους περίπου 200 τραυματίες.

Η ιρανική κρατική τηλεόραση διευκρίνισε ότι εκτοξεύθηκαν 15 βαλλιστικοί πύραυλοι εναντίον αμερικανικών εγκαταστάσεων και αεροσκάφη και ελικόπτερα «υπέστησαν πολύ μεγάλες ζημιές».

Σημείωσε ακόμη, επικαλούμενη κυβερνητική πηγή, πως το Ιράν έχει στο στόχαστρο άλλες 100 αμερικανικές εγκαταστάσεις που σκοπεύει να πλήξει εάν οι ΗΠΑ ανταποδώσουν τα πλήγματα.


* Φωτο: Πύραυλος εκτοξεύεται από στρατιωτική μονάδα του Ιράν, Αρχείο  AP

πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Pepe Escobar. Comité Valmy, 4 janvier 2020
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Δεν μπορούσε να γίνει πρόκληση πιο απρόοπτη εναντίον του Ιράν από αυτό που έγινε το Σάββατο στην Βαγδάτη. Μικρή σημασία έχει ποιος έδωσε το πράσινο φως για την δολοφονία από τις ΗΠΑ του συγκεκριμένου στόχου, του Διοικητή των δυνάμεων Al-Qods (Ιερουσαλήμ), Στρατηγού Κασέμ Σολεϊμανί και του Υποδιοικητή της Σιιτικής Πολιτοφυλακής του Ιράκ, Αμπού Μαχντί αλ Μουχαντίς.

Πρόκειται για μια πράξη πολέμου. Μονόπλευρη, απρόκλητη, και παράνομη.

Ίσως την διαταγή να έδωσε ο Πρόεδρος Τραμπ. ΄Η μπορεί το αμερικανικό βαθύ κράτος να τον διέταξε να δώσει την εντολή.

Κατά τις καλύτερες πηγές μου πληροφοριών στην Νότιο- Ανατολική Ασία , «οι Ισραηλινοί έδωσαν στις ΗΠΑ τις συντεταγμένες για την δολοφονία του Κασέμ Σολεϊμανί, επειδή ήθελαν να αποφύγουν να υποστούν αυτοί τις συνέπειες».

Δεν έχει σημασία ότι ο Τραμπ και το βαθύ κράτος είναι σε πόλεμο. Μια από τις ελάχιστες μονομανίες που τους ενώνουν είναι η μόνιμη σύγκρουση με το Ιράν –που το Πεντάγωνο χαρακτηρίζει ως μιαν από τις πέντε κύριες απειλές κατά των ΗΠΑ, σχεδόν στο ίδιο επίπεδο με την Ρωσία και την Κίνα.

Αλλά δεν μπορούσε να υπάρξει πρόκληση πιο απροσδόκητη κατά του Ιράν -μέσα στον μακρύ κατάλογο των κυρώσεων και των προκλήσεων- από αυτό που συνέβη στην Βαγδάτη. Το Ιράκ είναι τώρα πεδίο μάχης ενός πολέμου πληρεξουσίων εναντίον του Ιράν, που μπορεί να εξελιχθεί σε θερμό πόλεμο, με συντριπτικές συνέπειες.

Το ξέραμε πως αυτό επρόκειτο να συμβεί. Υπήρχαν πολλοί βρυχηθμοί στα ισραηλινά μέσα ενημέρωσης από παλαιούς υπεύθυνους της άμυνας και της Μοσάντ. Υπήρχαν και απερίφραστες απειλές του Πενταγώνου. Το είχα συζητήσει λεπτομερειακά την περασμένη εβδομάδα με τον Βρετανό αναλυτή και πρώην διπλωμάτη Alastair Crooke, που ήταν εξαιρετικά ανήσυχος. Είχα λάβει ανησυχητικά μηνύματα από το Ιράν. Η αναπόφευκτη κλιμάκωση της Ουάσιγκτον συζητιόταν ως και το βράδυ της Πέμπτης εδώ στο Παλέρμο. Η Σικελία (έδρα αμερικανικών βάσεων )είναι -ας σημειωθεί παρενθετικά- AMGOT , στην γλώσσα των Αμερικανών στρατηγών: Περιοχή Κατεχόμενη από την Αμερικανική Κυβέρνηση.

Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται πόσο είναι προβλέψιμα τα έργα του ασύγκριτου και αναντικατάστατου κράτους. Ο Τραμπ είναι στριμωγμένος με απειλή για καθαίρεση. Ο Νετανιάχου κατηγορούμενος και υπόδικος. Τίποτα πιο σωτήριο από μιαν εξωτερική «απειλή» για να συσπειρώσει τις εσωτερικές δυνάμεις. Ο Ανώτατος Ηγέτης (του Ιράν), Αγιατολαχ Χαμενέϊ, έχει γνώση τέτοιων περίπλοκων καταστάσεων. Δεν είναι περίεργο πως αμέσως ανήγγειλε πως θα υπάρξει επιστροφή της φωτιάς: «Μια σκληρή εκδίκηση περιμένει τους εγκληματίες που έχουν στα χέρια τους το αίμα του και το αίμα των άλλων μαρτύρων». Περιμένετε να είναι πολύ οδυνηρό.

Επιστροφή της φωτιάς με χίλια χτυπήματα

Είχα συναντήσει τον Μουχαντίς στην Βαγδάτη πριν δύο χρόνια –όπως και πολλά άλλα μέλη της Σιιτικής Πολιτοφυλακής Hashd al-Shaabi. Το Βαθύ Κράτος(των ΗΠΑ) είναι κυριολεκτικά τρομοκρατημένο, επειδή πρόκειται εδώ για μιαν οργάνωση της βάσης, που εξελίσσεται σε ένα νέο Εσμπολά, εξ ίσου ισχυρό. Και έχει την πλήρη υποστήριξη του Μεγάλου Αγιατολάχ Σιστανί, ανώτατης θρησκευτικής αρχής στο Ιράκ, που απολαμβάνει τον γενικό σεβασμό.

Η αμερικανική επίθεση στόχευε λοιπόν και τον Σιστανί –αν και η πολιτοφυλακή δρα υπό τις εντολές του πρωθυπουργού του Ιράκ Αμπντέλ Χαμπντί. Πρόκειται για ένα μεγάλο στρατηγικό λάθος που δεν μπορεί να έγινε παρά από ερασιτέχνες.

Ο Στρατηγός Σολεϊμανί ασφαλώς ταπείνωσε ολόκληρο το Βαθύ Κράτος, πολλές φορές και θα μπορούσε να τους φάει για πρωινό, μεσημεριανό και βραδινό γεύμα στην στρατηγική. Ο Σολεϊμανί ήταν αυτός που νίκησε το «Ισλαμικό Κράτος» στο Ιράκ και όχι οι ΗΠΑ με τους βομβαρδισμούς ισοπέδωσης πόλεων. Ο Σολεϊμανί είναι ένας υπέρ-ήρωας, μυθικού σχεδόν αναστήματος για λεγεώνες νέων παρτιζάνων του Εσμπολά, των Χούτις της Υεμένης, όλων των ρευμάτων αντίστασης στο Ιράκ και στην Συρία, της Ισλαμικής Τζιχάντ στην Παλαιστίνη και σε όλα τα πλάτη της Νότιας Αφρικής, τη Ασίας και της Λατινικής Αμερικής.

Δεν υπάρχει πραγματικά κανένας τρόπος για να διατηρήσουν οι ΗΠΑ στρατό στο Ιράκ, εκτός εάν το έθνος ανακαταληφθεί μετά από ένα λουτρό αίματος. Και ξεχάστε την «ασφάλεια»: Καμιά επίσημη αυτοκρατορική υπηρεσία, η αυτοκρατορική στρατιωτική παρουσία δεν είναι τώρα ασφαλής, πουθενά, στην Μέση Ανατολή, στην Μεσοποταμία, και στον Περσικό Κόλπο.

Το μόνο αγαθό αποτέλεσμα αυτού του μείζονος στρατηγικού λάθους κήρυξης πολέμου θα μπορούσε να είναι ότι θα αποδειχτεί το τελευταίο καρφί στο φέρετρο του κεφαλαίου Αυτοκρατορία Αμερικανικών Βάσεων Νότιο-Δυτικής Ασίας.


Βραχυπρόθεσμα, η Τεχεράνη θα είναι εξαιρετικά προσεκτική στην ανταπόδοσή της. Μια ένδειξη των –οδυνηρών- γεγονότων που θα έρθουν: Θα είναι η επιστροφή της φωτιάς με χίλια χτυπήματα. Όπως χτυπήματα στο πλαίσιο –και στην νοοτροπία- της μοναδικής υπεροχής, εκεί που πράγματι πονάει περισσότερο. ΄Ετσι είναι που αρχίζουν τα χρόνια τα τρελά και λυσσασμένα: Με την εξαπόλυση των αλαφιασμένων σκύλων του πολέμου.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Το σύστημα πυραύλων ordad-15 των Ιρανικών ενόπλων δυνάμεων 
Οι ΗΠΑ δεν θα τολμήσουν να χτυπήσουν 52 στόχους στο Ιράν, όπως είπε ο Αμερικανός Πρόεδρος Donald Trump , δήλωσε ο Ιρανός στρατιωτικός διοικητής Αμπμπαραχίμ Μουσάβι.

"Κατά τη διάρκεια πιθανής σύγκρουσης στο μέλλον, η οποία αμφιβάλλω ότι θα έχει το θάρρος να κάνει, θα καταστεί σαφές σε ποια θέση θα συνδέονται αυτά τα αριθμητικά στοιχεία-5 και 2", ανέφερε σύμφωνα με το IRIB.

Νωρίτερα, ο Trump υποσχέθηκε να χτυπήσει "γρήγορα και σκληρά " 52 στόχους στο Ιράν αν οι Αμερικανοί δεχθούν επίθεση. Οι απειλές ήρθαν όταν στο Ιράν ορκίστηκαν να εκδικηθούν για το θάνατο του στρατηγού της Ισλαμικής Επαναστατικής Φρουράς Kassem Suleimani

Τα ξημερώματα της 3ης Ιανουαρίου, οι Ηνωμένες Πολιτείες διεξήγαγαν μια επιχείρηση κοντά στο διεθνές αεροδρόμιο της Βαγδάτης εναντίον του διοικητή της ελίτ στρατιωτικής μονάδας του Ιράν, των ειδικών δυνάμεων των Κούντς, Στρατηγού Kassem Suleimani, και του αναπληρωτή Αρχηγού της ιρακινής Σιιτικής πολιτοφυλακής Abu Mahdi al-Muhandis, οι οποίοι πιστεύεται ότι εμπλέκονται στην επίθεση στην Αμερικάνικη Πρεσβεία στη Βαγδάτη στις 31 Δεκεμβρίου 2019.

https://ria.ru/20200105/1563123665.html




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Tom Winter, Fort Rus, 3-1-2020
Μετάφραση Μιχαήλ Στυλιανού

Με την δολοφονία του Στρατηγού Σουλεϊμανί οι ΗΠΑ ενισχύουν τις δυνάμεις που ήθελαν να εξασθενίσουν. Στις Ηνωμένες Πολιτείες πανηγυρίζουν τον σκοτωμό του Διοικητή των ιρανικών επιλέκτων ταγμάτων Al-Quds Γκασέμ Σουλεμαϊνί κατά την άφιξή του στο αεροδρόμιο της Βαγδάτης. Αλλά ο θάνατός του και του υπαρχηγού Ιρακινής Πολιτοφυλακής θα εξαπολύσει δυνάμεις που η Ουάσιγκτον δεν μπορεί να ή να ελέγξει ή να συγκρατήσει.

Όπως εξήγησε και ο Ζλάτκο Περσίνιτς στην γερμανική εκπομπή του καναλιού Ρ.Τ , με τον φόνο του Στρατηγού και Διοικητή της Φρουράς της Ιρανικής Επανάστασης Γκασέμ Σουλεμαϊνί οι ΗΠΑ καταπάτησαν ένα άγραφο νόμο: Δεν σκοτώνεις κανέναν υψηλόβαθμο αξιωματικό ξένου στρατού. Με αυτή την πράξη ο Λευκός Οίκος κήρυξε τον πόλεμο εναντίον του Ιράν και άναψε την θρυαλλίδα που θα μπορούσε να βάλει φωτιά στην πυριτιδαποθήκη της Μέσης Ανατολής.

Υποκρίνονται πως θέλουν να σταθεροποιήσουν την περιοχή. Αλλά το γεγονός ότι έχουν χαρακτηρίσει μονομερώς την Ιρανική Επαναστατική Φρουρά σαν «τρομοκρατική οργάνωση» δεν τους βοηθάει πολύ για δικαιολογία του φόνου.

Το μήνυμα του Λευκού Οίκου στο Τουίτερ για την δολοφονία έγραφε:

«Με εντολή του Προέδρου ο αμερικανικός στρατός ανέλαβε αμυντική δράση για να προστατεύσει το αμερικανικό προσωπικό στο εξωτερικό, σκοτώνοντας τον Κασέμ Σουλεμαϊνί, Διοικητή της Ιρανικής Επαναστατικής Φρουράς, χαρακτηρισμένης από της ΗΠΑ ως τρομοκρατικής οργάνωσης»

Ο θάνατος του Σουλεμαϊνί και του Αμπού Μαχντί αλ-Μουχαντίς, υπαρχηγού των Ιρακινών Δυνάμεων Λαϊκής Κινητοποίησης(PMF), δεν πρόκειται ούτε την ιρανική πολιτική να αλλάξει ούτε να εξασθενίσει τις στοχευμένες οργανωτικές δομές. Αντίθετα το χτύπημα θα εξαπολύσει δυνάμεις απρόβλεπτες σήμερα και διαμετρικά αντίθετες στις επιδιώξεις και στα συμφέροντα των ΗΠΑ.

Ο Γκασέμ Σουλεμαϊνί, Διοικητής των ιρανικών ταγμάτων Al-Quds σκοτώθηκε με αμερικανικό πύραυλο. Η ιρανική κυβέρνηση κατέστησε σαφές, χωρίς διπλωματικές περιφράσεις, ότι ο φόνος του θα επισύρει «σκληρή ανταπόδοση». Από την ιρανική σκοπιά η ανταπόδοση είναι επιβεβλημένη ανάγκη. Μόνο που κανείς δεν ξέρει που, πως και πότε αυτό θα συμβεί. Μια ανεπιθύμητη από τις ΗΠΑ συνέπεια θα είναι ότι και οι ίσως διστακτικές δυνάμεις στο Ιράκ θα συνταχθούν με τους αντιπάλους των ΗΠΑ στο αίτημα να τεθεί τέρμα στην συμφωνία ασφάλειας με την Ουάσιγκτον και να αποχωρήσουν οι Αμερικανοί από το Ιράκ.

Από την αντίδραση του Μουκντάντα ας-Σάντρ, γνωστού στην Δύση για τον ανένδοτο αντιαμερικανισμό του ως «ριζοσπάστη κληρικό», βλέπει κανείς ότι και αυτός αναγνωρίζει την αλλαγή των συνθηκών και ενισχύει δραστικά την πίεση στον πρωθυπουργό Αντίλ Αμπντ αλ-Μαχντί στην εσωτερική πολιτική.

Ο Ας-Σαντρ είναι αδιάλλακτος Ιρακινός εθνικιστής, που δεν θέλει ούτε τις ΗΠΑ ούτε το Ιράν στο Ιράκ, παρά το γεγονός ότι είναι Σιίτης. Αλλά όταν τα πράγματα φτάνουν στα άκρα, το μίσος κατά των ΗΠΑ είναι μεγαλύτερο, το Ιράν είναι το μικρότερο κακό. Διέταξε λοιπόν τις παραστρατιωτικές δυνάμεις που ελέγχει να ετοιμάζονται για τον επερχόμενο πόλεμο. Επίσης οι Δυνάμεις Λαϊκής Κινητοποίησης, μια οργάνωση συσπείρωσης των Σιιτών κυρίως πολιτοφυλακών του Ιράκ, εξωθημένη από τον φόνο του υπαρχηγού της, καλεί επίσης τους μαχητές της σε κινητοποίηση για «να πετάξουμε τους Αμερικανούς έξω από το Ιράκ».

Ο πρωθυπουργός α-Μαχντί δεν είναι πια σε θέση να ασκεί πολιτική αυτοσυγκράτησης απέναντι στις αμερικανικές παραβιάσεις της εθνικής κυριαρχίας του Ιράκ. Χαρακτήρισε την δολοφονία του Σουλεμαϊνί και του Αλ-Μουχαντίς σαν «επιθετική ενέργεια» που θα οδηγήσει σε «ένα πόλεμο στο Ιράκ, στην περιοχή και στον κόσμο».

Αν η επιδίωξη της αμερικανικής ηγεσίας ήταν να εξασθενίσει την ιρανική Επαναστατική Φρουρά με την δολοφονία του ηγέτη της θα το μετανοήσουν πικρά. Θα έπρεπε να είχαν διδαχτεί από τα μαθήματα του Ισραήλ, του επιστήθιου φίλου τους στην περιοχή, που επίσης ήθελε να εξασθενίσει οργανώσεις με την εκτέλεση εκπροσώπων τους υψηλού επιπέδου. Αλλά συνέβαινε πάντοτε το αντίθετο, όπως δείχνει το παράδειγμα του Λιβάνου.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, όταν αυξήθηκαν και έγιναν πιο πολύνεκρες οι επιθέσεις των Ισραηλινών κατακτητών στον Λίβανο, το Ισραήλ αποφάσισε να σκοτώσει τον ηγέτη του Εσμπολά: Ο Αμπάς αλ-Μουσαβί, η γυναίκα του και ο πεντάχρονος γιός του σκοτώθηκαν στις 16 Φεβρουαρίου 1992, όταν ένα πύραυλος χτύπησε την αυτοκινητοπομπή τους. Η ισραηλινή ηγεσία περίμενε πως θα εξασθενίσει την οργάνωση με την εξόντωση του δημοφιλούς κληρικού. Δεν το περίμεναν ότι ο διάδοχός του, Σαγιέντ Χασάν Νασράλα θα μεταμόρφωνε τον Εσμπολά στον ισχυρότερο μη κρατικό στρατό στον Λίβανο.

Ένα μήνα αργότερα ήρθε η τρομερή εκδίκηση, όταν η παλαιστινιακή οργάνωση Ισλάμικ Τζιχάντ σκότωσε 29 αθώους και τραυμάτισε άλλους 242 με μια βόμβα αυτοκτονίας έξω από την πρεσβεία του Ισραήλ στην πρωτεύουσα της Αργεντινής, Μπουένος ΄Αυρες.


΄Οποια και αν είναι η «ανταπόδοση» του Ιράν, ένα τουλάχιστον είναι βέβαιο: Οι ΗΠΑ δημιούργησαν Μάρτυρες, που ο θάνατός τους θα τους κάνει τόσο ισχυρούς όσο δεν θα μπορούσαν να γίνουν ποτέ όσο ήσαν στην διάρκεια της ζωής τους. Δεν θα προκαλέσει έκπληξη εάν η σωρός του Στρατηγού Σουλεϊμανί καταλάβει μια τιμητική θέση στο «Μουσείο της Ιερής ΄Αμυνας και Προαγωγής του Πολιτισμού της Αντίστασης» στην Τεχεράνη.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η δολοφονία του ιρανού υποστράτηγου Κασέμ Σουλεϊμανί, επικεφαλής της επίλεκτης Δύναμης Κουντς, από τον αμερικάνικο στρατό με εντολή Τραμπ αναμένεται να προκάλεσει έντονες αναταράξεις στην περιοχή της Νοτιανατολικής Μεσογείου σε μια περιόδο που φουντώνουν οι έντονες αντιπαραθέσεις μεταξύ κρατών.

Ο Σουλεϊμανί έχασε τη ζωή του σε αεροπορική επιδρομή στο διεθνές αεροδρόμιο της Βαγδάτης. Πρόκειται για πρόσωπο «κλειδί» για την Ιρανική εξωτερική πολιτική, αφού είναι ο εγκέφαλος πίσω από τα σχέδια και τις προσπάθειες για την επέκταση της επιρροής του Ιράν στη Μέση Αναστολή.

«Κατά διαταγή του προέδρου» Ντόναλντ Τραμπ, οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις εξαπέλυσαν τα «αμυντικά» πλήγματα «για την προστασία του αμερικανικού προσωπικού στο εξωτερικό», σκοτώνοντας τον Κασέμ Σουλεϊμανί, ανέφερε το Πεντάγωνο σε ανακοίνωσή του. Σκοπός της επιχείρησης ήταν «η αποτροπή μελλοντικών ιρανικών επιθέσεων», πρόσθεσε το αμερικανικό υπουργείο Άμυνας.

Ο θάνατος του ανθρώπου, που φέρεται να είχε στενή σχέση με τον ανώτατο ηγέτη του Ιράν αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, σηματοδοτεί μια δραματική κλιμάκωση των κρυφών πολέμων στους οποίους εμπλέκονται το Ιράν, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους, ιδίως του Ισραήλ και της Σαουδικής Αραβίας, και ενδέχεται να οδηγήσει σε αντίποινα.

Ο ανώτατος ηγέτης του Ιράν αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, ο πρόεδρος Χασάν Ρουχανί και ο υπουργός Άμυνας Αμίρ Χαταμί ορκίστηκαν «εκδίκηση».

Ήδη και νωρίτερα από το προγραμματισμένο θα αναχωρήσει από την Αθήνα ο ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου μετά τη δολοφονία του ιρανού στρατηγού, αφού το Ισραήλ φοβάται αντίποινα από το Ιράν.

Η συγκεκριμένη επίθεση σε συνδυασμό με τις υπογραφές για τη δημιουργία του αγωγού φυσικού αερίου Eastmed, από την Ελλάδα, την Κύπρο και το Ισράηλ που δεν βλέπουν με καλό μάτι ούτε το Ιράν, ούτε η Τουρκία δημιουργεί εκρηκτικό μείγμα στην περιοχή.

Το Ιράν μέχρι στιγμής έχει αποδεχτεί χωρίς να ανταποδώσει εκατοντάδες αεροπορικές και πυραυλικές επιθέσεις, κυρίως ισραηλινές, στην επικράτεια της Συρίας και του Ιράκ. Ωστόσο αναλυτές θεωρούν πως η ιρανική ηγεσία είναι πιθανό να αντιδράσει πολύ πιο δυναμικά στον φόνο του Σουλεϊμανί, που τα τελευταία χρόνια είχε μετατραπεί σε θρύλο για τους σιίτες σε όλη την περιοχή.

Για τον υπουργό Εξωτερικών του Ιράν Μοχαμάντ Τζαβάντ Ζαρίφ, η δολοφονία του διοικητή της Δύναμης Κουντς αποτελεί «πολύ επικίνδυνη κλιμάκωση». Ηγετικά στελέχη των Δυνάμεων Λαϊκής Κινητοποίησαν κάλεσαν ήδη τους μαχητές τους να «ετοιμαστούν για μάχη».

Επικρίσεις στο εσωτερικό των ΗΠΑ

Ενδεικτικό του οξυμένου κλίματος είναι η δήλωση του Δημοκρατικού βουλευτή των ΗΠΑ Έλιοτ Ένγκελ, ο οποίος στηλίτευσε το γεγονός ότι ο αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ δεν ενημέρωσε το Κογκρέσο για την αμερικανική επιδρομή στο έδαφος του Ιράκ εναντίον του υποστράτηγου και προειδοποίησε ότι η ενέργεια αυτή μπορεί να έχει «απρόβλεπτες συνέπειες».

Ο υποψήφιος για το χρίσμα των Δημοκρατικών και πρώην αντιπρόεδρος Τζο Μπάιντεν τόνισε πως ο πρόεδρος Τραμπ «έριξε μια ράβδο δυναμίτιδας σε μια πυριτιδαποθήκη» και «οφείλει μια εξήγηση στον αμερικανικό λαό», κάνοντας λόγο για μια «τεράστια κλιμάκωση σε μια περιοχή ήδη πολύ επικίνδυνη».

Ο Δημοκρατικός γερουσιαστής Τομ Γιουντάλ έκρινε πως ο πρόεδρος Τραμπ «έφερε τη χώρα μας στα πρόθυρα ενός παράνομου πολέμου με το Ιράν χωρίς την έγκριση του Κογκρέσου».

Συρία: Σοβαρή κλιμάκωση

Η Συρία καταδικάζει απερίφραστα την «δόλια, εγκληματική αμερικανική επιθετικότητα» που οδήγησε στον φόνο του ιρανού στρατηγού Κασέμ Σουλεϊμανί, ισχυρού απεσταλμένου της Τεχεράνης για τις ιρακινές υποθέσεις, μετέδωσε σήμερα το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων SANA επικαλούμενο μια πηγή του υπουργείου Εξωτερικών.

Η πηγή είπε ότι η επίθεση συνιστά μια «σοβαρή κλιμάκωση» και επιβεβαιώνει την ευθύνη που έχουν οι ΗΠΑ για την αστάθεια στο Ιράκ, σύμφωνα με το SANA.

Και ο Ερντογάν ετοιμάζεται για Λιβύη…

Την ίδια στιγμή ο Ερντογάν ετοιμάζει για την αποστολή στρατού στη Λιβύη, ενώ χτες τούρκοι αξιωματούχοι κατέκριναν οργισμένα την συμφωνία για τον αγωγό Eastmed υποστηρίζοντας ότι υπάρχουν σχεδιασμοί για τον εγκλωβισμό της Τουρκίας στη Μεσόγειο. Υπενθυμίζουμε ότι το καθεστώς Ερντογάν έχει εξαιρετικές σχέσεις με το Ιράν, ενώ ταύτοχρονα διανύει περίοδο κρίσης και αντιπαραθέσεων με το Ισράηλ.

Το συγκεκριμένο καθεστώς μπορεί το επόμενο διάστημα να δημιουργήσει απρόβλεπτους κινδύνους στην περιοχή της νοτιανατολικής Μεσογείου, αφού τα «τύμπανα» του πολέμου ηχούν όλα και δυνατότερα…

Η Ελλάδα μέσω της συμμαχίας με το Ισραήλ και τη δημιουργία του αγωγού κινδυνεύει να βρεθεί μέσα στο μάτι του «κυκλώνα» και πέραν της Τουρκικής επιθετικότητας να μπλεχτεί σε ένα κουβάρι ανταγωνισμών και επικίνδυνων πολεμικών παιχινιδιών ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ιράν…

πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Αξιωματούχοι του αμερικανικού Πενταγώνου διατάχθηκαν να σχεδιάσουν ενδεχόμενη αντίδραση των ΗΠΑ στην επίθεση που δέχθηκαν πετρελαϊκές εγκαταστάσεις της Σαουδικής Αραβίας και σε συνάντηση που είχαν χθες με τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ. Την ίδια στιγμή η Τεχεράνη έχει αρνηθεί κάθε ευθύνη για τις επιθέσεις.

Ωστόσο, ο Λευκός Οίκος αναμένει από το βασίλειο να αποφασίσει το τρόπο της δικής του αντίδρασης, πριν αποφασίσει για τις πολεμικές κινήσεις των ΗΠΑ, μεταδίδει το CNN επικαλούμενο αξιωματούχους της αμερικανικής κυβέρνησης, αλλά και πηγές που έχουν λάβει γνώση για το σκεπτικό που υπάρχει κι αναπτύσσεται στην Ουάσινγκτον.

Δύο Αμερικανοί αμυντικοί αξιωματούχοι δήλωσαν ότι το πεντάγωνο διατάχθηκε να να καταρτίσει ένα “σχέδιο” αντίδρασης στην διάρκεια της συνάντησης στον Λευκό Οίκο. Ωστόσο, τόνισαν ότι δεν έγινε μία λεπτομερή παρουσίαση των διαθέσιμων επιλογών που υπάρχουν.

Μία πηγή που έχει λάβει γνώση για τις συζητήσεις που γίνονται στον Λευκό Οίκο δήλωσε ότι η κυβέρνηση Τραμπ έχει την αίσθηση πως ο χρόνος είναι με το μέρος της, καθώς αναπτύσσει την επιχειρηματολογία της κατά του Ιράν.

Τις σχετικές διαβουλεύσεις με την Σαουδική Αραβία έχει αναλάβει ο Αμερικανός ΥΠΕΞ Μάικ Πομπέο, ο οποίος αναμένεται να συναντηθεί σήμερα στην Τζέντα με τον πρίγκιπα διάδοχο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν “για να συντονίσουν τις προσπάθειές τους και να αντικρούσουν την ιρανική επιθετικότητα στην περιοχή,” όπως έγινε γνωστό από το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ.

Η ίδια πηγή δήλωσε ότι οι ΗΠΑ δεν θα προχωρήσουν σε κάποια ενέργεια μέχρι την επιστροφή του Πομπέο στην Ουάσινγκτον και την πραγματοποίηση σύσκεψης της ομάδας εθνικής ασφάλειας του προέδρου Τραμπ.

Την ίδια στιγμή ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής Λίντσεϊ Γκρέιαμ που έχει υποστηρίξει την εκδήλωση μιας αμερικανικής επιθετικής ενέργειας κατά του Ιράν μέσω βομβαρδισμού, ως αντίδραση στην επίθεση που δέχτηκε η Σαουδική Αραβία, προχώρησε χθες σε μία ανάρτηση στο Twitter γράφοντας ότι: “η μετρημένη αντίδραση από τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ σχετικά με την κατάρριψη ενός αμερικανικού drone έγινε αντιληπτή από την κυβέρνηση του Ιράν ως μία ένδειξη αδυναμίας.” Από την πλευρά του, ο πρόεδρος Τραμπ του απάντησε γράφοντας στο Twitter: “ Όχι Λίντσεϊ ήταν ένα δείγμα ισχύος που μερικοί άνθρωποι απλά δεν το κατανοούν.”

Οι αξιωματούχοι της κυβέρνησης Τραμπ υπολογίζουν ότι με την διεξαγωγή της φετινής Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ την επόμενη εβδομάδα, θα έχουν την ευκαιρία να συνομιλήσουν με τους ηγέτες άλλων χωρών σε διεθνές επίπεδο, αλλά και να συζητήσουν τα επόμενα βήματα, αναφορικά με ενδεχόμενη αμερικανική στρατιωτική επιδρομή κατά του Ιράν.

Θεωρείται ουσιαστικά απίθανο να συμβεί κάτι πριν από τις συζητήσεις αυτές, σύμφωνα με την πηγή που έχει λάβει γνώση για τις συζητήσεις που γίνονται σχετικά στον Λευκό Οίκο.

Οι επιθέσεις είχαν ως συνέπεια την μείωση της πετρελαϊκής παραγωγής της κρατικής Saudi Aramco κατά 50%, στερώντας ποσοστό μεγαλύτερο από το 5% της ημερήσιας κατανάλωσης αργού πετρελαίου από την παγκόσμια αγορά.

Ο πρόεδρος Τραμπ έχει δηλώσει αρκετές φορές ότι το βάρος της απόφασης πέφτει στην Σαουδική Αραβία, σχετικά με το ποιος δρόμος θα ακολουθηθεί, ξεκαθαρίζοντας ότι ο ίδιος δεν βιάζεται να αντιδράσει.

“Πρέπει να καθίσουμε με τους Σαουδάραβες και να το επεξεργαστούμε. Ήταν μία επίθεση που δέχτηκε η Σαουδική Αραβία. Δεν ήταν μία επίθεση που δεχθήκαμε εμείς” δήλωσε ο ίδιος στους δημοσιογράφους.

“Έχουμε πολλές επιλογές. Αλλά δεν εξετάζω επιλογές τώρα. Πρέπει σίγουρα να βρούμε ποιος το έκανε αυτό. Συνεργαζόμαστε με την Σαουδική Αραβία…, θα δούμε τι θα συμβεί,” πρόσθεσε ο Τραμπ.

Από την πλευρά του, ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Μάικ Πενς ξεκαθάρισε χθες, ότι η ανάληψη στρατιωτικής δράσης από τις ΗΠΑ, είναι μία επιλογή.

“Στον απόηχο των απρόκλητων επιθέσεων του Σαββατοκύριακου σε αρκετές πετρελαϊκές εγκαταστάσεις της Σαουδικής Αραβίας, σας υπόσχομαι ότι είμαστε έτοιμοι. Όπως είπε ο πρόεδρος, δεν επιθυμούμε τον πόλεμο με κανένα, αλλά οι ΗΠΑ είναι ετοιμοπόλεμες,” τόνισε ο Πενς εμφανίζοντας τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις ως “τις καλύτερα εξοπλισμένες, εκπαιδευμένες και τεχνολογικά προηγμένες σε παγκόσμιο επίπεδο.”

Πηγή: CNN / ΑΠΕ – ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου