Articles by "Πολιτική άποψη"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτική άποψη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

του Μάκη Σταύρου *

Για μια ακόμη φορά πλησιάζουμε σε δημοτικές εκλογές. Για μια φορά ακόμη βιώνουμε το ίδιο σκηνικό σε κάθε δήμο της χώρας, με την προσδοκία να αναδειχθεί από τις κάλπες o ”καλύτερος” επόμενος δήμαρχος που θα αλλάξει τα πράγματα και θα απαλλάξει το δήμο από την κακοδιαχείριση και την αποτυχημένη πολιτική του απερχόμενου δημάρχου. Για μια ακόμη φορά επαναλαμβάνεται μονότονα και πανομοιότυπα το ίδιο σκηνικό που βλέπουμε κάθε τέσσερα χρόνια:

-Θεμελιώνονται ή εγκαινιάζονται ‘’έργα’’, λίγο πριν από τις εκλογές

-Μπαίνουν σε full λειτουργία οι κομματικοί μηχανισμοί (τοπικοί και κεντρικοί) όπως και πολλοί άλλοι μηχανισμοί. οργανωμένων συμφερόντων

-Μετακινούνται με μεγάλη ευκολία και άνεση σύμβουλοι (εκλεγμένοι ή υποψήφιοι) από μια δημοτική παράταξη σε άλλη, χωρίς καθόλου ιδεολογικούς και πολιτικούς φραγμούς, δημιουργώντας μια εικόνα παρόμοια με αυτή της μεταγραφικής περιόδου στο ποδόσφαιρο.

-Γίνεται μεγάλη προσπάθεια να πλαισιώσουν τους δημοτικούς συνδυασμούς ‘φανταχτερά’’ ονόματα επιχειρηματιών, ποδοσφαιριστών, καλλιτεχνών και άλλων επωνύμων παραγόντων

-Οι υποψήφιοι ‘’σωτήρες’’ (παλιοί και νέοι) προσπαθούν να έχουν συνεχώς τις φωτογραφίες τους, πάντα νεανίζουσες, στις εφημερίδες ή σε άλλα ΜΜΕ.

- Δημιουργούνται σε κάθε δημοτική παράταξη επιτροπές περιορισμένης διάρκειας και με ημερομηνία λήξης, που θα επεξεργασθούν το πρόγραμμα της παράταξης, το οποίο όπως δείχνει η ζωή, μετά από τις εκλογές κανείς δεν το θυμάται.

- Οι υποψήφιοι δήμαρχοι καλούν για συζήτηση τοπικές συλλογικότητες του κάθε δήμου (μια φορά κάθε τέσσερα χρόνια τις θυμούνται), για να δείξουν ότι ενδιαφέρονται για τα κοινωνικά, περιβαλλοντικά κ.α, προβλήματα.

-Κυκλοφορούν πολύχρωμα, εντυπωσιακά έντυπα σε ιλουστρασιόν χαρτί (τόνοι άχρηστου, στην πλειοψηφία του, χαρτιού σπαταλούνται προεκλογικά, με μεγάλο οικονομικό και κυρίως οικολογικό κόστος)

Θα μπορούσε βέβαια ο κατάλογος των εκδηλώσεων προεκλογικού εντυπωσιασμού να είναι πολύ πιο μεγάλος αλλά θα περιορισθώ σε αυτές. Άλλωστε το σκηνικό αυτό είναι σε όλους/ες γνωστό. Όπως γνωστό είναι επίσης ότι μόλις περάσουν οι εκλογές και σβήσουν τα φώτα της δημοσιότητας και της αυτοδιοικητικής πασαρέλας, επανερχόμαστε και πάλι στη συνηθισμένη γνωστή πληκτική καθημερινότητα όπου

- Η λειτουργία των δημοτικών παρατάξεων χάνει κάθε στοιχείο δημοκρατικότητας που προεκλογικά ευαγγελιζόταν και λειτουργεί με βάσει τις “γραμμές” που χαράζουν τα οργανωμένα οικονομικά συμφέροντα, τα κομματικά επιτελεία ή οι άλλοι παρασκηνιακοί μηχανισμοί που στήριξαν τις δημοτικές κινήσεις πριν από τις εκλογές.

-Απαξιώνονται ή στην καλλίτερη περίπτωση αντιμετωπίζονται με αδιαφορία οι συλλογικότητες, τις οποίες οι δημοτικές παρατάξεις προεκλογικά ‘’αγκάλιαζαν‘’. Εκείνες μάλιστα, που θεωρούνται πιο ενοχλητικές, γιατί τολμούν να αντιστέκονται στα μεγάλα συμφέροντα, αντιμετωπίζονται ακόμα και με εχθρότητα.

-Οι δημοτικοί σύμβουλοι κάθε παράταξης κάνουν τοποθετήσεις και προτάσεις στα δημοτικά συμβούλια, όχι μόνο χωρίς να έχουν ενημερώσει τους δημότες και πολύ περισσότερο τα μέλη των παρατάξεών τους, αλλά πολλές φορές χωρίς ούτε καν να έχουν συζητήσει τις προτάσεις αυτές μεταξύ τους, στην παράταξη που ανήκουν.

-Στα δημοτικά συμβούλια πραγματοποιούνται για ατελείωτες ώρες ανούσιες συζητήσεις που αφήνουν τους πολίτες αδιάφορους.

-Οι περισσότεροι πολίτες απογοητευμένοι από τη λειτουργία των δημοτικών συμβουλίων και γνωρίζοντας ότι οι αποφάσεις είναι από πριν δεδομένες, απέχουν από τα δημοτικά συμβούλια, όπως και από τα κοινά του δήμου γενικότερα, περιμένοντας την επόμενη τετραετία μήπως ανακαλύψουν τον ‘’πετυχημένο’’ δήμαρχο.

Βέβαια το σκηνικό αυτό απάθειας και αδιαφορίας δεν είναι σημερινό φαινόμενο και ούτε κάτι που “έπεσε από τα σύννεφα”. Έχουν δουλέψει και συνεχίζουν να δουλεύουν οργανωμένοι και πλουσιοπάροχα χρηματοδοτούμενοι μηχανισμοί για “πείσουν” τους πολίτες ότι το δημοκρατικό τους δικαίωμα είναι το να περιμένουν κάθε τέσσερα χρόνια για να ανακαλύψουν κάθε φορά τους νέους, καλύτερους από τους προηγούμενους “σωτήρες”. Μέσα σε αυτό το “δημοκρατικό” σύστημα οι πολίτες έχουν μεν ψήφο κάθε τέσσερα χρόνια, αλλά λόγο δεν έχουν ποτέ για κανένα από τα θέματα που συζητούνται στα δημοτικά συμβούλια και επηρεάζουν την καθημερινή τους ζωή. Οι διάφορες “επιτροπές διαβούλευσης”, που προβλέπει η νομοθεσία σαν τάχα συμμετοχικούς θεσμούς στα πλαίσια της λειτουργίας των δήμων, είναι πλήρως απαξιωμένες στις συνειδήσεις των πολιτών, αφού σε καμία περίπτωση δε μπορούν να αλλάξουν τις αποφάσεις στις οποίες οι ”εκλεγμένοι εκπρόσωποι” έχουν καταλήξει

Το ότι αυτό το εκλογικό σύστημα που λειτουργεί με εκπροσώπους δε μπορεί να είναι δημοκρατικό, το έχει πολύ εύστοχα επισημάνει πριν από 2500 χρόνια και ο Αριστοτέλης όταν ανέπτυσσε στο γνωστό έργο του “Πολιτικά” την επίσης γνωστή θέση του ”το αιρετόν ολιγαρχικόν”. Επεσήμανε δηλαδή με νόημα από την εποχή εκείνη ο μεγάλος Έλληνας φιλόσοφος ότι στις εκλογές όπου οι πολίτες καλούνται να επιλέξουν “εκπροσώπους” ουσιαστικά καταλύεται η δημοκρατία και επικρατεί η ολιγαρχία, γιατί τις αποφάσεις δεν τις παίρνουν οι πολίτες αλλά οι λίγοι εκπρόσωποι και οι ακόμη πιο λίγοι που αποφασίζουν για το ποιοι θα είναι οι υποψήφιοι εκπρόσωποι

Αναρωτιέμαι λοιπόν, αφού είναι φανερό ότι οι πολίτες μόνο διακοσμητικό ρόλο θα έχουμε, όσο τα κόμματα ή άλλοι μηχανισμοί θα βρίσκονται “μπροστά ή πίσω” από τις δημοτικές παρατάξεις μήπως πρέπει να διεκδικήσουμε κάτι άλλο; Μήπως αντί να περιμένουμε κάθε τέσσερα χρόνια να έλθει η “δημοκρατία”, πρέπει να αναζητήσουμε και να δημιουργήσουμε νέους θεσμούς, προκειμένου να έχουμε καθημερινά και λόγο και ψήφο για τα προβλήματά μας;

Μήπως πρέπει να αναζητήσουμε έναν άλλο τύπο δημοκρατικής οργάνωσης, όπου οι δημότες ανεξάρτητα από κομματικές διαφορές, θα συζητάμε σε ανοιχτές οργανωμένες συνελεύσεις με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες όλα τα προβλήματα, για να βρούμε και να διεκδικήσουμε λύσεις που θα υπηρετήσουν τα συμφέροντα της πλειοψηφίας των πολιτών, ενώ παράλληλα θα αγωνιζόμαστε εναντίον των μεγάλων συμφερόντων, που στο βωμό του κέρδους είναι έτοιμα να θυσιάσουν και τους ανθρώπους και το περιβάλλον και τον πολιτισμό;

Αυτός είναι κατά την άποψή μου ο μόνος τρόπος για να φθάσουμε στην πραγματική, την άμεση δημοκρατία. Σε αυτή τη διαδικασία χρειάζονται δημότες

- που είναι πρόθυμοι να αφιερώσουν ένα μέρος του προσωπικού τους χρόνου, για να συζητήσουν με τους υπόλοιπους συνδημότες τους, να βρίσκουν λύσεις στα προβλήματα και να αγωνίζονται μαζί για να τις διεκδικήσουν.

-που πιστεύουν βαθιά στις αρχές και τις αξίες της δημοκρατίας, της ελευθερίας και της δικαιοσύνης και θέλουν ο δήμος τους να γίνει ένα εργαστήρι πραγματικής αυτοδιοίκησης χωρίς καμία εξάρτηση από το κράτος, από τα κόμματα, ή από άλλα συμφέροντα.

-που έχοντας απορρίψει την ιδέα της ανάθεσης των υποθέσεων του δήμου σε ‘’σωτήρες‘’, σε ‘’ισχυρούς’’ και σε ‘’πετυχημένους’’, θέλουν να συμμετέχουν οι ίδιοι ουσιαστικά στον δημόσιο διάλογο και κυρίως στη λήψη των αποφάσεων αρνούμενοι να δεχθούν κάποιοι άλλοι να αποφασίζουν για αυτούς χωρίς αυτούς

-που θέλουν να συζητούν σε ανοιχτές και δημόσιες συνελεύσεις ”πρόσωπο με πρόσωπο” με τους συνδημότες τους και μετά από διάλογο με ουσιαστικά επιχειρήματα να παίρνουν όλοι μαζί τις καλλίτερες αποφάσεις, που θα διεκδικούν αγωνιστικά, τόσο για τα δικαιώματα των πολιτών, όσο και για την προστασία του περιβάλλοντος και του πολιτισμού.

Είναι σίγουρο ότι αυτή δεν είναι μια εύκολη διαδικασία, διότι προϋποθέτει την πραγματική χειραφέτηση των δημοτών μέσα από διαρκείς συζητήσεις, αντιπαραθέσεις και αγώνες με αυτούς που θέλουν να απαξιώσουν την ουσιαστική συμμετοχή των πολιτών και που είναι τόσο τα οργανωμένα οικονομικά συμφέροντα, όσο και το κράτος καθώς και οι κομματικοί μηχανισμοί.

Εμείς όμως επιμένουμε ότι αργά ή γρήγορα οι δημότες από την ίδια τους την εμπειρία θα συνειδητοποιήσουν ότι η καθιέρωση της άμεσης δημοκρατίας είναι όχι μόνο αναγκαία, αλλά αποτελεί μονόδρομο. Και όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουμε τόσο μικρότερη θα είναι η ζημιά που θα έχουμε υποστεί.

15/5/2019

* Ιστορικός-Περιβαλλοντολόγος,   μέλος της Εναλλακτικής Δράσης και μέλος τοπικών, πανελλαδικών και διεθνών πρωτοβουλιών για την άμεση δημοκρατία και την αυτοδιαχείριση


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Λεωνίδα Παπαδόπουλου,  υπ.ευρωβουλευτή  Πλεύση Ελευθερίας, Χειρουργός-οφθαλμίατρος, Επικεφαλής του Κινήματος ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ

H Ευρώπη αποτέλεσε διαχρονικά και ιστορικά ανά τους αιώνες κοιτίδα πολιτισμού, προόδου, επιστήμης, αλλά και πηγή καταστροφής, εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας και του περιβάλλοντος, επηρεάζοντας όλο τον πλανήτη. Για την ακρίβεια, οι πολιτικές ηγεσίες των χωρών και οι οικονομικές ελίτ των χωρών της Ευρώπης εκμεταλλεύονταν και πλούτιζαν εις βάρος των ευρωπαϊκών λαών, αλλά και των λαών του κόσμου.

Η πατρίδα μας και ο λαός μας, ιδίως την τελευταία δεκαετία, υπέφερε φρικτά από τη δράση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των θεσμών της, η οποία εργαλειοποιώντας το παράνομο και επονείδιστο δημόσιο χρέος φόρεσε στη χώρα μας τον νεοφιλελεύθερο ζουρλομανδύα των Μνημονίων, με τη σφραγίδα και τις ευλογίες των προδοτικών ελληνικών κυβερνήσεων αλλά και την απάτη της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ), η οποία όπως φαίνεται «μαγείρεψε» τα στοιχεία προκειμένου να φανεί η οικονομία μας σε ακόμα πιο δεινή θέση από εκείνη που πραγματικά ήταν.

Τα αποτελέσματα γνωστά σε όλους. Φτωχοποίηση του ελληνικού λαού, ανεργία, κατάρρευση του ΑΕΠ, μετανάστευση εκατοντάδων χιλιάδων ιδίως νέων συμπολιτών μας, καταλήστευση της δημόσιας περιουσίας και εκποίηση της περιουσίας του ελληνικού λαού, απώλεια εθνικής κυριαρχίας και κατάπτωση της αξιοπρέπειας και του φρονήματος του υπερήφανου ελληνικού λαού.

Η Ευρώπη λοιπόν, η οποία ταυτίζεται με το κεφάλαιο των χωρών του Βορρά, και εκμεταλλεύεται τις χώρες και τους λαούς του Νότου προκειμένου να αυξάνει τον υπέρμετρο πλουτισμό και την επικυριαρχία των πρώτων, να μας λείπει... Αποτελεί εξαιρετικά επιθετικό εχθρό της χώρας και του Λαού μας και πρέπει να αντισταθούμε με κάθε μέσο.
Εμείς ως Κίνημα Δεν Πληρώνω, έχουμε παλέψει εδώ και μία δεκαετία ενάντια στην απόπειρα εξαθλίωσης του ελληνικού λαού, στο μέτωπο των διοδίων, των αποκοπών του ηλεκτρικού ρεύματος, των πλειστηριασμών της λαϊκής περιουσίας από το τραπεζικό κεφάλαιο και των funds και τόσων άλλων.

Για αυτόν τον λόγο συμπλέουμε με την Πλεύση Ελευθερίας και τη Ζωή Κωνσταντοπούλου στις επερχόμενες ευρωεκλογές.
Με την παρουσία μου αλλά και εκείνη του αδερφού μου και συναγωνιστή μου Ηλία, στο ψηφοδέλτιο της Πλεύσης, το οποίο στελεχώνεται από εξαιρετικούς ανθρώπους, είμαστε βέβαιοι ότι κάναμε τη σωστή επιλογή λογοδοτώντας στη συνείδηση και στους αγώνες μας.
Θεωρούμε ότι μπορούμε να αποτελέσουμε στο πλευρό της Ζωής, το μοναδικό ελπιδοφόρο μέτωπο αντίστασης και ανατροπής αυτής της κατάστασης και να εξασφαλίσουμε συνθήκες προκοπής και δημιουργίας για την Πατρίδα και τον Λαό μας.


To άρθρο του υποψήφιου Ευρωβουλευτή με τον συνδυασμό Πλεύση Ελευθερίας-Ζωή Κωνσταντοπούλου - Zoe Konstantopoulou, Λεωνίδα Παπαδόπουλου-Leonidas Papadopoulos, στην εφημερίδα TA NEA
#ευρωεκλογες #koitame_mprosta
του ακτιβιστή


Με αθωότητα σίγουρα και με αφέλεια ίσως ανεπίτρεπτη από το '11 και μετά, την εποχή των πλατειών, τα αυθόρμητα, αυτόνομα κι ακαθοδήγητα κινήματα άφησαν χώρο ώστε να εμφιλοχωρήσουν σταδιακά, στοιχεία, ομάδες και κόμματα που δεν επέδειξαν τον απαιτούμενο σεβασμό στην πολυσχιδή, πολυεπίπεδη πολιτική θεώρηση και δράση τους.
Εύκολα μπορεί να παρομοιασθεί  η  παρέμβαση πολλών απ' αυτά με την ανάπτυξη παρασίτων σε βάρος ενός υγιούς φυτού μέχρι την εξασθένησή του.
Κάπως έτσι εξελίχθηκε και αλλοιώθηκε η μεγαλειώδης πορεία των κινημάτων στις πλατείες αλλά και η μετέπειτα μετεξέλιξή τους σε δραστήριες συλλογικότητες και κινηματικές δομές ενάντια σε ένα σαθρό και βαθιά διαπλεκόμενο πολιτικό σύστημα.
Περίπου έτσι συνεχίστηκε η διείσδυση των περιορισμένης τότε  εμβέλειας κομματικών μηχανισμών ή κομμάτων (που με αγωνία επεδίωκαν να διαφοροποιηθούν από το mainstreaming της διαφθοράς και της πατρωνίας) με αφομοίωση θέσεων, προτάσεων αλλά και προσάρτηση κινηματικών στελεχών σε ένα μεταμορφωμένο βραχίονα δήθεν αριστερό αλλά στην πράξη βαθιά συντηρητικό και όπως στην εξελικτική του πορεία αποδείχθηκε εγκληματικά προδοτικό για την χώρα και διανθισμένο με συναλλαγή, τη νεοδιαπλοκή και την συνολική υποτέλεια.

Με την δόλια ταχτική κατάφερε ο Συριζέϊκος κορμός, αν και στα λόγια το εξόρκιζε, στην πράξη να αλλοιώσει και να μολύνει τα κινήματα με την διά αναθέσεως στον ίδιο, των οραμάτων, διεκδικήσεων και στόχων των κινημάτων, αφού τα απίσχνασε συστηματικά.
Ορισμένοι άρχισαν να αντιλαμβάνονται, έστω και καθυστερημένα, το μεγάλο πούλημα από τον Φεβρουάριο του '15, όλοι όμως υπέστησαν το τρομακτικό σοκάρισμα με την πρώτη προδοσία στην κολοτούμπα του δημοψηφίσματος τον Ιούνιο του '15. Η συγκλονιστική αντίσταση της μεγάλης πλειοψηφίας του Ελληνικού λαού με αισχρή κι αναίσχυντη δουλικότητα μετατράπηκε εν μια νυκτί σε ψευδή δικαιολόγηση της αυταπάτης.
Οι επιταγές της ΕΕ και η άσκηση πειθαναγκασμού των εντολέων - δανειστών με την επιβολή της υποταγής  έγιναν αποδεκτά από το ίδιο βράδυ της έκδοσης του αποτελέσματος και ενώ ο λαός πανηγύριζε με αισθήματα περηφάνιας στους δρόμους. Το εμετικό διάγγελμα Τσίπρα (που προφανώς κάτι άλλο αντί του περήφανου 62% ανέμενε) κατέδειξε αποκαλυπτικά την πλήρη παράδοση στον ξένο παράγοντα. 

Και μπορεί οι συνομιλητές  και υποτακτικοί να συμφώνησαν εκ των προτέρων (ή εκ των υστέρων .... δεν έχει μεγαλύτερη σημασία αυτής του προσχεδιασμένου εγκλήματος) στην υποταγή (με ή χωρίς ανταλλάγματα ... δεν έχει μεγάλη σημασία), το περήφανο 62%  όμως των πολιτών που είχε δώσει τη μάχη (ακόμα και με προσωπικές συγκρούσεις και ρήξεις με ιδεολογικές του καταβολές) και είχε γκρεμίσει την ολομέτωπη επίθεση, υπέστη την αμέσως επόμενη μέρα τις συνέπειες ενός κολοσσιαίου σοκ. Αυτή η τεράστια πλειοψηφία, αυτοί οι αγωνιστές, αυτοί οι μαχητές, με διαδοχικές δολιοφθορές αρχικά και με την αντιστροφή του αποτελέσματος σε λίγες ώρες από τον Τσίπρα χωρίς τσίπα, βρέθηκαν στη γωνία.
Για τέσσερα χρόνια κουβαλούν την πίκρα της προδοσίας και την αδυναμία συγκροτημένης απάντησης στους προδότες.
Μάλιστα μετά από αυτήν, ακολούθησαν κι άλλες πράξεις δουλικότητας και υποταγής (ο κατήφορος για κάποιους δεν έχει τελειωμό).
Με εντολή του ΝΑΤΟ και της ΕΕ παρέδωσαν την ονομασία, εθνότητα και γλώσσα στο κρατίδιο των Σκοπίων, μάλιστα χωρίς λαϊκή εντολή και νομιμοποίηση. Και η δουλικότητα τους συνεχίζει να τους οδηγεί ακόμα και σε έμμεση παραδοχή των προκλητικών τουρκικών αξιώσεων σε Αιγαίο και Κύπρο.

Αυτή είναι η περήφανη πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών, που δεν της δόθηκε η ευκαιρία να να εκφραστεί από τότε περνώντας τα στάδια του πένθους και της απογοήτευσης. 
Αυτή η περίοδος όμως πρέπει να τελειώσει, πολύ κράτησε. Αυτή είναι κατάλληλη χρονική στιγμή της απάντησης. Οι ευρωεκλογές της 26ης Μαΐου δίνουν περίτρανη ευκαιρία έκφρασης της αδούλωτης θέλησης των πολιτών.

Δυναμικό κομμάτι αυτής της πλειοψηφίας βρίσκεται κοντά στην ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ.
Η ηγετική μορφή της Προέδρου της Πλεύσης Ελευθερίας, η Ζωή  Κωνσταντοπούλου που έχει βιώσει και καταγγείλει την προδοσία δρα ως συσπειρωτικό κέντρο αναφοράς της πλειοψηφίας που δεν υποτάσσεται, των πολλών που δεν υποστέλλουν τη σημαία του αγώνα, των πολλών που δεν συμβιβάζονται και δεν υποχωρούν.

Η Πλεύση Ελευθερίας με τους πολλούς, με την δρώσα πατριωτική πλειοψηφία που δεν αποδέχεται την υποταγή και προδοσία μπαίνει μπροστά στον αγώνα και με το σύνθημα "Δεν κοιτάμε ούτε Αριστερά ούτε Δεξιά  Κοιτάμε μπροστά", θέτει στην εκλογική διαδικασία των Ευρωεκλογών, ένα ψηφοδέλτιο που απαρτίζεται από καθημερινούς ανθρώπους, πολίτες της διπλανής πόρτας, αγωνιστές και οραματιστές που καμία σχέση δεν έχουν με κομματικούς σωλήνες και show biz, ανθρώπους που έχουν διάθεση να παλέψουν για ένα πραγματικό καλύτερο αύριο, δίπλα στην καπετάνισσα της Πλεύσης Ελευθερίας Ζωή Κωνσταντοπούλου, που απέδειξε ότι τίποτα δεν την κρατά, τίποτα δεν την φοβίζει και πουθενά δεν υποχωρεί αν πρόκειται να υπηρετήσει την πατρίδα, την αλήθεια, την δικαιοσύνη και τον άνθρωπο.


Ελάτε μαζί μας
Στηρίξτε το όραμά μας 
Απορρίψτε το σαθρό πολιτικό κατεστημένο

ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ - ΖΩΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ
Δεν κοιτάμε Αριστερά, δεν κοιτάμε δεξιά
ΚΟΙΤΑΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ
Αγαπητέ μου φίλε,

Συμφωνείς πιστεύω ότι ζούμε στην εποχή της αποϊδεολογικοποίησης της κοινωνίας και της πολιτικής ζωής. Στη σημερινή πολύπλευρη κρίση και την οικονομική συγκυρία, και μπροστά στη λαίλαπα της επιβίωσης και των ρεαλισμών, οι ιδέες και οι αξίες υποβαθμίζονται και υποτιμούνται. Και πάντοτε η εξουσία - με την ευρύτερη έννοια - είχε και έχει τον τρόπο της να εκβιάζει και να ισοπεδώνει συνειδήσεις και αρχές∙ σε βαθμό που να λέει κανείς, ότι επιβεβαιώνεται η γνωστή ρήση: όσο αυξάνει η φτώχεια και βαθαίνει η εξαθλίωση, τόσο ο πολίτης και η κοινωνία οπισθοχωρεί συντηρητικά, κλείνεται, απομονώνεται και αποσυλλογικοποιείται.

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι περιορίζεται ή εξαφανίζεται η αναζήτηση και η ζύμωση ιδεών. Ο όποιος διάλογος, όταν γίνεται, γίνεται για συγκεκριμένους σκοπούς. Το όραμα για μια καλύτερη κοινωνία και η ουτοπία ξεθωριάζουν ως έννοιες. Οι φορείς και οι θεσμοί της κοινωνίας χάνουν την ουσιαστική τους λειτουργία και τα κόμματα, οι ενώσεις, οι σύλλογοι, τα συνδικάτα, περιορίζονται στα άκρως απαραίτητα.

Δες σήμερα, ποιο κόμμα λειτουργεί πραγματικά, ποιο εργατικό σωματείο και εργατικό Κέντρο, ποιος αγροτικός σύλλογος και επαγγελματικό σωματείο. Όλα γίνονται για την εξυπηρέτηση μικρών και μεγάλων μορφών εξουσίας. Ο δικομματισμός και τα ποικίλα διλήμματα - μια και είμαστε σε προεκλογική περίοδο - είναι μερικές εκφάνσεις της επιβολής της κεντρικής εξουσίας στον πολίτη, που τον βλέπει μόνο ως ψηφοφόρο. Έτσι ακόμα και το πιο μικρό «πράσινο φως» που θα ανάψει για συζήτηση και προβληματισμό σχετικά με το μέλλον και τις ανάγκες της κοινωνίας, ειδικά αυτή την περίοδο, θεωρώ ότι είναι πολύ σημαντικό.

Για να υπάρξει ο διάλογος και η αναζήτηση, πρέπει να υπάρχει και ο καταλύτης. Ο καταλύτης είναι η διαφορετική άποψη, που δεν παγιδεύεται στις σκοπιμότητες και τολμά να λέγεται και να εκφράζεται. Η διαφορετική άποψη, η διαφορετική προσέγγιση των πραγμάτων, είναι απαραίτητη σε μια κοινωνία που ψάχνει και πρέπει να βρει το δρόμο της. Είναι η ήρεμη ουσιαστική αντιπολίτευση. Είναι η διαφυγή από το ρεαλισμό και το τέλμα, η αναζήτηση και η αντιπαράθεση πέρα από τα πρόσκαιρα συμφέροντα, πέρα από την αλαζονεία της εξουσίας και του «εγώ».

Θέλω να καταλήξω, αγαπητέ μου φίλε, το ότι κάποιοι δεν συμμετέχουν στις αυτοδιοικητικές εκλογές, δεν σημαίνει ότι δεν αποδέχονται τη συμμετοχή σ’ αυτές. Πιθανόν να τους άφησε απέξω το άγονο και σκληρό «τερέν» της κομματικοποίησης και των όποιων σκοπιμοτήτων. Πιθανόν να νιώθουν ότι μέσα στους φορείς της εξουσίας η διαφορετική άποψη ισοπεδώνεται. Σαφώς και πρέπει να υπάρχει η δυνατότητα μέσα από την κοινωνία των πολιτών να παρέμβει κανείς επηρεάζοντας τα αυτοδιοικητικά δρώμενα, χωρίς να απαξιώνονται οι απόψεις και οι ιδέες.

Είναι πια εμφανές στην εποχή μας, εποχή του άκρατου νεοφιλελευθερισμού, ότι ο αγώνας για μια καλύτερη ποιότητα ζωής πρέπει να είναι συνδεδεμένος με το σεβασμό στο περιβάλλον, τη συμμετοχή, τη δικαιότερη κατανομή του πλούτου και την κοινωνική αλληλεγγύη. Ας βάλουμε λοιπόν ως στόχο μια κοινωνία που θα κυριαρχείται από τις πραγματικές ανάγκες των μελών της και τους όρους της κοινωνικής και οικονομικής βιωσιμότητας.

Λαμία, 10/5/2019

Στέφανος, ο φίλος σου



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Που κατεδάφισαν μιαν χώρα και εγκαινίασαν μιαν εποχή ψεύδους και πολεμικής βαρβαρότητας

Serge Halimi & Pierre Rimbert, Monde Diplomatique, Avril 2019

[Ιδιαίτερα αξιοπρόσεκτη και ιστορικής βαρύτητας είναι η επισήμανση και τεκμηρίωση -- με απαρασάλευτα στοιχεία, δηλώσεις και κείμενα, στο κατωτέρω άρθρο δυο ασυνήθους σήμερα ακεραιότητας και αξιοπιστίας Γάλλων δημοσιογράφων, συνεργατών μιας μηνιαίας γαλλικής εφημερίδας- όασης, σε μιαν άνυδρη αντικειμενικότητας έρημο-- του πρωταγωνιστικού ρόλου της Γερμανίας στην πυροδότηση και στην εξασφάλιση της καταστροφικής αγριότητας του Νατοϊκού πολέμου, που διαμέλισε την Γιουγκοσλαβική Ομοσπονδία και ισοπέδωσε την Σερβία, προ είκοσι ακριβώς χρόνων. ΄Αξιες ιστορικής «αποθησαύρισης» είναι οι τερατολογίες με τις οποίες πρωταγωνίστησαν Γερμανοί Υπουργοί σε ένα συναγωνισμό ψευδολογίας, για να ξαναστείλουν γερμανικά στρατεύματα σε μια χώρα με εφιαλτικές μνήμες των χιτλερικών Ες Ες.]

Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού

Πριν από 20 χρόνια, στις 24 Μαρτίου 1999, δεκατρία μέλη του ΝΑΤΟ, μεταξύ των οποίων οι ΗΠΑ, η Γαλλία και η Γερμανία, βομβάρδιζαν την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας.

Αυτός ο πόλεμος κράτησε 78 ημέρες και τροφοδοτήθηκε από ειδησεογραφικές τερατολογίες, που προορίζονταν να ευθυγραμμίσουν την γνώμη των πληθυσμών της Δύσης με τους ισχυρισμούς των επιτελείων:

Οι Σέρβοι διαπράττουν μια «γενοκτονία», «παίζουν ποδόσφαιρο με τα κομμένα κεφάλια, γδέρνουν τα πτώματα, αποσπούν τα έμβρυα από την κοιλιά των σκοτωμένων εγκύων και τα ψήνουν» -ισχυριζόταν ο Γερμανός σοσιαλδημοκράτης υπουργός Αμύνης Rudolf Scharping, του οποίου οι δηλώσεις μεταδίδονταν από τα ΜΜΕ – έχουν σκοτώσει από 100.000 έως 500.000 ανθρώπους» (TF1, Γαλλική Ραδιοφωνία, 20 Απριλίου 1999), «καίνε τα θύματά τους μέσα σε υψικαμίνους, του είδους που χρησιμοποιούνταν στο Άουσβιτς ( βρετανική εφημερίδα Daily Mirror, 7 Ιουλίου) .

Μια προς μία αυτές οι «ειδήσεις» θα ξεμασκαρευτούν –αλλά μετά το τέλος του πολέμου- μεταξύ άλλων από την έρευνα του Αμερικανού δημοσιογράφου Daniel Pearl (στην Wall Street Journal, της 31-12-1999 ) Παρόμοια εξευτελίστηκε μια από τιε πιο θορυβώδεις σκευωρίες του 20ού Αιώνα: Το σχέδιο Potkova (« πέταλο αλόγου»), ένα έγγραφο που έλεγαν πως αποδεικνύει ότι οι Σέρβοι είχαν προγραμματίσει την «εθνοκάθαρση» του Κοσσόβου. Η κοινοποίησή του από την Γερμανία, τον Απρίλιο του 1999, χρησιμοποιήθηκε σαν πρόσχημα για να ενταθούν οι βομβαρδισμοί της Σερβίας.

Οι κύριοι παραγωγοί ειδησεογραφικής εξαπάτησης δεν ήταν κάποιοι παρανοϊκοί διαδοσίες του Διαδικτύου αλλά οι ίδιες οι Δυτικές κυβερνήσεις, το ΝΑΤΟ, όπως και τα όργανα του Τύπου τα πιο ευυπόληπτα.

Μεταξύ τους , η Le Monde, μια εφημερίδα τις οποίας οι θέσεις της αρθρογραφίας χρησίμευαν τότε ως σημεία αναφοράς για το σύνολο του γαλαξία των γαλλικών ΜΜΕ. Η Σύνταξή της, με διευθυντή τον Edwy Plenel, ομολογεί ότι « έκανε την επιλογή της επέμβασης». Στο φύλλο της 8 Απριλίου 1999, στην πρώτη σελίδα, ένα άρθρο του Daniel Vernet αναγγέλλει: «Αυτό το Σχέδιο «Πέταλο αλόγου», που προγραμμάτιζε την απέλαση των Κοσσοβάρων». Ο δημοσιογράφος, υιοθετεί τις πληροφορίες που μετέδωσε την προτεραία ο Γερμανός υπουργός των Εξωτερικών, ο οικολόγος Γιόσκα Φίσερ. Αυτό «το Σχέδιο της κυβέρνησης του Βελιγραδίου περιγράφει με λεπτομέρειες την πολιτική της εθνοκάθαρσης που εφαρμόζεται στο Κόσσοβο… φέρει το όνομα με τον κωδικό «Πέταλο Αλόγου», αναμφίβολα σε συμβολισμό του εγκλωβισμού σε τανάλια του αλβανικού πληθυσμού» γράφει ο Βερνέ, για τον οποίο « το θέμα φαίνεται να μην προκαλεί αμφιβολίες».

Δυο μέρες αργότερα, η Μόντ υποτροπιάζει, σε όλο το πλάτος της 1ης σελίδας: «Πως ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς προετοίμασε την εθνοκάθαρση». «Το σερβικό σχέδιο“Potkova” προγραμμάτιζε την βίαιη απέλαση των Κοσσοβάρων από τον Οκτώβριο του 1998. Η εφαρμογή του συνεχίστηκε κατά τις διαπραγματεύσεις του Ραμπουγιέ». Η Μόντ αναφέρεται σε «ένα σερβικό στρατιωτικό έγγραφο» και επαναλαμβάνει ξανά τους ισχυρισμούς των Γερμανών αξιωματούχων, σε σημείο που να αναδημοσιεύει ολόκληρο ένα «βοηθητικό σημείωμα» που μοίρασε ο Γενικός Επιθεωρητής του Γερμανικού Στρατού στους δημοσιογράφους. Το Βερολίνο προσπαθούσε τότε να δικαιολογήσει, σε μια μάλλον ειρηνόφιλη κοινή γνώμη, τον πρώτο πόλεμο που διεξήγαγε η Μπούντεσβερ από το 1945 και επιπλέον εναντίον μιας χώρας που πριν πενήντα χρόνια ήταν κατεχόμενη πάλι από την γερμανική –(τότε χιτλερική) Βέρμαχτ.

Αλλά αυτό το σχέδιο ήταν μια πλαστογραφία. Δεν προερχόταν από τις σερβικές αρχές, αλλά ήταν μια κατασκευή, από συμπίλημα στοιχείων, των βουλγαρικών μυστικών υπηρεσιών, και δόθηκε στους Γερμανούς από μια βουλγαρική κυβέρνηση που επιδείκνυε ζήλο για να γίνει δεκτό στο ΝΑΤΟ. Η απάτη αποκαλύφθηκε στις 10 Ιανουαρίου 2000 από το εβδομαδιαίο Σπίγκελ και επιβεβαιώθηκε, δέκα χρόνια αργότερα από τον πρώην υπουργό των Εξωτερικών της Βουλγαρίας. Ας σημειωθεί ότι το έγγραφο θα όφειλε να είχε προκαλέσει τόσο μεγαλύτερη καχυποψία στις γερμανικές μυστικές υπηρεσίες όσο η λέξη «πέταλο» ήταν γραμμένη στην βουλγαρική και όχι στην σερβική γλώσσα, όπως το επεσήμανε ο Γερμανός βουλευτής Gregor Gysi, στις 15 Απριλίου 1999, στην γερμανική Βουλή.

Τον Μάρτιο του 2000, ο Γερμανός Ταξίαρχος Heinz Loquai, εκφράζει σε βιβλίο του «τις αμφιβολίες του για την ύπαρξη τέτοιου εγγράφου». Ο εκπρόσωπος του Διεθνούς Δικαστηρίου για την Γιουγκοσλαβία χαρακτηρίζει τα στοιχεία του υποτιθέμενου σχεδίου «ελάχιστα πειστικά» (Hamburger Abendblatt,24 mars 2000) και η εισαγγελέας του Δικαστηρίου Κάρλα Πόντε δεν το αναφέρει καν στο κατηγορητήριο κατά του Μιλόσεβιτς, το 1999 και το 2001.

Η Μόντ αναφέρεται και πάλι στο «πέταλο Αλόγου», στις 16 Φεβρουαρίου 2002, αλλά (πολύ χαρακτηριστικά για αυτήν την «έγκυρη» εφημερίδα) σαν να το είχε πάντοτε αντιμετωπίσει με επιφύλαξη.: «Το «Πέταλο Αλόγου» παραμένει πάντοτε ένα πολύ αμφιλεγόμενο έγγραφο, του οποίου η γνησιότητα δεν αποδείχτηκε ποτέ». Οι δημοσιογράφοι Jean-Arnault Dérens et Laurent Geslin, ειδικοί στα Βαλκάνια, χαρακτήρισαν από την πλευρά τους το Σχέδιο Potkova « αρχέτυπο των fake news (ψευτοειδήσεων), που μεταδίδουν οι Δυτικοί στρατοί και αναδημοσιεύουν οι μεγάλες ευρωπαϊκές εφημερίδες».

Η επισήμανση μιας επετείου δεν θα δικαιολογούσε μόνη της την ανάξεση αυτής της υπόθεσης. Αλλά ορισμένες από τις συνέπειές της βαραίνουν ακόμη στην διεθνή ζωή. Για τον πρώτο του πόλεμο, μετά την γέννησή του το 1949, το ΝΑΤΟ επέλεξε να επιτεθεί σε ένα κράτος που δεν είχε απειλήσει κανένα από τα μέλη του. Χρησιμοποίησε ένα ανθρωπιστικό πρόσχημα και τον εξαπέλυσε χωρίς την εξουσιοδότηση των Ηνωμένων Εθνών. Αυτό χρησιμοποιήθηκε σαν προηγούμενο από τις ΗΠΑ, το 2003, για την εισβολή στο Ιράκ, που και εκεί υποβοηθήθηκε από μια καταιγιστική εκστρατεία ψευδών πληροφοριών. Λίγα χρόνια αργότερα, η κήρυξη από το Κόσσοβο της ανεξαρτησίας του, τον Φεβρουάριο του 2008, τραυμάτιζε την αρχή του απαραβίαστου των συνόρων. Σ’ αυτήν την ανεξαρτητοποίηση θα θεμελιώσει η Ρωσία, τον Αύγουστο του 2008, την αναγνώριση της ανεξαρτησίας της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσσετίας, δύο περιοχών που αποσχίσθηκαν από την Γεωργία. Και αργότερα, τον Μάρτιο του 2014, όταν θα προσαρτούσε την Κριμαία.

Κανένας βέβαια δεν είχε συμφέρον να ξαναφέρει στην μνήμη του κοινού εκείνους τους επίσημους βιασμούς της αλήθειας, όταν ο πόλεμος του Κοσσόβου διεξάχθηκε από μια πλειοψηφία κυβερνήσεων της «Αριστεράς» και υποστηρίχτηκε από τα περισσότερα συντηρητικά κόμματα. Και είναι επίσης ευνόητο ότι οι δημοσιογράφοι που είναι περισσότερο αλλεργικοί στο ζήτημα των «fake news » (ψευτοειδήσεων), προτιμούν να αλλάζουν κουβέντα.


Serge Halimi & Pierre Rimbert





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Paul Craig Roberts, 28-4-2017

[Την περασμένη Πέμπτη, με εκδηλώσεις, ομιλίες, άρθρα και απολογισμούς, γιορτάσθηκε και στις δυο όχθες του Ατλαντικού η Ημέρα του Τύπου και της ελευθεροτυπίας. Ο πασίγνωστος πλέον Βρετανός συγγραφέας και δημοσιογράφος Τζωρτζ ΄Οργουελ, απών από τις εκδηλώσεις αυτές για λόγους ανωτέρας βίας, ασφαλώς θα εκάγχαζε πικρά όπου βρίσκεται, πέραν του τάφου. Τους λόγους εξηγεί ο γνωστός μας, Αμερικανός, μεγάλος άλλοτε δημοσιογράφος, καθηγητής, υπουργός και διάσημος συγγραφέας, στο κατωτέρω οδυνηρά επίκαιρο άρθρο του.]

Mετάφραση: Μ. Στυλιανού

Το Ψάρι σαπίζει από το κεφάλι. Στον Δυτικό Κόσμο η σήψη επιταχύνεται. Η σήψη στην Ουάσιγκτον γοργά εξαπλώνεται σε πολιτειακές και τοπικές εξουσίες και -εξωτερικά- σε υποτελείς κυβερνήσεις της Αυτοκρατορίας.

Η πορεία της Τυραννίας

Η επίθεση της Ουάσιγκτον στην δημοσιογραφία, με την παράνομη σύλληψη του Τζούλιαν ΄Ασανζ, επεκτάθηκε τώρα στην Γαλλία. Η κυβερνητική πολιτική των κυρώσεων εναντίον κυριάρχων χωρών που δεν συμμορφώνονται στις διαταγές της Ουάσιγκτον, επεκτάθηκε στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης, όπου ο κυβερνήτης απειλεί με κυρώσεις τους πιστωτικούς οργανισμούς που συναλλάσσονται με την Εθνική ΄Ενωση Οπλοκατοχής , (δικαιώματος που προστατεύεται από την 2η Τροπολογία του αμερικανικού Συντάγματος).

Με την 1η Τροπολογία να υφίσταται τώρα επίθεση και να προορίζεται για κατάργηση επειδή επιτρέπει τον λεγόμενο τώρα «εχθρικό λόγο», με

Στην Γαλλία, ο υποτελής πρόεδρος Μακρόν διέταξε την προσαγωγή και ανάκριση τριών δημοσιογράφων οι οποίοι αποκάλυψαν ότι η Μακρονική κυβέρνηση, με πλήρη γνώση κα πρόθεση πουλάει όπλα, (γαλλικά τανκς και όργανα κατεύθυνσης βλημάτων), στην Σαουδική Αραβία και στο Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα για να χρησιμοποιηθούν στην σφαγή αμάχων, γυναικών και παιδιών, στην Υεμένη. Το δημοσίευμα αποδεικνύει ότι η κυβέρνηση Μακρόν ψευδολόγησε εσκεμμένα όταν δήλωσε πως αγνοούσε ότι τα γαλλικά όπλα θα χρησιμοποιούνταν για επιθετικές επιχειρήσεις και όχι για την άμυνα, σε παραβίαση της Συνθήκης Εμπορίου ΄Οπλων του 2014. Οι δημοσιογράφοι ανακρίνονται από την γαλλική Γκεστάπο « για την αποκάλυψη γαλλικών αμυντικών απορρήτων».

Με άλλα λόγια, όταν η γαλλική κυβέρνηση ψεύδεται, η αποκάλυψη αυτού του γεγονότος αποτελεί παραβίαση μυστικού της εθνικής άμυνας.

Ολόκληρος ο Δυτικός κόσμος υιοθετεί την αντιμετώπιση του ΄Ασανζ από την Ουάσιγκτον και καθιστά έγκλημα την άσκηση του λειτουργήματος της ενημέρωσης, προστατεύοντας έτσι την εγκληματικότητα των κυβερνήσεων. Εάν αποκαλύψετε ένα κυβερνητικό έγκλημα, όπως έκανε η Γουίκιληκς, θα διωχθείτε γι’ αυτό από την εγκληματική κυβέρνηση. Είναι σαν να αναγνωρίζεται στον εγκληματία το δικαίωμα να προσάγει σε δίκη την αστυνομία και τον εισαγγελέα που τον συνέλαβε.

Mε την 1η Τροπολογία (Ελευθερία Λόγου και Τύπου, Συνέρχεσθε και συνεταιρίζεσθαι) να υφίσταται επίθεση και να προορίζεται για κατάργηση, επειδή «επιτρέπει εκφράσεις μίσους», με την 10η Τροπολογία ( η κεντρική κυβέρνηση ασκεί μόνο όσες εξουσίες της εκχωρούν οι Πολιτείες και ο λαός) ακυρωμένη από τον εγκληματία πολέμου Αβραάμ Λίνκολν και με το habeas corpus και την νομότυπη διεξαγωγή δίκης κατεδαφισμένα από τα καθεστώτα George W. Bush και Obama, μόνο η 2η Τροπολογία (δικαίωμα οπλοκατοχής και οπλοφορίας) εξακολουθεί να ισχύει και αυτή υφίσταται την επίθεση του κυβερνήτη της Νέας Υόρκης Andrew Cuomo.

Ο Κουόμο αποκάλυψε ότι η απειλή του για κυρώσεις εναντίον των πιστωτικών οργανισμών αποβλέπει να θέσει την ΄Ενωση Οπλοκατοχής εκτός λειτουργίας. « Ωθούμε την ΄Ενωση σε οικονομικό αδιέξοδο. Δεν θα σταματήσουμε μέχρι να την κλείσουμε». Ο τύραννος Κουόμο ξέρει ότι η ΄Ενωση δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς τραπεζικό λογαριασμό και ασφαλιστική κάλυψη.

Για να είμαι σαφής, η επιτυχία της Ουάσιγκτον στο να καταστήσει την κυβέρνηση όπλο εναντίον του λαού επεκτάθηκε σε όλη την έκταση της αυτοκρατορίας και προς τα κάτω, στις κυβερνήσεις των Πολιτειών των ΗΠΑ.

Όταν σε αυτό προσθέσουμε στην μαζική κατασκοπεία σε βάρος των πολιτών, που κατέστησε δυνατή η ψηφιακή επανάσταση, έχουμε σαν αποτέλεσμα τον θάνατο της ελευθερίας.

Το να μιλάει κανείς πλέον για «Δυτικές Δημοκρατίες» είναι ανεπίτρεπτη ψευδολογία. Δεν υπάρχει πια ούτε μία κυβέρνηση που να είναι υπόλογη στον λαό. Δεν μπορεί να υπάρχουν κυβερνήσεις ελεγχόμενες και υπόλογες στον λαό που κυβερνούν, χωρίς ελεύθερο Τύπο. Δεν υπάρχει ελεύθερη οικονομία ή ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι, όταν επιχειρήσεις τιμωρούνται επειδή διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με οργανισμούς που είναι στόχοι κυβερνητικής καταπίεσης.

Ο «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» δεν ήταν παρά μια μεταμφίεση της επίθεσης εναντίον του αμερικανικού Συντάγματος, μιας επίθεσης που πέτυχε τον σκοπό της. Η χειρότερη πράξη προδοσία στην Ιστορία είναι η κυβερνητική κατάλυση του αμερικανικού Συντάγματος.

Η εποχή της τυραννίας έχει αρχίσει. Οι εκλογές δεν μπορούν να την σταματήσουν.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Θέμη Τζίμα

Τα όσα γίνονται στη Βενεζουέλα θα έπρεπε να συγκινούν πολύ περισσότερο ένα λαό και μια χώρα, όπως η Ελλάδα, που έχει περάσει και χούντες αλλά και που διακηρύσσει την υποστήριξή της στο διεθνές δίκαιο. Η Βενεζουέλα μετά τον Τσαβισμό είναι μια χώρα που βελτίωσε εντυπωσιακά όλους τους κοινωνικούς δείκτες της, όπως τα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας– ενός διόλου «σοσιαλιστικού θεσμού»- αποδεικνύουν. Τα στοιχεία από τον ΟΗΕ είναι επίσης ενδεικτικά των επιτυχιών του Τσαβισμού, για όσους θέλουν πράγματι να διαβάζουν τα στοιχεία.

Η Βενεζουέλα επί Τσαβισμού επίσης είναι μια χώρα τόσο «δικτατορική» ώστε κάθε χρόνο διεξάγονται κάποιου είδους εθνικές εκλογές και στην οποία η εθνοσυνέλευση ελέγχεται από την αντιπολίτευση. Η Βενεζουέλα επί Τσαβισμού είναι μια χώρα στην οποία η αντιπολίτευση ήδη έχει οργανώσει ένα πραξικόπημα- κατά του Τσάβες- με την υποστήριξη των ΗΠΑ και αφότου αυτό απέτυχε, οι ηγέτες της συνέχισαν να κυκλοφορούν ελεύθεροι.

Η Βενεζουέλα βεβαίως είναι και μια χώρα που, δεδομένης της από δεκαετίες εξάρτησής της από το πετρέλαιο επλήγη από την «ολλανδική ασθένεια»- φυσικά με ορισμένες αναλογίες και διαφοροποιήσεις- και ακόμα περισσότερο από τις εκδικητικές κυρώσεις των ΗΠΑ, οι οποίες έχουν διακηρύξει πως θέλουν να επιβάλλουν άλλη κυβέρνηση, προκειμένου να βάλουν χέρι στα πετρέλαια.

Η Βενεζουέλα μέσα σε όλα αυτά έχει επιπλέον την ατυχία να έχει μια αντιπολίτευση της οποίας οι ηγέτες είναι πράκτορες των ΗΠΑ. Αυτό πλέον έχει πια αποκαλυφθεί και για τον Γκουαϊδό και για τον μέντορά του. Επίσης σημειώνεται ότι η ίδια αντιπολίτευση έχει προχωρήσει σε δολοφονικές ενέργειες κατά πολιτών αλλά και σε απόπειρα δολοφονίας κατά του Μαδούρο, όπως μέχρι και το CNN αναγκάστηκε να παραδεχτεί.

Η Βενεζουέλα λοιπόν αντιμετωπίζει μια οικονομική κρίση -συνθήκη όχι άγνωστη και στα καθ’ ημάς- η οποία όμως ακόμα χειρότερα έχει απέναντί μιας απολύτως παράνομη βάσει του διεθνούς δικαίου, πολύπλευρη εκστρατεία ανατροπής της κυβέρνησής της από τις ΗΠΑ, στην οποία συνηγορούν τα περισσότερα από τα κράτη-μέλη της ΕΕ με την υποστήριξη ελεγχομένων ΜΜΕ. Από την άλλη βέβαια, στέκεται η πλειοψηφία των κρατών της διεθνούς κοινότητας, τα οποία εξακολουθούν να αναγνωρίζουν τη νόμιμη κυβέρνηση της Βενεζουέλας.

Σε αυτό το πλαίσιο, στη Βενεζουέλα, ο ηγέτης της αντιπολίτευσης Γκουαϊδό και εκλεκτός των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ καλεί σε νέες παράνομες κυρώσεις κατά της χώρας του και του λαού του, υπόσχεται τον πλούτο της χώρας του σε ξένες δυνάμεις και ζητά από το στρατό να στασιάσει κατά της νόμιμης ηγεσίας της χώρας. Η πλέον πρόσφατη προσπάθειά του ευτυχώς απέτυχε, ωστόσο, αν πετύχαινε θα είχε προκαλέσει μια πρωτοφανή αιματοχυσία ή και θα είχε οδηγήσει σε καταστάσεις τύπου Συρίας.

Τα ελληνικά κόμματα

Αυτά συμβαίνουν στη Βενεζουέλα και είναι πολύ σοβαρά γιατί αφορούν όχι μόνο την εν λόγω χώρα αλλά και το σεβασμό του διεθνούς δικαίου, θέμα απολύτως κρίσιμο για κάθε άλλη χώρα, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας. Επίσης όμως πολύ σοβαρό είναι ότι στην Ελλάδα, τα δύο μεγαλύτερα κόμματα τάσσονται έμμεσα ή άμεσα υπέρ της κατάλυσης του διεθνούς δικαίου και της απόπειρας πραξικοπήματος. Η ελληνική κυβέρνηση σιωπά ένοχα από εχθές. Το υπουργείο Εξωτερικών θυμίζει κυβερνήσεις Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και διόλου Ανδρέα Παπανδρέου.

Ο ΣΥΡΙΖΑ εξέδωσε μια απίθανη ανακοίνωση όπου καταδικάζει μεν την απόπειρα πραξικοπήματος του Γκουαϊδό αλλά ζητά νέες προεδρικές εκλογές στη Βενεζουέλα, παρότι η θητεία του Μαδούρο δεν έχει λήξει ακόμα, αποδεχόμενος επί της αρχής τη συλλογιστική όσων επιδιώκουν την πραξικοπηματική ανατροπή του τελευταίου. Από πού κι ως πού ο ΣΥΡΙΖΑ έχει θέση για το πότε πρέπει να διεξάγονται εκλογές, σε άλλες χώρες;

Η ΝΔ, προσπαθώντας να πείσει την πρεσβεία των ΗΠΑ ότι είναι καλύτερος υποτακτικός και από το ΣΥΡΙΖΑ ακόμη και εμάς τους υπολοίπους ότι δεν έχει ξεχάσει το παρελθόν της δεξιάς στην Ελλάδα, τάσσεται αναφανδόν υπέρ του πραξικοπήματος και υπέρ της βίαιης αλλαγής καθεστώτος όπου και όταν το θέλουν τα αφεντικά στην Ουάσινγκτον. Παρεμπιπτόντως, οι «δημοκράτες» του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ γιατί δε ζητούν όχι νέες αλλά εκλογές εν γένει στην όχι και τόσο μακρινή Σαουδική Αραβία;

Πρόκειται για μείζον εσωτερικό, ελληνικό ζήτημα πια. Η ύπαρξη δυνάμεων –και μάλιστα του κυβερνητικού κόμματος και της αξιωματικής αντιπολίτευσης- που είναι τόσο «εύκαμπτες» στα ζητήματα δημοκρατίας και διεθνούς δικαίου προκειμένου να ευχαριστήσουν τον υπερατλαντικό πάτρωνα υποδηλώνει μια βαθιά πολιτική παρακμή της χώρας και επικίνδυνες εξελίξεις ενόψει. Δεν εκθέτουν διεθνώς μόνο τη χώρα και το λαό μας αλλά καταδεικνύουν εμφατικά την από χρόνια συσσωρευμένη κρίση αξιών που μοιραία τροφοδοτεί την κρίση δημοκρατίας όχι στη Βενεζουέλα αλλά στην Ελλάδα.


πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Αλέξανδρου Rascolnick

Φαντάσου τον επόμενο Δήμαρχο. Τον θες μοσχαναθρεμμένο; Τον θες δοκιμασμένο και αποτυχημένο; Τον θες σέξι ή δε σε νοιάζει που δε θα μοιάζει καθόλου στο είδωλο που πρωταγωνιστεί στις ερωτικές φαντασιώσεις σου; Μήπως τον θες άφθαρτο, χωρίς να είναι και κανένας βλάκας αλλά ούτε να είναι κρυμμένος και στη σκιά;

Η Σκιά!

Αυτή η σκιά, είναι η κατάρα του τόπου. Το πλέγμα όλων εκείνων των συμφερόντων, μικρών και μεγάλων, μηχανισμών και ανθρώπων που κάνουν ο ένας πλάτες στον άλλο κι όλοι μαζί κάνουν κατάχρηση των δικαιωμάτων τους. Η παρέα της κάθε γειτονιάς, του κάθε χωριού, της κάθε πόλης. Η παρέα αυτών που εξασκούν αυτόν τον εκφοβισμό, που κάνουν αυτό το μπούλινγκ κατά όλων μας. Αυτοί που έχουν το θράσος κι αντλούν τη δύναμη να ρυθμίζουν το κοινωνικό γίγνεσθαι κατά το δοκούν, αισχροκερδώντας, καταπατώντας δημόσιους χώρους, αποφεύγοντας να αποδώσουν μέρος από τα κέρδη τους, πίσω στην κοινότητα με τη μορφή δημοτικών φόρων και πάει λέγοντας. Δίπλα σ’ όλα τ’ άλλα τα κακά, εκεί κι η κατασπατάληση των αναιμικών κοινών πόρων. Μπορεί να μην κάνουμε τίποτα για όλα αυτά, αλλά όλοι, ένα πράγμα παραδεχόμαστε, έστω και άδηλα: συμφωνούμε ότι τα μικροσυμφέροντα, οι κουμπαριές, οι οικογενειακές σχέσεις, ακόμα και η αποχή μας από τις δημοτικές εκλογές, στέλνουν στα συμβούλια, ανθρώπους ακατάλληλους.

Κάποιον έξω απ’ αυτή τη σκιά, είναι που χρειαζόμαστε και καθόλου πρόθυμο να κρυφτεί μέσα σ’ αυτήν, αν κι όταν τα πράγματα δυσκολέψουν. Τέτοιοι είναι οι Δήμαρχοι που χρειαζόμαστε από… χθες. Αλλά ό,τι έγινε, έγινε. Ας είναι έστω κι από αύριο!

Αναζητούνται άνθρωποι που θα έχουν την πρόθεση να πολεμήσουν τα πολλά, μικρά, τοπικά διαφθορεία. Λογής-λογής “παράγκες”, που είναι οι μάστιγες των κοινοτήτων μας, υπερδεκαπλάσιες από τις πληγές του Φαραω.

Ακόμα και μέσα σ’ αυτά τα δεδομένα και τόσο ασφυκτικά δημοσιονομικά πλαίσια, οι Δήμαρχοι έχουν πάντα κάποια εργαλεία και πάντα μπορούν να μεταφέρουν πόρους από τις τσέπες των λίγων, πίσω στην κοινότητα.

Υπάρχει το παράδειγμα του κομμουνιστή Δήμαρχου Πελετίδη. Δεν έχει σημασία το πολιτικό του πρόσημο. Σημασία έχει ότι φαίνεται να είναι ένας τίμιος άνθρωπος που ενδιαφέρεται για το δημόσιο συμφέρον. Υπήρξε και το παράδειγμα του Γλέζου στην Απείρανθο Νάξου. Κομμουνιστής κι αυτός. Τυχαίο; Μάλλον όχι. Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα, ας επαναλάβουμε. Ικανούς ανθρώπους χρειαζόμαστε, χωρίς να μας ενδιαφέρουν οι πολιτικές τους πεποιθήσεις, γιατί δεν ψηφίζουμε για πρωθυπουργούς· για δημάρχους ψηφίζουμε. Ανθρώπους έντιμους κι έτοιμους να πολεμήσουν την παραβατικότητα, τον παρασιτισμό και τον παραγοντισμό. Χαρακτηριστικά που κάνουν την ιδιότυπη κατοχή κάτω από την οποία βρίσκεται η Ελλάδα σήμερα, ακόμα πιο αποκρουστική. Ανθρώπους που θα οργανώσουν την αντίσταση των κοινοτήτων μας κατά της λαίλαπας του νεοφιλελευθερισμού που μαστίζει τις κοινωνίες μας, χρειαζόμαστε για να πάει μπροστά ο τόπος. Μακάρι να υπάρξουν. Θα ήταν το πρώτο βήμα της αντίστασης κατά των κατακτητών της πατρίδας μας. Καλή (Επ)ανάσταση!

____________________________________
"Don't Panic", Henry Horenstein Photography

πηγή: OKTANA


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ο Ρέιμοντ Ιμπραήμ (Raymond Ibrahim) είναι Αμερικάνος, αιγυπτιακής καταγωγής και Χριστιανός Κόπτης στο θρήσκευμα. Είναι γνωστός για το συγγραφικό και δημοσιογραφικό του έργο και για την εξειδίκευσή του σε θέματα της Μέσης Ανατολής και του Ισλάμ.
Εχει διδάξει σε πανεπιστήμια όπως είναι το National Defense College, έχει παράσχει συμβουλευτικές υπηρεσίες στο αμερικανικό δημόσιο και ειδικότερα στο U.S. Strategic Command,το Defense Intelligence Agency, το Near East τμήμα της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσσου και είναι διευθυντής στο think tank Middle East Forum που εδρεύει στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ. Σήμερα είναι Judith Friedman Rosen Writing Fellow στο Middle East Forum.

Αγαλμα του Χριστού λερωμένο με αίμα στην εκκλησία του Αγίου Σεβαστιανού στη Σρι Λάνκα
Φωτεινή Μαστρογιάννη: Ρέιμοντ, γίνονται συνεχείς βανδαλισμοί στις ευρωπαϊκές χριστιανικές εκκλησίες. Τα ΜΜΕ τους «κρύβουν». Γιατί θεωρείς ότι επικρατεί τέτοια μυστικότητα στο θέμα;

Raymond Ibrahim
Raymond Ibrahim: Το κρύβουν γιατί εάν αποκαλυφθεί η αλήθεια, θα καταρρεύσει το «αφήγημα» που υποστηρίζει ότι οι μουσουλμάνοι είναι ήπιοι και ανεκτικοί και ότι οι μετανάστες χρειάζονται βοήθεια και ευημερία.

Εξάλλου, οι άνθρωποι που εσκεμμένα βεβηλώνουν τους ιερούς τόπους της χώρας υποδοχής τους και ασχολούνται με όλων των ειδών θρησκευτικά (δηλαδή «ισλαμικά») υποκινούμενες ενέργειες, δεν είναι το είδος των ανθρώπων που αξίζουν την προσφορά ασύλου ή βοήθειας.


ΦΜ: Ο μουσουλμανικός πληθυσμός στην Ευρώπη έχει γίνει επιθετικός στα χριστιανικά σύμβολα. Ωστόσο, οι ευρωπαϊκές αρχές επιδεικνύουν ιδιαίτερη ανοχή στις πράξεις αυτές. Θεωρείς ότι υπάρχει κάποια πολιτική ατζέντα όσον αφορά αυτή την ανοχή;

RI: Ναι, εάν και οι άθεοι, οι φιλελεύθεροι, οι αριστεριστές, οι υλιστές - και ότι άλλο όνομα μπορεί να έχουν - έχουν διαφορετικές αξίες από τους μουσουλμάνους ωστόσο, όσον αφορά τον Σταυρό του Χριστού μισούν τόσο αυτόν όσο και αυτούς που τον λατρεύουν. Συνεπώς, οι ευρωπαϊκές αρχές κωφεύουν όσον αφορά αυτές τις ενέργειες κατά των χριστιανικών συμβόλων και εκκλησιών γιατί οι ίδιες τα περιφρονούν. Να θυμάσαι: ο εχθρός του εχθρού μου είναι ο φίλος μου. Για τους αγωνιστές υλιστές/κοσμικούς ο κίνδυνος δεν είναι το Ισλάμ που τους φαίνεται ξένο, μακρινό και πιθανά διαχειρίσιμο αλλά η χριστιανική κληρονομιά που τους περιβάλλει και προφανώς τους κρίνει.

ΦΜ: Η Ευρώπη δέχεται μαζικά κύματα μετανάστευσης από την Ασία και την Αφρική, κυρίως μουσουλμανικού θρησκεύματος. Η Ελλάδα, ως μία από τις ευρωπαϊκές χώρες εισόδου, έχει μετατραπεί σε ένα μεγάλο στρατόπεδο συγκέντρωσης προσφύγων. Παράλληλα, πολλές ευρωπαϊκές χώρες κλείνουν τα σύνορά τους. Ποια θεωρείς ότι θα είναι η εξέλιξη αυτής της κατάστασης;


RI: Σίγουρα δεν είναι καλό για την Ελλάδα γιατί υπό αυτές τις συνθήκες θα κατακλυσθεί από μουσουλμάνους μετανάστες. Εδώ είναι και η ειρωνεία: για μία σχεδόν χιλιετία, από το ξεκίνημα των ισλαμικών κατακτήσεων το 630 μ.Χ. μέχρι το 1453 μ.Χ. η Ελλάδα, με τα τείχη της Κωνσταντινούπολης, είχε την ευθύνη να κρατήσει το σπαθί του Ισλάμ μακριά από την Ανατολική Ευρώπη. Σήμερα, όμως, με τη θέλησή της, δέχεται ολοένα και αυξανόμενα πλήθη μουσουλμάνων που αρκετοί από αυτούς επιδεικνύουν και ασκούν την παλιά ισλαμική εχθρότητα για τους Χριστιανούς/Ευρωπαίους «άπιστους».

ΦΜ: Θεωρείς ότι έχουν στοχοποιηθεί οι Χριστιανοί; 6.000 νεκροί Χριστιανοί στη Νιγηρία, η σφαγή στη Σρι Λάνκα - όλα αυτά μας κάνουν να υποθέσουμε ότι οι Χριστιανοί έχουν γίνει στόχος. Ακόμα και ο Αμερικανός Χριστιανός Ορθόδοξος ιερέας Rod Dreher στο βιβλίο του «The Benedict Option» αναφέρει ότι οι Χριστιανοί έχουν στοχοποιηθεί ακόμα και στις ΗΠΑ. Ισχύει κάτι τέτοιο;


RI: Ναι, ισχύει. Οπως είπα και προηγουμένως, οι Χριστιανοί, ιστορικά είχαν πολλούς περισσότερους εχθρούς από τους μουσουλμάνους. Αυτοί οι εχθροί είχαν και έχουν κοινό στόχο με τους μουσουλμάνους που δεν είναι άλλος παρά η κοινή αποστροφή τους για τον Χριστιανισμό.
Αυτό έχει και ιστορικό προηγούμενο. Ο πρωταρχικός λόγος για τον οποίο οι Βίκινγκς που μισούσαν τον Χριστό υποδούλωσαν τους Χριστιανούς ήταν για να τους πουλήσουν σε μουσουλμανικά χαλιφάτα τα οποία πλήρωναν πολύ καλά. Για να μιλήσουμε για τη σύγχρονη Αμερική, οι φιλελεύθεροι και οι προοδευτικοί που φωνάζουν για τον παραδοσιακό («καταπιεστικό») Χριστιανισμό συμμαχούν με το Ισλάμ παρά τις πραγματικά καταπιεστικές ιδιότητες του τελευταίου.
Οι φεμινίστριες καταγγέλουν τη χριστιανική «πατριαρχία» αλλά δεν λένε τίποτα εναντίον της μεταχείρισης των γυναικών ως κινητή περιουσία από τους μουσουλμάνους.
Οι ομοφυλόφιλοι μάχονται κατά των χριστιανικών αρτοποιείων γιατί δεν τους φτιάχνουν κέικ αλλά δεν λένε τίποτα για τις μουσουλμανικές εκτελέσεις των ομοφυλοφίλων.
Οι πολυπολιτισμικοί καταγγέλουν τους Χριστιανούς που αρνούνται να αποκηρύξουν την πίστη τους έτσι ώστε να γίνουν συμβατοί στις θρησκευτικές ευαισθησίες των μουσουλμανικών μειονοτήτων αλλά δεν λένε τίποτα εναντίον της παγιωμένης και ανοικτής μουσουλμανικής δίωξης των Χριστιανών σε όλο τον κόσμο. Οπως είπαμε ο λόγος είναι απλός: για τους αντιχριστιανούς κοσμικούς/υλιστές στη Δύση ισχύει το «ο εχθρός [Ισλάμ] του αληθινού μου εχθρού [Χριστιανισμός] είναι ο φίλος μου».

ΦΜ: Είσαι Χριστιανός Κόπτης αιγυπτιακής καταγωγής. Ποια είναι η τρέχουσα κατάσταση με τους Κόπτες στην Αίγυπτο;

RI: Ενώ οι Κόπτες σε όλη την Αίγυπτο ζουν καθημερινά με διακρίσεις και ταπεινώσεις, αυτοί όμως που ζουν στην Ανω Αίγυπτο διώκονται. Δεν έχουν αρκετές εκκλησίες και κάθε φορά που φημολογείται ότι μπορεί να ανοίξει μία νέα εκκλησία - ή ότι μπορεί να ανακαινιστεί μια παλιά ή ακόμη και ότι ένα σπίτι χρησιμοποιείται ως εκκλησία - τότε εξεγείρονται οι μουσουλμάνοι και επιτίθενται στους Κόπτες και καίνε τα σπίτια τους.
Οι απαγωγές και ο αναγκαστικός προσηλυτισμός Χριστιανών Κοπτών κοριτσιών είναι επίσης ένα σημαντικό πρόβλημα σε πολλά από αυτά τα χωριά. Επειτα, υπάρχουν και οι συνεχείς ισλαμικές τρομοκρατικές επιθέσεις στις Κοπτικές εκκλησίες και στα μοναστήρια που έχουν αφήσει, τα τελευταία χρόνια, αρκετές εκατοντάδες νεκρούς και/ή ακρωτηριασμένους ενώ ο πληθυσμός τρομοκρατείται με γεωμετρική πρόοδο.

ΦΜ: Το Ισλάμ είχε στρατιωτικές αντιπαραθέσεις με το Βυζάντιο. Το αποτέλεσμα ήταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία η οποία κατέληξε σε μία σκλαβιά 400 περίπου χρόνων των Βαλκανικών χωρών οι οποίες είχαν κυρίως πληθυσμό Χριστιανό Ορθόδοξο. Οι Οθωμανοί ήθελαν να κατακτήσουν τη Δυτική Ευρώπη. Θεωρείς ότι η επιθετικότητα του μουσουλμανικού στοιχείου εναντίον της Χριστιανικής Ευρώπης είναι από τότε ή είναι το αποτέλεσμα της οικονομικής καταπίεσης των Ασιατικών και Αφρικανικών χωρών από την αποικιοκρατία των Δυτικοευρωπαίων;

RI: Προέρχεται από εκείνη την χρονική περίοδο. Η σημερινή μουσουλμανική εχθρότητα - για να μην αναφερθώ στις επιθέσεις εναντίον των Χριστιανών και των εκκλησιών - καθρεφτίζει τη μουσουλμανική εχθρότητα του παρελθόντος.
Η συνέχεια είναι ακλόνητη, η οικονομία και άλλοι «υλικοί» παράγοντες δεν επαρκούν για να εξηγήσουν το μίσος και τη βία. Αυτό αναφέρω σχεδόν σε κάθε σελίδα του τελευταίου μου βιβλίου
Sword and Scimitar: Fourteen Centuries of War between Islam and the West.
Για μία χιλιετία τουλάχιστον, οι μουσουλμάνοι επιτίθεντο στους Χριστιανούς και στους Ευρωπαίους, κατέστρεφαν τις εκκλησίες τους, τους σταυρούς και τις εικόνες τους, σκλάβωναν και βίαζαν τις γυναίκες και τα παιδιά τους. Και το έκαναν - και ανοικτά είπαν ότι το έκαναν - στο όνομα του Ισλάμ, όχι για οικονομικούς ή άλλους λόγους.

Σήμερα, μουσουλμάνοι όπως είναι αυτοί του Ισλαμικού Κράτους, καταδεικνύουν ότι το μίσος και η βία εναντίον των Χριστιανών και άλλων μη- μουσουλμάνων είναι προϊόν των ισλαμικών διδασκαλιών και δεν είναι προϊόν των οικονομικών, αποικιοκρατικών και άλλων «παραπόνων». Είναι οι Δυτικοί πολιτικοί και τα ΜΜΕ που αναφέρουν αυτούς τους παράγοντες για να εξηγήσουν την ισλαμική εχθρότητα και βία.

ΦΜ: Σε ευχαριστώ πολύ!


Φωτεινή Μαστρογιάννη


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ο υποψήφιος Ευρωβουλευτής της Πλεύσης Ελευθερίας ηθοποιός Κωστής Σαββιδάκης απαντά στον Τσίπρα για τα Σφακιά (γιατί οι Σφακιανοί δεν είναι Πολάκηδες):


Οι Σφακιανοί κ. Τσίπρα γίνονται «αψείς» όταν έχουν να κάνουν με ηλίθιους και ανεγκέφαλους.
Οι Σφακιανοί κ. Τσίπρα είναι ευγενείς, σέβονται τον συνάνθρωπο τους, δεν τον προσβάλλουν… Κι αν οι Σφακιανοί κάνουν λάθος, έχουν και το θάρρος να ζητήσουν συγγνώμη και την αξιοπρέπεια να σε κεράσουν μετά και μια ρακί, μια τσικουδιά.
Οι Σφακιανοί κ. Τσίπρα δεν μετράνε τον άνθρωπο από το ύψος ή το βάρος, από την φτώχεια ή τον πλούτο, από την ομορφάδα ή όχι τού προσώπου τους, απ’ το αν περπατάνε στα δυο τους πόδια ή αν είναι αναγκασμένοι να υποστηρίζονται από τροχήλατο ή από τεχνητά μέλη… Δεν τον μετράνε απ’ το αν είναι αρτιμελής ή όχι… Οι Σφακιανοί μετράνε την καθαρότητα του βλέμματος και της ψυχής τού ανθρώπου…
Οπότε ας σταματήσουμε να τους εκθέτουμε…

Κι αν νομίζετε κ. Τσίπρα ότι οι Σφακιανοί έχουν κάποια σχέση με τον κ. Πολάκη, δεν έχετε παρά να κάνετε μια βόλτα στα Σφακιά, και μάλιστα αγκαλιά με τον κ. Πολάκη…

Και αν αντέχετε, θα σας περιμένει και η κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου εκεί, για να τα πείτε σε ντιμπέιτ… Τι λέτε; Συμφωνείτε;

Και επειδή, κι η δική μου καταγωγή είναι από τα Σφακιά, δεσμεύομαι,… με την πρώτη ευκαιρία που θα μου δοθεί, να κεράσω εγώ μια τσικουδιά τον κ. Στέλιο Κυμπουρόπουλο, ζητώντας του ταπεινά «συγγνώμη»… Την «συγγνώμη» που…κάποιος άλλος θα έπρεπε ήδη να έχει ζητήσει .

Συγγνώμη Στέλιο…

Κωστής Σαββιδάκης
Ηθοποιός
--------------------------------------------------------------------------
Υποψήφιος Ευρωβουλευτής
με την
ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Bryan MacDonald , RT, Russia Today, 23-4-2019
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Κράσνονταρ, Ρωσία. Η νίκη του Βολόντιμιρ Ζελένσκι στις ουκρανικές προεδρικές εκλογές της Κυριακής σημειώνει την χρονική στιγμή όπου το Δυτικό κύμα «λαϊκισμού» φτάνει στον μετα-σοβιετικό χώρο.
Σημειώνει επίσης την πλήρη απόρριψη της διχαστικής εθνικιστικής γραμμής που ακολούθησε ο αντίπαλός του, Πέτρο Ποροσένκο, τα τελευταία πέντε χρόνια.

Όπως ο Αμερικανός Πρόεδρος Τραμπ και ο Πέπε Γκρίλο (ιδρυτής του κινήματος 5 Αστέρων) της Ιταλίας, ο Ζελένσκι αξιοποίησε μια σημαντική τηλεοπτική δημοτικότητα για πολιτικό κέρδος, αλλά τα κατάφερε με ένα ενοποιητικό πρόγραμμα στην εκστρατεία του, σε αντίθεση με την διχαστική ρητορική του αντιπάλου του.
Τώρα η Ουκρανία αντιμετωπίζει μιαν ασυνήθιστη κατάσταση. Αντικατέστησε έναν ιδεολογικά φανατικό πρόεδρο με μια τελείως άγνωστη ποσότητα. Κάποιον που  δεν διαθέτει καμιά κοινοβουλευτική βάση και θα πρέπει να περιμένει έξη μήνες ως τις εκλογές για την νέα Βουλή.
Το παράδοξο του  ουκρανικού Μεϊντάν του 2014 (εξέγερσης/πραξικοπήματος) ήταν ότι έμοιαζε με επανάσταση, αλλά η κατάληξή του αποδείχτηκε περισσότερο σαν νέα διευθέτηση των καθισμάτων στο κατάστρωμα του Τιτανικού, παρά σαν πραγματική αλλαγή εξουσίας. Τώρα εκείνα τα μπούμερανγκ που εκτοξεύθηκαν τότε μπορεί τελικά να επιστρέφουν. Και οι Δυτικοί υποστηρικτές εκείνου του κινήματος δεν έχουν παρά τους εαυτούς τους να καταριούνται, γιατί κοίταξαν να προωθήσουν τα δικά τους γεωπολιτικά σχέδια αντί της γνήσιας επιθυμίας των Ουκρανών για την αλλαγή.
Απατημένοι ήρωες;
Ο Πέτρο Ποροσένκο ήταν λάθος επιλογή για την ηγεσία τής μετά το Μεϊντάν Ουκρανίας, που προέκυψε από την υπόσχεση της πλήρους ανασυγκρότησης των πολιτικών ηγεσιών. Η επιλογή  ενός  δισεκατομμυριούχου,που είχε διατελέσει υπουργός υπό τους προέδρους Βίκτορα Γιουσένκο και Βίκτορα Γιανούκοβιτς, αποτελούσε μιαν άμεση προδοσία των υποσχέσεων που δόθηκαν στους δρόμους του Κιέβου.
Ο Ποροσένκο και το περιβάλλον του ήσαν προϊόντα της δεκαετίας του 1990, όταν συγκροτήθηκε το μετα-σοβιετικό ολιγαρχικό σύστημα. Και οι περιορισμένες μεταρρυθμίσεις στις οποίες συγκατατέθηκαν, αποσπάσθηκαν υπό την πίεση των ΗΠΑ και της ΕΕ.
Ίσως οι κυβερνώντες να είχαν δίκιο να αντιστέκονται σ΄αυτές τις πιέσεις για μεταρρυθμίσεις. Τα σκληρά μέτρα που εφαρμόσθηκαν εξώθησαν στην μετανάστευση εκατομμύρια Ουκρανούς, κυρίως στην Πολωνία και στην Ρωσία. Η ροή προς την Ρωσία αποτελεί εντυπωσιακό παράδοξο, με δεδομένη την εκστρατεία του Ποροσένκο κατά της γειτονικής χώρας.
Η στρατηγική του απερχόμενου προέδρου ήταν ολοφάνερη. Και κυνική. Ήξερε ότι μπορούσε να υπολογίζει στην Δυτική υποστήριξη, όσο θα ακολουθούσε μιαν αντιρωσική στάση, και στον διάβολο οι υποσχέσεις για διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Επειδή, όπως θαυμάσια γνώριζε ο Ποροσένκο, οι Βρυξέλλες και η Ουάσιγκτον θα ανεχθούν οποιεσδήποτε αταξίες, όσο εξυπηρετούνται τα πολιτικά σχέδιά τους.
Για παράδειγμα, δείτε την Δυτική διακριτική σιωπή όταν ο Ποροσένκο πέταξε τον αγαπημένο των ΗΠΑ Μιχαήλ Σαακασβίλι έξω από την ουκρανική πολιτική σκηνή. Μέσα σε ένα εξάμηνο και κάτι, ο πρώην Πρόεδρος της Γεωργίας, από Διοικητής της Οδησσού έγινε άπατρις, αφού ο Ποροσένκο του αφαίρεσε την ουκρανική υπηκοότητα και αργότερα τον απέλασε. Και όλα αυτά χωρίς ψίθυρο διαμαρτυρίας από το Δυτικό κατεστημένο, που κάποτε λάτρευε και προωθούσε τον Σαακασβίλι.

Πέτρο Ποροσένκο
Ατυχώς, για τον Ποροσένκο, οι Ουκρανοί ψηφοφόροι δεν ήταν τόσο συγκαταβατικοί. Και τώρα η Δύση θα πρέπει να βολευτεί με τον Ζελένσκι, που μπορεί να αποδειχτεί περισσότερο Ουκρανόφιλος  από Δυτικόφιλος. Εάν φανεί τέτοιος, θα είναι γιατί ξέρει ότι, εάν η Ουκρανία έχει κάποια πιθανότητα να ευημερήσει, θα πρέπει να εξομαλύνει κάπως τις σχέσεις της με την Ρωσία, που εξακολουθεί να είναι ο σημαντικότερος εμπορικός εταίρος της.
Πραγματική αλλαγή;
Οι τηλεοπτικές σειρές του Ζελένσκι, «Υπηρέτης του Λαού», ήταν ουσιαστικά μια δραματοποιημένη προεκλογική διαφήμιση, που εισήγε τον ηθοποιό μέσα σε εκατομμύρια σπίτια και συνήθιζε τους απλούς Ουκρανούς στην εικόνα του ως επικεφαλής της χώρας. Αν και, φυσικά, πολλοί μπορεί να ψήφισαν το ίνδαλμα του Βασίλ Χολομπορόντκο (του καθηγητή που  υπεδύετο), παρά το πραγματικό προϊόν.
Στο σήριαλ, ο Χολομπορόντκο είναι ένας άκαμπτος αγωνιστής, που μάχεται με τις διεφθαρμένες ελίτ. Και φυσικά η διαφθορά ήταν το κύριο θέμα για τους Ουκρανούς ψηφοφόρους, που ξέρουν ότι ο Ποροσένκο, ολιγάρχης ο ίδιος, δεν επρόκειτο ποτέ να ανατρέψει το σύστημα στο οποίο οφείλει την περιουσία του.
΄Ετσι, ο Ζελένσκι, ή τουλάχιστον ο εικονικός πολιτικός που υποδύεται στο σήριαλ, ήταν φυσικά πιο αξιόπιστος από τον αντίπαλό του, όταν υποσχόταν να αντιμετωπίσει την εξαγορά.
Ο Ζελένσκι επίσης επέλεξε  μια θετική προεκλογική πλατφόρμα, αποφεύγοντας τις ανεδαφικές υποσχέσεις. Αντίθετα, ο Ποροσένκο επέμεινε στην ικανότητά του να αντιμετωπίσει σθεναρά την Ρωσία. Αλλά με αυτήν την τακτική έδινε συχνά την εντύπωση πως νόμιζε ότι μονομαχεί με τον Βλαντίμιρ Πούτιν, αντί με τον εκλογικό του αντίπαλο.
Επιπλέον, η αντιρωσική πολεμική του, συχνά σε επίπεδο υστερίας, απόδιωχνε ψηφοφόρους στις κεντρικές, τις νότιες και τις ανατολικές περιοχές, πολλοί από τους οποίους συμμετέχουν στην ρωσική πολιτισμική παράδοση και έχουν την ρωσική ως μητρική γλώσσα τους. Αλλά ,αυτή η αντιρωσική έμφαση δεν φαίνεται να καρποφόρησε ούτε στις πιο ευπρόσδεκτες δυτικές περιοχές, καθώς τα «έξιτ-πολ» έδειξαν ότι ο Ποροσένκο έχασε παντού, εκτός της (ιστορικά Δυτικόστροφης) Γαλικίας.
Παρεμπιπτόντως, όπως και αν κρίνει κανείς τον Ποροσένκο, αυτός τουλάχιστον άνοιξε τον δρόμο για μιαν ειρηνική μετάσταση της εξουσίας και -ακόμη σημαντικότερο- για μιαν ειρηνική αλλαγή των ηγετικών δυνάμεων. Και αυτό είναι κάτι που η Ρωσία και μέγα μέρος της πρώην Σοβιετικής ΄Ενωσης, δεν έχει ακόμη δοκιμάσει.
Τούτου λεχθέντος, ο περισσότερος κόσμος εδώ είδε τις ουκρανικές εκλογές σαν τσίρκο και τις παρακολούθησε σαν μια ταινία της τηλεόρασης. Από  αυτή την άποψη, η διεξαγωγή της προεκλογικής εκστρατείας στην Ουκρανία  δεν ενίσχυσε τις προοπτικές απομίμησης της Δυτικού τύπου δημοκρατίας στην Ρωσία.
Ο Ζελένσκι μπορεί να αποδειχτεί αναποτελεσματικός. Και αν δεν κατορθώσει να επιτύχει μιαν ριζική αναδιάταξη δυνάμεων στην Βουλή το φθινόπωρο, θα καταστεί πολιτικά ανίσχυρος.
Ωστόσο, η εκλογική νίκη του επιβεβαιώνει ότι οι Ουκρανοί κουράστηκαν να χρησιμεύουν σαν πιόνια, τόσο από εξωτερικούς παράγοντες όσο και από τις δικές τους ηγεσίες.
Η Δύση στήριξε τον λάθος άνθρωπο με τον Ποροσένκο. Και προηγουμένως, η Ρωσία διέπραξε το ίδιο λάθος με τον προκάτοχό του, Γιανούκοβιτς. Ο Ζελένσκι θα έπραττε σοφά να βάλει πρώτη την Ουκρανία και να συνειδητοποιήσει ότι η λογική του «όλα για όλα» δεν οδηγεί την χώρα του πουθενά.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
της Ζωής Κωνσταντοπούλου

Η #Εισαγγελία οφείλει να διατάξει έρευνα για όσα καταγγέλθηκαν σήμερα και δεν διαψεύστηκαν από το Μαξίμου.

Σε συνέχεια όσων έχουν δημοσιοποιηθεί όλο το τελευταίο διάστημα. Και νωρίτερα.

Τσίπρας κ Παππάς ντήλαραν και προσωπικά για τις τηλεοπτικές άδειες, υποσχόμενοι σε υποψήφιους καναλάρχες και μεσολαβώντας για άλλους...

Ντήλαραν για τις δημόσιες συχνότητες, δημόσιο αγαθό τεράστιας αξίας, για την κατακύρωση κ την πληρωμή τους! Έχοντας φτιάξει έναν αντισυνταγματικό νόμο στα μέτρα τους, για να εκβιάσουν κ να δωροδοκηθούν.

Την ίδια ώρα, υποδείκνυαν προσλήψεις δημοσιογράφων στα ΜΜΕ με τα οποία «ήταν σε σύγκρουση»...Για να ελέγξουν πλήρως την ενημέρωση που παίρνουν οι πολίτες.

Με τον ίδιο τρόπο που ο Τσίπρας έκανε μυστικά ραντεβού με τον Ψυχάρη, την ώρα που εγώ συγκρουόμουν σε όλα τα επίπεδα με τη διαπλοκή, για τη λίστα Λαγκάρντ, τη Siemens, τις τροπολογίες...Με τον ίδιο τρόπο ζητούσε εξυπηρετήσεις από τον Μαρινάκη για τον Καλογρίτσα, ενώ έβγαζε πύρινους λόγους στη Βουλή κατά της #διαπλοκής

Όσα είπε ο Μαρινάκης για τις συνεννοήσεις και τα πρωθυπουργικά αιτήματα εξυπηρέτησης, τα συνομολόγησε o Τσίπρας, με την επίσημη ανακοίνωση του Μαξίμου-μνημείο ηθικής κατάπτωσης, που επιστρατεύει το ακλόνητο επιχείρημα «ο Τσίπρας δεν θα καταδικαστεί πρώτος, γιατί προηγούνται άλλοι»!

Κακουργηματική απιστία και κακουργηματική απάτη σε βάρος του Δημοσίου από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό κ το δεξί του χέρι Νίκο Παππά, νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα, εκβίαση, ενεργητική κ παθητική δωροδοκία σε βαθμό κακουργήματος, τετελεσμένες ή σε απόπειρα, είναι ορισμένα μόνο από τα αδικήματα που προκύπτουν προς διερεύνηση.

Σήμερα.

Μετά το σκάνδαλο Τσίπρα-Παππά-Μπενίση-ΕΥΔΑΠ το 2016, το σκάνδαλο Φλαμπουράρη το 2017, το σκάνδαλο Πετσίτη το 2018 και ούτω καθ´εξής.

Η διορισμένη απ´την Κυβέρνηση Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ξ. Δημητρίου, η Εισαγγελέας-Επικεφαλής της Αρχής για το ξέπλυμα Ά. Ζαΐρη, η Εισαγγελέας Διαφθοράς Ε.Τουλουπάκη, η Γενική Επιθεωρήτρια Δημόσιας Διοίκησης Μ.Παπασπύρου, η Πρόεδρος της Επιτροπής Ανταγωνισμού Β.Θάνου θα έπρεπε να έχουν ήδη κινηθεί. Προφανώς ψάχνουν τρόπο να φανεί ότι κινούνται, που να εξυπηρετεί την Κυβέρνηση, την ώρα που η σήψη εξαπλώνεται.

Οι πολίτες ας εκφράσουν τα συμπεράσματά τους στην κάλπη.

Το λαό δεν θα σώσει ούτε η παλιά διαπλοκή ούτε η νέα.

Ούτε η ελεγχόμενη δικαστική εξουσία από τους μεν ή τους δε.

Οι πολίτες θα σωθούν αν σηκωθούν στα πόδια τους, ενωθούν και παλέψουν!
“Στην εποχή της κρίσης που βιώνουμε, διαπιστώνουμε κάθε ημέρα και περισσότερο ότι παράλληλα με τη φτωχοποίηση του πληθυσμού και τη στέρηση κοινωνικών και ανθρώπινων δικαιωμάτων, διατρέχουν σοβαρούς κινδύνους απαξίωσης, καταστροφής ακόμη και εξαφάνισης τα μνημεία της ιστορίας και του πολιτισμού”
Από την ιδρυτική διακήρυξη της “Σύμπραξης για τα μνημεία της Ιστορίας και του Πολιτισμού”

Αυτές τις ημέρες εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη συζητούν για την καταστροφή ενός εμβληματικού μνημείου της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, όπως είναι η Παναγία των Παρισίων. Όπως όμως καταγγέλθηκε σε πολλά μέσα μαζικής ενημέρωσης δεν πρόκειται, για ατύχημα αλλά για έγκλημα εκ προμελέτης: Γιατί τα προβλήματα που αντιμετώπιζε εξαιτίας της χρόνιας εγκατάλειψης και της κάκιστης συντήρησης ήταν τεράστια. Χαρακτηριστικό της εγκατάλειψης είναι πως (πριν τη σημερινή καταστροφή) η πέτρινη πρόσοψη είχε υποστεί φθορές εξαιτίας των καιρικών συνθηκών και της ατμοσφαιρικής ρύπανσης, ενώ οι δυο πλαϊνοί πύργοι στηρίζονταν με υποστυλώματα. Ήταν φανερό ότι χρειάζονταν μια γενναία κρατική χρηματοδότηση για την ανακαίνιση του σημαντικού αυτού μνημείου, του 13ου μ.Χ αιώνα, ενός μνημείου που είχε τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα από όλα τα μνημεία στη Γαλλία.

Όμως η κυβέρνηση του “εκσυγχρονιστή” Μακρόν, όπως και η προηγούμενη του “σοσιαλιστή” Ολάν, αρνούνταν πεισματικά την κρατική χρηματοδότηση για το εμβληματικό ιστορικό μνημείο, την ίδια στιγμή που η Γαλλία δαπανούσε εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ σε εξοπλιστικά προγράμματα, και είναι η 5η χώρα σε εξοπλιστικές δαπάνες σε όλο τον κόσμο. Για να αντιμετωπισθούν λοιπόν τα προβλήματα στο μνημείο, στις 13 Φεβρουαρίου του 2018, 14 μήνες πριν από τη σημερινή καταστροφή αποφασίσθηκε να γίνει ….έρανος για να συγκεντρωθούν 100 εκατομμύρια ευρώ, που χρειάζονταν η ανακαίνιση, τα οποία όμως δε συγκεντρώθηκαν.

Βέβαια η πολιτική του περιορισμού των δαπανών προκειμένου όλα τα δημόσια αγαθά και οι υπηρεσίες (υγεία, παιδεία, ασφάλιση, νερό, ενέργεια κ.α) να μετατραπούν σε εμπορεύματα και να εκποιηθούν σε επιχειρήσεις, μια πολιτική, που ο καπιταλισμός έχει επιβάλλει σε όλες τις χώρες που κυριαρχεί, αφορά και τα μνημεία της ιστορίας και του πολιτισμού. Αυτή είναι η πολιτική που εδώ και μήνες καταγγέλλει και αντιπαλεύει το κίνημα των κίτρινων γελέκων στη Γαλλία, εναντίον του οποίου η κυβέρνηση του Μακρόν έχει εξαπολύσει επίθεση ακόμη και με στρατό.

Αυτή η πολιτική της απαξίωσης, της καταστροφής και της μετατροπής των ιστορικών μνημείων σε εμπορεύματα, που εφαρμόζεται εδώ και πολλά χρόνια, έχει αρχίσει να παίρνει διαστάσεις “επιδημίας” σε όλο τον κόσμο. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι η καταστροφή και η εκποίηση, των μνημείων των Μάγιας, στην περιοχή Τσιάπας που επιχειρεί ανάμεσα σε άλλα φαραωνικά έργα “ανάπτυξης” η νέα “αριστερή” κυβέρνηση του Ομπραδόρ στο Μεξικό, εναντίον της οποίας (πολιτικής) αγωνίζονται οι Ζαπατίστας και οι άλλοι ιθαγενείς. Υπάρχουν όμως πολλά παρόμοια παραδείγματα, όπως η παράδοση για εξορύξεις, μιας περιοχής, της Rosia Montana, στην Τρανσυλβανία, (σύνορα Ρουμανίας-Ουγγαρίας) με πλήθος μνημεία, χαρακτηρισμένα σαν μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς, όπου οργανώθηκαν τεράστιες διαδηλώσεις που ανάγκασαν την κυβέρνηση να αλλάξει την απόφαση. Άλλο επίσης παράδειγμα είναι η καταστροφή της πόλης Χασάνκεϊφ με ιστορία 12.000 ετών, που βρίσκεται στην περιοχή των Κούρδων στη Μεσοποταμία και με απόφαση της κυβέρνησης της Τουρκίας, βυθίζεται στο νερό του ποταμού Τίγρη, κάτω από ένα τεράστιο υδροηλεκτρικό φράγμα. Ο κατάλογος βέβαια με τα μνημεία που σε όλο των κόσμο κινδυνεύουν με καταστροφή είναι τεράστιος

Παρόμοια παραδείγματα έχουμε πολλά και στη χώρα μας, με αποκορύφωμα την ένταξη 2500 ιστορικών μνημείων στο Υπερταμείο, μια απόφαση που αναγκάστηκε να ανακαλέσει η κυβέρνηση κάτω από τη λαϊκή κατακραυγή και την πίεση των κινημάτων. Εξακολουθούν όμως να απειλούνται πολλά ιστορικά μνημεία όπως η Ακαδημία του Πλάτωνα, οι αρχαιότητες στις Σκουριές της Χαλκιδικής, οι αρχαιότητες στο π Ελληνικό, οι αρχαιότητες στο Κάβο Σίδερο (Κρήτη), ιστορικά μνημεία στην Ήπειρο, -και άλλα μνημεία, που λόγω περιορισμένου χώρου παραλείπουμε- λόγω της εκποίησής των περιοχών που βρίσκονται, σε πολυεθνικές για εμπορευματοποίηση, τουριστικοποίηση, εξορύξεις και άλλα φαραωνικά έργα. Επίσης υπάρχουν πολλές περιπτώσεις, όπου τα ιστορικά μνημεία απαξιώνονται. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα μνημεία της Βουλιαγμένης (Ναός Απόλλωνα Ζωστήρα κ.α) που με τη συνεργασία κυβέρνησης, περιφέρειας και δήμου ΒΒΒ ουσιαστικά παραδόθηκαν στην πολυεθνική Jermyn Real Estate, για την καταστροφική τουριστική “επένδυση” στο δάσος και στην παραλία της Βουλιαγμένης και θα χρησιμοποιήσει τα μνημεία σαν ντεκόρ.

Η “Σύμπραξη για τα Μνημεία της Ιστορίας και του Πολιτισμού”, από την αρχή της δημιουργίας της επισημαίνει ότι είναι ανάγκη όλα τα κινήματα (ανοιχτές συνελεύσεις, σωματεία, επιστημονικοί φορείς, συλλογικότητες για τον πολιτισμό και το περιβάλλον, κινηματικές πρωτοβουλίες κ.α) να εντάξουν στις δράσεις τους και στους στόχους τους όχι μόνο την προστασία, αλλά και για τη διαχείριση των μνημείων από την ίδια την κοινωνία. Γιατί είναι πλέον “ηλίου φαεινότερον”, ότι οι κυβερνήσεις και τα κράτη και στο θέμα των μνημείων “εργάζονται” με γνώμονα την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των επιχειρήσεων.
17/4/2018

ΣΥΜΠΡΑΞΗ ΓΙΑ ΤΑ ΜΝΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΣΜΟΥ



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

της Στέλλας Βαλάνη*


Οι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής γύρω από την Αμφίπολη, αγωνιούν δίκαια για την εξέλιξη των έργων και έχουν κάθε δικαίωμα σε πλήρη ενημέρωση για τους λόγους των καθυστερήσεων.

Την Τετάρτη 19 Απριλίου επισκεφτήκαμε, μαζί με τους υποψήφιους τοπικούς συμβούλους Ασπροβάλτας και εκπροσώπους του Ανεξάρτητου Συνδυασμού “Ασπροβάλτα SOS”, Λευτέρη Πατρώνη, Τάσο Θεοδωρίδη και Τριαντάφυλλο Μισόπαπα, το Υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης και τους θεσμούς που φιλοξενεί, προκειμένου να ενημερωθούμε για την πορεία και την εξέλιξη του έργου στο πολυσυζητημένο αρχαιολογικό μνημείο του Λόφου Καστά, στην Περιοχή της Αμφίπολης.

Το μνημείο αυτό αποτελεί σημείο παγκόσμιου ενδιαφέροντος για τα μοναδικά αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά του. Προκαλεί επίσης το παγκόσμιο ενδιαφέρον για την εξαιρετική πιθανότητα να αποτελεί ταφικό συγκρότημα μιας μεγάλης ιστορικής προσωπικότητας, ίσως της πιο μεγάλης για την ιστορία της Μακεδονίας!

Αυτό το συμπέρασμα βέβαια είναι αρμοδιότητα των ειδικών επιστημόνων που το παρακολουθούν και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να γίνεται πεδίο μικροπολιτικών αντιπαραθέσεων μεταξύ οποιασδήποτε παράταξης και οποιασδήποτε ιδεολογίας.

Αυτό για το οποίο μπορούμε όμως να είμαστε βέβαιοι σε κάθε περίπτωση, είναι ότι με την ολοκλήρωση του έργου που θα το κάνει προσβάσιμο στο ευρύ διεθνές κοινό, η περιοχή της Κεντρικής Μακεδονίας θα αποκτήσει μια επιπλέον και απαραίτητη ώθηση στην τουριστική και οικονομική ανάπτυξή της και κρίσιμο παράγοντα για την οικονομική επιβίωση πολλών επιχειρήσεων και κατοίκων της περιοχής της Κεντρικής Μακεδονίας.

Για αυτό και οι κάτοικοι της περιοχής αυτής, που δέχτηκαν και εξακολουθούν να δέχονται τα αποτελέσματα της κρίσης των τελευταίων ετών, αγωνιούν δίκαια για την εξέλιξη των σχετικών έργων και έχουν κάθε δικαίωμα σε πλήρη ενημέρωση για τους λόγους των καθυστερήσεων στην ολοκλήρωσή τους.

Τονίζω ότι άλλες χώρες, με εξίσου σεβαστό πολιτικό πολιτισμό, έχουν επενδύσει στην αξιοποίηση μνημείων εξαιρετικά μικρότερης και αμφίβολης ιστορικής αξίας, προσθέτοντας όμως σημαντικά στην αξία των τόπων τους.

Η οποιαδήποτε προσπάθεια να καθυστερήσει το έργο, να σαμποταριστεί ή να παραχαραχτεί με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο η μελέτη και η αξιοποίησή του, είναι επιεικώς απαράδεκτη, και αποτελεί έγκλημα κατά της Ιστορίας και κατά των ανθρώπων που αγωνιούν για την διαφύλαξη της ιστορικής κληρονομιάς τους και για τη ανάπτυξη του τόπου τους.

Καλούμε λοιπόν τους σχετικούς φορείς να προχωρήσουν στην πλήρη ενημέρωση του κοινού για την πορεία των εργασιών και δεσμευόμαστε ότι θα επανελθόμαστε μέχρι αυτό το αίτημα, όπως και η παράδοση του έργου, να ολοκληρωθεί.

* Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω
Πολιτεύτρια με τους ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου