Articles by "Πολιτική άποψη"

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτική άποψη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τούτες μέρες παρακολουθούμε μια πολύμορφη παραχάραξη της ιστορίας αλλά και της διαχείρισης της μνήμης του Πολυτεχνείου. Συνηθισμένα πράγματα, που αποκόπτουν το νήμα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου από την τωρινή πραγματικότητα, ενισχύοντας και διαιωνίζοντας το κενό Υποκειμένου.

του Ρούντι Ρινάλντι

Πενήντα τρία χρόνια μετά, το Πολυτεχνείο εξακολουθεί να μνημονεύεται, γίνεται όμως όλο και πιο δύσκολο να αναγνωρίσει κανείς αυτό που πραγματικά υπήρξε. Ήταν η κορύφωση ενός ριζοσπαστισμού που ωρίμαζε μέσα στις συνθήκες της δικτατορίας και όχι απλώς τρεις μέρες ηρωισμού κάποιων φοιτητών. Μια φοιτητική κινητοποίηση που ξεπέρασε τα όριά της, έθεσε το θέμα της ανατροπής της χούντας βάζοντας στο επίκεντρο την εξάρτηση και τη δημοκρατία, συνδέθηκε με ευρύτερες κοινωνικές διαθέσεις, και εξελίχθηκε σε μια μεγάλη λαϊκή εξέγερση, ένα ιστορικό συμβάν που άλλαξε τους όρους της πολιτικής διαδικασίας και άφησε βαθύ αποτύπωμα στη λαϊκή συνείδηση. Αποσταθεροποίησε τη δικτατορία, ακυρώνοντας τα σχέδια ελεγχόμενης φιλελευθεροποίησής της και λειτούργησε ως κοιτίδα μιας νέας πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας, που θα καθόριζε σε μεγάλο βαθμό τον λαϊκό ριζοσπαστισμό της Μεταπολίτευσης.
Μια εξέγερση που ξεπέρασε τα όρια του Πολυτεχνείου
Μέσα στους φοιτητικούς συλλόγους, που λειτουργούσαν υπό ασφυκτικό έλεγχο, στους τοπικούς συλλόγους και στις άτυπες παρέες, συγκροτούνταν ένα νέο πολιτικό δυναμικό. Κουβαλούσε κάτι από την ελληνική αντιστασιακή παράδοση, αλλά και, με καθυστέρηση λόγω της χούντας, κάτι από τη διεθνή θύελλα του 1968, από τον γαλλικό Μάη και τα εξεγερτικά κινήματα άλλων χωρών. Η πολιτική ζύμωση συναντούσε μια πολιτιστική αναγέννηση. Βιβλία και παράνομες εκδόσεις, θέατρο, ροκ μουσική, Θεοδωράκη και Μαρκόπουλο. Το σύνθημα «Εδώ θα γίνει της Ταϊλάνδης», αναφορά στη μεγάλη φοιτητική εξέγερση εκείνης της χρονιάς, ήταν ενδεικτικό των αναζητήσεων μιας νεολαίας που έψαχνε τη θέση της σε έναν κόσμο που άλλαζε.
Μέσα στην κατάληψη, όμως, δεν υπήρχε μία ενιαία αντίληψη. Συγκρούστηκαν δύο πολιτικές γραμμές. Η μία, εκφράζοντας την κατεύθυνση του ΚΚΕ και του ΚΚΕ-εσ, ήθελε να διατηρηθούν τα αιτήματα στα φοιτητικά πλαίσια, να αποφευχθεί η γενίκευση της σύγκρουσης και, τελικά, να ανοίξει ο δρόμος για μια αποκατάσταση της προδικτατορικής πολιτικής τάξης. Η άλλη επέμενε ότι δεν μπορούσε να χωριστεί η Παιδεία από το καθεστώς εξάρτησης, από την αμερικανική στήριξη της χούντας, από το ζήτημα της εθνικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής κυριαρχίας. «Έξω οι ΗΠΑ», «Έξω το ΝΑΤΟ», «Λαοκρατία». Συνθήματα που δήλωναν έναν διαφορετικό πολιτικό ορίζοντα. Αυτή η αντιπαράθεση στις συνελεύσεις και στη Συντονιστική Επιτροπή είναι σημαντική για την κατανόηση του χαρακτήρα της εξέγερσης, όσο κι αν αργότερα πολλοί επιχείρησαν να την εξομαλύνουν ή να εμφανιστούν εκ των υστέρων ως αδιαμφισβήτητοι καθοδηγητές της.

Υπάρχει και μια δεύτερη παραχάραξη. Το Πολυτεχνείο παρουσιάζεται συχνά σαν να τελείωσε στην πύλη που γκρέμισε το τανκ. Κι όμως, έξω από το κτίριο δρούσαν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, κυρίως νέοι, μαθητές, εργαζόμενοι, πολλοί χωρίς καμία οργανωτική ένταξη. Στήθηκαν οδοφράγματα, έγιναν συγκρούσεις σε δρόμους και γειτονιές της Αθήνας, η καταστολή συνεχίστηκε μετά την εκκένωση και εκεί βρίσκονται πολλοί από τους νεκρούς της εξέγερσης. Το βιβλίο του Λεωνίδα Καλλιβρετάκη για τους «αφανείς πρωταγωνιστές» αναδεικνύει αυτή την κρίσιμη πλευρά. Ο ραδιοσταθμός έδωσε φωνή στον ξεσηκωμό, αλλά η κοινωνική του δύναμη ήταν και οι άνθρωποι που άκουσαν, βγήκαν στον δρόμο και έδρασαν. Το Πολυτεχνείο δεν υπήρξε απλώς η κορυφαία στιγμή του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος. Υπήρξε ένα μεγάλο λαϊκό συμβάν που δημιούργησε νέα συνείδηση, νέους πολιτικούς συσχετισμούς και έναν ριζοσπαστισμό με βαθιές κοινωνικές ρίζες. Αυτή είναι η πραγματική ιστορική του παρακαταθήκη.

Η πρώτη μάχη για το νόημά του: Από το 1974 στους αγώνες του 1979-80

Η πτώση της χούντας βρήκε το φοιτητικό κίνημα ως το πιο οργανωμένο και ένα από τα πιο πολιτικοποιημένα τμήματα του λαϊκού κινήματος. Το κύρος του δεν προερχόταν μόνο από τη συμμετοχή του στην αντιδικτατορική πάλη, αλλά από τη σύνδεσή του με τα μεγάλα ζητήματα της εποχής, την αποχουντοποίηση, τις κοινωνικές κατακτήσεις, την αλλαγή στην Παιδεία, την εθνική ανεξαρτησία και τη λαϊκή κυριαρχία. Ταυτόχρονα, συγκροτούνταν το πολιτικό πλαίσιο που ονομάστηκε «συμβόλαιο Καραμανλή» με κεντρικούς άξονες την αποκατάσταση της κοινοβουλευτικής ομαλότητας, αλλά και τη συγκράτηση της ανεξέλεγκτης κοινωνικής κινητοποίησης. Η απόφαση να διεξαχθούν οι πρώτες εκλογές στις 17 Νοεμβρίου του 1974 είχε τεράστια συμβολική σημασία. Η επέτειος τοποθετούνταν υπό τη σκιά της εκλογικής «δικαίωσης». Ήταν η πρώτη μεγάλη απόπειρα να ενσωματωθεί το νόημα του Πολυτεχνείου. Η δημοκρατία «επέστρεψε», άρα οι λογαριασμοί της εξέγερσης έκλεισαν.
Μόνο που δεν έκλεισαν. Στις 15 Νοεμβρίου, πριν από τις εκλογές, δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι πήραν μέρος σε πορεία από το Πολυτεχνείο προς την Καισαριανή, με κυρίαρχη την παρουσία του αγωνιστικού κόσμου που είχε ζήσει την εξέγερση μέσα και έξω από το Πολυτεχνείο. Στις 24 Νοεμβρίου πραγματοποιήθηκε ο μεγάλος επίσημος εορτασμός, με συμμετοχή που στις εκτιμήσεις της εποχής έφτανε μέχρι το ένα εκατομμύριο. Η πρώτη κινητοποίηση έδειξε την ύπαρξη ενός ενεργού, μαχητικού δυναμικού που δεν ήθελε να παραδώσει τη μνήμη του στην κρατική ομαλότητα, ενώ η δεύτερη μαρτυρούσε τη βαθιά λαϊκή απήχηση του Πολυτεχνείου. Το ερώτημα ήταν ποια σχέση θα μπορούσε να οικοδομηθεί ανάμεσα στα δύο. Πάντως, το δυναμικό αυτό θα είναι η κύρια βάση των αγώνων που θα διεξαχθούν σε πολλούς κοινωνικούς χώρους στη συνέχεια.
Στα χρόνια που ακολούθησαν επιχειρήθηκε η συγκρότηση μιας «υγειονομικής ζώνης» γύρω από τον ριζοσπαστισμό. Η θεωρία του «αριστεροχουντισμού» συνέδεε τους αγωνιστές που ξεπερνούσαν τα όρια της ομαλότητας με δήθεν απειλές εναντίον της δημοκρατίας. Δεν αφορούσε μόνο τους φοιτητές, αλλά και τους οικοδόμους, τον εργοστασιακό συνδικαλισμό, τους αγρότες, όλο εκείνο το κοινωνικό ρεύμα που ζητούσε περισσότερα από μια αλλαγή κυβερνητικού προσωπικού. Μέσα στους θεσμούς του συνδικαλιστικού κινήματος αναπτύχθηκε παράλληλα μια προσπάθεια ελέγχου του. Στον φοιτητικό χώρο, η ΕΦΕΕ απέκτησε αναγνωρισμένη πανελλαδική βαρύτητα και έγινε κεντρικός διοργανωτής των επετείων. Είχε πραγματικό κύρος, αλλά οι κυρίαρχες παρατάξεις προσπαθούσαν να μετατρέψουν αυτή τη δύναμη σε μηχανισμό διαχείρισης. Η συνεννόηση των κομματικών νεολαιών, οι κοινές αποφάσεις και οι περιφρουρήσεις λειτούργησαν συχνά περισσότερο ως φράγμα απέναντι στις αγωνιστικές πρωτοβουλίες παρά ως μέσο ανάπτυξής τους.
Παρά τις αντιφάσεις, οι πρώτοι εορτασμοί ήταν ασύγκριτα πιο ζωντανοί από τους σημερινούς. Η Πατησίων και η Στουρνάρη γέμιζαν για τρεις ημέρες. Σχολεία έφταναν με πορείες, παιδιά τραγουδούσαν και κατέθεταν λουλούδια, χιλιάδες άνθρωποι θεωρούσαν αυτονόητη τη συμμετοχή τους. Η πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία συμπύκνωνε όλη τη διαμάχη για τον χαρακτήρα του Πολυτεχνείου, θυμίζοντας την ευθύνη των ΗΠΑ για τη δικτατορία και την απαίτηση για εθνική ανεξαρτησία. Οι κυβερνήσεις της Δεξιάς την περιόρισαν επανειλημμένα. Το 1980 η κυβέρνηση Ράλλη απαγόρευσε τη συνέχισή της πέρα από το Σύνταγμα. Η πλειοψηφία της ΕΦΕΕ πάλι υποχώρησε, άλλες δυνάμεις προσπάθησαν να σπάσουν την απαγόρευση και η αστυνομική βία άφησε νεκρούς τον Ιάκωβο Κουμή και τη Σταματίνα Κανελλοπούλου. Οι αγωνιστές καταγγέλθηκαν ως «προβοκάτορες».
Ανάμεσα σε αυτές τις αναμετρήσεις, οι καταλήψεις του 1979 ενάντια στον νόμο 815 είχαν αποδείξει κάτι ιδιαίτερα σημαντικό. Μπροστά σε ένα ισχυρό μπλοκ μεγάλων παρατάξεων που δεν στήριζε τις καταλήψεις, αναπτύχθηκε ένα άλλο αγωνιστικό ρεύμα. Η κυβέρνηση αναγκάστηκε να υποχωρήσει και ο νόμος καταργήθηκε. Η νίκη έσπασε και έναν ιδεολογικό φραγμό, δείχνοντας πως ένας νόμος που ψηφίζεται στη Βουλή μπορεί να ανατραπεί με μαζικό αγώνα. Αυτό ήταν ένα από τα πιο γνήσια μεταπολιτευτικά αποτυπώματα του Πολυτεχνείου. Ήταν και η μοναδική νίκη του κινήματος επί της Δεξιάς του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Υπήρξε και μια άλλη μορφή ενσωμάτωσης του «Πολυτεχνείου». Διαμέσου της συγκρότησης κομμάτων στα οποία πολλά στελέχη αναδείχθηκαν και πλαισίωσαν την κομματική οικοδόμηση και τις ανάγκες των τότε κομμάτων (που αποδέχονταν βασικά το «συμβόλαιο Καραμανλή»). Έτσι ένα μεγάλο τμήμα της «γενιάς του Πολυτεχνείου» έπιασε πόστα στους κομματικούς μηχανισμούς. Με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ θα πιάσει θέσεις σε δημόσιους και κρατικούς θεσμούς αλλά και ορισμένοι (όχι λίγοι) στον επιχειρηματικό κόσμο.

Η ενσωμάτωση της «Αλλαγής» και οι αντιστάσεις της δεκαετίας του 1980

Με το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση η ενσωμάτωση άλλαξε μορφή. Η Εθνική Αντίσταση αναγνωρίστηκε, πλευρές της αποκλεισμένης ιστορίας απέκτησαν δημόσια θέση και η επέτειος του Πολυτεχνείου πέρασε στην επίσημη σχολική και κρατική ζωή. Υπήρχε ασφαλώς μια δημοκρατική κατάκτηση σε αυτή την αναγνώριση. Υπήρχε όμως και το αντίτιμο. Οι μαθητές που παλιότερα έκαναν αποχή, διεκδικούσαν να κατέβουν στο Πολυτεχνείο και συγκρούονταν με τη σχολική διοίκηση, τώρα συμμετείχαν σε καθιερωμένες γιορτές. Η εξέγερση γινόταν μάθημα, τηλεοπτικό αφιέρωμα, τελετή. Ο κίνδυνος να μετατραπεί ένα ζωντανό γεγονός σε μια αποστειρωμένη εκδοχή του, χωρίς το ανατρεπτικό ερώτημα που είχε θέσει, ήταν εδώ.
Στο μεταξύ, τμήματα του πολιτικού προσωπικού της αντιδικτατορικής πάλης ενσωματώνονταν στους κομματικούς και κρατικούς μηχανισμούς, ενώ η τάση για ενσωμάτωση λάμβανε ευρύτερα ιδεολογικά χαρακτηριστικά. Η συμμετοχή στο Πολυτεχνείο μπορούσε να μετατραπεί σε τίτλο νομιμοποίησης, σε προσωπικό ή κομματικό κεφάλαιο. Εμφανίστηκαν αφηγήσεις στις οποίες οι ρεφορμιστικές δυνάμεις παρουσιάζονταν αναδρομικά ως οι αδιαμφισβήτητοι πρωτοπόροι της κατάληψης, αποσιωπώντας τις πραγματικές διαφωνίες της εποχής για τον πολιτικό χαρακτήρα της. Όποιος ιδιοποιούνταν το παρελθόν διεκδικούσε και το δικαίωμα να καθορίζει τα επιτρεπτά όρια του παρόντος. Η ίδια λογική εκφραζόταν στις συνεννοήσεις των κυρίαρχων παρατάξεων στην ΕΦΕΕ και στη στήριξη των πολιτικών «εκσυγχρονισμού» των πανεπιστημίων.
Οι οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς περνούσαν ταυτόχρονα μια βαθιά κρίση. Πολλές είχαν διαλυθεί ή έχαναν δυνάμεις, ενώ ο κόσμος που είχε αγωνιστεί αισθανόταν ότι το ΠΑΣΟΚ είχε πάρει τα συνθήματά του. Παρ’ όλα αυτά, δεν έλειψαν οι προσπάθειες ανασυγκρότησης. Στις σχολές εμφανίστηκαν νέες συσπειρώσεις και ανεξάρτητα σχήματα. Παράλληλα αναπτύχθηκαν αυτόνομα και αναρχικά ρεύματα, που έφεραν και άλλες αντιλήψεις για την πολιτική δράση. Αυτές οι τάσεις δεν πρέπει να συγχέονται μεταξύ τους, αλλά η σταδιακή απομάκρυνση από τη γενική μαζική διαδικασία θα είχε μακροχρόνιες συνέπειες.
Η δολοφονία του Μιχάλη Καλτεζά το 1985 και η κατάληψη του Πολυτεχνείου που ακολούθησε έδειξαν τις νέες αντιφάσεις. Συμμετείχαμε στην κατάληψη ως απάντηση στην αστυνομική δολοφονία. Ζήσαμε τη νύχτα με τα δακρυγόνα, την πολιορκία και την προσπάθεια να κρατήσουμε την πύλη. Ταυτόχρονα, οι καταστροφές και τα σπασίματα που συνδέθηκαν με τη δράση ορισμένων ομάδων συνέβαλαν στην απομόνωση της κινητοποίησης. Δεν εξισώνω την κρατική καταστολή με αυτές τις πρακτικές, επισημαίνω ότι η απουσία μαζικού πολιτικού προσανατολισμού διευκόλυνε τον εγκλωβισμό.
Δύο χρόνια αργότερα, το 1987, ζήσαμε μια διαφορετική εμπειρία. Οι καταλήψεις των σχολών (το μπλοκ της «αντιαναβάθμισης») συνέπεσαν με τον εορτασμό και, ύστερα από σκληρή αντιπαράθεση και παρεμβάσεις, κατορθώσαμε να ακουστεί η φωνή τους στις εκδηλώσεις. Ο κόσμος έμπαινε στο Πολυτεχνείο και έβλεπε όχι μόνο φωτογραφίες μιας παλαιότερης εξέγερσης, αλλά και ζωντανούς αγώνες. Αυτή η συνύπαρξη έδειξε ποιος θα μπορούσε να είναι ο πραγματικός χαρακτήρας της επετείου.
Από τη μαζική μνήμη στην περιχαράκωση και την καταστολή
Στη δεκαετία του 1990 επιταχύνθηκε μια αλλαγή που είχε ξεκινήσει νωρίτερα. Το 1995 η κατάληψη του Πολυτεχνείου, τα επεισόδια και η αστυνομική εισβολή με τις εκατοντάδες συλλήψεις σημάδεψαν την επέτειο. Οι τηλεοπτικές εικόνες των συγκρούσεων άρχισαν να υποκαθιστούν, όλο και περισσότερο, τη δημόσια εικόνα μιας μαζικής κοινωνικής εκδήλωσης. Δεν ήταν οι κάμερες που δημιούργησαν την κρίση. Το στένεμα της επετείου στη «δράση των ταραξιών» ήταν αποτέλεσμα μιας κρίσης που προϋπήρχε, με την αποδυνάμωση των συλλόγων, την αλλαγή των συσχετισμών, την υποχώρηση της συλλογικής συμμετοχής.
Η μεταβολή φαίνεται ακόμη και στη φυσική εικόνα του τριημέρου. Παλιότερα δεν χωρούσε ο κόσμος στη Στουρνάρη και στην Πατησίων, τα σχολεία κατέβαιναν μαζικά, οι οικογένειες, οι εργαζόμενοι και οι νέοι ένιωθαν το Πολυτεχνείο δική τους υπόθεση. Τώρα το βασικό γεγονός για πολλές οργανώσεις είναι ποιο τραπεζάκι θα πιάσει την καλύτερη θέση στην Πατησίων, ποιος θα ελέγξει την είσοδο, ποια σημαία θα φαίνεται περισσότερο. Με το ΚΚΕ να ελέγχει τη μικροφωνική και να επιχειρεί να ξαναγράψει την ιστορία προσθέτοντας φαρδιά πλατιά την υπογραφή του κόμματος κάτω από τα “έξω αι ΗΠΑ ‒ έξω το ΝΑΤΟ” στις κολώνες της πύλης. Η εικόνα δεν είναι απλώς γραφική. Είναι η μικρογραφία μιας πολιτικής μετάλλαξης, που υποβάθμιζε την πολιτική αντιπαράθεση σε στείρο ανταγωνισμό μηχανισμών για τη χωροταξία της επετείου και τις μικροηγεμονίες. Μπορεί να γίνονται ακόμη εκδηλώσεις με ενδιαφέρον και η πορεία στην πρεσβεία παραμένει σημαντική, αλλά η κοινωνική ακτινοβολία του τριημέρου έχει περιοριστεί αισθητά.
Το χειρότερο είναι ότι οι συγκρούσεις ανάμεσα σε οργανωμένες ομάδες πήραν τα τελευταία χρόνια επικίνδυνες μορφές. Κράνη, λοστοί, επιθέσεις, διεκδίκηση «ζωνών» επιρροής, αντιπαραθέσεις ανάμεσα σε φοιτητικές και αναρχικές ομάδες. Ο αντίπαλος παύει να είναι η κυβερνητική πολιτική, η καταστολή, η εξάρτηση, η διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης. Γίνεται πρωτίστως η άλλη ομάδα, ο «μπάχαλος» που θα χαλάσει τη δική μας περιφρούρηση ή ο αντίπαλος μηχανισμός που ελέγχει έναν χώρο. Δεν χρειάζεται να εξωραΐσουμε την παλιότερη περίοδο, καθώς υπήρξαν και τότε τραμπουκισμοί και επιβολές από οργανωμένες παρατάξεις. Άλλο όμως οι συγκρούσεις μέσα σε ένα υπαρκτό, μαζικό κίνημα και άλλο η βία που τείνει να υποκαταστήσει το ίδιο το κίνημα.
Οι φετινές αποφάσεις της πρυτανείας του ΕΜΠ συμπυκνώνουν το αδιέξοδο με κλειδωμένα κτίρια, περιορισμένο ωράριο, αυξημένη φύλαξη, περιορισμό των χώρων των εκδηλώσεων. Η διοίκηση επικαλείται την ασφάλεια αντιμετωπίζοντας στην πράξη την ιστορική επέτειο όλο και περισσότερο ως πρόβλημα διαχείρισης κινδύνου (τόσο συμβατά με το κυβερνητικό δόγμα τάξης). Η αποδοχή της αστυνομικής παρουσίας στους πανεπιστημιακούς χώρους συνιστά μέτρο της υποχώρησης σε σχέση με όσα είχαν κατακτηθεί και διεκδικηθεί στα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια.
Η μεγάλη αντιστροφή — και το πραγματικό ζητούμενο
Αυτό που διαπερνά όλη αυτή την ιστορία είναι η σχέση του φοιτητικού κινήματος με την κοινωνία. Το 1973 ένα σχετικά μικρό, αλλά πρωτοπόρο τμήμα φοιτητών μπόρεσε να γίνει σημείο συνάντησης μιας ευρύτερης λαϊκής αγανάκτησης. Στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης οι φοιτητικές εκλογές ήταν πολιτικό γεγονός, η ΕΦΕΕ διέθετε κοινωνικό κύρος, οι αγώνες των φοιτητών μπορούσαν να επηρεάζουν τις κυβερνητικές αποφάσεις. Σήμερα, η διάλυση του φοιτητικού κινήματος αποτυπώνεται και στο κεντρικό επίπεδο αφού η ΕΦΕΕ δεν υφίσταται εδώ και πολλά χρόνια· η κάθε παράταξη μπορεί να ανακοινώνει τα ποσοστά της, να καμαρώνει για τους «συλλόγους» που ελέγχει και να οργανώνει τις δικές της εκδηλώσεις, αλλά το βασικό ερώτημα μένει αναπάντητο: ποια κοινωνική δύναμη εκφράζει και τι πραγματικά μπορεί να κινητοποιήσει; Χωρίς αυτή τη σύνδεση, ο συνδικαλισμός εκφυλίζεται σε ανταγωνισμό μικρών μηχανισμών.
Στα δεκαέξι χρόνια από τη Χρεοκοπία και τα Μνημόνια, το φοιτητικό κίνημα δεν μπόρεσε να παίξει κεντρικό ρόλο στις μεγάλες κοινωνικές αναμετρήσεις. Το αντιμνημονιακό κίνημα, οι Πλατείες αναπτύχθηκαν χωρίς ουσιαστική πρωτοβουλία του ή έστω συμμετοχή του, ενώ και στον ξεσηκωμό για τα Τέμπη δεν κατόρθωσε να πάρει καμιά σημαντική πρωτοβουλία ούτε κατανόησαν οι δυνάμεις που δρουν στα πανεπιστήμια τη σημασία του. Αντίθετα, στη Σερβία οι φοιτητές έγιναν καταλύτης ενός ευρύτερου λαϊκού κινήματος. Η διαφορά είναι αποκαλυπτική για την αυτοαναφορικότητα, την παραταξιοποίηση και την αδυναμία του ελληνικού φοιτητικού κινήματος (ας το αποκαλέσουμε καταχρηστικά έτσι), σήμερα, να συνδεθεί με τα κεντρικά προβλήματα της κοινωνίας.
Την ίδια ώρα η χώρα αντιμετωπίζει ένα συνολικό, υπαρξιακό πρόβλημα: παραγωγική αποδιάρθρωση, δημογραφική συρρίκνωση, εξαρτήσεις, συρρίκνωση της δημοκρατικής συμμετοχής, ακρωτηριασμό της κυριαρχίας της. Πόσο απασχολούν αυτά τα ζητήματα τις δυνάμεις που αυτοχαρακτηρίζονται αγωνιστικές; Πόσες αναζητούν τρόπους να μιλήσουν στην κοινωνία έξω από τα πανεπιστημιακά κτίρια; Λείπει ο πολιτικός προσανατολισμός και η σχέση με την κοινωνία που θα μπορούσαν να δώσουν συνέχεια σε τέτοιες κινήσεις.
Δεν αρκεί, συνεπώς, να υπερασπιστούμε μια τελετή ή να διεκδικήσουμε έναν καλύτερα οργανωμένο εορτασμό. Χρειάζεται να κατανοήσουμε την πορεία ολόκληρου του μεταπολιτευτικού ριζοσπαστισμού: του φοιτητικού κινήματος, του εργοστασιακού συνδικαλισμού, των αγροτικών αγώνων, των αναζητήσεων που γεννήθηκαν και των τρόπων με τους οποίους ενσωματώθηκαν, καταπνίγηκαν ή διαλύθηκαν. Χρειάζεται επίσης να αναγνωρίσουμε τις δικές μας ανεπάρκειες.

Το Πολυτεχνείο δεν χρειάζεται ιδιοκτήτες, ούτε κομματικούς κληρονόμους, ούτε αστυνομικούς διαχειριστές. Χρειάζεται να ξαναδιαβαστεί ως μια μεγάλη ιστορική εμπειρία, ως η στιγμή που μια νεολαία υπερέβη τα στενά της αιτήματα, συνδέθηκε με τον λαό και έθεσε το ζήτημα της δημοκρατίας, της ανεξαρτησίας και της κοινωνικής αλλαγής. Αν η μνήμη δεν συναντήσει ξανά τα μεγάλα προβλήματα και την ανάγκη συγκρότησης ενός λαϊκού Υποκειμένου, θα απομένουν οι φωτογραφίες, τα τραπεζάκια και οι διαμάχες για την περιφρούρηση. Θα τιμάται ένα Πολυτεχνείο αποκομμένο από τη δυνατότητα των ανθρώπων να βγουν από την ακινησία και να παρέμβουν στην πορεία της χώρας.

Η ουσιαστική αναμέτρηση με την κληρονομιά του Πολυτεχνείου δεν γίνεται στο πεδίο της επετειακής διαχείρισης, αλλά στο πεδίο της σημερινής κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας. Το κρίσιμο ζήτημα είναι αν μπορεί να εμφανιστεί ένα νέο μεγάλο πολιτικό κίνημα που θα συνδεθεί με τις ανάγκες του τόπου, θα αντιμετωπίσει το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας και θα συμβάλει στην υπέρβαση του κενού υποκειμένου. Αυτό θα αποτελούσε μια πραγματική συνέχεια του Πολυτεχνείου και όχι απλώς την αναπαραγωγή της ιστορικής του μνήμης.
(Δρόμος, φύλλο 797, 14/11/26)

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Η COP31, η Παγκόσμια Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Κλίμα, αρχίζει στις 9 Νοεμβρίου στην Αττάλεια της Τουρκίας. Για ακόμη μία φορά, κυβερνήσεις, επιστήμονες και εκπρόσωποι της κοινωνίας των πολιτών θα συζητήσουν την κλιματική κρίση, τις δεσμεύσεις και τα μέτρα που απαιτούνται για την αντιμετώπισή της.

Είναι αδύνατο κανείς να παρακολουθήσει τις λεπτομέρειες της Διάσκεψης, και είναι δύσκολο να είσαι αισιόδοξος για το αποτέλεσμα, με βάση την εμπειρία των προηγούμενων. Όμως, ας θέσουμε ένα ερώτημα, που βρίσκεται πίσω από όλες αυτές τις συζητήσεις. Εφόσον οι επιστήμονες προειδοποιούν για τους κινδύνους της κλιματικής αλλαγής και είναι πλέον κοινή διαπίστωση ότι η συνεχής αύξηση της παραγωγής και της κατανάλωσης εξαντλεί φυσικούς πόρους, καταστρέφει οικοσυστήματα και επιβαρύνει το κλίμα, μήπως ήρθε η ώρα να αναθεωρήσουμε την ίδια την έννοια της οικονομικής ανάπτυξης; Μπορούμε να συνεχίσουμε να επιδιώκουμε αέναη αύξηση του παραγόμενου πλούτου, όταν γνωρίζουμε ότι αυτή στηρίζεται σε έναν φυσικό πλούτο, που δεν είναι ανεξάντλητος;

Η λογική λέει ότι κάπου πρέπει να μπει ένα όριο! Αυτό, βέβαια, δεν μπορεί να απαιτηθεί με τον ίδιο τρόπο από όλες τις χώρες. Οι φτωχότερες κοινωνίες έχουν δικαίωμα στην ανάπτυξη, στην αξιοπρεπή διαβίωση, στην πρόσβαση σε τροφή, νερό, ενέργεια, υγεία και εκπαίδευση. Δεν μπορεί να τους ζητάμε να παραμείνουν φτωχές, για να διατηρήσουν οι πλουσιότερες χώρες τον σημερινό τρόπο ζωής τους. Εδώ βρίσκεται το πραγματικό ζήτημα της δικαιοσύνης.

Η ανάγκη περιορισμού της υπερκατανάλωσης και της άσκοπης παραγωγής πλούτου αφορά πρωτίστως τις κοινωνίες, που έχουν ήδη ξεπεράσει τα όρια της βιώσιμης κατανάλωσης. Και η δικαιότερη αναδιανομή του πλούτου είναι απαραίτητη, για να μην οδηγήσει αυτό σε άλλη μια θυσία των φτωχότερων. Δεν μιλάμε για επιστροφή στη φτώχεια ούτε για άρνηση της προόδου. Μιλάμε για διαφορετική αντίληψη της ευημερίας.

Η «λιτή ευημερία» σημαίνει να ζούμε καλά, χωρίς να παράγουμε και να καταναλώνουμε περισσότερο. Να καλύπτουμε τις πραγματικές ανάγκες, να περιορίζουμε τη σπατάλη, να προστατεύουμε τα κοινά αγαθά και να μοιράζουμε δικαιότερα τον κοινωνικό πλούτο. Η φύση, άλλωστε, δεν διαπραγματεύεται τα όριά της. Θα τα επιβάλει με τον δικό της τρόπο και θα το γευτούμε με την εξάντληση των πόρων, με την κλιματική αποσταθεροποίηση και την υποβάθμιση των οικοσυστημάτων.

Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι αν θα αλλάξουμε. Είναι αν θα κάνουμε την αλλαγή με κοινωνική δικαιοσύνη και σχέδιο, ή θα αναγκαστούμε να αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες της οικολογικής κρίσης.

Η COP31 πρέπει να γίνει μια ακόμη αφορμή να συζητήσουμε όχι μόνο πώς θα μειώσουμε τις εκπομπές, αλλά και ποια οικονομία, ποια κοινωνία και ποια ευημερία θέλουμε πραγματικά. Γιατί η βιωσιμότητα δεν είναι να συνεχίσουμε την ίδια πορεία με λιγότερες εκπομπές. Είναι να ξανασκεφτούμε τι σημαίνει να ζούμε καλά, μέσα στα όρια του πλανήτη και με δικαιοσύνη για όλους.

Στέφανος Σταμέλλος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Της Ευδοκίας Τσαγκλή (Επιζήσασα Τεμπών, Δημοσιογράφος, Επικοινωνιολόγος)


Στις 28 Φεβρουαρίου 2025, Σέρβοι φοιτητές περπάτησαν από τη Φιλοσοφική Σχολή του Βελιγραδίου ως την ελληνική πρεσβεία και, στις 11:52, την ώρα που είχε πέσει το στέγαστρο στον σταθμό του Νόβι Σαντ, κράτησαν σιγή για τους 16 δικούς τους νεκρούς και τους 57 δικούς μας. Εκείνη την ημέρα ο πόνος δύο ορθόδοξων λαών είχε την ίδια ώρα.

Είκοσι μήνες μετά, οι δρόμοι έχουν διαχωριστεί. Αυτή την Κυριακή (25 Οκτωβρίου) το κίνημα που γεννήθηκε από το Νόβι Σαντ διεκδικεί την εξουσία στις σερβικές εκλογές, την ίδια ώρα που στην Ελλάδα ένα κόμμα γεννημένο από τα Τέμπη έχει πέσει, μέσα σε λίγους μήνες, στο 3–5%. Το κίνημα όμως δεν απέτυχε· απέτυχε ένα σχήμα. Συγκρίνοντας τις δύο χώρες, βλέπουμε από τη μεριά μας έναν λαό απογοητευμένο και απελπισμένο. Ας αναλύσουμε μαζί την πορεία των εξελίξεων, τα πώς και τα γιατί, αναζητώντας τη χαμένη ελπίδα του Έλληνα, η οποία μπορεί να σιγοκαίει, μα είναι εδώ.


Η ίδια πληγή

Ως ένα σημείο οι δύο ιστορίες ταυτίζονται: σιδηρόδρομος του κράτους, νέοι νεκροί, διαφθορά και συγκάλυψη. Στο Νόβι Σαντ ο σταθμός μόλις είχε ανακαινιστεί βάσει μιας συμφωνίας με την Κίνα, οι όροι της οποίας έμειναν κρυφοί. Στα Τέμπη ο χώρος του εγκλήματος μπαζώθηκε μέσα σε λίγες μέρες, θάβοντας μαζί του και την αλήθεια. Παρότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία βρήκε επτά παράνομες παρατάσεις στη σύμβαση 717, το έργο που θα έκανε ασφαλές το δίκτυο, η κοινοβουλευτική πλειοψηφία περιόρισε την ευθύνη των πολιτικών σε ένα πλημμέλημα.

Και στις δύο χώρες οι κυβερνήσεις εκείνης της νύχτας έμειναν στη θέση τους, σε αντίθεση με τους πολίτες που ξεσηκώθηκαν και βγήκαν στους δρόμους.

Ίδιο ήταν και το μέγεθος. Η 28η Φεβρουαρίου 2025 καταγράφηκε ως μία από τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις στην ιστορία της Ελλάδας. Την ίδια περίοδο, στις 15 Μαρτίου 2025 πάνω από 300.000 άνθρωποι πλημμύρισαν το Βελιγράδι. Ίδιο και το αίτημα, δικαιοσύνη απέναντι σε μια διαφθορά που σκοτώνει.


Πίστις: σε ποιον πιστέψαμε

Οι Σέρβοι πίστεψαν στην ενότητα, εμείς σε ένα πρόσωπο, και εκεί βρίσκεται η βαθύτερη διαφορά.

«Μὴ πεποίθατε ἐπ᾿ ἄρχοντας, ἐπὶ υἱοὺς ἀνθρώπων, οἷς οὐκ ἔστι σωτηρία.» (Ψαλμός 145)

Οι Σέρβοι φοιτητές οργανώθηκαν σε συνελεύσεις σχολών, τα plenums, σχεδιασμένες ώστε να μην αναδεικνύεται αρχηγός. Κάθε φοιτητής μιλούσε και ψήφιζε· η διαδικασία, αργή κατά την ομολογία των ίδιων, τους κράτησε ωστόσο ενωμένους. Η δύναμη δεν στεκόταν μπροστά τους, αλλά ανάμεσά τους.
«Δεν έχω οξυγόνο»: τα ονόματα των 57 με κόκκινη μπογιά μπροστά στη Βουλή.


Στην Ελλάδα το πλήθος, εξίσου μεγάλο, δεν απέκτησε ποτέ σώμα, κι έτσι το κενό το γέμισε ένα πρόσωπο. Η Μαρία Καρυστιανού διέθετε κάτι που κανένα κόμμα δεν είχε, τον πόνο μιας μάνας στο βλέμμα και μια ρητορεία που μιλούσε στην καρδιά. Η ίδια είχε δηλώσει ότι η λέξη «κόμμα» και το όνομά της δεν είναι συμβατά.«Δεν έχω οξυγόνο»: τα ονόματα των 57 με κόκκινη μπογιά μπροστά στη Βουλή.


Ελπίδα και απελπισία: μια προσωπική μαρτυρία

Κάποιοι από εμάς, άνθρωποι των Τεμπών, γνωρίζαμε την αλήθεια νωρίτερα και σταματήσαμε τη στήριξή μας πολύ πριν μιλήσουν οι δημοσκοπήσεις. Το γράφω σε πρώτο πρόσωπο καθώς το έχω ζήσει.

Εξαρχής δεν υπήρχε ούτε ομαδικότητα ούτε δημοκρατία. Ο Σύλλογος των Τεμπών δεν δεχόταν τραυματίες. Πολλοί από εμάς που στηρίζαμε, δεν δεχτήκαμε καμία στήριξη, αντίθετα, κάποιοι λάβαμε εξώδικα, μηνύσεις και απειλές για αγωγές. Η εικόνα της Καρυστιανού ήταν πονεμένη, όμορφη, σαγηνευτική, με ωραίο λόγο. Ό,τι όμως υπήρχε από κάτω αναδείχθηκε με τον χρόνο, και μάλιστα δημόσια.

Την 1η Απριλίου 2026, στα γενέθλια της Μάρθης, ανακοίνωσε το κόμμα με το σύνθημα «Ξεκινάμε για την Ελπίδα». Μέχρι το καλοκαίρι 22 πρώην στελέχη, ανάμεσά τους ο εκπρόσωπος Τύπου Θανάσης Αυγερινός και η Κατερίνα Μουτσάτσου, είχαν καταγγείλει συγκεντρωτικό μοντέλο αποφάσεων από λίγα πρόσωπα και έλλειψη διαφάνειας· ακόμη και οι δύο παρουσιαστές της ιδρυτικής εκδήλωσης βρίσκονταν πια εκτός. Η δυνητική ψήφος ξεκίνησε τεράστια, 30,5% στη Marc και 29% στη Metron. Μετά την ίδρυση η πορεία υπήρξε μόνο καθοδική, με τη Metron να καταγράφει το κόμμα στο 10,4% στις αρχές του καλοκαιριού, στο 7,5% τον Ιούλιο και στο 4,4% στις 24 Σεπτεμβρίου. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις το τοποθετούν μεταξύ 3% και 5%, και η Metron στην 8η θέση.

Στο μεταξύ ανοίχτηκαν μέτωπα άσχετα με τα Τέμπη. Οι αμβλώσεις έγιναν θέμα «δημόσιας διαβούλευσης», ο όρος «γυναικοκτονία» χαρακτηρίστηκε φυλετική διάκριση, και ακολούθησαν ο βιοσυντονισμός, η «κβαντική ιατρική» και οι κατηγορίες για «εθνική προδοσία» κατά του πρωθυπουργού, επειδή δεν άσκησε βέτο στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ. Κερασάκι στην πικρή τούρτα, η γκαρσονιέρα που αγόρασε από πλειστηριασμό μια εταιρεία με διαχειρίστρια την ίδια, σε ένα κόμμα που είχε βάλει τους πλειστηριασμούς στον πυρήνα της διακήρυξής του. Η ίδια το απέδωσε σε μεμονωμένη κίνηση του πρώην συντρόφου της.

Η λειτουργία του κόμματος θύμιζε περισσότερο προσκύνημα. Οι υποστηρικτές κλήθηκαν να υπογράψουν πριν δουν τη Διακήρυξη και το Καταστατικό, κι ένας από αυτούς δήλωσε δημόσια ότι είχε δώσει «λευκή επιταγή» στην «αυριανή μας πρωθυπουργό». Η ίδια, έχοντας μιλήσει για αυτοδυναμία, λίγες μέρες αργότερα μιλούσε για φυγή από τη χώρα, αν το κόμμα δεν έμπαινε στη Βουλή.

Το βαρύτερο όλων, κατά την προσωπική μου άποψη, σχετίζεται με τον ίδιο τον χώρο των Τεμπών. Τον Ιανουάριο του 2026 το ΔΣ του Συλλόγου τής ζήτησε να παραιτηθεί, δηλώνοντας ότι ο Σύλλογος δεν θα γίνει όχημα για προσωπικές φιλοδοξίες, ενώ πέντε μέλη του δεν υπέγραψαν τις οικονομικές καταστάσεις, θεωρώντας ότι έγιναν δαπάνες εκτός σκοπού. Εκείνη αποχώρησε γράφοντας ότι ως τότε σιωπούσε για τα οικονομικά του Συλλόγου «για να μην εκθέσει» τα μέλη του. Με άλλα λόγια, η ίδια συγκάλυπτε για να μην τους εκθέσει. Μια σκιά πάνω στους συγγενείς των θυμάτων, που ούτε η κυβέρνηση δεν είχε ρίξει, έπεσε από την ίδια τη «μάνα των Τεμπών».

Η ίδια απαντά ότι το κόμμα δεν έχει ιεραρχία και ότι τις αποχωρήσεις τις υποκίνησαν όσοι θέλουν να το διασπάσουν. Η μαρτυρία όμως των ανθρώπων που έφυγαν συμπίπτει με όσα ξέραμε εμείς από την πρώτη μέρα.

Αυτό που ζήσαμε λέγεται μεσσιανισμός, ένα πρόσωπο που θα μας έσωζε και γύρω του μια αυλή. Είναι η πιο ύπουλη μορφή απελπισίας, μεταμφιεσμένη σε ελπίδα. «Ἡ δὲ ἐλπὶς οὐ καταισχύνει», γράφει ο Παύλος· η ελπίδα δεν ντροπιάζει, στηριγμένη στον Θεό κι όχι σε άνθρωπο. Στην Ελλάδα, λοιπόν, δεν διαψεύστηκε η ελπίδα, αλλά μια προσδοκία από έναν άνθρωπο.


Η εκκλησία του δρόμου

Οι Σέρβοι φοιτητές έκαναν πράξη μια λέξη δική μας. Πριν γίνει ο τόπος των πιστών, η ἐκκλησία ήταν η συνέλευση των πολιτών, όσων καλούνταν έξω για να αποφασίσουν μαζί.

Και το έκαναν χωρίς την άδεια της ιεραρχίας. Ο πατριάρχης Πορφύριος, θεωρούμενος κοντά στον Βούτσιτς, τους κάλεσε να γυρίσουν στις αίθουσες. Οι φοιτητές της Θεολογικής ψήφισαν να συνεχίσουν τον αποκλεισμό, μολονότι τους απειλούσαν ότι θα χάσουν την ευλογία για την ιεροσύνη. Στη Νις χτύπησαν οι καμπάνες και ο ιερέας βγήκε να τους υποδεχτεί. Στις 27 Ιανουαρίου 2026, ανήμερα του Αγίου Σάββα, φτάνοντας στον ναό του με ψωμί και σιτάρι, βρήκαν τις πόρτες κλειστές και έκοψαν τον άρτο στο προαύλιο. Μια κοινότητα που κόβει τον άρτο έξω από κλειστές πόρτες δεν έχασε την πίστη της, απλώς δεν περιμένει άδεια για να είναι σώμα.

Μπροστά από τις πορείες τους πρωτοστατούσε ένας μεγάλος σταυρός. Όταν ο Σταυρός προπορεύεται, κανείς δεν χρειάζεται να γίνει αρχηγός, γιατί η θέση του σωτήρα είναι ήδη πιασμένη από Εκείνον που δεν απογοητεύει. Για τους Σέρβους φοιτητές η πίστη στον Θεό ήταν αυτό που τους κρατούσε όρθιους όταν η εξουσία απειλούσε και οι μήνες περνούσαν χωρίς δικαίωση. Ο Σταυρός δεν υπόσχεται εύκολη νίκη, βεβαιώνει όμως ότι ο πόνος δεν είναι το τέλος, και μόνο όποιος το πιστεύει αυτό μπορεί να αντέξει τόσους μήνες στον δρόμο χωρίς να ζητήσει από έναν θνητό να τον σώσει.

Τρεις αρετές, σχεδόν ασκητικές, έκαναν το κίνημα εκλογική δύναμη. Πειθαρχία: δεν άγγιξαν ποτέ τα γεωπολιτικά, κράτησαν ένα δίλημμα, «Σερβία ή Μαφία». Ταπείνωση: η λίστα των 250 συντέθηκε με δικαίωμα βέτο κάθε σχολής, και μεγάλο μέρος της αντιπολίτευσης αποσύρθηκε για να μη διασπάσει την ψήφο. Υπομονή: 24 μήνες, και τις τελευταίες μέρες περπάτησαν από όλη τη χώρα ως το Βελιγράδι.


Αγάπη και ανάμνηση

Το κίνημα των Τεμπών δεν πέθανε, γιατί δεν ήταν ποτέ ιδιοκτησία κανενός.

«Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα· μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη.» (Α΄ Κορ. 13:13)

Η πίστη σε ένα πρόσωπο μπορεί να ραγίσει και η ελπίδα σε ένα κόμμα να διαψευστεί· η αγάπη όμως για τα παιδιά που δεν έφτασαν ποτέ στη Θεσσαλονίκη μένει, η μεγαλύτερη από τις τρεις. Έχει και μορφή, την ανάμνηση. Στη Λειτουργία η ανάμνηση δεν είναι συναίσθημα αλλά πράξη, κι έτσι ο ελληνικός λαός γράφει ξανά και ξανά τα 57 ονόματα με κόκκινη μπογιά έξω από τη Βουλή. Στην τρίτη επέτειο έγιναν περίπου 90 συγκεντρώσεις, με κάλεσμα των οικογενειών και όχι κόμματος. Στις 23 Μαρτίου 2026 ξεκίνησε στη Λάρισα η δίκη με 36 κατηγορουμένους και κανένα πολιτικό πρόσωπο· ο πρώην υπουργός Κ. Αχ. Καραμανλής παραπέμφθηκε χωριστά στο Δικαστικό Συμβούλιο, και μόνο για πλημμέλημα.

Το έγκλημα των Τεμπών συνέβη την Καθαρή Εβδομάδα, και την Κυριακή της Ορθοδοξίας του 2023 η Ιερά Σύνοδος όρισε μνημόσυνο σε όλους τους ναούς της χώρας. Η Σαρακοστή είναι πορεία, όχι στιγμή· κανείς δεν την κρίνει στην τρίτη της μέρα. Κάπως έτσι και το κίνημα των Τεμπών διανύει τη δική του μακρά Σαρακοστή.


Πίστη και απιστία

Οι Σέρβοι περπάτησαν πίσω από έναν σταυρό· εμείς, ξεκινώντας από την ίδια ορθόδοξη ρίζα, έχουμε γίνει στην ουσία ένας λαός άπιστος. Όχι επειδή άδειασαν οι ναοί, αλλά επειδή πάψαμε να πιστεύουμε σε οτιδήποτε μεγαλύτερο από το συμφέρον της στιγμής, και όταν η πίστη αποσύρεται από μια κοινωνία, τη θέση της την παίρνει η απιστία με όλες τις σημασίες της λέξης. Η ελληνική γλώσσα, με μια σοφία που ελάχιστες γλώσσες έχουν (αν όχι καμία), ονομάζει «απιστία» και την απώλεια της πίστης και το αδίκημα εκείνου που διαχειρίζεται ξένη περιουσία και την προδίδει. Ένας λαός που δεν πιστεύει ανέχεται κυβερνήσεις που διαπράττουν οικονομική απιστία εις βάρος του, μην έχοντας πια μέτρο για να τις κρίνει. Πριν ακόμη ονομαστούν χριστιανοί, οι πρώτοι πιστοί λέγονταν στις Πράξεις «οἱ τῆς ὁδοῦ», οι άνθρωποι του δρόμου, γιατί η πίστη δεν είναι κάτι που κατέχεις αλλά δρόμος που περπατάς. Αυτό ακριβώς έκαναν οι Σέρβοι φοιτητές, διασχίζοντας τη χώρα τους με τον σταυρό μπροστά. Ο δρόμος αυτός δεν έκλεισε για εμάς, αρκεί να θυμηθούμε. Η αλήθεια άλλωστε, από το στερητικό α και τη λήθη, σημαίνει το να μην ξεχνάς, να θυμάσαι.

Η λέξη ψυχή βγαίνει από το ψύχω, φυσώ. Πριν γίνει οτιδήποτε άλλο, η ψυχή ήταν η ανάσα. «Ἐνεφύσησεν εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ πνοὴν ζωῆς, καὶ ἐγένετο ὁ ἄνθρωπος εἰς ψυχὴν ζῶσαν.»

Στα ηχητικά του 112 επιβάτες φώναζαν ότι δεν έχουν οξυγόνο. Δύο χρόνια μετά, εκατοντάδες χιλιάδες σήκωσαν τη φράση τους σε χαρτόνια, σε αναρτήσεις, στην κοινωνική μας συνείδηση. Η τελευταία τους ανάσα έγινε ανάσα ενός λαού, δοσμένη από στόμα σε στόμα, χωρίς πρόεδρο και χωρίς ποσοστό.

Δεν γράφω αυτές τις γραμμές με τη βεβαιότητα του δικαιωμένου. Ούτε η Σερβία είναι παράδεισος: όσο οι φοιτητές γέμιζαν τους δρόμους, το καθεστώς συνέχιζε να κερδίζει τις δημοτικές εκλογές. Κανείς δεν ξέρει ακόμα αν θα τα καταφέρουν και, αν τα καταφέρουν, πώς θα κυβερνήσουν. Αύριο το βράδυ θα ανακοινωθεί ο νικητής της κάλπης· αν με ρωτάτε όμως, έχουν ήδη νικήσει έναν πόλεμο ψυχής. Και αυτό είναι μια ανάσα για την ανθρωπότητα, μια ανάσα και για εμάς τους γείτονες.

Όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα, μας θύμισαν πως η δύναμη ενός λαού δεν βρίσκεται σε κάποιον που στέκεται μπροστά του, αλλά στο να στέκεται ο ένας δίπλα στον άλλον, με πίστη, σε κάτι μεγαλύτερο. Έτσι κινούνται τα βουνά.

Το κίνημα των Τεμπών έχει 57 ονόματα και τη δική τους τελευταία ανάσα και όσο τη δίνουμε ο ένας στον άλλον, τίποτα δεν έχει τελειώσει.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Νομίζω πως αξίζει να διαβαστεί η προσέγγιση και η καθαρή φωνή - έστω ενός Ευρωπαίου ηγέτη - για την τροπή που έχει πάρει η πορεία του κόσμου εξαιτίας της αναλγησίας, αλαζονίας και επιθετικότητας των επικυρίαρχων κρατών έναντι των θεωρητικά αδύναμων (βλέπε Παλαιστίνη κυρίως).
Κυρίως αξία έχει η τοποθέτηση του Ισπανού πρωθυπουργού για το μήνυμα που στέλνει στους "μουγγούς" πολιτικούς και ηγέτες που ουσιαστικά συμπεριφέρονται δουλικά απέναντι σε Τραμπ αλλά και Νετανιάχου (βλέπε και Μητσοτάκη).
Βέβαια η ομιλία περιορίζεται στα τελευταία κυρίως οκτώ χρόνια παραβλέποντας πως στον ρου της ιστορίας όλες οι κατά καιρούς αυτοκρατορίες και ισχυρές χώρες έχουν να επιδείξουν τα ίδια και χειρότερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας (βλέπε γενοκτονίες Άγγλων, Γάλλων, Ισπανών κά ενάντι στους αυτόχθονες κατοίκους της Αμερικανικής ηπείρου).
Διαβάστε το:

«Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι, έρχομαι σε αυτό το βήμα με έναν στόχο : να υπερασπιστώ αυτό που πολλοί προσπαθούν να καταστρέψουν.

Έρχομαι για να ανακτήσω τις αρχές και τις φιλοδοξίες που ενέπνευσαν τη γέννηση αυτού του οργανισμού πριν από ογδόντα ένα χρόνια. Αρχές και φιλοδοξίες που αρκετές κυβερνήσεις εδώ περιφρονούν ή σκοπεύουν να διαλύσουν.

Οι περισσότεροι από εμάς πιστεύαμε σε αυτή την κοινή υπόσχεση. Επειδή ήμασταν πεπεισμένοι ότι η ειρήνη, η βιωσιμότητα και οι ίσες ευκαιρίες δεν ήταν ιδεολογικές θέσεις, αλλά αναπόσπαστο μέρος του μέλλοντος της ανθρωπότητας.

Σήμερα, ωστόσο, αυτές οι ιδέες δεν αμφισβητούνται μόνο. Δέχονται επίθεση από πολιτικούς παράγοντες, από κυβερνήσεις που θέλουν να μας γυρίσουν πίσω σε ένα σκοτεινό παρελθόν. Και δεν χρειάζεται να τις κατονομάσουμε: όλοι γνωρίζουμε ποιοι είναι και ποιος είναι ο τρόπος λειτουργίας τους.

Πρώτα αμφισβητούν τους κανόνες. Έπειτα τους παραβιάζουν, γνωρίζοντας ότι κανείς δεν θα έχει το θάρρος να τους ζητήσει να λογοδοτήσουν.
Μειώνουν τις συνεισφορές τους σε πολυμερείς οργανισμούς όπως αυτός.
Στοχοποιούν τους ηγέτες και τους αξιωματούχους τους, εμποδίζουν την ικανότητά μας για δράση, μόνο και μόνο για να μας παρουσιάσουν ως άχρηστες οντότητες που μπορούν να αγνοηθούν.

Η δική τους είναι, επομένως, μια σχεδιασμένη και συντονισμένη προσπάθεια κατεδάφιση, που μας παρουσιάζεται ως ασταμάτητη, ως απαραίτητη. Αλλά στην πραγματικότητα, αντιβαίνει στα δομικά ρεύματα της ιστορίας και στηρίζεται σε τρεις ελαττωματικούς πυλώνες.

Το πρώτο είναι ο εγωισμός: η παράλογη πεποίθηση ότι ο κόσμος είναι ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος, όπου το κέρδος του ενός συνεπάγεται απαραίτητα την απώλεια του άλλου.

Το δεύτερο είναι η άγνοια: επειδή τα επιστημονικά στοιχεία περιφρονούνται και υποτίθεται ότι υπάρχουν χώρες τόσο ισχυρές που μπορούν να κακοποιούν τους άλλους και δεν χρειάζονται κανέναν για να ευημερήσουν.

Και το τρίτο, το χειρότερο από όλα κατά τη γνώμη μου, είναι η σκληρότητα. Μια σκληρότητα που δεν τρέμει πλέον στη θέα ενός πεινασμένου παιδιού ή ενός νοσοκομείου που έχει μετατραπεί σε ερείπια.

Σε αυτά τα οκτώ χρόνια, έχω παρακολουθήσει αυτές τις εγωιστικές, αδαείς και σκληρές δυνάμεις να αναπτύσσονται. Τις έχω δει να βγάζουν τις μάσκες τους και να καταλαμβάνουν την εξουσία σε πολλά μέρη. Και από εκεί, τις έχω δει να διεξάγουν παράνομους πολέμους και να σφαγιάζουν αθώους πολίτες.

Τους έχω δει να φέρονται σε εκατομμύρια ανθρώπους σαν σε ζώα και να αποσύρουν τη βοήθεια από εκείνους που υποφέρουν περισσότερο από τη φτώχεια και τις ασθένειες.

Τους έχω δει να μολύνουν την ατμόσφαιρα, ακόμη και τον ωκεανό, σαν να ήταν ιδιοκτησία τους. Και να συνωμοτούν για να καταστρέψουν αυτόν τον οργανισμό και όλα όσα αντιπροσωπεύει. Τα λέω όλα αυτά επειδή η παρατήρηση αυτών των πραγμάτων έχει μεταμορφώσει τον τρόπο που κατανοώ τον κόσμο.

Αλλά αυτό δεν με έκανε να χάσω την ελπίδα. Γιατί σε αυτά τα οκτώ χρόνια, έχω δει επίσης υπέροχα πράγματα που μου δίνουν συνεχή πίστη στην ανθρωπότητα.

Έχω δει, για παράδειγμα, εκατομμύρια ανθρώπους να κινητοποιούνται για την υπεράσπιση της φύσης, της ειρήνης και των πολιτικών δικαιωμάτων.

Έχω δει χιλιάδες ακτιβιστές και δημόσιους υπαλλήλους να αντιμετωπίζουν τις δυνάμεις της ελίτ, γνωρίζοντας ότι διακινδυνεύουν την καριέρα τους, ακόμη και τη ζωή τους.

Έχω δει επιστήμονες να πετυχαίνουν στόχους που θεωρούσαμε αδύνατους, και πολλές κυβερνήσεις κάνουν το σωστό :
να δεσμεύονται για συνεργασία, κοινωνική δικαιοσύνη και περιβαλλοντική βιωσιμότητα.

Φυσικά, εγώ ο ίδιος έχω επανειλημμένα επισημάνει τις αντιφάσεις και τις αδυναμίες αυτού του οργανισμού. Αλλά με την ίδια πεποίθηση πρέπει να καταγγείλω ότι οι περισσότερες από τις φωνές που σήμερα επιμένουν να επικρίνουν το σύστημα των Ηνωμένων Εθνών δεν περιγράφουν τις αποτυχίες του: προσπαθούν να προκαλέσουν την αποτυχία του.

Τα τελευταία οκτώ χρόνια, η χώρα μου έχει αντιταχθεί σε όλους τους επιθετικούς πολέμους, όπου κι αν ξεσπούσαν.

Αρνηθήκαμε να αυξήσουμε τις στρατιωτικές μας δαπάνες στο πέντε τοις εκατό του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος.

Και κάναμε ό,τι περνούσε από το χέρι μας για να αντιμετωπίσουμε τις πιέσεις που αντιβαίνουν στον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών: επιβάλλοντας κυρώσεις στους Ρώσους επιτιθέμενους, επιβάλλοντας εμπάργκο όπλων στην κυβέρνηση Νετανιάχου στο Ισραήλ, εμποδίζοντας τη χρήση της επικράτειάς μας για την ανάπτυξη ενός συνασπισμού που παραβιάζει το διεθνές δίκαιο και καταδικάζοντας απερίφραστα τη γενοκτονία που συνεχίζει να διαπράττει ο Νετανιάχου στη Γάζα.

Έχουμε επίσης κινητοποιήσει πόρους για να κάνουμε περισσότερα. Και απέναντι στον ελιγμό που έχει μειώσει σχεδόν το ένα τρίτο της παγκόσμιας αναπτυξιακής βοήθειας σε μόλις δύο χρόνια, η Ισπανία έχει διπλασιάσει τις επενδύσεις της στη συνεργασία και έχει αυξήσει τη συμβολή της σε πολυμερή συστήματα κατά τουλάχιστον 60%. Και το έχουμε κάνει αυτό παραμένοντας πιστοί στις αρχές μας.

Ακόμα και σε δύσκολες στιγμές όπως αυτή που αντιμετωπίζει σήμερα η ισπανική πόλη Θέουτα, όπου η ανισότητα, η απελπισία και η παραπληροφόρηση έχουν τροφοδοτήσει μια από τις πιο σοβαρές κρίσεις παράτυπης μετανάστευσης τα τελευταία χρόνια. Ξέρω ότι σε στιγμές σαν κι αυτές, ο πειρασμός είναι να ακολουθήσουμε μια συντομότερη οδό, να ενδώσουμε στον φόβο, να μετατρέψουμε τους μετανάστες σε εχθρούς και να παραβιάσουμε τον νόμο.

Αλλά η χώρα μου, η Ισπανία, δεν θα το κάνει αυτό. Και προφανώς, ούτε μια ισπανική πόλη όπως η Θέουτα. Επειδή οι πολίτες της αποδεικνύουν ότι μια κρίση μπορεί να αντιμετωπιστεί χωρίς να θυσιαστεί η ευπρέπεια, η τήρηση του νόμου και ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Και θα βγούμε πιο δυνατοί χάρη σε αυτό.

Επειδή η Ισπανία δεν επιλέγει τον εύκολο δρόμο: πάντα επιλέγει τον σωστό δρόμο.
Και θέλω επίσης να αναγνωρίσω ότι ο κόσμος το γνωρίζει αυτό.
Και οι αντιδραστικές δυνάμεις που θέλουν να καταστρέψουν αυτήν την πολυμερή τάξη συνεχίζουν να μας επιτίθενται γι' αυτό. Θέλουν να ξεχάσουμε, θέλουν να καταλήξουμε να πιστεύουμε ότι οι Στόχοι Βιώσιμης Ανάπτυξης είναι χαμένες υποθέσεις, ότι η υπεράσπιση του κοινού καλού είναι αφελής, ότι η συνεργασία είναι ένδειξη αδυναμίας.

Λοιπόν, είμαι εδώ, στέκομαι σε αυτή την πλατφόρμα για να τους πω δυνατά και ξεκάθαρα ότι κάνουν λάθος και ότι δεν θα μείνουμε σιωπηλοί. Ότι εμείς οι Ισπανοί δεν θα κάνουμε ούτε βήμα πίσω. Ότι δεν θα σταματήσουμε να πιστεύουμε ότι η ανθρωπότητα μπορεί να συνεχίσει να προοδεύει και ότι, όλοι μαζί, μπορούμε να χτίσουμε έναν καλύτερο κόσμο.

Και δεν θα το κάνουμε αυτό επειδή πρέπει να λογοδοτήσουμε στους γιους και τις κόρες μας, στα όνειρά τους.

Επειδή γνωρίζουμε ότι σε λίγα χρόνια, αυτές οι μελλοντικές γενιές θα κοιτάξουν πίσω, θα μελετήσουν αυτήν την αποφασιστική δεκαετία στην ιστορία των Ηνωμένων Εθνών και θα μας ρωτήσουν ποιος ήταν ο ρόλος που έπαιξε ο καθένας μας.

Θα μας ρωτήσουν, δικαίως: τι κάνατε όταν ορισμένες χώρες άρχισαν να παραβιάζουν τους κανόνες και άλλες αποφάσισαν να κλείσουν τα μάτια;

Θα μας ρωτήσουν: τι κάνατε όταν η υπεράσπιση αυτού που πιστεύατε άρχισε να σας κοστίζει ακριβά;

Και όταν συμβεί αυτό, θέλουμε να μπορούμε να τους πούμε ότι δεν έχουμε σταματήσει να αγωνιζόμαστε.

Ότι δεν το έχουμε κάνει.

Θέλουμε να μπορούμε να τους πούμε ότι έχουμε δώσει τη ζωή μας για να τους αφήσουμε έναν πιο ειρηνικό, πιο βιώσιμο και, ναι, πιο δίκαιο κόσμο.

Αυτό ελπίζουμε να μπορέσουμε να τους πούμε. Και αυτή είναι η δέσμευση που θέλω να αφήσω σε αυτή την πλατφόρμα.

Όχι εκ μέρους μου, αλλά εκ μέρους της χώρας που εκπροσωπώ της Ισπανίας.

Σας ευχαριστώ πολύ.



του Θανάση Αυγερινού

Ο βασικός λόγος που εδώ και μερικά χρόνια - και τελευταία ενεργότερα - επιλέγω να τοποθετούμαι δημόσια για κεντρικά πολιτικά ζητήματα, είναι ότι έχω αντιληφθεί πως το πρόβλημα της χώρας δεν είναι απλώς ζήτημα κυβέρνησης ή επιλογής κομμάτων. 

Είναι πλέον καθολικό πρόβλημα επιβίωσης της χώρας μας, που συρρικνώνεται και παρακμάζει ταχύτατα. Όλα είναι αλληλένδετα με θανατερό τρόπο: 
η παραγωγική αποδυνάμωση συνδέεται με τους χαμηλούς μισθούς. Οι χαμηλοί μισθοί με τη φυγή των νέων. 
Η φυγή των νέων με το δημογραφικό. 
Η δημογραφική συρρίκνωση με την εγκατάλειψη της περιφέρειας. 
Η εγκατάλειψη της περιφέρειας με την εθνική συνοχή και την ασφάλεια της χώρας. 
Η κατάρρευση του κράτους με τη συντριβή του κράτους δικαίου. 
Η κρίση των θεσμών με τη δυσπιστία απέναντι στη δυνατότητα να πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας μέσω της πολιτικής. 
Η οικονομική εξάρτηση με την εξωτερική εξάρτηση. 
Η απώλεια συλλογικής αυτοπεποίθησης με την ψευδή πεποίθηση ότι τίποτε σημαντικό δεν μπορεί να γίνει εδώ. 
Όλα αυτά σε καιρούς αυξανόμενων πολέμων γύρω μας. 
Το πρόβλημα είναι ταυτόχρονα παραγωγικό, κοινωνικό, δημογραφικό, δημοκρατικό, εθνικό, θεσμικό, περιφερειακό, γεωπολιτικό, ηθικό και πολιτισμικό. 

Θέτοντας αυτά τα ζητήματα, πολλές φορές έχω αναφερθεί στην υποδειγματική δουλειά σωστής διάγνωσης και αντιπροτάσεων που έχουν κάνει σημαντικές πρωτοβουλίες και πολιτικοί στοχαστές, που μελετούν το πρόβλημα στις πραγματικές του διαστάσεις και προτείνουν διεξόδους. Η σκέψη τους και η δουλειά τους είναι υπερπολύτιμη για να βρούμε στην Ελλάδα το νήμα ενός αύριο με ορίζοντα και προοπτική. Αυτή η συλλογική δουλειά λίγων, αλλά υπαρκτών ομάδων και διανοητών, που γίνονται διαρκώς περισσότεροι προφανώς με εμπνέει, όπως και κάθε ενεργό πολίτη. 

Τι κάνουν, λοιπόν, κάποια τζιμάνια, «συνάδελφοι» σε κάποια ΜΜΕ;

 Δεν ακούνε τίποτα από τα παραπάνω, δεν τους αγγίζει τίποτε απ’ αυτά, αλλά… ακούνε αναφορές και ονόματα, και «μετράνε κεφάλια» στο «βανάκι του Θανάση» που θα γίνει «ένα κόμμα ακόμα», ενώ συζητάμε για μια Ελλάδα στην εντατική. Τόσο νεκροζώντανοι στα τελευταία πάρτι της Πομπηίας μας. 

Αν έλεγα ότι παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον ο Τολστόι, θα έβγαινε παραπολιτικό ότι «ο Θανάσης θα κατεβάσει τον Τολστόι στην Αιτωλοακαρνανία»… 
Πετύχαμε και την κβαντική δημοσιογραφία, που μας αξίζει! Προφανώς, όλα αυτά τα καμώματα προσβάλλουν απολύτως σοβαρούς ανθρώπους που, προφανώς, δεν θέλουν τίποτα λιγότερο από τη δημιουργία μιας ευρείας και κρίσιμης μάζας στην κοινωνία με πλήρη επίγνωση της κρισιμότητας της στιγμής και του μεγέθους του προβλήματος, μακριά από τα συνήθη παραπολιτικά καραγκιοζιλίκια και τα «επιμέρους αθροίσματα ατόμων», και εν τέλει πέρα από τους ίδιους τους κύκλους της κάλπης. (Τώρα, για μένα, να θυμίσω ότι πλέον έμαθα να βγάζω αυτοάνοσα όταν ακούω για «προσωποπαγή κόμματα» ή για «κόμματα στενών κύκλων», αν δεν το έχετε ήδη καταλάβει τους τελευταίος μήνες). 

Επείγει να μιλήσουμε ακριβώς γι’ αυτό που το κομματικό σύστημα ΔΕΝ μπορεί να μιλήσει: για τη συνολική, αλληλένδετη κρίση που διέρχεται η χώρα. Και οδεύει στον γκρεμό. Εκτός αν Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ αναλάβει λόγο και πράξη. Για αρχή, ένα κρίσιμο μέρος της. Επείγει το να εντοπίσουμε και να διατυπώσουμε τις διεξόδους. Από ό,τι πούμε, οι παραπολιτικολογούντες δεν ακούνε το πρόβλημα, αλλά προσπαθούν να βγάλουν λαβράκια της κακιάς ώρας, χωρίς να ξέρουν τι λένε. Αντί να δουν το φεγγάρι μιλάνε για το δάχτυλο — όμως συνήθως για τέτοιες περιπτώσεις αξίζει να χρησιμοποιηθεί άλλο δάχτυλο. Ας ξεκουνηθούμε λίγο από τη θέση μας. Ως κοινωνία. 

Τα πράματα είναι σοβαρά. Δεν έχουμε χρόνο για κουτσομπολιά. Τώρα, ως προς το πολιτικό σύστημα που προφανώς ανησυχεί, αν κρίνω από αυτά τα δημοσιεύματα. Επειδή μιλάμε με πολύ κόσμο και «βλέπουμε» την κοινωνία, να τους πω ότι καλά κάνουν και ανησυχούν. Οφείλουν να ανησυχούν περισσότερο.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

από τον Jules Kaizen / reseauinternational.net

Δύο ύποπτοι ταυτοποιήθηκαν. Μια αποτυχημένη επιχείρηση με μη επανδρωμένο αεροσκάφος. Ευανάγνωστα έγγραφα. Πριν καταλήξουμε, ας δούμε τι μας διδάσκει η ιστορία. Η υπόθεση της Λειψίας δεν μπορεί να διαβαστεί μεμονωμένα. Είναι μέρος μιας καταγεγραμμένης ιστορίας σκηνοθετημένων γεγονότων, κατασκευασμένων αποδεικτικών στοιχείων και επιχειρήσεων με ψευδή σημαία. Δεν λέμε ότι η Λειψία είναι μια φάρσα. Δείχνουμε ότι η πρόσφατη ιστορία περιέχει περιπτώσεις όπου τα αποδεικτικά στοιχεία που παρουσιάζονται ως αδιάσειστα έχουν καταρρεύσει.

Η ιστορία έχει ήδη δει σκηνές όπου τα φαινόμενα απατούν. Η Λειψία θέτει το ερώτημα, χωρίς ακόμη να του απαντήσει.

Το drone

Ένα drone βρέθηκε κοντά στη Λειψία της Γερμανίας. Σύμφωνα με κοινές έρευνες των NDR, WDR και Süddeutsche Zeitung, εμπλέκονταν τρία drones και η σχεδιαζόμενη επίθεση ήταν μεγαλύτερη από ό,τι είχε αρχικά αναφερθεί. Στόχος: ένα ουκρανικό μεταγωγικό αεροπλάνο Antonov An-124 σταθμευμένο στο αεροδρόμιο.

Η επιχείρηση απέτυχε. Τα στοιχεία που βρέθηκαν είναι αμέσως εντυπωσιακά στην αναγνωσιμότητά τους: πολύ σαφή, πολύ προφανή, πολύ εύκολα στην ανάγνωση.

Το drone ανακαλύφθηκε κοντά στον διάδρομο προσγείωσης-απογείωσης, κοντά στο Antonov. Η παρουσία του εκεί, εκείνη την εποχή, είναι από μόνη της σημαντική.

Η ακρίβεια των στοιχείων που βρέθηκαν στο ναυάγιο είναι αμέσως εντυπωσιακή. Οι πραγματικές σκηνές εγκλήματος σπάνια είναι τόσο καθαρές. Εδώ, όλα φαίνονται διατεταγμένα για εύκολη ανάγνωση.


Οι ύποπτοι

Ο πρώτος ύποπτος γεννήθηκε στη Ρωσία. Κατέχει λετονικό διαβατήριο. Τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης Süddeutsche Zeitung , NDR και WDR τον περιγράφουν ως τον συντονιστή υλικοτεχνικής υποστήριξης και εκπαιδευτή της επιχείρησης. Αναφέρονται φερόμενοι δεσμοί με τις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες. Σύμφωνα με πληροφορίες, έφτασε στο Βερολίνο στα τέλη Ιουλίου, οδήγησε ένα ενοικιαζόμενο αυτοκίνητο στη Λειψία και στη συνέχεια έφυγε από τη Γερμανία αεροπορικώς δύο ημέρες πριν από την αποτυχημένη επίθεση.

Ο δεύτερος ύποπτος είναι Λευκορώσος. Κατέχει ρωσικό διαβατήριο. Πιστεύεται ότι εισήλθε στη Γερμανία με ιταλική τουριστική βίζα που είχε αποκτήσει στο Μινσκ.

Αυτές οι λεπτομέρειες προέρχονται από το Reuters , το οποίο επικαλείται τρία γερμανικά μέσα ενημέρωσης. Η γερμανική εισαγγελία δεν απάντησε σε αιτήματα για σχολιασμό.

Το ερώτημα δεν αφορά την ενοχή των δύο ανδρών. Αφορά τους μηχανισμούς που έκαναν αυτά τα στοιχεία τόσο εύκολα εμφανή. Μια ιδανική σκηνή εγκλήματος σπάνια μοιάζει με μια πραγματική σκηνή εγκλήματος.


Μαϊνίλα

Στις 26 Νοεμβρίου 1939, ο Κόκκινος Στρατός βομβάρδισε το δικό του συνοριακό χωριό, το Μαϊνίλα, και στη συνέχεια κατηγόρησε τη Φινλανδία.

Επτά οβίδες, που εντοπίστηκαν από τρία φινλανδικά παρατηρητήρια, έπεσαν περίπου 800 μέτρα εντός του σοβιετικού εδάφους. Οι Φινλανδοί προσφέρθηκαν να διεξαγάγουν ουδέτερη έρευνα. Η Μόσχα αρνήθηκε, διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις και ξεκίνησε τον Χειμερινό Πόλεμο τέσσερις ημέρες αργότερα.

Οι ιστορικοί καταλήγουν τώρα στο συμπέρασμα ότι ο βομβαρδισμός οργανώθηκε από την NKVD. Φινλανδικά πολεμικά ημερολόγια καταγράφουν ότι η Μαϊνίλα ήταν πέρα ​​από την εμβέλεια οποιουδήποτε φινλανδικού πυροβολικού. Οι συνοριοφύλακες, από την πλευρά τους, κατέθεσαν ότι άκουσαν πυροβολισμούς από τη σοβιετική πλευρά. Αυτά τα αρχεία, δεκαετίες αργότερα, εξακολουθούν να έχουν βαρύτητα.

Ο Τζον Γκάνθερ, ένας Αμερικανός δημοσιογράφος που ήταν παρών τον Δεκέμβριο του 1939, περιέγραψε το περιστατικό ως «τόσο αδέξιο και προφανώς κατασκευασμένο όσο όλα τα «περιστατικά» από το Μούκντεν το 1931».


Νόρθγουντς

Τον Μάρτιο του 1962, ο αμερικανικός στρατός πρότεινε ένα σχέδιο επιχείρησης με ψευδή σημαία εναντίον της Κούβας.

Το έγγραφο περιέγραφε σχέδια για αεροπειρατείες, επιθέσεις στο Μαϊάμι και την Ουάσινγκτον και βύθιση σκαφών με κουβανούς πρόσφυγες, όλα αποδιδόμενα στην Κούβα για να δικαιολογήσουν στρατιωτική επέμβαση. Υπογράφηκε από τον Στρατηγό Λάιμαν Λέμνιτζερ, εγκρίθηκε από το Κοινό Επιτελείο, απορρίφθηκε από τον Κένεντι. Αποχαρακτηρίστηκε το 1997.

Η κρίσιμη λεπτομέρεια: το σχέδιο περιελάμβανε την προσέλκυση ψευδών αποδεικτικών στοιχείων για την εμπλοκή της Κούβας. Κατασκευή ενδείξεων. Δημιουργία ενόχων. Ένας σκηνοθετημένος, υπογεγραμμένος και αρχειοθετημένος μηχανισμός.

Το υπόμνημα, που διαβάστηκε στο Οβάλ Γραφείο, έγινε κατανοητό για όσα υπονοούσε. Ο πρόεδρος αρνήθηκε. Το έγγραφο, ωστόσο, παρέμεινε. Και επανεμφανίστηκε 35 χρόνια αργότερα για να υπενθυμίσει σε όλους ότι η κατασκευασμένη απόδειξη είχε ήδη εξεταστεί στο υψηλότερο επίπεδο.


Ζινόβιεφ

Τέσσερις ημέρες πριν από τις βρετανικές εκλογές του Οκτωβρίου 1924, η Daily Mail δημοσίευσε μια επιστολή που αποδίδεται στον Γκριγκόρι Ζινόβιεφ, ηγέτη της Κομμουνιστικής Διεθνούς, στην οποία καλούσε σε επανάσταση στη Μεγάλη Βρετανία.

Η επιστολή έριξε την πρώτη κυβέρνηση των Εργατικών του Ράμσεϊ ΜακΝτόναλντ. Οι Συντηρητικοί κέρδισαν 155 έδρες.

Η MI5 έκρινε κρυφά ότι η επιστολή ήταν πλαστογραφία, αλλά δεν την αποκάλυψε για να προστατεύσει τη φήμη της. Οι ιστορικοί συμφωνούν τώρα ότι ήταν πλαστογραφία. Ένα πλαστό έγγραφο, που δημοσιεύτηκε την κατάλληλη στιγμή, έριξε μια κυβέρνηση.

Ο Ράμσεϊ ΜακΝτόναλντ, ο απερχόμενος πρωθυπουργός, εκμυστηρεύτηκε στο επιτελείο του ότι ένιωθε «σαν άντρας ραμμένος σε σάκο και πεταμένος στη θάλασσα ». Μια αποκαλυπτική εικόνα: δεν το περίμενε. Κανείς δεν το περίμενε. Η απάτη ήταν τέλεια.


Η Μασκίροφκα

Η Μασκίροφκα, που κυριολεκτικά «μασκάρισμα», είναι το ρωσικό δόγμα της στρατιωτικής εξαπάτησης.

Καμουφλάζ, δολώματα, αντιπερισπασμοί, παραπληροφόρηση, χειραγώγηση αντιλήψεων. Συνέβαλε στις σοβιετικές νίκες στο Στάλινγκραντ, το Κουρσκ και το Μπαγκρατιόν.

Το βασικό σημείο: η μασκίροφκα περιλαμβάνει ρητά την χειραγώγηση γεγονότων και αντιλήψεων με σκοπό τον επηρεασμό των μέσων ενημέρωσης και της παγκόσμιας κοινής γνώμης. Είναι ένα γνωστό, τεκμηριωμένο δόγμα, που διδάσκεται ακόμη και σήμερα. Ένα κράτος που κατακτά αυτή την τέχνη δεν αφήνει τυχαία ευανάγνωστα ίχνη.

Η Μασκίροφκα διδάσκεται στις ρωσικές στρατιωτικές ακαδημίες. Εμφανίζεται σε σχολικά βιβλία, μαθήματα και διδακτικά έργα. Δεν είναι μυστικό. Είναι ένα γνωστικό αντικείμενο.


Διπλωματία

Η διπλωματική διαδικασία συνεχίζεται.

Την 1η Σεπτεμβρίου, το Βερολίνο κατηγόρησε τη Μόσχα. Ελήφθησαν μέτρα: το ρωσικό προξενείο στη Βόννη έκλεισε, η Ρωσική Οικία έκλεισε και οι έλεγχοι ασφαλείας εντάθηκαν. Το προξενείο σταμάτησε να λειτουργεί την ίδια ημέρα.

Η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ursula von der Leyen, δηλώνει στα ισπανικά: «Europa y la OTAN no solo mantendrán la presión sobre Rusia, sino que la aumentarán» — «Η Ευρώπη και το ΝΑΤΟ όχι μόνο θα διατηρήσουν την πίεση στη Ρωσία, αλλά θα την αυξήσουν » .

Ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, πρόσθεσε στα αγγλικά: «Η Ρωσία έχει γίνει ολοένα και πιο απερίσκεπτη καθώς συνεχίζει τον τρομερό πόλεμό της εναντίον της Ουκρανίας » .

Η ρωσική απάντηση, όπως αναφέρει το Reuters, είναι κατηγορηματική: «Ο Ρώσος πρέσβης απέρριψε κατηγορηματικά τις κατηγορίες που διατύπωσε το Βερολίνο ως αβάσιμες, παράλογες και αντίθετες με την κοινή λογική » .

Στις 2 Σεπτεμβρίου, ο Γερμανός επιτετραμμένος Μπερντ Φίνκε πέρασε μία ώρα στο ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών. Μία ώρα. Ούτε περισσότερο, ούτε λιγότερο. Ο χρόνος που χρειάστηκε για να υποβληθεί επίσημη διαμαρτυρία.

Ο πραγματικός αντίκτυπος των κυρώσεων, ωστόσο, μετριέται αλλού. Η Maria Shagina, του Carnegie Endowment, δηλώνει: « Ο μεγάλος αριθμός γύρων κυρώσεων δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως αποτελεσματικότητα » .

Τα στοιχεία του Ινστιτούτου KSE το επιβεβαιώνουν αυτό. Τα έσοδα από το ρωσικό πετρέλαιο αυξήθηκαν από 10,4 δισεκατομμύρια δολάρια μηνιαίως σε 19,1 δισεκατομμύρια δολάρια τον Μάρτιο, 21,5 δισεκατομμύρια δολάρια τον Απρίλιο και 20,8 δισεκατομμύρια δολάρια τον Μάιο. Τα απροσδόκητα έσοδα από την ενέργεια έφτασαν τουλάχιστον τα 35,7 δισεκατομμύρια δολάρια μεταξύ Μαρτίου και Ιουνίου. Η οικονομία βρίσκεται σε τέλμα. Δεν καταρρέει.


Τι απομένει

Ο συνοριοφύλακας στη Μαΐνιλα σημείωσε τους πυροβολισμούς χωρίς να τους φωνάξει. Ο επιτετραμμένος Φίνκε παρέμεινε στη Μόσχα για μία ώρα. Εν τω μεταξύ, ο ερευνητής από τη Λειψία εξακολουθεί να εξετάζει τα συντρίμμια.

Τρία πρόσωπα. Τρεις εποχές. Ο ίδιος μηχανισμός: στοιχεία, κατηγορίες, διαψεύσεις και το πέρασμα του χρόνου.

Η Μαϊνίλα χρειάστηκε δεκαετίες για να καταγραφεί. Ο Νόρθγουντς περίμενε τριάντα πέντε χρόνια στα αρχεία. Η επιστολή του Ζινόβιεφ αναγνωρίστηκε ως πλαστογραφία μόνο μετά από χρόνια σιωπής. Η αλήθεια πάντα τελικά αποκαλύπτεται. Απλώς πρέπει να κάνουμε υπομονή. Θα δούμε τι θα προκύψει.

Πηγή: Georisk Watch



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
της Μαρίας Ιωαννίδου

Στην ψυχοθεραπεία Gestalt, το όριο επαφής δεν είναι ένα τείχος που χωρίζει. Είναι ο τόπος όπου το «εγώ» συναντά το «εσύ», χωρίς κανένα από τα δύο να χρειάζεται να εξαφανιστεί, για να υπάρξει το «εμείς».

Ίσως αυτή η έννοια να περιγράφει και το μεγαλύτερο στοίχημα ενός πραγματικά ανεξάρτητου κινήματος πολιτών.

Ένα κίνημα δε γίνεται διαφορετικό επειδή έχει νέα πρόσωπα, ένα ελπιδοφόρο όνομα ή επειδή καταγγέλλει όσα έκαναν τα κόμματα πριν από αυτό. Γίνεται διαφορετικό, όταν λειτουργεί διαφορετικά.

Η ελληνική κοινωνία έχει κουραστεί από κόμματα χτισμένα γύρω από ισχυρές ηγεσίες, εσωτερικούς μηχανισμούς, συσχετισμούς δύναμης και μια αντίληψη που συχνά αντιμετωπίζει τη διαφωνία ως πρόβλημα και την πειθαρχία ως απόδειξη ενότητας.

Ένα ανεξάρτητο κίνημα πολιτών που φιλοδοξεί να αλλάξει αυτή την πραγματικότητα δεν μπορεί απλώς να αντικαταστήσει τα πρόσωπα. Οφείλει να αλλάξει το μοντέλο.

Να μη μιλά απλώς για δημοκρατία, αλλά να λειτουργεί δημοκρατικά.

Να μη ζητά μόνο διαφάνεια, αλλά να είναι διαφανές.

Να διαθέτει όργανα που πραγματικά αποφασίζουν κανόνες που ισχύουν για όλους και λογοδοσία που δεν εξαρτάται από πρόσωπα.

Και κυρίως, να μπορεί να αντέχει τη διαφορετική φωνή.

Γιατί ενότητα δε σημαίνει ομοφωνία. Σημαίνει να μπορούμε να διαφωνούμε και να εξακολουθούμε να συναντιόμαστε.

Εδώ βρίσκεται το όριο επαφής της Gestalt: στην ικανότητά μας να ερχόμαστε κοντά χωρίς να χάνουμε τη διαφορετικότητά μας. Αν χαθεί η επαφή, έχουμε απομόνωση. Αν χαθούν τα όρια, έχουμε συγχώνευση. Σε καμία από τις δύο περιπτώσεις δεν υπάρχει αληθινή συνάντηση.

Το ίδιο ισχύει και για μια συλλογικότητα. Χρειάζεται ηγεσία που ακούει, στελέχη που δεν υπάρχουν για να επιβεβαιώνουν, αλλά για να συνεισφέρουν, μέλη που δεν είναι οπαδοί, αλλά ενεργοί πολίτες και έναν κοινό σκοπό μεγαλύτερο από οποιοδήποτε πρόσωπο.

Το διαφορετικό δεν αποδεικνύεται από όσα καταγγέλλεις. Αποδεικνύεται από τον τρόπο που λειτουργείς. Και αυτό συνιστά από μόνο του μια βαθειά ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΕΣΗ.

Η θάλασσα συναντά την ακτή ακριβώς στο όριό της. Δε χρειάζεται να γίνει άμμος για να την αγγίξει, ούτε η άμμος να γίνει θάλασσα για να τη δεχτεί. Συναντιούνται, αλληλεπιδρούν, μεταμορφώνουν η μία την άλλη — και όμως καθεμιά διατηρεί τη φύση της.

Γιατί ένα κίνημα πολιτών δε χρειάζεται ανθρώπους που ακολουθούν το ίδιο κύμα. Χρειάζεται ανθρώπους που συναντιούνται στο όριο, συνομιλούν, συνδιαμορφώνουν και αναλαμβάνουν την ευθύνη της παρουσίας τους.

Η αλλαγή που ζητάμε για μια χώρα αρχίζει από τον τρόπο που επιλέγουμε να υπάρχουμε μαζί.

Γιατί η Δημοκρατία, όπως και η επαφή, δε γεννιέται, όταν εξαφανίζονται τα όρια… γεννιέται εκεί ακριβώς όπου τα όρια συναντιούνται!

του ακτιβιστή

Δεν γνωρίζω αν το Κίνημα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» θα καταφέρει να ξεπεράσει την εσωτερική κρίση που έχει να αντιμετωπίσει εξ αιτίας των πολλών και σημαντικών αποχωρήσεων από τον κορμό της, αλλά η επόμενη μέρα φέρνει μια κοινή ανακοίνωση από μια ομάδα πρώην στελεχών.

Μια ανακοίνωση που απαντά στις πρόσφατες τοποθετήσεις της Μαρίας Καρυστιανού με τις οποίες επιχείρησε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις των αποχωρήσεων και να συσπειρώσει τα μέλη και στελέχη που παραμένουν πιστά στον κεντρικό οργανωτικό πυρήνα και την ίδια.

Μια ανακοίνωση που απορρίπτει κατηγορηματικά τις αιτιάσεις περί προσωπικών φιλοδοξιών, επιδιώξεων για αξιώματα ή έλλειψης αντοχής, καταγγέλλοντας συγκεντρωτικό μοντέλο λήψης αποφάσεων, απουσία θεσμικών διαδικασιών και επικράτηση παρασκηνιακών μηχανισμών.

Αλλά και μια ανακοίνωση που δείχνει πως υπάρχει μια ομάδα πρώην στελεχών που μάλλον δεν αποχωρούν σιωπηλά αλλά που ενδεχόμενα προσβλέπουν σε μια δυναμικότερη συντονισμένη δράση.

Η πλήρης ανακοίνωση και οι υπογράφοντες:


«Η αποχώρηση δεν είναι έλλειψη χαρακτήρα. Είναι δικαίωμα και, όταν χρειάζεται, στάση αρχής.»

Με αφορμή πρόσφατες δημόσιες τοποθετήσεις της κ. Μαρίας Καρυστιανού σχετικά με τις αποχωρήσεις στελεχών από το Κίνημα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», θεωρούμε αναγκαίο να απαντήσουμε συλλογικά, καθαρά και χωρίς υπεκφυγές.

Δεν θα επιτρέψουμε να παρουσιαστούν οι αποχωρήσεις μας ως αποτέλεσμα προσωπικών φιλοδοξιών, προσωπικών ατζεντών, έλλειψης αντοχής ή ακόμη χειρότερα ως ένδειξη «χαρακτήρα».

Γνωρίζουμε πολύ καλά γιατί μπήκαμε σε αυτό το εγχείρημα. Και γνωρίζουμε εξίσου καλά γιατί αποχωρήσαμε.

Δεν αποχωρήσαμε επειδή μας έλειψαν οι καρέκλες. Δεν αποχωρήσαμε επειδή δεν μας δόθηκαν αξιώματα. Δεν αποχωρήσαμε επειδή «δεν αντέξαμε».

Αποχωρήσαμε ακριβώς επειδή αρνηθήκαμε να συμβιβαστούμε με πρακτικές που θεωρήσαμε ασύμβατες με τις αρχές για τις οποίες ξεκίνησε αυτό το εγχείρημα.

Και οι λόγοι των αποχωρήσεών μας, παρά τις διαφορετικές προσωπικότητες και τις διαφορετικές διαδρομές μας, παρουσιάζουν σημαντικές κοινές αναφορές.

Πιστέψαμε στην ιδέα ενός πραγματικού κινήματος πολιτών, το οποίο θα οικοδομούνταν από τη βάση προς την κορυφή. Πιστέψαμε ότι επιδιώκαμε να μεταφέρουμε στη δημόσια ζωή το αυθεντικό κοινωνικό αίτημα εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών ,για Αλήθεια, Δικαιοσύνη και Λογοδοσία. Ένα πραγματικό Κίνημα Πολιτών ενάντια στη σήψη του πολιτικού συστήματος.

Πιστέψαμε ότι οι πολίτες θα είχαν ουσιαστικό λόγο στη διαμόρφωση των οργάνων, των διαδικασιών και των αποφάσεων.

Στην πορεία, όμως, διαπιστώσαμε πρακτικές συγκέντρωσης αποφασιστικών αρμοδιοτήτων σε έναν περιορισμένο κύκλο προσώπων, χωρίς την αντίστοιχη θεσμική και δημοκρατική νομιμοποίηση. Αντί για συλλογικές διαδικασίες, διαφάνεια και θεσμική συγκρότηση, διαμορφώθηκε ένα συγκεντρωτικό μοντέλο αποφάσεων από ελάχιστα πρόσωπα, με λογικές “αυλών”, μηχανισμών και παρασκηνιακών ανταγωνισμών.

Αυτό δεν είναι μια προσωπική μας εντύπωση που πρέπει να απορριφθεί. Είναι μια πολιτική και οργανωτική διαφωνία που δικαιούμαστε να εκφράζουμε.

Σε ένα δημοκρατικό εγχείρημα η διαφορετική άποψη δεν μπορεί να θεωρείται εχθρική πράξη.

Η κριτική δεν είναι προδοσία. Η διαφωνία δεν είναι υπονόμευση. Η αποχώρηση δεν είναι έλλειψη χαρακτήρα.

Και όποιος επιλέγει να αποχωρήσει επειδή δεν μπορεί πλέον να συνυπάρξει με μια πολιτική ή οργανωτική πραγματικότητα που θεωρεί λανθασμένη, δεν οφείλει να απολογείται για την αξιοπρέπειά του.

Αντιθέτως, ίσως αυτό ακριβώς να αποτελεί ένδειξη συνέπειας.

Υπήρξαν ζητήματα που για ορισμένους από εμάς δεν ήταν απλώς οργανωτικές διαφωνίες αλλά ζητήματα αρχής.

Υποστηρίζουμε κάτι διαφορετικό, ότι ένα πολιτικό εγχείρημα που διεκδικεί να εκφράσει την κοινωνική δικαιοσύνη οφείλει να σταθμίζει όχι μόνο τη νομιμότητα, αλλά και την ηθική διάσταση των επιλογών του και συλλογικά και προσωπικά..

Ένα κίνημα που ζητά από τους πολίτες να το εμπιστευθούν οφείλει να λειτουργεί με κανόνες που είναι γνωστοί και ξεκάθαροι σε όλους.

Η καταστατική συγκρότηση οργάνων, η εκλογή προσώπων, η αξιολόγηση υποψηφίων και η λήψη αποφάσεων πρέπει να διέπονται από σαφή, αντικειμενικά και δημοκρατικά κριτήρια.

Δεν μπορούμε να ζητάμε από τους πολίτες να εμπιστευθούν ένα νέο πολιτικό μοντέλο και ταυτόχρονα να τους ζητούμε να αποδεχθούν διαδικασίες που δεν έχουν προηγουμένως θεσμοθετηθεί με τρόπο διαφανή και δημοκρατικό..

Η Δημοκρατία δεν αρχίζει όταν ολοκληρωθεί η στελέχωση. Αρχίζει από τον τρόπο με τον οποίο στελεχώνεται ένας δημοκρατικός φορέας.

Μας προβληματίζει ιδιαίτερα η λογική σύμφωνα με την οποία, όποιος αποχωρεί πρέπει να θεωρείται ότι απομακρύνεται από τις αρχές του εγχειρήματος.

Ας είμαστε ξεκάθαροι:

Δεν αποχωρήσαμε από τις αρχές μας. Αποχωρήσαμε επειδή θεωρήσαμε ότι οι αρχές αυτές δεν υπηρετούνταν πλέον με τον τρόπο που εμείς πιστεύαμε ότι πρέπει. Αυτό είναι ουσιαστική διαφορά & δεν μπορεί να διαγραφεί με χαρακτηρισμούς.

Ακούσαμε την άποψη ότι «όποιος φεύγει δείχνει τον χαρακτήρα του». Συμφωνούμε.

Πράγματι, η αποχώρηση δείχνει χαρακτήρα. Δείχνει αν ένας άνθρωπος είναι διατεθειμένος να παραμείνει σε έναν χώρο μόνο και μόνο για να διατηρήσει τη θέση του ή αν είναι έτοιμος να αποχωρήσει όταν οι πράξεις και οι αρχές πάψουν να συμβαδίζουν.

Ο δικός μας χαρακτήρας δεν κρίνεται από το αν παραμείναμε. Κρίνεται από το αν μείναμε πιστοί σε αυτά που πιστεύαμε όταν αποφασίσαμε να συμμετάσχουμε.

Οι περισσότεροι από εμάς δεν είχαμε ανάγκη το συγκεκριμένο εγχείρημα για να αποκτήσουμε δημόσια αναγνωρισιμότητα, επαγγελματική υπόσταση ή πολιτική παρουσία.

Είχαμε ήδη τη δική μας διαδρομή. Μπήκαμε επειδή πιστέψαμε ότι μπορούσε να δημιουργηθεί κάτι διαφορετικό.

Και ακριβώς επειδή το πιστέψαμε, πονά περισσότερο όταν διαπιστώνουμε ότι αυτό που οραματιστήκαμε κινδυνεύει να αποκτήσει χαρακτηριστικά από εκείνα που υποσχέθηκε ότι θα αφήσει πίσω του.

Δεν επιθυμούμε προσωπική σύγκρουση με την κ. Καρυστιανού ούτε με κανένα άλλο πρόσωπο.

Δεν έχουμε ανάγκη από χαρακτηρισμούς. Έχουμε ανάγκη από απαντήσεις. Ποιος αποφασίζει;


Με ποια διαδικασία; Ποιος ελέγχει ποιον; Πώς συμμετέχει πραγματικά η βάση; Πώς διασφαλίζεται η διαφάνεια; Ποια είναι τα αντικειμενικά κριτήρια επιλογής προσώπων;

Και, κυρίως, ποια είναι η πραγματική θέση των πολιτών μέσα σε ένα Κίνημα που δημιουργήθηκε στο όνομά τους; Αυτά είναι τα ερωτήματα που θέσαμε.

Και επειδή δεν λάβαμε τις απαντήσεις που θεωρούσαμε αναγκαίες, επιλέξαμε τον δρόμο της αποχώρησης. Δεν αποχωρήσαμε από την Ελπίδα και ότι πιστεύαμε ότι εξέφραζε.

Αποχωρήσαμε από ένα συγκεκριμένο οργανωτικό και πολιτικό μοντέλο. Δεν αποχωρήσαμε από την ανάγκη για διαφάνεια και κοινωνική δικαιοσύνη και ασφαλώς δεν αποχωρήσαμε από τους πολίτες που πίστεψαν σε μια διαφορετική Ελλάδα.

Αυτές οι αρχές δεν ανήκουν σε κανένα πρόσωπο και σε κανέναν κομματικό μηχανισμό, ανήκουν στην κοινωνία

Και γι’ αυτό θα συνεχίσουμε να τις υπηρετούμε, ο καθένας από τον δικό του δρόμο.

Δεν ζητούμε να μας πιστέψει κανείς επειδή το λέμε εμείς.

Ζητούμε μόνο να μας κρίνει για όσα πραγματικά είπαμε, για όσα πραγματικά κάναμε και για τους πραγματικούς λόγους για τους οποίους αποχωρήσαμε, γιατί η Δημοκρατία δεν φοβάται αυτούς που αποχωρούν επειδή αρνούνται να σιωπήσουν.


Οι υπογράφοντες

Μερικά από τα αποχωρήσαντα στελέχη του Κινήματος «Ελπίδα για τη Δημοκρατία»

Κοκοτσάκης Βασίλειος, Αυγερινός Αθανάσιος, Νίκος Ζαρκαδούλας, Λενακάκη Αγγελική, Τζουγανάτος Αθανάσιος, Τάκης Κοτσιόργιος, Ρομπογιαννάκης Αχιλλέας, Ηλίας Μιχαλάς, Κατερίνα Σωτηράκου, Βαμβακάς Κων/νος, Σοφούλης Μανόλης, Σταύρος Σταυρουλάκης, Φρονιμάκης Γιάννης, Κατερίνα Μουτσάτσου, Μπαγκέρης Ιάσων,Λαινάς Ιωάννης, Παναγιώτα Κάπου, Γιαννής Γρηγορίου,Ηρώ Βουρδούμπα, Παναγ.Παντελάκης, Κλωθάκης Δημήτρης και Μαρία Παιζάκη

Σ.σ. : Με την σειρά αποχώρησης»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του ακτιβιστή

ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (που ακολουθεί) καθώς και το απόσπασμα από τη συνέντευξή της στο Creta tv που αναρτώ και υποδηλώνει αλαζονεία και προσωποκεντρική κατεύθυνση του κινηματικού εγχειρήματος που προφανώς έχασε τον χαρακτήρα του με υποχρεώνει να αποχωρήσω από την ΕΛΠΙΔΑ, ως μέλος του Συντονιστικού Β' Θεσσαλονίκης, απλό μέλος αλλά και ως υποστηρικτής.

Καρυστιανού:

Οι διχαστικές δηλώσεις και συμπεριφορές του Αθανάσιου Αυγερινού ενάντια στο Κίνημα ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, σε συνδυασμό με σειρά ενεργειών και δημόσιες τοποθετήσεις του, οι οποίες παραβίασαν τη θεμελιώδη αρχή του Κινήματος περί αποκλεισμού συνεργασίας του με κόμματα του πολιτικού συστήματος, υπονομεύουν την ενότητα του Κινήματος, αναδεικνύουν άδηλο σχέδιο διαβολής και ελέγχου του και τον θέτουν εκτός αυτού.
Απευθύνομαι με αγάπη σε όλους τους πολίτες και σας ζητώ να περιφρουρείτε την ενότητα για να μεγαλουργήσει η Κοινότητα των Πολιτών.




της Έλενας Ακρίτα

Ο Μιχάλης Χουρδακης μπήκε στη Βουλή με την Πλεύση Ελευθερίας. Μετά έφυγε από εκεί. Μετά έγινε ανεξάρτητος. Μετά προσχώρησε στο κόμμα Δημοκράτες. Μετά έφυγε από το κόμμα Δημοκράτες. Τωρα πήγε στο ΠΑΣΟΚ. Αύριο πάλι βλέπουμε.
Την περιπετειώδη ζωή του κ. Χουρδάκη θα τη ζήλευε κι ο κόμης Μοντεχρηστος που τράβηξε του λιναριού τα πάθη τράβηξε.
Εχει ενδιαφέρον επίσης ότι ο Μιχάλης Χουρδάκης ταυτίστηκε με τις προτάσεις Βελόπουλου κι Ελληνικής Λύσης για τη Συμφωνία των Πρεσπών, ενώ στο γάμο για τα ομόφυλα ζευγάρια ψήφισε παρών: ασήμαντο γεγονός που δεν εμπόδισε τον Στέφανο Κασσελάκη να τον χρίσει κάτι μεγάλο και τρανό που τώρα μου διαφεύγει.
Να συγχαρούμε το ΠΑΣΟΚ που προσφέρει φιλόξενη στέγη σε όλους και γυρολόγους βουλευτές που βγάζουν έδρες στο σφυρί, τόσα δίνω πόσα θες στα λαδάδικα πουλάν αυτό που θες.
Και να το διαβεβαιώσουμε ότι αυτή είναι η ενδεδειγμένη στρατηγική να κερδίσει τη ΝΔ με μια ψήφο διαφορά. Μπορεί και με δύο.

Για να προλάβω μερικούς. Εμείς στον ΣΥΡΙΖΑ τα λάθη μας τα αναγνωρίσαμε, τα πληρώσαμε κι ακόμα τα πληρώνουμε ακριβά με τη δημοσκοπική μας πτώση και τον αγώνα μας να να σταθούμε στα πόδια μας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Με έκπληξη διάβασα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πως ο Θανάσης Αυγερινός ανακοίνωσε πως παραιτείται από εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» της Μαρίας Καρυστιανού γιατί λειτουργεί παράλληλο γραφείο τύπου στο κόμμα.

Η ανάρτησή του:

Ενημερώνω φίλους και συνοδοιπόρους, γνωστούς και αγνώστους, συναδέλφους και συναγωνιστές (οι εχθροί τα ξέρουν ήδη) ότι εδώ και πολλές ημέρες δεν έχω ουδεμία ευθύνη για την επικοινωνιακή δραστηριότητα της «ΕΛΠΙΔΑΣ για τη Δημοκρατία», ούτε έχω πλέον την εκπροσώπησή της στα ΜΜΕ. 
Όπως πληροφορήθηκα εκ των υστέρων, τουλάχιστον από τις 12 Ιουλίου λειτουργεί εντός του Κινήματος ένα παράλληλο Γραφείο Τύπου, του οποίου τη σύνθεση δεν γνωρίζω.
Οι ύποπτοι και φυτευτοί «συμβουλάτορες» των διαδρόμων είναι πάντα πρόβλημα για οποιονδήποτε συλλογικό σχηματισμό, πολύ περισσότερο για ένα Ανεξάρτητο Κίνημα Πολιτών, που φιλοδοξεί να παρέμβει δραστικά για να δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες και τις εναλλακτικές λύσεις ώστε να έρθουν επιτέλους οι πολίτες στην εξουσία και η δημοκρατία μας να λειτουργήσει.
Καθείς αναλαμβάνει τις ευθύνες του για τις πράξεις και τις παραλείψεις του, προπαντός για τις εξετάσεις, που επιλέγει να δώσει. Καθείς εφ' ω ετάχθη, λοιπόν. Προς το παρόν επιλέγω να πάω μερικές ημέρες διακοπές...

Η άποψή μου, μετά από αυτό το γεγονός είναι η εξής: 

Οι εχθροί μάλλον φτάσαν στον πυρήνα.
Θανάση, χωρίς να έχω άμεση γνώση των γεγονότων και χωρίς να αμφισβητώ την διαπίστωσή σου, οφείλω να συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου:
"Οι ύποπτοι και φυτευτοί «συμβουλάτορες» των διαδρόμων είναι πάντα πρόβλημα για οποιονδήποτε συλλογικό σχηματισμό, πολύ περισσότερο για ένα Ανεξάρτητο Κίνημα Πολιτών, που φιλοδοξεί να παρέμβει δραστικά για να δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες και τις εναλλακτικές λύσεις ώστε να έρθουν επιτέλους οι πολίτες στην εξουσία και η δημοκρατία μας να λειτουργήσει. "
Το κέντρο βάρους μετατοπίστηκε.
Μετά τις ολιγοήμερες διακοπές θα ζυγίσουμε την κατάσταση. Η μακροημέρευση της "ραστώνης" θα είναι για μένα έναυσμα αποχώρησης.
Λυπάμαι πολύ!



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του ακτιβιστή

Προσπαθώ να καταλάβω πως συνέλαβαν τρεις ανθρώπους δεκαέξι χρόνια μετά το έγκλημα στη Μαρφίν με την κατηγορία της τριπλής ανθρωποκτονίας, οι ατσίδες της Αστυνομίας με βασικά ενοχοποιητικά στοιχεία ένα ανώνυμο e-mail και το γεγονός ότι είχαν συλληφθεί το 2020.

Μάλιστα όπως πληροφορούμαι από τους δημοσιογραφίσκους της συμφοράς, που τους ταίζουν με πληροφορίες οι Γκαλαχάχαχαν, επιβαρυντικό στοιχείο αποτελεί ότι φορούσαν τα ίδια ρούχα με εκείνα που φορούσαν οι εμπρηστές το 2010.!!!

Και όλα αυτά γίνονται δυο μέρες μετά την εκτέλεση με 7 σφαίρες 20χρονου αυτιστικού ρομά (τρίτου στη σειρά) από συναδέλφους τους επειδή διέφυγε αρνούμενος την επίδειξη διπλώματος οδήγησης. Βρίσκεται κλινικά νεκρός στην εντατική μονάδα.

Και όλα αυτά ενώ ο εισαγγελέας πρότεινε αθώωση των δύο συναδέλφων τους που βίασαν την 19χρονη μέσα στο ΑΤ Ομονοίας. Στη συνέχεια το δικαστήριο καταδίκασε αλλά τους άφησε ελεύθερους μέχρι την εκδίκαση της έφεσής τους.

Και όλα αυτά όταν η Μητσοτακική κυβέρνηση δίνει όχι μόνο αύξηση στους Μητροπολίτες αλλά και στους δικαστικούς 100%.


ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΕΚΛΟΓΕΣ στη χώρα της μπανανίας που ζούμε.
Με το κράτος Δικαίου να βρίσκεται σε πλήρη αναπηρία.
ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ !!!




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Γιώργου Καλεάδη

Βλέπεις στις ειδήσεις μία γυναίκα 75 ετών να βρίσκεται στο μπαλκόνι του σπιτιού της, στην Καλλιθέα που φλέγεται, εγκλωβισμένη εκεί από την φωτιά, μεσημέρι Κυριακής, να έχει μία και μόνη επιλογή σωτηρίας ένα άλμα στο κενό από τον πρώτο όροφο. Αλληλέγγυοι πολίτες στο έδαφος, δημιουργούν ανθρώπινη αγκαλιά και την παροτρύνουν να πραγματοποιήσει το άλμα ζωής. Συγκλονιστική στιγμή για κάθε άνθρωπο που βρίσκεται σε παρόμοια θέση. Το μυαλό και η καρδιά λειτουργούν σε συνθήκες ακραίου κινδύνου και κάθε άνθρωπος ακολουθεί διεργασίες εσωτερικές και εξωτερικές προσωπικές και ιδιαίτερες. Στο μπαλκόνι κυματίζει η ελληνική σημαία.

Η γυναίκα τελικά πραγματοποιεί το σωτήριο άλμα ζωής στο κενό μαζί με την σημαία." Αν έφευγα, να πήγαινα με τη σημαία, σαν Ελληνίδα" δηλώνει μετά την διάσωσή της(www,newsbeast.gr 29-6-2026). Το μήνυμα της εικόνας και της λογικής της συγκλονίζει σε καιρούς χαλεπούς, έκπτωτους αξιών και ιδανικών. Στάση και λογική έρχονται από πολύ μακριά. Ακολουθούν τα χνάρια της μακρόσυρτης ελληνικής παράδοσης, εμπεδωμένης σε μία παρούσα ψυχοσύνθεση που παραμένει πιστή στην εφαρμοσμένη Ιστορία της Ελλάδας τον 21ο αιώνα και διδάσκει, ενώνει την ιστορική πορεία στο σήμερα. 

Μπροστά στον θάνατο, μπροστά στην ζωή παρέα με την ελληνική σημαία-σύμβολο. Η γυναίκα γίνεται σύμβολο ελπίδας σε καιρούς ζοφερούς, εμπνέει και της οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ. Αγέρωχο μεγάλο άλμα στο κενό, το υπαρκτό κενό που διαπνέει την σύγχρονη Ελλάδα σε πολλές διαστάσεις. Άλμα στο πνευματικό κενό, το πολιτικό, στο ιδεολογικό, στο κενό των αξιών και των ιδανικών. Ωστόσο κάτι ακόμη υπάρχει, κάτι έχει μείνει, κάτι πολύ μεγάλο δεν έχει χαθεί ακόμη και η εικόνα αυτής της γυναίκας στο κενό μαζί με την ελληνική σημαία, είναι η έμπρακτη απόδειξη που μένει εις το διηνεκές, φωτεινή εικόνα ελπίδας που παραμένει εσαεί.

Ο τρόπος με τον οποίο η κυβέρνηση της ΝΔ αντιμετωπίζει την ακρίβεια που αφαιρεί αγοραστική δύναμη από τους πολίτες, είναι η ευγενής συμφωνία κυρίων της κυβέρνησης με την βιομηχανία τροφίμων,τον ΣΕΒ και τα σούπερ μάρκετ για δίμηνο πάγωμα των τιμών σε 2.000 κωδικούς και με μειώσεις σε αυτές από τον Σεπτέμβριο. Μία συμφωνία που ουδόλως ενισχύει το πραγματικό εισόδημα των πολιτών και δεν εγγυάται την συμφωνία πολιτών-ΝΔ στις επερχόμενες εκλογές.

Όταν ο γραμματέας στρατηγικού σχεδιασμού της ΝΔ, με επιστολή του ζητά την κατάργηση του νόμου για τα ομόφυλα ζευγάρια και την επιστροφή του Αντώνη Σαμαρά στη ΝΔ,τότε προφανώς και υπάρχει σοβαρός προβληματισμός και ανησυχία στο εσωτερικό του κόμματος της ΝΔ.

Υ.Γ. 1. Τον Μάιο τπυ 2025 ο Γάλλος πρόεδρος Μακρόν, ο Βρετανός πρωθυπουργός Στάρμερ και ο Γερμανός καγκελάριος Μέρτς συναντήθηκαν στο ίδιο βαγόνι τρένου,ταξιδεύοντας προς το Κίεβο,σε μία κοινή αποστολή αλληλεγγύης προς την Ουκρανία. Σήμερα,ένα έτος περίπου μετά, ο Στάρμερ είναι απερχόμενος πρωθυπουργός,με το 79% των Βρετανών πολιτών να έχει αρνητική γνώμη γι' αυτόν(Πηγή: Ipsos),το 84% των Γερμανών πολιτών δηλώνουν καθόλου ικανοποιημένοι από τη θητεία του( Πηγή:Forsa/RTL,n-tv), και το 78% των Γάλλων πολιτών έχει αρνητική γνώμη για τον Μακρόν( Πηγή:YouGov) (" Η Καθημερινή" 28-6-2026). Κρίση ηγεσίας παρατεταμένη στην Ευρώπη.

Υ.Γ. 2. Προφανώς οι πύργοι των ναυαγοσωστών πρέπει να αντέχουν στα θερινά μπουρίνια και να μην καταρρέουν.

"ΜΕΤΑ ΤΟ ΔΕΙΠΝΟ
[....] Χάρμα η ξιπολιά σε καλοκαίρια ρωμαίικα"
(Νίκος Καρούζος "Οιδίπους Τυραννούμενος και άλλα Ποιήματα" Εκδόσεις "Ίκαρος" 2014,σελ.203)

ΠΥΡΙΚΑΥΣΤΟΣ ΕΛΛΑΔΑ. ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ Γ.ΚΑΛΕΑΔΗ ΣΤΗΝ ΝΕA ΕΓΝΑΤΙΑ ΚΑΒΑΛΑΣ 2-7-2026


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου