Articles by "Πολιτική άποψη"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτική άποψη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Jean Goychman. Reseau International.

[Το κατωτέρω άρθρο του Γάλλου σχολιαστή - με την έναρξη της προβολής υποψηφίων για τις προσεγγίζουσες προεδρικές εκλογές- παρουσιάζει το κορυφαίο σήμερα θέμα κοινωνικού προβληματισμού στις χώρες της Ευρώπης –τουλάχιστον. Τα όσα εκθέτει και επισημαίνει για την Γαλλία, έχουν φυσικά πολλαπλάσιο ενδιαφέρον, ισχύ και εφαρμογή σε μικρότερες χώρες - όπως ο Έλληνας αναγνώστης θα διαπιστώσει αναγνωρίζοντας ομοιότητες και αντιστοιχίες.]

Μετάφραση/ εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

Για δεκαετίες, αν όχι περισσότερο, η πολιτική ζωή της χώρας μας χαρακτηριζόταν από ένα είδος δυαδικής επιλογής που μας έκανε είτε δεξιούς είτε αριστερούς. Η «κεντρώα» ιδιότητα θα μπορούσε να υπάρχει, αλλά ορίστηκε μόνο σε σχέση με αυτό, συχνά συνοδευόμενη από μια «ούτε δεξιά ούτε αριστερά» η οποία, στην πραγματικότητα, θεωρητικοποίησε την ανεξαρτησία, ακόμη και αν ήταν προσωρινή.

Από καιρό ενσαρκωμένο από το Λαϊκό Ρεπουμπλικανικό Κίνημα (MRP), αυτό το κεντρώο κίνημα γνώρισε μιαν ορισμένη αναβίωση υπό τον Valéry Giscard d'Estaing, ο οποίος υποστήριξε ότι η Γαλλία πρέπει να κυβερνηθεί στο κέντρο. Στην πραγματικότητα, οι οπαδοί του κέντρου χαρακτηρίστηκαν κυρίως από τον «Ατλαντισμό» τους, ένα ελάχιστα μεταμφιεσμένο συνώνυμο του ευρωπαϊκού φεντεραλισμού, στο οποίο μια σειρά από ομάδες προβληματισμού δεν απομακρύνθηκαν ποτέ από το όραμα του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ..

Έχοντας απορροφηθεί εν μέρει από το UDF κατά τη διάρκεια των χρόνων του Ζισκάρ, οι κεντρώοι υπέφεραν με διαφορετικά ονόματα. Σταδιακά, η μείωση του χάσματος «αριστεράς-δεξιάς» τους οδήγησε να προσαρμόσουν ουσιαστικά τις ψήφους τους σύμφωνα με το ευρωπαϊκό τους όραμα.

Η Αριστερά, που ενσαρκώνεται κυρίως από το Σοσιαλιστικό Κόμμα από τα χρόνια του Μιτεράν, πήρε τη στροφή προς τον ευρωπαϊκό φεντεραλισμό, αλλά το Κομμουνιστικό Κόμμα είχε ένα άλλο ευρωπαϊκό όραμα, το οποίο ήταν πιο κοντά στην «Ευρώπη των Εθνών και των Πατριωτικών Χωρών» που υποστήριζε ο ντε Γκωλ.

Τα πράγματα γίνονται όλο και πιο ξεκάθαρα.

Η δεκαετία του '80 σηματοδότησε μια γενικευμένη στροφή προς τον οικονομικό φιλελευθερισμό και τις ευρωπαϊκές συνθήκες που τον κωδικοποίησαν. Η Ενιαία Πράξη του 1986 και η Συνθήκη του Μάαστριχτ που εγκρίθηκε το 1992 σηματοδότησαν αυτή την περίοδο προόδου προς στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Η μεταβίβαση αρμοδιοτήτων μεταξύ των κρατών μελών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης επιταχύνθηκε. Παράλληλα με αυτόν τον φεντεραλιστικό προσανατολισμό, ο οποίος προσέφυγε κυρίως σε εκείνους που είδαν στον λεγόμενο οικονομικό φιλελευθερισμό ένα λαμπρό μέλλον για ολόκληρο τον πλανήτη, ξεκίνησε ένα κίνημα αντίθεσης σε αυτό το όραμα.

Όλο και περισσότεροι άνθρωποι συνειδητοποίησαν ότι η συνέπεια αυτού του φιλελευθερισμού που βασίζεται στο «ελεύθερο εμπόριο» ήταν μια μετεγκατάσταση εργασίας που θα είχε μεγάλη εξάπλωση και θα επηρέαζε κυρίως τις βιομηχανικές εταιρείες.

Αυτός ο προβληματισμός, ο οποίος δεν είχε ξεκινήσει από κανένα πολιτικό κόμμα, και μόνο δειλά από λίγα συνδικάτα, που έβλεπαν τις συνέπειες στην απώλεια θέσεων εργασίας, βρήκε οπαδούς σε ένα σημαντικό μέρος της γαλλικής κοινωνίας, όλων των πολιτικών απόψεων.

Ευαισθητοποίηση των μελλοντικών θυμάτων

Η αποκάλυψη έγινε κατά τη διάρκεια του δημοψηφίσματος της 29ης Μαΐου 2005. 55% των Γάλλων ψήφισαν «Όχι» στη συνταγματική συνθήκη. Η λαϊκή θέληση ακούστηκε: Μια σοβαρή πλειοψηφία των Γάλλων δεν ήθελε μια ομοσπονδιακή Ευρώπη. Ένα τέτοιο αποτέλεσμα θα έπρεπε να οδηγήσει τους πολιτικούς ηγέτες, ανεξάρτητα από την προσωπική τους άποψη, σε μια καμπή της ευρωπαϊκής πολιτικής και σε μια βαθιά αμφισβήτηση. Δυστυχώς, αυτό δεν συνέβη και προτιμήθηκε «να τεθεί η σκόνη κάτω από το χαλί», με την επικύρωσή της συνθήκης και παρακάμφθηκε το Σύνταγμα με μια ευρωπαϊκή συνθήκη που υιοθέτησε ακριβώς τους όρους της συνθήκης που απορρίφθηκε από τον γαλλικό λαό.

Αυτό κατέστρεψε την λίγη εμπιστοσύνη που είχαν ακόμα οι Γάλλοι στην άρχουσα πολιτική τάξη τους. Προσθέστε σε αυτό την ολοένα και πιο κοινή αίσθηση ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση προσλάμβανε τα χαρακτηριστικά του προπλάσματος προς επίδειξη μιας καλπάζουσας παγκοσμιοποίησης, η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει μόνο στην εξαθλίωση των μεσαίων τάξεων που προέκυψαν από τον βιομηχανικό καπιταλισμό, και που καταδικάζονταν σε εξαφάνιση λόγω γενικευμένης χρηματιστικής οικονομίας.

Γραμμή κατάγματος

Για όλους αυτούς τους λόγους, προέκυψε μια νέα γραμμή διχασμού. Διαχωρίζει εκείνους που έχουν αντιληφθεί τις ολέθριες συνέπειες του εφαρμοζόμενου παγκοσμιακού σχεδίου και εκείνους που, αντίθετα, πιστεύουν ότι είναι μια ευκαιρία για τη Γαλλία να συνεχίσει να υπάρχει μέσω της ενσωμάτωσής της στην Ευρώπη, η οποία θα μπορούσε έτσι να ακουστεί στην παγκόσμια συναυλία.

Οι πρώτοι είναι πεπεισμένοι ότι θα χάσουν τα πάντα και οι τελευταίοι πιστεύουν ότι αυτή είναι η αναπόφευκτη πορεία προόδου και ότι οι διαστάσεις της Γης έχουν μειωθεί αρκετά ώστε να προβλέπεται η εξαφάνιση των συνόρων.

Μια «λαϊκιστική» αντιπολίτευση και μια διεθνοποίηση του διχασμού

Αυτή η διαίρεση εμφανίζεται περισσότερο οριζόντια παρά κάθετη. Στην κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας, εκείνοι που ζουν κυρίως σε μεγάλες πόλεις και έχουν ήδη διεθνοποιηθεί, είναι μάλλον ευνοϊκοί για αυτή την παγκοσμιοποίηση. Από την άλλη, οι λιγότερο προνομιούχες κοινωνικές τάξεις, που ζουν στην υπόλοιπη επικράτεια, ενδιαφέρονται πολύ περισσότερο για τη διατήρηση του έθνους-κράτους τους, στο οποίο βλέπουν τη μητέρα γη και την προστατευτική πατρίδα.

Μια πολύ αποκαλυπτική εικόνα είναι αυτή των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Οι πιο αφοσιωμένοι στην παγκοσμιακή ιδέα είναι εκείνοι που ζουν στις ανατολικές και δυτικές ακτές, ενώ εκείνοι στην εσωτερική λωρίδα έχουν παραμείνει πιο απομονωμένοι. Και το ίδιο ισχύει και σε πολλά μέρη.

Τι συμπέρασμα μπορεί να εξαχθεί από αυτό;


Φαίνεται σήμερα ότι πολλοί λαοί ξυπνούν και δεν θέλουν να εξαφανιστούν, πνιγμένοι σε ένα ανόμοιο σύνολο στο οποίο θα έχαναν τόσο τον πολιτισμό τους όσο και την ταυτότητά τους. Σκοπεύουν να διατηρήσουν την εθνική ανεξαρτησία που τους δίνει την κυριαρχία τους. Αυτό είναι εντελώς ασύμβατο με τη δημιουργία μιας παγκόσμιας κυβέρνησης που δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να προκύψει από μια δημοκρατική διαδικασία. Ως εκ τούτου, ο χρόνος φαίνεται να παίζει εναντίον των παγκοσμιοποιών, οι οποίοι, αφού εργάστηκαν για μεγάλο χρονικό διάστημα σε μια σκιά που ευνοεί τη διακριτικότητα -το προνόμιο των μυστικών οργανώσεων- αναγκάζονται τώρα να εμφανιστούν στο πλήρες φως. Αυτό που μέχρι τώρα έδινε αφορμή για όποιον προσεγγίζει το θέμα να κατηγορηθεί αμέσως για συνωμοσία, γίνεται τώρα εξόφθαλμο σε κάθε κάπως διορατικό παρατηρητή. Είναι σημαντικό για αυτούς να επιταχύνουν τον ελιγμό.

Εδώ είναι το μέλλον που κρίνεται στη μάχη που έρχεται, και υποβιβάζει στο επίπεδο του λειψάνου αυτή την κατάταξη «δεξιός»-«αριστερός», που έχει γίνει αναχρονιστική, ακόμα και αν κάποιοι, από έναν ξεπερασμένο πολιτικό υπολογισμό, προσπαθούν να προσκολληθούν σε αυτήν ως σωσίβιο.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Με μία  ανάρτησή του στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook  ο δημοφιλής και αντισυμβατικός ηθοποιός, ως προς την πολιτική θεώρηση πραγμάτων που διατηρεί,  Αντώνης Καφετζόπουλος θέλησε εκτός από τον απολογισμό ζωής του να γνωστοποιήσει τις απόψεις του, για τη χώρα, τον κόσμο, την ανάπτυξη, την κλιματική αλλαγή, αποδεχόμενος πως η γενιά του που φεύγει μέρα με τη μέρα τα έχει σκατώσει κοινώς.

Με κύριο μότο την απαισιοδοξία που τον διακατέχει έγραψε:

Λυπάμαι πολύ, τα σκ@@@με.

Κλείνω τα εβδομήντα σήμερα και τα αισθήματα είναι - αζ γιούζουαλ - ανάμεικτα.

Απο τη μία, ικανοποιημένος σε προσωπικό επίπεδο (εν συντομία: δεν έκλεψα, δε έβλαψα, κοιμάμαι ήρεμα. Δεν πάτησα λαιμό κανενός, έχω δυο αγόρια έξυπνα ταλαντούχα και νόστιμα, δυο πιο μακρινές κάτι-σαν-κόρες, έξυπνες, ταλαντούχες και νοστιμότατες). Έκανα πολλά στην τέχνη μου, έχω και πολλά άλλα που δεν πρόκανα ή/και δεν τα έφερε η τύχη να κάνω - έτσι είναι η ζωή. Με δυο λόγια τα έχω καλά με τον εαυτό μου. (Λεφτά δεν υπάρχουνε αλλά δεν παραπονιέμαι, έτσι πορεύτηκα…)

Απο την άλλη όμως;

Καταστροφή.

Χρόνια τώρα ξέρω ότι:

-Πριονίζουμε το κλαδί.

-Δεν υπάρχει εναλλακτικός πλανήτης για τα εγγόνια της ανθρωπότητας.

-Είναι ήδη αργά, τα λόγια είναι φτώχεια.

Η γενιά μου είχε στη διάθεση της όλη τη συσσωρευμένη γνώση για να πάρει τα μέτρα της και την αγνόησε. Τη σπατάλησε.

Επαναλαμβάνω, τα σκ@@@με.

Μην ακούω βλακείες του τύπου, φταίει ο καπιταλισμός, ο σοσιαλισμός, ο χίτλερ ή ο στάλιν. Μην ακούω μοιρολατρίες του τύπου φταίει η ανθρώπινη φύση, Κεμάλ...

Αυτά είναι αρχαία ξινά σταφύλια. Είμαστε σοφότεροι, οφείλουμε να είμαστε.

Μια χαρά τα πήγε η ανθρώπινη φύση μέχρι χτες. Κουτσά στραβά επινόησε τη δημοκρατία, τον ορθολογισμό και την επιστημονική μέθοδο και απο άγρια εγωιστικά ζώα που δαγκώνανε το λαιμό ο ένας του άλλου μας «έφερε» στο σημείο να γίνουμε κάπως ήμερα εγωιστικά ζώα που διδάχτηκαν να επιβιώνουν συνυπάρχοντας σε κοινωνίες. Εκεί όπου η ατομική επιτυχία δεν νοείται έξω απο την ομάδα. Τα σχολίασε όλα αυτά ωραιότατα η φιλοσοφία και τα τραγούδησαν οι τέχνες μας. Μην λέμε τα ίδια και τα ίδια…

Λίγο πολύ, αυτά που λέω τα γνωρίζουν οι πάντες. Πολίτες αλλά/και πολιτικοί, «ηγεσίες» και «λαός».

Ξέρουμε πολύ καλά ότι ο πλανήτης είναι πεπερασμένος, ένα δυναμικό αλλά κλειστό σύστημα που έχει αυστηρά όρια. Έξω απο αυτόν δεν υπάρχει χώρος για επέκταση και «ανάπτυξη». Τέλος.

Η γενιά μου τα ξέρει αυτά. Τουλάχιστον ξέρει ότι είναι στη διάθεση της όλες οι πληροφορίες και τα τεκμήρια. Κανείς δεν μπορεί να επικαλεστεί άγνοια νόμου. Είναι μη-επιχείρημα.

Οι ελίτ της γενιάς μου, αυτοί που έπαιρναν ή ενέπνεαν τις αποφάσεις συμπεριφέρθηκε ως μωρά παρθένος. Σαν εκείνον τον μορφωμένο, έξυπνο και ενημερωμένο ασθενή που αντί να ακούει το γιατρό του, το έριξε στις προσευχές και τα ματζούνια. Πολιτεύτηκε με την ανομολόγητη ελπίδα ότι θα γίνει κάποιο θαύμα. Και πάνω απ’ όλα είχε την τη ιδιοτελή και ανόητη προσδοκία ότι εκείνη, «η ελίτ», θα τη γλιτώσει κάπως λόγω πλούτου ή ισχυρής θέσης. Μπούρδες. Κανένας δε θα γλιτώσει, μπορεί απλώς να πεθάνει τελευταίος.

Είναι ήδη αργά; Πιθανότατα.

Υπάρχει λύση; Ασφαλώς και θα υπάρχει. Αλλά οδυνηρή. Τουλάχιστον για το προνομιούχο ημισφαίριο της Γης.

-Δεν με ψήνει η επιστροφή στην προβιομηχανική εποχή. Ακούγεται μεν πολύ ρομαντική, γεμάτη πράσινα λιβάδια, επιστροφή στην σεμνή παραγωγή τροφής για λίγους εκλεκτούς αλλά κρύβει πόνο, δάκρυα και θάνατο δισεκατομμυρίων. Τα όνειρα του Χίτλερ ωχριούν μπροστά στη σφαγή που θα επακολουθήσει.

-Δεν με ψήνει «η αυτορρύθμιση». Και καλά ότι όλα θα πάρουν το δρόμο τους όταν έρθει η ώρα. Η ώρα ήρθε, είναι εδώ και τίποτα δεν δείχνει τάσεις αυτορρύθμισης. Επίσης, κρύβει πόνο, δάκρυα και θάνατο για δισεκατομμύρια. Τα ίδια δισεκατομμύρια των φτωχών του πλανήτη.

-Δεν με ψήνει ούτε η πολιτισμένη στάση εκείνων που επιθυμούν να ρυθμιστούν μεν τα πράγματα αλλά χωρίς να δυσαρεστηθούν και πολύ οι ψηφοφόροι τους. Τα κύματα των προσφύγων είναι ήδη εδώ, η κλασική «προοδευτική» ανάλυση ότι τους διώχνουν οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι δεν αρκεί για να εξηγήσει αυτό που βλέπουμε. Η ανθρωπότητα μετακινείται απο την αυγή της ύπαρξης της για ένα και μοναδικό λόγο: γιατί δεν φτάνουν οι πόροι για να ζήσει στον τόπο που έτυχε να γεννηθεί.

Άρα, επομένως και επειδή: θα χρειαστούν γενναίες και συντεταγμένες πολιτικές. Τοπικές και παγκόσμιες. Θα πρέπει να ξεβολευτούμε κατά πολλές τάξεις μεγέθους. Τα ψέμματα τελείωσαν. Δεν είναι μόνο οι υπερπλούσιοι που θα πρέπει να δεχτούν σαρωτική ανακατανομή στον πλούτο. Είμαστε όλοι. Η ανθρωπότητα λειτουργεί κάπως σαν τα συγκοινωνούντα δοχεία.

Είναι έτοιμες οι κοινωνίες για τέτοια σεισμική ανατροπή; Πλάκα κάνεις… Και βέβαια οχι! Εδώ του λες κάνε ένα εμβόλιο να γλυτώσεις εσύ και οι δικοί σου απο αρρώστια και πιθανό θάνατο και επινοεί χιλιάδες ανόητες «εναλλακτικές» ερμηνείες αντί να τελειώνει να πάμε παρακάτω…

Απο τους προέδρους μερικών απο τα πιο πλούσια και ισχυρά κράτη μέχρι τον τελευταίο ινφλουένσερ της κακιάς ώρας, ένας νέος Λουδιτισμός έχει αναδειχτεί σε μαζική ιδεολογία: αφού δυσκολεύομαι να καταλάβω, αφού η ορθολογική ερμηνεία έχει κόστος, τότε, στάχτη και μπούρμπερη! Κάψε τα όλα. Έτσι κι αλλιώς δεν διαφαίνεται κάποια εύκολη λύση, ας καούν τα καράβια που μας έφεραν ως εδώ, ας γκρεμιστούν όλα, με πρώτη τη δημοκρατία.

Εβδομήκοντα λοιπόν, και δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος…

Είναι κάπως αργά για παιδαριώδεις εγωισμούς. Άλλωστε κι εγώ, όπως όλοι δεν επιθυμώ τίποτα παραπάνω απο το να περάσω ήσυχα τα χρόνια που μου μου απομένουν.

Να είστε καλά και να προσέχετε!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Παρακολουθούμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και προβληματισμό τα τεκταινόμενα στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Λαμίας αναφορικά με τις υποθέσεις των κατηγορουμένων για τη διάθεση λυμάτων, κυρίως βοθρολυμάτων, μέσω των αγωγών ομβρίων και τις παράνομες διανοίξεις, με αποτέλεσμα τη ρύπανση της θαλάσσιας περιοχής των Λιβανατών.

Όπως είναι γνωστό, μετά από καταγγελίες κατοίκων της περιοχής και της «Κίνησης Πολιτών για την Προστασία του Περιβάλλοντος περιοχής Λιβανατών», στη συνέχεια τις αυτοψίες και τους ελέγχους από τις αρμόδιες υπηρεσίες και το Λιμεναρχείο, προέκυψαν στοιχεία για παράβαση της περιβαλλοντικής νομοθεσίας. Οι υποθέσεις αυτές οδηγήθηκαν στον αρμόδιο εισαγγελέα και στη δικαιοσύνη.

Θέλουμε να επισημάνουμε ότι το ζήτημα αφορά στην υγεία, στην περιβαλλοντική προστασία, στη βιώσιμη ανάπτυξη, αλλά και στην αξιοπρέπεια των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής. Η ρύπανση και η υποβάθμιση του θαλάσσιου πλούτου σήμερα είναι έγκλημα!

Όλοι μας έχουμε την ευθύνη της προστασίας αυτών των αγαθών και ιδιαίτερα η Αυτοδιοίκηση, ο Δήμος Λοκρών και η Περιφέρεια, που θα πρέπει με περισσότερη φροντίδα να αντιμετωπίσουν το ζήτημα της διαχείρισης των λυμάτων και να λειτουργήσουν τους βιολογικούς καθαρισμούς και σωστά τα αποχετευτικά δίκτυα των οικισμών.

Δεν είναι ούτε ψηφοθηρικό, ούτε φιλικό το ζήτημα. Οι ευθύνες είναι τεράστιες. Είναι θέμα πολιτικής, εφαρμογής της νομοθεσίας και του σεβασμού στο περιβάλλον, που όλοι, μα όλοι, επικαλούνται σε κάθε ευκαιρία, αλλά και της προστασίας των ίδιων των κατοίκων!

Ως Οικολογία Αλληλεγγύη Στερεάς θα σταθμίσουμε τις ενέργειές μας ανάλογα με τις εξελίξεις.


Λαμία, 11.10.2021
ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΕΡΕΑΣ



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Κλάρενμπεργκ , R.T.4 Οκτ, 2021 1270w
Μετάφραση: Μ.Στυλιανού
Αυτή η φωτογραφία δείχνει τη σκιά μιας γυναίκας στο λογότυπο των Pandora Papers

Ο Kit Klarenberg είναι ερευνητής δημοσιογράφος που διερευνά το ρόλο των υπηρεσιών πληροφοριών στη διαμόρφωση της πολιτικής και των αντιλήψεων. Ακολουθήστε τον στο Twitter @KitKlarenberg

Χαιρετιζόμενα ως νέο φως στις πολύπλοκες οικονομικές ταχυδακτυλουργίες της παγκόσμιας ελίτ, τα Pandora Papers εγείρουν πολλά ερωτήματα - αν μη τι άλλο πού είναι οι Αμερικανοί; Είναι οι συγγραφείς απρόθυμοι να δαγκώσουν το κρυμμένο χέρι που τους τάισε;

Στις 3 Οκτωβρίου, η Διεθνής Κοινοπραξία Ερευνητών Δημοσιογράφων (ICIJ) με έδρα την Ουάσινγκτον ανακοίνωσε τη διαρροή σχεδόν τριών terabytes ενοχοποιητικών δεδομένων σχετικά με τη χρήση υπεράκτιων οικονομικών ρυθμίσεων από διασημότητες, απατεώνες, εμπόρους ναρκωτικών, μέλη βασιλικών οικογενειών και θρησκευτικούς ηγέτες σε όλο τον κόσμο.

Η «Κοινοπραξία» ηγήθηκε της λεγόμενης «μεγαλύτερης δημοσιογραφικής συνεργασίας στον κόσμο» στην οποία συμμετείχαν πάνω από 600 δημοσιογράφοι από 150 μέσα ενημέρωσης σε 117 χώρες, για να χτενίσει το σωρό των 12 εκατομμυρίων εγγράφων, τα οποία ονομάστηκαν «Pandora Papers».

Μεταξύ άλλων, τα στοιχεία αποκαλύπτουν τη χρήση φορολογικών και οικονομικών παραδείσων μυστικότητας «για την αγορά ακινήτων, σκαφών αναψυχής, αεριωθούμενων αεροπλάνων και ασφάλισης ζωής, τη χρήση τους για την παραγωγή επενδύσεων και τη μεταφορά χρημάτων μεταξύ τραπεζικών λογαριασμών, σχεδιασμούς κληρονομίας και άλλα κληρονομικά ζητήματα και την αποφυγή φόρων μέσω πολύπλοκων χρηματοπιστωτικών συστημάτων.» Ορισμένα έγγραφα λέγεται επίσης ότι συνδέονται με «οικονομικά εγκλήματα, συμπεριλαμβανομένου του ξεπλύματος χρημάτων».

Ενώ η δημοσίευση άρθρων που σχετίζονται με το περιεχόμενο των εγγράφων είναι μόνο στα αρχικά της στάδια, η Κοινοπραξία υπόσχεται ότι τα αρχεία περιέχουν «έναν άνευ προηγουμένου αριθμό πληροφοριών σχετικά με τους λεγόμενους πραγματικούς δικαιούχους περιουσιακών στοιχείων εγγεγραμμένων στις Βρετανικές Παρθένους Νήσους, τις Σεϋχέλλες, το Χονγκ Κονγκ, το Μπελίζ, τον Παναμά, τη Νότια Ντακότα και άλλες επικράτειες μυστικότητας», με την αναφορά ονομάτων άνω των 330 πολιτικών και 130 δισεκατομμυριούχων.

Παρά την ογκώδη ανασκαφή, πολλοί επικριτές έχουν επισημάνει ότι οι χάρτες της «Κοινοπραξίας» για το από πού προέρχονται ή/και διαμένουν αυτές οι «ελίτ και απατεώνες» επιλέγουν σε μεγάλο βαθμό τη Ρωσία και τη Λατινική Αμερική: Για παράδειγμα, δεν κατονομάζεται ούτε ένας διεφθαρμένος πολιτικός που έχει την έδρα του στις ΗΠΑ. Ο ίδιος ο οργανισμός σημειώνει ότι τα πιο σημαντικά έθνη στα αρχεία είναι η Αργεντινή, η Βραζιλία, η Κίνα, η Ρωσία και το Ηνωμένο Βασίλειο - κάτι που φαίνεται περίεργο, αν αναλογιστεί κανείς ότι η Κοινοπραξία εντόπισε πάνω από 1 δισεκατομμύριο δολάρια που κατείχαν σε καταπιστεύματα με έδρα τις ΗΠΑ, βασικά μέσα για τη φοροαποφυγή, τη φοροδιαφυγή και το ξέπλυμα χρήματος.

Από την άλλη, οι προηγούμενες εκδόσεις υπερπαραγωγής από την Κοινοπραξία, και το Πρόγραμμα Αναφοράς Οργανωμένου Εγκλήματος και Διαφθοράς (OCCRP), τον κύριο συνεργάτη της, περιείχαν παρόμοιες ασύμβατες παραλείψεις. Για παράδειγμα, τον Μάρτιο του 2019, το τελευταίο εξέθεσε το «Πλυντήριο της Τρόικας», μέσω του οποίου Ρώσοι πολιτικοί, ολιγάρχες και εγκληματίες φέρονται να διοχετεύουν δισεκατομμύρια δολάρια.

Το OCCRP δημοσίευσε πολυάριθμες εκθέσεις σχετικά με τη συνέργεια και λεπτομερείς πληροφορίες σχετικά με τα πολλά εκατομμύρια που ξεπλύθηκαν μέσω μεγάλων δυτικών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων στη διαδικασία, συμπεριλαμβανομένων της Deutsche Bank και της JPMorgan Chase. Ωστόσο, ούτε μία φορά δεν αναφέρθηκε ποτέ η HSBC – παρά το γεγονός ότι η Τρόικα διαφήμισε ανοιχτά την τράπεζα ως «εταίρο πράκτορα» της, και ο τότε επικεφαλής της ομάδας δεδομένων OCCRP Friedrich Lindberg παραδέχθηκε δημοσίως ότι η HSBC ήταν «απίστευτα εμφανής» σε «όλα» τα διεφθαρμένα σχέδια της Τρόικας.

Ο λόγος αυτής της εξαιρετικής παράβλεψης δεν έχει εξηγηθεί ποτέ επαρκώς, αν και μια πιθανή απάντηση θα μπορούσε να είναι ότι οι αναφερόμενοι συνεργάτες του Προγράμματος Αποκάλυψης του Οργανωμένου Εγκλήματος στην ιστορία ήταν το BBC και η The Guardian. Επικεφαλής της πρώτης ήταν από το 2014 έως το 2017η Rona Fairhead,η οποία, διετέλεσε επίσης μη εκτελεστικός διευθυντής της HSBC μεταξύ 2004 και 2016. Εν τω μεταξύ, η τελευταία απολαμβάνει εδώ και πολύ καιρό μια προσοδοφόρα εμπορική σχέση με την τράπεζα, η οποία είναι σίγουρα ζωτικής σημασίας για τη διατήρηση σε λειτουργία της αγωνιζόμενης να επιζήσει εφημερίδας.

Η έρευνα των Εγγράφων του Παναμά τον Απρίλιο του 2016, υπό την από κοινού ηγεσία του ICIJ και του OCCRP, αποκάλυψε τον τρόπο με τον οποίο οι υπηρεσίες της υπεράκτιας δικηγορικής εταιρείας του Παναμά Mossack Fonseca είχαν αξιοποιηθεί από πλούσια άτομα και δημόσιους αξιωματούχους για απάτη, φοροδιαφυγή και καταστρατήγηση διεθνών κυρώσεων. Οι αποκαλύψεις των δυο οργανώσεων, και η επακόλουθη κάλυψη από τα ΜΜΕ, επικεντρώθηκαν σε μεγάλο βαθμό σε πρόσωπα υψηλού προφίλ, όπως ο τότε πρωθυπουργός της Βρετανίας Ντέιβιντ Κάμερον, ο οποίος επωφελήθηκε από ένα καταπίστευμα με έδρα τον Παναμά που ιδρύθηκε από τον πατέρα του.


Ex-Moscow high-roller & yarn-spinner-supreme Bill Browder now claims Russians tricked a British bank into closing his account


Βασικός υποστηρικτής του πιο ζοφερού περιεχομένου των Εφημερίδων ήταν ο καταδικασμένος απατεώνας δισεκατομμυριούχος Μπιλ Μπράουντερ. Αυτό που, και μάλιστα ένας τεράστιος αριθμός ειδησεογραφικών πρακτορείων που παρουσίαζαν τα σχόλιά του σχετικά με τη διαρροή, δεν έχουν επανειλημμένα αναγνωρίσει ήταν ότι ο ίδιος κατονομάζεται στα έγγραφα του Mossack Fonseca, που συνδέονται με μεγάλο αριθμό εικονικών εταιρειών στην Κύπρο που συνήθιζαν να απομονώνουν τους πελάτες του από τη φορολογία για τα τεράστια κέρδη που συγκέντρωσε για αυτούς ενώ επένδυε στη Ρωσία κατά τη διάρκεια της ταραχώδους δεκαετίας του 1990, και για να συγκαλύψει την ιδιοκτησία πλούσιων ακινήτων που του ανήκουν στο εξωτερικό.

Όπως έχει καταθέσει, ο Μπράουντερ, απολαμβάνει μια στενή σχέση με το OCCRP Πρόγραμμα Αποκάλυψης Οργανωμένου Εγκλήματος και Διαφθοράς, το οποίο έχει εμπλακεί στην παγκόσμια σταυροφορία του εναντίον της Ρωσίας, μετά την απαγόρευσή του να εισέλθει στη χώρα το 2005. Επιπλέον, πολλά άλλα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένου του Bloomberg και των Financial Times, τα οποία έχει επίσης χρησιμοποιήσει ως πιόνια στην αντιρωσική προπαγάνδα του, σύμφωνα με πληροφορίες, αρνήθηκαν να δημοσιεύσουν ιστορίες για τις αμφίβολες οικονομικές συναλλαγές του.

Αυτή η προφανής απροθυμία να δαγκώσουν το χέρι που τροφοδοτεί θα μπορούσε κάλλιστα να εξηγήσει γιατί τα Έγγραφα της Πανδώρας φαίνονται σε μεγάλο βαθμό σιωπηλά στις υπεράκτιες συναλλαγές πλούσιων υπηκόων των ΗΠΑ και ατόμων με έδρα τις ΗΠΑ.

Πάρτε για παράδειγμα τις περιουσίες του ιδρυτή του eBay Pierre Omidyar και του επενδυτή George Soros, οι οποίες σύμφωνα με πληροφορίες ανέρχονται σε τουλάχιστον 11,6 δισεκατομμύρια δολάρια και 7,5 δισεκατομμύρια δολάρια αντίστοιχα - καμία πληροφορία που να τους εμπλέκει σε οποιοδήποτε αμφισβητήσιμο σχέδιο δεν έχει ακόμη ανακαλυφθεί. Μπορεί να μην είναι τυχαίο ότι και οι δύο παρέχουν χρηματοδότηση στο ICIJ και το OCCRP μέσω των εξαιρετικά αμφιλεγόμενων «φιλανθρωπικών» επιχειρήσεων της «Φωτεινής» και «Ανοικτής Κοινωνίας».

Η ονομαστική αναφορά των χρηματοδοτών του OCCRP προσφέρει και άλλους λόγους ανησυχίας - μεταξύ αυτών είναι το Εθνικό Δόγμα για τη Δημοκρατία και η Υπηρεσία Διεθνούς Ανάπτυξης των Ηνωμένων Πολιτειών, τα οποία χρησιμεύουν και τα δύο για την προώθηση των συμφερόντων εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ, και έχουν εμπλακεί σε πολυάριθμες στρατιωτικές επιχειρήσεις και επιχειρήσεις πληροφοριών για την αποσταθεροποίηση και τον εκτοπισμό ξένων «εχθρικών» κυβερνήσεων από την ίδρυσή τους. Επιπλέον, όμως, υπάρχουν ανησυχητικές ενδείξεις ότι το ίδιο το OCCRP δημιουργήθηκε από την Ουάσιγκτον για αυτόν ακριβώς τον σκοπό.
« Η ανθρωπιστική οργάνωση» USAID ήταν το «εργαλείο κλειδί» της Ουάσιγκτον στην υπονόμευση της κυβέρνησης τους Βενεζουέλας, αποκάλυψε επίσημη επιθεώρηση.

Τον Ιούνιο,συγκλήθηκε συνέντευξη Τύπου του Λευκού Οίκου με θέμα «την καταπολέμηση της διαφθοράς». Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, ένας ανώνυμος «ανώτερος κυβερνητικός αξιωματούχος» ανακοίνωσε ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ θα θέσει «τη δεινή θέση κατά της διαφθοράς στο επίκεντρο της εξωτερικής πολιτικής της» και θέλησε να «δώσει προτεραιότητα σε αυτό το έργο σε όλους τους τομείς».

Συνέχισαν να δηλώνουν τις ακριβείς διαστάσεις αυτής της ώθησης κατά της διαφθοράς (παρέμειναν να γνωστοποιηθούν), αλλά αναμενόταν ότι «συστατικά της κοινότητας πληροφοριών», συμπεριλαμβανομένου του διευθυντή της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών και της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, θα ήταν βασικοί παράγοντες σε αυτήν.

Οι δραστηριότητές τους θα συμπληρώσουν τις υπάρχουσες, τρέχουσες προσπάθειες των ΗΠΑ να «εντοπίσουν τη διαφθορά εκεί που συμβαίνει και να λάβουν τις κατάλληλες πολιτικές απαντήσεις», «ενισχύοντας άλλους παράγοντες», όπως «ερευνητές δημοσιογράφους και ερευνητικές ΜΚΟ» που λαμβάνουν ήδη υποστήριξη από την Ουάσινγκτον.

«Θα εξετάσουμε τι άλλο μπορούμε να κάνουμε σε αυτό το μέτωπο... Υπάρχουν γραμμές βοήθειας που έχουν ξεκινήσει [ερευνητικές] δημοσιογραφικές οργανώσεις», ανέφεραν. «Αυτό που μου έρχεται στο μυαλό πιο άμεσα είναι το OCCRP, καθώς επίσης η ξένη βοήθεια που πηγαίνει σε ΜΚΟ».

Αυτές οι διαφωτιστικές δηλώσεις, που αγνοήθηκαν εντελώς τότε από τα δυτικά ειδησεογραφικά πρακτορεία, έχουν αποκτήσει ακόμη πιο απόκοσμη απήχηση υπό το φως των πρόσφατων εξελίξεων. Πράγματι, φαίνεται να δημιουργούν ένα σχέδιο για ακριβώς αυτό που έχει συμβεί, χάρη στο OCCRP, τον ίδιο τον οργανισμό που «ξεκίνησε» και υποστηρίζεται οικονομικά μέχρι σήμερα.

Από την πλευρά τους, τα μέσα ενημέρωσης απλώς δηλώνουν ότι , η Διεθνής Κοινοπραξία Ερευνητών Δημοσιογράφων (ICIJ) «έλαβε» τα έγγραφα. Η τελική πηγή τους απροσδιόριστη. Ως εκ τούτου, είναι λογικό να ρωτήσετε - είναι η CIA πίσω από την κυκλοφορία των Pandora Papers;





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το να αγοράζει πανάκριβα οπλικά συστήματα δίχως τις υποδομές να τα υποστηρίξεις, είναι σαν να χτίζεις το ρετιρέ του σπιτιού χωρίς να έχεις χτίσει τα θεμέλια

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
4 Οκτωβρίου 2021

Σε προηγούμενο άρθρο μας αναφερθήκαμε στην απαράδεκτη απουσία της Κυπριακής Δημοκρατίας από την ελληνογαλλική συμφωνία – απουσία που περιορίζει, αν δεν εκμηδενίζει, την αξία των εγγυήσεων αμυντικής συνδρομής της Γαλλίας προς την Ελλάδα σε περίπτωση τουρκικής επίθεσης και καθιστά “ανάπηρη” τη συμφωνία αυτή.

Ελπίζουμε η κυβέρνηση της ΝΔ να αντιληφθεί το στρατηγικό σφάλμα που διέπραξε και να σπεύσει να ζητήσει τη συμπερίληψη της Κύπρου στη συμφωνία. Ελπίζουμε επίσης να θέσει το θέμα η αντιπολίτευση.

Η υπόθεση αυτή δεν αφορά άλλωστε μόνο το μάλλον περιορισμένο ενδεχόμενο πολέμου με την Τουρκία. Αφορά και την εκ νέου υπονόμευση από την ελληνική κυβέρνηση του θεμελιώδους άξονα αλληλεγγύης Ελλάδας και Κύπρου, δύο κρατών που είναι αδύνατο να επιβιώσει το ένα χωρίς το άλλο.

Υπονομεύοντας την αρχή της αλληλεγγύης των δύο κρατών, ευνοούμε όχι τόσο το απίθανο σενάριο της κατάληψης της ελεύθερης Κύπρου από την Τουρκία, αλλά της μετατροπής της Κύπρου σε προτεκτοράτο των ΗΠΑ, της Βρετανίας και του Ισραήλ, όπως αυτή πήρε και επίσημη μορφή με το σχέδιο Ανάν μέσω ενός λαβύρινθου απίθανων νομικών διατάξεων και θεσμών (όπως οι τρεις ξένοι δικαστές που θα διοικούσαν το κράτος). Η μετατροπή της Κύπρου σε “προτεκτοράτο των τριών δυνάμεων”, που ναι μεν δεν πραγματοποιήθηκε θεσμικά, έχει κάνει όμως ατύπως τεράστια πρόοδο μετά το 2004, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για τη σταδιακή απίσχναση του ελληνισμού της Κύπρου και, τελικά, για μια “Κύπρο χωρίς Έλληνες”, όπως και για την ομηρία της Ελλάδας από τις δυνάμεις που θα ελέγξουν το νησί.

Τίποτα για την ελληνική βιομηχανία

Σήμερα θα αναφερθούμε όμως σε μια άλλη πολύ αρνητική και πολύ σοβαρή πτυχή της ελληνογαλλικής συμφωνίας η οποία επίσης χρήζει διόρθωσης, αν το κυβερνών κόμμα της Νέας Δημοκρατίας και η κυβέρνηση Μητσοτάκη διαθέτουν πατριωτικά αντανακλαστικά και σοβαρότητα. Αυτά ισχύουν επίσης και για την υποτιθέμενη αντιπολίτευση (της κακιάς ώρας) που διαθέτουμε και που επίσης δεν έχει θέσει το θέμα, με την ένταση τουλάχιστο που απαιτείται, μέχρι τουλάχιστο τη στιγμή που γράφουμε αυτό το άρθρο.

Παρά τις κατά καιρούς δηλώσεις των αρμοδίων ότι οι προς αγορά φρεγάτες θα ναυπηγηθούν εν όλω ή εν μέρει στην Ελλάδα, τίποτα τέτοιο δεν προβλέπεται από τη συμφωνία, μέσω της οποίας χρηματοδοτείται στην ουσία η γαλλική οικονομία, αλλά και χάνεται μια σπάνια ευκαιρία μεταφοράς υψηλής τεχνολογίας που χρειάζεται όσο ποτέ άλλοτε η Ελλάδα. Αλλά και η τελευταία επίσης ευκαιρία να διασωθεί η ελληνική αμυντική βιομηχανία (και η βιομηχανία “διπλής χρήσης”, όπως τα ναυπηγεία), χωρίς την οποία απλώς δεν υπάρχει εθνική άμυνα. (Σημειωτέον ότι το ίδιο συμβαίνει και με τα Raphale που αγοράσαμε και όπου πάλι δεν προβλέπεται κανένα κατασκευαστικό έργο στην Ελλάδα και καμιά μεταφορά τεχνολογίας).

Το να αγοράζεις πανάκριβα οπλικά συστήματα, που κάνουν όσο το βάρος τους σε χρυσάφι, χωρίς να έχεις την βιομηχανική και τεχνολογική υποδομή να τα υποστηρίξεις, είναι σαν να χτίζεις το ρετιρέ του σπιτιού χωρίς να έχεις χτίσει τα θεμέλιά του. Φαντάζεται κανείς εύκολα τι θα συμβεί στο τέλος στους ενοίκους αυτού του σπιτιού.

Πνίγοντας την Ελλάδα οικονομικά

Να σημειώσουμε ότι τα δέκα δισεκατομμύρια που ακούγονται για το σύνολο των νέων εξοπλισμών συνιστούν μια κολοσσιαία δαπάνη που θα αφαιρεθεί από τους πόρους που χρειάζεται κατεπειγόντως η Ελλάδα για να επενδύσει στην οικονομία της και να θεραπεύσει δραματικές κοινωνικές ανάγκες.

Πολύ περισσότερο για μια χώρα που βρίσκεται στην τραγική οικονομική και κοινωνική κατάσταση που βρίσκεται η Ελλάδα, παρά τις μπούρδες που λένε (και φαίνεται να τις πιστεύουν κιόλας!) η κυβέρνηση και τα μέσα “ενημέρωσης”. Το ξέρει αυτός όποιος άνθρωπος πληρώνει κοντά δύο ευρώ το κιλό τις ντομάτες στη λαϊκή και θα διαπιστώσει οσονούπω ότι δεν μπορεί να πληρώσει ούτε το ρεύμα του, όπως το ξέρει και ο επιχειρηματίας που δεν θα μπορεί να τα βγάλει πέρα σε μερικούς μήνες, όπως το ξέρει και αυτός που προσπαθεί να κάνει αξονική τομογραφία σε μεγάλα δημόσια νοσοκομεία και του λένε ότι ο τομογράφος δεν λειτουργεί όπως πρέπει. Το ξέρει επίσης όποιος μπορεί να διαβάσει το νούμερο του εξωτερικού και του εσωτερικού χρέους της χώρας συγκρίνοντάς το με το 2010 και όποιος δει τα ποιοτικά στοιχεία ακόμα και της τωρινής καχεκτικής “ανάπτυξης”, που, όπως και το “θαύμα” του Σημίτη, όχι μόνο στηρίζεται σε πήλινα πόδια, αλλά και εντείνει, αντί να θεραπεύει, τις κραυγαλέες ανισορροπίες που κατέστησαν μη βιώσιμη οικονομικά και κοινωνικά την Ελλάδα. (Την άλλη θεωρία ότι βγήκαμε από τα μνημόνια προτιμάμε να μη τη σχολιάσουμε, σεβόμενοι τη νοημοσύνη των αναγνωστών μας).

Είναι λοιπόν διπλά εγκληματικό ένα τμήμα τουλάχιστον αυτού του ποσού, εφόσον κρίνεται ότι πρέπει να ξοδευτεί για αμυντικούς σκοπούς, να μην γίνεται παραγωγική επένδυση στην Ελλάδα και μάλιστα σε έναν τομέα υψηλής τεχνολογίας με πολλαπλά οφέλη για τη χώρα. (Το αυτό είδαμε να συμβαίνει και με τα εμβόλια). Και λόγω της οικονομικής κατάστασης που βρισκόμαστε, αλλά και για λόγους εθνικούς. Η άμυνα εξάλλου είναι συνάρτηση σε τελική ανάλυση της οικονομίας.

Αμυντική Βιομηχανία

Βεβαίως, είναι αλήθεια ότι δεν υπάρχει στην πραγματικότητα ελληνική αμυντική βιομηχανία, καθώς η μία μετά την άλλη οι εταιρείες εκχωρούνται στους Αμερικανούς και τους Ισραηλινούς. Και αυτό συνιστά βαρύ έγκλημα κατά της χώρας και, ανεξαρτήτως της ελληνογαλλικής συμφωνίας, η κυβέρνηση πρέπει να το επανορθώσει άμεσα και τα κόμματα της αντιπολίτευσης (αν είναι κόμματα και όχι προσωποπαγείς παρέες και δίκτυα συμφερόντων, επιδιδόμενες σε διαρκή άσκηση καιροσκοπισμού), να το ζητήσουν με τον πιο έντονο τρόπο. Η Ελλάδα χρειάζεται για λόγους ζωτικού εθνικού συμφέροντος δικές της αμυντικές βιομηχανίες.

Να θυμίσουμε στο σημείο αυτό ότι το καλοκαίρι του 1974, οι Ηνωμένες Πολιτείες διέκοψαν την παροχή ανταλλακτικών στην ελληνική Πολεμική Αεροπορία. Για κάτι τέτοιους λόγους ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε πει ότι θέλει η ΕΑΒ να είναι σε θέση να επισκευάζει όλα τα είδη πτητικών μέσων που χρησιμοποιεί η Αεροπορία.

Το ξανάπαμε και το ξαναλέμε. Δεν υφίσταται στοιχειωδώς ανεξάρτητο κράτος χωρίς δική του αμυντική βιομηχανία. Και όταν δεν είναι ανεξάρτητο ένα κράτος, η δυνατότητά του να αμυνθεί, εξαρτάται αναπόφευκτα από τη διάθεση των “προστατών” του τη στιγμή που θα απειληθεί.

Μια ιστορική υπενθύμιση

Επειδή ενδεχομένως πολλοί αναγνώστες δεν είναι επαρκώς εξοικειωμένοι με τα θέματα των εξοπλισμών και της αμυντικής βιομηχανίας και του πόσο κεντρικά είναι για την Ελλάδα, αξίζει νομίζουμε να κάνουμε μια σύντομη αναδρομή στο πως έχει το πρόβλημα αυτό τα τελευταία πενήντα χρόνια.

Μετά το σοκ που υπέστη η Ελλάδα το 1974, όταν η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο, κατέλαβε σχεδόν το μισό νησί και προχώρησε στην εθνοκάθαρση 200.000 Ελληνοκυπρίων, η Αθήνα δεν είχε άλλη επιλογή από το να προχωρήσει σε μια κούρσα εξοπλισμών με την Άγκυρα. Αυτή η κούρσα είχε σημαντική συμβολή στην ελληνική οικονομική χρεωκοπία, αλλά και ενίσχυσε τις τάσεις αποσύνθεσης και εξάρτησης του ελληνικού κράτους και της ελληνικής οικονομίας.

Δεν ήταν αναπόφευκτο να γίνει έτσι. Έγινε διότι στην Ελλάδα επικράτησε όχι ένα “στρατιωτικο-βιομηχανικό”, όπως στην Αμερική και την Τουρκία, αλλά ένα “στρατιωτικο-μεσιτικό” σύμπλεγμα, οι βαθύτερες ρίζες του οποίου ανάγονται, όπως τόσα άλλα, στους “επιχειρηματίες” που συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς στην Κατοχή και μετά με τους Εγγλέζους και τους Αμερικανούς. Έχουμε κατά καιρούς σημειώσει τη κεντρική σημασία όλων αυτών των παραγόντων για την Ελλάδα, για παράδειγμα και μόνο ενδεικτικά σε ένα άρθρο μας του 2010 και σε ένα ακόμα του 2014 , δημοσιευμένα αμφότερα στο περιοδικό Επίκαιρα.


Πηγή: kosmodromio.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Mία νέα πολιτική πρωτοβουλία, τον Εξωκοινοβουλευτικό Έλεγχο, εγκαινιάζει σήμερα η Πλεύση Ελευθερίας και η Επικεφαλής του Κόμματος, Ζωή Κωνσταντοπούλου, με έναυσμα την έναρξη της 3ης Κοινοβουλευτικής Συνόδου της σημερινής Βουλής και με στόχο: α) τη διαφάνεια και τη λογοδοσία της Κυβέρνησης έναντι της Κοινωνίας και των πολιτών και β) την προάσπιση της δημοκρατικής λειτουργίας του Πολιτεύματος και των δικαιωμάτων των πολιτών, απέναντι στην προσχηματική λειτουργία του Κοινοβουλίου, εντός του οποίου Κυβέρνηση και Αντιπολίτευση δεν ενεργούν για τους πολίτες, δεν παράγουν κοινοβουλευτικό έργο, αλλά τηρούν βολικές ισορροπίες.

Η Πλεύση Ελευθερίας, ως το πρώτο σε δύναμη δημοκρατικό, εξωκοινοβουλευτικό κόμμα, αναλαμβάνει να κάνει εκείνο που δεν κάνουν τα σημερινά κοινοβουλευτικά κόμματα, εντός Βουλής. Εγκαινιάζει τον Εξωκοινοβουλευτικό Έλεγχο, διότι η Δημοκρατία χρειάζεται ισχυρή Αντιπολίτευση και πραγματικές διαδικασίες ελέγχου. Όταν αυτά ελλείπουν και όταν απουσιάζει ο Κοινοβουλευτικός Έλεγχος, ανοίγει ο δρόμος για την αυθαιρεσία, την ασυδοσία, την αδιαφάνεια, την διαφθορά.

Στο δεκάλεπτο βίντεο-έναρξη του Εξωκοινοβουλευτικού Ελέγχου, που ήδη αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα της Πλεύσης Ελευθερίας, η Επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας Ζωή Κωνσταντοπούλου ανακοίνωσε ότι από σήμερα και κάθε 15 ημέρες, η Πλεύση Ελευθερίας θα δίνει στη δημοσιότητα και θα αποστέλλει στην Βουλή, ερωτήσεις Εξωκοινοβουλευτικού Ελέγχου, καλώντας τον Πρωθυπουργό και τους Υπουργούς να απαντούν, γιατί αυτό επιβάλλει το συμφέρον της χώρας και της κοινωνίας. Αλλά και ενημερώνοντας τους ότι, στην περίπτωση που δεν θα απαντούν, η Πλεύση Ελευθερίας θα συνεχίσει να υποβάλλει ερωτήσεις και να ζητεί απαντήσεις.

Παράλληλα η Πλεύση Ελευθερίας απευθύνεται στους πολίτες της χώρας και στους Έλληνες της Διασποράς, και τους ζητεί να θέσουν υπ’ όψιν της προβλήματα και ζητήματα για τα οποία ζητούν απαντήσεις από την Κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό.

«Θα είμαστε εμείς η φωνή σας» δηλώνει η Ζωή Κωνσταντοπούλου προς τους πολίτες, σε αυτό το προσκλητήριο.


Στην πρώτη παρέμβαση Εξωκοινοβουλευτικού Ελέγχου, η Επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας, Ζωή Κωνσταντοπούλου, θέτει δημόσια έξι (6) ερωτήσεις προς τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, για τις οποίες ζητεί απαντήσεις:


- Η 1η ερώτηση αφορά τις πυρκαγιές του περασμένου Αυγούστου, την εθνική καταστροφή που υπέστη η χώρα, με μεγαλύτερη απώλεια τον Δρυμό της Βόρειας Εύβοιας, και τις αναδειχθείσες ελλείψεις εξοπλισμού, μέσων, δυναμικού και σχεδιασμού, αλλά και τις εγκληματικές κυβερνητικές παραλείψεις: Ο Πρωθυπουργός ερωτάται, σε ποιες ενέργειες προχώρησε η Κυβέρνηση, στο δίμηνο που μεσολάβησε, για την αναδάσωση, τη στήριξη των πληγέντων και την προστασία των αναδασωτέων περιοχών. Επίσης, ποιες παραγγελίες εξοπλισμού πυρόσβεσης και πολιτικής προστασίας έχουν πραγματοποιηθεί και ποιος σχεδιασμός ενίσχυσης του ανθρώπινου δυναμικού έχει γίνει.


- Η 2η ερώτηση αφορά τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας ως δηλωθείσα κυβερνητική επιλογή για την Ενέργεια της χώρας. Ο Πρωθυπουργός ερωτάται στη βάση ποιών μελετών και ποιου σχεδίου πραγματοποιείται σήμερα η αδειοδότηση τοποθέτησης Ανεμογεννητριών, με ποια κριτήρια και με ποιον στόχο. Επίσης ερωτάται αν έχει εξετασθεί στρατηγικά ποιες είναι οι εγχώριες ανάγκες και αν έχει πραγματοποιηθεί σχεδιασμός με κριτήρια περιβαλλοντικά και ενεργειακά, με σεβασμό στα οικοσυστήματα, στην προστασία του φυσικού πλούτου και του φυσικού περιβάλλοντος ή αν, όπως φαίνεται, χωρεί άναρχη και ανεξέλεγκτη αδειοδότηση, προς ικανοποίηση κάθε αιτήσεως και χωρίς στρατηγικό σχεδιασμό.


- Η 3η ερώτηση αφορά στο Εθνικό Ζήτημα των Γερμανικών Οφειλών: Η Ζωή Κωνσταντοπούλου υπενθυμίζει στον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη την προ διετίας δήλωση-απάντησή του σε δημοσιογράφο- στη διάρκεια Συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε από κοινού με την Άνγκελα Μέρκελ- ότι «η Ελλάδα έχει κάνει ρηματική διακοίνωση και διατηρεί αξιώσεις». Με βάση αυτήν την προ διετίας δήλωση, ερωτάται ο Πρωθυπουργός σε ενέργειες προχώρησε, στην διετία που μεσολάβησε, για την επιδίωξη των Πολεμικών Αποζημιώσεων και Επανορθώσεων για τη ναζιστική θηριωδία στην Ελλάδα, τα ολοκαυτώματα σε πόλεις και χωριά, το Αναγκαστικό Κατοχικό Δάνειο, την καταστροφή της παραγωγής και των υποδομών της χώρας, την κλοπή των Αρχαιολογικών Θησαυρών. Ο Πρωθυπουργός καλείται επίσης να απαντήσει για ποιο λόγο οι αξιώσεις αυτές, που έχουν υπολογισθεί σε ύψος 341 δισεκατομμυρίων ευρώ εν έτει 2015 από την Επιτροπή του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, που συνέστησε ο σημερινός Υπουργός Οικονομικών κ. Σταικούρας, δεν εγγράφονται στον Προϋπολογισμό της χώρας. Η Επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας ερωτά τον κ. Μητσοτάκη αν σκοπεύει να προβεί σε ενέργειες διεκδίκησης αυτών των αξιώσεων καθώς και αν θα θέσει το μείζον αυτό εθνικό ζήτημα στη νέα Κυβέρνηση της Γερμανίας.



- Η 4η ερώτηση αφορά το Εθνικό Σύστημα Υγείας, μετά από 1,5 χρόνο Καθεστώτος Έκτακτης Ανάγκης λόγω της Πανδημίας. Με δεδομένη την διαπίστωση της ανάγκης γενναίας ενίσχυσης του Ε.Σ.Υ., διαπίστωση στην οποία η ίδια η Κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός οδηγήθηκαν από τις πρώτες εβδομάδες της Πανδημίας, προβαίνοντας και σε σχετικές εξαγγελίες, η Ζωή Κωνσταντοπούλου ερωτά ποιες ενέργειες έχουν πραγματοποιηθεί για την ενίσχυση του Ε.Σ.Υ. και τι κονδύλια του κρατικού προϋπολογισμού έχουν δαπανηθεί για το σκοπό αυτό, καθώς και ποια αποτελέσματα έχουν επιτευχθεί σε δημιουργία νέων νοσοκομειακών μονάδων, κέντρων υγείας, κλινών, κλινών ΜΕΘ-ΜΑΦ, ενίσχυση εξοπλισμού και ανθρώπινου δυναμικού. Ερωτά επίσης τον Πρωθυπουργό ποιες αλλαγές και αναπροσαρμογές έγιναν στον Προϋπολογισμό του Κράτους, στον Τομέα της Υγείας, με βάση τα διδάγματα της Πανδημίας.


- Η 5η ερώτηση αφορά τη Συμφωνία των Πρεσπών και τη στάση της Κυβέρνησης της ΝΔ, με βάση τις προεκλογικές δηλώσεις του Κυβερνώντος Κόμματος ότι ήταν αντίθετο στη Συμφωνία Ο Πρωθυπουργός ερωτάται, γιατί στα 2 χρόνια της διακυβέρνησής του, συνεχίζει να εφαρμόζει τη Συμφωνία και να χρησιμοποιεί τον όρο «Βόρεια Μακεδονία» για την γείτονα. Αλλά και για την αμήχανη στάση του απέναντι στις περαιτέρω διεκδικήσεις που προβάλλει η γειτονική χώρα, παραβιάζοντας εκείνη τη Συμφωνία που η ελληνική Κυβέρνηση τηρεί. Η Επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας ερωτά τον Κυριάκο Μητσοτάκη πώς συμβιβάζεται αυτή η στάση της Κυβέρνησής του με την προάσπιση των εθνικών δικαίων και συμφερόντων και του ζητά, επιπροσθέτως, να απαντήσει γιατί, μέχρι σήμερα, δεν έχει προχωρήσει σε Δημοψήφισμα για την Ακύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών.


- Η 6η ερώτηση αφορά το εθνικό δικαίωμα επέκτασης των χωρικών μας υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια. Η Επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας επισημαίνει ότι η Κυβέρνηση Μητσοτάκη έλαβε την πρωτοβουλία επέκτασης των χωρικών μας υδάτων στα 12 μίλια, μόνον στο Ιόνιο ενώ στο Αιγαίο τα χωρικά μας ύδατα παραμένουν στα 6 μίλια. Ο Πρωθυπουργός ερωτάται αν είναι στους άμεσους σχεδιασμούς της Κυβέρνησης η επέκταση των χωρικών υδάτων στο Αιγαίο ή αν, αντίθετα, σκοπεύει η Κυβέρνηση να αφήσει αυτό το διπλό καθεστώς να παγιωθεί, ενισχύοντας έτσι το επιχείρημα της Τουρκίας ότι «το Αιγαίο είναι κάτι διαφορετικό».


Στον παρακάτω σύνδεσμο, το βίντεο με την Ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας του Εξωκοινοβουλευτικού Ελέγχου και τις 6 ερωτήσεις της Ζωής Κωνσταντοπούλου στον Πρωθυπουργό:

https://www.plefsieleftherias.gr/





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Έχουμε φτάσει στο σημείο μηδέν. Βρισκόμαστε στην εποχή που εξελίσσεται με πλήρη σχεδιασμό ο πειθαναγκασμός των πολιτών σε μία και μοναδική αλήθεια, αυτή της δικτατορίας που εκπορεύεται από τους πολιτικούς της δεκάρας και διαχέεται με διάφορους τρόπους και κίνητρα στην επιστημονική, δημοσιογραφική, δικαστική νομενκλατούρα.
Δεν είμαστε, ως ιστοσελίδα αλλά και ως άτομα,  βέβαιοι για όποια αλήθεια. Αλλά είμαστε πεπεισμένοι και διατεθειμένοι να στηρίζουμε ΠΑΝΤΟΤΕ και με ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΚΟΣΤΟΣ την αναζήτηση και προβολή ΚΑΙ της διαφορετικής άποψης, από οπουδήποτε κι αν προέρχεται. Πόσο μάλλον αν αποτελεί πεποίθηση καταξιωμένων στο χώρο τους ανθρώπων.
Αυτή μας η αταλάντευτη θέση γνωρίζουμε πως θα κοστίσει. Ήδη από χθες, η πλατφόρμα του facebook μας απαγόρευσε την κοινοποίηση και ποστάρισμα αναρτήσεων - δημοσιεύσεών μας με την γελοία δικαιολόγηση ότι ποστάρουμε spam.
Πριν ένα μήνα η πλατφόρμα του youtube αφού μας απαγόρευσε να ανεβάσουμε βίντεο διακεκριμένου επιστήμονα του εξωτερικού για τους κινδύνους που προκύπτουν από τους εμβολιασμούς, μας προειδοποίησε (άμεσος εκβιασμός) πως σε νέα ανάλογη δημοσίευση θα καταργήσει τον λογαριασμό μας.
Αποτελεί βεβαιότητα, κατά την ταπεινότητά μας, πως ήδη διανύουμε το πρώτο στάδιο προς της εποχή της δυστοπίας.
Θεωρούμε ότι έχουν χρέος οι πολίτες να εναντιωθούν σε αυτές τις λογικές, αν δεν θέλουν τα παιδιά τους να ζήσουν ως δούλοι και υποτακτικοί σε ένα παντοδύναμο και ανελεύθερο καθεστώς.

Χαιρόμαστε πως υπάρχουν άνθρωποι, Έλληνες και επιστήμονες που κινούνται εμφορούμενοι από παρόμοιες σκέψεις και διακατεχόμενοι από τις ίδιες ανησυχίες και δεν διστάζουν να δημοσιοποιούν τις απόψεις τους, με ορατό τον κίνδυνο να λοιδορηθούν, να κακοποιηθούν και να συκοφαντηθούν από το σύστημα που (προς ώρας) δείχνει παντοδύναμο και με αραγή ταύτιση  (βουβή ή φωναχτή) όλων των κοινοβουλευτικών πολιτικών κομμάτων.

Ανάρτηση με την οποία περιγράφει τα όσα βιώνουμε τους τελευταίους μήνες, λόγω του Covid-19, έκανε ο ιατρός και συνεργάτης-ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Πατρών και στο Τμήμα Δημόσιας και Κοινοτικής Υγείας του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής, Κωνσταντίνος Φαρσαλινός.

Ο γιατρός στέκεται στην ανάρτηση του κυρίως στο «κυνήγι μαγισσών» που έχει ξεσπάσει τις τελευταίες ημέρες, με την κυβέρνηση να ελέγχει ιστοσελίδες και λογαριασμούς στα social media, και τονίζει:

«Θεσμοθετείται λοιπόν, με κάθε επισημότητα, δημοσιότητα και υπερηφάνεια, η δίωξη όσων διαφωνούν με το αφήγημα της νομενκλατούρας, για να προστατευθεί η απάτη των διαταγμάτων προστασίας της δημόσιας υγείας που ζούμε αυτούς τους 18 μήνες».

Στη συνέχεια της ανάρτησης του ο Κ.Φαρσαλινός υποστηρίζει πως «πρόκειται για την εξυπνότερη νομιμοποίηση της λογοκρισίας και του Νόμου της Σιωπής», ενώ προσθέτει ότι «επιστρέφουμε ολοταχώς σε περιόδους άσκησης εξουσίας από εγκληματίες-ανθρώπινα απόβλητα, που γράφτηκαν στις πιο μαύρες σελίδες της ιστορίας του 20ου αιώνα. Η ιστορία δεν καταγράφεται απλά για να μας θυμίζει γεγονότα. Γράφεται για να μας διδάξει ΠΩΣ οδηγηθήκαμε σε καταστάσεις που κατέληξαν σε τραγωδίες για την ανθρωπότητα, και πως θα αναγνωρίζουμε στο μέλλον τις περιστάσεις που οδηγούν σε επανάληψη της ιστορίας».


Αναλυτικά όσα αναφέρει στην ανάρτηση του

«Πανδημία και “νομιμότητα”

Μετά από 18 μήνες επιτυχημένης διαχείρισης (μην γελάτε, έτσι μας λένε να λέμε) βασισμένης στα σκληρότερα περιοριστικά μέτρα και lockdown στην Ευρώπη, έχουμε και πάλι πόλεις που μπαίνουν σε lockdown. Πόσες φορές ακόμη θα γίνουμε μάρτυρες του ορισμού της εμμονής, της εμπάθειας και της ανικανότητας; Η πρώτη φορά είναι άγνοια, η δεύτερη σύμπτωση, η τρίτη ατυχία (με μεγάλη επιείκεια), στην συνέχεια πλέον μιλάμε για ανικανότητα που θέτει και ζητήματα αντίληψης της πραγματικότητας. Η λογοδοσία και η απόδοση ευθυνών αγνοούνται. Οι ανεξέλεγκτοι έχουν εξασφαλίσει δια της “νομιμότητας” το ακαταλόγιστο.

Αυτά όμως είναι πταίσματα. Εδώ και καιρό έχουμε μετατρέψει τον κώδικα ιατρικής δεοντολογίας, τα δικαιώματα και το σύνταγμα σε κουρελόχαρτα. Μεγαλοσχήμονες ειδικοί, ακόμη και πολιτειακοί παράγοντες, ανακάλυψαν ότι η στρεβλή και υποκειμενική ερμηνεία ενός άρθρου του συντάγματος σημαίνει αυτόματα ότι μπορούν να καταργηθούν άλλα άρθρα του συντάγματος. Αλλά δεν φτάνει η πολιτική εργαλειοποίηση και γελοιοποίηση της επιστήμης, συμβαίνει πλέον το ίδιο και με τη δικαιοσύνη. Αποφάσισαν όχι μόνο να αδιαφορήσουν για τα ηθικά και πραγματικά εγκλήματα κατά της κοινωνίας, αλλά να προστατεύσουν το σύστημα καταργώντας την κανονικότητα δια νόμου και αποφάσεων της δικαστικής εξουσίας.

Ο υπουργός Θεοδωρικάκος ζήτησε έρευνα για την ταυτότητα ιστοσελίδων και μέσων κοινωνικής δικτύωσης “που προτρέπουν τους πολίτες σε πράξεις που στρέφονται ενάντια στη δημόσια υγεία, στην ασφάλεια και στο κράτος”. Ο Διοικητής της Εθνικής Αρχής Διαφάνειας, Άγγελος Μπίνης δηλώνει δημόσια ότι «Η ομάδα μας συλλέγει συστηματικά ό,τι βρίσκει στα social media, ακόμα και σε viber και whatsapp, τα στέλνουμε στην αστυνομία, φτιάχνουν τον φάκελο, ο οποίος πρέπει να είναι σφιχτός, να έχει τεκμήρια, έτσι ώστε η εισαγγελική αρχή να μπορέσει να κάνει την δουλειά της γρήγορα». Μιλάμε για όργιο διαφάνειας και προστασίας προσωπικών δεδομένων και συνομιλιών από την Εθνική Επιτροπή Διαφάνειας.

Οι νόμοι αρχίζουν να εφαρμόζονται κατά το δοκούν, ανάλογα με το αν ο εκάστοτε Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου χαρακτηρίζει αυτόν που αναζητά δικαιοσύνη ως “προ-εμβολιαστή” ή “αντι-εμβολιαστή” (Πηγή: Ναυτεμπορική https://tinyurl.com/3nrfxnkz). Κι όχι μόνο αυτό, όποιος τολμά να αναζητά το δίκιο του, μπορεί να χαρακτηριστεί ως μέλος εγκληματικής οργάνωσης (Πηγή: Καθημερινή https://tinyurl.com/425hr5kb)

Είχαμε μέχρι τώρα τον Αρχιεπίσκοπο Ιατρικής και Πάσας Επιστήμης Fauci και τους επίδοξους μιμητές του στην Ελλάδα, που βλέπουν φαντάσματα να τους κυνηγάνε επειδή “τολμούν” να αμφισβητούν τις γελοιότητες που έχουν υποστηρίξει κατά καιρούς.

Τώρα πλέον αποκτούμε και Αρχιεπισκόπους Αληθείας για τη Δημόσια Υγεία. Το ακαταδίωκτο, που ετοιμάζεται να “απονεμηθεί” στο σύνολο των υγειονομικών ολοκληρώνει το κράτος “νομιμότητας”. Διότι όποιος θέλει να μάθει τι συνέβη με τον ίδιο ή με συγγενή του σε ένα νοσοκομείο, είναι αρνητής και μέλος εγκληματικής οργάνωσης που στρέφεται κατά του κράτους. Καθεστώς καθολικής ασυδοσίας, και η ιστορία έχει διδάξει σε τι πράξεις οδηγεί αυτού του είδους η αναρχία.

Θεσμοθετείται λοιπόν, με κάθε επισημότητα, δημοσιότητα και υπερηφάνεια, η δίωξη όσων διαφωνούν με το αφήγημα της νομενκλατούρας, για να προστατευθεί η απάτη των διαταγμάτων προστασίας της δημόσιας υγείας που ζούμε αυτούς τους 18 μήνες.

Πρόκειται στην πραγματικότητα για την εξυπνότερη νομιμοποίηση της λογοκρισίας και του Νόμου της Σιωπής (ομερτά) στην ιστορία, μέθοδος που θα ζήλευαν όλα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα και οι σκληρότερες μαφίες. Ο εμβολιασμός, μια κορυφαία κατάκτηση της επιστήμης, γίνεται πλέον η αφορμή και το εργαλείο εκτροπής του πολιτισμού και του τρόπου ζωής μας, όπως είχα γράψει λίγους μήνες πριν (The Press Project: https://tinyurl.com/vhtp9kkf).

Επιστρέφουμε ολοταχώς σε περιόδους άσκησης εξουσίας από εγκληματίες-ανθρώπινα απόβλητα, που γράφτηκαν στις πιο μαύρες σελίδες της ιστορίας του 20ου αιώνα. Η ιστορία δεν καταγράφεται απλά για να μας θυμίζει γεγονότα. Γράφεται για να μας διδάξει ΠΩΣ οδηγηθήκαμε σε καταστάσεις που κατέληξαν σε τραγωδίες για την ανθρωπότητα, και πως θα αναγνωρίζουμε στο μέλλον τις περιστάσεις που οδηγούν σε επανάληψη της ιστορίας.

Θα φτύσει η κοινωνία αυτό το έκτρωμα; Δύσκολο ερώτημα, και δύσκολη απάντηση. Σχεδόν στο σύνολό του, το υπάρχον πολιτικό και δικαστικό σύστημα συμμετέχει ενεργά στην εκτροπή των αυτονόητων δικαιωμάτων και της δημοκρατίας πουλώντας "προστασία". Επίσης, πολλοί πιστεύουν ότι μας προστατεύουν και μας σώζουν όσοι χαρακτηρίζουν δολοφόνους του Σουηδούς που σύντομα θα ξεπεράσουμε σε αριθμό COVID θανάτων. Δεν μπορεί λοιπόν να είναι κανείς αισιόδοξος, τουλάχιστον για το άμεσο μέλλον. Μάλλον θα έχουμε και συνέχεια, όπως έχει διδάξει η ιστορία».







Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Zero Hedge, 29-8-21 Authored by Pat Buchanan,

[ O συντάκτης του άρθρου διετέλεσε λογογράφος και πολιτικός σύμβουλος του Προέδρου Νίξον και δύο φορές ανεξάρτητος υποψήφιος για ην προεδρία των ΗΠΑ. Ως πολιτικός σχολιαστής χαίρει διεθνούς εκτιμήσεως]

Mετάφραση Μ.Στυλιανού

Για αιώνες μέχρι και τις 20 του μηνός, η Ευρώπη φαινόταν ο κεντρικός άξονας της παγκόσμιας ιστορίας.

Στη συνέχεια ήρθε ο Μεγάλος Εμφύλιος Πόλεμος της Δύσης, ο Τριακονταετής Πόλεμος μας (1914-1945), όπου όλες οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις — Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ρωσία — μαζί με σχεδόν όλες τις υπόλοιπες, έδωσαν μερικές από τις μεγαλύτερες μάχες της ιστορίας.

Αποτέλεσμα: Τα μεγαλύτερα έθνη της Ευρώπης αιματοκυλίστηκαν. Όλες οι αυτοκρατορίες της Ευρώπης έπεσαν. Οι αποικιακοί λαοί απελευθερώθηκαν σε μεγάλο βαθμό και ξεκίνησαν τη μεγάλη μετανάστευση προς τις χώρες των εποικιστών. Και η Ευρώπη διαιρέθηκε μεταξύ μιας Δύσης υπό την ηγεσία των ΗΠΑ και ενός σοβιετικού μπλοκ που κυριαρχείτο από τη Μόσχα.

Ωστόσο, ακόμη και κατά τη διάρκεια αυτού του ψυχρού πολέμου τεσσάρων δεκαετιών, η Ευρώπη θεωρήθηκε ως το έπαθλο στον αγώνα.

Μέχρι τη στιγμή που ο Ψυχρός Πόλεμος κατέληξε σε θρίαμβο για τον Ελεύθερο Κόσμο, μια Ευρωπαϊκή Ένωση με πρότυπο την Αμερικανική Ένωση μεγάλωνε και σχεδόν όλα τα πρόσφατα απελευθερωμένα έθνη της Ευρώπης άρχισαν να προσχωρούν στη συμμαχία του ΝΑΤΟ.

Ωστόσο, σήμερα διαισθάνεται κανείς ότι ο ρόλος της Ευρώπης στην παγκόσμια ιστορία τελειώνει, ότι ο αμερικανικός άξονας προς την Κίνα και τον Ινδο-Ειρηνικό είναι τόσο ιστορικός όσο και μόνιμος και ότι καθώς το παρελθόν ανήκει στην Ευρώπη, το μέλλον ανήκει στην Ασία.

Η Ασία, εξάλλου, φιλοξενεί τα πολυπληθέστερα έθνη του κόσμου, την Κίνα και την Ινδία· έξι από τις εννέα πυρηνικές δυνάμεις του κόσμου· και όλα σχεδόν τα μεγάλα μουσουλμανικά έθνη : Ινδονησία, Ινδία, Πακιστάν, Μπαγκλαντές, Τουρκία και Ιράν, καθώς και τις μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου εκτός των ΗΠΑ: την Κίνα και την Ιαπωνία.

Και η Ευρώπη;

Το 2016, η Μεγάλη Βρετανία ψήφισε υπέρ της αποχώρησης από την ΕΕ. Αυτό το καλοκαίρι, οι Βρετανοί συντάχθηκαν με τους Αυστραλούς και τις ΗΠΑ σε μια συμφωνία AUXUS που κατέστρεψε μια προσφιλή γαλλική συμφωνία για την κατασκευή δώδεκα υποβρυχίων που κινούνται με ντίζελ - για την αντικατάστασή τους με υποβρύχια πυρηνικής ενέργειας βρετανικής και αμερικανικής κατασκευής.

Το Παρίσι το είδε αυτό ως «προδοσία», μια «μαχαιριά στην πλάτη» από συμμάχους τους οποίους ο στρατηγός Σαρλ Ντε Γκωλ είχε υποτιμήσει ως «αγγλοσάξονες». Ωστόσο, το AUXUS ήταν επίσης μια αναμφισβήτητα σαφής δήλωση σχετικά με το πού είδαν οι Αυστραλοί το μέλλον τους, και δεν ήταν μαζί με τη Γαλλία, αλλά με τις ΗΠΑ.

Ωστόσο, αυτή ήταν η χειρότερη προσβολή που διέπραξαν οι ΗΠΑ από τότε που ο Πρόεδρος Ντουάιτ Αϊζενχάουερ διέταξε τους Βρετανούς και τους Γάλλους να εγκαταλείψουν το Σουέζ.

Αλλά, τουλάχιστον τότε, το 1956, ο Αϊζενχάουερ θα μπορούσε να πει ότι δεν είχε ειδοποιηθεί για τη βρετανό-γαλλική εισβολή στην Αίγυπτο και ότι οι εταίροι μας στο ΝΑΤΟ είχαν ενεργήσει εν αγνοία του ή χωρίς τη συγκατάθεσή του.

Για να διαμαρτυρηθεί για τη μεταχείριση της Γαλλίας στη συμφωνία για τα υποβρύχια, ο Πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν υπενθύμισε τον πρεσβευτή του στις ΗΠΑ, κάτι που δεν είχε γίνει ποτέ από τότε που η Γαλλία αναγνώρισε τις αμερικανικές αποικίες και ήρθε να τους βοηθήσει κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Ανεξαρτησίας μας.

Πράγματι, η συμφωνία για τα υποβρύχια ανάγκασε την ακύρωση ενός μεγάλου πάρτι στη γαλλική πρεσβεία στην Ουάσιγκτον, D.C., για να γιορτάσει την 240ή επέτειο της Μάχης των Ακρωτηρίου.

Αυτή ήταν η κρίσιμη βρετανό-γαλλική ναυμαχία στις εκβολές του Chesapeake το 1781, όπου επικράτησε ένας γαλλικός στόλος και έτσι μπόρεσε να παρέχει στρατιωτική κάλυψη στον στρατηγό George Washington καθώς περικύκλωνε, βομβάρδιζε και υποχρέωνε την παράδοση του στρατού του στρατηγού Λόρδου Cornwallis στο Yorktown.

Αλλά αν οι Βρετανοί είναι εκτός Ε Ε και οι Γάλλοι αποξενώνονται από τους συμμάχους τους στο ΝΑΤΟ, η Γερμανία διεξήγαγε χθες εκλογές, όπου, για πρώτη φορά στην ιστορία της, η Χριστιανοδημοκρατική Ένωση του Κόνραντ Αντενάουερ, του Χέλμουτ Κολ και της Άνγκελα Μέρκελ μειώθηκε στο ένα τέταρτο των ψηφισάντων στις εθνικές εκλογες.

Νέος ηγέτης της Γερμανίας, μετά από μήνες διαπραγματεύσεων, μπορεί να είναι ο ηγέτης των Σοσιαλδημοκρατών, σε συνεργασία με τους Πράσινους. Αλλά ακόμα και αυτή η κυβέρνηση μπορεί να μην είναι συγκροτημένη μέχρι τα Χριστούγεννα.

Κανένας από τους υποψήφιους καγκελαρίους της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης ή του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος δεν έχει το ανάστημα της Μέρκελ, η οποία ήταν τόσο ηγέτης της Γερμανίας την τελευταία δεκαετία και μισό, όσο και de facto ηγέτης της Ευρώπης.

Και σκεφτείτε την παρούσα κατάσταση του ΝΑΤΟ, που κάποτε εορτάστηκε ως η πιο επιτυχημένη συμμαχία στην ιστορία, που απέτρεψε οποιαδήποτε σοβιετική εισβολή στην Ευρώπη του ΝΑΤΟ για ολόκληρο τον Ψυχρό Πόλεμο.

Το 2001, επικαλούμενο το άρθρο 5 σχετικά με μια επίθεση εναντίον ενός που αποτελεί επίθεση εναντίον όλων, το ΝΑΤΟ ενώθηκε με τους Αμερικανούς κατά τη βουτιά τους στο Αφγανιστάν για να αντιμετωπίσουν τους δράστες της τρομοκρατικής επίθεσης στην Νέα Υόρκη.

Τον περασμένο Αύγουστο, 20 χρόνια αργότερα, όλοι οι σύμμαχοί μας στο ΝΑΤΟ αποσύρθηκαν καθώς ο αφγανικός στρατός κατέρρευσε και εξαφανίστηκε και το αφγανικό καθεστώς εξαερώθηκε. Οι σύμμαχοί μας στο ΝΑΤΟ μοιράστηκαν έτσι το όνειδος της αμερικανικής υποχώρησης και ήττας.

Το κέντρο της πολιτικής βαρύτητας όχι μόνο μετατοπίζεται από την Ευρώπη στην Ασία, αλλά η ευρωπαϊκή ενότητα φαίνεται να ανήκει στο παρελθόν.

Καθώς η Βρετανία έχει αποχωρήσει από την ΕΕ, η Σκωτία εξετάζει το ενδεχόμενο απόσχισης από την Αγγλία.

Η Καταλονία εξακολουθεί να σκέφτεται την απόσχιση από την Ισπανία.

Η Σαρδηνία εξετάζει το ενδεχόμενο απόσχισης από την Ιταλία.

Πολωνία και Ουγγαρία βρίσκονται σε αντιπαράθεση με την ΕΕ σχετικά με τις εσωτερικές πολιτικές μεταρρυθμίσεις που φέρονται να έρχονται σε σύγκρουση με τα αιτήματα των γραφειοκρατών στις Βρυξέλλες.

Όσον αφορά τα έθνη της νότιας ΕΕ και του ΝΑΤΟ, την Ισπανία, την Ιταλία και την Ελλάδα, η κύρια ανησυχία τους είναι λιγότερο μια εισβολή από τη Ρωσία από τη συνεχιζόμενη εισβολή μέσω όλης της Μεσογείου από την Αφρική και τη Μέση Ανατολή.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, δημοκρατία 28.09.2021

Η κούρσα των ιδιωτικοποιήσεων, στην Ελλάδα, έχει περιλάβει αδιακρίτως και επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας, παρότι οι υπηρεσίες τους, όπως είναι γνωστό, εκλαμβάνονται ανέκαθεν ως μη αγοραίες. Μεταξύ και άλλων πρόκειται για την εθνική ασφάλεια, δημόσια υγεία και παιδεία, δικαιοσύνη, λιμάνια και αεροδρόμια. Πρόκειται, βέβαια και για την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος, που είναι υπαρξιακής σημασίας για την ευημερία των κατοίκων, καθώς και για το σύνολο της οικονομικής δραστηριότητας και της αναπτυξιακής διαδικασίας μιας χώρας. 
Ακριβώς λόγω της ιδιαιτερότητάς τους, το κριτήριο του οικονομικού αποτελέσματος της λειτουργίας των επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας, δηλαδή το κέρδος, περνά σε δεύτερη μοίρα, ενώ θεωρούνται κανονικά και γίνονται ανεκτά τυχόν ελλείμματά τους, τα οποία καλύπτονται από το κράτος. 
Οι αποκρατικοποιήσεις επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας, αποτέλεσαν μονόδρομο κατά την περίοδο της μετάβασης των σοσιαλιστικών οικονομιών στον καπιταλισμό. Ωστόσο, υπό την επίδραση ενός ανεξέλεγκτου νεοφιλελευθερισμού σε συνδυασμό και με την παγκοσμιοποίηση, καταγράφηκαν ιδιωτικοποιήσεις επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας και στην περίπτωση των οικονομιών της Δύσης. 

Τα μέχρι σήμερα αποτελέσματα αυτής της μορφής αποκρατικοποιήσεων, παρά τις δυσκολίες ομαδοποιήσεώς τους, και σε πείσμα των κινδύνων γενίκευσής τους, εμφανίζουν τα ακόλουθα χαρακτηριστικά: 

*Από τις σχετικές έρευνες δεν ήταν δυνατή η εξαγωγή ενός αδιαφιλονίκητου αποτελέσματος, που να επαληθεύει την αυθαίρετη υπόθεση, η οποία στηρίζει τις άκριτες αποφάσεις ιδιωτικοποιήσεων. Ότι, δηλαδή, η διοίκηση/διαχείριση μιας επιχείρησης αποδίδει υψηλότερο οικονομικό αποτέλεσμα, όταν είναι ιδιωτική από ότι όταν είναι δημόσια. Η σύγκριση με τους ιδιώτες Αντιθέτως, από τις έρευνες προκύπτει ότι το οικονομικό αποτέλεσμα μιας επιχείρησης είναι συνάρτηση πολυάριθμων παραγόντων, που καθιστούν δύσκολη αν όχι αδύνατη τη σύγκριση δημόσιων και ιδιωτικών επιχειρήσεων. Οπωσδήποτε, όμως, ο αποφασιστικός παράγοντας και στις δύο περιπτώσεις είναι αυτός της διοίκησης/ διαχείρισης τους. Που σημαίνει ότι, εκ προοιμίου, είναι αστήρικτο το επιχείρημα ότι η διοίκηση/οργάνωση μιας επιχείρησης είναι πιο αποτελεσματική, όταν είναι ιδιωτική, και λιγότερο όταν είναι δημόσια. Και βέβαια, το παραπάνω αυτό πόρισμα δικαιολογεί τα αποτελέσματα των ερευνών, που αδυνατούν να εμπεδώσουν την υπεροχή της μιας επί της άλλης, καθώς σε πολλές περιπτώσεις τα αποτελέσματα των δημόσιων επιχειρήσεων υπερτερούν των ιδιωτικών και τανάπαλιν. 


*Παρότι οι σχετικές έρευνες, γύρω από τις αποκρατικοποιήσεις, αντιμετωπίζουν, συχνά, ανυπέρβλητες δυσκολίες για την εξαγωγή ξεκάθαρων συμπερασμάτων, μπόρεσαν ωστόσο να φωτίσουν κάποιες πλευρές τους, όπως ότι οι αποκρατικοποιήσεις: 
-δεν ενισχύουν, όπως ευρέως πιστεύεται, την οικονομική ανάπτυξη/μεγέθυνση, 
-ευνοούν τους μετόχους, αλλά όχι τους καταναλωτές, οι οποίοι επιβαρύνονται συχνά υπέρμετρα, 
-αποδυναμώνουν το δημόσιο που αδυνατεί να υποστηρίξει, αποτελεσματικά, τις πληθυσμιακές εκείνες ομάδες που έχουν ανάγκη στήριξης, 
-εκθέτουν σε θανάσιμο κίνδυνο τη χώρα που, σε περίπτωση πολεμικής σύρραξης, στερείται εθνικών αεροδρομίων, λιμανιών, τηλεπικοινωνιών κλπ. 
-και τέλος, ακόμη και στην απευκταία περίπτωση που κρίνεται αναγκαία η ιδιωτικοποίηση επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας, απαγορεύεται δια ροπάλου η απώλεια του ελέγχου τους, από το κράτος, συνεπεία εκχώρησης ποσοστού μετοχών ανώτερου του 49%. 

Στην Ελλάδα, ο πυρετός των αποκρατικοποιήσεων, που αναμφίβολα πια αφανίζει την εθνική μας υπόσταση, καθώς αδίστακτα καταπατεί ακόμη και τους οριακούς κανόνες ασφαλείας τους, εμφανίζει επιπλέον κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. 
Πρόκειται για την πλήρη ισοπέδωσή της πατρίδας μας, στις προσβλητικές, αλλά και συνάμα απάνθρωπες επιταγές της ΕΕ., απέναντι στις οποίες υπάρχει υποταγή χωρίς αντίδραση (βεβαίως, οι απαιτήσεις αυτές έχουν περιληφθεί στα εγκληματικού περιεχομένου μνημόνια, αλλά όμως κάποτε και οι σκλάβοι επαναστατούν). 
Να σημειωθεί ότι αυτά συμβαίνουν, παρότι η περιθωριοποίηση της ΕΕ στο παγκόσμιο γίγνεσθαι ακολουθεί επιταχυνόμενους ρυθμούς, παρότι το ποσοστό του καπιταλισμού υποχωρεί στα πλαίσια των μέτρων και πολιτικών που ήδη υιοθετούνται στις ΗΠΑ, και παρότι η παρακμή της Δύσης αποτυπώθηκε πρόσφατα, και μάλιστα με τελεσίδικο τρόπο στο Αφγανιστάν. 
Αυτή η παρακμή κορυφώθηκε στη συνέχεια, στην 76η σύνοδο των Η.Ε. μέσα από την εκεί τοποθέτηση του Κινέζου ηγέτη, που κονιορτοποίησε κυριολεκτικά τη Δύση, ανοίγοντας διάπλατα πια την οδό της παγκόσμιας κυριαρχίας της Ασίας. 

Οι δραματικές συνέπειες 

Απίστευτο και όμως αληθινό!
Η Κυβέρνηση, με συνοπτικές διαδικασίες, ξεπούλησε το 66% της ΔΕΗ, για 750 εκατομμύρια Ευρώ (ή άλλως, αργύρια), και εμφανίζεται ιδιαιτέρως ικανοποιημένη με το τίμημα που επέτυχε, καθώς και πεπεισμένη ότι έτσι διανοίγεται η λεωφόρος της ανάπτυξης. Στην πραγματικότητα, όμως, είναι δύσκολο αν όχι αδύνατο να επιλεγούν τα κατάλληλα λόγια για να χαρακτηρίσουν αυτή την προς το παρόν, τελευταία πράξη ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας μας, που αφορά στη ΔΕΗ. Το ξεπούλημα άγγιξε πια τις σάρκες του Έθνους, που εμφανίζεται απογυμνωμένο και κακόμοιρο. 
Οι αναμενόμενες δραματικές συνέπειες, που θα έχει και αυτό το ξεπούλημα, στο βαθμό της ήδη καταποντισμένης ευημερίας του λαού, είναι διαφανείς και δεν χρειάζονται εκτενή ανάλυση. Θα είναι αναπόφευκτη η άνοδος της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος, που ταχύτατα θα επεκταθεί στο γενικό επίπεδο των τιμών. Θα ενταθούν οι πολύπλευρες πιέσεις που ήδη εγκαθίδρυσαν το στασιμοπληθωρισμό στην Ελλάδα. Να υπενθυμίσω ότι πρόκειται για κατάσταση στην οποία η άνοδος των τιμών δεν οδηγεί σε αύξηση της παραγωγής, αλλά ούτε και της απασχόλησης. 
Και παράλληλα, η οικονομία δεν διαθέτει στη φαρέτρα της μέτρα αντιμετώπισής του, καθώς αυτά που επιδιώκουν μείωση της ύφεσης, ενισχύουν ταυτόχρονα και τον πληθωρισμό και τανάπαλιν. 
Να έρθω και στην ατυχέστατη κυβερνητική απόφαση σχετικά με την παύση παραγωγής λιγνίτη, που προετοίμασε το ξεπούλημα της ΔΕΗ, παρότι η γενική δικαιολογία ήταν η ανάγκη εκμοντερνισμού και, συνεπώς, στροφής της οικονομίας μας προς την πράσινη ανάπτυξη. Όμως, δεν περιέπεσαν στην αντίληψή μου άλλες χώρες, και μάλιστα πολύ πλουσιότερες της δικής μας, που να έσπευσαν να καταργήσουν φθηνές πηγές ενέργειας αμέσως και τώρα. Αντιθέτως, αυτές οι άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Γερμανίας, υποσχέθηκαν απλώς να καταργήσουν τέτοιες πηγές ενέργειας «αργότερα». 

Η Ελλάδα, ωστόσο, αφού καταστράφηκε με τα μνημόνια, κυρίως μέσω των γερμανικών εμπνεύσεων, των εμμονικών δογματισμών, αλλά και της εξυπηρέτησης ίδιων γερμανικών συμφερόντων, που καταπάτησαν τα ανθρώπινα δικαιώματα, υποχρεώνεται τώρα να πληρώνει αστρονομικές τιμές για το ηλεκτρικό ρεύμα, προκειμένου η Γερμανία να μας γεμίσει με τις ανεμογεννήτριές της, και έτσι να αναζωογονήσει την αντιμέτωπη με σοβαρά προβλήματα βιομηχανία της. 

Ξεπούλημα και Ανάπτυξη 

Το ανελέητο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας μας, επιχειρείται να συνδεθεί με την αναπτυξιακή προσπάθεια της χώρας μας. Όμως, πώς να υποστηριχθεί μιας τέτοιας έκτασης παράνοια, αφού αυτά τα δύο στοιχεία εξελίσσονται προς διαμετρικά αντίθετες κατευθύνσεις; Πράγματι, περιττεύουν οι όποιες επεξηγήσεις, δεδομένου ότι το ξεπούλημα του πλούτου μιας χώρας, όχι απλώς αδυνατεί να συνδράμει στην αναπτυξιακή της προσπάθεια, αλλά και την εξουδετερώνει. Είναι γνωστό και στους πρωτοετείς φοιτητές οικονομικών ότι η οικονομική ανάπτυξη διευρύνει την παραγωγική βάση της οικονομίας, ενώ αντιθέτως το ξεπούλημα του πλούτου, προϊόν του μόχθου προηγούμενων γενεών, την εκμηδενίζει. Αλλά, όμως, κάποιοι επιμένουν να ομιλούν για ανάπτυξη! Την αναμένουν, στις επάλξεις, συγχέοντας ωστόσο με απαράδεκτο τρόπο ανάπτυξη με ανάκαμψη. Και τι είδους ανάπτυξη θα είναι αυτή, σε μια Ελλάδα, που δεν έχει έδαφος πια κάτω από τα πόδια της, και που συνεχώς και σταθερά φτωχοποιείται ξεπουλώντας το ένα μετά το άλλο, τα «εθνικά της ασημικά»; Όμως, στο σημείο αυτό επιβάλλεται, ο καθένας από εμάς να διερωτηθεί σε ποιόν ανήκουν αυτά τα ασημικά και, συνεπώς, ποιος έχει δικαίωμα εκποίησής τους.


πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Joaquin Flores, Strategic Culture, 27-8-21

[Απροσδόκητη διάγνωση προνοητικής αμυντικής απαγκίστρωσης των ΗΠΑ από την παγκόσμια αυτοκρατορική υπερεξάπλωση και αναδίπλωσης τους σε ασφαλέστερο (αγγλοσαξονικό) περιβάλλον είναι το αφυπνιστικό συμπέρασμα ανατομικής μελέτης των προσφάτων καταιγιστικών γεωπολιτικών αιφνιδιασμών, που εκτίθεται σε δύο άρθρα εξειδικευμένου μελετητή, τα οποία διευρύνουν, σε έκταση και σε βάθος, το οπτικό πεδίο του αναγνώστη σε θεαματικές και δυσδιάκριτες ή συγκαλυπτόμενες τεκτονικές ανατροπές.

Ο Χοακίν Φλόρες έχει σπουδάσει Διεθνείς Σχέσεις και Αξιολόγηση Διεθνούς Θέσεως στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελας. Έχει δημοσιεύσει διεθνώς σε θέματα γεωπολιτικής, πολέμου και διπλωματίας. Υπηρετεί ως διευθυντής του Κέντρου Συγχρονιστικών Μελετών που εδρεύει στο Βελιγράδι και είναι Αρχισυντάκτης στο Fort Russ News. Το κατωτέρω άρθρο του εστιάζεται στους σεισμικούς αντικτύπους στην Ευρώπη, με την κατάρρευση εδραιωμένων δογμάτων, εικονισμάτων και πεποιθήσεων και την διαδοχή τους από το κενό, την σύγχυση, και την απογύμνωση της άγνοιας και της ηγετικής ανεπάρκειας. Εξετάζοντας την περίπτωση του ΝΑΤΟ, στο δεύτερο άρθρο του αναφέρεται στην αντιπαράθεση Ελλάδος-Τουρκίας και διαβλέπει την εξαέρωση του άρθρου5, κλειδιού ασφαλείας της συμμαχίας, το οποίο προβλέπει την συστράτευση των μελών της με το υφιστάμενο επίθεση.]

Μετάφραση/εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

Θα πρέπει να περιμένουμε να δούμε τις ΗΠΑ να συνεχίζουν να μειώνουν τις δεσμεύσεις τους εκτός Αμερικής και να αυξάνουν τις προσπάθειές τους για την επαναφορά ενός Δόγματος Μονρόε 2.0 μέσα στην Αμερική, γράφει ο Χοακίν Φλόρες.

Ο Ουκρανός πρόεδρος Ζελένσκι έγραψε για άλλη μια φορά πρωτοσέλιδα με την υπενθύμιση του στην Washington Post και στον κόσμο ότι η χώρα του δεν θα είναι ποτέ μέρος του ΝΑΤΟ. Τουλάχιστον αυτό μπορεί κανείς να συμπεράνει μόνο από αυτό που ήταν πραγματικά το παράπονο. Οι ΗΠΑ ακόμα δεν θα παραχωρήσουν μια ενταξιακή πορεία στην Ουκρανία παρά τα όσα έχει θυσιάσει για να γίνει μέλος της λέσχης. Η Ουάσιγκτον λέει "όχι", ανεξάρτητα από τους πολλούς δημιουργικούς τρόπους με τους οποίους η Ουκρανία σπρώχνει τους ανεμόμυλους.

Η τελευταία απόρριψη από τον Μπάιντεν ήρθε με την επίπληξη ότι η Ουκρανία εξακολουθεί να έχει υπερβολική διαφθορά και ένας εξαιρετικά προσβεβλημένος Ζελένσκι το παρέκαμψε αυτό, αποφεύγοντας να καταγγείλει τον προσωπικό ρόλο του Μπάιντεν στην ουκρανική διαφθορά*. Ο Ζελένσκι ισχυρίζεται ότι η μη ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ ήταν ένδειξη της αυξανόμενης σχετικής επιρροής της Ρωσίας, μια δικαιολογημένη παρατήρηση και πιθανώς σωστή. Φυσικά, αύξηση της επιρροής της Ρωσίας έστω και στο ελάχιστο έχει την αντίστροφη προϋπόθεση, ότι η επιρροή του ΝΑΤΟ συρρικνώνεται.

Τα καμώματα με το ΝΑΤΟ στην Ουκρανία αποτελούν μέρος ενός ευρύτερου πλαισίου γεγονότων, όχι λιγότερο πρόσφατων, όπου η συμμαχία παρουσιάζει περίεργη συμπεριφορά και με την Τουρκία. Είναι αδύνατο να το αναφέρουμε αυτό χωρίς να προσθέσουμε και την κατάρρευση της αφγανικής αποστολής και γιατί ο ξαφνικός άξονας προς τη Βραζιλία μπορεί να γίνει κατανοητός μόνο υπό αυτό το πρίσμα.

Αυτές οι αλληλένδετες περιπτώσεις είναι όλες ισχυροί δείκτες της παρακμής και του επακόλουθου αναπροσανατολισμού του ΝΑΤΟ. Οι πραγματικοί δεσμοί που συνδέουν το ΝΑΤΟ δεν είναι ιδεολογικοί, αλλά γεωπολιτικοί. Πίσω από τις γεωπολιτικές δεσμεύσεις υπάρχουν οικονομικές περιπλοκές.

Η κατάσταση του Ζελένσκι είναι πράγματι πολύ απογοητευτική. Μόλις τον Οκτώβριο του 2019 ο Jens Stoltenberg πραγματοποίησε μια πολύ δημοσιοποιημένη επίσκεψη στην Ουκρανία και απευθύνθηκε στην ουκρανική βουλή δηλώνοντας: «Ως κυρίαρχο έθνος, η Ουκρανία έχει το δικαίωμα να επιλέξει τις δικές της ρυθμίσεις ασφαλείας. Η πόρτα του ΝΑΤΟ παραμένει ανοιχτή», φροντίζοντας όμως να το αντισταθμίσει λέγοντας, «Καμία εξωτερική χώρα δεν έχει το δικαίωμα βέτο, η εποχή των σφαιρών επιρροής έχει τελειώσει». Εξήγησε ότι μόνο οι χώρες και οι αιτούντες του ΝΑΤΟ μπορούν να αποφασίσουν για την ένταξη στο ΝΑΤΟ. Το πρόβλημα είναι ότι οι χώρες του ΝΑΤΟ – τουλάχιστον οι ΗΠΑ και πιθανότατα η Γερμανία – δεν θέλουν την ευθύνη της Ουκρανίας στη συμμαχία.

Και αυτό γιατί ο χρόνος των σφαιρών επιρροής – μέσω της πολύ-πολικότητας – έχει επιστρέψει.

Βόρειος Ατλαντικός ή Λατινική Αμερική;

Το φλερτ με τη Βραζιλία αντικατοπτρίζει τον αναπροσανατολισμό της ηγεμονίας των ΗΠΑ και στο «σωστό μέγεθος» των στρατιωτικών επιχειρήσεων και της ασφάλειας των γραμμών εφοδιασμού για τη νέα πραγματικότητα. Αυτή η υπόθεση από μόνη της μπορεί να δημιουργεί την λανθασμένη εντύπωση ότι το ΝΑΤΟ διευρύνει την προβολή ισχύος του στον κόσμο. Βρισκόμαστε σε μια περίοδο απαγκίστρωσης από απόμακρες δεσμεύσεις όπου η ασφάλεια των γραμμών εφοδιασμού δεν μπορεί να διασφαλιστεί πλέον, και έτσι οι ΗΠΑ κινούνται για να αυξήσουν την ηγεμονία τους στη Λατινική Αμερική.

Το παγκόσμιο χρηματοοικονομικό κεφάλαιο είναι ευρύτατα διαπλεγμένο, μια ισχύ που συνοδεύεται επίσης με σοβαρές υποχρεώσεις, και οι εμπλοκές του συνδέουν την Κίνα με την Ευρώπη με τρόπους που λειτουργούν ενάντια στο ηγεμονικό ενδιαφέρον των ΗΠΑ για τη Λατινική Αμερική.

Ενώ οι ΗΠΑ θέλουν τελικά να αποκλείσουν τις ευρωπαϊκές βιομηχανικές βλέψεις από την Λατινική Αμερική, θα πρέπει να επιχειρήσουν την εισαγωγή του ΝΑΤΟ στη Λατινική Αμερική, έτσι ώστε οι Ευρωπαίοι βιομήχανοι να μην πιέζουν για μια πολιτική της ΕΕ για τη Λατινική Αμερική που ευνοεί την Κίνα έναντι των ΗΠΑ.

Η συγκεκριμένη προσφορά προς τη Βραζιλία να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ από τις ΗΠΑ μέσω του συμβούλου εθνικής ασφάλειας Τζέικ Σάλιβαν είχε ως στόχο να απορρίψει την Huawei της Κίνας. Αυτό θα συνδέεται με ένα ευρύτερο θεματολόγιο κατά του BRICS. Όταν ο Τραμπ προώθησε την ιδέα το 2019, αντιμετωπίστηκε με προβλέψιμη γελοιοποίηση στον αμερικανικό Τύπο. Τώρα που το ίδιο προωθείται από την κυβέρνηση Μπάιντεν, απολαμβάνει τον οφειλόμενο σεβασμό. Κατά τα άλλα, είναι ενδιαφέρον να δούμε μια άλλη περίπτωση στο σημείο της εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης Τραμπ να συνεχίζεται με την «κυβέρνηση Μπάιντεν».
Ο υπουργός Άμυνας της Βραζιλίας Walter Braga Netto (L) και ο σύμβουλος εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ Jake Sullivan συναντιούνται στη Μπραζίλια στις 5 Αυγούστου 2021.

Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Τραμπ είχε δίκιο όταν είπε ότι το ΝΑΤΟ ήταν παρωχημένο, μια δήλωση που τρόμαξε το Βαθύ Κράτος και ολόκληρο τον παγκοσμιοποιημένο τραπεζικό μηχανισμό και τον μηχανισμό μυστικών υπηρεσιών που τον υποστηρίζει.

Με αυτή την έννοια επίσης, μπορεί να δούμε τη μετατροπή του ΝΑΤΟ σε κάτι σαν ΠΑΤΟ, έναν Παναμερικανικός Οργανισμό . Όλα αυτά δείχνουν μια στρατηγική των ΗΠΑ να υλοποιήσουν τη θέση τους ως μια πολύ ισχυρή ηπειρωτική δύναμη στην Αμερική στο πλαίσιο ενός πολύ-πολικού κόσμου. Σημαίνει ότι τουλάχιστον, οι ΗΠΑ αντισταθμίζουν τα στοιχήματά τους ότι είναι μια μονοπολική δύναμη μιας ενιαίας παγκόσμιας τάξης.

Τουρκία - Ποιος χρειάζεται εχθρούς όταν έχεις φίλους σαν το ΝΑΤΟ;

Κανένας από τους στρατούς του ΝΑΤΟ δεν έχει αντιμετωπίσει άμεσα τη Ρωσία με πραγματικά πυρά σε μια πραγματική επιχείρηση εκτός από την Τουρκία. Η υποψήφια προς ένταξη Ουκρανία από την πλευρά της έχει, τουλάχιστον αναμφισβήτητα, στο Ντονμπάς, οπότε το μήνυμα που αποστέλλεται από τις ΗΠΑ είναι σίγουρα περίεργο.

Η Τουρκία είναι αναμφίβολα το μέλος του ΝΑΤΟ που δεν είναι. Κατά τη διάρκεια σχεδόν κλιμάκωσης από μια κυνομαχία για τους ουρανούς της βόρειας Συρίας, η οποία είδε την κατάρριψη ενός ρωσικού αεροσκάφους το 2015 και τη δημόσια κατακραυγή στη Ρωσία, η Τουρκία βρισκόταν στο χείλος μιας μεγάλης ένοπλης σύγκρουσης. Ο κόσμος περίμενε να δει εάν η Τουρκία θα προσπαθήσει να ζητήσει από το ΝΑΤΟ αποφασιστική δράση για τη Ρωσία. Αλλά τότε επικράτησαν ψυχρότερα κεφάλια, και ήρθαν στο φως γεγονότα που έθεσαν ερωτήματα σχετικά με τη σχέση του Τούρκου πιλότου με τον Γκιουλέν. Υπήρχε σχέδιο για να σύρει την Τουρκία και τη Ρωσία σε ένοπλη σύγκρουση;

Σκεφτείτε το νόημα μέσα από όλη αυτή τη δοκιμασία όπου έχουμε μια Τουρκία που τώρα είναι μέλος του ΝΑΤΟ μόνο στα χαρτιά. Υπενθυμίζεται ότι μετά την ολοκλήρωση της διαμάχης Ρωσίας-Τουρκίας, οι ΗΠΑ υποστήριξαν ένα αποτυχημένο πραξικόπημα το 2016, το οποίο εκτόξευσε τα περιουσιακά στοιχεία του Γκιουλέν στο στρατό για να ανατρέψει την εκλεγμένη κυβέρνηση της Τουρκίας. Και στήριξε αυτό το πραξικόπημα εν μέσω μιας τουρκικής στρατιωτικής εκστρατείας κατά της Συρίας, μια εκστρατεία στην οποία η ίδια η κυβέρνηση Ομπάμα είχε συντονίσει και προτρέψει την Τουρκία να εμπλακεί.
Στον απόηχο του αποτυχημένου τουρκικού πραξικοπήματος που στήριξαν οι ΗΠΑ το 2016, δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες τέθηκαν υπό κράτηση


Όλα αυτά είναι πράγματι πολύ κακή εικόνα, και ένα σημάδι ότι το ΝΑΤΟ δεν δημιουργεί μια αξιόπιστη αμυντική συνεργασία. Το ΝΑΤΟ επιμένει πεισματικά να στέλνει όλα τα λάθος μηνύματα σε όλες τις λάθος στιγμές, λες και το να μπορεί να ξεφύγει από τέτοια καμώματα μπορεί να είναι από μόνο του σημάδι σταθερότητας και δύναμης.

Η Ουκρανία δεσμεύει τελετουργικό χαρακίρι για να χορτάσει τους θεούς του ΝΑΤΟ, αλλά ακόμα δεν έχει πετύχει την ένταξη στο ΝΑΤΟ. Η Τουρκία κάνει μια τροχιά υψηλού κινδύνου που θα μπορούσε να δει τα κουρδικά όνειρα ενός κράτους να πραγματοποιούνται, απλά για να ικανοποιήσει την εντολή των ΗΠΑ να καταστρέψουν το συριακό κράτος. Σε απάντηση, οι ΗΠΑ ευχαριστούν την Τουρκία προσπαθώντας να ανατρέψουν τον Τούρκο πρόεδρο. Το ΝΑΤΟ φαίνεται να μην είναι πλέον σε θέση να στηρίξει ή να εγγυηθεί ένα νέο κράτος μέλος όπως η Ουκρανία, και περισσότερο, δεν μπορεί καν να καταφέρει να διατηρήσει τον κατάλογο των μελών του (Τουρκία) εάν περιλαμβάνει πραγματικές συγκρούσεις στις οποίες εμπλέκεται η Ρωσία -ο λόγος ύπαρξης του ΝΑΤΟ.

Μια ξεθωριασμένη μνήμη μιας άλλης εποχής

Πριν από μερικές δεκαετίες, το ΝΑΤΟ μεταπλάθεται ξαφνικά σε πρώην σύνολο χωρών της Βαρσοβίας το 1999. Λοιπόν, τι έχει αλλάξει; Ο κόσμος έχει αλλάξει, όλα έχουν αλλάξει. Οι στρατηγοί του ΝΑΤΟ μπορούν να δουν ότι οποιαδήποτε πραγματική επένδυση ασφαλείας στην Ουκρανία θα χαθεί και μάλιστα θα παραδοθεί στη Ρωσική Ομοσπονδία μέσα σε σαράντα οκτώ ώρες, ή τόσο θα χρειαστεί για να ολοκληρώσει η Μόσχα μια στρατιωτική κατοχή του Κιέβου. Αυτό δεν είναι να πούμε ότι η Μόσχα προτιμά αυτή την επιλογή, αλλά αρκεί να πούμε ότι υπάρχουν λόγοι για την ύπαρξη στρατών..

Η ολονύκτια κατάρρευση της αμερικανικής κατοχής του Αφγανιστάν έχει καταναλώσει τη φαντασία του κοινού την τελευταία εβδομάδα, αλλά το πώς αυτό αντικατοπτρίζει τη γενική παρακμή και την ασυνέπεια του ΝΑΤΟ είναι η ευρύτερη και πιο ενδιαφέρουσα ιστορία. Για να κυριολεκτούμε, αυτή η πρόσφατη γεωπολιτική και στρατιωτική ήττα που προσφέρθηκε στο ΝΑΤΟ – το οποίο ήταν μέρος της κατοχής υπό την προστασία του ΟΗΕ, της Διεθνούς Δύναμης Βοήθειας για την Ασφάλεια (ISAF) και της Επιχείρησης Αποφασιστική Υποστήριξη – είναι μόνο το πιο πρόσφατο κεφάλαιο που αντικατοπτρίζει τη γενική περίοδο παρακμής του.

Ο χορός του ΝΑΤΟ με την Ουκρανία, τη Βραζιλία και το κράτος μέλος Τουρκία, δείχνει ότι το έργο έχει ξεμείνει από αέριο. Έτσι, καθώς οι προσπάθειες του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν τερματίστηκαν τελικά και αποφασιστικά από την ογδόντα χιλιάδες ισχυρή δύναμη των Ταλιμπάν, οι οποίοι αποκαθιστούν τώρα το Ισλαμικό Εμιράτο του Αφγανιστάν, καθίσταται αδύνατο να μην συνδεθεί αυτό με αυτό που φαίνεται ως ενδημικά προβλήματα που διέπουν ολόκληρο το πλαίσιο του ΝΑΤΟ.
Ο Γενς Στόλτενμπεργκ συναντάται στην Ουκρανία με τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι στις 30 Οκτωβρίου 2019


Το ΝΑΤΟ είχε κάποτε μια αποστολή και κάποτε έλεγε μιαν ιστορία. Αυτή η ιστορία ήταν σημαντικό να την καταλάβει το κοινό. Ήταν μια σαφής ιστορία του καλού εναντίον του κακού, της ελευθερίας εναντίον της δικτατορίας, της δημοκρατίας εναντίον του κομμουνισμού. Εν ολίγοις, ήταν το αφήγημα του Ψυχρού Πολέμου που επαναλήφθηκε σε μια στρατιωτική συμμαχία.

Φυσικά, μόλις η ΕΣΣΔ και το Σύμφωνο της Βαρσοβίας κατέρρευσαν πριν από τριάντα χρόνια, θα πίστευε κανείς ότι ο ΟΑΣΕ και παρόμοια, θα μπορούσαν να έχουν εξελιχθεί σε οργανισμό συνθήκης ασφαλείας, συμπεριλαμβανομένων τόσο των δυτικοευρωπαϊκών κρατών όσο και των χωρών του πρώην σοβιετικού μπλοκ.

Αλλά θα σκεφτόταν κανείς κάτι τέτοιο μόνο αν πίστευε ότι η διατλαντική απογοήτευση με τη Ρωσία καθοδηγούνταν κυρίως από μια σταυροφορία κατά του κομμουνισμού.

Ο στρατός της ΕΕ: Οι ΗΠΑ θεωρούν την ΕΕ πιθανή απειλή

Η δήλωση του Τραμπ ότι το ΝΑΤΟ είναι παρωχημένο πιθανότατα δεν ήταν απλώς μια αναφορά στην ανικανότητά του να αντιμετωπίσει την τρομοκρατία όπως αργότερα το τροποποίησε, αλλά μάλλον μια πιο καθαρή δήλωση ότι οι οικονομικές βάσεις του ΝΑΤΟ – υπερατλαντικές τραπεζικές – είχαν φτάσει στο τέλος τους. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το σημείο αυτό ευθυγραμμίζεται σε μεγάλο βαθμό με τον «εμπορικό πόλεμο» του κατά της Γερμανίας και της ΕΕ κατ' επέκταση.

Το ΝΑΤΟ και η ΕΕ είναι δύο αρκετά διακριτά φαινόμενα, και ενώ η αλληλεξάρτηση επέφερε αμοιβαία επιτυχία στη μεταπολεμική εποχή, η περίοδος στην οποία έχουμε εισέλθει έχει γενικά μια διαφορετική λογική .

Η ηγεσία μιας χώρας που σηκώθηκε και είπε, «ελάτε να αποσπάσετε τους πόρους μας, ελάτε να πάρετε την προσφορά εργασίας μας, ελάτε ΔΝΤ και δανείστε μας, ελάτε Αμερική και βάλτε τις βάσεις σας στο έδαφός μας», ήταν οι Ουκρανοί. Είναι περίεργο λοιπόν που η Ουκρανία βρίσκεται άτυχη με το ΝΑΤΟ και, εντελώς ξεχωριστά, με την ΕΕ.

Οι ΗΠΑ έχουν συνήθως ενσωματώσει κράτη της ΕΕ στο ΝΑΤΟ, το οποίο είχε από καιρό σχηματίσει την ψευδαίσθηση ότι η ΕΕ ήταν ουσιαστικά ένα φιλικό προς το ΝΑΤΟ σχέδιο στο σκεπτικό και τον μακροπρόθεσμο στόχο της. Αντίθετα, είναι καλύτερα σχεδιασμένο ως μια σειρά διαπραγματεύσεων μεταξύ των «frenemies» (εχθρό-φίλων). Η μεταπολεμική Ευρώπη επεδίωξε να αναπτύξει αρκετό κεφάλαιο και τεχνική μέσα από δεκαετίες ανοικοδόμησης και αργότερα επέκτασης στις περιοχές που για πρώτη φορά υπόβλεπε το Γερμανικό Τρίτο Ράιχ, αλλά μέχρι πρόσφατα μπορούσε να το κάνει μόνο με την έγκριση και την υποταγή των ΗΠΑ.

Τα λόγια του πρώτου Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ Λόρδου Ισμέΐ είναι ίσως πιο συγκεκριμένα, όταν είπε ότι η αποστολή του ΝΑΤΟ ήταν να «κρατήσει τους Ρώσους έξω, τους Αμερικανούς μέσα και τους Γερμανούς κάτω».

Κι αν η Γερμανία δεν θέλει πλέον να μείνει κάτω;

Ενώ μεγάλο μέρος των οικονομικών ανησυχιών της Ευρώπης συνδέεται με έναν τραπεζικό όμιλο που θολώνει τα εθνικά εμπόδια ακόμη και σε διατλαντικό επίπεδο, οι βιομηχανικές ανησυχίες και, σε απλά λόγια, η φυσική οικονομία της Ευρώπης θεωρείται ως μια ανταγωνίστρια οικονομία για τις ΗΠΑ». Όπως όλα τα οικονομικά γεγονότα της ζωής, έχουν βαθιά πολιτικά επακόλουθα.

Τα πρωτεύοντα κράτη της ΕΕ, η Γερμανία και η Γαλλία, έχουν διακηρύξει τα τελευταία πέντε χρόνια αρκετά έντονα την ανάγκη για έναν στρατό της ΕΕ. Η απάντηση της εποχής Ομπάμα είναι ότι υπάρχει ήδη, που ονομάζεται ΝΑΤΟ. Η στάση της εποχής Τραμπ φαινόταν θερμότερη στην ιδέα, ακόμη και αν ήταν επιφανειακά κρυμμένη με τη γλώσσα των κρατών του ΝΑΤΟ να πληρώνουν περισσότερο από το «μερίδιό τους», ακόμη και αν οι New York Times έβαζαν λέξεις στο στόμα του που μπορεί να ήταν πιο κοντά στην αλήθεια. Ο Μπάιντεν φαίνεται τώρα να κληρονόμησε ό,τι μπόρεσε να υποδείξει ο Τραμπ. Το αν οι ΗΠΑ θα επέτρεπαν σε ένα παράλληλο συγκρότημα που αντικαθιστά το ΝΑΤΟ, είναι ένα καλό ερώτημα. Μέχρι στιγμής, δεν έχουν κάνει πολλά για να το αντιμετωπίσουν εκτός από τη δημιουργία κάποιας σύγχυσης με τον πόλεμο των πληροφοριών σχετικά με την σοβαρότητα του ερωτήματος.

Υπάρχει ένα προηγούμενο για έναν ευρωπαϊκό αμυντικό οργανισμό, στην πραγματικότητα που προηγείται του ΝΑΤΟ. Γνωστός τότε ως Οργανισμός Άμυνας της Δυτικής Ένωσης (WUDO), αυτός ήταν ο πυρήνας του σύγχρονου ΝΑΤΟ χωρίς τις ΗΠΑ.

Οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να είναι ένας κορυφαίος περιφερειακός ηγεμόνας, αν μπορούν να προσανατολιστούν καλύτερα στους παραγωγικούς και οικονομικούς φορείς τους. Θα πρέπει επίσης να επενδύσουν σε υποδομές και να μειώσουν τη λιτότητα που επιβλήθηκε στην εργατική τάξη τους. Θα πρέπει να περιμένουμε να δούμε τις ΗΠΑ να συνεχίζουν να υποβαθμίζουν τις δεσμεύσεις τους εκτός Αμερικής, και να να αυξάνουν τις προσπάθειές τους για να επαναφέρουν ένα Δόγμα Μονρόε 2.0 στην αμερικανική ήπειρο.



Πρωτότυπο
https://www.strategic-culture.org/news/2021/08/27/natos-obsolescence-ukraine-turkey-brazil-and-now-afghanistan/



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου