Articles by "Πολιτική άποψη"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτική άποψη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος*

Δεν θα αναφερθώ στο σημερινό μου άρθρο στην Ευρωβουλή που ξευτελίζεται με Qatar-Gate και άλλα απίστευτα οικονομικής κυρίως και μαζί ηθικής φύσεως αλλά στα θέματα ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ και ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ που ταλανίζουν επί σειρά ετών την Ελλάδα και την Ελληνική Δημόσια Διοίκηση και καλώ ΟΛΟΥΣ να φροντίσουμε για Κάθαρση!..

Πολλά ειπώθηκαν επί δεκαετίες από Πρωθυπουργούς και Προέδρους Κομμάτων και από επιφανείς πολίτες, αλλά όλοι αναρωτιόμαστε, «Παναγιά μας, Μεγαλόχαρη», αλήθεια τι πέτυχαν μέχρι σήμερα Κυβερνήσεις και Αντιπολιτεύσεις;

Εδώ και αρκετές δεκαετίες η αρμόδια «Επιτροπή Διαφάνειας» του ΟΗΕ χτυπά όχι καμπανάκι αλλά ΚΑΜΠΑΝΕΣ για τα σημεία και τέρατα διαφθοράς, των καταχρήσεων και της περιβόητης «μίζας» από άκρο σε άκρο του πλανήτη μας!

Στον σχετικό πίνακα η Ελλάδα βρίσκεται στην 58η θέση ανάμεσα σε 180 χώρες του πλανήτη με σκορ 49/100 (δηλαδή στη μέση της κλίμακας όπου το σκορ 0 σημαίνει ΑΠΟΛΥΤΗ διαφθορά και το σκορ 100 ΑΠΟΛΥΤΗ καθαρότητα!..

https://www.transparency.org/en/cpi/2021/index/grc

Κατά την ταπεινή μου άποψη το όλο θέμα της ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ-ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ σχετίζεται περισσότερο με βαθιά ριζωμένες στάσεις όλων μας στις μεταξύ μας συναλλαγές και με τις δοσοληψίες με το επίσημο Κράτος και τους φορείς του και λιγότερο με συγκεκριμένα στελέχη των πολιτικών Κομμάτων που Κυβέρνησαν και Κυβερνούν.

Η απληστία, αποδεικνύεται καθημερινά, ότι είναι η πηγή από την οποία πηγάζει η ΜΙΖΑ ως απότοκο κατάχρησης και διαφθοράς που εδράζονται στη διαπλοκή.

Επιπρόσθετα, όμως, εμείς οι Έλληνες διακρινόμαστε για την σχιζοειδή συμπεριφορά μας τη μια στιγμή να κατηγορούμε το αδηφάγο, σπάταλο, φορομπηχτικό και απρόσωπο Κράτος και την άλλη να εκλιπαρούμε μέσα από θεσμοθετημένα κομματικά όργανα και φορείς ΑΥΤΟ το ΚΡΑΤΟΣ να προσλάβει εμάς ή τα παιδιά μας!..

Με αυτές τις διαπιστώσεις δεν στοχεύω στην αναίρεση του κοινωνικού κόστους που προκαλεί η διαφθορά στο Δημόσιο βίο μας, αλλά μάλλον στην συνειδητοποίηση ότι για να εξυγιανθεί ο Δημόσιος βίος χρειάζεται πρώτιστα να δεχθούμε όλοι μας το βαθμό της συμμετοχικής μας ενοχής στα κακώς κείμενα.

Θυμάμαι ότι είχα πληγωθεί ως νεαρός φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης διαβάζοντας το βιβλίο του John Gunther με τίτλο «Μέσα στην Ευρώπη» όπου ξεκινούσε το κεφάλαιο για την Ελλάδα με πρόθεση να χαριτολογήσει ότι:

«Μετά την χειραψία με τους Έλληνες, που συνηθίζουν πολύ τις χειραψίες, καλού κακού, μετρήστε τα δάκτυλά σας!...»

Θυμήθηκα και παραθέτω από πρόσφατη σύναξη Ευρωπαίων συναδέλφων με συμμετοχές από ΗΠΑ, Καναδά και Άπω Ανατολή ένα ανέκδοτο που αν και πλήγωσε τον εθνικό μου εγωισμό είχε και σπουδαίο δίδαγμα που με προτρέπει να το αφηγηθώ.

Σπούδασαν, σύμφωνα με το ανέκδοτο, σε επιφανές πανεπιστήμιο των ΗΠΑ τρεις ευρωπαίοι: ένας Γάλλος, ένας Γερμανός και ένας Έλληνας και έγιναν, μάλιστα, και πολύ καλοί φίλοι. Επιστρέφοντας στις πατρίδες τους προοδευτικά μπλέχτηκαν όλοι με τα κοινά.

Πρώτος τα κατάφερε και κέρδισε μια θέση εξουσίας ο Γερμανός ο οποίος και κάλεσε το Γάλλο και τον Έλληνα στην πόλη του και αφού τους έδειξε τα επιτεύγματα της κοινωνικής του πολιτικής, περήφανος και έχοντας δεχθεί τα συγχαρητήριά τους έκλεισε το μάτι ψιθυρίζοντας «όλα αυτά με 5% μίζα, έτσι;»

Ήρθε η σειρά του Γάλλου να μπλεχτεί στην πολιτική και να κερδίσει το θώκο της εξουσίας και κάλεσε το Γερμανό και τον Έλληνα φίλο στην πατρίδα του και αφού τους επέδειξε τα δικά του έργα στην κατάλληλη στιγμή δήλωσε πονηρά «…παιδιά, η δικιά μου μίζα έφτασε στο 10% !»

Ο Έλληνας μερικά χρόνια αργότερα κατάφερε να εκλεγεί και με τη σειρά του, τους έφερε εδώ, τους πήγε στα μπουζούκια, τους ξαναπήγε στα μπουζούκια και επειδή εκείνοι επέμεναν να τους δείξει το…έργο του, ένα πρωινό μετά τα μπουζούκια και τη σούπα τους πήρε στο ποτάμι, τους έδειξε τις δυο όχθες του και ρώτησε, κλείνοντας το μάτι, «πώς σας φαίνεται η γέφυρα; φοβερή έτσι;»

«Ποια γέφυρα;» ρώτησαν Γερμανός και Γάλλος χαζεύοντας το κενό ανάμεσα στα δύο σημεία.

«Θα γίνει σε λίγα χρόνια καθώς η μίζα μου ήταν 30%!» τους απάντησε ο Έλληνας…

Είναι αναμφίβολα άκομψο και υπερβολικό το συγκεκριμένο ανέκδοτο.

Σίγουρα ΔΕΝ το υιοθετώ προσωπικά αλλά με την ίδια σιγουριά οφείλω, ως πανεπιστημιακός δάσκαλος, να δεχθώ ότι συχνά οι ψυχοκοινωνικές πραγματικότητες που προξενούν πόνο περνούν πιο εύκολα μέσα από την εκτονωτική διαδικασία του χιούμορ.

Σε μια προσπάθεια αναζήτησης διεξόδου από το τελματωμένο κοινωνικό-πολιτικό-οικονομικό μας τοπίο με Εθνικές εκλογές σε μερικές μόνο εβδομάδες θα ήθελα, ταπεινά να ζητήσω από Αρχηγούς Κομμάτων και στελέχη τους να ξεκινήσουν μια ΚΟΙΝΗ αναζήτηση των θετικών στοιχείων στις δομές της προσωπικότητας των Ελλήνων και κατά προέκταση του ελληνικού κοινωνικού συστήματος.

Είναι πλέον καιρός να ξεκινήσει μια υπερβατική διεργασία που θα στοχεύει όχι μόνο στην απάλειψη του αρνητικού αλλά στον εντοπισμό και τη βελτίωση του θετικού.

Η αναζήτηση του θετικού να εστιασθεί στην επιστημονική μελέτη όλων εκείνων των στοιχείων που μπορούν να προσδιορίσουν επακριβώς τους παράγοντες και τις διαδικασίες που απολήγουν στην βελτίωση και του βιοτικού επιπέδου του Λαού αλλά και όλων των δομών και θεσμών του κοινωνικού συστήματος.

Αντί να κυνηγάμε τη διαφθορά και το αρρωστημένο στη Δημόσια Διοίκηση ας φροντίσουμε να εντοπίσουμε τα θετικά στοιχεία στην προσωπική μας ζωή και τη συλλογική συνύπαρξη μεγιστοποιώντας αυτές ακριβώς τις διαδικασίες και τα στοιχεία.

Και σε ότι αφορά την ανάγκη γονέων και δασκάλων και ακαδημαϊκών ανδρών και γυναικών να σκύψουμε ευλαβικά πάνω από το συλλογικό μας ΕΙΝΑΙ και να ανασύρουμε τα θετικά μας στοιχεία γιατί να μην το κάνουμε;

Στο κάτω-κάτω της γραφής δεν ήταν Αμερικανός ούτε Ευρωπαίος ο Μέγας Αλέξανδρος όταν δήλωνε «στους γονείς μου οφείλω το ζην αλλά στους δασκάλους μου το ευ ζην!»

Προφανώς χρειάζεται εμείς οι «δάσκαλοι» σε όλες τις παιδαγωγικές βαθμίδες να συνεργασθούμε με τους πολιτικούς τοπικού και εθνικού επιπέδου για να αναδειχθούν στο κοινωνικό μας σύστημα ως δεδομένα η ποθητή ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ, να εξαφανισθεί στο μέγιστο δυνατό βαθμό η ΔΙΑΠΛΟΚΗ και να επιτευχθεί η ΚΑΘΑΡΣΗ των σχετικών μας ατοπημάτων.

Φρονώ ότι μόνο έτσι θα βοηθήσουμε τα παιδιά μας να χαράξουν υγιή πορεία προς το μέλλον το οποίο εδώ και αρκετά χρόνια το «υποθηκεύσαμε» πραγματικά και συμβολικά!...

Αυτό απαιτεί, βέβαια, να πρωταγωνιστήσουμε σε μια προσπάθεια επιστροφής στο «κυμπαριλίκι», στην αξιοπρέπεια και στο φιλότιμο του Έλληνα!..

Διανύοντας εκλογικό έτος θυμίζω σε όλους εμάς που θα ψηφίσουμε ότι:

Η κοινωνία κινδυνεύει περισσότερο και από αυτούς που εμπλέκονται στη διαφθορά αλλά από όλους εμάς που ενώ τη βλέπουμε δεν παρεμβαίνουμε να την σταματήσουμε!…

-------------------------------------

*O Γιώργος Πιπερόπουλος, Δρ Κοινωνιολογίας - Ψυχολογίας, είναι Επίτιμος Καθηγητής Μάνατζμεντ και Μάρκετινγκ στο Βρετανικό Πανεπιστήμιο Durham, Συνταξιούχος Καθηγητής Μάνατζμεντ, Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων και πρώην Πρόεδρος του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Αναδημοσιεύω δύο απόψεις σχετικά με την ζωή και την ταφή του Κωνσταντίνου Γλύξμπουργκ, που νομίζω πως και οι δύο έχουν την βαρύτητα και την αξία τους και που συμφωνώ και με τις δύο.

Ως πρωίμιο όμως θα αναφερθώ στο αίσθημα ξεφτίλας και αποτροπιασμού που με διακατέχει απέναντι στις άθλιες κυβερνήσεις της πατρίδας μας διαχρονικά, για την εγκατάλειψη του κτήματος Τατοΐου (όπως και τόσων δημοσίων εκτάσεων και κτιρίων - φιλέτων που με σύστημα απαξιώνουν προκειμένου να τα ξεπουλήσουν με ευτελές τίμημα σε φιλαράκια τους και να μεταβιβάσουν τα έσοδα στους δανειστές- δυνάστες μας)  και την σπουδή που επιδεικνύει τις τελευταίες μέρες και ώρες η κυβέρνηση Μητσοτάκη να μεταμορφώσει το έκτρωμα σε τόπο υποδοχής αυτών που θα συνοδεύσουν τον Κωνσταντίνο στην τελευταία του κατοικία.

Θεωρώ πως είμαστε μια γελοία χώρα, με γελοίους κυβερνήτες αλλά και κακόμοιρους πολίτες που τους εκλέγουμε αδιαμαρτύρητα και μοιρολατρικά.



Απόηχοι, από τη συμπεριφορά μας απέναντι στον νεκρό τ. βασιλιά μας

Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη



Ούτε η οικογένειά μου, ούτε εγώ η ίδια υπήρξαμε βασιλικοί. Στο δημοψήφισμα ψήφισα εναντίον του θεσμού της βασιλείας. Ωστόσο, λυπάμαι ειλικρινα για αυτην την εικόνα της απόλυτης μιζέριας, της εκδικητικότητας, αλλά και της μικροπρέπειας με την οποία επιλέξαμε να αποχαιρετήσουμε τον νεκρό τέως βασιλιά μας.

Όπως και να το κάνουμε, ο απελθών ανήκει στην ιστορία μας, που έχει σελίδες δόξας, αλλά και σκότους. Οπωσδήποτε, τα όποια κρίματά του τέως δεν νομίζω ότι υπερβαίνουν τα αντίστοιχα πολλών από τις δημοκρατικές κυβερνήσεις μας.

Θεωρώ, γι αυτό ότι είναι άστοχο, σε μια τόσο δύσκολη συγκυρία για τη χώρα μας, που θα έπρεπε να σηκώσουμε ανάστημα απέναντι όλων όσοι μας έχουν οδηγήσει σε κατάσταση αποικίας χρέους, προβάλλοντας με άνεση ένα κομμάτι της ιστορίας μας, να έχουμε επιλέξει αυτή την τόσο θλιβερή συμπεριφορά. ΚΡΙΜΑ!



Χουντοβασιλικοί!

Στέφανος Πρίντσιος



Μετά την ορκωμοσία της Κυβέρνησης Κόλλια, που έγινε στις 6 το απόγευμα της 21ης Απριλίου 1967, τραβήχτηκε η «πολυσυζητημένη φωτογραφία» του βασιλιά με τα μέλη της χουντικής κυβέρνησης Η φωτογράφηση του βασιλιά με την κυβέρνηση των δικτατόρων έδρασε νομιμοποιητικά για τη Χούντα.

Όπως παραδέχτηκε και ο ίδιος ο Κωνσταντίνος: «Εκ του αποτελέσματος η απόφασή μου αυτή δεν κρίνεται ως ορθή, αφού δεν οδήγησε στο επιθυμητό αποτέλεσμα, αλλά αντιθέτως παρερμηνεύτηκε στον απόλυτο βαθμό».

Δεν είχε περάσει ούτε μία εβδομάδα από το πραξικόπημα και την Τετάρτη 26 Απριλίου ο Κωνσταντίνος πήρε μέρος στην πρώτη πανηγυρική συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου της χούντας όπου δήλωσε μεταξύ άλλων: "Πράγματι η Ελλάς κατά τον τελευταίον καιρόν εδοκιμάσθη σκληρότατα. Οι δημοκρατικοί θεσμοί του πολιτεύματος είχον υποσκαφθή. Το Έθνος, η Βασιλεά, αι Ένοπλαι Δυνάμεις, η Δικαιοσύνη εθίγοντο συνεχώς... Και η δική μου διακαής επιθυμία είναι η ταχυτέρα δυνατή επάνοδος της χώρας εις τον κοινοβουλευτισμόν".

Άρα ιστορικά έχει καταγραφεί ότι ο τότε βασιλιάς Κωνσταντίνος συνέδραμε αποφασιστικά στην κατάλυση του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος και στην εγκαθίδρυση της χούντας, εξ ου και ο όρος χουντοβασιλικοί.

Ας μην ξεχνάμε ότι όπως ο Κωνσταντίνος υπήρξε βασιλιάς , έτσι και ο Παπαδόπουλος υπήρξε πρωθυπουργός και πρόεδρος Δημοκρατίας, χωρίς όμως να παραστεί στην κηδεία του επίσημος κυβερνητικός εκπρόσωπος.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ακούστε την σημερινή συνέντευξη της Προέδρου της Πλεύσης Ελευθερίας, της Ζωής Κωνσταντοπούλου και διαπιστώστε πόσο χαμηλά βρίσκονται συνολικά τα κόμματα της συνδιαλλαγής, της μίζας, της διαπλοκής, της διαφθοράς.
Συγκρίνετε τις θέσεις εκτιμήσεις και προτάσεις και πάτε στις κάλπες με σιγουριά.
Ευτυχώς υπάρχουν λύσεις κι απαντήσεις απέναντι στον πολιτικό ορυμαγδό που μας βρωμίζει.
Ευτυχώς υπάρχει η ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ και η ΖΩΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ !!!




 Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το 2015, ο παλιός ιστότοπος της AllNewz είχε δημοσιεύσει ένα άρθρο με τίτλο, Βαρβαρότητα ή Βαρβαρότητα; | Ατζέντα 21, παραφράζοντας τη γνωστή φράση της ομάδας του Κορνήλιου Καστοριάδη, Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα.

Το άρθρο έκρουε τον κώδωνα λέγοντας ότι:
Η πολυπόθητη ανάκαμψη που τάζουν, είτε εδώ είτε παγκόσμια, δεν πρόκειται να έρθει, όχι λόγω κάποιας αδυναμίας ή οικονομικής επιλογής του κεφαλαίου, αλλά λόγω πολιτικής επιλογής και καλά προετοιμασμένης στρατηγικής της παγκόσμιας ελίτ. Η παγκόσμια ελίτ έχει αποφασίσει να μην επενδύει για πολλούς λόγους.
  • Πρώτον βγάζει σε μειοδοτικό ανταγωνισμό το κόστος εργασίας ζητώντας ολοένα ‘μεταρρυθμίσεις’, που στην ουσία σημαίνουν μείωση μισθών και συντάξεων και απολύσεις στο Δημόσιο – όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά παντού!
  • Δεύτερον έχει αποφασίσει ότι το συσσωρευμένο της χρήμα -που μέσω αγορών και δανειοδοτήσεων καρποφορεί- της φτάνει για να ζήσει αυτή και τα παιδιά της για χρόνια, αν όχι αιώνες, κι αυτό που την ενδιαφέρει είναι πλέον ο έλεγχος των πληθυσμών και η μείωση τους σε αριθμό.
  • Τρίτον με το πρόσχημα της διαφύλαξης του περιβάλλοντος στρέφεται πλέον μόνο στη “βιώσιμη ανάπτυξη”, που όπως λέει και ο ιδρυτής του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, αφορά ΜΟΝΟ σε επενδύσεις τεχνολογίας με ελάχιστες θέσεις εργασίας και καθόλου άμεσα απαραίτητες για το ευρύ κοινό, παρά μόνο για τους τεχνολογικά εξαρτημένους.
Κι όλα αυτά, πολύ πριν ο Κλάους Σβαμπ κηρύξει την 4η Βιομηχανική Επανάσταση των ρομπότ, και σαφώς πολύ πριν τη γέννηση της Μεγάλης Επανεκκίνησης, που «παντρεύει» πανδημία με Κλιματική Αλλαγή.

Το άρθρο εξηγούσε πως όλοι αυτοί οι οικοαριστεροί όπως Κορνήλιος Καστοριάδης παλαιότερα, όπως η Ναόμι Κλάιν, ο δισεκατομμυριούχος επιχειρηματίας της P&G, o οραματιστής της ζωής του μέλλοντος Jacque Fresco, ο Γιώργος Καλλής, καθηγητής πολιτικής οικολογίας στο Αυτόνομο πανεπιστήμιο στη Βαρκελώνη, αλλά και ο μέγας και τρανός ‘αριστερός’, Σερζ Λατούς, το είχαν ήδη “στρίψει” το δίλημμα σε “αποανάπτυξη ή βαρβαρότητα”, προτείνοντας έναν απίστευτο τρόπο “επανάστασης” και “καταπολέμησης” του καπιταλισμού, απλά κόβοντας την κατανάλωση αγαθών και διάγοντας έναν λιτό βίο, όπως διατυμπάνιζε και ο περίφημος Γιάννης με ένα Ν Βαρουφάκης.

Δηλαδή, με λίγα λόγια, μην αγοράζετε αγαθά, για να κλείσουν οι μεγάλες επιχειρήσεις κι έτσι να πληγεί η παγκόσμια ελίτ. Μόνο που η παγκόσμια ελίτ δεν πρόκειται να πληγεί καθόλου, αφού ελέγχει όλες τις τράπεζες, real estate, ενέργεια, τρόφιμα. Κι εκεί ερχόντουσαν οι απίστευτες ιδέες τους να συμπληρώσουν την “επανάσταση” προτείνοντας όλοι να γίνουμε αυτόνομοι κι αυτάρκεις, να δημιουργήσουμε κολχόζ δηλαδή και να δημιουργήσουμε ξεχωριστές αυτόνομες κοινότητες, κάποιοι μάλιστα έκαναν λόγο και για ξεχωριστό νόμισμα.


Το «Αποανάπτυξη ή Βαρβαρότητα», παράφραση του παλιού δόγματος του ίδιου του Κορνήλιου Καστοριάδη, «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα», στηρίζεται στον οικο-σοσιαλισμό, όπου θα είναι ο αντίποδας της βιομηχανικής επανάστασης και, με πρόφαση το κλίμα και την κλιματική αλλαγή, πρεσβεύει την αποβιομηχανοποίηση του πλανήτη και στροφή στην “βιώσιμη ανάπτυξη”


Τι μας λέει σήμερα πρώτη του Σωτήριου Έτους 2023 το Der Spiegel; Αυτό ακριβώς. Μάλιστα στο εξώφυλλο ο Μαρξ που φοράει πράσινα, εμφανίζεται με μια ανεμογεννήτρια για μενταγιόν στο λαιμό, μια κονκάρδα που γράφει, There is no planet B, το Κεφάλαιο στο ένα μπράτσο και το φεμινιστικό σύμβολο στο άλλο, γιατί οι καλές οι φεμινίστριες, το τελευταίο που έχουν στο μυαλό τους είναι να κάνουν οικογένεια και παιδιά!

Με ένα ιδιαίτερο πορτρέτο του Καρλ Μαρξ να φιγουράρει στο εξώφυλλο του, το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel αναρωτιέται αν τελικά «είχε δίκιο», αφού, όπως αναφέρει, «ο κλασικός καπιταλισμός δεν λειτουργεί πια».

Το Der Spiegel σημειώνει πως “καθοδηγούμενες από συνεχώς νέες παγκόσμιες κρίσεις και μια επικείμενη κλιματική κατάρρευση, αναδύονται συγκεκριμένες ιδέες μεταρρυθμίσεων: λιγότερη ανάπτυξη, περισσότεροι κυβερνητικοί στόχοι”, ενώ στη συνέχεια σχολιάζει τα λεγόμενα του Αμερικανού δισεκατομμυριούχου επενδυτή και διαχειριστή hedge fund, Ρέι Ντάλιο, αναφέροντας πως τον τελευταίο καιρό ο ίδιος φαίνεται ότι δεν διαβάζει πια τα πρωινά τη Wall Street Journal στη βίλα των 2.000 τ.μ, αλλά το “Κεφάλαιο του Μαρξ”.


“Πάρα πολλά πράγματα δεν λειτουργούν πλέον. Η παγκοσμιοποίηση πρόκειται να καταρρεύσει, παίρνοντας μαζί της το γερμανικό οικονομικό μοντέλο. Η διεθνής κοινότητα εγκλωβίζεται σε ανταγωνιστικά μπλοκ, ο πληθωρισμός διευρύνει περαιτέρω το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών και έχουμε χάσει σχεδόν όλους τους κλιματικούς στόχους μας”, σημειώνει το περιοδικό, και με τα πολλά καταλήγει που αλλού; στο ζήτημα της κλιματικής αλλαγής.

“Η κλιματική κρίση είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα των προβλημάτων που προκαλεί ο καπιταλισμός. Οι τρέχοντες περιβαλλοντικοί κίνδυνοι συνδέονται στενά με τις μαρξιστικές κριτικές του καπιταλισμού. Πριν από 150 και πλέον χρόνια, ο Καρλ Μαρξ είχε εντοπίσει τους κινδύνους αυτού του συστήματος για τον πλανήτη”.

Αν η AllNewz το είδε όλο αυτό να έρχεται το 2015, το σίγουρο είναι ότι η παγκόσμια ελίτ το είδε πολλά χρόνια πριν, τουλάχιστον έναν ακριβώς αιώνα. Πρώτα χτίζουμε γερά έναν καπιταλισμό, μετά βάζουμε οι ίδιοι απέναντι έναν σοσιαλισμό κι έναν κομμουνισμό, διαιρούμε και βασιλεύουμε. Στη συνέχεια βάζουμε μια Παγκοσμιοποίηση, γεννάμε μια παγκόσμια οικονομική κρίση που βασίζεται σε φούσκες, μια “επανάσταση” με ρομπότ, μια πανδημία, έναν πόλεμο συν ενεργειακή κρίση και τι μας απέμεινε; Στην υποχρεωτικότητα του σοσιαλισμού για τους πολλούς, γιατί η ελίτ, έχει να τρώει για δέκα γενιές!

Κι έτσι φτάνουμε αισίως στο άρθρο του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, Καλώς ήλθατε στο 2030: Δεν έχω τίποτα δικό μου, δεν έχω καμία προστασία της ιδιωτικότητας και η ζωή δεν ήταν ποτέ καλύτερη, θέλετε δεν θέλετε, στο όνομα της δήθεν Κλιματικής Αλλαγής, προστασίας του περιβάλλοντος, καταπολέμησης των κοινωνικών ανισοτήτων και “Βιώσιμης Ανάπτυξης” που σημαίνει… αποανάπτυξη.

Και τώρα σκεφτείτε φωναχτά μαζί μου: Θα μπορούσε να περάσει όλο αυτό αν δεν υπήρχε “κλιματική κρίση”; Όχι. Θα μπορούσε να υπάρχει κλιματική κρίση αν κάποιοι δεν έβαζαν το χεράκι τους χειραγωγώντας τον καιρό; Όχι. Είχε δίκιο η AllNewz που 12 χρόνια τώρα λέει πως το κύριο κομμάτι του παζλ των γκλομπαλιστών προκειμένου να επιβληθούν στους λαούς είναι η χειραγώγηση του καιρού; Ναι.

Γι’ αυτό και η λύσσα όλων των πολιτικών να αποσιωπήσουν το θέμα, να σας αποκαλούν ψεκασμένους συνωμοσιολόγους για να μην τολμάτε να μιλάτε και να καταπίνετε το αφήγημα αμάσητο. Οι δε “αρνητές της κλιματικής αλλαγής” έχουν αρχίσει να διώκονται ήδη όταν εκφράζουν ανοιχτά τις απόψεις τους, όπως γινόταν και με την πανδημία και τα εμβόλια.

Ετοιμαστείτε λοιπόν για υποχρεωτική λιτότητα και στέρηση αγαθών, όταν οι λίγοι θα απολαμβάνουν τα πάντα όλα!

πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Στέφανου Σταμέλλου

Αγαπητέ μου φίλε, πες ό,τι θες για την «πλούσια» επικαιρότητα, αλλά βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο∙ και όσο πλησιάζουμε στις εκλογές, πέρα από τα σκάνδαλα και τις κάθε είδους αντιδημοκρατικές και αλαζονικές συμπεριφορές, πρέπει η συζήτηση να αποκτήσει πραγματικό πολιτικό περιεχόμενο. Γιατί τα πραγματικά πολιτικά ζητήματα της κοινωνίας και της ζωής, ναι, είναι η δημοκρατία, είναι η δικαιοσύνη, αλλά πρέπει να πάμε πιο πέρα και πιο κοντά στις ρίζες και στα αίτια των προβλημάτων. Υπάρχει ο κίνδυνος την τελευταία αυτή περίοδο πριν τις εκλογές να μείνουμε μόνο στα γεγονότα των επισυνδέσεων/παρακολουθήσεων και του Katar-Gate, άντε και λίγο Covid.

Όταν όμως κάνουμε πολιτική, πρέπει να έχουμε πάντα στο μυαλό μας αυτό που λένε, ότι «η πολιτική είναι σαν το μπιλιάρδο. Φθάνει κανείς στο στόχο μόνο με συγκρούσεις». Υπάρχουν αντίπαλοι; Ναι, και πρέπει να τους προσδιορίσουμε. Δεν είναι κατ’ ανάγκην η κυβέρνηση ή μόνο η κυβέρνηση. Μπορεί να είναι μηχανισμοί ή πρόσωπα που στηρίζουν την κυβέρνηση. Μπορεί να είναι διεθνείς μηχανισμοί και θεσμοί και κυρίως το ίδιο το νεοφιλελεύθερο οικονομικό και κοινωνικό «σύστημα».

Πολλοί λένε ότι οδηγούμαστε σε μια παγκόσμια δικτατορία των κάθε λογής συμφερόντων, των αόρατων μηχανισμών και της τεχνολογίας χωρίς ηθικές αξίες και διαφάνεια και με την πλήρη επικράτηση του μιλιταρισμού και των πολέμων. Όταν σκεφτόμαστε πολιτικά, είμαστε υποχρεωμένοι να αναλύουμε και να συνθέτουμε αυτά τα στοιχεία, κάνοντας ιστορική αναφορά στα γεγονότα - πώς φθάσαμε εδώ που είμαστε σήμερα - και, στη συνέχεια, μπορούμε να στοιχειοθετήσουμε, με το δικό μας τρόπο ανάλυσης και με ρεαλισμό, με τη δική μας οπτική, την πρόταση για το τι μπορεί να γίνει∙ πρόταση έξω φυσικά, εγώ θα έλεγα, από τις επιλογές του «συστήματος». Να δούμε μέχρι πού μπορούμε να πάμε πίσω, αν μπορούμε, ανατρέποντας επιλογές και αποφάσεις των τελευταίων κυβερνήσεων. Να κοιτάξουμε κατάματα την ιστορία. Να αντλήσουμε διδάγματα απ’ αυτή και να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους: Ποιος είναι ο ρόλος των μεγάλων δυνάμεων και του διεθνή παράγοντα σήμερα και πάντα, ο ρόλος των συνόρων στη διεθνή σκηνή, των μυστικών υπηρεσιών και της άγνωστης διπλωματίας, ο ρόλος των θρησκειών.

Πολλοί λένε ότι πολιτική “είναι η τέχνη του εφικτού”. Αν είναι η τέχνη του εφικτού, τότε πρέπει να ορίσουμε τι είναι εφικτό για μας σήμερα, γιατί δυστυχώς δεν μπορούμε να είμαστε η νησίδα στον παγκόσμιο «ωκεανό», ακόμα και λόγω της γεωγραφικής μας θέσης. Και να το πούμε στην ελληνική κοινωνία: «Εμείς αυτό θα μπορούσαμε να κάνουμε, αν...». Δεν μπορούμε να διαχειριστούμε τις πολιτικές των κομμάτων και των κυβερνήσεων αυτών των τελευταίων δεκαετιών, που επιμένουν ακόμα να κυβερνούν. Αυτές οι πολιτικές και τα κόμματα δεν μπορούν να δώσουν ορθολογικές λύσεις στα αδιέξοδα της κοινωνίας, γιατί είναι μέρος του προβλήματος και όχι της λύσης. Έχω την πεποίθηση ότι οι πολίτες δεν τους εμπιστεύονται, ανεξάρτητα αν τους ψηφίζουν! Είναι φανερό ότι δεν εμπνέονται από όσα λένε και κάνουν, όσες «πατριωτικές» εκκλήσεις και αν τους απευθύνουν. Η κοινωνία σέρνεται, κυριολεκτικά και μεταφορικά, «μεταξύ σφύρας και άκμονος». Λογικά χρειαζόμαστε πρώτα πρώτα μια κυβέρνηση που θα τηρήσει τις υποσχέσεις της, που θα μειώσει την ψαλίδα ανάμεσα στους φτωχούς και τους πλούσιους, που θα κρατήσει όρθιο το κοινωνικό κράτος και θα ανασυγκροτήσει τον παραγωγικό ιστό της χώρας. Και αυτό θεωρείται «εφικτό» σήμερα.

Και επειδή με ρωτάς για την Πολιτική Οικολογία, η Πολιτική Οικολογία δεν θα κυβερνήσει αύριο! Θα πρέπει όμως να κρατηθεί στο ύψος της, να ορίσει τις κόκκινες γραμμές με βάση τις αρχές της και να κάνει ρεαλιστική πολιτική χωρίς ντε και καλά να θέλει να γίνει χαλίφης. Με τα κινηματικά της χαρακτηριστικά και τον ρόλο του οικολογικού καταλύτη, μπορεί να θεωρείται μια μεσοπρόθεσμη ή και μακροπρόθεσμη λύση και όχι άμεση. Η Πολιτική Οικολογία θεωρώ ότι έχει έναν δύσκολο και διαφορετικό δρόμο από τις άλλες πολιτικές δυνάμεις να διανύσει.


Λαμία, Δεκέμβρης 2022





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Κουΐζ ανατριχιαστικής δυσκολίας: Ποιος έκανε την ακόλουθη δήλωση: «Ο δεκαπεντάχρονος μαθητής Γρηγορόπουλος ήταν ένα παιδί που πετούσε πλαστικά μπουκάλια με νερό και σκοτώθηκε με μια σφαίρα στο κεφάλι»;

Α: Ο Βορίδης.
Β: Ο Κασιδιάρης.
Γ: Ο δικηγόρος του Κορκονέα.
Δ: ο αστυνομικός Μπαλάσκας.
Ε: δεν γνωρίζω, δεν απαντώ.

Η απάντηση είναι: κανείς από αυτούς. Η δήλωση ανήκει σε κάποια που κινείται σήμερα στο πολιτικό περιθώριο. Αφού σταδιοδρόμησε στην πολιτική, αλλάζοντας «αφεντικά» στο κόμμα – που «τρούπωσε» όπως έλεγε και ο Κώστας Βουτσάς στον «Ατσίδα» - για να καταλήξει αποσυνάγωγη και εκτός Κοινοβουλίου από το 2012.

Έκτοτε κάνει ΙΧ πολιτική. Συντηρεί κάτι σαν προσωπικό της «Ίδρυμα» - για τα οικονομικά του οποίου δεν δίνει λογαριασμό - και προσπαθεί να ξαναμπεί στην πολιτική συρόμενη στον Νεομητσοτακισμό – ακόμα και φωτογραφιζόμενη αγκαζέ από τον Λαλιώτη με τον Άδωνη Γεωργιάδη.

Σ’ αυτό το πλαίσιο, ισχυρίσθηκε ότι τον καιρό που σιτιζόταν στο πολιτικό πρυτανείο του ΠΑΣΟΚ, ήταν στη Βουλή «μαθήτρια» του χειρότερου εχθρού του Ανδρέα Παπανδρέου: του Κώστα Μητσοτάκη.


Αυτά είναι πταίσματα μπροστά την προαναφερόμενη δήλωση. Μια μάνα, όπως η ίδια κοινοποίησε – που πρόσφατα καμάρωνε, ευλόγως, στο Διαδίκτυο, επειδή ο γιος της έγραψε τους στίχους σε ένα τραγούδι ενός αοιδού του συρμού – λέει, από την ΕΡΤ, στη μάνα του Αλέξη Γρηγορόπουλου ότι ο – νεκρός σήμερα – γιος της «πετούσε μπουκάλια».

Με πρωτοφανή ωμότητα διαστρεβλώνει ότι του συνέβη: ΔΕΝ «σκοτώθηκε με μια σφαίρα στο κεφάλι». Τον δολοφόνησε ο αστυνομικός Κορκονέας. Σαν να λέει ότι – καλώς – εκτελέσθηκε, αφού «πετούσε μπουκάλια».

Αυτό δείχνει ότι έχει ξεπεράσει την ταύτιση με τη Δεξιά και πλέον ρίχνει νερό στο μύλο της νεοδημοκρατικής ακροδεξιάς. Τι άλλο κάνει όταν λέει, πάλι από τηλεοράσεως, τα εξής:


-«Δεν συμφωνώ με τον όρο ότι στη χώρα υπάρχει αστυνομική βία. Όσοι έχουμε ζήσει σε άλλες χώρες, έχουμε δει τι σημαίνει αστυνομική βία, τι σημαίνει να γίνεται μια διαδήλωση 70 ανθρώπων και να είναι δίπλα 100 αστυνομικοί. Δεν είναι η αστυνομική βία στην Ελλάδα κάτι για το οποίο μπορούμε να μιλούμε».

Ή δεν παρακολουθεί τι συμβαίνει στην Ελλάδα με την αστυνομική αυθαιρεσία, ή προσπαθεί να δικαιολογήσει και σ’ αυτό τη σημερινή κυβέρνηση, που λατρεύει…

Ανερυθρίαστα επίσης σχολιάζει τον 16χρονο που πυροβολήθηκε στη Θεσσαλονίκη από αστυνομικό, διαχωρίζοντάς τον από τους συνομήλικους του, λόγω χρώματος και φυλής. Υποδηλώνοντας ότι έχει ευθύνη για τη σφαίρα που δέχθηκε - όταν δεν πλήρωσε βενζίνη 20 ευρώ – επειδή η κοινωνική ομάδα στην οποία ανήκει δεν «ενσωματώθηκε».


-«Υπάρχει ένα πραγματικό πρόβλημα - (με τους Ρομά). Είναι μια ομάδα η οποία έχει τα δικά της χαρακτηριστικά και ταυτόχρονα τα χαρακτηριστικά της κάθε χώρας στην οποία ζει. Και αυτή η ομάδα έχει πολύ μεγάλες δυσκολίες έως και άρνηση ενσωμάτωσης».

Τα περί «ενσωμάτωσης» - για την οποία ισχυρίζεται ότι έχει ασχοληθεί ως επίτροπος, τρομάρα της, αλλά… απογοητεύτηκε με το αποτέλεσμα – δεν έχουν σχέση με τον ευρωπαϊκό πολιτισμό και την προοδευτική σκέψη που σέβεται τις ιδιαιτερότητες των κοινωνικών ομάδων. Απηχούν εποχές και ιδεολογίες που θέλει να ξεχάσει η Ευρώπη.

Τα ακούει η ντροπή και ντρέπεται. Εκτός αν ως «ενσωμάτωση» εννοεί το δικό της εντυπωσιακό σλάλομ εσωκομματικής καριέρας στο ΠΑΣΟΚ.

Ο Μένιος Κουτσόγιωργας, την έκανε… Νομάρχη στα 25 της, η Μαργαρίτα Παπανδρέου την τοποθέτησε ως προστατευόμενη της, γενική γραμματέα του γιου της. Μετά από ένα φεγγάρι οπαδός του Πάγκαλου - ο Σημίτης, της έδωσε αξιώματα που δεν μπορούσε να σηκώσει και τελικά από υφυπουργό την έκανε Επίτροπο, για να επιστρέψει στους Παπανδρέου ως υπουργός Παιδείας του Γιώργου.

Με το έπος της φωτοτυπίας, την κατάργηση της «βάσης του 10» και έναν ασυνάρτητο νόμο για τα ΑΕΙ που δεν εφαρμόσθηκε ποτά, αλλά κομπάζει γιατί τον ψήφισε και η Δεξιά.

Κάποτε προσπαθήσε να στήσει κόμμα, - με τον Φλωρίδη και τον Ραγκούση, που της γύρισε τελικά την πλάτη. Έκτοτε δεν έχει πείσει τον Μητσοτάκη να την ενσωματώσει στη ΝΔ - όπως συνέβη με τον Χρυσοχοΐδη, τον Πιερρακάκη και άλλους - γιατί ακόμη κι αυτός τη θεωρεί «τοξική».

Με αυτή τη διαδρομή η επιμονή της να δίνει συμβολές - που δεν της ζητούνται - στους εν ενέργεια πολιτικούς και στον ελληνικό λαό - φτάνοντας μέχρι απαξιωτικές αθλιότητες - για να υμνήσει το αστυνομικό κράτος της Δεξιάς - για έναν 15χρονο που δολοφονήθηκε και ένα 16χρονο που χαροπαλεύει - ακούγεται εκ μέρους της ως πράξη εκδίκησης της πολιτικής που την απέβαλε.

Κυρίες και κύριοι, υποδεχθείτε, με τα συναισθήματα που σας προκαλούν, αυτές τις κατάπτυστες δηλώσεις που έγιναν - αδίστακτα και με κυνισμό - από την γνωστή και μη εξαιρετέα Άννα Διαμαντοπούλου.


πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Tyler Durden/ zerohedge/13 -11- 2022 
μετάφραση ακτιβιστής

Συντάχθηκε από τον Burak Bekdil μέσω του The Gatestone Institute,
  • Το 2008, ο "άψογος δημοκράτης" Πούτιν εισέβαλε στη Γεωργία. Η Δύση σοκαρίστηκε. Οι επικριτές του Πούτιν. . . σοκαρίστηκαν από το γεγονός ότι η Δύση σοκαρίστηκε. Το 2014, ο Πούτιν εισέβαλε στη χερσόνησο της Κριμαίας, κυρίαρχο ουκρανικό έδαφος. Η Δύση παρέμεινε σοκαρισμένη. Τον Φεβρουάριο του 2022, ο Πούτιν εισέβαλε στην Ουκρανία και προσάρτησε τμήματα του κυρίαρχου κράτους. Η Δύση ήταν ακόμα σοκαρισμένη Δεν θα έπρεπε να είναι.
  • Προφανώς ο "άψογος δημοκράτης" Πούτιν ελπίζει να κάνει όπλο τον χειμώνα και να αναγκάσει την Ευρώπη να παραδοθεί, αλλά το να υποκύψει στο Κρεμλίνο θα ήταν καταστροφικό.
  • Το έργο του αγωγού EastMed σχεδιάστηκε για να βελτιώσει την ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης, διαφοροποιώντας τις διαδρομές και τις πηγές της και παρέχοντας άμεση διασύνδεση με τα πεδία παραγωγής, μειώνοντας παράλληλα την εξάρτηση από τις ρωσικές προμήθειες φυσικού αερίου. . . . Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν παρενέβη με έναν ιστορικό στρατηγικό λανθασμένο υπολογισμό που είχε στρατηγικό κόστος: κατευνασμός της φιλοπουτινικής, μερικής απασχόλησης συμμάχου του ΝΑΤΟ Τουρκίας και διακινδύνευση της ενεργειακής ασφάλειας της Ευρώπης.
  • Λίγες μόνο εβδομάδες πριν από την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο, ο Μπάιντεν εξέπληξε τους εταίρους του EastMed αποσύροντας αιφνιδιαστικά την υποστήριξη των ΗΠΑ για τον αγωγό, σκοτώνοντας έτσι ουσιαστικά το έργο, εμποδίζοντας τη διαφοροποίηση του ενεργειακού εφοδιασμού της Ευρώπης και εξασφαλίζοντας περαιτέρω τον ενεργειακό εκβιασμό του Πούτιν εναντίον της Ευρώπης.
  • Ο Λευκός Οίκος δήλωσε ότι το έργο ύψους 6,7 δισεκατομμυρίων δολαρίων ήταν αντίθετο με τους "κλιματικούς στόχους" του Ο Μπάιντεν προφανώς ελπίζει ότι κανείς δεν θα εξακολουθεί να χρησιμοποιεί ορυκτά καύσιμα μέχρι το 2025, ημερομηνία για την προγραμματισμένη ολοκλήρωση του αγωγού EastMed. Η κυβέρνηση Μπάιντεν επικαλέστηκε επίσης υποτιθέμενη έλλειψη οικονομικής και εμπορικής βιωσιμότητας, παρόλο που μια μελέτη του 2019 που χρηματοδοτήθηκε από την ΕΕ επιβεβαίωσε ότι "το έργο EastMed είναι τεχνικά εφικτό, οικονομικά βιώσιμο και εμπορικά ανταγωνιστικό"
  • Αν οι Ευρωπαίοι παγώσουν αυτό το χειμώνα ή πρέπει να πληρώσουν δυσθεώρητους λογαριασμούς, θα πρέπει να κάνουν μια πρόποση στους Σρέντερ και Μπάιντεν.
Η ιστορία ανάγεται στις αρχές της δεκαετίας του 2000, όταν ο τότε καγκελάριος της Γερμανίας Γκέρχαρντ Σρέντερ αποφάσισε να αναπτύξει στρατηγικές σχέσεις μεταξύ Βερολίνου και Μόσχας. Έφτασε στο σημείο να προσφέρει στη Ρωσία εταιρική σχέση στην EADS, μια πολυεθνική ευρωπαϊκή αμυντική και αεροδιαστημική δύναμη. Τον Νοέμβριο του 2004, ο Σρέντερ αποκάλεσε τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν "άψογο δημοκράτη" Όπως ήταν φυσικό, το 2004, ο Σρέντερ χαιρέτισε τον ισλαμιστή αυτοκράτορα της Τουρκίας, τον τότε πρωθυπουργό (νυν πρόεδρο) Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ως "μεγάλο μεταρρυθμιστή"

Το βράδυ της 9ης Δεκεμβρίου 2005, δεκαεπτά ημέρες μετά την αποχώρηση του Σρέντερ από το αξίωμα του καγκελάριου, δέχτηκε ένα τηλεφώνημα από τον φίλο του Πούτιν. Μετά την αποχώρησή του από το δημόσιο αξίωμα, ο Σρέντερ εργάζεται για ρωσικές κρατικές εταιρείες ενέργειας, όπως η Nord Stream AG, η Rosneft και η Gazprom, με μισθό 1 εκατομμύριο δολάρια ετησίως. Στις 8 Μαρτίου 2022, ο Γενικός Εισαγγελέας της Γερμανίας κίνησε διαδικασία σχετικά με κατηγορίες κατά του Σρέντερ για συνέργεια σε εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας λόγω του ρόλου του σε ρωσικές κρατικές εταιρείες.

Το 2008, ο "άψογος δημοκράτης" Πούτιν εισέβαλε στη Γεωργία. Η Δύση σοκαρίστηκε. Οι επικριτές του Πούτιν, συμπεριλαμβανομένου του συγγραφέα, σοκαρίστηκαν από το γεγονός ότι η Δύση σοκαρίστηκε. Το 2014, ο Πούτιν εισέβαλε στη χερσόνησο της Κριμαίας, κυρίαρχο ουκρανικό έδαφος. Η Δύση παρέμεινε σοκαρισμένη.

Τον Φεβρουάριο του 2022, ο Πούτιν εισέβαλε στην Ουκρανία και προσάρτησε τμήματα του κυρίαρχου κράτους. Η Δύση ήταν ακόμα σοκαρισμένη Δεν θα έπρεπε να είναι.

Το 1972, οι εξαγωγές φυσικού αερίου από τη Σοβιετική Ένωση αντιπροσώπευαν περίπου το 4% της ευρωπαϊκής κατανάλωσης φυσικού αερίου. Μέχρι το 2021, η Ρωσία παρείχε σχεδόν το 40% του φυσικού αερίου της Ευρώπης. Καθώς το μερίδιο αγοράς της Μόσχας αυξήθηκε σταδιακά, αυξήθηκε και η ικανότητά της να χειραγωγεί τις τιμές και να προκαλεί κρίσεις. Οι περισσότεροι Ευρωπαίοι αναγνωρίζουν τώρα ότι αυτή η εξάρτηση από τη Ρωσία αποτελεί ένα μεγάλο στρατηγικό λάθος. Πολύ αργά. Η "πράσινη ενεργειακή μετάβαση" της Ευρώπης έχει ένα σημαντικό ελάττωμα: βασίζεται στις εισαγωγές ρωσικού φυσικού αερίου.

Πίσω στο μέλλον. Αυτός θα είναι ένας εξαιρετικά δύσκολος χειμώνας για όλους τους Ευρωπαίους, είτε αντιμετωπίζουν διακοπές ρεύματος είτε προβλήματα θέρμανσης και δυσθεώρητους λογαριασμούς ενέργειας. Προφανώς ο "άψογος δημοκράτης" Πούτιν ελπίζει να κάνει όπλο τον χειμώνα και να αναγκάσει την Ευρώπη να παραδοθεί, αλλά το να υποκύψει στο Κρεμλίνο θα ήταν καταστροφικό.

Επιστροφή στο παρελθόν. Το 2017, οι κυβερνήσεις της Ιταλίας, της Ελλάδας, της Κύπρου και του Ισραήλ υπέγραψαν δήλωση για να επιβεβαιώσουν την υποστήριξή τους στην ανάπτυξη του αγωγού EastMed, ενός έργου αγωγού φυσικού αερίου αξίας 6,7 δισεκατομμυρίων δολαρίων και μήκους 1. 900 χιλιομέτρων που θα συνδέσει τα αποθέματα φυσικού αερίου του Ισραήλ και της Κύπρου με την Ελλάδα και στη συνέχεια με την Ευρώπη. Ο αγωγός θα έχει αρχική ικανότητα μεταφοράς 10 δισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων φυσικού αερίου ετησίως (bcm/y) προς την Ελλάδα, την Ιταλία και άλλες χώρες της νοτιοανατολικής Ευρώπης. Στη συνέχεια, η δυναμικότητα θα αυξηθεί σε 20 δισ. κυβικά μέτρα ετησίως κατά τη δεύτερη φάση. Το έργο επιβεβαιώθηκε ως "έργο κοινού ενδιαφέροντος" (PCI) από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.

Το έργο του αγωγού EastMed σχεδιάστηκε για να βελτιώσει την ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης, διαφοροποιώντας τις διαδρομές και τις πηγές της και παρέχοντας άμεση διασύνδεση με τα πεδία παραγωγής, μειώνοντας παράλληλα την εξάρτηση από τις ρωσικές προμήθειες φυσικού αερίου. Θα δώσει την ευκαιρία στο κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την Κύπρο, να συνδεθεί με το ευρωπαϊκό δίκτυο φυσικού αερίου, γεγονός που θα ενισχύσει περαιτέρω το εμπόριο φυσικού αερίου στη νοτιοανατολική Ευρώπη.

Η Τουρκία, μετά από μια τιμωρητική διεθνή απομόνωση μετά από αρκετές διπλωματικές κρίσεις με το Ισραήλ, απείλησε στρατιωτικά να αμφισβητήσει τον EastMed. Αντίθετα, άλλες χώρες της περιοχής, όπως η Αίγυπτος, η Ιορδανία, ο Λίβανος και τα κράτη του Κόλπου, υποστήριξαν αυτό που αργότερα έγινε η ομάδα EastMed, η οποία ευνοήθηκε επίσης από την ΕΕ και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Μέχρι στιγμής όλα καλά. Αλλά περιμένετε.

Καθώς τα τελευταία χρόνια η Ανατολική Μεσόγειος μετατράπηκε σε μια ωρολογιακή βόμβα με βραδύκαυστο πυροκροτητή που κάθεται πάνω από πλούσιους υδρογονάνθρακες, τους οποίους διεκδικεί αμφίβολα η Τουρκία ως αυτόνομη περιφερειακή δύναμη, έναντι μιας συμμαχίας Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν παρενέβη με έναν ιστορικό στρατηγικό λάθος υπολογισμό που είχε στρατηγικό κόστος: κατευνασμός της φιλοπουτινικής, μερικής απασχόλησης συμμάχου του ΝΑΤΟ Τουρκίας και διακινδύνευση της ενεργειακής ασφάλειας της Ευρώπης.

Λίγες μόνο εβδομάδες πριν από την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο, ο Μπάιντεν εξέπληξε τους εταίρους του EastMed αποσύροντας αιφνιδιαστικά την υποστήριξη των ΗΠΑ για τον αγωγό, σκοτώνοντας έτσι ουσιαστικά το έργο, εμποδίζοντας τη διαφοροποίηση του ενεργειακού εφοδιασμού της Ευρώπης και εξασφαλίζοντας περαιτέρω τον ενεργειακό εκβιασμό του Πούτιν εναντίον της Ευρώπης.

Ο Λευκός Οίκος δήλωσε ότι το έργο ύψους 6,7 δισεκατομμυρίων δολαρίων ήταν αντίθετο με τους "κλιματικούς στόχους" του Ο Μπάιντεν προφανώς ελπίζει ότι κανείς δεν θα εξακολουθεί να χρησιμοποιεί ορυκτά καύσιμα μέχρι το 2025, ημερομηνία για την προγραμματισμένη ολοκλήρωση του αγωγού EastMed. Η κυβέρνηση Μπάιντεν επικαλέστηκε επίσης υποτιθέμενη έλλειψη οικονομικής και εμπορικής βιωσιμότητας, παρόλο που μια μελέτη του 2019 που χρηματοδοτήθηκε από την ΕΕ επιβεβαίωσε ότι "το έργο EastMed είναι τεχνικά εφικτό, οικονομικά βιώσιμο και εμπορικά ανταγωνιστικό"

Ο λανθασμένος υπολογισμός του Μπάιντεν πρέπει να προκάλεσε πολύ γέλιο και σημαντική κατανάλωση σαμπάνιας στο Κρεμλίνο. "Καλώς ήρθατε στον γενναίο νέο κόσμο όπου οι Ευρωπαίοι πολύ σύντομα θα πληρώνουν 2. 000 ευρώ για 1. 000 κυβικά μέτρα φυσικού αερίου!" τουίταρε ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ, αναπληρωτής πρόεδρος του Συμβουλίου Ασφαλείας της Ρωσίας και πρώην πρόεδρος και πρωθυπουργός της χώρας, στις 22 Φεβρουαρίου 2022.

Ακόμη και αν ο Πούτιν δίσταζε να κάνει την Ουκρανία το νέο του θέατρο πολέμου τον Ιανουάριο, το λάθος του Μπάιντεν τον διαβεβαίωσε ότι βρισκόταν στο σωστό δρόμο. Αν οι Ευρωπαίοι παγώσουν αυτό το χειμώνα ή πρέπει να πληρώσουν δυσθεώρητους λογαριασμούς, θα πρέπει να κάνουν μια πρόποση στους Σρέντερ και Μπάιντεν.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του 
Στέφανου Σταμέλλου

Όπως ανακοινώθηκε πρόσφατα, οι αυτοδιοικητικές εκλογές θα γίνουν στις 8 και 15 Οκτωβρίου 2023. Βρισκόμαστε σε λιγότερο από ένα χρόνο πριν∙ και είναι λογικό να ξεκινήσει η προεκλογική περίοδος, όταν μάλιστα οι υποψηφιότητες πρέπει να κατατεθούν έως την 31η Αυγούστου. Ακόμα βέβαια δεν έχουν εκφραστεί οι διαθέσεις των υποψηφίων, πόσο μάλλον δεν έχουν ανοίξει ακόμα τα χαρτιά και δεν έχουν κατατεθεί αρχές και προγράμματα. Είμαστε στη φάση των παρασκηνιακών ζυμώσεων και των χρισμάτων για τους μεγάλους δήμους και τις περιφέρειες και των επαφών «ετερόκλητων» συμμαχιών για τους μικρότερους δήμους.

Ο νέος εκλογικός νόμος, έτσι όπως διαμορφώθηκε με την κατάργηση της απλής αναλογικής, με το πλαφόν του 3% και τους άλλους περιορισμούς στις υποψηφιότητες των μικρών παρατάξεων, αλλοιώνει τον δημοκρατικό χαρακτήρα των εκλογών και ακυρώνει την ελεύθερη βούληση και ψήφο των πολιτών στους δήμους και στις περιφέρειες. Ο εκλογικός νόμος έχει πολλές αρνητικές προκλήσεις και αντιφάσεις. Επαναφέρει για παράδειγμα τη δυνατότητα ευκολότερου σχηματισμού μονοπαραταξιακής αυτοδύναμης πλειοψηφίας σε σχέση με την απλή αναλογική και δυναμώνει το δημαρχοκεντρικό μοντέλο μιας παντοδύναμης διοίκησης. Η αντιπολίτευση θα πρέπει να έχει το σθένος για πέντε χρόνια - γιατί πενταετής θα είναι η θητεία στην αυτοδιοίκηση με βάση τον νέο νόμο - να αντέξει για να παρακολουθεί τις εξελίξεις σε τέτοιες συνθήκες και να ασκεί αποτελεσματικό έλεγχο με ελάχιστα περιθώρια παρεμβάσεων!

Η αυτοδιοίκηση πρέπει να επανέλθει στον παραδοσιακό αγωνιστικό διεκδικητικό της ρόλο διεκδικώντας ουσιαστική αποκέντρωση. Πρέπει με λίγα λόγια να αντιληφθεί ότι ο ανταγωνισμός της με τον συγκεντρωτισμό της κεντρικής εξουσίας δεν έχει τελειώσει. Πώς, αλήθεια, μπορεί μια δημοτική αρχή να υλοποιήσει το πρόγραμμά της, όταν οι Κεντρικοί Αυτοτελείς Πόροι αποτελούν «στοίχημα» και δεν είναι τακτικοί; όταν είναι εξαρτημένη από τα ευρωπαϊκά προγράμματα κι απ’ αυτόν που τα μοιράζει; όταν η ενεργειακή ακρίβεια κάνει τον προϋπολογισμό σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες; όταν η υποστελέχωση σε μόνιμους υπαλλήλους και η εξάρτηση από συμβασιούχους εργαζόμενους καλά κρατεί; όταν τα ταμειακά της αποθέματα πρέπει να πάνε σε λογαριασμό της Τράπεζας της Ελλάδας για να μην τεθεί σε «εποπτεία»; όταν της φορτώνονται συνεχώς και νέες αρμοδιότητες; Τι και πώς μπορεί να προγραμματίσει;

Αυτά πρέπει να προβληματίσουν τους αυριανούς υποψηφίους δημάρχους, δημοτικούς συμβούλους, αυτοδιοικητικούς γενικά. Αυτή είναι η αυτοδιοίκηση σήμερα - μακρύ χέρι και φέουδο της κεντρικής εξουσίας - και αυτό είναι το πλαίσιο των εκλογών με λίγα λόγια, στο οποίο πρέπει να τεκμηριώσουν το πρόγραμμά τους και να παίξουν τον ουσιαστικό τους ρόλο. Η, ακόμα πιο δύσκολη, συγκυρία της πολύπλευρης κρίσης, απαιτεί οι υποψήφιοι να έχουν πραγματικό ενδιαφέρον για τα «κοινά», για την πόλη και τα χωριά, για τους πολίτες, για την καθημερινότητα, για την καλύτερη ποιότητα ζωής. Απαιτεί να έχουν πραγματικό μεράκι για την ουσιαστική και αναγκαία αυτοδιοίκηση∙ και όχι να ασχοληθούν με τον Δήμο ή την Περιφέρεια από όψιμο περιστασιακό ενδιαφέρον, ή από κομματικό καθήκον και εντολή∙ και ό, τι προκύψει…


Λαμία, Νοέμβρης 2022




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος*

Θα το ομολογήσω σήμερα με πολλή ειλικρίνεια: κάθε φορά που συνθέτω ένα σύντομο άρθρο για το διαδίκτυο, το θέμα του τίτλου αποτελεί πάντα σημείο αιχμής του προβληματισμού μου.

Σε ιστοσελίδες του διαδικτύου, όπως και σε όλα τα έντυπα και ραδιοτηλεοπτικά ΜΜΕ, αποτελεί πρόκληση τα άρθρα και τα σχόλια ως υπότιτλοι στην εικόνα να έχουν αυτό που στα δημοσιογραφικά γραφεία (και σε πανεπιστημιακά αμφιθέατρα) αποκαλούσαμε και συνεχίζουμε να χαρακτηρίζουμε ως «πιασάρικο» τίτλο.

Με άλλα λόγια καθώς τα μάτια των αναγνωστών βλέπουν τον τίτλο να ανοίγει η όρεξη με τη γνωστή σιωπηρή προτροπή στους αναγνώστες: «συνεχίστε να διαβάζετε περισσότερα».

Ο σημερινός μου τίτλος αναδεικνύει τον συγκεκριμένο προβληματισμό και μαζί το περιεχόμενο του άρθρου μου καθώς ακούω, όχι πια σε καθημερινή βάση, αλλά κάθε φορά που συνομιλώ με συμπολίτες μας την ίδια ερώτηση:

«Γιατί με τόσα που…μας κάνουν ΔΕΝ αντιδρούμε εμείς οι Έλληνες;»

Και απαντούν σε καθημερινή βάση γνωστοί «διαμορφωτές της κοινής γνώμης» από τα ραδιοτηλεοπτικά ΜΜΕ (Μέσα Μαζικού Εκμαυλισμού)

«Γίνατε καλοπερασάκηδες και τεμπέληδες και αράξατε στους καναπέδες!».

Είναι αυτό σοβαρή «ερμηνεία» όταν θα τυλιγόμαστε με κουβέρτες καθώς για τους περισσότερους Έλληνες δεν θα υπάρχει χρήμα για πετρέλαιο ή θερμάστρες αλογόνου, αλλά ούτε για…καυσόξυλα;

«Μας ψεκάζουν…»

Μας λένε κάποιοι άλλοι αιτιολογώντας την απίστευτη υπομονή του ελληνικού Λαού που ξεπερνά εκείνη του Βιβλικού Ιώβ!…

Όχι, ΔΕΝ μας…ψεκάζουν!.. Σας παρακαλώ ξεχάστε και αυτή την εξήγηση…

Ελάτε να δούμε την πραγματικότητα χωρίς Κομματικές παρωπίδες.

Πριν δώδεκα χρόνια μας επέβαλαν τα οδυνηρά Μνημόνια, στην συνέχεια μαζευτήκαμε στις πλατείες, γέμισε με κόσμο το Σύνταγμα και μια και δυο και τρεις φορές και οι τότε «Κρατούντες» μας ρημάξανε στα χημικά και στο ξύλο…

Αντισταθήκαμε, κουραστήκαμε και τώρα πια «αραχτοί» στον καναπέ μετράμε τον πληγωμένο εγωισμό μας!

Πολύ ωραία εξήγηση εμπλουτισμένη με μια δόση αυτάρεσκου «ηρωισμού»…

«Όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει…κρεμαστάρια!..»

Δέκα χρόνια πριν τα «παράτησε» ο κ Παπανδρέου αδυνατώντας να επαληθεύσει το ιστορικά-ανιστόρητο «λεφτά υπάρχουν», δοκιμάσαμε τον τεχνοκράτη κ Παπαδήμο (που αργότερα έγινε και θύμα τρομοκρατικής ενέργειας).

Ακολούθησαν στο Εθνικό Πιλοτήριο, στη γέφυρα διακυβέρνησης του ωραίου σκάφους που λέγεται ΕΛΛΑΣ οι κκ Σαμαράς, Βενιζέλος, Κουβέλης και Καρατζαφέρης και είδαμε τα «γκρίζα» χάλια μας να γίνονται «μαύρα».

Στη συνέχεια ακούστηκε η φωνή του κ Τσίπρα, με πρίμο σεκόντο τον κ Καμμένο, υποσχόμενοι «να σκίσουν τα μνημόνια» και τα άλλα…κακά!

Αιώνιοι εραστές, εμείς οι Έλληνες, όσων υπόσχονται ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ, τα χάψαμε!..

Θυμηθείτε τις δυο ραγδαίες εκλογικές αναμετρήσεις Ιανουάριο και Σεπτέμβριο 2015 όταν δώσαμε την Εξουσία «για πρώτη φορά στην…Αριστερά» τιμωρώντας Πράσινους και Μπλε.

Στη συνέχεια «η πρώτη φορά…Αριστερά» σε εκπληκτικά αγαστή συνεργασία με τους ΑΝΕΛ υπόσχονταν ΤΕΛΟΣ της οικονομικής και ψυχοκοινωνικής μας ταλαιπωρίας αλλά μάλλον απέτυχαν να μας ανασύρουν από την απαξίωση…

Άντε ομαδικά, πλέον, οι κάποτε πράσινοι και μπλε και τώρα πια …πολύχρωμοι με κόκκινο στο φόντο, να γίνουμε για πολλοστή φορά…κοψοχέρηδες!

«Δεν φταίμε εμείς,» είπαν αιτιολογώντας την πράξη τους στον Θεό οι πρωτόπλαστοι, «το φίδι μας…εξαπάτησε!»

Και καθώς ο τουρισμός έφερνε απρόσμενα έσοδα στις εκλογές του 2019 επιλέξαμε την Κυβέρνηση του κ Κυριάκου Μητσοτάκη…

Μυριάδες συμπατριώτες μας Έλληνες που με τόση αυταρέσκεια τραγουδούσαμε: «Ο Τράχηλος του Έλληνα ζυγό δεν υποφέρει» στέκονται με υπομονή στις ουρές δωρεάν συσσιτίων, στα γραφεία του ΟΑΕΔ, και στις κατά τόπους Δ.Ο.Υ. και ψελλίζουν ψιθυριστά:

«Σφάξτε μας ΘΕΣΜΟΙ, πρώην τρόικα. να…αγιάσουμε;»

Πώς συμβιβάζεται η περηφάνια μας, ο Εθνικός μας «τσαμπουκάς», ο αυθορμητισμός μας και η τάση μας για επαναστατικότητα με αυτή την συμπεριφορά ηττοπάθειας, άνευ όρων παράδοσης και η οσφυοκαμψία που ξαφνιάζει τους εκτός Ελλάδας εχθρούς μας και φέρνει δάκρυα σε φίλέλληνες;

Μία σοβαρού επιπέδου επιστημονική αξιολόγηση της ψυχοκοινωνικής μας κατάστασης, αυτής που σήμερα χαρακτηρίζω «σαπίλας» μας προσφέρει η θεωρία «της γνωστικής ασυμφωνίας» (cognitive dissonance) του Αμερικανού ψυχολόγου Dr Leon Festinger διακεκριμένου μέλους της Αμερικανικής Ψυχολογικής Εταιρείας (στην οποία έχω την τιμή να ανήκω εδώ και μισό αιώνα).

Σύμφωνα με την θεωρία ένα άτομο ή μια ομάδα μπορεί να διατηρούν συνειδητά τόσο διανοητικά όσο και συναισθηματικά αντικρουόμενα στοιχεία, και να συμπεριφέρονται επηρεαζόμενο από αυτά.

Με άλλα λόγια οι άνθρωποι έχουμε την ικανότητα να αιτιολογούμε και να διατηρούμε, σε παράλληλη διάταξη και ταυτόχρονα, ασυμβίβαστα δεδομένα, εφόσον αυτά ικανοποιούν κάποιες αντικρουόμενες μεν, αλλά θεμελιακές μας ανάγκες, πραγματικές ή συμβολικές.

Οι άνθρωποι διαθέτουμε την τάση να φροντίζουμε την διατήρηση ισορροπίας μεταξύ πραγματικότητας και προσδοκιών. Μειώνουμε τη σημασία ενός από τους συγκρουόμενους παράγοντες και προσθέτουμε κάποια στοιχεία στον άλλο ή τον αλλάζουμε καθολικά.

Αυτή η διαδικασία ρίχνει φως στην αινιγματική, παράλογη, ακόμη και καταστροφική μας συμπεριφορά.

Είναι, αναμφίβολα, θλιβερή η ψυχική κατάσταση ΣΑΠΙΛΑΣ που μας περιγράφει τώρα ως Κοινωνικό σύστημα ενώ συνεχίζεται το οικονομικό, ψυχό-κοινωνικό, πολιτικό και πολιτιστικό ιστορικά ανιστόρητο δράμα μας…

Κάνουμε αυτά που κάποιοι περιμένουνε να κάνουμε καθώς διατηρούμε στο προσκήνιο του πολιτικού γίγνεσθαι Κόμματα και πρόσωπα που μας οδήγησαν στα γνωστά Μνημονικά επίπεδα απαξίωσης…

Θυμηθείτε τις εποχές που πέρα από «το κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας» θέλαμε και το εξοχικό μας, εκατομμύρια Ελλήνων είχαν δυο αυτοκίνητα και από δέκα πιστωτικές κάρτες και απολαμβάναμε «διακοπών-δάνεια»…

Θυμηθείτε πριν δύο δεκαετίες τον τότε Πρωθυπουργό κ Κωνσταντίνο Σημίτη, και τον τότε Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος κ Λουκά Παπαδήμο να στέκονται χαμογελώντας μπροστά στο ΑΤΜ και να κάνουν την πρώτη ανάληψη σε…Ευρώ!..

Δεν θα κατηγορήσω ΠΑΣΟΚ και ΝΔ ότι το έκαναν εσκεμμένα επί δεκαετίες μέχρι το καλοκαίρι του 2010 ή από αβλεψία, όταν όμως γυρίζω το βλέμμα μου στο παρελθόν ψύχραιμα και αντικειμενικά ή διαπίστωση είναι σαφής:

Ίσως δεν ήταν ΕΝΤΕΛΩΣ άστοχη η γνωστή θέση του κ Πάγκαλου: «μαζί τα φάγαμε…»

Τον Μάη του 2010 από το Καστελόριζο (με ποια κριτήρια συμβολισμού επελέγη εκείνο το συγκεκριμένο νησί;) ο τότε Πρωθυπουργός κ Γιώργος Παπανδρέου μας ξύπνησε βίαια ανακοινώνοντας ότι είμαστε… «κακομοίρηδες!»

2017, 2018, 2019 αρχίσαμε να χαμογελάμε με τα έσοδα του τουρισμού, αλλά μας προέκυψε η πανδημία!…

Μας χαμογέλασε, τουριστικά, το 2021 και το 2022 αλλά εξαιτίας του Ρώσο-Ουκρανικού πολέμου καλπάζει πλέον η ακρίβεια και φούντωσε ξανά η αβεβαιότητα για το αύριο…

‘Όπου φτωχός και η μοίρα του!…

-------------------------------------

*O Γιώργος Πιπερόπουλος, Δρ Κοινωνιολογίας - Ψυχολογίας, είναι Επίτιμος Καθηγητής Μάνατζμεντ και Μάρκετινγκ στο Βρετανικό Πανεπιστήμιο Durham, συνταξιούχος καθηγητής Μάνατζμεντ, Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων και πρώην Πρόεδρος του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Της Τ.Γ

"Δεν είμαστε όλοι ίδιοι, δεν είμαστε όλοι ίσοι, και δεν θα γίνουμε ποτέ'' είχε αναφέρει ο Κ. Μητσοτάκης, σε παλιότερη συνέντευξη του. Και είναι η μόνη αλήθεια που ειπώθηκε ποτέ από τα πρωθυπουργικά χείλη....

Μέρος του λαού, ανάμεσα τους άνθρωποι του μόχθου και της βιοπάλης, έδωσαν την εξουσία στην Νέα Δημοκρατία, που ο τίτλος της μόνο ως ανέκδοτο πια, φαντάζει. Μια κυβέρνηση που φόρεσε το προσωπείο της αριστείας, της ανωτερότητας και του πατριωτισμού, και ευθύς μόλις ανέλαβε, επιδόθηκε στο μεγάλο φαγοπότι του δημόσιου χρήματος, του πλούτου δηλαδή που ο λαός παράγει.

Οικονομικά σκάνδαλα, αντεργατικοί νόμοι, διατάγματα που ισοπεδώνουν την παιδεία και την υγεία, αστυνομική βία και αυταρχισμός, ανηθικότητα σε κάθε επίπεδο, τερατώδη ψέματα και Πετσωμένη προπαγάνδα, ανοιχτομάτα δικαιοσύνη που "σαν φίδι δαγκώνει μόνο τους ξυπόλυτους" και χαϊδεύει στοργικά, Λιγνάδηδες, Γεωργιάδηδες, Φουρθιώτηδες, μπάτσους δολοφόνους και βιαστές.

Αποστρέφει δε διακριτικά το βλέμμα όταν φασίστες χαιρετούν ναζιστικά στις δικαστικές τους αίθουσες.

Οχι, δεν είμαστε ίδιοι μ΄ αυτούς που κυλιούνται στο βούρκο και στη λάσπη της διαφθοράς. Και δεν θα γίνουμε ποτέ. Οχι, δεν είμαστε ούτε ίσοι απέναντι στην δική τους άδικη ''δικαιοσύνη" τους. Μα φτάνει πια. Ως εδώ. Την Τετάρτη 9 Νοέμβρη κάνουμε το πρώτο βήμα. Απεργούμε, πλημμυρίζουμε τους δρόμους και αντιστεκόμαστε ενάντια στη φτωχοποίηση και την εξαθλίωση που μας επιβάλλουν "όσοι μας κλέβουν το ψωμί απ΄ το τραπέζι''. Διεκδικούμε, Ζωή, Αξιοπρέπεια, Δικαιοσύνη.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Πάτρικ Λόρενς  *
Horizons and Debates / 

Τα έθνη που αποτελούν περισσότερο από το 80% του παγκόσμιου πληθυσμού και το ίδιο περίπου του παγκόσμιου ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος είναι αρκετά ικανά να αισθάνονται και να αγανακτούν με τις βαριές προκλήσεις της κυβέρνησης Μπάιντεν. Σε ένα σημαντικό γεγονός, ο Οργανισμός των Πετρελαιοεξαγωγικών Χωρών – τώρα γνωστός ως OPEC+, συμπεριλαμβανομένης της Ρωσικής Ομοσπονδίας – συνήλθε πρόσφατα στη Βιέννη για την πρώτη του σύνοδο ολομέλειας από το 2020. βασίζεται αποκλειστικά σε ειδήσεις που δημοσιεύονται σε ελεγχόμενα μέσα ενημέρωσης, δεν γνωρίζουμε απαραίτητα από αυτές τις τελευταίες εξελίξεις.

Επομένως, ο κόσμος μόλις πήρε μια σημαντική στροφή και εισήλθε στον 21ο αιώνα. Ας μείνουμε ενημερωμένοι, λοιπόν, και ας αφήσουμε αυτούς που αρνούνται να το αναγνωρίσουν στη δουλειά τους.

Ο Μπάιντεν, του οποίου το μυαλό είναι προφανώς ανίκανο να κατανοήσει τη νέα εποχή που πλησιάζει, όντας ο ίδιος αδιάφορος για τα συμφέροντα και τις φιλοδοξίες των άλλων, έσπευσε να προκαλέσει τον όλεθρο όσο το δυνατόν περισσότερο. Την περασμένη εβδομάδα απείλησε τη Σαουδική Αραβία, η οποία συμπροεδρεύει του ΟΠΕΚ+ με τη Ρωσική Ομοσπονδία, για «συνέπειες» σε σχέση με όσα εκτυλίχθηκαν στη Βιέννη. Αυτό κάνουν οι ιμπεριαλιστές όταν απειλείται η πρωτοκαθεδρία τους – με τον τρόπο αυτό διεγείρουν ακριβώς τα ρεύματα της ιστορίας που ήταν αποφασισμένοι να διαταράξουν.
Η απόφαση του ΟΠΕΚ+, μείζον πρόβλημα

Όπως αναφέρεται ευρέως, ο ΟΠΕΚ+ αποφάσισε να μειώσει την παραγωγή πετρελαίου των χωρών-μελών κατά δύο εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα από τον επόμενο μήνα. Αυτή η μείωση μπορεί στην πραγματικότητα να περιορίζεται στο μισό αυτού του αριθμού, καθώς πολλά μέλη του ΟΠΕΚ+ – η Νιγηρία, για παράδειγμα – δεν έχουν φτάσει ούτως ή άλλως τις ποσοστώσεις τους. Αλλά οι τιμές των καυσίμων στην αντλία αυξάνονται ήδη και σύντομα θα το δούμε στα βενζινάδικά μας. Οι αυξανόμενες τιμές λιανικής κινδυνεύουν να περιπλέξουν την πολιτική μοίρα της κυβέρνησης Μπάιντεν και των Δημοκρατικών στο Καπιτώλιο, ακριβώς καθώς πλησιάζουν οι ενδιάμεσες εκλογές. Με λίγα λόγια, τεράστιο πρόβλημα.

Ωστόσο, αυτό δεν αντικατοπτρίζει ούτε τα μισά από όσα συνέβησαν στη Βιέννη πριν από δύο εβδομάδες. Η Σαουδική Αραβία, εδώ και καιρό η μηχανή του ΟΠΕΚ, έχει ουσιαστικά δηλώσει ότι η μακρά ιστορία της υποταγής της στην Ουάσιγκτον, μέσω της οποίας αντάλλαζε την παραγωγή πετρελαίου της για εγγυήσεις ασφαλείας, βρισκόταν στο δρόμο. Ένας από τους θεμελιώδεις συμμάχους της Ουάσιγκτον στη Μέση Ανατολή, με το Ισραήλ να είναι ο άλλος, μόλις έκανε ένα σημαντικό βήμα προς τη συνένωση των μη δυτικών εθνών σε ένα συνεκτικό μπλοκ που ενεργεί σύμφωνα με τα δικά του συμφέροντα.
Η νέα παγκόσμια τάξη πλησιάζει

Είναι κάτι περισσότερο από ένα πρόβλημα. Αυτό είναι που θα μας φέρει πολύ πιο κοντά στη νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων για την οποία η Ρωσία και η Κίνα, τα δύο μη δυτικά έθνη με τη μεγαλύτερη επιρροή, μιλούν εδώ και αρκετά χρόνια και ιδιαίτερα από τότε που η κυβέρνηση Μπάιντεν ανέλαβε την εξουσία τον Ιανουάριο του 2021. Μέσα σε μήνες , το Πεκίνο και η Μόσχα κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ήταν αδύνατο να κατανοήσουν ένα έθνος που, ακόμη και όταν η δύναμή του εξασθενεί, δεν έχει καμία πρόθεση να συνεργαστεί μαζί τους επί ίσοις όροις, προς χάριν αμοιβαίου οφέλους. Από τότε, πολλές άλλες χώρες δεν δίστασαν να εντοπίσουν προς ποια κατεύθυνση φυσάει ο άνεμος.

Η ουκρανική κρίση είχε ως αποτέλεσμα ηλεκτροσόκ σε αυτό το γεωπολιτικό πλαίσιο. Τα έθνη που αποτελούν περισσότερο από το 80% του παγκόσμιου πληθυσμού και το ίδιο περίπου του παγκόσμιου ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος είναι αρκετά ικανά να αισθάνονται και να αγανακτούν με τις βαριές προκλήσεις της κυβέρνησης Μπάιντεν.

Οι συνεργασίες που υπολείπονται των συμμαχιών - ένας όρος διπλωματίας που υποδηλώνει ρητές αμοιβαίες αμυντικές υποχρεώσεις - έχουν αναπτυχθεί τόσο γρήγορα από τότε που ανέλαβε ο Τζο Μπάιντεν που είναι δύσκολο να τις παρακολουθήσεις. Η «απεριόριστη» σχέση της Ρωσίας με την Κίνα είναι το χαρακτηριστικό παράδειγμα. Η Ρωσία έχει εδραιώσει πρόσφατα τους δεσμούς συνεργασίας της με το Ιράν, όπως και η Κίνα. Ιράν και Βενεζουέλα, Κίνα και Κούβα, Κίνα και Νικαράγουα – η λίστα συνεχίζεται. Ενώ κάνουμε αυτή τη συνομιλία, η Μόσχα και το Πεκίνο έχουν αναπτύξει συνεργασίες διαφόρων τύπων στην Αφρική, τη Μέση Ανατολή και την Ασία.

Αλλά αυτές οι χώρες, είναι εύκολο να αντιληφθεί κανείς, είναι συνολικά πέρα ​​από τα συνοριακά φυλάκια της Ουάσιγκτον: Με άλλα λόγια, οι πολιτικές φυλές τις θεωρούν εχθρούς. Κάθε μία από τις χώρες που μόλις αναφέρθηκαν υπόκειται επί του παρόντος σε κυρώσεις των ΗΠΑ. Παρεμπιπτόντως, αναρωτιέμαι τι θα συμβεί όταν καταδικαστούν με αυτόν τον τρόπο οι περισσότερες χώρες στον κόσμο, εκτός από αυτές της Αγγλόσφαιρας και της Δυτικής Ευρώπης, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
Πρέπει να διακρίνουμε τα γεγονότα

Όταν ο Βλαντιμίρ Πούτιν και ο Ναρέντρα Μόντι συναντήθηκαν στο Νέο Δελχί τον περασμένο Δεκέμβριο, ο Ρώσος Πρόεδρος και ο Ινδός πρωθυπουργός επέβλεψαν την υπογραφή 28 – όχι λιγότερο – συμφωνιών συνεργασίας σε όλους τους τομείς: επενδύσεις, μεταφορά τεχνολογίας, ενέργεια, άμυνα. Αξίζει να αναφερθεί η πρόθεση της Ινδίας να αγοράσει ένα αντίγραφο του ρωσικού συστήματος αντιπυραυλικής άμυνας S-400, το οποίο, κάθε φορά που μια χώρα πραγματοποιεί μια τέτοια αγορά, είναι ένας ακόμη λίθος στη θέση της Ουάσιγκτον.

Έκτοτε, η Τουρκία έχει δώσει πολλά μηνύματα ότι, ανεξάρτητα από την ένταξη της στο ΝΑΤΟ, τείνει όλο και περισσότερο να συμμαχήσει με μη δυτικά έθνη. Συμμετείχε ως παρατηρητής στην πρόσφατη σύνοδο κορυφής της Ευρασιατικής Οικονομικής Ένωσης στη Σαμαρκάνδη. Είναι ζήτημα για αυτήν να ενταχθεί στο μίνι μπλοκ των BRICS, το οποίο περιλαμβάνει τώρα τη Βραζιλία, τη Ρωσία, την Ινδία, την Κίνα και τη Νότια Αφρική. Η Αίγυπτος, υπό τον δόλιο πρόεδρό της, Αμπντέλ Φατάχ αλ-Σίσι, και ο ορθός σκεπτόμενος της Αργεντινής Alberto Fernández, έχουν επίσης εκφράσει την πρόθεσή τους να υποβάλουν αίτηση για ένταξη.

Ινδία, Τουρκία, Αργεντινή, Νότια Αφρική, Αίγυπτος: αυτές δεν είναι χώρες που η Ουάσιγκτον αρέσκεται να αποκαλεί παρίες, τραμπούκους, παρίες ή απολυταρχίες που διοικούνται από «τραμπούκους». – το αγαπημένο επίθετο του Μπάιντεν – ακόμα κι αν μερικοί από αυτούς το αξίζουν. Αυτό αλλάζει τη φυσιογνωμία της διαδικασίας που περιγράφω. Τώρα μιλάμε για χώρες που οι Ηνωμένες Πολιτείες θεωρούν φίλους τους με τη μια ή την άλλη μορφή.

Από αυτή την άποψη, πρέπει να τονιστεί μια ουσιαστική πτυχή. Οι πολιτικές φυλές και οι λακέδες των μέσων ενημέρωσης που τους υπηρετούν λατρεύουν να παρουσιάζουν το αναπτυσσόμενο μη δυτικό μπλοκ ως αντιαμερικανικό, οδηγούμενο από μίσος, φθόνο ή οτιδήποτε κακό μπορούν να φανταστούν αυτοί οι άνθρωποι. Τα πρακτικά της συνεδρίασης του ΟΠΕΚ+ δείχνουν ότι οι Σαουδάραβες «τάχθηκαν στο πλευρό της Ρωσίας» εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών. «Έξαλλος με την απόφαση του βασιλείου να συμμαχήσει με τη Ρωσία», ανέφεραν οι New York Times την περασμένη εβδομάδα, «ο πρόεδρος Μπάιντεν έχει δηλώσει ότι είναι ανοιχτός σε αντίποινα».

Αγαπητοί αναγνώστες, πώς πρέπει να το χαρακτηρίσουμε αυτό; Είναι ή τύφλωση ή ναρκισσισμός ή και τα δύο, και κλίνω προς το δεύτερο. Ενώ οι μη δυτικοί συγκεντρώνονται για την εποικοδομητική δράση, το αμοιβαίο όφελος και (μην ξεχνάτε) τη μη παρέμβαση, το μόνο πράγμα που αντιτίθενται είναι η παγκόσμια αταξία και οι μόνες χώρες στις οποίες αντιτίθενται είναι εκείνες που ευθύνονται ακριβώς για αυτό. Ανω ΚΑΤΩ.
Η Σαουδική Αραβία ενήργησε μόνη της

Και τώρα ας μιλήσουμε για τη Σαουδική Αραβία. Αυτή είναι και πάλι μια χώρα που δεν θα ήθελες να φέρεις στο σπίτι για να γνωρίσεις τη μητέρα σου, αλλά η Ουάσιγκτον είχε λίγους πιο στενούς φίλους εκτός Δύσης από το Ριάντ από τις αρχές της δεκαετίας του 1930, όταν η κυβέρνηση Ρούσβελτ και η δυναστεία των Σαούντ έκαναν το « πετρέλαιο για ασφάλεια» (και η Standard Oil of California έλαβε παραχώρηση γεώτρησης). Επομένως, σε αυτό το παλιό πάρτι μεταξύ φίλων οι Σαουδάραβες –οι οποίοι επίσης, δεν κάνουν λάθος, σκέφτονται να ενταχθούν στους BRICS– φαίνεται να αποφάσισαν να μην λάβουν μέρος από την περασμένη εβδομάδα.

Ο δυτικός Τύπος έκανε μεγάλη υπόθεση την παρουσία στη Βιέννη του Alexander Novak, αντιπροέδρου της κυβέρνησης στη Μόσχα, ο οποίος θα είχε ξεφύγει από το δρόμο του πριν από την απόφαση του ΟΠΕΚ+ για μείωση των ποσοστώσεων παραγωγής. Αλλά η ιδέα ότι αυτοί οι RrrrrΡώσοι εξαναγκάστηκαν με περικοπές στην παραγωγή δεν είναι τίποτα άλλο από μια σπασμωδική αντίδραση σε μια πραγματικότητα που η Ουάσιγκτον δυσκολεύεται να αντέξει. Οι Σαουδάραβες έδρασαν με τη δική τους ελεύθερη βούληση, ξεκάθαρα και απλά. Ο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν (MbS), ο διάδοχος και ντε φάκτο ηγεμόνας του βασιλείου, είναι ένα πολύπλευρο άτομο, και ένας από αυτούς είναι ένας άνθρωπος με ελεύθερο πνεύμα (για καλό και για κακό). Ο πρίγκιπας Abdulaziz bin Salman, ο υπουργός Πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας, είναι ετεροθαλής αδερφός του MbS.

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους το Ριάντ, ως συμπρόεδρος του OPEC+, πήρε την απόφαση που πήρε. Η δεδηλωμένη πρόθεσή της είναι να κρατήσει χαμηλές τις τιμές καθώς ο κόσμος οδεύει προς μια απότομη πτώση της ζήτησης πετρελαίου λόγω της επιβράδυνσης της ανάπτυξης και του αυξανόμενου πληθωρισμού -το σύνδρομο στασιμότητας- που το καθεστώς κυρώσεων των ΗΠΑ κατά της Ρωσίας επιβάλλει σε ολόκληρο τον κόσμο.

Υπάρχει επίσης το ανώτατο όριο τιμής που προτείνει η Ουάσιγκτον να επιβάλει στις ρωσικές εξαγωγές πετρελαίου – μία από τις πιο ανόητες ιδέες, μεταξύ πολλών, που έχουν διατυπωθεί από τις αμερικανικές πολιτικές ελίτ εδώ και δεκαετίες. Από πότε ο αγοραστής υπαγορεύει την τιμή των αγαθών στον πωλητή; Πες να δεις λίγο; Αυτή η ιδέα δεν έχει σχεδόν καμία πιθανότητα να λειτουργήσει, αλλά η MbS θέτει σίγουρα την ακόλουθη ερώτηση: Εάν το 2022 οι Αμερικανοί περιορίσουν την τιμή του ρωσικού πετρελαίου, πόσο σύντομα θα μας ακολουθήσουν;
Το πρόβλημα με τον Μπάιντεν

Υπάρχει επίσης το πρόβλημα με τον Τζο Μπάιντεν – αυτόν που είπε, «Κανείς δεν γαμάει έναν Μπάιντεν» (ένας πρόεδρος με καλή συμπεριφορά, σωστά;). Δεν μπορώ να αποφασίσω αν είναι Schlemihl ή Schlimazel – όπως εξηγεί ένας φίλος που μιλάει Γίντις, ο τύπος που χύνει ένα μπουκάλι κρασί στο τραπέζι ή ο άνθρωπος στην αγκαλιά του οποίου χύνεται το κρασί. Είτε: ανόητος είτε φτωχός. Αφού ακολούθησα το ταξίδι του Τζο κατά τα χρόνια του στη Γερουσία και τα βήματά του, αυτά τα δύο χρόνια στον Λευκό Οίκο, συνθηκολογώ: Μπορεί κάλλιστα να είναι και τα δύο.

Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας το 2020, ο Μπάιντεν αποκάλεσε τη Σαουδική Αραβία παρία για να εξευμενίσει τη γκαλερί του με την αδερφή του1 προοδευτικοί που ήταν ενθουσιασμένοι με τον πόλεμο στην Υεμένη, αλλά δεν είχαν πρόθεση να μειώσουν την υποστήριξη των ΗΠΑ προς αυτή τη χώρα. Όταν τα πράγματα έγιναν άσχημα μετά τις κυρώσεις στη Ρωσία, ο πρόεδρός μας πέταξε στη Τζέντα, κούνησε τη γροθιά του στο MbS καθώς έφτασε στην προφανώς επίπονη σύνοδο κορυφής και προφανώς σκέφτηκε ότι όλα θα ήταν καλά από την πλευρά της παραγωγής πετρελαίου. Πριν από τη σύνοδο του ΟΠΕΚ+, κυβερνητικοί αξιωματούχοι επισκέφθηκαν το Ριάντ και πρακτικά παρακάλεσαν την MbS να μην ανακοινώσει περικοπές παραγωγής ή τουλάχιστον να περιμένει μέχρι τις ενδιάμεσες εκλογές.

Καθώς στρώνετε το κρεβάτι σας, πηγαίνετε για ύπνο – και σε αυτό το κρεβάτι έχουν κοιμηθεί ο Τζο μας και οι εξουσιοδοτημένοι κρετίνοι που διοικούν την αμερικανική εξωτερική πολιτική – και το ίδιο κι εμείς. Για άλλη μια φορά ο ντόπιος του Scranton αποδεικνύει αυτό που ήταν πάντα, ένας επαρχιακός πολιτικός που πιστεύει ότι μπορεί να πουλήσει τη σκόνη του pixie2 σε όλο τον κόσμο, ακριβώς όπως έκανε στο Ντέλαγουερ για τόσο καιρό, χωρίς να έχει ιδέα τι είναι το κράτος.
Ο κόσμος κινείται

Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι η περιφρόνηση του MbS για έναν κλόουν με μειωμένη πνευματική ικανότητα τον διευκόλυνε να αντιδράσει ενάντια σε αυτό που ήθελαν οι Ηνωμένες Πολιτείες και συγκεκριμένα ο Λευκός Οίκος Μπάιντεν. Κατά τη γνώμη μου, πράγματι ενώθηκε με τους Ρώσους και τους Κινέζους διαπίστωσε ότι ήταν απλώς αδύνατο να συνεργαστεί με αυτό το είδος ανεύθυνου καθεστώτος. Αλλά οι Σαουδάραβες δεν φαίνεται να είναι πιο διατεθειμένοι να σχεδιάσουν πολιτική στρατηγική από κακία ή περιφρόνηση από οποιαδήποτε άλλη χώρα του μη δυτικού μπλοκ. Το Ριάντ ενήργησε προς το συμφέρον του, όπως έκρινε σκόπιμο.

Ερωτηθείς μετά από μια από τις συνεδρίες σε μια συνέντευξη Τύπου τι προκάλεσε - ήταν μια πράξη επιθετικότητας; – η απόφαση του OPEC+, ο πρίγκιπας Abdul Aziz, υπουργός Πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας, απάντησε: «Μα πού βλέπετε μια επιθετική ενέργεια; »

Μετά βίας. Βάζω στοίχημα μια μπύρα (όπως είπε ένας από τους συντάκτες μου) ότι ήταν ένας Αμερικανός δημοσιογράφος που έκανε την ερώτηση: Πρέπει πραγματικά να είσαι Αμερικανός για να ερμηνεύεις γεγονότα με τέτοιο βαθμό εγωκεντρισμού, σαν ο κόσμος να περιστρέφεται γύρω από την Ουάσιγκτον. με τον ίδιο τρόπο που ο Πτολεμαίος πίστευε ότι ο ήλιος και όλοι οι πλανήτες περιστρέφονταν γύρω από τη γη. "Οι Σαουδάραβες έχουν συσπειρωθεί στη Ρωσία" δεν είναι τίποτα άλλο από μια παραλλαγή στο θέμα των Πτολεμαίων, μια επανάληψη του δυαδικού "είστε μαζί μας ή εναντίον μας" από τον Μπους ΙΙ - που πολλοί από εμάς γελοιοποιούσαμε εκείνη την εποχή, αλλά που τώρα θεωρούμε ως έναν απόλυτα ορθολογικό τρόπο διαίρεσης του κόσμου.

Ας ξεκαθαρίσουμε, η ιδεολογία δεν έχει καμία σχέση με την απόφαση του ΟΠΕΚ+ και δεν έχει να κάνει ούτε με τη συγκέντρωση μη δυτικών χωρών σε ένα είδος ακαθόριστου δικτύου συνεργασιών. Το σοφό προσωπικό συμφέρον – αυτή η παλιά φράση τοποθετημένη σε νέο πλαίσιο – οδηγεί αυτή την εξέλιξη στις παγκόσμιες υποθέσεις.

Λέω εδώ και χρόνια, με κίνδυνο να επαναλάβω τον εαυτό μου, ότι η ισοτιμία μεταξύ της Δύσης και της μη Δύσης είναι επιτακτική ανάγκη του 21ου αιώνα – μια αναπόφευκτη επιταγή, είτε το θέλει κανείς είτε όχι. Αυτό που συνέβη στη Βιέννη νωρίτερα αυτόν τον μήνα παρέχει μια απεικόνιση του πώς θα εξελιχθεί αυτή η εξέλιξη.
Ρωσία και Τουρκία εξετάζουν ρωσική συμφωνία διανομής φυσικού αερίου και λιπασμάτων

Στα τέλη της περασμένης εβδομάδας, ο Βλαντιμίρ Πούτιν και ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν συναντήθηκαν στην Αστάνα, την πρωτεύουσα του Καζακστάν. Μέσα σε δύο μήνες, ήταν η δεύτερη συνάντηση Ρώσου και Τούρκου προέδρου. Στη συνέχεια, ο Πούτιν πρότεινε να γίνει η Τουρκία ενεργειακός κόμβος για τη διανομή ρωσικού φυσικού αερίου, τώρα που οι αγωγοί φυσικού αερίου Nord Stream I και II που συνδέουν τη Ρωσία με την Ευρώπη είναι εκτός λειτουργίας. Ο Ερντογάν υποστήριξε επίσης ότι η Τουρκία μπορεί να χρησιμεύσει ως σημείο διέλευσης για να μεταφέρει τα ρωσικά λιπάσματα σε εκείνα των λιγότερο ανεπτυγμένων χωρών που τα χρειάζονται περισσότερο. Σε αυτά τα ερωτήματα, ιδού τα συμπεράσματα που έβγαλε ο Ερντογάν, πάντα πρόθυμος να φανεί με επιρροή στη διεθνή σκηνή, κατά τη συνάντησή του με τον Πούτιν:

«Μπορούμε να συνεργαστούμε γιατί νοιαζόμαστε περισσότερο για τις φτωχές χώρες παρά για τις πλούσιες. Έτσι πρέπει να βλέπουμε τα πράγματα, και αν το κάνουμε, μπορούμε να κάνουμε μεγάλες αλλαγές – να ανατρέψουμε τη ζυγαριά υπέρ των φτωχών χωρών. Τουρκία και Ρωσία είναι μαζί. Γνωρίζω ότι ορισμένα από τα βήματα που κάνουμε θα ανησυχήσουν ορισμένες ομάδες και ορισμένες χώρες, αλλά είμαστε πλήρως αφοσιωμένοι. Οι αρμόδιοι φορείς μας, οι συνάδελφοί μας [στα υπουργεία μας], θα δημιουργήσουν επαφές και θα ενισχύσουν τις σχέσεις τους».

Τώρα καταλαβαίνετε τι εννοώ για την κατεύθυνση που φυσάει ο άνεμος; Τι εννοώ για τη σύγκλιση μη δυτικών χωρών;

Θα ήταν ενδιαφέρον να δούμε πώς θα εξελιχθούν όλα αυτά τώρα που οι Σαουδάραβες συμμετείχαν στη διασκέδαση και έβαλαν κάποια απόσταση μεταξύ τους και των Αμερικανών. Δύσκολα μπορεί να αναμένεται μια απότομη διακοπή των σχέσεων. Αυτοί οι άνθρωποι φαίνεται απλώς να απελευθερώνονται από μια ασφυκτική αγκαλιά, όπως κάποτε περιέγραψε ένας Βρετανός πρεσβευτής την εξελισσόμενη σχέση της Ιαπωνίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η έξοδος του δολαρίου όλο και πιο κοντά

Μια τελευταία σημείωση για τους BRICS και το προφανές ενδιαφέρον της Σαουδικής Αραβίας για ένταξη. Είναι γνωστό ότι, στην παρούσα σύνθεσή του, ο όμιλος εργάζεται για την ανάπτυξη ενός συστήματος νομισμάτων που προορίζεται να χρησιμεύσει ως εναλλακτική λύση στο δολάριο στο διεθνές εμπόριο. Και αυτό φαίνεται να είναι ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα στην κατασκευή.

Από τότε που οι Σαουδάραβες συμφώνησαν το 1945 να τιμολογήσουν το πετρέλαιο σε δολάρια, η αγορά πετρελαίου ήταν απολύτως απαραίτητη για την υπεροχή του αμερικανικού νομίσματος ως αποθεματικό νόμισμα – το οποίο, με τη σειρά του, ήταν το κλειδί για την προώθηση της αμερικανικής ηγεμονίας από την Ουάσιγκτον.

Και τώρα ? Φίλοι με γνώσεις αγοράς μου έλεγαν ότι η έξοδος από το δολάριο, αν και μακροπρόθεσμα αναπόφευκτη, δεν θα συνέβαινε στη ζωή μου. Δεν ακούω πολλά για αυτό πια. Αυτό που μόλις πριν από λίγα χρόνια φαινόταν σαν μια μακρινή προοπτική, τώρα φαίνεται πιο κοντά κάθε χρόνο. Δεν έχει σημασία πόσες γροθιές ρίχνει η Ουάσιγκτον στο τραπέζι: Κατά κανόνα, δεν εμποδίζουν τον τροχό της ιστορίας να γυρίσει, όπως έμαθε ο Μπάιντεν με τον δύσκολο τρόπο.



* Ο Πάτρικ Λόρενς, μακροχρόνιος ανταποκριτής του εξωτερικού, κυρίως για τη «International Herald Tribune», είναι αρθρογράφος, δοκιμιογράφος, συγγραφέας και λέκτορας. Τίτλος του τελευταίου του βιβλίου: «Time No Longer: Americans after the American αιώνα». Yale 2013. Στο Twitter, ο Lawrence ήταν προσβάσιμος με το @thefloutist πριν λογοκριθεί χωρίς σχόλια. Ο Πάτρικ Λόρενς είναι προσβάσιμος στον ιστότοπό του: patricklawrence.us. Υποστηρίξτε το έργο του επισκεπτόμενοι το patreon.com/thefloutist.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Νίκου Μπογιόπουλου

«Να είμαστε όλοι μαζί», «να είμαστε ενωμένοι», «είδατε πόσα καταφέρνουμε όταν είμαστε όλοι ενωμένοι;»… όπως την 28η Οκτωβρίου 1940.

Τα γνωστά κλισέ. Τα ίδια και τα ίδια.

Συγγνώμη, αλλά δεν θα συμμετάσχουμε σε αυτό το μεθύσι της γενικής συμφιλίωσης. Συγγνώμη, επίσης, που δεν διαβάζουμε ούτε την 28η Οκτώβρη, ούτε την ΕΑΜική αντίσταση, ούτε την Επανάσταση του ’21, ούτε τίποτα απ’ όσα προχώρησαν την Ελλάδα και τον κόσμο ένα βήμα μπροστά, ως αποτέλεσμα είτε της «ενότητας» των προβάτων με τους λύκους, είτε ως αποτέλεσμα της «διαπραγμάτευσης» των προβάτων με τους λύκους.

Άλλωστε αυτού του είδους η «ενότητα» δεν υπήρξε ποτέ και πουθενά. Σε καμία περίοδο. Σε καμία κοινωνία αντιτιθέμενων συμφερόντων. Αλλού και όχι «μαζί» ήταν οι Έλληνες που μήδισαν από εκείνους που πολεμούσαν τους Πέρσες. Αλλού και όχι «μαζί» με εκείνους που πήγαν στο Βισί ήταν οι Γάλλοι που πολεμούσαν τους ναζί. Αλλού και όχι «μαζί» ήταν οι Καραϊσκάκηδες από τους Νενέκους. Αλλού και όχι «μαζί» ήταν ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ από τους Μακάρθι. Αλλιώς τιμούν την 28η Οκτώβρη αυτοί που δέχονταν τα βόλια του ναζί, με τους άλλους που ενώθηκαν με τον ναζί.

Αυτό το «όλοι μαζί» υπάρχει μόνο στα «όλοι μαζί τα φάγαμε» των Πάγκαλων. Μόνο όσοι απουσίαζαν και απουσιάζουν από τους αγώνες και τις αγωνίες του ελληνικού λαού προσπαθούσαν και προσπαθούν – πάντα – να κρύψουν την απουσία τους πίσω από την «αθώα» φρασούλα: «Ολοι οι Ελληνες μαζί»…



Όμως, η Ιστορία και η αλήθεια είναι πεισματάρικα πράγματα. Και επιμένουν: Οπως και σήμερα, έτσι και τότε, δεν ήταν «όλοι οι Ελληνες μαζί». «Μαζί» και «ενωμένος», για να επιστρέψουμε στην 28η Οκτώβρη και κυρίως σε όσα συμβολίζει, ήταν, πράγματι, ο ελληνικός λαός. Όμως:

α) Όταν ο ελληνικός λαός πολεμούσε τον φασισμό στο μέτωπο και μετά στα βουνά και στις πόλεις, υπήρχαν και εκείνοι που είχαν πάρει τον «πατριωτισμό» τους και – μαζί με το χρυσό της χώρας – τον είχαν φυγαδεύσει στα ασφαλέστατα «χαρακώματα» του Καΐρου και του Λονδίνου.

β) Ενώ ο ελληνικός λαός μαχόταν το φασισμό και το ναζισμό, διεκδικώντας για αντίτιμο μια Ελλάδα της λευτεριάς, της δημοκρατίας και της λαϊκής αναδημιουργίας, υπήρχαν και εκείνοι που το 1944 έσπευδαν να συνταχθούν με τη βασιλική «εξόριστη» κυβέρνηση στην Αίγυπτο. Ήταν, μάλιστα, τόσο «διαθέσιμοι» στην υπηρεσία των Ανακτόρων, που για το λόγο αυτό «βραβεύονταν» με την ανάθεση ρόλου πρωθυπουργού της «κυβερνήσεως Εθνικής Ενότητας».

γ) Υπήρχαν, φυσικά, και εκείνοι που συνεργάστηκαν με τον Χίτλερ. Ήταν οι δοσίλογοι, οι ταγματασφαλίτες και οι γερμανοντυμένοι, ήταν οι “Παπαδόγγονες” ταγματαλήτες που υμνούσαν τον Φύρερ τους (φωτο). Στους οποίους, αν και προδότες, οι του Καΐρου και του Λονδίνου, όταν επέστρεψαν, στο πλαίσιο της «εθνικής τους ενότητας», επιδαψίλευσαν τιμές και αξιώματα…

Όχι και «όλοι ενωμένοι», λοιπόν. Διότι, πολύ απλά:Άλλο πράγμα αυτοί που πολεμούσαν και τραγουδούσαν «το ΕΑΜ μας έσωσε απ’ τη πείνα, θα μας σώσει κι από τη σκλαβιά» κι άλλο πράγμα οι «παπατζήδες» που (στις 2-5-1944) σε ομιλία τους στην Αλεξάνδρεια, παρουσία των αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού, έκαναν λόγο για τη «βρωμιά του ΕΑΜ»!
Άλλο πράγμα αυτοί που πολέμησαν τον Χίτλερ και με τα ίδια όπλα πολέμησαν τον Τσόρτσιλ και τον Βαν Φλιτ, κι άλλο πράγμα αυτοί που όντας από καιρό έτοιμοι να υπηρετήσουν τους «συμμάχους» πάσχιζαν να «διορθωθεί η κατάσταση», δηλαδή να καταπνιγεί κάθε εγχείρημα λαϊκής κυριαρχίας στον τόπο, και για το λόγο αυτό τηλεγραφούσαν στον Τσόρτσιλ τα εξής: «Δύναμαι να σας διαβεβαιώσω ότι η σταθερότης της ελληνικής κυβερνήσεως θα διατηρηθεί πλήρως κατά τας επικείμενους κρίσιμους στιγμάς. Δεν γνωρίζω τους λόγους διά την απουσία της Βρετανίας. Μόνον η άμεσος παρουσία εντυπωσιακών βρετανικών δυνάμεων εις την Ελλάδα και ως τας τουρκικάς ακτάς θα ήτο δυνατό να μεταβάλει την κατάστασιν». (Γεώργιος Παπανδρέου, 22/9/1944, τηλεγράφημα προς τον Τσόρτσιλ).
Άλλο πράγμα αυτοί που έδωσαν την ψυχή, την καρδιά και το αίμα τους για τη λευτεριά της Ελλάδας και για τη σωτηρία του λαού, κι άλλο πράγμα οι μαυραγορίτες, τα κόμματα και οι εφημερίδες τους που έφταναν να δίνουν ακόμα και το παράγγελμα των εκτελεστικών αποσπασμάτων (!), αυτοί που κράδαιναν ενάντια στο μεγαλειώδες κίνημα της Αντίστασης τη «νομιμότητα» του κατακτητή και των ντόπιων οργάνων του και έγραφαν: «Καλώς συνετάγη ο νόμος που τιμωρεί με θάνατο τους Έλληνες υπηκόους όσοι μετέχουν σε πολεμικές εχθροπραξίες κατά των Γερμανών». («Καθημερινή», 1/6/1941).
Άλλο πράγμα αυτοί που δονείται η ψυχή τους από το πατριωτικό, αντιφασιστικό και διεθνιστικό μήνυμα της 28ης Οκτώβρη και άλλο πράγμα αυτοί που διακηρύσσουν ότι αυτός ο τόπος «χρειάζεται Μεταξάδες» όπως έλεγε από βήματος Βουλής το ναζιστικό απόβλητο και καταδικασμένος σήμερα χρυσαυγίτης υποφυρερίσκος Παππάς, ή αυτοί που διαλαλούν τα περί “συμβολής του Μεταξά στο αλβανικό Επος”, όπως ο σημερινός υπουργός της ΝΔ, ο Πλεύρης, ή αυτοί που επιδαψίλευαν δάφνες στον Τσολάκογλου, όπως ο πρώην βουλευτής της ΝΔ Μπογδάνος.
Άλλο πράγμα η δημοκρατία, κι άλλο πράγμα το «δημοκρατικό τόξο» που περιλαμβάνει τους Γεωργιάδη – Βορίδη που ήταν βουλευτές του ΛΑΟΣ όταν ο τότε αρχηγός τους, ο Καρατζαφέρης, επισκεπτόταν ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου 2011 το σπίτι του Μεταξά σε ένδειξη… «σεβασμού και μνήμης».
Άλλο πράγμα η ιστορική αλήθεια κι άλλο πράγμα η «Καθημερινή» που δεν έλειψε ποτέ από τα εκδοτικά εκείνα συγκροτήματα που επιδαψιλεύουν δάφνες στον «πατριώτη» Μεταξά που «είπε το Όχι». Μάλιστα η «Καθημερινή» το έχει πάει και παραπέρα. Ειδικά σε εκείνο το αφιέρωμά της για τον φασίστα Μεταξά, στις 4/8/2007 (ανήμερα, δηλαδή, της κήρυξης της δικτατορίας της «4ης Αυγούστου») όταν και ισχυριζόταν ότι η διακυβέρνηση Μεταξά, εκτός από πατριωτική» που ήταν, πορεύτηκε και με «χαρακτηριστικά φιλολαϊκού» καθεστώτος…

Είναι αλήθεια, λοιπόν, ότι ο Μεταξάς είπε «Όχι» το 1940; Το δικό του «Όχι» γιορτάζουμε σήμερα; ΄Η μήπως ισχύει εκείνο που έλεγε για τον Μεταξά ο κεντρώος πολιτικός, ο Καφαντάρης, ότι δηλαδή: «Είπε το ΟΧΙ, ο μόνος Έλληνας που θα μπορούσε να πει το ΝΑΙ»;[1].

Όπως θα δούμε, το «Όχι» του Μεταξά δεν ήταν «Όχι» κατά του φασιστικού Άξονα. Δεν είχε φυσικά καμία σχέση με το «Όχι» του ελληνικού λαού. Το «όχι» του Μεταξά ήταν ένα τόσο δα … μικρούλι και ξέπνοο «όχι». Το λέμε εξαρχής και θα το εξηγήσουμε:

Σε εκείνες τις ιστορικές συνθήκες το «όχι» του Μεταξά ήταν το «Ναι» του φασιστικού καθεστώτος της μεταξικής δικτατορίας υπέρ της Αγγλίας και όχι υπέρ των ελευθεριών του ελληνικού λαού. Και τούτο για δύο λόγους:

Πρώτον, διότι το ελληνικό κράτος, οι προύχοντες, οι κοτζαμπάσηδες του ελληνικού κράτους (και όχι φυσικά ο πένητας ελληνικός λαός) είχαν άρρηκτους δεσμούς διαπλοκής με το βρετανικό κεφάλαιο.

Δεύτερον, διότι σε κρίσιμες στιγμές (όπως ένας Παγκόσμιος Πόλεμος) οι επιλογές στρατοπέδου από τους «Μεταξάδες» δεν γίνονται με βάση την ιδεολογία τους. Οι «Μεταξάδες» επιλέγουν συμμάχους σύμφωνα με τα ταξικά συμφέροντα που αυτοί εκπροσωπούν. Και τα ταξικά συμφέροντα που εκπροσωπούσε ο Μεταξάς και το καθεστώς του, ήταν απολύτως εξαρτημένα και διασυνδεδεμένα με την Αγγλία. Γεγονός που δεν θα μπορούσε να παραβλέψει ο – και κατά τα άλλα – πολύ καλός φίλος του Γκαίμπελς, ο Μεταξάς.Αυτός ήταν ο «πατριώτης» που είπε το «Όχι» κατά του ναζισμού και του φασισμού;

Για να αντιληφθεί κανείς τα τεράστια οικονομικά συμφέροντα που παίζονταν στην Ελλάδα και το μέγεθος της οικονομικής επιρροής της Αγγλίας στη χώρα είναι ενδεικτικό το εξής στοιχείο:

Το εξωτερικό χρέος της χώρας το 1932 έφτανε τα 1,022 δισεκατομμύρια χρυσά φράγκα, ενώ το εσωτερικό χρέος ήταν 144 εκατομμύρια χρυσά φράγκα. Βασικοί δανειστές της χώρας και κάτοχοι των ελληνικών χρεογράφων ήταν ο οίκος «Hambro» του Λονδίνου, το συγκρότημα «Speyer and Co» της Ν. Υόρκης και η Εθνική Τράπεζα Αθηνών. Το 67,42% του εξωτερικού χρέους ήταν αγγλικά κεφάλαια, το 9,88% ήταν κεφάλαια των ΗΠΑ, το 7,52% ήταν γαλλικά κεφάλαια, το 5,40% σουηδικά, το 3,44% βελγικά. Μόλις το 1,7% ήταν γερμανικά και μόλις το 1,65% ήταν ιταλικά[2].

Επομένως, ήταν τέτοια η πρόσδεση της Ελλάδας στην Αγγλία, που το μεταξικό καθεστώς δεν θα μπορούσε ποτέ να διανοηθεί να σταθεί απέναντί της. Είναι χαρακτηριστικός ο τρόπος που οι ίδιοι οι Άγγλοι αποτιμούσαν το (φασιστικό) καθεστώς Μεταξά, το οποίο με την εγκαθίδρυσή του όχι μόνο δεν περιόρισε, αλλά αντίθετα ενίσχυσε τις σχέσεις της χώρας με την Αγγλία. Ο υφυπουργός της Αγγλίας, Ρ. Βάνσιταρτ, έγραφε σε υπόμνημά του το Μάη του 1937 για τις ελληνοβρετανικές σχέσεις: «Βρήκαμε ότι το καθεστώς Μεταξά είναι πολύ πιο συνεννοήσιμο από πολλά από τα προϋπάρχοντα καθεστώτα»[3].

Όσο για τον Μεταξά, τον Μάη του 1940, λίγους μήνες πριν την κήρυξη του πολέμου, έλεγε στην «Ντέιλι Τέλεγκραφ»: «Είμεθα ουδέτεροι εφ’ όσον χρόνον η Αγγλία θέλει να είμεθα ουδέτεροι. Τίποτα δεν κάνομε χωρίς συνεννόησιν με την Αγγλία και, τις περισσότερες φορές ό,τι κάνομε γίνεται κατά σύστασιν ή παράκλησιν της Αγγλίας. Η Ελλάς είναι ζωτικό τμήμα της αγγλικής αυτοκρατορικής αμύνης»[4].

Την ίδια εποχή, στις 6/5/1940, παραμονές του πολέμου, επαναλάμβανε: «Είναι φυσικό, κράτη παραθαλάσσια σαν εμάς να είμεθα φιλικά με τους Άγγλους και κράτη μεσόγεια σαν τη Βουλγαρία, με τους Γερμανούς. Η διαφορά των πολιτευμάτων δεν παίζει ρόλο (…). Και η Ιταλία στο βάθος, τη φιλία προς την Αγγλία ζητά. Μόνο που αυτή ακολουθεί το δρόμο του μεγάλου, ενώ εμείς είμαστε μικροί»[5].

Αλλά ακόμα και πριν από την κήρυξη της δικτατορίας του, ο Μεταξάς ήταν σαφής: «Αν και είναι βεβαίως παράτολμον εις την πολιτική να δημιουργή κανείς δόγματα, η Ελλάς δύναται να θέση ως δόγμα πολιτικόν ότι εν ουδεμία περιπτώσει δύναται να ευρεθή εις στρατόπεδον αντίθετον εκείνου εις το οποίον θα ευρίσκετο η Αγγλία. Δυνάμεθα τούτο να το θεωρήσωμεν ως δόγμα. Εγώ τουλάχιστον το ασπάζομαι»[6].

΄Η μήπως το μεγαλείο της απόκρουσης του φασίστα εισβολέα τον Οκτώβρη του ’40 ανήκει στον Μεταξά; Ας δώσουμε το λόγο σε κάποιους υπεράνω υποψίας: 

Ο αντιστράτηγος Δημ.Καθενιώτης (πρώην αρχηγός Γεν. Επιτελείου) ήταν που δήλωσε πως η ανδρεία και η αποφασιστικότητα του ελληνικού λαού διόρθωσαν τα σχέδια του Γεν. Επιτελείου του Μεταξά, τα οποία χαρακτήριζε μια «υπερσυντηρητική δειλία».

Ο αντιστράτηγος Ι. Κωτούλας ήταν που δήλωσε πως η δικτατορία του Μεταξά και ο βασιλιάς απέκλεισαν όλους τους δημοκρατικούς αξιωματικούς από το στρατό σε αυτή την εξαιρετική προσπάθεια και γι’ αυτό θα έπρεπε να δικασθούν από μια ειδική επιτροπή συμπληρώνοντας ότι «η νίκη οφείλεται κυρίως στο μαχόμενο λαό που πραγματικά απέκρουσε την επίθεση».

Ο αντιστράτηγος Σκανδάλης ήταν που δήλωσε ότι δεν λήφθηκαν τα κατάλληλα μέτρα από τη δικτατορία για την αντιμετώπιση της ιταλικής επιθέσεως. Ότι ο δικτάτορας είχε απλώς την πρόθεση να αντιτάξει μια ελαφρά αντίσταση και κατόπιν να συνθηκολογήσει με το πρόσχημα ότι ήταν αδύνατον να αντιμετωπισθούν τα γεγονότα. Ότι ήταν ο λαός που διέψευσε τις προθέσεις του και πως ο βασιλιάς κι ο Μεταξάς δεν δείχθηκαν αντάξιοι προς την πρωτοβουλία του λαού και το πατριωτικό του πνεύμα.

Ο αντιστράτηγος Εδιππίδης ήταν που είπε ότι το Γεν. Επιτελείο δεν εκμεταλλεύτηκε κατάλληλα τη νίκη του στρατού και πως το αλβανικό έπος οφείλεται αποκλειστικά στον υπέροχο ηρωισμό των Ελλήνων στρατιωτών.

Ο υποστράτηγος Καλογεράς είναι που έγραψε πως η χώρα δεν προπαρασκευάσθηκε στρατιωτικά, ότι η δικτατορία ξόδεψε το χρήμα του λαού για τους σκοπούς της και ότι αν ο Μεταξάς ζούσε κατά τη γερμανική εισβολή θα συνθηκολογούσε όπως έκανε ο Τσολάκογλου.

Ο ναύαρχος Δεμέστιχας ήταν που είπε πως ο Μεταξάς επιθυμούσε να διευθύνει έναν πόλεμο που να δυναμώνει τη δικτατορία του και ότι η τιμή του «ΟΧΙ» στον φασίστα επιδρομέα ανήκει στο έθνος σαν ένα σύνολο.

Ο ναύαρχος Κολιαλέξης ήταν που είπε πως το καθεστώς Μεταξά και ο βασιλιάς πρόδωσαν τον αγώνα του λαού καθώς διέταξε αποστράτευση ενώ ο στρατός ακόμα πολεμούσε.


Και επειδή έτσι ήταν τα πράγματα, γι’ αυτό και το 1945, λίγο πριν η πλουτοκρατία και οι έξωθεν βαστάζοι της ξεκινήσουν το μεγάλο αιματοκύλισμα του εμφυλίου πολέμου, η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου στον επίσημό της εορτασμό συντελέστηκε υπό την απόλυτη απουσία του λαού. Οργανώσεις χιτών και βασιλοφρόνων, απ’ αυτούς που το μόνο που δεν είχαν κάνει ήταν να πολεμήσουν στο αλβανικό μέτωπο, παρέλασαν με σημαίες και συνθήματα κατά των βαλκανικών γειτόνων, μέσα στη γενική αδιαφορία του λαού. Πήραν μέρος επίσης η επίσημη κυβέρνηση κι οι πολιτικοί αρχηγοί της Δεξιάς και του Κέντρου. Την ίδια ώρα, και παρά την τρομοκρατία των χιτών και της αστυνομίας, χιλιάδες λαού πήραν μέρος στις συγκεντρώσεις του ΕΑΜ που οργανώθηκαν σε πολλές συνοικίες της Αθήνας.

Το «Όχι» λοιπόν του Μεταξά δεν είχε τίποτα το «πατριωτικό». Ήταν… «συμφεροντολογικό». Και μάλιστα υπό την πιο ιταμή εκδοχή του «συμφέροντος». Δηλαδή του συμφέροντος ενός ταξικού καθεστώτος που, παρά τη διαφορά των πολιτευμάτων, συνέχιζε αδιατάρακτα την πρόσδεση της Ελλάδας υπό το «αγγλικό δόγμα» και αντιμετώπιζε τη χώρα ως «ζωτικό τμήμα της αγγλικής αυτοκρατορικής αμύνης».Ο Μεταξάς περιχαρής στο πλευρό του υπουργού προπαγάνδας του Χίτλερ, του Γκαίμπελς, κατά την επίσκεψη του τελευταίου στην Αθήνα, στις 21/9/1936

Αυτή ήταν η σχέση του Μεταξά με τον «πατριωτισμό». Και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικάγια ένα καθεστώς που δολοφονούσε εργάτες, όπως δολοφόνησε ο Μεταξάς τους καπνεργάτες το ’36.
Για ένα καθεστώς που διέπραξε το αδιανόητο: Παρέδωσε στην Γκεστάπο (και μάλιστα μετά από το ιστορικό γράμμα του Ζαχαριάδη) τους πραγματικούς πατριώτες, τους Έλληνες δημοκράτες και κομμουνιστές πολιτικούς κρατούμενους, που ζητούσαν να πολεμήσουν τον εισβολέα.
Που διέδιδε τα «φώτα του ελληνικού πολιτισμού» μέσω των πρακτικών του Έλληνα «Μέγκελε», του αρχιδολοφόνου (και κατοπινού βουλευτή της ΕΡΕ) Μανιαδάκη, δεξί χέρι του Μεταξά, που πολλές από τις μεθόδους του στα μπουντρούμια της Ασφάλειας εφαρμόστηκαν στα χιτλερικά στρατόπεδα και στα μπουντρούμια των δικτατοριών της Λατινικής Αμερικής.
Δεν θα μπορούσε να έχει καμία σχέση με τον πατριωτισμό ένα καθεστώς, μέσω του οποίου, όπως ο ίδιος ο Μεταξάς έλεγε: «Η Ελλάδα έγινε ένα Κράτος αντικομμουνιστικό, Κράτος αντικοινοβουλευτικό, Κράτος ολοκληρωτικό…».
Ένα καθεστώς που μετά τη στάση πληρωμών του 1932, κι ενώ η Ελλάδα πλήρωνε μετά από συμφωνίες με τους δανειστές το 30% των τόκων που χρωστούσε, εκείνο – το καθεστώς Μεταξά – εξασφάλισε σε τοκογλύφους και κερδοσκόπους αποπληρωμές που έφτασαν μέχρι και το 43%.
Δεν θα μπορούσε να έχει καμία σχέση με τον πατριωτισμό ένα καθεστώς που περιγράφεται ως εξής:

«Τα βασανιστήρια που εφάρμοσαν οι χαφιέδες της δικτατορίας (σ.σ.: του Μεταξά) εναντίον των αντιπάλων του καθεστώτος, των κομμουνιστών, σοσιαλιστών, δημοκρατικών, εναντίον των πρωτοπόρων εργατών, φοιτητών, αγροτών και διανοουμένων είναι πολύ δύσκολο να περιγραφούν. Το ρετσινόλαδο και ο πάγος ήταν από τις κυριότερες μεθόδους βασανισμού για την απόσπαση «ομολογιών» και «δηλώσεως μετανοίας». Το βασανιστήριο του ρετσινόλαδου εφαρμοζόταν περίπου με τον παρακάτω τρόπο: Στο τραπέζι του ανακριτή – βασανιστή υπήρχαν τρία ποτήρια, το ένα με 30 δράμια, το άλλο με 75 και το τρίτο με 100 δράμια ρετσινόλαδο. Αν ο ανακρινόμενος δεν ομολογούσε ή δεν υπέγραφε του έδιναν να πιει το πρώτο ποτήρι. Στην περίπτωση που αρνιόταν και έφερνε αντίσταση άρχιζαν το άγριο ξυλοκόπημα, τη φάλαγγα ή χρησιμοποιούσαν άλλες μεθόδους βασανισμού. Ύστερα από μισή ώρα, εφόσον ο αρχιβασανιστής – ανακριτής το έκρινε σκόπιμο, ακολουθούσε το δεύτερο στάδιο ανάκρισης και ο κρατούμενος έπινε το δεύτερο ποτήρι των 75 δραμιών. Αν η αντίσταση του κρατουμένου ήταν μεγάλη, ύστερα από ένα τετράωρο γινόταν και η τρίτη «ανάκρισις» και τον υποχρέωναν να πιει ένα ποτήρι των 100 δραμιών. Σ’ αυτό το διάστημα και αρκετές ώρες ύστερα από την επενέργεια του καθαρτικού, ο κρατούμενος ήταν κλεισμένος στο κελί του και δεν του επέτρεπαν να πάει στο αποχωρητήριο αποτέλεσμα ήταν ότι ο κρατούμενος γινόταν αληθινό ράκος και το κελί, στο οποίο τον άφηναν κλεισμένο τέσσερις, πέντε και περισσότερες μέρες, αληθινός υπόνομος.

Το δεύτερο βασανιστήριο ήταν η στήλη πάγου. Ανέβαζαν τον κρατούμενο στην ταράτσα της Ασφάλειας και τον υποχρέωναν να καθίσει γυμνός πάνω σε μια στήλη πάγου. Το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο με του ρετσινόλαδου. Ο κρατούμενος γινόταν αληθινό ράκος. Πολλές φορές οι βασανιστές τον υποχρέωναν να κάθεται τόση πολλή ώρα πάνω στον πάγο, ώστε ορισμένοι κρατούμενοι πάθαιναν κρυοπαγήματα (…). Άλλο βασανιστήριο ήταν το τράβηγμα των νυχιών με τσιμπίδες. Σε άλλους έβαζαν σπίρτα στα νύχια και τα άναβαν ή τους έκαιγαν το κορμί με τσιγάρο. Άλλους τους χτυπούσαν με σακουλάκια άμμο στα πόδια. Το ξύλο και τα βασανιστήρια γίνονταν συνήθως στην ταράτσα της Γενικής ή Ειδικής Ασφάλειας για να μην ακούγονται οι φωνές του κρατουμένου (…). Οι βασανιστές του Κ. Μανιαδάκη χρησιμοποιούσαν και πολλά άλλα μέσα για να αποσπάσουν «ομολογίες» ή «δηλώσεις» και να υποτάξουν τους δημοκράτες στο φασιστικό καθεστώς. Μια μεσαιωνική μέθοδος βασανισμού που χρησιμοποιούσαν ήταν το σιδερένιο στεφάνι. Το περνούσαν στο κεφάλι του κρατουμένου και το έσφιγγαν σιγά σιγά όσο προχωρούσε η ανάκριση. Άλλο μέσο ήταν η περίφημη «πιπεριά» που προκαλούσε φοβερό άγχος στον κρατούμενο και η «γάτα» που καταξέσκιζε τις σάρκες. Η πιο συνηθισμένη μέθοδος ήταν η «φάλαγγα». Αφού επί ώρες έδερναν οι βασανιστές τον κρατούμενο στα πέλματα με δεμένα πόδια σ’ ένα κρεβάτι ή μια καρέκλα, ύστερα τον υποχρέωναν να τρέχει ξυπόλυτος στην ταράτσα της Ασφάλειας.

Η ίδια ομάδα βασανιστών στην Ασφάλεια χρησιμοποιούσε και μια ακόμα βάρβαρη μέθοδο: Αφού έκανε ράκος τον κρατούμενο από το ξύλο, τον περιέλουζε κατόπιν με κουβάδες βρώμικο νερό (…). Υπολογίζεται ότι εκτός από τους δεκάδες αγωνιστές που πέθαναν από τις κακουχίες στις φυλακές και τις εξορίες και τις εκατοντάδες που παραδόθηκαν από το ξενοκίνητο καθεστώς της 4ης Αυγούστου στους Γερμανοϊταλούς κατακτητές και εκτελέστηκαν,12 τουλάχιστον δολοφονήθηκαν στην περίοδο της 4ης Αυγούστου κατά τον ίδιο τρόπο στα διάφορα φασιστικά κάτεργα. Γενική αρχή του καθεστώτος ήταν «σακατεύετε, αλλά μη σκοτώνετε». Οι αφηνιασμένοι βασανιστές δεν μπορούσαν πάντα να συγκρατήσουν το «ζήλο» τους σε ορισμένα όρια. Έπειτα, πολλές δολοφονίες έγιναν προμελετημένα, γιατί το καθεστώς ήθελε να «ξεπαστρέψει» και μερικούς για να φοβηθούν και να «σπάζουν» ευκολότερα οι άλλοι. Σε πολλές δεκάδες φτάνουν οι πολίτες που τρελάθηκαν, έγιναν φυματικοί ή ανάπηροι ή υπέφεραν για πολλά χρόνια ύστερα από τα βασανιστήρια (…)»[7].

Από τις τάξεις αυτού, του φασιστικού και δολοφονικού μεταξικού καθεστώτος, από τις τάξεις εκείνων που διόρισαν πρωθυπουργό τον Μεταξά το 1936, τους απόντες από το μεγαλειώδες «Όχι» του ελληνικού λαού στα βουνά, στις πόλεις και στα χωριά, βγήκαν οι δοσίλογοι, οι γερμανοτσολιάδες και οι ταγματασφαλίτες. Αυτοί που όταν ο ελληνικός λαός πολεμούσε και απελευθέρωνε τη χώρα από τους κατακτητές, εκείνοι… αλληλογραφούσαν με τον Χίτλερ.



***«Με αρχηγούς Σαμαρινιώτη, τον Σαράφη και τον Άρη, ξεψυχάει ο αγκυλωτός του φασισμού…».

Αντίθετα, οι πραγματικοί πατριώτες, αυτοί που μαζί με τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού έδωσαν τον αγώνα για το ψωμί, την τιμή και τη λευτεριά του λαού, ήταν οι άλλοι. Και οι όρκοι τους ήταν αυτοί:

«Εγώ, παιδί του Ελληνικού Λαού, ορκίζομαι ν’ αγωνιστώ πιστά στις τάξεις του ΕΛΑΣ για το διώξιμο του εχθρού από τον τόπο μας, για τις ελευθερίες του Λαού μας, κι ακόμα, να είμαι πιστός και άγρυπνος φρουρός προστασίας στην περιουσία και το βιός του αγρότη. Δέχομαι προκαταβολικά και την ποινή του θανάτου αν ατιμάσω την ιδιότητά μου ως πολεμιστής του Έθνους και του λαού και υπόσχομαι να δοξάσω και να τιμήσω το όπλο που κρατώ και να μην το παραδώσω εάν δεν ξεσκλαβωθεί η Πατρίδα μου και δεν γίνει ο Λαός νοικοκύρης στον τόπο του».

(Ο Όρκος της πρώτης αντάρτικης ομάδας του ΕΛΑΣ στη Ρούμελη
που έγραψε ο Άρης Βελουχιώτης
και δόθηκε το 1942 στη Γραμμένη Οξιά).

***

«Ορκίζομαι στον Ελληνικό Λαό και τη συνείδησή μου, ότι θ’ αγωνισθώ έως την τελευταία σταγόνα του αίματός μου για την πλήρη απελευθέρωση της Ελλάδας από τον ξένο ζυγό. Ότι θα αγωνιστώ για την περιφρούρηση των συμφερόντων του Ελληνικού Λαού και την αποκατάσταση και κατοχύρωση των ελευθεριών και όλων των κυριαρχικών δικαιωμάτων του. Για τον σκοπό αυτό θα εκτελώ ευσυνείδητα και πειθαρχικά τις εντολές και οδηγίες των ανωτέρων μου οργάνων και θ’ αποφεύγω κάθε πράξη που θα με ατιμάζη σαν άτομο και σαν αγωνιστή του Εργαζόμενου Ελληνικού Λαού».

(Ο Ορκος του Ελασιτη, οπως δημοσιευτηκε στον «Απελευθερωτη»,
οργανο της ΚΕ του ΕΛΑΣ, Αθηνα 27 Απριλιου 1943)

Αυτοί ήταν οι πατριώτες που είπαν το «Όχι» μαζί με λαό. Αυτοί, οι κυνηγημένοι από το καθεστώς Μεταξά πριν τον πόλεμο, οι κυνηγημένοι ΕΑΜίτες από το μετά Βάρκιζα τρομοκρατικό όργιο και από το μετεμφυλιακό καθεστώς. Αυτοί ήταν που όταν χρειάστηκε έδειξαν το πώς οι πατριώτες αγαπούν την Ελλάδα. Όπως ακριβώς το είχε πει ο Μπελογιάννης στους στρατοδίκες του:

«Με την καρδιά τους και με το αίμα τους».

Αυτοί πολέμησαν τον κατακτητή. Αυτοί πολέμησαν τον φασίστα. Αντίθετα κάποιοι άλλοι επιδίδονταν στην προπαγάνδα της υποταγής. Το μήνυμα του οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου προς τον λαό ήταν να… κάτσει ήσυχος.

Στις 29 Απρίλη 1941, δύο μέρες μετά την κατάληψη της Αθήνας από τους ναζί η εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΒΗΜΑ», έγραφε στο κύριο θέμα της :

«Εντός εικοσιτετραώρων η κατάληψις της χώρας μας θα έχει συμπληρωθή. Έτσι η Ελλάς βγαίνει από τον πόλεμο – και βγαίνει οριστικώς από τον πόλεμον, καθ’ ον τρόπον εβγήκαν όλαι σχεδόν αι χώραι της ηπειρωτικής Ευρώπης (…). Αυτό δεν το λέγομεν προς παρηγορίαν μας. Τα λέγομεν διά να τονίσωμεν τη βασικήν κατά τη γνώμην μας αλήθειαν που δεν πρέπει ποτέ να φεύγη από τα μάτια μας, ότι δηλαδή τα ελληνικά προβλήματα που εδημιουργήθησαν από της 27ης Απριλίου δεν ημπορούν να αντιμετωπισθούν παρά εις το πλαίσιο της Νέας Ευρωπαϊκής πραγματικότητος. Πρέπει να καταλάβουμε ότι εφεξής αποτελούμεν μέρος ενός εκτεταμένου ηπειρωτικού συνόλου του οποίου όλα τα τμήματα θα έχουν αναποφεύκτως κοινότητα κατευθύνσεων και προπαντός κοινότητα συμφερόντων, οικονομικών και άλλων. Αυτή η ηπειρωτική σύλληψις της υποστάσεώς μας πρέπει να αποτελέση το πλαίσιον μέσα εις το οποίον θα κινηθούμε. Η τύχη μας είναι εφεξής αρρήκτως συνδεδεμένη προς την τύχη της γηραιάς Ηπείρου της οποίας αποτελούμεν τη νοτιοανατολικήν εσχατιάν».

Αντίστοιχο και το μήνυμα της εφημερίδας «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»:

«Ο αθηναϊκός λαός αντιμετωπίζει τα γεγονότα με σταθεράν πεποίθησιν ότι όλα βαίνουν προς το καλύτερον, ότι λήξαντος του πολέμου, διά την Ελλάδα τουλάχιστον, ανοίγεται η περίοδος της ειρήνης και της εντός των πλαισίων της ειρήνης αυτής παραγωγικής δραστηριότητος. Η θέλησις των Ελλήνων, όπως εντός του ειρηνικού πλαισίου, το οποίο εξασφαλίζει εις αυτούς ο τερματισμός του πολέμου, αναπτύξουν όλας των τας ικανότητας και όλας των τας πρωτοβουλίας, θα δώση ασφαλώς αφορμήν διά να εκδηλωθούν όλαι εκείναι αι κεκρυμμέναι αρεταί της φυλής μας, αι οποίαι είτε εξ αδιαφορίας, είτε εξ αισθημάτων ηλαττωμένης αλληλεγγύης δεν είχον ανέλθει εις την επιφάνειαν τους τελευταίους καιρούς. Αι γερμανικαί αρχαί εμφορούμεναι από τας φιλικωτέρας των διαθέσεων απέναντι του ελληνικού πληθυσμού, τας αρετάς και τα προτερήματα του οποίου δεν ήργησαν να γνωρίσουν, θα τον συντρέξουν -περί τούτου δεν υπάρχει αμφιβολία- εις πάσαν θετικήν και οικοδομητικήν του προσπάθειαν».

Κόντρα στα κηρύγματα της υποταγής, στην προπαγάνδα της συνθηκολόγησης που διατεινόταν ότι η κατοχή σήμαινε το… τέλος του πολέμου και ότι οι Γερμανοί κατακτητές εμφορούντο από «τας φιλικωτέρας των διαθέσεων απέναντι του ελληνικού πληθυσμού», ο λαός μας ακολούθησε τον άλλο δρόμο.

Ο λαός ακολούθησε το δικό του μεγαλειώδη δρόμο, τον αγώνα της εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης, όπως τον είχε περιγράψει ήδη από την έναρξη του ιμπεριαλιστικού πολέμου – μέσα από τα μπουντρούμια της Ασφάλειας – ο Νίκος Ζαχαριάδης στο ιστορικό του πρώτο γράμμα της 31 Οκτώβρη 1940:

«Προς το λαό της Ελλάδας

Ο φασισμός του Μουσσολίνι χτύπησε την Ελλάδα πισώπλατα, δολοφονικά και ξετσίπωτα με σκοπό να την υποδουλώσει και εξανδραποδίσει. Σήμερα όλοι οι έλληνες παλαίβουμε για τη λευτεριά, την τιμή, την εθνική μας ανεξαρτησία. Η πάλη θα είναι πολύ δύσκολη και πολύ σκληρή. Μα ένα έθνος που θέλει να ζήσει πρέπει να παλεύει, αψηφώντας τους κινδύνους και τις θυσίες. Ο λαός της Ελλάδας διεξάγει σήμερα έναν πόλεμο εθνικοαπελευθερωτικό, ενάντια στο φασισμό του Μουσσολίνι. Δίπλα στο κύριο μέτωπο και Ο ΚΑΘΕ ΒΡΑΧΟΣ, Η ΚΑΘΕ ΡΕΜΑΤΙΑ, ΤΟ ΚΑΘΕ ΧΩΡΙΟ, ΚΑΛΥΒΑ ΜΕ ΚΑΛΥΒΑ, Η ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ, ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΣΠΙΤΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΦΡΟΥΡΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ.

Κάθε πράκτορας του φασισμού πρέπει να εξοντωθεί αλύπητα (…)»

Και το γράμμα του Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ κατέληγε:

«Έπαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα, πρέπει να είναι και θα είναι, μια καινούργια Ελλάδα της δουλειάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση και από κάθε εκμετάλλευση, μ’ ένα πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό.

Όλοι στον αγώνα, ο καθένας στη θέση του και η νίκη θάναι νίκη της Ελλάδας και του λαού της. Οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου στέκουν στο πλευρό μας»[8].
Το πρωτοσέλιδο του «Ριζοσπάστη» στις 28 Οκτώβρη 1945.

Ο λαός μας, με πρωτοπόρο τον ανθό του, αρνούμενος την υποταγή στον εισβολέα τον Οκτώβρη του ’40, αρνούμενος την καταχνιά της κατοχής που πλάκωσε τη χώρα τον Απρίλη του ’41, πιάνοντας το νήμα του ’21, απειθαρχώντας στα κελεύσματα της συνθηκολόγησης, παλεύοντας κόντρα στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση και διεκδικώντας για έπαθλο την λύτρωση από κάθε εκμετάλλευση, χωρίς να διαπραγματευτεί τίποτα από την τιμή και την Ιστορία του, τράβηξε το δρόμο του μεγαλείου και της θυσίας, όπως ακριβώς περιγραφόταν, αργότερα, σε εκείνο το πανό του ΕΑΜ:

«Όταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα»



ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] Φοίβου Γρηγοριάδη: «Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδας 1909 – 1940», εκδόσεις Κ. Καπόπουλος, τόμος 4ος, σελ. 344

[2] «Ιστορία Ελληνικού Εθνους», «Εκδοτική Αθηνών» τόμος ΙΕ, σελ. 335-338

[3] Γ. Ανδρικόπουλου: «Οι ρίζες του ελληνικού φασισμού», εκδόσεις «ΔΙΟΓΕΝΗΣ», σελ 25

[4] «Τα Μυστικά Αρχεία του Φόρεϊν Οφφις», ΒΙΠΕΡ, εκδόσεις «ΠΑΠΥΡΟΣ», σελ. 76

[5] Ιωάννου Μεταξά: «Ημερολόγιο», εκδόσεις «Γκοβόστης», τόμος Δ΄, σελ. 467

[6] Ιωάννου Μεταξά: «Ημερολόγιο», τόμος Δ΄, σελ. 77.

[7] Σπύρου Λιναρδάτου, «Η 4η Αυγούστου», εκδόσεις «Θεμέλιο»

[8] «Το ΚΚΕ- Επίσημα Κείμενα», εκδόσεις Σ.Ε., τόμος 5ος, σελ. 9- 10 και Νίκος Ζαχαριάδης: «Ιστορικά Διλήμματα- Ιστορικές Απαντήσεις- Άπαντα τα δημοσιευμένα 1940- 1945», εκδόσεις Καστανιώτη, Πετρόπουλος – Χατζηδημητράκος, Αθήνα 2011, σελ. 31.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου