Articles by "Πολιτική άποψη"

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτική άποψη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
του Κωστή Παπαϊωάννου

Δεν γράφω σ' εσένα με την περικεφαλαία που φύλαγες την είσοδο της Νάουσας, εσύ έχεις καεί. Να είσαι καλά, μας έκανες να γελάσουμε, αλλά, φίλε, δεν σώζεσαι. Δεν γράφω στους πεντέξι στις Σέρρες που σταμάτησαν για λίγο τους πρόσφυγες στα διόδια. Ούτε στον πατριώτη στη Σκύδρα που απειλούσε να πάρει τα όπλα και τα κανάλια τον έκαναν είδηση, κρύβοντας ότι ήταν οργανωμένος χρυσαυγίτης.

Γράφω σ' εσένα που φοβάσαι και στέκεσαι πίσω από τις γρίλιες ή στο μπαλκόνι ανήσυχος. Γράφω σ' εσένα που το συζητάς στο καφενείο και στην αγορά, στο φροντιστήριο αγγλικών καθώς περιμένεις τα παιδιά σου, στο δημοτικό πάρκο ή στην πλατεία. Που ακούς κάθε μέρα μια νέα φήμη. Ότι πρώτα θα φέρουν λίγους, αλλά αργότερα θα έρθουν χιλιάδες μετανάστες στην πόλη. Ότι τα μισά παιδιά στην τάξη θα είναι μουσουλμάνοι. Ότι θα χτιστούν παντού τζαμιά. Ότι ανάμεσά τους είναι μέλη του ISIS. Ότι τρώνε σκυλιά και γάτες. Ότι θα απαγορευτεί το χοιρινό. Ότι τα κορίτσια μας δεν θα μπορούν να κυκλοφορήσουν.

Σ' εσένα γράφω, λοιπόν, που φοβάσαι. Που είσαι θυμωμένος. Και σου τη δίνει να σε λένε από πάνω ακροδεξιό και φασίστα. Που σε στιγματίζουν οι βλακείες με τα μπάρμπεκιου και τα χοιρινά. Το ξέρεις ότι αυτά είναι ακρότητες, αλλά, μεταξύ μας, είσαι ζορισμένος και τους νιώθεις λίγο τους ακραίους.

Ξέρω ότι είσαι έξαλλος. Άλλα σου έλεγαν, περίμενες να γυρίσουν όλοι στις χώρες τους, να «λυθεί» το προσφυγικό. Έλα όμως που το προσφυγικό και το μεταναστευτικό δεν «λύνονται», δεν είναι σαν τα κόκκινα δάνεια ή την ατμοπλοϊκή σύνδεση ενός νησιού.

Κάποιοι σε βρίζουν εκ του ασφαλούς. Σε κατηγορούν για σκατοψυχιά, για ρατσισμό. Σου λένε πως οι άνθρωποι στη Μακεδονία ξεχάσανε γρήγορα ότι οι παππούδες τους ήταν πρόσφυγες. Ότι ξεχάσανε πώς τους υποδέχτηκαν κι εκείνους πριν από 100 χρόνια, ότι τους λέγανε τουρκόσπορους. Πως οι εφημερίδες γράφανε για «αγέλη προσφύγων». Σου θυμίζουν ότι και τους Έλληνες που πήγαν στην Αμερική έτσι τους υποδέχτηκαν. Ότι τους λέγανε βρομιάρηδες. Και ότι η εγκληματικότητα των Ελλήνων μεταναστών τα πρώτα χρόνια ήταν πολύ υψηλή. Βαριά εγκληματικότητα. Και ότι δεν είναι απόλυτη αλήθεια το «όλοι εμείς πηγαίναμε νόμιμα, δεν ήμασταν λαθρομετανάστες». Γιατί και παράνομα πήγαν πολλοί παππούδες μας στην Αμερική.

Ξέρω ότι όλα αυτά δεν σε ενδιαφέρουν. Δεν σε βοηθάνε. Και τι με νοιάζει εμένα, θα πεις, αν το 1910 κάποιοι Έλληνες στην Αμερική εγκλημάτησαν; Πρέπει γι' αυτό να δεχτώ την εγκληματικότητα των μεταναστών στο χωριό μου; Εκατό χρόνια μετά; Όχι. Κι έχεις δίκιο.

Ξέρω ότι είσαι έξαλλος. Άλλα σου έλεγαν, περίμενες να γυρίσουν όλοι στις χώρες τους, να «λυθεί» το προσφυγικό. Έλα όμως που το προσφυγικό και το μεταναστευτικό δεν «λύνονται», δεν είναι σαν τα κόκκινα δάνεια ή την ατμοπλοϊκή σύνδεση ενός νησιού. Ξέρω, επίσης, ότι νιώθεις να αδικείσαι διπλά. Γιατί δεν είσαι αυτό που λένε. Έχεις μαζέψει και κουβέρτες και ρούχα και γάλα και τα έστελνες στα νησιά. Έχεις δείξει ανθρωπιά. Αλλά γίνεται μια σύγκρουση μέσα σου. Θες να φροντίσουν τα ασυνόδευτα παιδιά-πρόσφυγες, θες να βοηθήσεις τα γυναικόπαιδα, όμως την ίδια ώρα ανησυχείς για τους άντρες. Ανησυχείς για την κουλτούρα που φέρνουν μαζί τους.

Έλα να δούμε τι σε φοβίζει. Και τι σε συμφέρει. Και μετά να δούμε πώς θα προχωρήσουμε. Γιατί πρέπει να ακούσεις μια «πικρή» αλήθεια: έτσι κι αλλιώς θα ζήσουμε με αυτούς τους ανθρώπους. Αν όχι με όλους, πάντως με τους περισσότερους. Οι επιστροφές που σου υπόσχονται δεν θα γίνουν, γιατί δεν μπορούν να γίνουν. Και θα ζήσουμε και με άλλους που θα έρθουν. Γιατί θα συνεχίσουμε να έχουμε αφίξεις. Κανένας δεν χαίρεται, δεν το διαλέξαμε. Έτσι έχει κάτσει η φάση, για να σ' το πω απλά. Οπότε πες τι σε φοβίζει και προσπάθησε να δεις λογικά τα πράγματα. Ο «αγανακτισμένος» που ψήνει πανσέτες στα Διαβατά παίζει μπάλα στην πλάτη σου. Σπεκουλάρει. Σε κοροϊδεύει. Είναι προς το συμφέρον σου να τον κάνεις στην άκρη αυτόν, να τον απομονώσεις.

Ξέρω ότι νιώθεις πως κανένας δεν συζητάει μαζί σου, πως σου επιβάλλονται καταστάσεις. Αλλά ξέρω, επίσης, ότι το «όχι εδώ, να τους πάνε αλλού» δεν οδηγεί πουθενά. Κι εσύ το έχεις μέσα σου το αίσθημα του δικαίου. Και δεν είναι αυτό δίκαιο για τα νησιά. Οπότε, κοίτα να συζητήσεις κάποιους όρους.

Πες ναι, να έρθουν κάποιοι, αλλά να δούμε τις συνθήκες διαμονής τους. Κι αν τώρα πρέπει να μένουν συγκεντρωμένοι για πρακτικούς λόγους, δώστε μας εγγυήσεις ότι μετά θα εγκατασταθούν κανονικά σε σπίτια. Όχι πολλοί μαζί. Πες «ναι», να έρθουν, αλλά ζήτα τα παιδιά τους να πάνε σχολείο. Πες «ναι» και απαίτησε να γίνουν και τάξεις υποδοχής για να είναι πιο ομαλή η ένταξή τους στην τάξη του παιδιού σου. Πες «ναι», γιατί πρέπει να φοβάσαι περισσότερο αν τα παιδιά αυτά δεν πάνε σχολείο και είναι όλη μέρα στον δρόμο με ένα κινητό. Πες «ναι» και μακάρι να δουλέψουν σε τομείς της παραγωγής που νέκρωσαν από την εγκατάλειψη. Γιατί σε συμφέρει να δουλεύουν οι πρόσφυγες. Και σε συμφέρει να ψωνίζουν στα μαγαζιά της πόλης. Και κοίτα, όταν έρθουν, να αποκτήσετε επαφή. Να τους γνωρίσεις. Κι αυτοί θα μάθουν από σένα κι εσύ έχεις να μάθεις από αυτούς. Και θα μπορείς τα προβλήματά σου να τα συζητάς μαζί τους. Γιατί, πίστεψέ με, πρώτοι εκείνοι θα θέλουν να απομονώσουν όποιον σου δημιουργεί προβλήματα. Γιατί πρώτοι εκείνοι θα θέλουν ηρεμία.

Και κάτι τελευταίο. Αφέσου στην ανθρωπιά που έχεις μέσα σου. Ημέρεψε. Και μην αφήνεις τους πονηρούς να επενδύουν στον φόβο σου. Να έχεις εμπιστοσύνη στον πολιτισμό σου. Δεν τον αντιπροσωπεύουν οι περικεφαλαίες και οι ασπίδες που διώχνουν πούλμαν με παιδάκια, τα μπάρμπεκιου στα κάγκελα και οι φωνές του μίσους. Ίσα-ίσα, αυτά τον αλλοιώνουν, αυτά τον απειλούν.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Mike Walsh, Russia Insider, Thu, Nov 7, 2019

[Στην βροχή των κεραμιδιών που πυκνώνεται επί της κεφαλής της αυτοκράτειρας της «Ηνωμένης Ευρώπης», (κατολίσθηση της γερμανικής Οικονομίας, τριγμοί διάβρωσης στα θεμέλια της Ντώυτσεμπανγκ, κατάρρευση του κόμματός της Μέρκελ σε τρίτη θέση -κάτω από την Δεξιά και την Αριστερά- στις τελευταίες εκλογές στην Θουριγγία, κρούσματα αυτονόμησης των υπουργών της -οικονομικών και Αμύνης- παραγκωνισμός της από τον Μακρόν ως φωνής της Ευρώπης με δηλώσεις του ότι το ΝΑΤΟ είναι νεκρός εγκέφαλος κ.λ.π) προστίθεται τώρα και προβάλλεται στην διεθνή δημοσιότητα η κατωτέρω ανοικτή επιστολή Γερμανίδας ηθοποιού. Το κείμενο έχει διττό πανευρωπαϊκό ενδιαφέρον: Πρώτον επειδή παρουσιάζει μιαν εικόνα της γερμανικής οικονομικό-κοινωνικής πραγματικότητας αμακιγιάριστη από θεάματα όπως η επίσκεψη στην Σαγκάη και οι εορτασμοί της πτώσης του τείχους… Και δεύτερο και κυριότερο επειδή πειστικά και διδακτικά περιγράφει τους καρπούς του πολυπολιτισμικού και «ανθρωπιστικού» προσκλητηρίου κηρύγματος της ελεύθερης εισόδου μεταναστών, από τους σχεδιαστές της παγκοσμιοποίησης, των οποίων η Μέρκελ υπήρξε το θανάσιμο για την Ευρώπη εκτελεστικό όργανο.

Είναι βέβαιο ότι η ανοικτή επιστολή μιας Γερμανίδας ηθοποιού εκφράζει ανακουφιστικά το αίσθημα εκατομμυρίων Ευρωπαίων πολιτών και έχει -ειδικά για την Ελλάδα- μιαν εφιαλτική επικαιρότητα. Και ιδού τι γράφει η κ. Silvana Heißenberg:]

Παρουσίαση Μιχαήλ Στυλιανού
Αγαπητή Κυρία Μέρκελ 
Είσαι η πιο πρόστυχη και εγκληματική Καγκελάριος που ο γερμανικός λαός είχε ποτέ να υποστεί . ΄Εφερες στον γερμανικό λαό τον τρόμο, τον πόλεμο, την φτώχια και τον θάνατο, εισάγοντας παράνομα και εσκεμμένα στην χώρα παράνομους μετανάστες, εκατοντάδες χιλιάδες μισθοφόρους, τρομοκράτες και άλλους σκληρούς εγκληματίες. Σύμφωνα με το άρθρο16 του Συντάγματος κανένας από αυτούς που φθάνουν από χώρες ασφαλείς δεν έχει το δικαίωμα ασύλου στην Γερμανία. Οι συμφωνίες του Σένγκεν και του Δουβλίνου ήταν επίσης προσχεδιασμένα παράνομες. Στον όρκο πού έδωσες είχες δεσμευθεί να προστατεύεις τον γερμανικό λαό από ενδεχόμενους κινδύνους, αλλά κάνεις, καθημερινά, ακριβώς το αντίθετο. 
Δεν έχεις εντολή να φροντίζεις για τις ανάγκες όλων των πολιτών, αλλά μόνο για το καλό του γερμανικού λαού, αυτό μονάχα είναι η εντολή που ανέλαβες. Δεν είσαι παρά μία υπάλληλος του γερμανικού λαού, γιατί η εξουσία ανήκει στον γερμανικό λαό και όχι σε εσένα.
Εσύ συνειδητά ξεσήκωσες ολόκληρο το έθνος, τον ένα εναντίον του άλλου, το δίχασες και κατέστρεψες ολόκληρες οικογένειες. Και από πάνω έχεις το θράσος να επαναλαμβάνεις το ψέμα ότι εμείς οι Γερμανοί είμαστε καλύτερα από ποτέ;
Εξ αιτίας των παράνομων προσκεκλημένων σου όλες οι δημόσιες εκδηλώσεις πρέπει τώρα να γίνονται υπό ισχυρότατη προστασία, περιβαλλόμενες από περίφραξη και φρουρούς εξοπλισμένους με αυτόματα όπλα. Υπάρχουν τώρα προστατευόμενες περιοχές για τις γυναίκες, που επιζητούν την προστασία, ώστε με κάποια τύχη να μην πέσουν θύματα σεξουαλικής βίας από τους προσκεκλημένους σου. Κάθε μέρα οι προσκεκλημένοι σου διαπράττουν εγκλήματα απεχθούς βίας.
Η φτώχεια μεταξύ των γερόντων μας και των παιδιών είναι μεγαλύτερη από ποτέ. Σχεδόν ένα εκατομμύριο Γερμανοί ζουν στους δρόμους. Περίθαλψη αυτών των ανθρώπων, αυτή ήταν η εντολή σου, όχι να πλημμυρίσεις την Ευρώπη με εισβολείς από άλλους πολιτισμούς και να τους ταΐζεις με τα δισεκατομμύρια μιας σκληρής φορολογίας. Και ζητάς σεβασμό;
Οι εισβολείς σου, οι περισσότεροι εγκληματίες, που βιάζουν και σκοτώνουν στην Γερμανία, περνούν κατόπιν κάτω από την προστασία σου (και του επίσημου Τύπου και της Αστυνομίας) και περιγράφονται σαν θύματα των «Ακροδεξιών». Αν είχες συνείδηση και ήθελες τον σεβασμό θα απαντούσες για τα εγκλήματά σου μπροστά σ’ ένα δικαστήριο. Εάν η Δικαιοσύνη δεν σε επισκεφθεί, ο λαός θα το κάνει, επειδή η εξουσία ανήκει αποκλειστικά στον λαό και ο γερμανικός λαός είναι οι εργοδότες σου. Εσύ είσαι τίποτα. Κανένας καγκελάριος δεν προξένησε ποτέ εκ προθέσεως στον γερμανικό λαό τόση βλάβη και δυστυχία.
Για το μέλλον δεν επιθυμώ παρά ένα μόνο: Εσύ και όλη σου η παρέα να παραπεμφθείτε ενώπιον της Δικαιοσύνης για όλα σας τα αδικήματα και εσύ και οι παρατρεχάμενοί σου να πάτε στην φυλακή τουλάχιστον για ισόβια. Τέτοια έσχατη προδοσία του κυρίαρχου λαού δεν υπήρξε ποτέ στην ιστορία της Γερμανίας.
Πληρωμένοι σχολιαστές και υποκριτές που ακόμη σου γλύφουν τα οπίσθια, ανίκανοι να σκεφτούν καθαρά και με τον δικό τους νου, μπορούν να βάλουν τέλος στα εγκώμιά τους για σένα, αφού κανένας λογικός άνθρωπος δεν τους παίρνει πλέον στα σοβαρά. Σε περιφρονώ βαθύτατα και σου εύχομαι την τιμωρία που σου αξίζει.

Με πολλή περιφρόνηση, χάρις και στην διμοιρία σου στην Στάζι*
Silvana Heißenberg, Retired actress
*Σημ: Υπαινιγμός σε πληροφορίες ότι η Μέρκελ υπήρξε πράκτορας της μυστικής αστυνομίας της Ανατολικής Γερμανία.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Alastair Crooke*, Strategic Culture, 4-11- 2019

Ώωω, νάμαστε πάλι! Το 1967 ήταν η «απειλή» των έτοιμων αραβικών στρατευμάτων (με επακόλουθο τον εξαήμερο πόλεμο κατά της Αιγύπτου και της Συρίας. Το 1980 ήταν το Ιράν(με επακόλουθο τον πόλεμο του Ιράκ κατά του Ιράν). Το 1996 ήταν στρατηγικά σχέδια εναντίον κοσμικών εθνικιστικών αραβικών κρατών, που στιγματίζονταν ως «καταρρέοντα λείψανα της επάρατης Σοβιετικής ΄Ενωσης» και εχθροί του Ισραήλ. Και στους πολέμους του 2003 και 2006, πρώτα εναντίον του Σαντάμ στο Ιράκ και έπειτα κατά του Εσμπολά στον Λίβανο, που απειλούσαν το «πολιτιστικό προγεφύρωμα» της Δύσης στην Μέση Ανατολή, (το Ισραήλ).

Και νάμαστε ξανά, άλλη μια φορά, με το Ισραήλ να μη μπορεί να ζήσει «με ασφάλεια» σε μια περιοχή που περιέχει ένα μαχητικό Εσμπολά.

Καθόλου παράξενο επομένως ότι ο Ρώσος πρεσβευτής στην Βυρηττό Αλεξάντερ Ζασύπκιν αναγνώρισε την πολύ γνωστή πια πρακτική. Σε δηλώσεις του στην Αλ- Αχμπάρ, μια βδομάδα πριν ξεσπάσουν οι διαδηλώσεις στην Βυρηττό, ο πρεσβευτής απέκλεισε την προοπτική εξομάλυνσης των τοπικών εντάσεων και αντιθέτως επεσήμανε ότι η οικονομική κρίση που αναπτυσσόταν επί χρόνια στον Λίβανο θα χρησιμοποιηθεί πιθανώς ως εργαλείο από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους για να σπείρουν το χάος στον Λίβανο ( και στην παράλληλη οικονομική κρίση του Ιράκ), για να πλήξουν το Εσμπολά και το Χασντ Α-Σααμπί –αντιπάλους του Ισραήλ και των ΗΠΑ στην περιοχή.

Γιατί τώρα; Επειδή αυτό που έπαθε η Αράμκο στις 14 Σεπτεμβρίου (ΣημΜετφ: Καταστροφές Σαουδικών διυλιστηρίων, με βομβαρδισμό από «ντρόουν» και πυραύλους των ανταρτών Χούτις της Υεμένης) συγκλόνισε τόσο το Ισραήλ όσο και την Αμερική: Ο τέως αρχηγός της αεροπορίας του Ισραήλ έγραψε τελευταία: «Οι πρόσφατες εξελίξεις αναγκάζουν το Ισραήλ να ξαναχαράξει την πορεία του στον διάπλου των γεγονότων. Οι τεχνολογικές ικανότητες του Ιράν και των διαφόρων εντεταλμένων του έχουν φτάσει σε ένα επίπεδο από όπου μπορούν πλέον να αλλάξουν την ισορροπία δυνάμεων παγκοσμίως». Όχι μόνο δεν μπόρεσε μέχρι και τώρα κανένα από τα δύο κράτη να διαγνώσει τον τρόπο πραγματοποίησης των πληγμάτων κατά της Αράμκο, αλλά, το χειρότερο, κανένα τους δεν είχε την απάντηση στο τεχνολογικό επίτευγμα που αυτός ο βομβαρδισμός αντιπροσώπευε. Και πράγματι, η απουσία οποιασδήποτε διαθέσιμης «απάντησης» ώθησε εξέχοντα Δυτικό στρατιωτικό αναλυτή να συστήσει ότι οι Σαουδάραβες θα πρέπει να αγοράσουν ρωσικούς αντιαεροπορικούς πυραύλους Πάντσιρ, αντί των αμερικανικών αντιαεροπορικών συστημάτων.

Και ακόμη χειρότερο. Για το Ισραήλ, το ξάφνιασμα με την Αράμκο ήρθε ακριβώς την στιγμή που οι ΗΠΑ άρχιζαν την αποχώρηση από την «άνετη κάλυψη ασφαλείας» της περιοχής –αφήνοντας το Ισραήλ (και τα Κράτη του Περσικού Κόλπου) στην τύχη τους –και τώρα ευάλωτα σε τεχνολογία που ποτέ δεν πίστευαν πως θα αποκτήσουν οι αντίπαλοί τους. Οι Ισραηλινοί –και κυρίως ο πρωθυπουργός τους- μολονότι αντιλαμβανόμενοι την υποθετική δυνατότητα, ποτέ δεν πίστεψαν ότι πραγματικά θα συνέβαινε αμερικανική αποχώρηση και μάλιστα κατά την θητεία της κυβέρνησης Τραμπ.

Αυτό άφησε το Ισραήλ σύξυλο και σε πλήρη σύγχυση. ΄Εκανε την στρατηγική του άνω-κάτω, με τον πρώην αρχηγό της αεροπορίας να εξετάζει τις δύσκολες επιλογές της ισραηλινής κυβέρνησης –από του να προχωρήσει αγέρωχα, έως και την εξέταση της ανάγκης να ανοίξει έναν δίαυλο επικοινωνίας με το Ιράν. Φυσικά αυτή η τελευταία επιλογή θα ήταν πολιτιστικά απεχθής στους περισσότερους Ισραηλινούς. Θα προτιμούσαν μιαν παράτολμη, αιφνιδιαστική, ισραηλινού τύπου «ανατρεπτική πρωτοβουλία» (λ.χ. σαν αυτήν του Ι967) από μιαν προσέγγιση στο Ιράν. Και αυτό είναι ο πραγματικός κίνδυνος.

Δεν φαίνεται η υποκίνηση των διαδηλώσεων στον Λίβανο και στο Ιράκ να αποτελεί μιαν ευθεία αντίδραση στα πάρα πάνω και μάλλον συνδέεται με παλαιά σχέδια (όπως αυτό που αποκαλύφτηκε τελευταία, το στρατηγικό σχέδιο για την αντιμετώπιση του Ιράν, που παρουσίασε ο Σαουδάραβας διάδοχος Μωχαμάντ Μπιν Σαλμάν στον Λευκό Οίκο) και με τα τακτικά στρατηγικά συμβούλια που γίνονταν μεταξύ Μοσσάντ και αμερικανικού Συμβουλίου Ασφαλείας, υπό την προεδρία του Τζων Μπόλτον.

Ανεξάρτητα της πατρότητας, η συνταγή είναι αρκετά γνωστή: Πυροδοτήστε μιαν λαϊκή «δημοκρατική» κίνηση διαμαρτυρίας (βασιζόμενη σε γνήσια δυσφορία).Σχεδιάστε συνθήματα και εκστρατεία Τύπου που να διχάζουν τον πληθυσμό και να μεταθέτουν την λαϊκή οργή από την γενικευμένη δυσαρέσκεια στην στοχοποίηση συγκεκριμένων εχθρών ( στην συγκεκριμένη περίπτωση του Λιβάνου, εναντίον του Εσμπολά, του Προέδρου Αούν και του υπουργού Εξωτερικών Γκεμπράν Μπασσίλ, του οποίου οι συμπάθειες προς τους Εσμπολά και τον Σύρο Πρόεδρο ΄Ασαντ τον καθιστούν κύριο στόχο, ιδίως ως υποψήφιο ηγέτη της πλειοψηφίας των Χριστιανών). Ο στόχος –όπως πάντοτε- είναι η δημιουργία ρήγματος μεταξύ τής πολιτοφυλακής Εσμπολά και του Στρατού και μεταξύ Εσμπολά και του λαού του Λιβάνου.

΄Αρχισε όταν, κατά την συνάντησή του με τον Πρόεδρο Αούν τον Μάρτιο, ο Αμερικανός υπουργός των Εξωτερικών Μάικ Πομπέο παρουσίασε, όπως λέγεται, ένα τελεσίγραφο: Περιορίστε το Εσμπολά ή θα υποστείτε συνέπειες χωρίς προηγούμενο, με κυρώσεις και την απώλεια της αμερικανικής βοήθειας.

Με την έναρξη των διαδηλώσεων, πολλαπλασιάστηκαν οι πληροφορίες για την λειτουργία ενός «επιτελείου επιχειρήσεων» στην Βηρυτό, που διευθύνει και αναλύει τις διαδηλώσεις και για την πλούσια χρηματοδότησή του από τα κράτη του Κόλπου. Αλλά για λόγους που δεν είναι σαφείς οι διαδηλώσεις απέτυχαν. Ο στρατός, που στην αρχή έμεινε περίεργα επιφυλακτικός, τελικά επενέβη στην ελευθέρωση των δρόμων και στην αποκατάσταση μιας σχετικής ομαλότητας. Και οι περίεργα ανησυχητικές προβλέψεις του κυβερνήτη της Κεντρικής Τράπεζας για επικείμενη οικονομική κατάρρευση εξουδετερώθηκαν από άλλους οικονομικούς εμπειρογνώμονες, που παρουσίασαν μιαν λιγώτερο εκφοβιστικήν εικόνα.

Φαίνεται πως ούτε στον Λίβανο, ούτε στο Ιράκ θα ευοδωθούν τελικά τα αμερικανικά σχέδια (δηλαδή ο ευνουχισμός του Εσμπολά και του Χασντ Α-Σααμπί). Στο Ιράκ ωστόσο μπορεί να είναι λιγότερο σίγουρη η έκβαση και πολύ μεγαλύτεροι οι κίνδυνοι που πιθανόν διατρέχουν οι ΗΠΑ υποδαυλίζοντας το χάος, εάν το Ιράκ ολισθήσει στην αναρχία. Η απώλεια των πέντε εκατομμυρίων βαρελιών πετρελαίου ημερησίως θα προκαλέσει κρατήρα στην αγορά πετρελαίου -και στην σημερινή ανήσυχη περίοδο αυτό μπορεί να αρκεί για να ωθήσει την παγκόσμια οικονομία σε ύφεση.

Αλλά αυτό θα ήταν τίποτα, μπροστά στον κίνδυνο που διατρέχουν οι ΗΠΑ, προκαλώντας την μοίρα, με ένα περιφερειακό πόλεμο που φτάνει στο Ισραήλ.

Μήπως όμως υπάρχει ένα ευρύτερο μήνυμα, που συνδέει αυτές τις μεσανατολικές διαδηλώσεις διαμαρτυρίας με εκείνες που εκρήγνυνται σε όλη την Λατινική Αμερική; ΄Ενας αναλυτής (σημ. Mετ: Ο Βραζιλιάνος Πεπέ Εσκομπάρ) εισήγαγε τον όρο « Η Εποχή της Οργής», που εκρέει από «σειρά εστιών βρασμού» κατά μήκος του πλανήτη, από τον Ισημερινό, στην Χιλή, στην Αίγυπτο. Η θέση του είναι ότι Νεοφιλελευθερισμός βρίσκεται παντού κυριολεκτικά σε κατάσταση πυρκαιάς.

΄Εχουμε και στο παρελθόν σημειώσει πως οι ΗΠΑ επιζήτησαν να χρησιμοποιήσουν ως μοχλό τις μοναδικές συνέπειες των δύο Παγκοσμίων Πολέμων και του βάρους του χρέους που αυτοί κληροδότησαν για να εγκαταστήσουν την ηγεμονία του δολαρίου, όπως και την εξ ίσου μοναδική δυνατότητα να εκδίδουν ασύδοτη κρατική πίστωση σε όλο τον πλανήτη, με μηδαμινό κόστος για τις ΗΠΑ (Οι ΗΠΑ απλά τυπώνουν το κρατικό τους νόμισμα). Τα αμερικανικά πιστωτικά ιδρύματα μπορούσαν να σκορπούν πιστώσεις σε όλο τον κόσμο, ουσιαστικά χωρίς κόστος –και να ζουν από την κερδοφορία αυτών των «επενδύσεων». Αλλά τελικά ήρθε ο λογαριασμός: Τα όρια –του να είσαι ο παγκόσμιος «ραντιέρης»- έγιναν ορατά με τις ανισότητες του πλούτου και με την βαθμιαία φτωχοποίηση τής αμερικανικής μεσαίας τάξης που επέφερε η βιομηχανική μετάσταση στο εξωτερικό.

Αλλά υπάρχει ίσως και μια άλλη όψη αυτής της σημερινής Εποχής της Οργής. Είναι το δόγμα «Δεν Υπάρχει Άλλη Επιλογή». Όχι εξαιτίας της έλλειψης δυνατοτήτων, αλλά επειδή οι εναλλακτικές λύσεις είχαν συντριβεί. Στο τέλος των δύο παγκοσμίων πολέμων υπήρχε μια συναίνεση στην ανάγκη ενός διαφορετικού τρόπου ύπαρξης. Να τεθεί τέρμα στην προηγούμενη εποχή της υποτέλειας, μια νέα κοινωνία, ένα νέο Κοινωνικό Συμβόλαιο. Αλλά η συναίνεση αυτή ήταν βραχύβια.

Και -για να συντομεύσουμε μια μακριά ιστορία- εκείνη η μεταπολεμική λαχτάρα για «δικαιοσύνη» ( οτιδήποτε και αν σήμαινε αυτό) καταπνίγηκε βαθμιαία, «άλλες πολιτικές ή οικονομικές επιλογές», οποιουδήποτε χρώματος, στιγματίστηκαν σαν «ψευδείς ειδήσεις» και μετά την μεγάλη δημοσιονομική κρίση του 2008 κάθε είδους δίχτυα ασφαλείας θυσιάστηκαν και ιδιωτικός πλούτος «οικειοποιήθηκε» για τον σκοπό της αποκατάστασης της αξιοπιστίας των τραπεζών, διά της ακεραιότητας του χρέους και της διατήρησης των χαμηλών επιτοκίων. Οι λαοί έγιναν «άτομα» -απομονωμένα- να διαχειριστούν όπως μπορούσαν την προσωπική τους λιτότητα. Συμβαίνει άραγε ότι τώρα οι άνθρωποι αισθάνονται εξαθλιωμένοι διπλά, τόσο από την υλιστική άποψη, με την λιτότητα, όσο και από την άποψη της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, με την υπαγωγή τους σε ένα νέο καθεστώς υποτέλειας;

Η Μέση Ανατολή μπορεί να ξεπεράσει τις σημερινές της κρίσεις (αν και μπορεί και όχι), αλλά ας έχουμε επίγνωση ότι, στην απελπισία που προκαλεί στην Λατινική Αμερική, το δόγμα «Δεν Υπάρχει Εναλλακτική» εξελίσσεται σε λόγο για τους διαδηλωτές να «απανθρακώσουν το Σύστημα». Αυτό συμβαίνει όταν οι εναλλακτικές λύσεις αποκλείονται (αν και χάριν της προστασίας «μας» από την κατάρρευση του Συστήματος).

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

* Ο ΄Αλαστερ Κρουκ είναι Βρετανός πρώην διπλωμάτης, διεθνώς έγκριτος αναλυτής διεθνών εξελίξεων και διευθυντής του Conflicts Forum, μιας οργάνωσης που αποβλέπει στον πολιτικό διάλογο μεταξύ Δύσης και Ισλάμ.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Με επιστολή της στον Πρόεδρο της Βουλής, η Ζωή Κωνσταντοπούλου τοποθετείται για την επικείμενη 200η επέτειο της Ελληνικής Επανάστασης, την ανάγκη μιας νέας απελευθέρωσης της Ελλάδας από τον ζυγό των δανειστών, την Επιτροπή «Ελλάδα 2021» και για την αποστολή του Ιδρύματος της Βουλής.

Ολόκληρη η επιστολή:

Προς τον Πρόεδρο της Βουλής κ. Κωνσταντίνο Τασούλα

Κύριε Πρόεδρε,

Σας ευχαριστώ για την πρόσκληση που μου αποστείλατε να παρευρεθώ στην εκδήλωση για την «έναρξη των εργασιών της «Επιτροπής ΕΛΛΑΔΑ 2021» και της συνεργασίας της με το Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία, εν όψει της προετοιμασίας της χώρας για την Επέτειο συμπληρώσεως 200 ετών από την Παλιγγενεσία».

Με βάση αυτήν την πρόσκληση, επιθυμώ να σας εκθέσω τις ακόλουθες σκέψεις και προβληματισμούς μου, εν αναμονή της απάντησής σας:

1) Η Επέτειος της έναρξης της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 αποτελεί εξαιρετικά σημαντικό γεγονός, συνδεδεμένο άρρηκτα με τον ιστορικό και ηρωικό αγώνα του λαού μας για Ελευθερία και Ανεξαρτησία. Δυστυχώς, σήμερα, η Ελευθερία κι η Ανεξαρτησία που κατακτήθηκαν με αίμα και αυτοθυσία, έχουν αφαιρεθεί βίαια, μέσω της επιβολής στη χώρα των Μνημονίων, που αποτελούν εργαλεία αποικιοποίησης της Ελλάδας και εξανδραποδισμού των Ελλήνων. Μέσω των Μνημονίων επιβλήθηκε και εγκαταστάθηκε στη χώρα μας Επιτροπεία και εξωτερικός έλεγχος σε όλους τους τομείς της εσωτερικής πολιτικής, αλλά και στην ίδια την κοινοβουλευτική λειτουργία, που τελεί υπό την κηδεμονία των δανειστών. Κατά τους όρους και τις επιταγές του 3ου Μνημονίου: «Κανένας νόμος δεν θα ψηφιστεί στην Ελληνική Βουλή, αν δεν έχει προηγουμένως εγκριθεί από τους δανειστές», επιταγή που εξακολουθεί μέχρι σήμερα να εφαρμόζεται, δυστυχώς. Ταυτόχρονα, με εντολές και οδηγίες των δανειστών, ρευστοποιείται και σήμερα η δημόσια περιουσία και αφαιρείται η πρώτη κατοικία των πολιτών. Αυτά, σε πείσμα των διακηρύξεων της προηγούμενης Κυβέρνησης ότι «τα Μνημόνια τελείωσαν».

Με αυτό το δεδομένο, είναι σαφές ότι η χώρα μας βρίσκεται και σήμερα υπόδουλη ξένων δυνάμεων, που σφετερίζονται τις εξουσίες που ανήκουν, κατά το Σύνταγμα, στον λαό μας και οικειοποιούνται την περιουσία του και το μέλλον του. Κατά την άποψή μου, σε αυτή την ιστορική και πολιτική συνθήκη, μια Επιτροπή για την Επέτειο των 200 ετών από την Επανάσταση του 1821 θα είχε νόημα μόνο εάν αναλάμβανε την επιβεβλημένη σκληρή εργασία για την επεξεργασία ενός σχεδίου Νέας Απελευθέρωσης της Χώρας μας από τα δεσμά των Μνημονίων και του παράνομου Χρέους, και κατάκτησης της δημοκρατικής και εθνικής μας κυριαρχίας και ανεξαρτησίας, σε σύνδεση με το διαχρονικό, αγωνιστικό αίτημα του λαού μας για ιστορική αυτογνωσία και δημοκρατικό αυτοπροσδιορισμό.

Η προσωπική και πολιτική μου θέση είναι ότι τιμούμε τους ήρωες της Επανάστασης και το ιστορικό αυτό γεγονός όταν, με το παράδειγμά μας και τις πράξεις μας, δικαιώνουμε εκείνους που έδωσαν τη ζωή τους για την Ελευθερία. Αν το υπέρτατο αυτό αγαθό εγκαταλείπεται, καθίστανται άνευ ουσίας οι πανηγυρικές εκδηλώσεις και οι Επιτροπές.

Η ανάγκη, αλλά και το πατριωτικό και δημοκρατικό καθήκον, απελευθέρωσης της Ελλάδας από τον Ζυγό των Δανειστών είναι, όπως γνωρίζετε, η θέση που δημόσια και σταθερά εκφράζω σε όλη την πολιτική μου διαδρομή, από κάθε αξίωμα ή ιδιότητα, και που υπηρετεί το πολιτικό κίνημα του οποίου είμαι Επικεφαλής, η Πλεύση Ελευθερίας. Είναι ταυτόχρονα μια θέση που έχουν εκφράσει με πολλούς τρόπους πάμπολλοι πολίτες, πνευματικοί άνθρωποι, καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι, πολιτικά και δημόσια πρόσωπα.

Από την θέση αυτή πηγάζει επιτακτικά το ερώτημα:

«Θα εορτάσουμε τα 200 χρόνια από την Επανάσταση του 1821, χωρίς να αμφισβητήσουμε το σημερινό καθεστώς ανελευθερίας και νέας υποδούλωσης του λαού μας;»
2) Ο σκοπός του Ιδρύματος της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία είναι ακριβώς, όπως δηλώνει και η ονομασία του, η ενίσχυση του Κοινοβουλευτισμού και της Δημοκρατίας. Δυστυχώς, ο πολύ σημαντικός προϋπολογισμός του Ιδρύματος διασπαθίζεται διαχρονικά σε δημόσιες σχέσεις και οικονομική ενίσχυση «ημετέρων», ενώ θα μπορούσε και θα έπρεπε να αποτελεί το θεμέλιο πολύ σημαντικών και πολύτιμων εργασιών για τη Δημοκρατία και τον Κοινοβουλευτισμό, των οποίων να επωφελούνται οι πολίτες και ο ελληνικός λαός. Όπως γνωρίζετε, με την ιδιότητα της πρώην Προέδρου της Βουλής, είμαι Αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος. Ωστόσο, μετά το 2015 ουδέποτε προσκλήθηκα σε οποιαδήποτε συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος. Κατά συνέπεια, μου είναι απολύτως άγνωστη η διαδικασία με την οποία αποφασίσθηκε η «συνεργασία του Ιδρύματος της Βουλής με την Επιτροπή ΕΛΛΑΔΑ 2021», στην οποία αναφέρεστε στην πρόσκλησή σας, όπως μου είναι απολύτως άγνωστο γενικά πώς διοικείται το Ίδρυμα κατά τα τελευταία 4 χρόνια.

Κατά την παρουσία μου σε 2 Συνεδριάσεις του Δ.Σ. του Ιδρύματος, αμέσως μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015, που ήταν και οι μοναδικές στις οποίες προσκλήθηκα από τον προκάτοχό σας, είχα επισήμως υποβάλει προτάσεις για το αντικείμενο των εργασιών του Ιδρύματος και, ειδικότερα, για την έρευνα για το Δημόσιο Χρέος, τις Γερμανικές Οφειλές, και σειρά θεμάτων που αφορούν τη Δημοκρατία, τη Διαφάνεια, τις Ελευθερίες των πολιτών, την Παιδεία και τον Πολιτισμό. Καμμία από αυτές τις προτάσεις δεν εξετάσθηκε ούτε απαντήθηκε. Επίσης, είχα αντιταχθεί σθεναρά στη διασπάθιση των χρημάτων του Ιδρύματος σε εξεζητημένους σκοπούς (όπως αγορά χρυσής λίρας για την πίτα των υπαλλήλων) και σε δημόσιες σχέσεις και είχα καταψηφίσει τις σχετικές αποφάσεις. Αντιλαμβάνομαι, φυσικά, τους λόγους για τους οποίους ο προκάτοχός σας Ν. Βούτσης δεν ήθελε την παρουσία μου και εντεύθεν συνάγω ότι προφανώς δεν πραγματοποίησε άλλη συνεδρίαση του Δ.Σ. του Ιδρύματος. Άλλωστε, ήταν γνωστός και διαβόητος ο εξωθεσμικός και παραθεσμικός τρόπος με τον οποίο διαχειρίσθηκε την θέση του Προέδρου της Βουλής.

Με δεδομένη την πρόσφατη έναρξη της δικής σας θητείας, παρακαλώ να έχω από εσάς μία επίσημη ενημέρωση για την σημερινή κατάσταση του Ιδρύματος της Βουλής.

Επίσης, σας ζητώ τη νόμιμη σύγκληση του Διοικητικού του Συμβουλίου του Ιδρύματος, ώστε να συζητηθεί εκεί, όπως θεσμικά επιβάλλεται, το περιεχόμενο ουσιαστικών πρωτοβουλιών για την προαγωγή του Κοινοβουλευτισμού και της Δημοκρατίας, καθώς και το ζήτημα της συνεργασίας του Ιδρύματος με την υπό σύσταση Επιτροπή «ΕΛΛΑΔΑ 2021».

Αθήνα, 7/11/2019

Με τιμή,


Ζωή Ν. Κωνσταντοπούλου

Πρ. Πρόεδρος της Βουλής
Επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του ακτιβιστή

Και φυσικά θα βγω από το mainstream που θεωρεί οποιαδήποτε αντίδραση ή πράξη που προκαλεί τον "εθνικό κορμό", α πριόρι πολίτικαλ κορεκτ, στη λίστα του "αριστερού" σαβουάρ βιβρ.

Γιατί βρίσκω μάλλον ανόητη την αντιγραφή της σκηνικής παρουσίας γελοιοποίησης του μιλιταριστικού τρόπου των παρελάσεων από τους Μόντυ Πάιθον (που αίφνης τους ανακάλυψαν οι πάντες).

Πόσο δε μάλλον όταν οι αντιγραφείς προφανώς αδυνατούν να αντιληφθούν ή ξεχνούν την χρονική συγκυρία κατά την οποία επέδειξαν τις ικανότητές τους.

Κανείς δεν μπορεί να ξεχνά πως η πατρίδα μας βρίσκεται υπό νέα κατοχή, με ηγέτες διαχρονικά πολιτικές μαριονέττες, μέσα σε μια αυξανόμενη τουρκική επιθετικότητα συντελούμενη σε μια πολύ επικίνδυνη και ασταθή γεωπολιτική περιοχή.

Δεν μπορεί να ξεχνά ότι η Ελλάδα έχει μεταβληθεί σε αποικία χρέους και χώρα υποδοχής μεταναστών από όπου γης, με ένα λαό που δείχνει να βρίσκεται στο ναδίρ από πλευράς ψυχικών αποθεμάτων αντίστασης στο καθεστώς. Και είναι απαραίτητη η εθνική ανάταση και λαϊκή ενότητα για να γίνει αξιόμαχος και διεκδικητικός αλλά κυρίως αξιοπρεπής.

Επιπλέον δεν πρέπει να παραγνωρίζεται πως εορταζόταν η επέτειος ενός νικηφόρου πολέμου του λαού μας απέναντι σε έναν φασίστα εισβολέα. Και φυσικά οι τέτοιοι είδους άκαιρες τουλάχιστον πρωτοβουλίες που προκαλούν και διχάζουν πιστεύουμε πως δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα καλό.

Και βέβαια υπήρξε συνέχεια στην πρόκληση ,,,,, ήρθε με την επεξήγηση της "δράσης"των "επαναστατριών" την οποία έδωσαν προκειμένου να "εκλαϊκεύσουν" το κίνητρο, τον συμβολισμό και την κίνησή τους. Την οποία παραθέτουμε, μετά το σχετικό βίντεο της "παρέλασης" και ακολουθεί ένα βίντεο σχετικά με τον εορτασμό του ΟΧΙ στην Ουγκάντα.


Το κείμενο-μανιφέστο:

Στρατιωτάκια ακούνητα, μέρα ή νύχτα;
Στρατιωτάκια ακούρδιστα, μέρα ή νύχτα;

Πώς στα παιδικά παιχνίδια εμπλέκονται οι αρχηγοί, οι στρατοί και τα στρατιωτάκια τους;
Στρατοί που κάνουν πολέμους, βομβαρδισμούς, επεμβάσεις.

Και εμείς επέμβαση εκτάκτου ανάγκης κάναμε, αλλά χωρίς την παραμικρή άσκηση βίας.
Καλλιτεχνική επέμβαση, κάτι σαν παιχνίδι.

Υπήρξαμε για λίγο στρατιωτάκια που αρχίζουν να ξεκουρδίζονται, να βραχυκυκλώνουν απέναντι στις διαταγές, τα παραγγέλματα, τα εμβατήρια. ίσως γιατί πλέον δεν μας πείθουν οι ιδέες που ενσαρκώνονται σε όλα αυτά.

Τι κοινό μπορεί να'χει ο μιλιταρισμός με την ελευθερία; Τι σχέση μπορεί να'χει η υπεράσπιση της ελευθερίας ενός λαού με τον πατριωτισμό που διδασκόμαστε από μικρά παιδιά; Στα σχολεία, στις παρελάσεις, παντού.

Ο πόλεμος του ανθρώπου για την ελευθερία του δεν είναι έπος ούτε τραγωδία. Είναι η ίδια η ζωή εν κινήσει. Κίνηση που δεν μπορεί να ελεγχθεί και να μπει σε καλούπια.

Γι' αυτό και εμείς μπήκαμε στην παρέλαση ακαλούπωτοι... Υπό την πνευματική μπαγκέτα του μεγάλου στρατάρχη της αγγλικής κωμωδίας, John Cleese και όσων μας έχουν διδάξει οι Monty Python. Με το δικό μας silly walk και ρυθμό.

Στα μάτια των επισήμων και πολλών θεατών, είδαμε την περιέργεια, την έκπληξη αλλά και την υποτίμηση. Άλλοι μας γιούχαραν, άλλοι μας πέρασαν για "προβληματικά παιδιά". Αυτά ακριβώς είναι τα όρια του πατριωτισμού τους. Η πατρίδα των κανονικών, των προβλέψιμων, των άριστων.

Εμείς ήρθαμε από άλλες πατρίδες. τις πατρίδες των περιττών, των απρόβλεπτων, των ζωντανών. Εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί ελευθερίας, λοιπόν.

Υ.Γ.
Επιλέξαμε να πάμε στο δήμο της Ν. Φιλαδέλφειας- Ν. Χαλκηδόνας σε μια γειτονιά χτισμένη από πρόσφυγες, τους κατεξοχήν περιττούς και απόβλητους της ελληνικής κοινωνίας και τότε και τώρα.


Ο γιορτασμός του ΟΧΙ στην Ουγκάντα

Ο πατέρας Αντώνιος Mutyaba στο βίντεο που ακολουθεί μας εξηγεί πως γιορτάζεται η μέρα του ΟΧΙ στην Ουγκάντα και πως σηματοδοτείται έτσι ο αιώνιος αγώνας για ελευθερία και δικαιοσύνη.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Συγκεκριμένες προτάσεις για την οικονομική πολιτική της χώρας έκανε η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Μίλησε για την ανάγκη πραγματοποίησης δημοσίων δαπανών σε νευραλγικούς τομείς όπως η Παιδεία, η Υγεία, η Πολιτική Προστασία και εξήγησε ότι η διαγραφή του Χρέους αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για την άσκηση κυρίαρχης πολιτικής. 

Απόσπασμα από τη Συνέντευξη Τύπου 
της Επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας, 
Ζωής Κωνσταντοπούλου,στην 84η Δ.Ε.Θ



Μπορεί σήμερα να γιορτάζουμε το «ΟΧΙ», αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε και το «ΝΑΙ». Το «ΝΑΙ» που ένα μέρος του ελληνικού πληθυσμού είπε στις δυνάμεις Κατοχής, με αποτέλεσμα οι Έλληνες να στραφούν εναντίον των Ελλήνων.
Ο δωσιλογισμός είναι μία από τις πιο μελανές σελίδες της ιστορίας, που επιμελώς έμεινε κρυμμένη στο σκοτάδι. Υπήρξε για δεκαετίες ένα ταμπού της δημόσιας μνήμης του πολέμου. Όχι τυχαία καθώς εκείνοι που συνεργάστηκαν και δεν τιμωρήθηκαν, στελέχωσαν το μεταπολεμικό κράτος, με τους απογόνους τους να συνεχίζουν την παρακαταθήκη τους μέχρι και σήμερα.

Στο πλαίσιο της μεγάλης έρευνας του «Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα» για την Κατοχή στην Ελλάδα, είχαμε μιλήσει με τους ιστορικούς Στράτο Δορδανά και Δημήτρη Κουσουρή για τον δωσιλογισμό και τις προεκτάσεις του στη μεταπολεμική ιστορία της χώρας. Με αφορμή την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, δημοσιεύουμε μερικά ανέκδοτα αποσπάσματα από όσα είχαν πει στον φακό της εκπομπής.

Αυτοί που συνεργάστηκαν...

Η Ελλάδα δεν είδε το πρόσωπο του φασισμού για πρώτη φορά στις 28 Οκτωβρίου του 1941. Ήδη από τις 4 Αυγούστου του 1936, όταν ο Ιωάννης Μεταξάς ανακοίνωσε την απόφασή του να αναστείλει επ' αόριστον την ισχύ των διατάξεων του Συντάγματος που κατοχύρωναν τις προσωπικές και συλλογικές ελευθερίες και με τη συγκατάθεση του βασιλιά επέβαλε δικτατορία, οι Έλληνες είχαν πάρει μια πρώτη γεύση για το τι θα ακολουθούσε σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η δικτατορία του Μεταξά είχε αρκετά εξωτερικά γνωρίσματα των φασιστικών καθεστώτων, αλλά ουσιαστικά κατατασσόταν από σύγχρονους παρατηρητές ως «απροσδιόριστο» περισσότερο και όχι ως φιλοφασιστικό καθεστώς. Παρόλ'αυτά, οι νέοι του Μεταξά, η Εθνική Οργάνωση Νεολαίας (ΕΟΝ) με τη χαρακτηριστική σκούρα μπλε στολή και την άσπρη γραβάτα, που χαιρετούσαν δι’ ανατάσεως της δεξιάς χειρός τον δικτάτορα, επιδόθηκαν στην προπαγάνδα υπέρ του καθεστώτος αλλά και με ιδιαίτερη σκληρότητα, στον αγώνα κατά των κομμουνιστών και κατά των εν γένει δημοκρατικών πολιτών. Από τα «τάγματα» των νεολαίων αυτών θα γεννιόταν λίγο αργότερα ένα τέρας – Λερναία Ύδρα, που όσα κεφάλια και αν του κόψεις, παραμένει ζωντανό μέχρι και σήμερα...
«Οι γερμανικές αρχές Κατοχής είχαν χρησιμοποιήσει τα ρήγματα τα οποία υπήρχαν στις τοπικές κοινωνίες, ήδη από τον Μεσοπόλεμο. Ρήγματα τα οποία στηρίζονταν στην διαφορετικότητα της γλώσσας, των εθνοτικών ομάδων, των πολιτικών πεποιθήσεων και στη συνέχεια ήρθαν ακριβώς με μια πάρα πολύ εύστοχη πολιτική να ανοίξουν τα ρήγματα αυτά», λέει ο Στράτος Δορδανάς. «Όχι από την πρώτη στιγμή αλλά σταδιακά οι γερμανικές αρχές χτίσανε μια πολιτική στις κατεχόμενες χώρες η οποία ήταν πολιτική συνεργασίας μ’ εκείνους οι οποίοι ήταν πρόθυμοι να συνεργαστούν μαζί τους. Δεν έγινε από την πρώτη στιγμή, γιατί στο σχεδιασμό τους επικρατούσε η άποψη ότι θα έπρεπε να πάρουν μαζί τους όλη την κοινωνία. Όταν λοιπόν αυτό δεν έγινε κατορθωτό έγινε φανερό ότι μόνο ένα μέρος των τοπικών κοινωνιών ήταν πρόθυμοι να συνεργαστούν με τους Γερμανούς», εξηγεί.

«Κυρίως η συνεργασία ξεκίνησε τη στιγμή που ενδυναμώνονται τα κινήματα αντίστασης στις κατεχόμενες χώρες. Έτσι λοιπόν και στην περίπτωση της Ελλάδος από τις αρχές του 1943 όταν επανακάμπτει το κίνημα αντίστασης μέσα κυρίως από το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, εκείνη είναι η χρονική στιγμή κατά την οποία οι Γερμανοί κάνουν δεκτές πλέον προτάσεις τις προηγούμενης περιόδου που είχαν απορρίψει κι εμφανίζονται από την άνοιξη του 1943 τα πρώτα δωσιλογικά τμήματα», λέει ο Στράτος Δορδανάς. «Αυτά καταρχάς ντύνονται κάτω από μία κίνηση κυβερνητική. Η κυβέρνηση Ράλλη ένας από τους όρους που θέτει στους Γερμανούς για να σχηματίσει κατοχική κυβέρνηση είναι να δημιουργηθούν εθνικά δοσιλογικά τμήματα. Πρόκειται για τους γερμανοτσολιάδες. Την ίδια στιγμή στην Πελοπόννησο, την Εύβοια και την Μακεδονία, η δημιουργία των Τμημάτων Ασφαλείας γίνεται απευθείας από τους Γερμανούς», συνεχίζει.
Χαρακτηριστικό είναι ότι ο όρκος που έδιναν τα Τάγματα Ασφαλείας ήταν ο εξής:
«Ορκίζομαι εις τον Θεόν τον Άγιον τούτον όρκον ότι θα υπακούω απολύτως εις τας διαταγάς του ανώτατου αρχηγού του Γερμανικού Στρατού Αδόλφου Χίτλερ. Ανατεθησόμενός μοι υπηρεσίας και θα υπακούω άνευ όρων εις διαταγάς των ανωτέρων μου. Γνωρίζω καλώς δια μίαν αντίρρησιν εναντίον των υποχρεώσεων μου, τας οποίας δια του παρόντος αναλαμβάνω, θέλω τιμωρηθή παρά των Γερμανικών Στρατιωτικών Αρχών».
Γιατί κανείς αποφασίζει να ενταχτεί στα Τάγματα Ασφαλείας ή στην ομάδα «Χ» όμως και να υπακούσει στον Χίτλερ; Υπάρχουν λόγοι ιδεολογικοί; Λόγοι επιβίωσης; Τυχοδιωκτισμός; Ο λόγος είναι εθνοτικός; Έχουμε να κάνουμε με θρησκευτικές ή γλωσσικές διαφοροποιήσεις; Σύμφωνα με τους ιστοριογράφους που μελετούν την περίοδο της Κατοχής, όλα αυτά τα στοιχεία θα πρέπει να εξετάζονται συλλογικά και να μην μπαίνει ο δωσιλογισμός κάτω από τη γενική ομπρέλα του «εθνικού προδότη».

Αυτοί που άφησαν απογόνους

Αντιμέτωποι οι Έλληνες με τους Έλληνες και το παρελθόν με το παρόν, δεν κατάφεραν να κόψουν ποτέ το νήμα της ιστορίας που τους ενώνει στο πέρας του χρόνου. «Είμαστε η σπορά των ηττημένων. Αυτοί είμαστε! Είμαστε οι εθνικιστές, οι εθνικοσοσιαλιστές, οι φασίστες!», δήλωνε ο αρχηγός της Χρυσής Αυγής, Νίκος Μιχαλολιάκος, λίγο πριν η νεοναζιστική οργάνωση περάσει για πρώτη φορά την πύλη του ελληνικού κοινοβουλίου στις εκλογές του 2012.
Κάπως έτσι από την 4η Αυγούστου του Μεταξά φτάσαμε στην μεταπολιτευτική «4η Αυγούστου» του Μιχαλολιάκου και ύστερα τη Χρυσή Αυγή, με ενδιάμεσους σταθμούς τους μετεμφυλιακούς «χίτες» του Γρίβα και τα ΤΕΑ, μια χούντα των συνταγματαρχών και το μεταδικτατορικό παρακράτος... εν κράτει.
Οι δίκες των δωσιλόγων στην Ελλάδα ξεκίνησαν αμέσως μετά την Απελευθέρωση και δεν ήταν τόσο λίγες όσο νομίζουμε. Ήταν αρκετές εκατοντάδες, αλλά το 85% των υποθέσεων αρχειοθετήθηκε. Στα αλήθεια μόνο τα «μικρά ψάρια» βρέθηκαν αντιμέτωποι με την μετα-κατοχική δικαιοσύνη. «Ο ρόλος δικαιοσύνης ήταν ένας ρόλος αναπαραγωγής των προηγούμενων κοινωνικών ιεραρχιών και πολιτικών σχεδιασμών και υπηρέτησε την επιλογή των κυρίαρχων τάξεων στην Ελλάδα, να μην προχωρήσουν σε κάποιου τύπου μεταπολεμικό συμβιβασμό με τις δυνάμεις του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς, αλλά να προχωρήσουν στην πλήρη και συντριπτική καταστολή του ΕΑΜικού κινήματος και μετά τον πόλεμο», θα πει ο Δημήτρης Κουσουρής.

«Ο εμφύλιος πόλεμος θα λειτουργήσει ως η κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Δηλαδή περνώντας όλος αυτός ο κόσμος της συνεργασίας και του δοσιλογισμού της Κατοχής μέσα απ’ τον εμφύλιο πόλεμο, αφού πρώτα καταγραφεί και καταδικαστεί, αναβαπτίζεται και επανεντάσσεται στον εθνικό κορμό, από το 'φιλεύσπλαχνο' κράτος της εθνικοφροσύνης. Και αρχίζουν σιγά – σιγά να χτυπούν τις πόρτες των πολιτικών γραφείων ζητώντας διάφορα επιδόματα ως 'αγωνιστές της εθνικής αντίστασης'. Το ίδιο το κράτος δέχεται να τους παραχωρήσει ένα μικρό κομμάτι από αυτό ως πρόνοια, αλλά όχι με το αζημίωτο. Είναι ακραιφνείς αντικομουνιστές, μπαρουτοκαπνισμένοι την περίοδο της κατοχής και τον εμφύλιο πόλεμο», λέει από την πλευρά του ο Στράτος Δορδανάς. «Αρχίζει λοιπόν να στήνεται μία βιομηχανία παροχών και συντάξεων και συγχωροχάρτια για τη συνεργασία με τους Γερμανούς, καθώς όλοι συμμετείχαν στον.... εθνικό απελευθερωτικό αγώνα», συμπληρώνει.
Κατά τα 7 χρόνια που η Ελλάδα μπήκε στον γύψο, στήνονται «εργοστάσια» παραγωγής βεβαιώσεων και αναγνωρίζονται όλοι ως αντιστασιακοί. Και κάπως έτσι η ιστορία ξαναγράφεται. «Το παρακράτος είναι το χέρι εφαρμογής του παρά-συντάγματος - της ειδικής δηλαδή νομοθεσίας που θέτει εκτός νόμου την κομμουνιστική αριστερά εκείνη την περίοδο - και που θα χρησιμοποιηθεί στις καίριες στιγμές όταν το καθεστώς θα μπορούσε να κλονιστεί. Τούτο συνέβη το 1963, για παράδειγμα, με τη δολοφονία Λαμπράκη. Είναι γνωστό ότι οι δολοφόνοι του Λαμπράκη, ο Γιοσμάς και οι λοιποί, ήταν δωσίλογοι στην Κατοχή. Το πραξικόπημα των Συνταγματαρχών φέρνει ξανά στο προσκήνιο όλο το απωθημένο παρελθόν του δωσιλογισμού που μέχρι τότε μπορούσε να κατοικοεδρεύει στις παρυφές του κυρίαρχου μπλοκ της κοινοβουλευτικής δεξιάς και ήρθε να πάρει την εξουσία και να επανα-νομιμοποιηθεί και δια νόμου», σημειώνει ο Δημήτρης Κουσουρής.
«Μετά την πτώση της χούντας, δεν υπήρξε κανενός τύπου βαθιά εκκαθάριση του κρατικού μηχανισμού από τους ανθρώπους που στήριξαν, στελέχωσαν και εφάρμοσαν τελικά τη δικτατορία στην Ελλάδα. Η διαδικασία της από-χουντοποίησης ήταν εξαιρετικά περιορισμένη στους πρωταίτιους του πραξικοπήματος. Ωστόσο, όπως συνέβη και μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο η λογική της συνέχειας του κράτους υπερίσχυσε και τελικά επί της ουσίας είχαμε, μηχανισμούς της αστυνομίας, της χωροφυλακής και το δικαστικό μηχανισμό, οι οποίοι δε διέφεραν πάρα πολύ από τους μηχανισμούς που είχαν υπηρετήσει τα προηγούμενα χρόνια στη διάρκεια της δικτατορίας», λέει στη συνέχεια.
«Tα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης είναι χρόνια τα οποία χαρακτηρίζονται από αλλεπάλληλες επιθέσεις και βομβιστικές επιθέσεις σε cinema ή θέατρα για παράδειγμα, κάτι που δεν είναι, παρεμπιπτόντως ελληνική ιδιαιτερότητα», σημειώνει ο κ. Κουσουρής. «Θυμίζω ότι ήμασταν ακόμα σε χρόνια Ψυχρού Πολέμου, ότι διεθνή δίκτυα όπως η Gladio στην Ιταλία, δηλαδή αυτά τα διεθνή παραστρατιωτικά δίκτυο αναχαίτισης και απόκρουσης του κομμουνιστικού κινδύνου συνέχιζε να υπάρχει και να λειτουργεί σε ολόκληρο το δυτικό κόσμο. Αντιστοίχως, τα ακροδεξιά δίκτυα σε συνεργασία αλλά και αυτόνομα από τον κρατικό μηχανισμό συνέχιζαν την πορεία τους. Ανάμεσα σε εκείνους ήταν μεταξύ άλλων ο αρχηγός της Χρυσής Αυγής», συνεχίζει.
Της Χρυσής Αυγής που υπήρξε τρίτη δύναμη στη Βουλή και οι επικεφαλής της όπως και δεκάδες μέλη της είναι υπόδικοι για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, κατηγορούμενοι ανάμεσα σε άλλα για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Ο Δημήτρης Κουσουρής που το 1992, ως φοιτητής, δέχτηκε δολοφονική επίθεση από το πρωτοπαλίκαρο του Μιχαλολιάκου, τον διαβόητο Περίανδρο, ευτυχώς γλίτωσε...

Μια χαρακτηριστική ιστορία

Ο διαβόητος δωσίλογος και ταγματασφαλίτης Ξενοφώντας Γιοσμάς, γνωστός και ως φον Γιοσμάς, συμμετείχε ως υπουργός Προπαγάνδας στην τελευταία φιλοναζιστική κυβέρνηση-φάντασμα της Βιέννης, υπό τον Έκτωρα Τσιρονίκο.
Το 1945 καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο. Το 1947 επιστρέφοντας στην Ελλάδα, ο Γιοσμάς συνελήφθη και καταδικάστηκε και σε έναν επιπλέον χρόνο κάθειρξη και σε ισόβια στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων, για συνεργασία με τη γερμανική Μυστική Αστυνομία Στρατού. Το 1949 κατέθεσε αίτηση αναθεώρησης της απόφασης με την οποία του είχε επιβληθεί η θανατική ποινή, η οποία απορρίφθηκε. Με διάταγμα της 7ης Απριλίου 1950 ο βασιλιάς Παύλος του απένειμε χάρη, μετατρέποντας τη θανατική ποινή σε πρόσκαιρα δεσμά 20 ετών. Στα μέσα Νοεμβρίου 1950 το Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων αποφάσισε τη συγχώνευση των έως τότε ποινών που του είχαν επιβληθεί και τελικά ο Γιοσμάς αφέθηκε ελεύθερος από τις φυλακές Επταπυργίου Θεσσαλονίκης στις 8 Ιουνίου 1952, έχοντας μείνει στη φυλακή για συνολικά 5 χρόνια.
Το 1960 μαζεύοντας παλιούς γνωστούς και συμπολεμιστές του, αλλά και νέα μέλη, ίδρυσε το «Σύνδεσμο Αγωνιστών και Θυμάτων Εθνικής Αντιστάσεως Βορείου Ελλάδος». Ο Σύνδεσμος είχε έδρα την Θεσσαλονίκη και σκοπός του ήταν η αναγνώριση και ενίσχυση όσων συμμετείχαν στον «αντικομμουνιστικό αγώνα» κατά την περίοδο της ναζιστικής Κατοχής. Έμβλημα του συνδέσμου ήταν ο γερμανικός Σιδηρούς Σταυρός. Το ίδιο έμβλημα έφερε και η εφημερίδα που εξέδιδε ο Γιοσμάς.
Το 1963 συνελήφθη ως ηθικός αυτουργός της δολοφονίας Λαμπράκη. Το 1967 με την επιβολή της δικτατορίας όμως, πήρε σύνταξη ως αντιστασιακός. Κι επειδή... σόι πάει το βασίλειο, να σημειωθεί ότι ο γιος του φον Γιοσμά, Αλέξανδρος, ακολούθησε τα χνάρια του πατέρα του κατεβαίνοντας στην πολιτική αρχικά με το ΛΑ.Ο.Σ. και στη συνέχεια με τη Χρυσή Αυγή.


πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


του Κων/νου Γρίβα *

Ενώ το φαινόμενο της μαζικής εισόδου "παράτυπων μεταναστών" στην Ελλάδα έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις που είναι ξεκάθαρο πλέον ότι απειλεί σε βάθος μερικών δεκαετιών την ίδια την ύπαρξη της Ελλάδας --ως χώρα-- και του ελληνικού λαού ως διακριτό εθνοπολιτισμικό μέγεθος, η ορθολογική συζήτηση για το συγκεκριμένο θέμα είναι ουσιαστικά απαγορευμένη.

Και αυτό συμβαίνει γιατί η οικτρά μειοψηφική αλλά συστημικά πανίσχυρη άποψη περί "ανοιχτών συνόρων" έχει αυτοανακηρυχθεί σε "αντιρατσιστική", προσδιορίζοντας συνακόλουθα κάθε αντίθετη θεώρηση ως "ρατσιστική".

Είναι πέραν του εξοργιστικού άνθρωποι που αγωνιούν για το μέλλον των χωρών, των εθνών και των λαών τους να θεωρούνται "ρατσιστές", ενώ αυτοί που εν τη πράξει προωθούν την εξάλειψη εθνών, λαών, κοινωνιών και πολιτισμών να αυτοαποκαλούνται "αντιρατσιστές" και να έχουν επιβάλει και την άποψη τους αυτή στην κοινωνία.

Ωστόσο, πέραν από τον άτυπο, οξύ και μισαλλόδοξο ρατσισμό που εμπεριέχεται στις απόψεις των "αντιρατσιστών" ζηλωτών των «ανοιχτών συνόρων», υπάρχει και μια άμεση σχέση των αντιλήψεων και των πρακτικών τους με τον παραδοσιακό ρατσισμό που αναπτύχθηκε στη Δύση τους περασμένους αιώνες και συνδέθηκε με την αποικιακή εξάπλωση των ευρωπαϊκών αυτοκρατοριών στον υπόλοιπο κόσμο.

Συγκεκριμένα, η κατάκτηση από τη Δύση των λαών της Ασίας και της Αφρικής στα χρόνια της αποικιοκρατίας, συνδυάστηκε με μια αντίληψη περί ανωτερότητας του «λευκού ανθρώπου» και του πολιτισμού του, ο οποίος είχε την "υποχρέωση" να "εκπολιτίσει" τους λαούς αυτούς. Συνακόλουθα, όχι μόνο είχε το δικαίωμα να τους κατακτήσει αλλά όφειλε να το κάνει, για να τους "σώσει".

Αυτό ακριβώς κάνουν σήμερα και οι θιασώτες των "ανοιχτών συνόρων", οι ακτιβιστές των διαφόρων ΜΚΟ που προωθούν παράνομα μετανάστες στην Ευρώπη και οι διάφοροι «αντιρατσιστές» οπαδοί τους. Προσπαθούν να "σώσουν" τους λαούς της Αφρικής και της Ασίας, αυτήν τη φορά όχι πηγαίνοντας οι ίδιοι εκεί για να τους "εκπολιτίσουν" αλλά φέρνοντάς τους εδώ. Όμως, ο πυρήνας της λογικής τους είναι ίδιος με αυτόν του παρελθόντος. Ότι, δηλαδή, η Ευρώπη είναι ανώτερη από τον υπόλοιπο κόσμο.

Είναι η Γη της Επαγγελίας και έχει απεριόριστες δυνατότητες να προσφέρει "καλύτερη ζωή" στα δισεκατομμύρια των ανθρώπων που ζουν στην Ασία και την Αφρική, μιας και κανένας από τους οπαδούς των "ανοικτών συνόρων" δεν συζητά καν για κάποιο όριο, κάποια στιγμή, στους αριθμούς αυτών που θα έλθουν στην Ευρώπη γενικώς και την Ελλάδα ειδικότερα.
Αίσθηση ανωτερότητας λευκών ακτιβιστών

Δηλαδή, η Ευρώπη θεωρείται -εμμέσως πλην σαφώς- όχι μόνο ανώτερη από τον υπόλοιπο κόσμο αλλά έχουσα περίπου μαγικές ικανότητες. Πυρήνας λοιπόν των δράσεων και των θεωριών των οπαδών και των ακτιβιστών των "ανοικτών συνόρων" είναι μια αίσθηση ανωτερότητας έναντι των άλλων εθνών, λαών και πολιτισμών, ανορθολογικού και μεταφυσικού χαρακτήρα. Και αυτή ακριβώς η αυθαίρετη μεταφυσική πίστη στην ανωτερότητα της "Λευκής Φυλής" και του ευρωπαϊκού πολιτισμού υπήρξε το θεμέλιο του ρατσισμού στη Δύση και των διαφόρων εκφάνσεών του.

Υπό μια έννοια, αυτό που ζούμε σήμερα στην Ευρώπη είναι η συνέχεια του αποικιοκρατικού κύματος των προηγούμενων αιώνων. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι τους περασμένους αιώνες είχαμε την πλημμυρίδα και τώρα την άμπωτη του φαινομένου. Από την εξαγωγή της ευρωπαϊκής ισχύος από τους Δυτικούς στους λαούς του Τρίτου Κόσμου, για να τους "σώσουν", τώρα έχουμε την εισαγωγή των λαών του Τρίτου Κόσμου στην Ευρώπη, πάλι για να τους "σώσουν".

Και στις δύο περιπτώσεις, όμως, οι σχετικές αντιλήψεις και πρακτικές βασίζονται πάνω σε μια αυθαίρετη, ανορθολογική και μεταφυσική αίσθηση ανωτερότητας της Δύσης έναντι του υπόλοιπου κόσμου. Εν κατακλείδι, η επιβολή της απρόσκοπτης μαζικής εισόδου πληθυσμών από την Αφρική και την Ασία στην Ευρώπη μπορεί να θεωρηθεί ως η τελευταία έκφανση των αντιλήψεων περί της "Αποστολής του Λευκού Ανθρώπου".

Οι σχετικές απόψεις και πρακτικές, λοιπόν, είναι εξόχως ρατσιστικές. Και είναι δύο φορές τέτοιες γιατί στρέφουν πρωτίστως τα κύματα των "παράτυπων μεταναστών" όχι απευθείας στα εδάφη των παλαιών αποικιοκρατικών δυνάμεων αλλά σε μια μικρή χώρα, την Ελλάδα που δεν είχε απολύτως καμία σχέση με το φαινόμενο της αποικιοκρατίας και η οποία, απλά και ξεκάθαρα, αντιμετωπίζει τον άμεσο κίνδυνο εξαλείψεως στο ορατό μέλλον αν κατακλυστεί με τα δεκάδες εκατομμύρια των ανθρώπων που ωθούνται στο να βρουν "μια καλύτερη ζωή" στη μαγικά "ανώτερη" Ευρώπη.


Ο Κωνσταντίνος Γρίβας είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Διδάσκει επίσης Γεωγραφία της Ασφάλειας στην ευρύτερη Μέση Ανατολή στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.

πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Η φτώχεια μπορεί επίσης να μυρίζει χαρτόνι για κουτιά πίτσας
που συναρμολογούνται προς ένα λεπτό το κομμάτι...
του ΚΙΜΠΙ

Αρκετά με τον Joker. Ινάφ και νισάφ' πια. Νομίζω ότι έχει απορροφήσει μεγαλύτερο από το μερίδιο του ενδιαφέροντός μας που δικαιοούνταν. Και πολύ παραπάνω από το ενδιαφέρον της τσέπης μας. Μια ταινία προϋπολογισμού 55 εκατ. δολαρίων λίαν συντόμως θα σπάσει το φράγμα του 1 δισ. δολαρίων σε ακαθάριστες εισπράξεις. Είκοσι φορές πάνω. Οχι απλώς καλά, πάγκαλα για την Warner. Το ενδιαφέρον στην περίπτωση του Joker είναι ότι, αφού επί δεκαετίες η εταιρεία έβγαλε τα κέρατά της από τους «θετικούς» ήρωες της αμερικανικής μυθολογίας, τον Superman, τον Batman κ.λπ., οι οποίοι σώζουν τον παράδεισο της καπιταλιστικής ευημερίας από κάθε είδους εξωγήινο ή γήινο κακό, τώρα αποφάσισε να βγάλει λεφτά από τον κατ’ εξοχήν «κακό» της. Ο οποίος, όμως, παρουσιάζεται ως επιτομή της σύγκρουσης πλούτου και φτώχειας, αποκρουστική πλην συμπαθής τερατογένεσή της, και –τελικά- ως τραγικός εκφραστής της αναπόδραστης εξέγερσης των αθλίων. Απ’ αυτήν την άποψη, η πραγματικά ευφυής παραγωγή της Warner είναι ο ορισμός του λενινιστικού αξιώματος, ότι «ο καπιταλιστής είναι διατεθειμένος να σου πουλήσει και το σκοινί που θα τον κρεμάσεις».

Δεν ήθελα ν' ασχοληθώ με τον Joker, αλλά είναι η καλύτερη αφορμή να σας παραπέμψω σε μια άλλη ταινία που μιλάει για το ίδιο ακριβώς θέμα μ’ έναν τελείως διαφορετικό τρόπο. Στα «Παράσιτα» του Νοτιοκορεάτη Μπον Τζουν Χο (ο φετινός «Χρυσός Φοίνικας» των Κανών - προβάλλεται ακόμη, κι αν σας άρεσε ο Joker πρέπει να τα δείτε) η σύγκρουση πλούτου και φτώχειας δεν συντελείται στην εξπρεσιονιστική καρικατούρα της Γκόθαμ Σίτι, αλλά στη σύγχρονη Ν. Κορέα, στον δράκο του ασιατικού καπιταλισμού, στην πιο ψηφιοποιημένη οικονομία του κόσμου, στη χώρα που οι κάτοικοί της κυκλοφορούν περισσότερο στα ευρυζωνικά δίκτυα και λιγότερο στους κανονικούς δρόμους. Μια οικογένεια λαθρόβιων και απόλυτα περιθωριοποιημένων πληβείων μπαίνει στην υπηρεσία μιας οικογένειας πλουσίων, στην απαστράπτουσα πολυτελή και αποστειρωμένη από κάθε ίχνος ασχήμιας και βρομιάς κατοικία της – έναν χώρο που επιβεβαιώνει την οξυδερκή παρατήρηση του Ανταμ Σμιθ, πως για τους περισσότερους πλούσιους η κυριότερη απόλαυση του πλούτου συνίσταται στην επίδειξή του.

Οι φτωχοδιάβολοι παρεισφρέουν ως «παράσιτα» στο βασίλειο των πλουσίων και υποδύονται επιδέξια τους ρόλους του δασκάλου, της ψυχολόγου, του οδηγού, της οικονόμου. Προηγουμένως έχουν εξουδετερώσει τους προκατόχους τους –ανθρώπους της τάξης τους–, εφαρμόζοντας πιστά το αξίωμα ο θάνατός σου η ζωή μου (ο κοινωνικός δαρβινισμός δεν αφήνει χώρο στην «πολυτέλεια» της ταξικής αλληλεγγύης).

Η προσαρμοστικότητα των «παρασίτων» στο στιλπνό περιβάλλον των πλουσίων είναι εκπληκτική. Κι όλα βαίνουν καλώς εναντίον των ανυποψίαστων πλουσίων, εκτός από ένα πράγμα: τα «παράσιτα» μυρίζουν. Οσο κι αν κρυφτούν κάτω από καθαρά κουστούμια, περιποιημένα ρούχα, καλούς τρόπους και ευφυή ψεύδη αντλημένα από το διαδίκτυο, μυρίζουν κάτι παράταιρο. Ακόμη και στην κορύφωση της κωμικο-τραγωδίας, την ώρα που η λαμπερή έπαυλη μετατρέπεται σε λουτρό αίματος, ο πλούσιος πρωταγωνιστής της ταινίας κλείνει με τα δάχτυλα την εξασκημένη μύτη του γεμάτος αποστροφή για την αποφορά του φτωχού συμπρωταγωνιστή του.

Μυρίζει η φτώχεια; Φυσικά και μυρίζει. Μυρίζει με χίλιους δυο τρόπους. Μυρίζει τη μούχλα των κακοσυντηρημένων σπιτιών που δεν τα βλέπει ο ήλιος. Μυρίζει την υγρασία των τοίχων και των εγκαταλειμμένων συστημάτων αποχέτευσης, μυρίζει την τσίκνα που ρουφάνε τα ρούχα, την κλεισούρα των στενόχωρων διαμερισμάτων και των πυκνοκατοικημένων πόλεων, τον συγχρωτισμό των σωμάτων στα δωμάτια των λίγων τετραγωνικών. Η φτώχεια μυρίζει την αδυναμία των ανθρώπων να τηρήσουν τους ελάχιστους κανόνες υγιεινής, μυρίζει τη φτηνή και κακή διατροφή που μετατρέπει τα στομάχια σε φορητούς βόθρους, μυρίζει στόματα παραδομένα στην τερηδόνα και στη σήψη, δέρματα εμποτισμένα από την έλλειψη φροντίδας.

Μπορεί αυτή η οσφρητική εκδοχή της φτώχειας να αφορά το πιο ακραίο τμήμα της, μπορεί το μεγαλύτερο μέρος της φτώχειας να είναι άοσμο, άγευστο, αθόρυβο και αόρατο, ωστόσο η παρατήρηση του Νοτιοκορέατη σκηνοθέτη των «Παράσιτων» είναι μια έξυπνη συμβολική συμπύκνωση της ανθρωπολογικής καταστροφής που προκαλεί η συντριπτική επικράτηση του καπιταλισμού των ακραίων αντιθέσεων. Η ύπαρξη της υγιούς, καθαρής, καλαίσθητης, σφριγηλής ολιγαρχίας του πλούτου, με τις εκλεπτυσμένες αισθήσεις, το καλό γούστο και την πολυτέλεια να είναι ανεκτική, γενναιόδωρη, συμπονετική, φιλάνθρωπη και πολιτικά ορθή, προϋποθέτει και συνεπάγεται ότι πολλοί κάτοικοι του πάτου της πυραμίδας μπορεί να χάσουν ακόμη και τις αισθήσεις και τις συναισθήσεις τους. Θα δυσκολεύονται να μυρίσουν την ίδια τους τη στέρηση, να δουν την εξαθλίωσή τους, να ακούσουν τις αιτίες που την προκαλούν. Θα επιβιώσουν –αναγκαστικά– όχι με τα εξωραϊσμένα αισθήματα της ανθρώπινης αλληλεγγύης, της καλοσύνης, της συνύπαρξης, της κοινωνικής δικαιοσύνης, αλλά με τα αρχέγονα ένστικτα της επιβίωσης, του φθόνου, της εκδίκησης, της αρπαγής. Το κυριότερο επίτευγμα του νεοφιλελευθερισμού είναι ότι ανοίγει πόρτα επιστροφής της ανθρωπότητας στην άγρια προϊστορία της.

Κι εδώ τα «Παράσιτα» δίνουν τη θέση τους στο «Joker» και στο ενδεχόμενο σίκουέλ του, για να δούμε πού μπορεί να καταλήξει μια εξέγερση της όζουσας φτώχειας κατά του ευωδιάζοντος πλούτου. Υποθέτω ότι το Χόλιγουντ θα φροντίσει για ένα εύπεπτο και μυρωδάτο χάπι εντ.




ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ

Κιμ Κι-τάεκ: Η κυρία Παρκ είναι πλούσια, αλλά παρ’ όλα αυτά είναι καλή.
Κιμ Τσουνγκ-σουκ: Οχι «πλούσια, αλλά παρ’ όλα αυτά καλή». «Είναι καλή επειδή είναι πλούσια». Το καταλαβαίνεις; Αϊ στο διάολο, αν είχα όλα αυτά τα χρήματα θα ήμουν κι εγώ καλή. Κι ακόμη καλύτερη. Το χρήμα είναι σαν το ηλεκτρικό σίδερο. Ισιώνει όλες τις τσαλακωματιές.

Μπο Τζουν Χο, Τζιν Γουόν Χαν, «Παράσιτα» (Χρυσός Φοίνικας Φεστιβάλ Κανών 2019)

πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Σταύρου Λυγερού

Στο χθεσινό άρθρο «Μαζική υστερία ο στρατιωτικός χαιρετισμός - Μιλάει το "γονίδιο"» ανίχνευσα τις ιστορικές ρίζες του εθνικισμού-επεκτατισμού που σαρώνει την Τουρκία. Αυτός επανήλθε στο προσκήνιο όταν το 2012 ο Ερντογάν κέρδισε τον εσωτερικό πόλεμο στην Τουρκία κι απελευθερώθηκε από τις σκοπιμότητες που του επέβαλε η δεκαετής σύγκρουση με το μετακεμαλικό κατεστημένο. Από το 2012, λοιπόν, όταν ολοκληρώθηκε η πρώτη μεταπολίτευση και οι νεοοθωμανοί επικράτησαν, ο αρχηγός τους άρχισε να ξεδιπλώνει την ατζέντα του, η ιδεολογική βάση της οποίας είναι η "τουρκοϊσλαμική σύνθεση".

Η ατζέντα Ερντογάν δεν περιλάμβανε μόνο τη σταδιακή ισλαμοποίηση της καθημερινής ζωής στην Τουρκία. Περιλάμβανε και την μετατροπή της Τουρκίας σε περιφερειακή δύναμη με ηγεμονικές βλέψεις εις βάρος γειτονικών χωρών από αυτές των κεμαλικών προκατόχων του. Αυτό δεν ενοχλούσε τη Δύση, δεδομένου ότι η οποία ασκεί πολιτική στην περιοχή για τον εαυτό της κι όχι για τη Δύση.

Αυτός ήταν ο λόγος που σταδιακά προκάλεσε το ρήγμα στις αμερικανοτουρκικές και στις ευρωτουρκικές σχέσεις. Ακολούθησε η απόπειρα πραξικοπήματος, την οποία ο Ερντογάν απέδωσε δημοσίως στο δίκτυο Γκιουλέν και εμμέσως πλην σαφώς στους Αμερικανούς. Από τότε το ρήγμα στις διμερείς σχέσεις βαθαίνει συνεχώς, παρά τις προσπάθειες της Ουάσιγκτον να επαναφέρει την Τουρκία στο δυτικό "μαντρί".

Οι μαζικές εκκαθαρίσεις που ακολούθησαν την απόπειρα πραξικοπήματος ξήλωσαν όλα τα δυτικά δίκτυα επιρροής κι όχι μόνο στους κρατικούς μηχανισμούς. Η αναγόρευση του Ερντογάν σε πρόεδρο-"σουλτάνο" και η επανεκλογή του, τον έχουν καταστήσει κυρίαρχο στην τουρκική πολιτική σκηνή, παρά τη φθορά που κατεγράφη στις τελευταίες δημοτικές εκλογές.


Το αυτοκρατορικό όραμα...

Για να μετατρέψει τη θεσμική κυριαρχία του και σε πολιτική ηγεμονία, ο Τούρκος πρόεδρος αυτοπροβάλλεται ως ο ηγέτης που μέσω του νεοοθωμανισμού επανέφερε στο προσκήνιο το άτυπο αυτοκρατορικό όραμα των Τούρκων. Δικό του σημείο αναφοράς είναι ο Μωάμεθ ο Πορθητής κι όχι ο Κεμάλ. Για να αναδειχθεί, λοιπόν, έστω και εν μέρει, σε εθνικό ηγέτη (λόγω διχασμού της τουρκικής κοινωνίας) δεν αρκούν η εκτεταμένη καταστολή και οι μαζικές εκκαθαρίσεις του κράτους από κάθε είδους αντιφρονούντες. Χρειάζεται και ένα ιδεολογικό όχημα.

Για να συσπειρώσει γύρω του την κρατική γραφειοκρατία και κυρίως τους στρατιωτικούς, οι οποίοι δέχθηκαν ισχυρό πλήγμα, λόγω της απόπειρας πραξικοπήματος, ο Τούρκος πρόεδρος, παραλλήλως με το ισλαμικό χαρτί, παίζει δυνατά και το χαρτί του παραδοσιακού εθνικισμού-επεκτατισμού. Αυτός, άλλωστε, είναι ο πυρήνας της τουρκικής κρατικής ιδεολογίας και ως εκ τούτου ο κοινός παρονομαστής του πολιτικού συστήματος, αλλά και της κοινωνίας.

Δεν πρόκειται για αντίφαση. Η "τουρκοϊσλαμική σύνθεση" είναι ιδεολογικό σχήμα που έχει προϊστορία και λειτούργησε ως κοινός παρονομαστής. Βόλευε και το κεμαλικό καθεστώς και το πολιτικό Ισλάμ. Για να επιβιώσει στις συνθήκες ασφυκτικής πίεσης που του επέβαλε η κεμαλική στρατογραφειοκρατία στις μεταπολεμικές δεκαετίες, το τουρκικό πολιτικό Ισλάμ ήρθε σταδιακά σε μερική όσμωση μαζί της.

Αποδέχθηκε ορισμένες ιδρυτικές αρχές της Τουρκικής Δημοκρατίας, με αποτέλεσμα η δράση του να προσλάβει μεταρρυθμιστικό και όχι επαναστατικό-ανατρεπτικό χαρακτήρα, όπως π.χ. στην Αίγυπτο με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους. Στην πραγματικότητα, το τουρκικό πολιτικό Ισλάμ ενσωμάτωσε τις επιταγές του τουρκικού εθνικισμού και του τουρκικού κράτους.


Η "τουρκοϊσλαμική σύνθεση"

Στη δεκαετία του 1950 το πολιτικό Ισλάμ είχε βρει στέγη στο Δημοκρατικό Κόμμα του πρωθυπουργού Μεντερές, ο οποίος εκτελέσθηκε μετά το πραξικόπημα του 1960. Στη συνέχεια, στη δεκαετία του 1960 το Κόμμα Δικαιοσύνης του Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ προσέφερε προστασία και πολιτική στέγη στο πολιτικό Ισλάμ, εισπράττοντας ψήφους. Εκείνη την εποχή εμφανίστηκε το Κίνημα Εθνικής Άποψης, με κεντρικό πρόσωπο τον Νετζμεντίν Ερμπακάν, το οποίο προετοίμασε το έδαφος για την αυτόνομη και συγκροτημένη οργανωτική έκφραση του πολιτικού Ισλάμ. Στις δεκαετίες 1970, 1980 και 1990, το τουρκικό πολιτικό Ισλάμ εκφράζεται αυτόνομα μέσα από διάφορες κομματικές ονομασίες, λόγω των αλλεπάλληλων απαγορεύσεων.

Από την παράταξη του Ερμπακάν προέκυψε ως απόσχιση (τέλος της δεκαετίας του 1990) το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης. Ο Ερντογάν, λοιπόν, είναι ιδεολογικό τέκνο της "τουρκοϊσλαμικής σύνθεσης". Όσο προτεραιότητά του ήταν να επικρατήσει στον εσωτερικό πόλεμο εναντίον του μετακεμαλικού κατεστημένου (2002-2012) ο εγγενής εθνικισμός-επεκτατισμός του κρατιόταν στο συρτάρι.

Όπως προανέφερα, η πραγματική ατζέντα του ξεδιπλώθηκε όταν κέρδισε τον εσωτερικό πόλεμο με το μετακεμαλικό κατεστημένο. Τότε ο παραδοσιακός τουρκικός εθνικισμός-επεκτατισμός εκδηλώθηκε κατά τρόπο που δεν είχαν τολμήσει ποτέ να τον εκδηλώσουν οι κεμαλικοί. Τότε, ακούσαμε από τον Ερντογάν για «τα σύνορα της καρδιάς μου» και στη συνέχεια για την ανάγκη αναθεώρησης της συνθήκης της Λωζάννης.


Αναθεώρηση της Λωζάννης

Στη συνέχεια, ο εμφύλιος πόλεμος με το δίκτυο του Γκιουλέν, που αντανακλά το αμερικανοτουρκικό ρήγμα, υποχρέωσαν τον Ερντογάν να αναζητήσει αλλού ερείσματα. Πολύ περισσότερο που το νεοοθωμανικό ρεύμα έχει διασπασθεί, κυρίως λόγω του ρήγματος που ο Ερντογάν έχει προκαλέσει στις σχέσεις με τις ΗΠΑ. Υπενθυμίζω ότι πρώην κορυφαία στελέχη του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης είναι ή στο περιθώριο ή και απέναντί του (Γκιούλ, Μπαμπατζάν, Νταβούτογλου κ.α.).

Έτσι προέκυψε η συμμαχία με τους Γκρίζους Λύκους του Μπαχτσελί στο πολιτικό επίπεδο και στο επίπεδο των κρατικών μηχανισμών με τα στοιχεία του άλλοτε κεμαλικού βαθέος κράτους, τα οποία έχουν αντιδυτικό ιδεολογικό πρόσημο. Δεν πρόκειται για αντίφαση. Στην Τουρκία, εκτός από την πρώτη μεταπολίτευση (από το μετακεμαλικό καθεστώς στους νεοοθωμανούς) έχει λάβει χώρα και μία δεύτερη μεταπολίτευση, από το αρχικό νεοοθωμανικό στο αμιγώς ερντογανικό καθεστώς.

Οι νέοι σύμμαχοι του Τούρκου προέδρου, μάλιστα, παρόξυναν τον εγγενή εθνικισμό-επεκτατισμό του. Η ευθεία αμφισβήτηση της συνθήκης της Λωζάννης, λοιπόν, δεν ήταν πυροτέχνημα. Ειπώθηκε για να μπει με κάποιον τρόπο στο τραπέζι. Η ιστορία μας διδάσκει, άλλωστε, πως όταν η Άγκυρα προσθέτει μία νέα μονομερή διεκδίκηση δεν την ξεχνάει. Την καλλιεργεί με επιμονή και συστηματικότητα, ώστε να την εγγράψει στη συνείδηση του διεθνούς συστήματος ως υπαρκτή διαφορά-πρόβλημα, το οποίο χρειάζεται επίλυση ή μέσω συμβιβασμού ή με την άσκηση στρατιωτικής βίας.


Ο κοινός παρονομαστής

Αυτό συνέβαινε επί κεμαλικών και συνεχίζεται επί εποχής Ερντογάν. Και βεβαίως δεν αφορά μόνο τα ελληνοτουρκικά. Το είδαμε να εφαρμόζεται και στην κυπριακή ΑΟΖ με τις παράνομες σεισμικές έρευνες και στη συνέχεια γεωτρήσεις. Το βλέπουμε να εφαρμόζεται, βεβαίως, εναντίον των Κούρδων στη Συρία, με τις δύο προηγούμενες και με την τωρινή τρίτη εισβολή.

Στην πραγματικότητα, ο εθνικισμός-επεκτατισμός είναι εθνική ιδεολογία στην Τουρκία, είναι ο κοινός παρονομαστής των διαδοχικών καθεστώτων από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η κατάκτηση ήταν για τους Οθωμανούς μέσο παραγωγής και γι’ αυτό όταν η αυτοκρατορία τους έπαψε να επεκτείνεται εισήλθε σε τροχιά παρακμής. Παρά την αντίθετη επίσημη ρητορική, η επιθετικότητα πέρασε στο γονίδιο της Τουρκικής Δημοκρατίας με τη μορφή του εθνικισμού πλέον.

Το 1938-39 η Άγκυρα εκμεταλλεύθηκε μια ευκαιρία για να αποσπάσει την περιοχή της Αλεξανδρέττας από τη Συρία, η οποία βρισκόταν τότε υπό γαλλική εντολή. Από τη δεκαετία του 1950 εκδήλωσε τις επεκτατικές προθέσεις της στην Κύπρο στο όνομα της προστασίας των Τουρκοκυπρίων, με κορύφωση την εισβολή το 1974 και την από τότε κατοχή. Και βεβαίως από το 1973 ξεδιπλώνει την γκάμα των επεκτατικών διεκδικήσεών της στο Αιγαίο, υπονομεύοντας παραλλήλως την ελληνική κυριαρχία στη Θράκη, μέσω της μουσουλμανικής μειονότητας. Δεν είναι, λοιπόν, ο "παρανοϊκός" --ή όπως αλλιώς τον χαρακτηρίζουν-- Ερντογάν. Είναι η Τουρκία "ηλίθιε", για να παραφράσουμε τη γνωστή ρήση.


πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

της Φωτεινής Μαστρογιάννη

Η σύγχυση αποτελεί πλέον μέρος της καθημερινής συμπεριφοράς. Κάποιοι τη δημιουργούν ασυνείδητα αλλά και κάποιοι άλλοι τη δημιουργούν σκόπιμα. Πριν μπούμε σε μία παρουσίαση ανάλυση της σύγχυσης ας δούμε ένα παράδειγμα που έχω προσέξει ότι χρησιμοποιείται από κάποιους κυρίως «επώνυμους» και αφορά τις σπουδές τους και τη χρήση αυτών.


Έχω παρατηρήσει ότι χρησιμοποιούν τον τίτλο σπουδών τους ως πιστοποίηση επαγγελματικής επάρκειας στο αντικείμενο σπουδών τους την οποία όμως δεν διαθέτουν. Για παράδειγμα, κάποιοι λένε ότι είναι δικηγόροι χωρίς όμως να έχουν ασκήσει ποτέ τη δικηγορία απλά είναι κάτοχοι πτυχίου νομικής.

Το ίδιο ισχύει και για κάποιους που έχουν πτυχίο οικονομικών επιστημών χωρίς όμως να έχουν εργασθεί ποτέ ως οικονομολόγοι σε κάποια οικονομική διεύθυνση ενός οργανισμού ή σε μία τράπεζα ή σε ένα υπουργείο όπως είναι το Υπουργείο Οικονομικών ή το Υπουργείο Ανάπτυξης που χαράσσουν την οικονομική πολιτική της χώρας (συμπεριλαμβάνονται στην κατηγορία αυτοί και φορείς που ασχολούνται με θέματα οικονομικής πολιτικής). Δεν έχουν εργασθεί ούτε σε κλάδους των οικονομικών όπως είναι η Ελεγκτική, η Λογιστική ,τα Χρηματοοικονομικά, η Μακροοικονομία. Δεν διδάσκουν έστω τις Οικονομικές Επιστήμες και δεν έχουν γράψει τίποτα που να σχετίζονται με αυτές. Φυσικά, τα παραδείγματα δεν περιορίζονται μόνο στα παραπάνω επιστημονικά πεδία.



Γιατί λοιπόν οι «επώνυμοι» δημιουργούν σύγχυση με αυτά τα ψέματα; Εάν δεν πρόκειται περί άγνοιας, τότε στόχος είναι να προσδώσουν στους εαυτούς τους κύρος ισχυριζόμενοι ότι έχουν επαγγελματική εμπειρία σε ένα επάγγελμα που θεωρείται κοινωνικά ότι έχει κύρος που όμως δεν άσκησαν ποτέ.

Το ψέμα αυτό καλείται «Μεγάλο Ψέμα» και αποτελεί κλασική τεχνική σύγχυσης. Με άλλα λόγια, λέμε κάτι που δεν είναι αληθινό και όσο μεγαλύτερο είναι το ψέμα τόσο μεγαλύτερη σύγχυση προκαλεί γιατί δημιουργεί ασυμφωνία. Πρόκειται για το κλασικό «πες πες κάτι μένει». Το μεγάλο ψέμα δημιουργεί ασυμφωνία και όσο πιο πολύ επαναλαμβάνεται τόσο αυτό στη συνέχεια θεωρείται αληθινό.

Στο σημείο αυτό καλό είναι να αναφέρουμε τι είναι η πνευματική σύγχυση. Η πνευματική σύγχυση που θεωρείται παθολογική είναι η απώλεια προσανατολισμού (δηλ. η ικανότητα να τοποθετείται σωστά κάποιος στον κόσμο αναφορικά με τον χρόνο, τον τόπο καιτην προσωπική ταυτότητα) και συχνά ηαπώλεια μνήμης (δηλ. η ικανότητα ανάκλησης παρελθοντικών γεγονότων ή απόκτησης νέας γνώσης) Η σύγχυση χρησιμοποιείται αρκετές φορές ως ένας τρόπος χειρισμού των άλλων.

Σύγχυση προκαλείται όταν παραβιάζεται η καθημερινότητα και το αίσθημα ελέγχου των ανθρώπων, όταν ανατρέπονται όλα όσα έχουν μάθει. Όταν αυτό παραβιάζεται τότε το αίσθημα της αβεβαιότητας αυξάνεται. Δεν είναι τυχαίο ότι στις ημέρες μας γίνεται συστηματική προσπάθεια ανατροπής της ιστορίας, της γλώσσας, του πολιτισμού αλλά και της καθημερινότητας (βλ. βίαιη είσοδος μεγάλου αριθμού μεταναστών πολιτισμικά ριζικά διαφορετικών από τον γηγενή πληθυσμό).

Όταν οι προσδοκίες των ανθρώπων δεν ανταποκρίνονται σε αυτό που είχαν προβλέψει τότε δημιουργείται σύγχυση και οι άνθρωποι προσπαθούν να καταλάβουν τι συνέβηκε. Ένα παράδειγμα σύγχυσης τέτοιου τύπου είναι οι πολιτικοί που άλλα υπόσχονται δημιουργώντας τις αντίστοιχες προσδοκίες και άλλα πραγματοποιούν με την εκλογή τους. Οι ψηφοφόροι προσπαθούν να αντιληφθούν τι συνέβηκε και πλέον μουδιάζουν και δεν αντιδρούν τουλάχιστον άμεσα.



Η σύγχυση μπορεί να λειτουργήσει ως ύπνωση, δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί ψυχολόγοι τη χρησιμοποιούν ως τεχνική ύπνωσης. Οι άνθρωποι που βρίσκονται σε σύγχυση προσπαθούν να βρουν νόημα όπου δεν υπάρχει αλλά υποθέτουν ότι πρέπει να υπάρχει και στην αγωνιώδη αναζήτηση αυτού του ανύπαρκτου νοήματος «πέφτουν» σε μία κατάσταση ύπνωσης.

Το άγχος που δημιουργείται στο άτομο το οδηγεί όχι στο να βρει την καλύτερη λύση αλλά να βρει μια οποιαδήποτε λύση που θα μειώσει το άγχος του. Το είδαμε αυτό στη χώρα μας και στην οικονομική της κατάσταση. Δεν υπήρξε μία ουσιαστική προσπάθεια διαλόγου με σεβασμό στην αντίθετη πλευρά όσον αφορά την οικονομική στρατηγική της χώρας. Ως αποτέλεσμα, η επικρατούσα άποψη θεωρήθηκε η πιο σωστή ενώ η αντίθετη (βλ. επιστροφή στο εθνικό νόμισμα κτλ) ως συνταγή χάους.
Οι άνθρωποι έτσι αναγκάστηκαν να αποδεχτούν το μη χείρον βέλτιστον γιατί φοβήθηκαν το «χάος».

Αναφερθήκαμε σε μία τεχνική σύγχυσης όπως είναι το «Μεγάλο Ψέμα» υπάρχουν όμως κι άλλες οι οποίες μπορούν να λειτουργήσουν συνδυαστικά με το «Μεγάλο Ψέμα». Για παράδειγμα, η υπερπληροφόρηση είναι μία συνηθισμένη τεχνική. Τροφοδοτούμε το κοινό με υπερβολική πληροφόρηση για ένα συγκεκριμένο θέμα μέχρι αυτό να αλλάξει τις θέσεις του γιατί έχει τόσο μπερδευτεί που δεν ξέρει τι να πιστέψει.

Στην οικονομία το είδαμε αυτό με την παρουσίαση των θέσεων ποικίλων ειδικών.Κατ’αυτό τον τρόπο, η κριτική σκέψη των ανθρώπων αποδυναμώθηκε (δεν μπορούσαν να θέσουν απλά ερωτήματα όπως ποιος είναι αυτός που λέει τι και γιατί τα λέει αυτά, ποια είναι η εργασιακή του απασχόληση, το επίπεδο των γνώσεών του κοκ) και τελικά παραδόθηκε στην επικρατούσα αντίληψη π.χ. παραμονή στο Ευρώ, αποδοχή των Μνημονίων παρά τη διαπιστωμένη αποτυχία τους κτλ.

Πες πες λοιπόν σίγουρα κάτι μένει. Πώς μπορούμε όμως να συμπεριφερθούμε ως συνειδητοποιημένοι πολίτες απέναντι σε τέτοιου τύπου τεχνικές; Μόνο με την κριτική σκέψη που απαιτεί όμως παιδεία, συστηματική σκέψη και το κυριότερο κοινή λογική.


Πηγές

https://freedomofmind.com/confusion-techniques-can-control-minds/

https://www.sciencedaily.com/terms/mental_confusion.htm

http://changingminds.org/principles/confusion.htm

Φ.Μαστρογιάννη. Χειραγώγηση Γνώμης και Τηλεόραση. Διαθέσιμο στο: http://mastroyanni.blogspot.com/2016/03/blog-post_16.html

Φ.Μαστρογιάννη. Προπαγάνδα και Ψυχολογικός Έλεγχος. Διαθέσιμο στο: http://mastroyanni.blogspot.com/2016/03/blog-post.html

Φ.Μαστρογιάννη. Τεχνικές υποταγής των μαζών και έλεγχος της σκέψης. Διαθέσιμο στο: http://mastroyanni.blogspot.com/2016/02/blog-post_6.html

Φ.Μαστρογιάννη.Η συμπεριφορά του κοπαδιού και η αντίσταση στην αλλαγή. Διαθέσιμο στο: http://mastroyanni.blogspot.com/2017/03/blog-post_15.html

Φ. Μαστρογιάννη. Ψυχολογικές Τεχνικές Επηρεασμού. Διαθέσιμο στο: http://mastroyanni.blogspot.com/2018/05/blog-post_24.html



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Έχει μεγάλο ενδιαφέρον το βίντεο και σας το παρουσιάζουμε με ελληνικούς υποτίτλους !!! 

Όσο κι αν θέλουν να μας πείσουν ότι δεν υπήρξε σκάνδαλο το γεγονός είναι ότι εμείς πληρώσαμε και πάλι τις μίζες με την τεράστια αύξηση των τιμών των φαρμάκων. 

Και σκάνδαλο υπήρξε .... και τα πολιτικά μεγαλολαμόγια απηλλάγησαν και όσοι παίρναν τα χιλιάρικα για να συνταγογραφούν πολλαπλάσια δεν θα πάθουν τίποτα αλλά και ο Ρασπούτιν (που αυτή τη στιγμή πάει να γίνει ο αποδιοπομπαίος τράγος) θα καθαρίσει. 

Όλα καλώς καμωμένα για άλλη μια φορά, στη χώρα της λαμογιάς και της φαιδράς πορτοκαλέας. 

Καλημέρα σας !!!!

Αυτοί πολεμούν για την πατρίδα τους χρόνια ολόκληρα, κι ας μην υπάρχει καν στον παγκόσμιο πολιτικό χάρτη χώρα με το όνομα Κουρδιστάν. Κι όποιος πολεμά για τα ιδανικά του δεν είναι για λύπηση, αλλά για σεβασμό!

Να κλαίτε για τους εαυτούς σας, που μας υποδούλωσαν αμαχητί Γερμανοί κι Αμερικάνοι...

Μας προστάζουν να παραχωρήσουμε κυριαρχικά μας δικαιώματα σε άλλα προτεκτοράτα τους κι εμείς το κάνουμε ανερυθρίαστα...

Καταπίνουμε αμάσητες τις τουρκικές προκλήσεις που γίνονται με την ανοχή (αν όχι με την ηθική αυτουργία) των "συμμάχων" μας κι εμείς εφησυχαζόμαστε στη βολή μας...

Μας φόρεσαν, με τη συναίνεσή μας, τις αλυσίδες της οικονομικής σκλαβιάς με τα Μνημόνια, κι εμείς τους χειροκροτούσαμε σαν σωτήρες μας...

Εμάς να κλαίμε και την κατάντια μας, που αφού αποψιλωθήκαμε από ιδανικά και αξίες, απεμπολούμε συνεχώς κυριαρχικά δικαιώματα στα εδάφη μας, την εθνική περιουσία μας και τις ζωές μας, μέχρι να χάσουμε πλήρως και τυπικά την εθνική μας υπόσταση ως ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος...

Και το χειρότερο είναι πως, ότι κι αν πάθουμε θα μας αξίζει, γιατί δεν το παλέψαμε, δεν διεκδικήσαμε, δεν θυσιάσαμε τη βόλεψή μας για την ελευθερία μας...

Κι όπως είπε ο Θουκυδίδης, "ή θα είσαι ελεύθερος ή θα είσαι ήσυχος, και τα δύο μαζί δε γίνονται"!

Συγνώμη που διατάραξα την ησυχία σας...


Στη Μέση Ανατολή αλλάζει ο χάρτης , όπως αυτός είχε συμφωνηθεί από τη Συνθήκη της Λωζάνης.

Αν δεν κάνουμε λάθος και τα δικά μας σύνορα προέκυψαν από την ίδια συνθήκη.

Η παραβίαση γίνεται με την ανοχή όλων. ΟΗΕ, ΝΑΤΟ, Ε.Ε., ΗΠΑ, Ισραήλ, Πούτιν.Έχουν λόγους, πάντα απληστίας , πάντα αυτοκρατορικούς.

(Ενώ τα δικά μας σύνορα τα εγγυώνται οι ίδιοι και το διεθνές "δίκαιο" - Εδώ , μπορείτε να γελάτε ή/και να κλαίτε , ελεύθερα).
Η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν πουληθεί από ΟΛΟ το πολιτικό φάσμα και ειδικά από εκείνους που παριστάνουν τους "πατριώτες" και ανησυχούν για τη "ροζάβα".
ΌΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΗΔΕΣ κλαίνε για τους Κούρδους, γιατί δεν μπορούν να πουν τη λέξη "Συρία", που τόσο πολύ έχουν απαξιώσει όλα αυτά τα χρόνια. Τα σύνορα της Συρίας αλλάζουν τούτη την ώρα.
---
Είμαστε πολίτες μιας χώρας, που θέλουν να λευτερωθούν από τις συνθήκες δουλείας. Μια ασήμαντη ομάδα με το όνομα "Συναδελφική Κομπανία". Ως ότου δημιουργηθούν εκκλησίες σε κάθε τόπο, θα παραμένουμε ασήμαντοι. Αλλά και τότε, θα είμαστε μονάδες ενός μεγάλου και σπουδαίου συνόλου.

Αν εμποδίζει κάτι αυτή τη σύναξη είναι το γεγονός ότι οι διανοούμενοι και το ολιγαρχικό κομματικό καθεστώς σιχαίνονται το λαό και τη δημοκρατία.
--

Στην αρχή των μνημονίων, ο λαός τους ξέφυγε και βγήκε στους δρόμους και στις πλατείες και κονταροχτυπήθηκε με ΜΑΤ και ιδεολόγους πάσης φύσεως, ζητώντας (ΑΜΕΣΗ) ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ.

Μετά οι τεχνικές χειραγώγησης μπήκαν σε εφαρμογή και κάθε απόπειρα μαζικής δημοκρατικής οργάνωσης, που απειλούσε την καθεστηκυία κομματική/πολιτική/πολιτειακή τάξη τέθηκε υπό τον έλεγχο του κράτους και των καλά χρηματοδοτημένων κομμάτων και ομάδων.
Θυμίζουμε τη δια νόμου απαγόρευση του κινήματος "χωρίς μεσάζοντες", αλλά και την άρνηση των ηγετικών ομάδων να προχωρήσουν σε συνεταιρισμούς ελληνικών προϊόντων "χωρίς μεσάζοντες"

(Η κυρά Μαρία, που ήθελε δημοκρατία και φτηνά προϊόντα δεν ξέρει από συνεταιρισμούς και πολιτική. Ξέρει ό,τι δείχνει η τηλεόραση).

Έκτοτε "για όλα φταίει ο ραγιάς λαός".
---

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΑΛΥΤΕΣ.

Τα διεθνή ενδιαφέρουν εμάς τους ποικιλοτρόπως χρεοκοπημένους , γιατί η αναγκαία Ελληνική Επανάσταση δεν μπορεί να έχει αποτέλεσμα, αν δεν είναι παγκόσμια η Αλληλεγγύη προς αυτή. Αν δεν είναι παγκόσμια η Επανάσταση.

μετά την Βόρεια Συρία και την Βόρεια Κύπρο, να ετοιμαζόμαστε και για Νότια Μακεδονία;

ΝΑΙ. Γι' αυτό και για "Δυτική Θράκη", και για "συνεκμετάλλευση", δηλ. αποδοχή τετελεσμένης κατοχής, και για πολλά άλλα, αν συνεχίσουμε να ασχολούμαστε με τα κόμματα και το κυνοβούλιο.

Για τώρα, Θα πούμε ότι ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΟΝΟΙ ΚΑΙ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΒΑΣΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΧΕΔΙΑΣΟΥΜΕ, ΝΑ ΚΙΝΗΘΟΥΜΕ, ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΘΟΥΜΕ. ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ, ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΑΝΤΟΥ.

Φυσικά, όσοι από μας δεν θέλουν να ζήσουν σαν φτωχοί ραγιάδες. Υπάρχουν πάρα πολλοί, σχεδόν όλοι οι ομιλούντες την πολιτική γλώσσα, που θέλουν να ζήσουν σαν ραγιάδες, γιατί έχουν το κάτι τις τους και θα είναι ραγιάδες, αλλά όχι φτωχοί.

Και "καλά είναι κι έτσι. Αν μη τι άλλο, μας αφήνουν να παριστάνουμε τους αντιστασιακούς". .

---

(Η Εικόνα είναι του ΔΟΝ Ψυχώτη).

---

Το καλοκαίρι συνεχίζεται.

Η ΖΩΗ ΘΕΛΕΙ ΕΡΩΤΑ, ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Τις τελευταίες εβδομάδες και ημέρες έχει έρθει στην επικαιρότητα ξανά το ζήτημα της καύσης απορριμμάτων στη Θεσσαλονίκη. Αφορμή για το γεγονός ήταν η γνωμοδότηση επιτροπής της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, για να μην κατασκευαστεί μονάδα καύσης απορριμμάτων SRF-RDF* στην Ανατολική Θεσσαλονίκη, αλλά τα απορριμματογενή αυτά καύσιμα να οδηγούνται προς καύση σε βιομηχανίες της Δυτικής Θεσσαλονίκης.

Όπως είναι φυσικό, οι σχεδιασμοί για καύση απορριμμάτωνέχουν προκαλέσει την αντίδραση των κατοίκων τόσο από τα ανατολικά όσο και από τα δυτικά της πόλης. Ήδη στη χθεσινή του συνεδρίαση το Δημοτικό Συμβούλιο Παύλου Μελά (Δήμος στα δυτικά της πόλης που περιλαμβάνει τις περιοχές Ευκαρπία, Σταυρούπολη, Πολίχνη κ.α.) πήρε θέση ενάντια στην προοπτική καύσης απορριμμάτων, ύστερα από κινητοποίηση φορέων. Το ζήτημα της καύσης των απορριμμάτων αποτελεί βασική επιλογή της κυβέρνησης της ΝΔ, που έρχεται να συνεχίσει την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ στο ζήτημα, ο οποίος άνοιξε το δρόμο με τις αδειοδοτήσεις προς την ΑΓΕΤ στο Βόλο. Επιπλέον, αποτελεί βασική επιλογή κερδοφορίας για το κεφάλαιο, καθώς μέσω της καύσης SRF-RDF, οι βιομηχανίες εξασφαλίζουν φθηνή παραγωγή ενέργειας – χωρίς να υπολογίζουν βέβαια το περιβαλλοντικό κόστος και τις επιπτώσεις στην υγεία. Το ζήτημα της καύσης είναι εξαιρετικά σημαντικό λόγω των επικίνδυνων τοξικών ρύπων που παράγονται και βέβαια η υπόθεση δεν είναι καινούρια καθώς αυτοί οι σχεδιασμοί για τη Θεσσαλονίκη υπάρχουν εδώ και μια δεκαετία.



Το ιστορικό

Στις 18 Απριλίου του 2011 εκδίδεται μετά από πρωτοβουλία της τότε υπουργού περιβάλλοντος Τίνας Μπιρμπίλη η υπ’ αριθμόν 198436 Κοινή Υπουργική Απόφαση, σύμφωνα με την οποία δίνεται Έγκριση Περιβαλλοντικών Όρων για το έργο «Ολοκληρωμένη Εγκατάσταση Επεξεργασίας και Διάθεσης Απορριμμάτων (Ο.Ε.Ε.Δ.Α) Νοτιοανατολικής Ενότητας Νομού Θεσσαλονίκης». Πρόκειται για το πρώτο σχέδιο κατασκευής μιας τεράστιας μονάδας στην περιοχή του Αγ. Αντωνίου (βρίσκεται μεταξύ Επανομής και Βασιλικών, στα νότια του νομού και δίπλα στην πόλη) που θα δέχονταν τα απορρίμματα από όλους τους γειτονικούς δήμους, στην οποία θα δημιουργούνταν και μονάδα παραγωγής και καύσης SRF-RDF. Η υλοποίηση αυτού του έργου δεν προχώρησε άμεσα, όμως ο στόχος παρέμεινε στα πλάνα των επόμενων κυβερνήσεων.

Το 2015 εγκρίνεται από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ το Εθνικό Σχέδιο Διαχείρισης Αποβλήτων (ΕΣΔΑ) και στη συνέχεια εκπονούνται τα αντίστοιχα σχέδια ανά περιφέρεια (ΠΕΣΔΑ) και τα τοπικά (ΤΟΣΔΑ), στα οποία πέρα από γενικές περιγραφές για ανακύκλωση, διαλογή στην πηγή κλπ, η καύση παίζει κεντρικό ρόλο. Έτσι το ΠΕΣΔΑ για την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας προέβλεπε 3 Μονάδες Επεξεργασίας Απορριμμάτων (μεγάλες εγκαταστάσεις με αρκετές υπο-μονάδες διαλογής, αποθήκευσης, επεξεργασίας και καύσης απορριμμάτων κλπ): μια στην Π.Ε. Σερρών (που θα δέχεται απορρίμματα και απ’ το Δ. Κιλκίς) και δύο στη Θεσσαλονίκη, μια δυτικά και μια ανατολικά (που θα δέχονται τα απορρίμματα της υπόλοιπης περιφέρειας). Η ΜΕΑ Σερρών βρίσκεται ήδη σε δοκιμαστική λειτουργία ενώ οι άλλες δύο βρίσκονται σε προηγούμενα στάδια, δηλαδή στον καθορισμό λειτουργιών, χωροθέτησης, εγκρίσεων ΣΔΙΤ κλπ. Η ΜΕΑ Ανατολικού Τομέα θα παραμείνει στον Αγ. Αντώνιο, ενώ για αυτή του Δυτικού Τομέα διερευνώνται τέσσερεις περιοχές, στη Μαυροράχη και στους Δήμους Δέλτα, Χαλκηδόνας και Ωραοκάστρου.


Ο σχεδιασμός για Θεσσαλονίκη: παραγωγή SRF-RDF ανατολικά και καύση από ΤΙΤΑΝ & ΧΑΛΥΨ δυτικά

Στο αρχικό σχέδιο του 2011 για τη μονάδα στη Ν.Α. Θεσσαλονίκη, προβλέπονταν μεταξύ άλλων μονάδα καύσης των απορριμματογενών καυσίμων SRF-RDF, Χώρος Υγειονομικής Ταφής Υπολειμμάτων (ΧΥΤΥ) και χώρος ταφής επικίνδυνων αποβλήτων (από την καύση SRF-RDF). Όλα τα παραπάνω έχουν αφαιρεθεί πλέον από τη Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) για τη ΜΕΑ Ανατολικής Θεσσαλονίκης, όχι λόγω επικινδυνότητας αλλά λόγω αλλαγής σχεδιασμού. Η κατεύθυνση πλέον είναι η ΜΕΑ Ανατολικής Θεσσαλονίκης να έχει ως βασικό στόχο την παραγωγή SRF-RDF με σκοπό να τροφοδοτούνται βιομηχανικές μονάδες στα δυτικά της πόλης για να τα καίνε. Δηλαδή, τα σύμμεικτα απορρίμματα (αυτά δηλαδή που καταλήγουν στο σημερινό πράσινο κάδο), μαζί με όσα λανθασμένα κατέληξαν στον μπλε κάδο, θα οδηγούνται σε ειδική εγκατάσταση επεξεργασίας εντός της ΜΕΑ, όπου θα παράγεται SRF ή RDF. Η γνωμοδότηση της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας για τη ΜΠΕ του έργου δεν αφήνει περιθώρια για παρανοήσεις. Στη σελ. 6 η παράγραφος που αφορά στην περιγραφή του έργου ξεκινάει λέγοντας:

«Το βασικό προϊόν της ΜΕΑ θα είναι απορριμματογενές καύσιμο».
Ακόμα και η μονάδα παραγωγής βιοαερίου που προβλέπει η μελέτη, το οποίο ανακτάται κατόπιν ειδικής επεξεργασίας (αναερόβια χώνευση) πχ από απόβλητα κτηνοτροφίας, βασικά υπάρχει για να εξυπηρετεί τις ενεργειακές ανάγκες της κεντρικής μονάδας παραγωγής SRF-RDF. Όσο για τον προορισμό του, διαβάζουμε στις σελίδες 10-11 της γνωμοδότησης:

«Εγχώριες τσιμεντοβιομηχανίες έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον για την παραλαβή και αξιοποίηση του απορριμματογενούς καυσίμου. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το από 24/04/2019 έγγραφο της Α.Ε. Τσιμέντων ΤΙΤΑΝ, προς τον ΦΟΔΣΑ (28) σχετικό, το οποίο μας διαβιβάσθηκε, η ΤΙΤΑΝ δύναται ν απορροφήσει το σύνολο της ετήσιας ποσότητας των 40.000~50.000 τν/ έτος απορριμματογενούς ανακτώμενου στερεού καυσίμου στη ΜΕΑ Αν.Τ. ΠΚΜ, καθώς και επιπλέον ποσότητας από ΜΕΑ Δυτικού Τομέα. Επίσης με το από 09-05-2019 έγγραφο της “Τσιμέντα ΧΑΛΥΨ” (29) σχετικό, η εταιρεία μπορεί να παραλάβει ετησίως μέχρι και 35.000t/y από τους κωδικούς ΕΚΑ 1912ΧΧ.»

Με βάση τα παραπάνω, δε χωράει ίχνος αμφιβολίας για το τι σχεδιάζεται να συμβεί τα επόμενα χρόνια στην περιοχή της Θεσσαλονίκης, καθώς δε μιλάμε πλέον για σενάρια, αλλά για συγκεκριμένες μελέτες με στοιχεία ζήτησης από τις βιομηχανίες. Οι δύο ΜΕΑ θα επεξεργάζονται τα σκουπίδια με σκοπό να παράγουν SRF-RDF, δηλαδή απορριμματογενές καύσιμο, το οποίο θα καίγεται στις βιομηχανίες ΤΙΤΑΝ και ΧΑΛΥΨ.



Οι κάτοικοι του Βόλου εδώ και αρκετούς μήνες «απολαμβάνουν» τις «ευεργετικές ιδιότητες» της καύσης σκουπιδιών από την τσιμεντοβιομηχανία της ΑΓΕΤ, ξυπνώντας σχεδόν κάθε πρωί με την αποπνικτική μυρωδιά της ατμόσφαιρας, η οποία βρωμάει καμένο πλαστικό. Το εργοστάσιο της ΑΓΕΤ βρίσκεται εκτός πόλης, πίσω απ’ το λόφο της «Γορίτσας» δίπλα στην Αγριά, δηλαδή δεν υπάρχει «οπτική επαφή» με την πόλη. Ας αναλογιστούμε τι θα σημαίνει για την πόλη της Θεσσαλονίκης κάτι αντίστοιχο. Όσοι/ες θεωρούν ότι θα επηρεαστούν «μόνο» οι δυτικές συνοικίες κάνουν μεγάλο λάθος, καθώς τα δύο εργοστάσια μπορεί να βρίσκονται στα «δυτικά» του πολεοδομικού συγκροτήματος, αλλά στην πραγματικότητα είναι βόρεια της πόλης και ο βορειοδυτικός άνεμος Βαρδάρης θα φέρνει τους ρύπους σε όλη την πόλη.


Πως προέκυψε το SRF-RDF και γιατί είναι πρόβλημα η καύση του

Η συζήτηση για την καύση των απορριμμάτων προέκυψε λόγω της συνεχούς αυξανόμενης παραγωγής σκουπιδιών και του αδιεξόδου στο οποίο έφτασε η πολιτική της ταφής. Οι ανεξέλεγκτες χωματερές αλλά και οι ελεγχόμενοι Χώροι Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων (ΧΥΤΑ) έχουν φτάσει στα όριά τους [2], με αποτέλεσμα η αμέσως επόμενη -λίγο λιγότερο κακή- επιλογή υποτίθεται πως είναι η καύση. Βέβαια ποτέ και πουθενά δεν πρόκειται να το δούμε αυτό γραμμένο με αυτόν τον τρόπο. Συνήθως θα αναφέρεται ως «ενεργειακή αξιοποίηση», «ανάκτηση ενέργειας», «αξιοποίηση του ενεργειακού περιεχομένου» κλπ. Ακόμα και ο όρος «απορριμματογενές καύσιμο» που είναι πιο τίμιος, εντούτοις κάνει μια προσπάθεια να αποκρύψει το γεγονός ότι μιλάμε για σκουπίδια, από τα οποία μέσω θερμικής επεξεργασίας έχει αφαιρεθεί η υγρασία και προορίζονται προς καύση. Ο λόγος που υποτίθεται πως η καύση είναι «λίγο λιγότερο κακή» από την ταφή, είναι γιατί μέσω της καύσης μπορεί να παραχθεί ενέργεια και αυτό το όφελος να αντισταθμίσει το περιβαλλοντικό κόστος. Ποιο είναι όμως το περιβαλλοντικό κόστος;

Η καύση (γενικώς) παράγει χημικές ενώσεις που εκλύονται στην ατμόσφαιρα, καταλήγουν στο έδαφος ή/και διοχετεύονται στους υπόγειους υδροφορείς (νερά). Η καύση σκουπιδιών δίνει ως προϊόντα διοξίνες, φουράνια, πτητικό υδράργυρο και άλλες τοξικές ενώσεις που προκαλούν, πέρα από κάθε αμφιβολία, καρκίνο και άλλες σοβαρές παθήσεις! Οι διοξίνες, ουσίες άχρωμες και άοσμες, περνάνε από τον αέρα στη γη και από εκεί στα αγροτικά και κτηνοτροφικά προϊόντα για να καταλήξουν στο πιάτο μας. Δεν καταστρέφονται, δε διαλύονται, δε χάνονται αλλά συσσωρεύονται στο λίπος των ζώων και των ανθρώπων μέσα από την τροφική αλυσίδα [3].

Και βέβαια, στις παρατηρήσεις της γνωμοδότησης της ΠΚΜ για τη ΜΠΕ διαβάζουμε στη σελίδα 10:

«Η ιπτάμενη τέφρα ως τελικό υποπροϊον της καύσης του απορριμματογενούς καυσίμου, συγκαταλέγεται στα επικίνδυνα απόβλητα με κωδικό ΕΚΑ 190113.»

Η ίδια δηλαδή η Περιφέρεια Κ. Μακεδονίας αναφέρει το πρόβλημα, όμως στη συνέχεια γνωμοδοτεί θετικά, παρ’ ότι δεν υπάρχει καμιά σαφής πρόβλεψη για την τοξική τέφρα και τα υπόλοιπα επικίνδυνα απόβλητα της καύσης σκουπιδιών. Ουσιαστικά, δηλαδή, παρουσιάζεται μια «λύση» στο πρόβλημα των απορριμμάτων, η οποία ασφαλώς είναι η πιο συμφέρουσα για το ιδιωτικό κεφάλαιο, αφετέρου δημιουργεί δεκάδες άλλα περιβαλλοντικά προβλήματα, όπως η ρύπανση εδάφους, υδάτων και αέρα με εξαιρετικά σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία μας.
…και στο βάθος απάτη!

Αυτή η υπόθεση έχει και μια πλευρά καθαρής απάτης. Θεωρητικά οι διάφοροι σχεδιασμοί (εθνικός, περιφερειακοί κλπ) θέτουν κάποιους στόχους για τη διαχείριση των απορριμμάτων, όσον αφορά την ανακύκλωση, την κομποστοποίηση κλπ. Για παράδειγμα, ο ΠΕΣΔΑ για την Κεντρική Μακεδονία έθετε στόχο επαναχρησιμοποίησης/ανακύκλωσης κλπ στο 50% για το 2015 και στο 70% για το 2020. Πέρα απ’ το αστείο του γεγονότος ότι βρισκόμαστε ήδη στο φθινόπωρο του 2019 όπου τα πραγματικά ποσοστά ανακύκλωσης κυμαίνονται μεταξύ 10%-12% και δεν υπάρχει περίπτωση να «πιαστεί» κανένας στόχος, το πρόβλημα είναι το εξής: ας υποθέσουμε ότι όντως επιτυγχάνονται οι στόχοι και μάλιστα υπερβαίνονται κιόλας προς το καλύτερο και τα ποσοστά ανακύκλωσης, κομποστοποίησης κλπ συνεχώς αυξάνονται. Τότε τι ποσότητες SRF-RDF θα παράγονται στις ΜΕΑ με προορισμό την καύση στις βιομηχανίες; Προφανώς αυτές συνεχώς θα μειώνονται. Βέβαια οι βιομηχανίες θα έχουν φροντίσει να υπογράψουν ρήτρες εγγυημένων ποσοτήτων, για να κάνουν το σχεδιασμό τους. Άρα είτε οι δήμοι και οι περιφέρειες θα αναγκαστούν να πληρώνουν αποζημιώσεις για δεκαετίες (δηλαδή -μέσω φόρων- όλοι εμείς), είτε θα αναγκαστούν να εισάγουν απορρίμματα από το εξωτερικό. Και παρόλο που αυτό ακούγεται σαν «σενάριο επιστημονικής φαντασίας» δυστυχώς δεν είναι. Γιατί είναι ακριβώς αυτό που συμβαίνει στο Βόλο, όπου η ΑΓΕΤ εισάγει σκουπίδια SRF-RDF από την Ιταλία! Και βέβαια, παρά τις αντιδράσεις, δεν τηρούνται ούτε καν τα προσχήματα καθώς αυτό που καίει η ΑΓΕΤ δεν αντιστοιχεί καν στις ποιότητες SRF-RDF, αλλά καίει σκουπίδια με περιεκτικότητα 75-80% σε πλαστικό.



Τι να τα κάνουμε τελικά τα σκουπίδια;

Η πρώτη απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι: κατ’ αρχήν να τα μειώσουμε. Αν συνειδητοποιήσει κανείς τις ποσότητες άχρηστων αντικειμένων που παράγονται θα εντυπωσιαστεί. Τα περισσότερα προϊόντα έρχονται στους καταναλωτές συσκευασμένα δύο και τρεις φορές, με περιτυλίγματα κλπ τα οποία μεγαλώνουν τον όγκο των απορριμμάτων σημαντικά. Το δεύτερο σκέλος αφορά την επαναχρησιμοποίηση υλικών και πραγμάτων, σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο βαθμό. Δηλαδή χρειάζεται να υπάρξουν -πιθανά με ευθύνη των δήμων- εγκαταστάσεις επιδιόρθωσης οικιακών συσκευών, επίπλων κλπ, έτσι ώστε να μην «πετιέται ότι χαλάει», αλλά να διορθώνεται, να γίνονται οι αναγκαίες μετατροπές και να χρησιμοποιούνται και πάλι από τους πολίτες. Τρίτη κατά σειρά έρχεται η διαδικασία της ανακύκλωσης, η οποία πρέπει να ξεκινάει από την διαλογή στην πηγή.

Διαλογή στην πηγή σημαίνει ότι σε κάθε σπίτι, σχολείο, εργασιακό χώρο κλπ θα πρέπει να γίνεται διαχωρισμός και κάθε υλικό να οδηγείται σε ξεχωριστό κάδο και στη συνέχεια να φορτώνεται σε ξεχωριστό όχημα. Να δημιουργηθούν δηλαδή 5-6 διαφορετικά «ρεύματα» ανακύκλωσης απορριμμάτων, ενδεικτικά: χαρτί, γυαλί, αλουμίνιο, πλαστικό, οργανικά (προς κομποστοποίηση) και τέλος τα σύμμεικτα, αυτά δηλαδή που για διάφορους λόγους δεν έχουν διαχωριστεί (ο σημερινός πράσινος κάδος). Είναι προφανές ότι το τελευταίο «ρεύμα» θα πρέπει να είναι το μικρότερο δυνατό.



Η σημερινή μορφή της ανακύκλωσης με έναν μπλε κάδο –αποδεδειγμένα πια– δε λειτουργεί. Πέρα από τα οικονομικά σκάνδαλα, είναι εντελώς παράλογο όλα τα είδη ανακυκλώσιμων να καταλήγουν σε έναν κάδο, στη συνέχεια να συμπιέζονται κατά την αποκομιδή στα φορτηγά-πρέσες, για να καταλήξουν σε κάποιο ιδιωτικό Κέντρο Διαλογής Ανακυκλώσιμων Υλικών (ΚΔΑΥ), όπου πολλές φορές δεν γίνεται καν διαλογή, αλλά καταλήγουν μαζί με άλλα σύμμεικτα προς ταφή. Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι η πραγματική ανακύκλωση υλικών σήμερα υπολογίζεται ότι μόλις ξεπερνάει το 10% του συνόλου των απορριμμάτων. Δε μπορεί η τύχη της ανακύκλωσης, της διαχείρισης των απορριμμάτων και τελικά της υγείας μας να βρίσκεται στα χέρια ιδιωτών που έχουν ως μοναδικό κίνητρο την αύξηση των κερδών τους, εις βάρος των ζωών μας.

Η κατάργηση της ΕΕΑΑ (της ιδιωτικής εταιρείας που εκμεταλλεύεται την ανακύκλωση) και η δημιουργία ενός άλλου αξιόπιστου δημόσιου φορέα υπό τη λειτουργία των Δήμων, του κράτους και των εργαζομένων είναι μονόδρομος.

Πρέπει να κλείσουν τα τεράστια ιδιωτικά ΚΔΑΥ και να δημιουργηθούν μικρές μονάδες διαχείρισης των απορριμμάτων, ανά δήμο ή δημοτική κοινότητα (ενδεικτικά ανά 100.000 κατοίκους), στα οποία να γίνεται η διαλογή, να υπάρχουν διαδικασίες εκπαίδευσης των πολιτών και τελικά να γίνεται αξιοποίηση των υλικών (ανακυκλώσιμων, κομπόστ από οργανικά κλπ) από τον Δήμο και τους πολίτες προς όφελος των τοπικών κοινωνιών. Οι μικρές (σε σχέση με τις τεράστιες που σχεδιάζονται) μονάδες έχουν μια σειρά πλεονεκτήματα, καθώς δε θα χρειάζεται να διανύονται εκατοντάδες οχηματοχιλιόμετρα για να φτάσουν τα απορρίμματα στη μονάδα (που σημαίνει χαμηλότερο κόστος, τόσο σε χρήματα όσο και περιβαλλοντικό λόγω της μετακίνησης). Επίσης, δε θα απαιτείται συμπίεση, η οποία κάνει την ανακύκλωσή τους αδύνατη και τέλος, η τοπική διαχείριση μειώνει δραστικά τις πιθανότητες ανάμιξης επικίνδυνων τοξικών – βιομηχανικών αποβλήτων με τα αστικά.

Τι πρέπει να κάνουμε

Η προοπτική της καύσης σκουπιδιών πρέπει να σημάνει συναγερμό στην πόλη, τους δήμους και τις γειτονιές της Θεσσαλονίκης. Ήδη οι κάτοικοι των ανατολικών περιοχών (κυρίως στον Αγ. Αντώνιο αλλά και στη Θέρμη) έχουν ενεργοποιηθεί ενάντια στην προοπτική της καύσης στην περιοχή τους – ακόμα και ο Δήμος κράτησε αντίστοιχη στάση. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι αν φύγει η καύση από τα ανατολικά, δε θα υπάρχει πια πρόβλημα. Γι’ αυτό το να δημιουργηθεί η ΜΕΑ στα ανατολικά με βασικό σκοπό την παραγωγή SRF-RDF για την τροφοδότηση της καύσης είναι εξίσου σημαντικό πρόβλημα, για το οποίο πρέπει να κινητοποιηθούμε.

Αντίστοιχα, σύλλογοι γονέων, κινήσεις πολιτών, πολιτιστικοί σύλλογοι από τις δυτικές συνοικίες βρίσκονται σε εγρήγορση, καθώς οι ήδη υποβαθμισμένες περιοχές στα δυτικά ετοιμάζονται να φορτωθούν ακόμη ένα πρόβλημα.

Κατ’ αρχήν πρέπει να υπάρξει κοινός αγώνας ενάντια στην προοπτική της καύσης ή της δημιουργίας εργοστασίων παραγωγής SRF-RDF από τους κατοίκους όλων των περιοχών. Πρέπει να κινητοποιηθούν οι μαζικοί φορείς, εργατικά σωματεία και ειδικά των βιομηχανιών ΤΙΤΑΝ και ΧΑΛΥΨ που θα είναι οι πρώτοι που θα δεχτούν τις επιπτώσεις στην υγεία τους, οι σύλλογοι μαθητών και φοιτητών και βέβαια άλλοι τοπικοί σύλλογοι πολιτών.



Χρειάζεται να δημιουργηθούν επιτροπές αγώνα σε διάφορους χώρους και γειτονιές, οι οποίες να συντονίζουν τη δράση τους και να οργανωθεί μια μεγάλη εκστρατεία σε όλη την πόλη για να ενημερωθούν οι πολίτες για τις επιπτώσεις της καύσης απορριμμάτων. Το παράδειγμα του Βόλου, τόσο λόγω των κινδύνων που ήδη έχουν εμφανιστεί, όσο και λόγω της μαζικής συμμετοχής του κόσμου στο δρόμο, με ιστορικά συλλαλητήρια διαμαρτυρίας και άλλες δράσεις, μπορεί να φανεί πολύ χρήσιμο.

Για να γίνουν όλα αυτά πράξη, πρέπει να μπουν μπροστά οι ενεργοί πολίτες, τα διάφορα περιβαλλοντικά κινήματα (όπως πχ ενάντια στην εξόρυξη χρυσού ή της νεολαίας για την κλιματική αλλαγή), σωματεία εργαζομένων, οι μαχητικές δημοτικές παρατάξεις, οι εκλεγμένοι/ες σε δημοτικά συμβούλια, οι οργανώσεις της ανατρεπτικής αριστεράς κλπ, να συντονίσουν τις δυνάμεις τους για να καταφέρουμε να χτίσουμε ένα κίνημα που να βάλει φρένο στα σημερινά σχέδια, αλλά και να αντιπροτείνει ένα εναλλακτικό σχέδιο διαχείρισης των απορριμμάτων, φιλικό προς το περιβάλλον, ενάντια στα ιδιωτικά συμφέροντα με ενεργό ρόλο των κατοίκων και των εργαζομένων.


________

[1] Ο όρος RDF (REFUSED DERIVED FUEL) ή SRF (SOLID RECOVERED FUEL) αναφέρεται σε απορριμματογενή καύσιμα, δηλαδή σε σύμμεικτα απορρίμματα (οργανικά, πλαστικά, χαρτί κλπ), τα οποία ύστερα από θερμική επεξεργασία χάνουν την υγρασία τους και ανάλογα με τη σύστασή τους κατατάσσονται σε μια από τις δύο κατηγορίες.

[2] Οι ΧΥΤΑ είναι βαθιοί «λάκκοι» στους οποίους τοποθετούνται τα σκουπίδια και στη συνέχεια σκεπάζονται με χώμα. Από τη συμπίεση των σκουπιδιών (τόνοι επί τόνων καθημερινά) προκύπτουν εξαιρετικά τοξικά στραγγίσματα (υγρά απόβλητα). Για να μην διαρρεύσουν τα στραγγίσματα, στον πάτο των ΧΥΤΑ τοποθετούνται ειδικές μεμβράνες (π.χ. από PVC), οι οποίες υποτίθεται πως στεγανοποιούν το «λάκκο». Ωστόσο οι μεμβράνες αυτές δεν επιτυγχάνουν για πολύ καιρό την πλήρη στεγανοποίηση: με το πρώτο ρίχτερ αλλά και με την πάροδο του χρόνου χάνουν τη στεγανότητά τους και έτσι τα τοξικά στραγγίσματα εισχωρούν και ρυπαίνουν ανεπανόρθωτα το έδαφος, το υπέδαφος και τον υδροφόρο ορίζοντα σε τεράστιες εκτάσεις. Διαβάστε περισσότερα εδώ

[3] Αναλυτική περιγραφή των παραπάνω γίνεται στην έκθεση της επιστημονικής ομάδας του ΕΜΠ των Μ. Χριστόλη, Ν.Χ. Μαρκάτου κα με τίτλο «Σχηματισμός Διοξινών κατά την καύση εναλλακτικού καυσίμου RDF σε εγκαταστάσεις τσιμεντοβιομηχανίας», μέρος των συμπερασμάτων μπορείτε να βρείτε εδώ


πηγή: ΞΕΚΙΝΗΜΑ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου