Articles by "Πολιτική άποψη"

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτική άποψη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων


«Πρέπει να κυριαρχήσουμε στην κατάχρηση της εξουσίας της τεχνολογικής ελίτ και να επιστρέψουμε στις συνταγματικές και πνευματικές αξίες της χώρας μας. Υπάρχει σίγουρα κόστος, τόσο υλικό όσο και πνευματικό, που πρέπει να πληρωθεί αν δεν το πράξουμε».

Ντουάιτ Αϊζενχάουερ - Αμερικανός Πρόεδρος 
της Φωτεινής Μαστρογιάννη

Στις δύσκολες ημέρες της πανδημίας του κορωνοϊού που ζει η χώρα μας αλλά και όλος ο πλανήτης παρατηρούμε την επικράτηση της ιατρικής έναντι της πολιτικής.

Η επικράτηση αυτή εμφανίζεται ως μία προσωρινή (;) αναγκαιότητα για την προστασία της ανθρώπινης ζωής. Η πολιτική υποχωρεί μπροστά στην επιστήμη. Ολόκληρα κράτη αποκλείονται από την οικονομική και την κοινωνική δραστηριότητα λόγω της έκτακτης υγειονομικής ανάγκης με μέτρα προφύλαξης για τα οποία αποφασίζει και επιβάλλει η ιατρική-επιστημονική κοινότητα. Τα μέτρα αυτά περιορίζουν σημαντικά τις όποιες ελευθερίες έχουν απομείνει στον άνθρωπο στη σύγχρονη ψηφιακή εποχή.



Στο σημείο αυτό, η ρήση του Αμερικανού Προέδρου Ντουάιτ Αϊζενχάουερ είναι ιδιαίτερα επίκαιρη. «Θα πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση όσον αφορά τον κίνδυνο που διατρέχει η δημόσια πολιτική να καταστεί αιχμάλωτη μίας επιστημονικής τεχνολογικής ελίτ».
Αυτό που συμβαίνει σήμερα μήπως θα δημιουργήσει μία κυρίαρχη επιστημονική αλλά και τεχνολογική ελίτ όπως προέβλεψε ο Πρόεδρος Αϊζενχάουερ και όχι μόνο αυτός; Ποιο θα είναι το μέλλον της κοινωνίας σε μία τέτοια περίπτωση; Μήπως η παγκόσμια διακυβέρνηση όπως μας έχουν προετοιμάσει πολλοί Έλληνες και ξένοι πολιτικοί ;

Ο Βρετανός φιλόσοφος Μπέρτραντ Ράσσελ το είχε γράψει: «Μία παγκόσμια επιστημονική κοινωνία δεν θα μπορεί να είναι σταθερή εκτός εάν υπάρχει παγκόσμια διακυβέρνηση».


Ο Ράσελ το ανέλυσε περαιτέρω γράφοντας: «Θα υπάρχουν κατά περιόδους μεγάλοι πόλεμοι στους οποίους η τιμωρία για τον ηττημένο θα είναι η πείνα εκτός εάν υπάρξει μία παγκόσμια κυβέρνηση που θα εξασφαλίζει τον έλεγχο του πληθυσμού… ». Η ευγονική θα είναι σημαντική, κατά τον Ράσελ, για τη δημιουργία της παγκόσμιας κυβερνητικής επιστημονικής δικτατορίας «Σταδιακά, με επιλεκτική αναπαραγωγή, οι συγγενείς διαφορές μεταξύ των ηγεμόνων και των κυβερνώμενων θα αυξηθούν μέχρι να γίνουν σχεδόν διαφορετικά είδη. Μια εξέγερση των πληβείων θα γινόταν τόσο αδιανόητη όσο μια οργανωμένη εξέγερση προβάτων ενάντια στην πρακτική της κατανάλωσης αρνίσιου κρέατος».

Ο Αλντους Χάξλεϋ στο περίφημο, και κατά πολλούς προφητικό, βιβλίο του «Ο Θαυμαστός Καινούριος Κόσμος» έγραφε ότι «τα υποκείμενα του μελλοντικού δικτάτορα θα κυβερνούνται ανώδυνα από ένα σώμα κοινωνικών μηχανικών υψηλής κατάρτισης». Έγραψε επίσης: «Τον 21ο αιώνα, υποθέτω, θα έχουμε την εποχή των Παγκόσμιων Ελεγκτών, το σύστημα της επιστημονικής κάστας και τον Θαυμαστό Καινούριο Κόσμο».

Το 1952, ο Μπέρτραντ Ρασσελ στο βιβλίο του «The impact of science on society » αναφέρεται στον ρόλο της ψυχολογίας των μαζών της οποίας η σημασία αυξήθηκε με τη χρήση των μοντέρνων μέσων προπαγάνδας όπου το πιο σημαντικό μέσο προπαγάνδας είναι η εκπαίδευση, λιγότερο σημαντικό η θρησκεία ενώ έναν όλο και αυξανόμενο ρόλο στην προπαγάνδα αποκτούν οι κινηματογράφοι, ο Τύπος και το ραδιόφωνο. Τονίζει επίσης τον ρόλο της τέχνης της πειθούς στην ψυχολογία των μαζών. Υποστήριξε ότι στο μέλλον οποιοσδήποτε θα μπορεί να πείσει τον άλλο αρκεί να τον «πιάσει» από μικρό και το Κράτος να του δώσει χρήματα και εξοπλισμό. Αυτό θα μπορεί να γίνει πιο επιτυχημένα εάν την υπόθεση την αναλάβουν οι επιστήμονες στα πλαίσια μιας επιστημονικής δικτατορίας.

Ο Ράσελ υποστήριζε ότι η επιστημονική δικτατορία θα είναι πιο σταθερή, ως πολίτευμα, από τη δημοκρατία. Το ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι και αυτό που έγραψε: «Δεν θεωρώ ότι κάποια εξέγερση θα μπορέσει ποτέ να απελευθερώσει τους καταπιεσμένους από τη σύγχρονη επιστημονική δικτατορία».

Τόσο ο Χάξλεϋ όσο και ο Ράσελ πίστευαν ότι οι άνθρωποι αγαπούν τη δουλεία τους κάτι που μας θυμίζει και τον Γκυστάβ Λε Μπον με την έννοια της αγάπης που δείχνουν οι μάζες για τον αυταρχικό ηγέτη, έναν ηγέτη που με αυταρχικά περιοριστικά μέτρα επιβάλλεται στις μάζες που τον σέβονται ακριβώς για τον αυταρχισμό του.

Ο Ράσελ έγραψε ότι υπό την διακυβέρνηση της επιστημονικής δικτατορίας:

«Η πρόοδος στην φυσιολογία και στην ψυχολογία θα δώσουν στις κυβερνήσεις τη δυνατότητα μεγαλύτερου ελέγχου στην προσωπικότητα του ατόμου από ότι είχαν μέχρι στιγμής οι απολυταρχικές κυβερνήσεις. Ο Φίχτε ανέφερε ότι η εκπαίδευση θα πρέπει να στοχεύει στην καταστροφή της ελεύθερης βούλησης και οι μαθητές τελειώνοντας το σχολείο να είναι ανίκανοι, μέχρι το τέλος της ζωής τους, να σκέφτονται ή να δρουν με τρόπο αντίθετο από αυτόν που δίδαξαν οι δάσκαλοί τους. Από πολύ νεαρή ηλικία θα πρέπει να υπάρχει ένας συνδυασμός δίαιτας και ενέσεων έτσι ώστε να δημιουργηθεί αυτός ο τύπος χαρακτήρα και πεποιθήσεων που θα αρέσει στην εξουσία και οποιαδήποτε σοβαρή κριτική της εξουσίας θα είναι ψυχολογικά αδύνατον να επιτευχθεί. Ακόμα και εάν όλοι είναι δυστυχείς, όλοι θα θεωρούν τους εαυτούς τους ευτυχισμένους εάν τους λέει η κυβέρνηση ότι είναι ευτυχισμένοι».

Ο Χάξλεϋ, το 1962, στην ομιλία του στο Μπέρκλεϋ όπου μίλησε για τον «Θαυμαστό Καινούριο Κόσμο» ανέφερε: «Εάν πρόκειται να ελέγξεις τον πληθυσμό για οποιαδήποτε χρονική περίοδο, θα πρέπει να έχεις κάποιο επίπεδο συγκατάθεσης από αυτόν. Η απλή τρομοκρατία δεν μπορεί να λειτουργήσει για πάντα, αργά ή γρήγορα θα πρέπει να προβάλλεις κάποια πειθώ, να κάνεις τους ανθρώπους να δώσουν τη συγκατάθεση τους σε αυτό που τους συμβαίνει. .. Είμαστε στη διαδικασία δημιουργίας μίας σειράς τεχνικών που θα δώσουν τη δυνατότητα στην ελέγχουσα ολιγαρχία που πάντα υπήρχε και πιθανώς πάντα θα υπάρχει, να κάνει τους ανθρώπους να αγαπάνε τη δουλεία τους. Αυτή θα είναι και η εναλλακτική σε μία κακόβουλη επανάσταση».



Το 1971 ο Ζμπίγκνιου Μρεζίνσκι στο βιβλίο του «Between two ages. America’s role in the Technetronic era» έγραφε: «Μία τέτοια κοινωνία θα ελέγχεται από την ελίτ της οποίας η εξουσία θα βασίζεται σε μία ανώτερη επιστημονική τεχνογνωσία. Ανεμπόδιστη από τους περιορισμούς των παραδοσιακών φιλελεύθερων αξιών, η ελίτ αυτή δεν θα διστάσει, για πολιτικούς λόγους, να χρησιμοποιήσει τις τελευταίες σύγχρονες τεχνικές για να επηρεάσει τη δημόσια συμπεριφορά και να κρατήσει την κοινωνία υπό έλεγχο και επιτήρηση».

Συνεπώς η κρίση του κορωνοϊού πέραν του υγειονομικού κινδύνου μήπως θα αποτελέσει και την έναρξη της δυστοπικής επιστημονικής δικτατορίας ή η ανθρωπότητα θα μπορέσει να ξεπεράσει τον κίνδυνο τόσο τον υγειονομικό όσο και τον πολιτικό και να παράξει πιο ανθρώπινες συνθήκες διακυβέρνησης και επιβίωσης;

πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Ο Ισπανός (σοσιαλιστής) Πρωθυπουργός Pedro Sanchez πήρε τώρα την πρωτοβουλία να ζητήσει ουσιαστικά την αρχή μετατροπής της ΕΕ από μία νεοφιλελεύθερη μεγάλη «ελεύθερη αγορά», προσαρμοσμένη στις ανάγκες του παγκόσμιου Χρηματιστικού Κεφαλαίου, των μεγάλων πολυεθνικών και της Γερμανίας, σε κάτι που να αρχίζει να μοιάζει με πραγματική Ευρωπαϊκή Ενωση.

Όπως σημειώνει ο Ισπανός πολιτικός, σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε στον βρετανικό Γκάρντιαν, η Ευρώπη πρέπει να οικοδομήσει μια οικονομία πολεμικής περιόδου και να προωθήσει την ευρωπαϊκή αντίσταση, ανοικοδόμηση και ανάκαμψη. Πρέπει να το κάνει όσο το δυνατόν ταχύτερα με μέτρα υποστήριξης του δημόσιου χρέους που πολλά κράτη, περιλαμβανομένης της Ισπανίας, αναλαμβάνουν. Και θα πρέπει να συνεχίσει να το κάνει και μετά τον τερματισμό της κατάστασης έκτακτης ανάγκης με ένα «νέο σχέδιο Μάρσαλ».

Ο Sanchez θυμίζει παράλληλα το ιστορικό σφάλμα που έκανε η ΕΕ με την απάντησή της στην κρίση του 2008 μέσω λιτότητας. Ειρήσθω εν παρόδω, η καταστροφή της Ελλάδας μετά το 2010, θεωρείται τώρα παγκοσμίως ως έγκλημα και παράδειγμα προς αποφυγή. Οι μόνοι που λένε το αντίθετο είναι η ίδια η ΕΕ και τα τρία ελληνικά κόμματα εξουσίας, που υπέγραψαν διαδοχικά μνημόνια και δανειακές συμβάσεις, με τις οποίες η Αθήνα έχει φορτωθεί (και συνεχίζει να είναι φορτωμένη!) «εξαιρετικά μη βιώσιμο χρέος» (κατά ΔΝΤ) και εντελώς αποικιακούς όρους που, φοβούμεθα, θα τα βρει αμφότερα πολύ γρήγορα μπροστά της κατά τραγικό τρόπο. Την πραγματικότητα «φυγείν αδύνατοn», ας έχεις κι όλα τα κανάλια με το μέρος σου. Θα χρειαστεί και πολύς άρτος εκτός από τα θεάματα!
Ιταλοί: πυρ κατά Γερμανίας και Ολλανδίας

Μια σειρά Ιταλών πολιτικών υπογραμμίζουν από τη δική τους πλευρά, σε ανοιχτή επιστολή που δημοσιεύτηκε στην Φρανκφούρτερ Αλγκεμάινε Τσάιτουνγκ ότι, αν η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν αποδείξει ότι υπάρχει (στην κρίση του κορονοϊού), τότε θα παύσει να υπάρχει! Οι Ιταλοί επιτίθενται στην Ολλανδία, αλλά είναι προφανές ότι τα λένε στη Χάγη για να τα ακούσει το Βερολίνο.

Και ο συνήθως σιωπών από την πλευρά του Ζακ Ντελόρ έσπευσε προ ημερών να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου, μιλώντας για θανάσιμο κίνδυνο στον οποίο εκθέτει την ΕΕ η έλλειψη αλληλεγγύης.
Ένας αποτρόπαιος Καπιταλισμός που τρομάζει

Τόσο οι νεοφιλελεύθερες παγκοσμιοποιητικές ελίτ, όσο και οι νεοσυντηρητικοί εθνικιστές του «πολέμου των πολιτισμών» (Τραμπ, Νετανιάχου κλπ.), του δόγματος «Πρώτα η Αμερική» κλπ., τα δύο «κόμματα» δηλαδή του σύγχρονου Καπιταλισμού, δείχνουν, εν μέσω της κρίσης, ένα αποτρόπαιο πρόσωπο και την απειλή που συνιστούν, αμφότερα, όχι μόνο για τον πολιτισμό, αλλά και την ίδια την επιβίωση της ανθρωπότητας.

Με πρώτους και καλύτερους τους Αμερικανούς, η μία χώρα κλέβει τώρα από την άλλη μάσκες και ιατρικό εξοπλισμό! Κανένα κράτος-μέλος της ΕΕ δεν βοήθησε εξάλλου την Ιταλία όταν ζήτησε βοήθεια. Οι μόνοι που την βοήθησαν ήταν η Ρωσία, η Κίνα και η Κούβα! ‘Οσο για την άλλη πτέρυγα του δυτικού κόσμου, το στρατόπεδο δηλαδή Τραμπ – Νετανιάχου – Πομπέο, επέβαλε κυρώσεις στο Ιράν, σκέφτεται να το πλήξει στρατιωτικά, πιέζει να μην γίνει δεκτή η βοήθεια της Κούβας από χώρες που τη χρειάζονται, εκμεταλλεύεται την επιδημία εναντίον των Παλαιστινίων, επικήρυξε τον Μαδούρο, απειλεί τη Βενεζουέλα με στρατιωτική επέμβαση και έχει ξεκινήσει «Ψυχρό Πόλεμο» κατά της Κίνας, όλα αυτά εν μέσω της πανδημίας!

Να σημειώσουμε ότι στην επιστολή των Ιταλών πολιτικών υπογραμμίζεται ότι η Ολλανδία μπλοκάρει επείγουσα βοήθεια στα μέλη της ΕΕ, αν και η ίδια «χρησιμοποιεί επί χρόνια το φορολογικό της σύστημα για να αποσύρει φορολογικό εισόδημα από μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες». Οι συντάκτες θυμίζουν επίσης ότι η γερμανική ανοικοδόμηση μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο κατέστη δυνατή λόγω της τεράστιας επιείκειας που επεδείχθη στη Γερμανία στα θέματα του Χρέους, αλλά και του συνόλου της οικονομικής της πολιτικής.
Υπό τη σκια ενός τρομακτικού χρέους!

Αλλά και το ζήτημα της φούσκας του τεράστιου συσσωρευμένου παγκοσμίου Χρέους τίθεται τώρα από όλες τις μεριές, εντός αλλά και εκτός Ευρώπης. Το Χρέος αναδεικνύεται στο μεγαλύτερο οικονομικό ζήτημα της εποχής μας, όπως το κοινωνικό ζήτημα τον 19ο αιώνα.

Αν η ελληνική κυβέρνηση έχει κουκούτσι μυαλό στο κεφάλι της και ένα ελάχιστο ανεξαρτησίας από τους ξένους πρέπει να σκεφτεί άμεσα τι θα κάνει με αυτό το ζήτημα, να προετοιμαστεί για να θέσει το ζήτημα του ελληνικού Χρέους που είναι αδύνατον να πληρωθεί και που, η προσπάθεια να πληρωθεί, διαλύει και θα διαλύσει και ότι απομένει από τη χώρα, τόσο ως οικονομία, όσο και ως δυνατότητα άσκησης στοιχειωδώς της κυριαρχίας της. Καλό θα ήταν να συνεργασθεί η κυβέρνηση σε αυτό το ζήτημα και με όλα τα κόμματα.

Προς το παρόν πάντως, Μέρκελ και Σόιμπλε είναι άτεγκτοι στην υπεράσπιση των απόψεών τους, πιθανώς μη αντιλαμβανόμενοι τη σοβαρότητα του κινδύνου τελικής διάλυσης της ΕΕ και των συνεπειών μιας τέτοιας διάλυσης στην ίδια τη Γερμανία. Το αποτέλεσμα είναι ότι κάθε μέρα που περνάει προστίθεται δηλητήριο στις ενδο-ευρωπαϊκές σχέσεις που, από ένα σημείο και πέρα, δεν θα επιτρέψει επαναφορά.
Ο Μπόφινγκερ και η μοντέρνα νομισματική θεωρία

Δεν είναι βέβαια όλοι οι Γερμανοί σε αυτό το μήκος κύματος. Ο Peter Bofinger, πρώην μέλος της Επιτροπής Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων που συμβουλεύει τη γερμανική κυβέρνηση, υποστήριξε με άρθρο του στο Social Europe ότι ήρθε ο καιρός της «Σύγχρονης Νομισματικής Θεωρίας». ΗΠΑ και Ευρώπη πρέπει να αποζημιώσουν τις απώλειες εταιρειών, μισθωτών και αυτοαπασχολούμενων με άμεσες χρηματιστικές μεταβιβάσεις, χωρίς δημοσιονομικούς περιορισμούς, κάτι που έχουν επιβεβαιώσει ως δυνατό τόσο η ΕΚΤ όσο και η αμερικανική FED στα μέσα Μαρτίου, υποστηρίζει ο Μπόφινγκερ για τον οποίο δεν υπάρχει κίνδυνος πληθωρισμού με δεδομένη την πρωτοφανή πτώση της καταναλωτικής ζήτησης. Προβλήματα υπάρχουν, υπογραμμίζει ο Γερμανός οικονομολόγος, μόνο σε αυτές τις χώρες που δεν μπορούν να δανεισθούν επαρκώς στο νόμισμά τους, ιδίως στα πολύ χρεωμένα κράτη της ευρωζώνης, όπως η Ιταλία, και γι’ αυτό, υποστηρίζει, πρέπει να υπάρξουν ευρωομόλογα για από κοινού χρηματοδότηση, όπου δεν θα δίδονται τα κεφάλαια στα κράτη μέλη υπό μορφή δανείων, αλλά υπό μορφή χρηματικών μεταβιβάσεων. Θα μπορούσε αίφνης να χρησιμοποιηθεί για τον από κοινού ευρωπαϊκό δανεισμό η πιστωτική γραμμή που δημιούργησε η ΕΟΚ το 1975 για να χρηματοδοτήσει προβλήματα ισοζυγίου πληρωμών εξαιτίας της πετρελαϊκής κρίσης.
Ανάγκη διατύπωσης θετικού προγράμματος

Εχει αρχίσει μια σύγκρουση αποφασιστικής σημασίας για το μέλλον της Ευρώπης, κατ΄επέκτασιν και του κόσμου. Με τη μορφή που έχει η ΕΕ δεν μοιάζει ικανή να επιβιώσει για μεγάλο χρονικό διάστημα και δεν πρέπει και να επιβιώσει. Από την άλλη όμως, ούτε μια αναρχική διάλυσή της στα εξ ων συνετέθη θα ήταν σκόπιμη, γιατί θα οδηγούσε πιθανότατα σε ένα γαλαξία μικρών και μεσαίων κρατών, πρακτικά εντελώς ανήμπορων μπροστά στην πίεση της «Αυτοκρατορίας του Χρήματος», του παγκόσμιου Χρηματιστικού Κεφαλαίου (και των ΗΠΑ) και πιθανότατα αναγκασμένων να επιδοθούν σε έναν ανταγωνισμό μείωσης των κοινωνικών και οικολογικών στάνταρτς για να αποσπάσουν ένα καλύτερο μερίδιο μιας διεθνώς συρρικνούμενης ζήτησης.

Γι’ αυτό έχει επείγουσα σημασία η διατύπωση ενός διεθνούς εναλλακτικού πλαν Β για την Ευρώπη από όσες δυνάμεις και χώρες είναι έτοιμες και ώριμες να το πράξουν. Αν το Βερολίνο δει εξάλλου ότι υπάρχει κάτι τέτοιο ενδέχεται και να μαλακώσει. Μέχρι στιγμής η αδιαλλαξία του τροφοδοτούνταν από την επίγνωση ότι, τα θύματα της πολιτικής του, όπως η Αθήνα και η Λευκωσία, δεν ήταν διατεθειμένα να τραβήξουν την υπόθεση μέχρι τέλους.

Το 2011, αντιμέτωποι με την επίθεση των «Αγορών», που κατάφεραν να μετατρέψουν τα δικά τους χρέη σε δημόσια χρέη και την δική τους κρίση σε κρίση της ΕΕ, διατυπώσαμε ένα γενικό περίγραμμα για το ποια θα μπορούσε να είναι μια εναλλακτική πρόταση για την Ευρώπη, από κοινού με τον Μίκη Θεοδωράκη και τον Αλέξη Τσίπρα. Το κείμενο αυτό, που υπεγράφη από μια σειρά προσωπικοτήτων της Ευρώπης, γνώρισε μια μεγάλη επιτυχία τότε σε όλη την ήπειρο και θα μπορούσε να γίνει η βάση ενός σοβαρού διεθνούς πολιτικού αγώνα. Δυστυχώς όμως ούτε ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε και οι σύντροφοί του της ευρωπαϊκής αυτοκαλούμενης «ριζοσπαστικής αριστεράς» πήραν πολύ στα σοβαρά το ίδιο το κείμενο που υπέγραψαν, αιχμάλωτοι μιας καιροσκοπικής, ιδιοτελούς και βραχυπρόθεσμης αντίληψης για την πολιτική.

Ποτέ δεν είναι αργά όμως. Μοιάζει εντελώς απαραίτητο τώρα, όσες δυνάμεις στην Ευρώπη δεν ελέγχονται άμεσα και πλήρως από την «Διεθνή του Χρήματος» να προχωρήσουν σε μια νέα «διάσκεψη του Τσίμμερβαλντ», να θέσουν τις βάσεις δηλαδή για μια διαφορετική τάξη πραγμάτων στην Ευρώπη, για μια Ευρώπη που δεν θα ελέγχεται από το Χρήμα.

Δημοσιεύτηκε στο slpress.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου υπενθυμίζει το έργο της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους και τη σημασία του σήμερα

Στις 4 Απριλίου 2015 η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ως Πρόεδρος της Βουλής, ίδρυσε την Επιτροπή Αλήθειας Δημοσίου Χρέους.

5 χρόνια μετά (4/4/2020), με ανάρτησή της, υπενθύμισε το έργο της Επιτροπής, αλλά και πόσο επίκαιρο είναι σήμερα, συνοδεύοντας την ανάρτησή της με το βίντεο της ομιλίας της στην εναρκτήρια συνεδρίαση της Επιτροπής.

Το κείμενο της ανάρτησης της Ζωής Κωνσταντοπούλου:

«Σαν σήμερα πριν 5 χρόνια ίδρυσα, ως Πρόεδρος της Βουλής, την Επιτροπή Αλήθειας Δημοσίου Χρέους.

Μολονότι το έργο της διακόπηκε βίαια, η παρακαταθήκη και τα πορίσματά της αποτελούν πολύτιμο κεκτημένο του Ελληνικού λαού.

Καθώς σήμερα οι δημοσιονομικοί κανόνες κάμπτονται και καταργούνται χάριν του υπέρτερου κοινωνικού συμφέροντος, αποδεικνύεται ότι όσα μας παρουσίαζαν ως πρακτικά αδύνατα είναι απολύτως πραγματοποιήσιμα...

Ας το θυμόμαστε.

Με βάση τα κεκτημένα του χθες και τις εμπειρίες του σήμερα, μπορούμε και πρέπει να διεκδικήσουμε το δίκαιο του λαού μας. Που αυτές τις μέρες, με το παράδειγμά του, καταρρίπτει τα στερεότυπα που βολικά προβάλλονταν για τη δικαιολόγηση της επιβολής του παράνομου χρέους.

ΖΚ»




Δείτε εδώ την ανάρτηση της Ζωής Κωνσταντοπούλου στο Facebook:https://www.facebook.com/1489639131352219/posts/2502813550034767/



Εδώ, η ομιλία της Ζωής Κωνσταντοπούλου στην εναρκτήρια συνεδρίαση της Επιτροπής του Ελληνικού Κοινοβουλίου για τα αληθινά αίτια και τις γενεσιουργούς αιτίες της δημιουργίας και της διόγκωσης του Δημοσίου Χρέους (Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους): https://www.freedomtv.gr/video.php?v=1171



Εισαγωγικά

Η πανδημία του Covid-19, πέρα από το ότι επηρεάζει και ανησυχεί τους πάντες, αποτελεί συστημικό κίνδυνο γιατί προσβάλλει «ξαφνικά» όλους τους τομείς της οργανωμένης ζωής σε παγκόσμια κλίμακα. Αλλά για να την προσεγγίσουμε ως πραγματικότητα-ολότητα, χρειάζονται κι άλλοι, πιο συγκεκριμένοι προσδιορισμοί.

Ο δυτικός άνθρωπος και το τόσο διαφημισμένο μαζικό καταναλωτικό πρότυπο (το οποίο κυριαρχεί και σε τμήματα βασικών κρίκων του συστήματος πέρα από τη Δύση) αντιμετωπίζουν σήμερα τα όριά τους. Οι άνθρωποι βρίσκονται μπροστά στον κίνδυνο του θανάτου, συχνά απροστάτευτοι, μόνοι και εγκαταλειμμένοι.

Δεν είναι ένας πόλεμος με στρατούς και όπλα, ούτε ένα χρηματιστικό κραχ που οδηγεί σε μαζική ανεργία και πτώχευση. Είναι όμως το ίδιο τρομακτικό γιατί περιλαμβάνει σχεδόν όλα τα αποτελέσματα των παραπάνω καταστάσεων, έστω κι αν εκδηλώνονται με άλλες μορφές. Και οδηγεί, όχι σε συνεννόηση και συνεργασία, αλλά σε μεγαλύτερο ανταγωνισμό και κυνισμό όλων των διεθνών ελίτ απέναντι στους πληθυσμούς και τις κοινωνίες αλλά και αναμεταξύ τους.

Από αρκετές απόψεις, ο κόσμος θα είναι διαφορετικός από δω και πέρα. Θα κινείται σε νέες συντεταγμένες. Είναι ιδιαίτερα κρίσιμο, κάθε σκεπτόμενος και προβληματιζόμενος πολίτης να κατανοήσει ότι το τι θα προκύψει εξαρτάται και από εμάς όλους. Με μια έννοια, είναι μια ρευστή και κρίσιμη κατάσταση όπου η πολιτική πάλη έχει όλη της την επικαιρότητα.

Πρόκειται λοιπόν για φαινόμενο πολύ έντονης δυναμικής, του οποίου οι συνέπειες δεν έχουν φανεί παρά μόνο πολύ μερικώς. Επί του παρόντος, υπάρχουν ορισμένες ιδιαίτερα φανερές, με τις οποίες σχετίζονται τα 5 σημεία που ακολουθούν.

1 . Πανδημία και δομική κρίση του καπιταλισμού

Η πανδημία συναντιέται με τη δομική κρίση του συστήματος κοινωνικών σχέσεων που κυριαρχεί σήμερα σε ολόκληρο τον κόσμο. Ο τρόπος που εκδηλώνεται, αποτελεί ιδιαίτερη έκφραση αυτής της κρίσης. Φανερώνει τη σύμπλεξη των σύγχρονων τρόπων ζωής, της κατανάλωσης και των σχέσεων ανθρώπου/φύσης στις συνθήκες του σύγχρονου καπιταλισμού.

Το καταστροφικό παραγωγικό μοντέλο αυτού του συστήματος, έχει οδηγήσει καταρχάς στην ανατροπή κάθε ισορροπίας μεταξύ φυσικών οικοσυστημάτων και παρεμβατικής εκμεταλλευτικής δραστηριότητας. Δεύτερον, στην ένταση της αστικοποίησης (μαζί με τη φτωχοποίηση) με γιγαντιαίους ρυθμούς, ως μέσων για τη συσσώρευση όρων κερδοφόρας αναπαραγωγής του κεφαλαίου. Οι διεργασίες αυτές, οδηγούν σε μεγάλης κλίμακας καταστροφές κάθε είδους και πολλαπλασιάζουν τις συνέπειές τους.

Η πανδημία του Covid-19 συνδέεται με την πορεία της δομικής κρίσης στην οποία είναι μπλεγμένος όλος ο πλανήτης, αφού ο πολυπολικός χαρακτήρας δεν αίρει τον καπιταλισμό και την εγγενή τάση του για παγκοσμιοποίηση-διεθνοποίηση, όπως δεν καταργεί και τον σφοδρό ανταγωνισμό διαφόρων πόλων.

Συνεπώς, η πανδημία:
θα εντείνει τη δομική κρίση του σημερινού συστήματος,
θα χρησιμοποιηθεί για να συγκαλύψει τους γενικότερους όρους και τις αιτίες αυτής της κρίσης,
θα συμβάλλει στη μεγάλης κλίμακας καταστροφή και απαξίωση κεφαλαίου,
θα επηρεάσει όλο το πλαίσιο των εργασιακών σχέσεων (μισθοί, ασφάλιση, τηλεργασία, ευελιξία κ.λπ.),
θα δώσει τεράστια έκταση στην ανεργία και στη συσσώρευση λιμνάζοντος εργατικού δυναμικού (τεράστια γκέτο και περιφέρειες ολόκληρες ως τέτοιου είδους δεξαμενές),
θα οδηγήσει σε σημαντική διόγκωση του παγκόσμιου χρέους, αναδεικνύοντας το θέμα της διαχείρισης και εξυπηρέτησής του, γύρω από το οποίο θα καθοριστούν και συμμαχικά μπλοκ, και
θα δώσει τεράστια ώθηση στους μηχανισμούς βιοπολιτικού ελέγχου των κοινωνιών.

2. Πανδημία, παγκοσμιοποίηση και γεωπολιτική

Η παγκοσμιοποίηση σήμαινε, εκτός των άλλων, την καταστροφή των παραγωγικών δυνατοτήτων κάθε χώρας και κοινωνίας, ξεδοντιάζοντας εθνικές οικονομίες και διαλύοντας τον παραγωγικό τους ιστό. Τώρα, κάνει τους κυβερνώντες να παραδέχονται, δικαιολογούμενοι, πως διεξάγεται ένας αδυσώπητος πόλεμος για την εξασφάλιση των απαραίτητων υγειονομικών προμηθειών. Η διάλυση παραγωγικών δυνατοτήτων, στερεί δυνατότητες άλλου είδους κινητοποίησης και ελευθερίας (αυτονομίας) στην αντιμετώπιση μεγάλων κρίσεων και κινδύνων.

Δεν ζούμε όμως γενικά στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, αλλά σε μια ιδιαίτερη συγκυρία. Η πανδημία έρχεται να επιταχύνει τάσεις που είχαν διαφανεί τα τελευταία χρόνια. Δηλαδή, τα όρια και αδιέξοδα της παγκοσμιοποίησης, την ενδόρρηξη (το ρήγμα δηλαδή μέσα στην καρδιά του συστήματος –ΗΠΑ, Βρετανία κ.λπ.) και το νέο πλαίσιο ανταγωνισμού μπλοκ και μεγάλων δυνάμεων, όπως η Κίνα, η Ρωσία, η Ευρώπη, ο ισλαμικός κόσμος και περιφερειακές επεκτατικές δυνάμεις.

Ήδη με την ενδόρρηξη και τη μεγάλη προσφυγική κρίση, είχαν τεθεί τα θεμέλια για διεργασίες όπως:
Η αναδίπλωση πρώην κοσμοκρατικών δυνάμεων (κυρίως ΗΠΑ και δευτερευόντως Βρετανία και ορισμένων συμμάχων τους),
οι έντονα φυγόκεντρες τάσεις στην Ευρώπη και το κλείσιμο των συνόρων με βάση το προσφυγικό,
η ανακήρυξη ως μέγιστου εχθρού του «εθνολαϊκισμού», στην πραγματικότητα της παρέμβασης λαών και χωρών στην πολιτική διαδικασία, και
η όξυνση του ανταγωνισμού ΗΠΑ – Ευρώπης, ΗΠΑ – Κίνας, δυτικού στρατοπέδου – Ρωσίας, ευρωατλαντισμού – ισλαμικού κόσμου, στη βάση του οποίου σημειώθηκαν νέες περιφερειακές, οικονομικές και πολεμικές συγκρούσεις.

Με δυο λόγια, είχαμε εισέλθει στην «εποχή της γεωπολιτικής» και είχε επανέλθει η πολιτική (που χαρακτηρίζονταν ως «λαϊκισμός»). Τώρα, με την πανδημία, επανέρχεται το «κράτος». Επανέρχεται εν μέσω γεωπολιτικών διευθετήσεων, έντασης, ανταγωνισμού και πολέμων. Επανέρχεται αδυνατισμένο μεν από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, αλλά και ενισχυμένο στις διαστάσεις της καταστολής και του ελέγχου. Επανέρχεται με μια ιεραρχημένη κλίμακα: Μεγάλες δυνάμεις, περιφερειακές δυνάμεις, ενεργά κράτη, εξαρτημένα και υποδεέστερα κράτη, προτεκτοράτα και κράτη υπό διάλυση-κατεδάφιση. Γρήγορα εξελισσόμενα και ξαφνικά γεγονότα (πανδημία) αλλάζουν τις ρευστότατες συμμαχίες και συνασπισμούς δυνάμεων. Γεγονότα που επηρεάζουν και επανατοποθετούν όλους τους σχεδιασμούς.

Η πανδημία εντείνει αυτές τις τάσεις, και τώρα όλα τα κέντρα σχεδιάζουν την «επόμενη μέρα». Με τρόπο που να ενδυναμώνουν τη δική τους κυριαρχία, το δικό τους κράτος. Ο καθένας μόνος του, εναντίον όλων, σε πλήρη ανταγωνισμό και πόλεμο.

Ειδικά στον ευρωπαϊκό χώρο, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι διαφαίνεται ήδη η ενίσχυση της απονομιμοποίησης της γερμανοκεντρικής Ε.Ε. Η ένταση Βορρά-Νότου ξεδιπλώνεται ακόμα και μέσα από τη διελκυστίνδα για το ευρωομόλογο. Αλλά και γενικότερα, από το πλήρες ξεγύμνωμα κάθε έννοιας «ευρωπαϊκής αλληλεγγύης», που μοιάζει σήμερα με σύντομο ανέκδοτο, και τον κυνισμό που επιδεικνύει η «ατμομηχανή» του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.

3. Τι δείχνει η διαχείριση της πανδημίας διεθνώς

Παρ’ όλες τις προειδοποιήσεις από τμήματα της επιστημονικής κοινότητας ότι είναι στην ημερήσια διάταξη ο κίνδυνος μιας πανδημίας, στην αρχή θεωρήθηκε εσωτερικό ζήτημα της Κίνας. Ο Τραμπ μίλησε για «κινεζικό ιό», ενώ ο Τζόνσον ανοιχτά διαφήμιζε την «ανοσία της αγέλης», δηλαδή τη μαζική νόσηση του πληθυσμού και αναγκαστικά την «εκκαθάριση» των πλέον αδύναμων.

Την ίδια πολιτική, αλλά χωρίς να διαφημίζεται τόσο, ακολούθησαν Γερμανία, Ολλανδία, Αυστραλία και φυσικά οι ΗΠΑ. Η άρνηση κυβερνήσεων να πάρουν δραστικά μέτρα προφύλαξης και αποτροπής της διάδοσης της επιδημίας, παρατηρήθηκε όμως σε όλες σχεδόν τις χώρες ως τάση. Αυτό δεν μπορεί να ερμηνευτεί παρά μόνο με βάση τα ιδιοτελή συμφέροντα των ελίτ που κυβερνούν.

Ο κυνισμός των ελίτ εκφράστηκε με τον πιο κραυγαλέο τρόπο όταν αρνήθηκαν οποιαδήποτε συνεργασία και βοήθεια προς τις πλέον πληττόμενες χώρες. Ακόμα περισσότερο, όταν σκέφτονται να εκμεταλλευτούν την οικονομική τους ισχύ και τη μη διακοπή των δραστηριοτήτων τους, ώστε να προηγηθούν στον ανταγωνισμό προς άλλα κέντρα που θα έχουν εξαντληθεί από τα έκτακτα μέτρα και την καραντίνα. Σκέψεις που συνάντησαν την οργή του κόσμου και ανάγκασαν, με βάση και την τροπή της ίδιας της πανδημίας, στη λήψη ορισμένων μέτρων.

Την ίδια στιγμή, αναδεικνύεται ακόμα ένας διχασμός. Από τη μία, οι χώρες με ισχυρή βιομηχανική παραγωγή, την οποία σε πολλές περιπτώσεις αναδιατάσσουν για την παραγωγή όσων χρειάζονται. Από την άλλη, αυτές που παλεύουν από μειονεκτική θέση για να εξασφαλίσουν τα στοιχειώδη ή γίνονται βορά σε δωρεές (με το αζημίωτο φυσικά) ανερχόμενων μεγάλων δυνάμεων.

Σε κάθε περίπτωση, ο Covid-19 στέκεται ως μεγάλος κατήγορος για ένα έγκλημα που είχε προηγηθεί: Τη γενικευμένη επίθεση στο δημόσιο σύστημα υγείας όπου αυτό υπήρχε και κάλυπτε μεγάλο μέρος των πολιτών. Την τρομερή φτωχοποίηση πληθυσμών και περιοχών. Τη γενική νεοφιλελεύθερη πολιτική περικοπής δημόσιων δαπανών και ενίσχυση της «ιδιωτικής πρωτοβουλίας», δηλαδή μεγάλων μονοπωλιακών μεγαθηρίων. Τη μεταφορά όλων των πόρων προς πεδία που επέτρεπαν την εκτεταμένη κερδοφορία του κεφαλαίου.

Τελικά, η πραγματική γραμμή για τη διαχείριση του Covid-19 είναι «έχουμε λίγες θέσεις στο σύστημα υγείας, οι υπόλοιποι παρακαλούμε μην διαγνωστείτε, μείνετε σπίτι, ή κι αν νοσήσετε σοβαρά καλύτερα να πεθάνετε εκεί». Στην πράξη, όλοι οι διαχειριστές ξέρουν ότι το υπαρκτό σύστημα υγείας και η δομή του, δεν μπορούν να σηκώσουν μια πανδημία. Επομένως, να κερδηθεί χρόνος, να πλατύνει η καμπύλη, να μην πάρει τεράστιες διαστάσεις, και κυρίως να μην διακοπεί για πολύ καιρό η οικονομική δραστηριότητα.

Οι πλέον κυνικοί βλέπουν ήδη το μετά που αρχίζει από το τώρα. Δηλαδή, τον τρόπο διαχείρισης στους τομείς της οικονομίας, της εργασίας, της κοινωνίας και των διακρατικών σχέσεων στο νέο περιβάλλον που διαμορφώνεται.

4. Η Ελλάδα και η πανδημία του Covid-19

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στην Ελλάδα, η πανδημία δεν βρίσκει απλώς μια χώρα σημαδεμένη βαθιά από τις πολιτικές διάλυσης που επιβλήθηκαν για μια δεκαετία. Έρχεται σε μια ιδιαίτερη φάση που χαρακτηρίζεται από την όξυνση της τουρκικής επιθετικότητας, και τελευταία τη χρήση του προσφυγικού ως γεωπολιτικού όπλου με την ανοιχτή προσφυγή σε πολιτικές πληθυσμών.

Η πανδημία όμως αναδεικνύει και πλευρές που σχετίζονται με το ευάλωτο παραγωγικό μοντέλο της χώρας. Με το τι σημαίνει να στηρίζεται μία οικονομία αποκλειστικά στη «βαριά βιομηχανία του τουρισμού», τις υπηρεσίες και τη λειτουργία ως διαμετακομιστικός κόμβος. Σε τομείς δηλαδή πλήρως εκτεθειμένους στις διακυμάνσεις των παγκοσμιοποιημένων μεταφορικών δικτύων και των αλυσίδων προμήθειας.

Ειδικότερα, πρέπει να διακρίνουμε τρία πεδία. Αυτά που σχετίζονται με την κοινωνία, το κράτος και τον πολιτικό κόσμο.

Η κοινωνία, έχοντας περάσει αρκετές δυσκολίες, «έκτακτες καταστάσεις» και ανατροπές της καθημερινότητας τα τελευταία 10 χρόνια (μνημόνια, capital controls, μεταναστευτική κρίση κ.λπ.) έδειξε ψυχραιμία και αυτοπειθαρχία σε μεγάλο βαθμό. Δεν λείπουν φυσικά τμήματα και περιπτώσεις που κινούνται με ιδιοτέλεια, αντικοινωνικά και ανεύθυνα, αλλά αυτά σε καμιά περίπτωση δεν χαρακτηρίζουν τη γενική στάση και συμπεριφορά. Η διαπίστωση αυτή έχει σημασία και έρχεται να διαψεύσει διάφορες θεωρίες και γενικεύσεις για τον «καθυστερημένο», «παρτάκια» κ.λπ. Έλληνα.

Σχετικά με το κράτος: Οι δομές του ήταν ανέτοιμες και είχαν πληγεί από τις μνημονιακές περικοπές και κατεδαφίσεις. Ιδιαίτερα ο δημόσιος τομέας της υγείας, έντονα αδυνατισμένος, σήκωσε και σηκώνει το κύριο βάρος της αντιμετώπισης χάρη στη στάση του ζωντανού στοιχείου της Υγείας, γιατρούς και νοσηλευτές.

Η επιτροπή επιστημόνων που συγκροτήθηκε χαίρει μιας εκτίμησης (ιδιαίτερα ο επικεφαλής της) αλλά προσπαθώντας να αντιμετωπίσει την κατάσταση με όσα μέσα έχει, δεν αφήνει να ακουστεί η φωνή του προσωπικού των νοσοκομείων και δικαιολογεί πολλές ελλείψεις που εμφανίστηκαν. Δεν πρόβαλαν την απαίτηση επίταξης του ιδιωτικού τομέα. Το μοντέλο αντιμετώπισης της πανδημίας, στηρίχθηκε στην κινεζική πείρα περιορισμού όσο περισσότερο γίνεται της διάδοσης του Covid-19.

Η κυβέρνηση, γνωρίζοντας τις ελλείψεις του δημόσιου τομέα υγείας και αντιλαμβανόμενη ότι θα μπορούσε να υπάρχουν πάρα πολλές απώλειες, δέχθηκε εισηγήσεις για μέτρα. Βέβαια κι αυτά κάπως καθυστερημένα και χωρίς συντονισμό, για παράδειγμα στα αεροδρόμια, στα λιμάνια, στα μέτρα καραντίνας όσων εισέρχονταν στη χώρα. Χωρίς να βάζει καθόλου χέρι στον ιδιωτικό τομέα της υγείας, καμαρώνοντας για ορισμένες δωρεές εφοπλιστών και μεγάλων ομίλων, και χωρίς να έχει δεσμευτεί για το πόσα κονδύλια θα πάνε για την ενίσχυση του μετώπου στα νοσοκομεία, με προσλήψεις, υγειονομικό υλικό, κλίνες σε ΜΕΘ κ.λπ.

Στα πλαίσια των μέτρων που παίρνει, αφήνει απροστάτευτους όσους δουλεύουν ακόμα, και ερωτοτροπεί με την ιδέα να φορτώσει όλα τα βάρη στους εργαζόμενους και τα δικαιώματά τους και να παρουσιάσει τις απολύσεις που θα γίνουν ως αναγκαίες. Η πρότασή της θα είναι «μισή ζωή», δηλαδή μισός μισθός, μισή εργασία, μισή σύνταξη και καθόλου κοινωνικό κράτος, στο όνομα κάποιας «ανασυγκρότησης» μετά την πανδημία.

Ο πολιτικός κόσμος δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να ζητήσει έστω μια συγγνώμη για το χάλι που επέβαλλαν τόσα χρόνια οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές όλων των κυβερνήσεων και τα μνημόνια στη δημόσια υγεία. Αν δεν υπήρχε όλα αυτά τα χρόνια η προσφορά των εργαζόμενων στα νοσοκομεία, ακόμα και των συγγενών των αρρώστων, δεν θα λειτουργούσε σχεδόν τίποτα στον τομέα της υγείας.

Τέλος, κατέρρευσε εντελώς η μικροπολιτική, καθώς ο κόσμος δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον για πραγματικές λύσεις, απαντήσεις και πολιτικές ουσίας, γυρίζοντας την πλάτη στον μικροπολιτικό καυγά για το ποιος έκανε τα περισσότερα και ποιος είναι καλύτερος ή λιγότερο κακός από τον άλλον.

5. Ταξική και πολιτική πάλη σε συνθήκες έκτακτης ανάγκης λόγω της πανδημίας

Η πολιτική και η ταξική πάλη (ως πλούσια και περιεκτική διαδικασία και όχι καρικατούρα, με την απλοϊκή και «δυαδική» μορφή με την οποία εννοείται συνήθως) αναγκαστικά παίρνουν άλλες μορφές σε τέτοιες συνθήκες. Δεν καταργούνται, δεν λείπουν ούτε στιγμή καθώς επενεργεί η πανδημία. Κλασικές μορφές συλλογικής δράσης παραμερίζονται, αφού ο δημόσιος χώρος δεν λειτουργεί με τον συνήθη τρόπο σε αυτές τις συνθήκες. Πολλοί υποστηρίζουν ότι χωρίς δημόσιο χώρο με τη γνωστή του μορφή, δεν μπορεί να υπάρχει πολιτική και ταξική πάλη, αλλά κάνουν λάθος.

Η κατάσταση αλλά και το κράτος έκτακτης ανάγκης περιστέλλουν εκφράσεις του δημόσιου χώρου και της πολιτικής όπως σε συνηθισμένους καιρούς, αλλά συνεχίζει να αποσπάται μια συναίνεση ή να ασκείται ποικιλοτρόπως η πίεση της κοινωνίας, η οποία δεν σταματά να υπάρχει με πολλαπλούς τρόπους, ακόμα και μέσα στα σπίτια. Αναδεικνύονται και εφευρίσκονται άλλες μορφές επικοινωνίας, πίεσης και δράσης. Και βέβαια αλλάζουν οι προτεραιότητες, οι ιεραρχήσεις, τα κύρια μέτωπα και στόχοι.

Ο «κοινός νους» είναι υπαρκτός και δραστήριος στη χώρα μας και δεν έχουμε έναν παθητικοποιημένο πληθυσμό που απλά δέχεται τη μοίρα του και περιμένει πότε θα τον βρει το κακό. Η πλευρά της ενεργοποίησης της κοινωνίας με διάφορες μορφές, όσο κι αν υποσκιάζεται από τον φόβο και τις άλλου είδους ανακατατάξεις μεγάλης κλίμακας, σχετίζεται με δεσμούς αλλά και δίκτυα (κοινωνικο-παραγωγικά) που χτίζονται μέσα σε δύσκολες στιγμές και αξιοποιώντας ενυπάρχοντα στοιχεία και διαδικασίες μέσα σε μια κοινωνία.

Μορφές κοινωνικής παρέμβασης στον δημόσιο χώρο δοκιμάζονται στις παρούσες συνθήκες, και κάποιες άλλες ήδη αναδύονται. Από τις διάφορες μορφές ευγνωμοσύνης και αλληλεγγύης προς όσους βρίσκονται στην πρώτη γραμμή, την εθελοντική προσφορά ατόμων και ομάδων, μέχρι τις κινήσεις αλληλεγγύης σε μοριακό επίπεδο (πολυκατοικία, γειτονιά κ.λπ.). Οι προσπάθειες αυτές ανοίγουν χαραμάδες για μετασχηματισμούς και σε ευρύτερα πεδία.

Όσο κι αν φαίνεται παράξενο, είναι ώρα της πολιτικής –αλλά με διαφορετικό τρόπο: Υπάρχει αυξημένο ενδιαφέρον, πρόκειται για θέματα ζωής ή θανάτου, ενώ το πολιτικό πεδίο ισορροπεί στην κόψη του ξυραφιού και όλα είναι πιο ρευστά από πριν. Η συναίνεση, ο έλεγχος και η επιβολή, παίρνουν άλλες μορφές και διαστάσεις.

Η πολεμική φρασεολογία, τα μέτρα περιορισμού των πληθυσμών και η τάση για τον βιοπολιτικό έλεγχο των κοινωνιών, δημιουργούν μεγάλους πειρασμούς για την επιβολή νέων κοινωνικών μοντέλων και μιας εντελώς διαφορετικής καθημερινότητας από δω και πέρα.

Σε πολλές χώρες αναβάλλονται εκλογικές διαδικασίες ή κορυφαίες αθλητικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις, ενώ έχουν σημειωθεί εξεγέρσεις σε χώρους εγκλεισμού, όπως οι φυλακές. Η «υγειονομική Κατρίνα» δεν πλήττει όλους το ίδιο, ούτε έχουν όλοι τις ίδιες ευκαιρίες για να σωθούν. Δεν αποκλείονται βίαια ξεσπάσματα πολλαπλών κινήτρων. Ήδη, για παράδειγμα, υπάρχουν διεθνώς αναφορές για αντιδράσεις τροφοδοτούμενες από την παύση δραστηριοτήτων της κάθε λογής «παραοικονομίας», η οποία καταγράφει ένα τεράστιο ποσοστό της παγκόσμιας οικονομίας.

Είναι περίοδος εξαγωγής βασικών συμπερασμάτων και δραστηριοποίησης στη βάση αυτών. Είναι αναγκαία: Ένα άλλο μοντέλο πολιτικής, βασισμένο στον δημοκρατισμό και την συμμετοχή των πολιτών. Ένα κοινωνικό μοντέλο όπου οι ιεραρχήσεις και οι προτεραιότητες θα είναι διαφορετικές από αυτές του γερασμένου καπιταλισμού και του κυνηγητού του υπερκέρδους. Χωρίς τους πολυποίκιλους ζουρλομανδύες που επιβάλλει ο χρηματιστικός καπιταλισμός/ιμπεριαλισμός.

Το σενάριο, όμως, δεν γράφει «και τότε βρέθηκε το εμβόλιο, πέρασε η πανδημία, οι κοινωνίες έβγαλαν συμπεράσματα για το πόσο κακός είναι ο νεοφιλελευθερισμός και νέες αξίες κυριάρχησαν ανάμεσα στους ανθρώπους». Αυτά που διακυβεύονται και προετοιμάζονται είναι σοβαρά και σχετίζονται με σχεδιασμούς μεγάλης κλίμακας σε παγκόσμιο επίπεδο. Άρα, και οι διαδικασίες εξαγωγής συμπερασμάτων και αλλαγών, θα αντιμετωπίσουν μεγάλες δυσκολίες και με αυτές θα πρέπει να αναμετρηθούν.

Πρέπει να διασωθούμε, να επιβιώσουμε και να ζήσουμε εν κοινωνία, ως σύνολο, μέσα στην ενότητά του αλλά και με τις αντιθέσεις του. Σήμερα είναι και περίοδος προσφοράς του καθένα για να νικήσει η ζωή και να οικοδομηθεί μια άλλη προοπτική με διαφορετικές προδιαγραφές από αυτές που προετοιμάζουν οι κυνικές διεθνείς ελίτ.

Ο αγώνας για τη ζωή περιλαμβάνει όλους τους τομείς της κοινωνικής δράσης. Οικονομία, εργασία, θεσμοί, πολιτισμός, επιστημονικό πεδίο, ιδεολογία, πολιτική και ταξική πάλη, σχέση ανθρώπου με τη φύση. Γιατί η αλαζονεία, η παρακμή και ο κυνισμός του καπιταλισμού, καταστρέφουν τη ζωή στις περισσότερες μορφές της.

Ο αγώνας για την ζωή και την ανθρωποποίηση του ανθρώπου συνεχίζεται!


Ανακοίνωση της ΚΟΕ, 2/4/2020


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Λεωνίδα Βατικιώτη


Τα περιστατικά είναι υπερβολικά πολλά για να θεωρηθούν μεμονωμένα ή τυχαία. Επιλέγω τα πιο χαρακτηριστικά:

Στις ΗΠΑ, από την 1η Φεβρουαρίου ακόμη, όταν δηλαδή ο αμερικανός πρόεδρος εφάρμοζε την γραμμή πλήρους υποτίμησης της πανδημίας του κορονοϊού, εγκρίθηκε σχέδιο ανάληψης της εξουσίας από τον στρατό, στην περίπτωση που η ασθένεια ή η βία παραλύσουν τη χώρα. Ηγέτης των ΗΠΑ σε αυτή την περίπτωση θα αναλάβει ο στρατηγός Τέρενς Ο’Σόνεσι. Ο «τετράστερος» διάδοχος του Τραμπ, που καλείται να παρακάμψει το Σύνταγμα της χώρας, είναι τώρα διοικητής της NORTHCOM (Northern Command) που δημιουργήθηκε αμέσως μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στις ΗΠΑ κι έχει ως αποστολή την άμυνα και την προστασία των ΗΠΑ. Το σχέδιο που αποκάλυψε το περιοδικό Newsweek στις 18 Μαρτίου προβλέπει επίσης την ανάπτυξη της NORTHCOM από την μια ακτή των ΗΠΑ ως την άλλη.

Στο Ισραήλ, ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου έδωσε την άδεια στην Ισραηλινή Υπηρεσία Ασφαλείας να εφαρμόσει στα κρούσματα του κορονοϊού μια τεχνολογία παρακολούθησης, που μέχρι τώρα εφάρμοζε μόνο στους Παλαιστινίους αγωνιστές. Μάλιστα, «όταν υποεπιτροπή της Βουλής αρνήθηκε να δώσει την εξουσιοδότησή της για την εφαρμογή αυτού του μέτρου ο Νετανιάχου το επέβαλε με προεδρικό διάταγμα», έγραφε στους Financial Times ο Γιουβάλ Νόε Χαράρι, συγγραφέας του αξιοδιάβαστου «21 μαθήματα για τον 21ο αιώνα». Τόνιζε επίσης ότι «ανώριμες ακόμη και επικίνδυνες τεχνολογίες τίθενται εσπευσμένα σε υπηρεσία, επειδή ο κίνδυνος της μη δράσης είναι μεγαλύτερος. Ολόκληρες χώρες μετατρέπονται σε πειραματόζωα σε μεγάλης έκτασης κοινωνικά πειράματα. Σε κανονικούς καιρούς κυβερνήσεις, επιχειρήσεις και διοικήσεις εκπαιδευτικών ιδρυμάτων ποτέ δε θα συμφωνούσαν σε τέτοια πειράματα. Αλλά αυτοί δεν είναι κανονικοί καιροί».

Στην Ιορδανία, το Ομάν, το Μαρόκο και την Υεμένη αναστάληκε η εκτύπωση και κυκλοφορία κρατικών και ιδιωτικών εφημερίδων, ως ένα μέτρο αντιμετώπισης της πανδημίας του κορονοϊού. Με βάση μάλιστα την ίδια πηγή, την Επιτροπή για την Προστασία Δημοσιογράφων, οι κυβερνητικές αποφάσεις εκδόθηκαν και στις τέσσερις χώρες εντός μίας εβδομάδας. Οι δημοσιογράφοι βρέθηκαν στο στόχαστρο και στις Φιλιππίνες. Με βάση απόφαση του Κογκρέσου, Μέσα Ενημέρωσης και δημοσιογράφοι θα αντιμετωπίζουν ποινή φυλάκισης δύο μηνών και πρόστιμο έως 19.500 δολάρια αν κατηγορηθούν από την κυβέρνηση ότι διαδίδουν ψευδείς ειδήσεις για τον κορονοϊό. Και μόνο τους τίτλους να παρακολουθεί κανείς για τον βίο και την πολιτεία του προέδρου Ντουτέρτε εύκολα μπορεί να προβλέψει ότι στο στόχαστρό του δεν θα βρίσκονταν οι υπαίτιοι του μοντάζ της τηλεόρασης του Open που γέμισαν την παραλιακή της Θεσσαλονίκης με κόσμο, αλλά όσοι γράφουν και μεταδίδουν ενοχλητικές ειδήσεις, ενάντια στις οδηγίες της κυβέρνησης…


Στην Ουγγαρία ψηφίσθηκε νόμος που περιλαμβάνει όλα σχεδόν τα παραπάνω! Ο Βίκτορ Όρμπαν ξεπέρασε εαυτόν εισάγοντας στη Βουλή νόμο με τον οποίο στην πράξη καταργήθηκε η ίδια η Βουλή, με το επιχείρημα ότι η αντιμετώπιση της πανδημίας του κορονοϊού επιβάλλει την εφαρμογή ενός καθεστώτος έκτακτης ανάγκης. Ψηφίσθηκε δε με 137 ψήφους υπέρ και 53 κατά. Το ειδικό καθεστώς αποτελείται από δύο μέρη. Πρώτον, η κυβέρνηση μπορεί να αποφασίζει με την έκδοση προεδρικών διαταγμάτων, χωρίς κανένα κοινοβουλευτικό έλεγχο. Δεύτερο, προβλέπεται η δημιουργία δύο νέων εγκλημάτων. Το ένα αφορά την διασπορά ψευδών ειδήσεων από δημοσιογράφους και Μέσα με στόχο την πρόκληση πανικού και το άλλο με την παραβίαση των κανόνων καραντίνας ή απομόνωσης. Το ανώτερο όριο φυλάκισης για τους ενόχους φτάνει τα οκτώ έτη.

Ο κατάλογος είναι κάτι παραπάνω από μακρύς, είναι ατελείωτος. Περιλαμβάνει από τις Πολιτείες του Τέξας και το Οχάιο που με αφορμή την πανδημία και προς όφελος της δημόσιας υγείας …εννοείται απαγόρευσαν τις εκτρώσεις απειλώντας τους γιατρούς με πρόστιμο 1.000 δολαρίων, μέχρι και την κυβέρνηση Κ. Μητσοτάκη στην Ελλάδα, που με την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου της 20ης Μαρτίου επανέφερε την πολιτική επιστράτευση. Η αναστολή της ισχύος της παρ. 2 του άρθρου 1 του ν. 4325/2015 δεν μπορεί κατά κανέναν τρόπο να δικαιολογηθεί στη βάση «των κατεπειγόντων μέτρων για την αντιμετώπιση των συνεπειών του κινδύνου διασποράς του κορωνοϊού COVID-19», όπως είναι ο τίτλος της ΠΝΠ. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη εκμεταλλεύτηκε το μούδιασμα της κοινωνίας για να υλοποιήσει νύχτα κι εν κρυπτώ ένα ακόμη αιτηματάκι του ΣΕΒ, από την μακρά λίστα θελημάτων που μεθοδικά και κυρίως σιωπηρά υλοποιεί. Συμπεριλαμβάνεται επίσης η Κύπρος που με βάση δημοσιεύματα εξετάζει τη λύση του κατ’ οίκον περιορισμού όσων ασθενών διαγιγνώσκονται θετικοί στον κορονοϊό με τη χρήση ηλεκτρονικών βραχιολιών που χρησιμοποιούνται για τους φυλακισμένους όπως και τη δυνατότητα της αστυνομίας να επεμβαίνει σε οικείες για τις οποίες υπάρχουν καταγγελίες συγκέντρωσης πολλών ατόμων. Από αυτόν τον κατάλογο δεν θα μπορούσε φυσικά να λείπει και το …ολιγοπώλιο του διαδικτύου. Με βάση όσα περιέγραψε ο Έντουαρντ Σνόουντεν σε μια συνέντευξη που παραχώρησε στο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Δανίας το Facebook και η Google είναι σε συνεννόηση με την αμερικανική κυβέρνηση για να της παρέχουν στοιχεία για τις μετακινήσεις των πολιτών έτσι ώστε να φαίνεται αν κρατούν τις αναγκαίες αποστάσεις μεταξύ τους. Οι διαβεβαιώσεις κυβερνητικών αξιωματούχων πώς δεν πρόκειται με αυτά τα στοιχεία να χτιστούν βάσεις δεδομένων δεν έπεισαν και πολλούς…





Με βάση όλα τα παραπάνω, που είναι ελάχιστα φυσικά μπροστά σε αυτά που γίνονται σε απροσπέλαστα γραφεία και εσωτερικά δίκτυα του κράτους και των μηχανισμών καταστολής τα οποία αγνοούμε ή απλώς διαισθανόμαστε, αυτό που εύκολά συμπεραίνουμε είναι ότι οι κυβερνήσεις εκμεταλλεύονται τα πέρα για πέρα αναγκαία μέτρα απαγόρευσης κυκλοφορίας για να επιβάλλουν νέους περιορισμούς, να ακυρώσουν κατοχυρωμένες ελευθερίες και να αμφισβητήσουν συλλογικά και ατομικά δικαιώματα. Οι κυβερνήσεις καταχρώνται της εμπιστοσύνης που τους δείχνουν οι πολίτες για να διαχειριστούν αυτή τη πρωτοφανή απειλή προκειμένου να επιβάλλουν μια αυταρχική ατζέντα που δεν έχει καμία, μα καμία σχέση με την αντιμετώπιση της πανδημίας του κορονοϊού.

Η αυταρχικοποίηση του κράτους, σε βαθμό να προγραμματίζεται ακόμη η παράδοση της εξουσίας στον στρατό στις ΗΠΑ, δηλαδή στρατιωτικός νόμος (ενδεχόμενο ανήκουστο στο παρελθόν), που δεν πρόκειται φυσικά να αποσυρθεί όταν αντιμετωπισθεί πανδημία (όπως ακριβώς το τέλος του πολέμου στο Αφγανιστάν δεν ακύρωσε τον αντι-τρομοκρατικό νόμο) φέρνει στην επιφάνεια και την κατεύθυνση των αλλαγών που κυοφορεί η πανδημία: Αντί για αμφισβήτηση του νεοφιλελευθερισμού από μια προοδευτική κατεύθυνση, όπως πολλοί ελπίζουν, η επόμενη μέρα θα έχει οργουελικές καταστάσεις με περισσότερη καταστολή, κρατικό αυταρχισμό και διώξεις, που δεν έχει ξαναδεί η γενιά μας!

Υστερόγραφο: Αν κάποιος ή κάποια αντιτείνει, «μα δεν γίνονται αυτά εδώ», θα του συνιστούσα να διαβάσει το αριστούργημα του βραβευμένου με Νόμπελ αμερικανού συγγραφέα Σίνκλερ Λιούις με τίτλο «Δεν γίνονται αυτά εδώ»…

πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο Νόαμ Τσόμσκι, ο γνωστός 91χρονος Αμερικανός γλωσσολόγος και πολιτικός αναλυτής, μίλησε στον Σρέτσκο Χόρβατ στο DiEM25 TV από την Αριζόνα των ΗΠΑ, όπου βρίσκεται σε αυτό-απομόνωση λόγω της πανδημίας. Ο Τσόμσκι επισήμανε ότι η υγειονομική κρίση του κορονοϊού είναι πολύ σοβαρή και θα έχει σοβαρές επιπτώσεις αλλά θα είναι παροδική, ενώ υπάρχουν δύο πιο σοβαρές υπαρξιακές απειλές που έχει να αντιμετωπίσει η ανθρωπότητα, ο πυρηνικός πόλεμος και η υπερθέρμανση του πλανήτη. Στην ανάλυσή του επισημαίνει πώς όλες οι απειλές αυτές επιδεινώνονται από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και μετά το τέλος αυτής της κρίσης η επιλογή θα είναι είτε πιο αυταρχικά, βίαια κράτη είτε ριζική ανασυγκρότηση της κοινωνίας με πιο ανθρώπινες συνθήκες.

Για τον Τσόμσκι είναι σοκαριστικό αυτή την κρίσιμη στιγμή να ηγείται ο Ντόναλντ Τραμπ, τον οποίο χαρακτηρίζει ως κοινωνιοπαθή καραγκιόζη. «Η πανδημία του κορονοϊού είναι αρκετά σοβαρή, αλλά αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι υπάρχουν δύο τεράστιες απειλές που αντιμετωπίζουμε, οι οποίες είναι πολύ χειρότερες από οτιδήποτε έχει συμβεί στην ανθρώπινη ιστορία: Η μία είναι ο αυξανόμενος κίνδυνος ενός πυρηνικού πολέμου και η άλλη είναι φυσικά η αυξανόμενη απειλή της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Ο κορονοϊός είναι κάτι άσχημο και μπορεί να έχει τρομακτικές συνέπειες, αλλά θα υπάρξει ανάκαμψη. Ενώ οι άλλες δύο απειλές αν δεν αντιμετωπιστούν θα είναι το τέλος μας».

Η εξουσία των ΗΠΑ είναι τόσο μεγάλη, που είναι η μοναδική χώρα που όταν επιβάλλει κυρώσεις σε άλλα κράτη όπως το Ιράν και η Κούβα, όλοι οι υπόλοιποι την ακολουθούν μαζί με την Ευρώπη που παίζει τον ρόλο του υποτακτικού, υποστηρίζει ο Τσόμσκι. Οι χώρες αυτές υποφέρουν από τις αμερικανικές κυρώσεις αλλά παρόλα αυτά «ένα από τα πιο ειρωνικά στοιχεία της σημερινής κρίσης του κορονοϊού είναι ότι η Κούβα βοηθάει την Ευρώπη. Η Γερμανία δεν μπορεί να βοηθήσει την Ελλάδα, αλλά η Κούβα μπορεί να βοηθήσει τις ευρωπαϊκές χώρες». Προσθέτοντας και τους θανάτους στη Μεσόγειο χιλιάδων μεταναστών και προσφύγων, ο Τσόμσκι θεωρεί ότι η πολιτισμική κρίση της Δύσης είναι συγκλονιστική.

Η σημερινή ρητορική που παραπέμπει σε φρασεολογία πολέμου έχει κάποια σημασία, σύμφωνα με τον Τσόμσκι. Για να αντιμετωπίσουμε αυτή την κρίση χρειάζεται κάτι όπως μια πολεμική κινητοποίηση. Παράδειγμα φέρνει τις ΗΠΑ και την άμεση οικονομική κινητοποίηση για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η οποία οδήγησε τη χώρα σε μεγαλύτερο χρέος και τετραπλασιάστηκε η παραγωγή και η ανάπτυξη. Αυτή τη νοοτροπία χρειαζόμαστε και τώρα για να ξεπεράσουμε αυτή τη βραχυπρόθεσμη κρίση και η οποία μπορεί να αντιμετωπιστεί από τις πλούσιες χώρες. «Σε έναν πολιτισμένο κόσμο, οι πλούσιες χώρες θα βοηθούσαν μετά τις χώρες που έχουν ανάγκη, αντί να τις στραγγαλίζουν». «Η κρίση του κορονοϊού μπορεί να κάνει τους ανθρώπους να σκεφτούν ‘τι είδους κόσμο θέλουμε;’».

Ο Τσόμσκι πιστεύει ότι η προέλευση αυτής της κρίσης ήταν η παταγώδης αποτυχία των αγορών και των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που εντείνουν τα κοινωνικοοικονομικά προβλήματα. «Ήταν γνωστό εδώ και πολύ καιρό ότι οι πανδημίες είναι κάτι πιθανό να συμβούν και έγινε κατανοητό με την πανδημία του κορονοϊού SARS. Θα μπορούσαν να έχουν εργαστεί πάνω σε εμβόλιο για αυτόν, στην ανάπτυξη προστασίας από πανδημίες του κορονοϊού, και με μικρές τροποποιήσεις να έχουμε σήμερα διαθέσιμο εμβόλιο». Για τις μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες (Big Pharma), ιδιωτικές τυραννίες που είναι αδύνατο για τις κυβερνήσεις να παρέμβουν σε αυτές, η ανάπτυξη εμβολίων δεν είναι τόσο επικερδής όσο οι κρέμες σώματος. Η απειλή της πολιομυελίτιδας τερματίστηκε με το εμβόλιο του Σαλκ, από κυβερνητικό θεσμό, χωρίς ευρεσιτεχνία, και έγινε διαθέσιμο σε όλους. «Αυτό θα μπορούσε να γίνει και τώρα, αλλά η νεοφιλελεύθερη πανούκλα το έχει εμποδίσει».

Οι πληροφορίες υπήρχαν, αλλά δεν δώσαμε σημασία.

«Τον Οκτώβριο του 2019 έγινε μια προσομοίωση μεγάλης κλίμακας στις ΗΠΑ, με το σενάριο μιας πιθανής παγκόσμιας επιδημίας, αλλά για αυτό δεν έκαναν τίποτα. Δεν δώσαμε προσοχή στις πληροφορίες, καθώς στις 31 Δεκεμβρίου η Κίνα ενημέρωσε τον ΠΟΥ (Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας) για την πνευμονία και μία εβδομάδα αργότερα αναγνώρισαν κινέζοι επιστήμονες τον ιό δίνοντας όλες τις πληροφορίες στον κόσμο. Μερικές χώρες οργανώθηκαν, όπως η Κίνα, η Νότια Κορέα, η Ταϊβάν και φαίνεται να το έχουν περιορίσει τουλάχιστον στην πρώτη έξαρση. Η Ευρώπη επίσης έκανε βήματα. Η Γερμανία, η οποία κινήθηκε εγκαίρως, έχει το νοσοκομειακό σύστημα ώστε να το αντιμετωπίσει αν και ενήργησε με εξαιρετικά εγωιστικό τρόπο χωρίς να βοηθά άλλους. Άλλες χώρες το αγνόησαν με τις χειρότερες να είναι το Ηνωμένο Βασίλειο και οι Ηνωμένες Πολιτείες».

Όταν ξεπεράσουμε αυτή την κρίση, οι επιλογές που θα έχουμε θα είναι είτε άκρως αυταρχικά και βίαια κράτη ή η ριζική ανασυγκρότηση με πιο ανθρώπινες συνθήκες, που οι ανθρώπινες ανάγκες θα έρχονται πρώτες αντί του ιδιωτικού κέρδους. «Υπάρχει η δυνατότητα να οργανωθούν οι άνθρωποι, να εμπλακούν, όπως κάνουν πολλοί, και να φέρουν έναν πολύ καλύτερο κόσμο, ο οποίος θα αντιμετωπίσει επίσης τα τεράστια προβλήματα που βρίσκονται ακριβώς μπροστά μας, τα προβλήματα του πυρηνικού πολέμου, ο οποίος είναι πιο κοντά από ποτέ και τα προβλήματα της περιβαλλοντικής καταστροφής από τα οποία δεν θα υπάρχει ανάκαμψη αν φτάσουμε σε αυτό το στάδιο, που δεν απέχει πολύ, εκτός αν ενεργήσουμε αποφασιστικά».

«Επομένως, είναι μια κρίσιμη στιγμή της ανθρώπινης ιστορίας, όχι μόνο λόγω του κορονοϊού, αλλά μπορεί να αποκτήσουμε επίγνωση των βαθιών αδυναμιών, τα βαθιά, δυσλειτουργικά χαρακτηριστικά ολόκληρου του κοινωνικοοικονομικού συστήματος, το οποίο πρέπει να μεταμορφωθεί, αν πρόκειται να υπάρξει ένα βιώσιμο μέλλον. Επομένως, αυτό θα μπορούσε να είναι ένα προειδοποιητικό σημάδι και ένα μάθημα για να το αντιμετωπίσουμε σήμερα ή να το αποφύγουμε και να εκραγεί. Αλλά να σκεφτείτε τις ρίζες του και πώς οι ρίζες αυτές θα οδηγήσουν σε περισσότερες κρίσεις, χειρότερες από αυτές».

Για την κατάσταση καραντίνας στην οποία σήμερα βρίσκονται περίπου 2 δισεκατομμύρια άνθρωποι πάνω στον πλανήτη, ο Τσόμσκι επισημαίνει ότι μια μορφή κοινωνικής απομόνωσης υπήρχε εδώ και χρόνια και η οποία είναι πολύ επιζήμια.

«Βρισκόμαστε τώρα σε μια κατάσταση πραγματικής κοινωνικής απομόνωσης. Πρέπει να το ξεπεράσουμε με την αναδημιουργία των κοινωνικών δεσμών με οποιονδήποτε τρόπο, ανεξάρτητα από το είδος, που μπορούν να βοηθήσουν τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Επικοινωνώντας με αυτούς, αναπτύσσοντας οργανισμούς, επεκτείνοντας την ανάλυση, ώστε να είναι λειτουργικοί, κάνοντας σχέδια για το μέλλον, ενώνοντας τους ανθρώπους όπως μπορεί να γίνει στην εποχή του διαδικτύου ώστε να βρουν απαντήσεις στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν και να εργαστούν πάνω σε αυτά, τα οποία μπορούν να γίνουν. Δεν είναι επικοινωνία πρόσωπο με πρόσωπο που για τον άνθρωπο είναι απαραίτητη. Αλλά θα τη στερηθούμε για λίγο και είναι σε αναμονή».

Ο Νόαμ Τσόμσκι κλείνει λέγοντας: «Να βρείτε άλλους τρόπους και να συνεχίσετε και να επεκτείνετε και να εμβαθύνετε τις δραστηριότητες που πραγματοποιούνται. Μπορεί να γίνει, δεν πρόκειται να είναι εύκολο, αλλά οι άνθρωποι έχουν αντιμετωπίσει πολλά προβλήματα».




πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ανακοίνωση της ΠΓ του ΕΠΑΜ

Ενώ η φρενίτιδα που προκαλεί η επιδημία του κορωνοϊού COVID-19 έχει κυριολεκτικά ακινητοποιήσει ολόκληρες χώρες και λαούς, ενώ οι διεθνείς εμπορικές αποστολές και όλες οι άλλες μετακινήσεις των πολιτών έχουν ελαχιστοποιηθεί, ένα είδος «μετακίνησης» φαίνεται να μένει εντελώς ανεπηρέαστο και να συνεχίζεται κανονικότατα. Το διεθνές λαθρεμπόριο ανθρώπων, που ακούει στο όνομα «προσφυγικές» ή «μεταναστευτικές» «ροές», δεν υπακούει σε καμία καραντίνα, ούτε φαίνεται να πτοείται από τις εκκλήσεις των ειδικών να μείνει ο κόσμος «σπίτι».

Εχθές (27/3) η Ελλάδα αποδέχτηκε να παραλαμβάνει στα λιμάνια της τους πρόσφυγες / μετανάστες που θα περισυλλέγουν τα πλοία των χωρών της ΕΕ στα ανοιχτά της Λιβύης. Η αποδοχή της Ελλάδας έγινε προκειμένου να ολοκληρωθεί συμφωνία των κρατών-μελών της ΕΕ για την έναρξη της επιχείρησης «Ειρήνη», μιας επιχείρησης επιτήρησης του θαλάσσιου και εναέριου χώρου της Λιβύης, με σκοπό την αποτροπή του λαθρεμπορίου όπλων προς τη Λιβύη. Η επιχείρηση αυτή έρχεται σε αντικατάσταση και συνέχιση της προηγούμενης ανάλογης επιχείρησης, με το όνομα «Επιχείρηση Σοφία», η οποία τυπικά λήγει τέλος Μαρτίου, αλλά είχε σταματήσει να λειτουργεί εδώ και έναν χρόνο, όταν η Ιταλία αρνήθηκε να περισυλλέγει τους διασωθέντες από τα ευρωπαϊκά πλοία, πρόσφυγες και μετανάστες από τη Λιβύη.

Η νέα «Επιχείρηση Ειρήνη» συνάντησε επίσης τη σθεναρή αντίσταση ορισμένων χωρών, όπως της Αυστρίας και της Ουγγαρίας, ακριβώς για τον λόγο ότι η περιπολίες των πλοίων της ΕΕ θα αποτελούν πόλο έλξης για τους πρόσφυγες από την Αφρική. Οι συζητήσεις για τη σύναψη της συμφωνίας είχαν βρεθεί σε αδιέξοδο, μέχρι που έδωσε τη λύση η, πάντα πρόθυμη να «διευκολύνει» τους εταίρους, Ελλάδα! Η Ελλάδα συμφώνησε να υποδέχεται τους διασωθέντες πρόσφυγες και μετανάστες στα λιμάνια της, με έναν και μόνο όρο: να συμβάλλουν οι υπόλοιπες χώρες της ΕΕ στο κόστος της μεταφοράς και ελλιμενισμού τους! Όπως αναφέρεται σε σχετικά δημοσιεύματα που επικαλούνται διπλωματικές πηγές, οι μετανάστες που θα φτάνουν στην Ελλάδα στο πλαίσιο αυτής της συμφωνίας, θα προωθούνται «σε εθελοντική βάση» στα υπόλοιπα κράτη-μέλη.

Οι δηλώσεις «εθνικής υπερηφάνειας» και «ανυποχώρητης στάσης» στη φύλαξη των συνόρων μας, περισσεύουν το τελευταίο διάστημα με αφορμή την επιχείρηση της Τουρκίας στον Έβρο, περίσσειες είναι και οι δηλώσεις εμψύχωσης των φαντάρων μας και των στελεχών του στρατού και της αστυνομίας που επιχειρούν στα σύνορά μας, όπως επίσης και τα συγχαρητήρια και οι πανηγυρισμοί από την χθεσινή (27/3) αποχώρηση των μεταναστών που είχαν στρατοπεδεύσει εκεί με σκοπό να περάσουν στο ελληνικό έδαφος. Φαίνεται όμως ότι ούτε η «εθνική υπερηφάνεια», ούτε η «ανυποχώρητη στάση» των κυβερνώντων μας είναι ικανές να αντισταθούν στις εντολές και τις επιθυμίες των ευρωπαίων «εταίρων» μας, αντίθετα κάμπτονται πάρα πολύ εύκολα και μάλιστα με πενιχρότατα ανταλλάγματα: «συμβολή στα έξοδα» (ούτε καν πλήρη ανάληψη των εξόδων) και μια αόριστη διατύπωση για προώθηση των μεταναστών στις χώρες της ΕΕ, «σε εθελοντική βάση». Αλήθεια, «εθελοντικά» από ποιους; Όχι βέβαια από τους ίδιους τους μετανάστες, οι οποίοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία επιθυμούν να μεταβούν «εθελοντικά» στις χώρες της ΕΕ, αλλά από τους ίδιους αυτούς τους «εταίρους» μας, οι οποίοι, χρόνια τώρα, «εθελοντικά» έχουν μετατρέψει τη χώρα μας σε αποθήκη «ανταλλακτικών» - απ’ όπου μπορούν να παίρνουν ή να επιστρέφουν ανθρώπους, αναλόγως πώς τους εξυπηρετεί.

Είναι λίγο να μιλάμε για υποκρισία της κυβέρνησης ΝΔ. Είναι λίγο, ακόμα και το να χαρακτηρίσουμε τις ενέργειές της ως εθελόδουλες ή εθνικά επικίνδυνες. Είναι όμως απαραίτητο να καταγγείλουμε αυτές τις ενέργειες και να τονίσουμε στον ελληνικό λαό ότι όλα τα «μέτρα» που εξαγγέλλονται για τη διαχείριση της λεγόμενης «προσφυγικής κρίσης» είναι ανώφελα, αν δεν παρθούν συγκεκριμένα νομικά και πολιτικά μέτρα για το σταμάτημα των ροών προς τη χώρα μας. Όταν ήδη πολλές περιοχές της χώρας μας υποφέρουν από τον υπέρογκο αριθμό προσφύγων/μεταναστών· όταν ήδη η οικονομία της χώρας έχει φτάσει σε τέτοια σημεία κατάρρευσης που φέρνει σε απελπισία μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού· όταν η ήδη υπάρχουσα οικονομική καταστροφή αναμένεται να ενταθεί, εξαιτίας των μέτρων για την αντιμετώπιση της πανδημίας· είναι ασύλληπτο να βλέπουμε την φερόμενη ως ελληνική κυβέρνηση, όχι μόνο να μην παίρνει μέτρα για το σταμάτημα των ροών, αλλά να συνάπτει και συμφωνίες για την υποδοχή περισσότερων προσφύγων/μεταναστών!

Καλούμε τον ελληνικό λαό να βρίσκεται σε συνεχή επαγρύπνηση και επιφυλακή. Να μην επιτρέψει στην επιβληθείσα καραντίνα να λειτουργεί ως πέπλο συγκάλυψης μεθοδεύσεων επικίνδυνων για τη χώρα μας και το μέλλον μας. Να μαζέψει τις δυνάμεις του για τη στιγμή που «θα βγούμε από το σπίτι» και θα τακτοποιήσουμε όλους τους ανοιχτούς λογαριασμούς μας με αυτό το εξωνημένο πολιτικό σύστημα μια και καλή! Και η στιγμή αυτή είναι πολύ κοντά!

Αθήνα, 28 Μαρτίου 2020
Η Πολιτική Γραμματεία του ΕΠΑΜ



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του ακτιβιστή

Είναι έκδηλη πλέον η ολοκληρωτική υποστήριξη του Κούλη από το αργυρώνητο μιντιακό σύστημα (κανάλια, εφημερίδες τώρα και "μεγάλες" ιστοσελίδες).
Παρά τα ψύχραιμα και σώφρονα βήματα αντιμετώπισης των επιπτώσεων από την μάστιγα του '20 τον COVID19, πλαισιωμένη, είναι αλήθεια, από άξιους κι εργατικούς επιστήμονες, αποκαλύπτονται οι εξυπηρετήσεις και τα γραμμάτια που έχει προς εξόφληση.
Γνωρίζουμε πως η κυβέρνηση χαίρει - συγκυριακά - της αποδοχής της πλειονότητας, από ότι τουλάχιστον προκύπτει από σφυγμομετρήσεις, που και σε αυτόν τον δύσκολο χρόνο εξακολουθούν να πραγματοποιούνται.

Και ενώ όλοι βρισκόμαστε - κατ' ανάγκη - σε κατ' οίκον εγκλεισμό η νεοδημοκρατική μηχανή "δουλεύει" τόσο σε επίπεδα συκοφάντησης ή λοιδορίας για οποιονδήποτε διαθέτει έστω κριτικά διαφορετική άποψη για πτυχές της αντιμετώπισης των επιπτώσεων από τον κορονοϊό, αλλά μοιράζει και χρήμα σε οικείους "ευαγείς" χώρους.

Έτσι ενώ μειώνει στο μισό τις αποδοχές των εργαζομένων (μισές μέρες - μισός μισθός) - και μην έχετε καμμιά αμφιβολία ότι μετά την λήξη συναγερμού ότι είναι προς συμφέρον του κεφαλαίου θα παραμείνει - έχει το θράσος αντί να επιτάξει τα κρεβάτια ΜΕΘ των ιδιωτικών κλινικών να επιχορηγεί με 1600 € την ημέρα κάθε κλίνη ΜΕΘ που θα εισέρχεται  προς βοήθεια  του ΕΣΥ.
Ένα ΕΣΥ που απαξίωσε η ίδια όπως και οι Συριζέοι - βεβαίως - βεβαίως - και που οι φορείς και στυλοβάτες του, οι γιατροί και νοσηλευτές αλλά και οι λοιποί εργαζόμενοι σ' αυτό ΠΝΕΟΥΝ ΜΕΝΕΑ για τις τεράστιες ελλείψεις που θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή τόσο των ασθενών αλλά και των ιδίων. Ήδη κατά την ΠΟΕΔΗΝ (Ένωση Εργαζομένων στα Δημόσια Νοσοκομεία) νοσούν 77 γιατροί και νοσηλευτές, ενώ 350 βρίσκονται σε καραντίνα. 

Απαράδεκτες θεωρεί η ΟΕΝΓΕ (Ένωση Νοσοκομειακών Γιατρών) τις οδηγίες του ΕΟΔΥ που προτείνει "αντί γαντιών η εφαρμογή της υγιεινής των χεριών και η χρήση αλκοολούχου αντισηπτικού μετά από κάθε επαφή με ασθενή". Η δε ΠΟΕΔΗΝ αντιδρά έντονα στην άρνηση να γίνεται εργαστηριακός έλεγχος σε νοσηλευτές και γιατρούς που ήρθαν σε επαφή με προσωπικό ή ασθενείς που πάσχουν από κορονοϊό. Ως πρόβατα επί σφαγή μας οδηγούν καταγγέλλουν οι εργαζόμενοι στην ανακοίνωσή τους.
Και καλούν την κυβέρνηση να προμηθεύσει τα Νοσοκομεία με επαρκή υγειονομικό υλικό. Διαφορετικά όπως προειδοποιούν "κινδυνεύει να νοσήσει μεγάλο μέρος του προσωπικού που αυτό θα είναι πολύ κακό στην αντιμετώπιση της πανδημίας".


13.500.000 στα κόμματα για έρευνα κι επιμόρφωση

Αντ' αυτού όμως η κυβέρνηση ακολουθεί έναν γνωστό σ' αυτήν δρόμο κι αντί να στηρίζει δυναμικά το ΕΣΥ και τους εργαζόμενούς του, ανάβει το πράσινο φως για την κρατική χρηματοδότηση των κομμάτων με 11,5 εκατομμύρια για τακτική χρηματοδότηση αλλά και με ακόμη 2.250.000 για "ερευνητικούς και επιμορφωτικούς σκοπούς".
Τί έρευνα θα κάνουν οι βολευτές μας άραγε;



11.000.000 σε κανάλια και δημοσιογράφους για καμπάνια ενημέρωσης

Και ενώ προς στιγμή πιστέψαμε πως ο κίνδυνος από την λαίλαπα του κορονοϊού θα είχε λογικέψει τους κυβερνώντες που θα έφταναν στο ύψος των περιστάσεων ήρθε η νέα κεραμίδα.
Έντεκα εκατομμυριάκια μοιράζονται στο ευρωβόρο σύστημα των Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας (ΜΜΕ).
Και επειδή δεν το πιστέψαμε αρχικά ότι μπορεί και αυτή η τρομακτική κατάσταση να μεταμορφώνεται σε ΜΑΣΑ για ορισμένους, ιδού και σχετική απόφαση στην Διαύγεια:




Του Massimo De Angelis
[Δημοσιεύτηκε στις 16 Μαρτίου στον ιστότοπο commune-info.net– Μετάφραση: Ευδοκία Ελευθερίου, Καλλιόπη Ράπτη]


Η ιστορία δείχνει ότι η άμυνα στα μικροπαράσιτα που κατοικούν στα σώματά μας είναι πάντα συνυφασμένη με την αντίσταση στα μακροπαράσιτα, εκείνα που βρίσκονται στην κορυφή και εκμεταλλεύονται, υποδουλώνουν, ταπεινώνουν. Η ιστορία δείχνει, επίσης, πως οι επιδράσεις των ιών χρησιμοποιούνται συχνά από τα μακροπαράσιτα για τα πειθαρχούντα πλήθη. Ωστόσο, υπενθυμίζει ο Massimo De Angelis, μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν από τα κάτω εναντίον των μακροπαράσιτων, όπως συνέβη με τη μαύρη πανώλη του δέκατου τέταρτου αιώνα. Μπορεί λοιπόν η σημερινή κρίση να βελτιώσει κάτι; Ναι, εάν θα είμαστε σε θέση να διδαχτούμε, για παράδειγμα, από τις πολύτιμες μορφές αλληλεγγύης που αναδύθηκαν στις συλλογικότητες των πολυκατοικιών και τα νοσοκομεία, αλλά και από τις πιο νηφάλιες συμπεριφορές και τις συμπεριφορές έγνοιας και φροντίδας, που έχουμε αρχίσει να εφαρμόζουμε προς τον εαυτό μας και προς τους άλλους.

Αυτές τις μέρες κυκλοφόρησε στα κοινωνικά δίκτυα μια παλιά κριτική του Peter Linebough σε ένα βιβλίο του 1976 του William McNeill, το Plagues and Peoples, το οποίο μεταφράστηκε και κυκλοφόρησε στα ιταλικά με τον τίτλο La Pestenella Storia (Einaudi 1981). Αυτό που με ενδιαφέρει να αναδείξω από την προσέγγιση του McNeill είναι η γενική δομή του σκεπτικού του ως ιστορικού, που ξεκινά από τις προϊστορικές κοινωνίες για να φτάσει στα τέλη του 1700.

Ο McNeill επισημαίνει πως η επιβίωσή μας εξαρτάται από την αντίστασή μας σε δύο είδη παρασίτων: τα μικροπαράσιτα που ζουν στο σώμα μας (βακτήρια, ιοί) και τα μακροπαράσιτα (τις κυρίαρχες τάξεις) που σε διάφορες συνθήκες εκμεταλλεύονται, φορολογούν, δολοφονούν, υποδουλώνουν, ταπεινώνουν, αναδιαρθρώνουν από το ύψος των οικονομικών τους βλέψεων. Οποιοδήποτε είδος παράσιτου εξαρτάται από τον ξενιστή του, τη ζωτικότητά του και ως εκ τούτου είναι προς το συμφέρον του παράσιτου να μην αποδυναμώσει τον ξενιστή του μέχρι θανάτου. Αντίθετα, πρέπει να επιτυγχάνεται μια ισορροπία και πρέπει να επιτρέπεται στον ξενιστή να ζει, στο βαθμό που παράγει ένα πλεόνασμα για το παράσιτο, όποιο κι αν είναι, μίκρο ή μάκρο.

Υπάρχουν σαφώς πολλές διαφορές μεταξύ αυτών των δύο τύπων παρασίτων. Για παράδειγμα, για το μικροπαράσιτο, το σώμα στο οποίο στοχεύει επιτιθέμενο είναι κατά κύριο λόγο εκείνο του ατόμου, ενώ για το μακροπαράσιτο, το σώμα στο οποίο στοχεύει είναι κυρίως το σύνθετο και κοινωνικό.

Αλλά εκτός από αυτή, και άλλες προφανείς διαφορές, αυτή η εικόνα τοποθετεί τη ζωή μας και την επιβίωσή μας εν μέσω δύο δυναμικών πεδίων: Ένα σε υψηλότερη κλίμακα και ένα σε χαμηλότερη κλίμακα, σχηματίζοντας δύο πλαίσια δράσης και αντίδρασης, δηλαδή σχέσης, μεταξύ ημών και δύο κατηγοριών παρασίτων.

Στη μέση αυτών των δύο δυναμικών πεδίων υπάρχουν οι υποκειμενικότητες του πλήθους, οι τόσο πολλές υποκειμενικότητες που κινούνται αντιμέτωπες με αυτά τα δύο παράσιτα σε συγκεκριμένες ιστορικές φάσεις, με τους δικούς τους χρόνους ανασύνθεσης και (αντι)δράσης, στους χώρους και στα δίκτυα που καταφέρνουν να παράγουν, ακολουθώντας το δικό τους φαντασιακό για τη ζωή τους και χαράσσοντας προοπτικές επιβίωσης.

Έτσι, αν κοιτάξουμε την ιστορία, ένας λοιμός μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα τη μετατόπιση του συσχετισμού δυνάμεων υπέρ των υποδεέστερων τάξεων (όπως για παράδειγμα στην Ευρώπη μετά την Μαύρη Πανούκλα τον δέκατο τέταρτο αιώνα, από την οποία το 1381 πυροδοτήθηκε η εξέγερση των χωρικών στην Αγγλία που οδήγησε σε μια ιστορική κρίση της φεουδαρχίας).

Αντίθετα, οι επιδημίες που μετέφεραν οι Ευρωπαίοι κατακτητές στην αμερικάνικη ήπειρο συνέβαλαν στην αποδυνάμωση της αντίστασης των αυτόχθονων πληθυσμών, οι οποίοι εξοντώθηκαν από παθογόνους παράγοντες που δεν είχαν ποτέ βιώσει στο σώμα τους, όπως η ευλογιά, η ιλαρά και η γρίπη. Μεταξύ του 1492 και του 1600, πέθανε το 90% των αυτόχθονων λαών της Βόρειας και Νότιας Αμερικής, δηλαδή περίπου 55 εκατομμύρια άνθρωποι, εξαιτίας τόσο της βίας των κονκισταδόρες όσο και των παθογόνων παραγόντων που δεν είχαν ξαναγνωρίσει ποτέ τα σώματα των ιθαγενών.

Ο αγώνας ενάντια στα μακροπαράσιτα

Το σημείο που θα ήθελα να υπογραμμίσω είναι ότι τα αποτελέσματα των μικροπαράσιτων μπορούν να αξιοποιούνται από τα πλήθη εναντίον των μακροπαράσιτων, ή αντίθετα μπορούν να χρησιμοποιούνται από τα μακροπαράσιτα για να πειθαρχούν τα πλήθη. Αυτό το ονομάζουμε πολιτική χρήση των παρασίτων. Αυτή η χρήση μπορεί να προσδώσει πλεονεκτήματα στα πλήθη στον αγώνα τους για να ζήσουν σε έναν καλύτερο κόσμο, ή στα παράσιτα ώστε να επιβιώνουν σε ένα περιβάλλον όπου θα μπορούν να προσαρμόζονται καλύτερα συνεχίζοντας να κυριαρχούν ως παράσιτα.

Στις σημερινές συνθήκες, η πολιτική χρήση των παρασίτων περνά κυρίως μέσω της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, η οποία συνδέεται με τις μορφές διακυβέρνησης της επιβίωσής μας. Αλλά σε αυτό το κλίμα, που θέλει να μας εγκλωβίσει ακόμα και αναγκαστικά στο κύκλωμα σπίτι-δουλειά-κατανάλωση, είναι σημαντικό να ενεργοποιηθούμε για να επανεξετάσουμε την «κανονικότητα» τού μετά-την-κατάσταση-έκτακτης-ανάγκης. Να ενεργοποιηθούμε επομένως ενάντια στη θεσμοθέτηση της έκτακτης ανάγκης, αλλά και ενάντια στη φρούδα ελπίδα πως η επιστροφή στους ρυθμούς και στις μεθόδους εργασίας και κατανάλωσης των μεσαίων τάξεων είναι μια κανονικότητα θεμιτή από κοινωνική και οικολογική άποψη. Για να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε την κατάσταση μετά την έκτακτη ανάγκη, πρέπει να σταθούμε λίγο περισσότερο σε αυτό που έφερε στην επιφάνεια αυτή η έκτακτη ανάγκη.

Ο κορωναϊός έχει κάνει στον τρόπο παρατήρησης της κοινωνίας αυτό που κάνει ο μαρκαδόρος επισήμανσης σε ένα τυπωμένο χαρτί: καθιστά ευδιάκριτες διαφορές και σχέσεις.

Ενώ ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός αποδίδει τις ευθύνες αποκλειστικά στα άτομα, ο κορωναϊός (καθώς και άλλες καταστάσεις έκτακτης ανάγκης που αφορούν την υγεία, την οικονομία και την οικολογία) καθιστά πρόδηλη την διαφοροποιημένη, πολυεπίπεδη επίπτωση στο κοινωνικό σώμα. Καθιστά επίσης πρόδηλο το γεγονός ότι για τον νεοφιλελευθερισμό –ο οποίος τις τελευταίες δεκαετίες έχει εντείνει τους κοινωνικούς διαχωρισμούς και έχει αναδιαρθρώσει τα νοσοκομεία μειώνοντας τους πόρους τους και αυξάνοντας τα κόστη για τους ασθενείς– οι ανάγκες θεραπευτικής φροντίδας δεν έχουν μεγάλη σημασία.

Στη σημερινή κανονικότητα, η διεργασία αναπαραγωγής του κοινωνικού σώματος δεν κατανέμεται κατά τρόπο ισομερή. Ακριβώς όπως δεν υπάρχει ισότητα στις επιπτώσεις του κορωναϊού σε διαφορετικά τμήματα του πληθυσμού. Αυτή η έλλειψη ισομέρειας δεν οφείλεται μόνο στην ποιοτική διαφοροποίηση του κοινωνικού σώματος που κατανέμει ανισομερώς την πιθανότητα μόλυνσης, ίασης ή θανάτου (νέοι και ηλικιωμένοι, νοσηλευτές ή κυβερνοναύτες), αλλά οφείλεται και στη διαφοροποίηση της πρόσβασης των πολιτών σε κοινωνικούς πόρους καθώς επίσης και στη διαφοροποίησή τους όσον αφορά τους υφιστάμενους τρόπους του σχετίζεσθαι.

Οι πρώτοι που προσβάλλονται από τη μόλυνση είναι εκείνοι που βρίσκονται στις πιο παγκοσμιοποιημένες περιοχές, σε αντίθεση με τις λιγότερο παγκοσμιοποιημένες και αλληλοσυνδεόμενες, θέτοντας υπό αμφισβήτηση το δόγμα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Οι περισσότεροι που πεθαίνουν είναι ηλικιωμένοι, σε αντίθεση με τους νέους, μια διαφορά που γίνεται πιο σκληρή όταν ο γιατρός πρέπει να αποφασίζει ποιος μπορεί να ζήσει ή να πεθάνει, δίνοντάς του την προτεραιότητα στην τελευταία δυνατότητα ανάνηψης με τον μοναδικό εναπομείναντα πνευμονικό αναπνευστήρα.

Οι πιο αδύναμες κατηγορίες, όπως οι επισφαλώς εργαζόμενοι της gigeconomy [του συστήματος εκείνου της ελεύθερης αγοράς που απασχολεί εργαζόμενους με προσωρινές συμβάσεις εργασίας], είναι αυτοί που πλήττονται περισσότερο στο εισόδημα και την οικονομική ασφάλεια μετά τα περιοριστικά μέτρα που έθεσε σε ισχύ η ιταλική κυβέρνηση. Για όποιον δεν απολαμβάνει ελευθερία και ζει σε ασφυκτικά γεμάτες φυλακές, αυτά τα περιοριστικά μέτρα είναι η τελευταία σταγόνα μιας κατάστασης από καιρό μη βιώσιμης. Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι σε θέση να βλέπει τους αγαπημένους του και ότι, εξαιτίας του συνωστισμού, είναι περισσότερο εκτεθειμένος στον ιό. Και ούτω καθεξής. Επιπλέον, πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι η διακυβέρνηση αυτής της πανδημίας βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην εργασία (κακοπληρωμένη ή απλήρωτη) πολλών εργαζομένων που διασφαλίζουν την επιβίωση του κοινωνικού σώματος.

Κι αν αλλάξουμε το πλαίσιο;

Το άλλο πράγμα που καθίσταται πρόδηλο από αυτήν την κατάσταση έκτακτης ανάγκης είναι ότι η πρόληψη και ο περιορισμός της εξάπλωσης του ιού εξαρτάται από το να έχουμε επίγνωση των επαφών μας με τον κόσμο, με άλλους ανθρώπους, δηλαδή από τις κοινωνικές μας σχέσεις. Η έμφαση στον τρόπο που οι κοινωνικές μας σχέσεις διαμορφώνονται, και τον οποίο πρέπει να τηρούμε στο πλαίσιο αυτής της έκτακτης ανάγκης –μείνετε μακριά, πλύνετε τα χέρια σας κ.λπ.–, μετατρέπεται σε μέτρο της ικανότητάς μας να συνυπάρχουμε στον κόσμο μαζί με τους άλλους, στο δεδομένο πλαίσιο.

Ας βγούμε από την κατάσταση έκτακτης ανάγκης, ας αλλάξουμε συνεπώς το πλαίσιο και ας μπούμε σε εκείνο άλλων καταστάσεων έκτακτης ανάγκης της εποχής μας: κλιματική αλλαγή, κοινωνική δικαιοσύνη, επισφάλεια, μεταναστεύσεις. Τι σημαίνει σε αυτό το πλαίσιο να επικεντρωθούμε στις κοινωνικές σχέσεις και να ανακαλύψουμε νέες δεξιότητες του σχετίζεσθαι μεταξύ των ανθρώπων και με τη βιόσφαιρα;

Υπάρχει λοιπόν μια μεγάλη ανάγκη για μια υποκειμενικότητα ανατρεπτική και δημιουργική που να τοποθετείται στην προοπτική της ανοικοδόμησης της «κανονικότητας» με βάση την αρχή της φροντίδας: φροντίδας για το σώμα των ατόμων, για το κοινωνικό σώμα και για την ανασύνθεση των διαστρωματώσεών του, και για το πολιτικό σώμα, υπεύθυνο τις τελευταίες δεκαετίες για το γεγονός ότι λεηλάτησε δικαιώματα που κατακτήθηκαν με προηγούμενους αγώνες.

Το ερώτημα που τίθεται είναι λοιπόν το εξής: πώς μπορεί να οικοδομηθεί μια νέα «κανονικότητα» υπό το πρίσμα της σημερινής κρίσης και της επείγουσας ανάγκης να αντιμετωπιστούν οι άλλες κρίσεις, η οικολογική και η κοινωνική, που προκαλούν περισσότερα θύματα από την τρέχουσα, με μια προοπτική που θα βασίζεται στις σχέσεις και τη φροντίδα; Θέλω να υπογραμμίσω ένα κομβικό σημείο που εντελώς ιδιαίτερα έφερε στο προσκήνιο ο συναγερμός για τον κορωναϊό: εκείνο της αναγκαιότητας μιας αφήγησης σχετικά με το πλεόνασμα.

Αφήγηση για το πλεόνασμα και τις σχέσεις που (ανα)παράγουν τα κοινά

Η λέξη πλεόνασμα (ridondanza) είναι συνδεδεμένη γενικά με πλεονάζοντα στοιχεία συστημάτων που δεν προσφέρουν χρησιμότητα. Για παράδειγμα, το πλεόνασμα, οι εφεδρείες προσωπικού, που υπόκεινται σε απολύσεις κατά τις αναδιαρθρώσεις, προκειμένου να επιτευχθεί οικονομική αποδοτικότητα, ονομάζονται ακριβώς redundancies στα αγγλικά. Ωστόσο, σύμφωνα με άλλες λογικές, που σχετίζονται με τη φροντίδα του κοινωνικού σώματος και των μεμονωμένων σωμάτων, το πλεόνασμα, οι εφεδρείες, μάς επιτρέπουν όχι μόνο να αντιμετωπίζουμε την κανονικότητα με λιγότερο στρες (συμβάλλοντας στην ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος των ατόμων), αλλά και να αντιμετωπίζουμε τις πάσης φύσεως κρίσεις με πολύ περισσότερη ηρεμία.

Με το πλεόνασμα ανθρώπων και στοιχείων, που περισσεύουν σύμφωνα με την αποκλειστική λογική του κέρδους, παράγεται μεγαλύτερη ευελιξία από εκείνη που μετράται με τις οικονομικές και λογιστικές λογικές, επειδή αυξάνεται η ανθεκτικότητα των συστημάτων. Τα συστήματα με μεγαλύτερο πλεόνασμα μπορούν επίσης να έχουν αυξημένη δημιουργική ικανότητα, να εδραιώνουν μεγαλύτερα και πιο πυκνά δίκτυα συνεργασιών και, όταν υπάρχει ανάγκη, να τα κινητοποιούν πιο αποτελεσματικά. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τα ιεραρχικά γραφειοκρατικά μοντέλα ελέγχου, όπου οι θέσεις εργασίας είναι σταθερά καθορισμένες, με ελάχιστο πλεόνασμα και με ελάχιστη ευελιξία μη οικονομικής τάξης.

Στην παρούσα κρίση, το πλεόνασμα δημιουργείται χάρη στη συμμετοχή πολλών σε δίκτυα αλληλεγγύης, από τις συλλογικότητες των πολυκατοικιών που οργανώνονται για να κάνουν τα ψώνια για τους ηλικιωμένους, μέχρι την ταυτόχρονη ανάληψη πολλών καθηκόντων (multitasking) των εργαζόμενων στον τομέα της υγείας, οι οποίοι δεν θεωρούν ότι πρέπει να αγκυλώνονται άκαμπτα στα καθήκοντά τους. Οι σχέσεις και οι δραστηριότητες που (ανα)παράγουν τα κοινά (commoning), και οι οποίες ακολουθούν γενικά τις στιγμές κρίσης, είναι το σημάδι ότι το κοινωνικό σώμα έχει ανάγκη το πλεόνασμα.

Σε μία κλίμακα υψηλότερη από τις επί μέρους παραγωγικές πραγματικότητες, και αποκλειστικά και μόνον από αυτές, το κομβικό ζήτημα του πλεονάσματος σημαίνει επίσης άλλα δύο πράγματα. Κατά πρώτο λόγο, την αναγκαιότητα για ένα ελάχιστο εισόδημα για όλους, δηλαδή έναν κοινωνικό αλγόριθμο, έναν αυτόματο μηχανισμό, που να στοχεύει στην αντιμετώπιση των αρνητικών επιπτώσεων οποιασδήποτε πιθανής κρίσης (στον τομέα της υγείας, του περιβάλλοντος, κ.λπ.) που υφίστανται οι πιο αδύναμες περιπτώσεις ατόμων, οι οποίες έρχονται κατά καιρούς στο προσκήνιο ανάλογα με το είδος της έκτακτης ανάγκης και της κοινωνικής και εδαφικής κατανομής των επιπτώσεών της.

Στα μάτια της νεοφιλελεύθερης λογικής και πολλών μακροπαράσιτων, ένα τέτοιο εισόδημα ανεξάρτητο από την αναζήτηση εργασίας είναι συνώνυμο της σπατάλης των πόρων. Εντούτοις, σε μια προοπτική διαχείρισης της κρίσης, ένα τέτοιο εισόδημα είναι απαραίτητο όχι μόνο για τη διαχείριση μιας νέας κανονικότητας με περισσότερη ηρεμία, λιγότερο άγχος και περισσότερους πόρους για να επενδύσουμε σε ένα νέο κύμα δημιουργίας κοινών που θα επιτρέπει μια ανασύνταξη, αλλά και σε περίπτωση νέων καταστάσεων έκτακτης ανάγκης, για να γνωρίζουμε από την πρώτη στιγμή ότι, τουλάχιστον σε κάποιο βαθμό, όλοι είναι προστατευμένοι.

Τέλος, είναι επίσης απαραίτητο να σκεφτούμε το πλεόνασμα ως αξίωμα ανοίγματος της πολιτικής στην πολλαπλή συμμετοχή που πρέπει να ενισχυθεί και να προωθηθεί. Η συμμετοχή εδώ νοείται όχι μόνο ως μια απλή στιγμή διαβούλευσης, αλλά ως συστατική δύναμη του σχετίζεσθαι που μετατρέπει ολοένα και περισσότερες ιεραρχίες ελέγχου σε συμμετοχικά πολυεπίπεδα συστήματα, όπου εφαρμόζεται η αρχή της επικουρικής υποστήριξης.

Μπορεί αυτή η κρίση να βελτιώσει κάτι;

Η τρέχουσα κρίση της δημόσιας υγείας μάς έχει θέσει μπροστά στην κρίσιμη σημασία τού να είμαστε προσεκτικοί στις σχέσεις. Ταυτόχρονα, μας επεσήμανε πώς ο νεοφιλελευθερισμός έχει αυξήσει την ευαλωτότητα των διαχωρισμένων σωμάτων των μεμονωμένων ατόμων και του διαστρωματωμένου κοινωνικού σώματος εν γένει. Μας έκανε να αποδεχτούμε μια κάποια ορθολογικότητα συμπεριφορών πιο νηφάλιων και συμπεριφορών έγνοιας και φροντίδας προς τους εαυτούς μας και προς τους άλλους.

Αυτή η κρίση θα τελειώσει, αλλά δεν θα βελτιωθεί τίποτα αν, μετά την ήττα ενός μικροπαράσιτου, επιτρέψουμε στα μακροπαράσιτα να συνεχίσουν τη διαχείριση (governance) της ζωής μας, ίσως ακριβώς με τις ίδιες τεχνικές κοινωνικού ελέγχου, αυτές με τις οποίες πειραματίστηκαν για την καταπολέμηση των μικροπαράσιτων. Μια διαχείριση που προσβλέπει στη διαφύλαξη των σχέσεων πρέπει να βασίζεται στη φροντίδα και να επαναπροσδιορίζει την κοινωνικότητά μας και την παραγωγικότητά μας βασιζόμενες ακριβώς πάνω σε αυτήν: την φροντίδα.



Φωτογραφία: «Η σωστή απόσταση»: λάδι και άμμος σε καμβά. Ζωγραφική από την Valeria Cademartori


πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Δημήτρη Ζιαζιά *

Ο καθένας φρίττει και αγανακτεί με ό,τι τον φοβίζει. Μια στρατιά δημοσιογράφων και σχολιαστών που στηρίζουν την κυβέρνηση έφριξαν με το #ΜετάΘαΛογαριαστούμε. Αποφάσισαν να παραστήσουν τα θύματα μιας «απειλής». Ξέχασαν ότι ήταν υποστηρικτές της διάλυσης της Δημόσιας Υγείας και του γκρεμίσματος των μισών τουλάχιστον δημόσιων νοσοκομείων. Ξέχασαν δηλαδή ότι οι ίδιοι συνιστούσαν απειλή για το κοινωνικό σύνολο. Και από την άλλη μεριά, μια άλλη στρατιά δημοσιογράφων και σχολιαστών περιμένουν μακάβρια μικροπολιτικά οφέλη.

Το παιχνίδι και των μεν και των δε για το ποιο κόμμα εξουσίας θα έρθει σε καλύτερη θέση, δεν μας αφορά.

Γιατρούς, νοσηλευτές, τεχνικό και διοικητικό προσωπικό, όλους τους εργαζόμενους στην υγεία, ανεξαρτήτως πεποιθήσεων, σήμερα τους αφορά ένα και μόνο πράγμα: Να σωθούν ζωές.

Σε αντίθεση με όσους, από θέσεις σημερινής, χθεσινής ή αυριανής εξουσίας σφάζονται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αγανακτώντας ο ένας με τον άλλον, εμείς αγανακτούμε με πιο απλά πράγματα: Τις μάσκες που λείπουν, το προσωπικό που δεν υπάρχει, τις κλίνες που αυξάνονται με ρυθμό χελώνας, τον διπλασιασμό της αποζημίωσης των κλινικαρχών, τις μπίζνες που εξακολουθούν να γίνονται στα πρόθυρα της μεγαλύτερης υγειονομικής μάχης που έδωσε ποτέ η σύγχρονη Ελλάδα.

Στην κλινική μου, στην Παθολογική κλινική υποδοχής ύποπτων covid 19 του ΠΓΝΠατρών, εφτά γιατροί είναι ήδη θετικοί στον ιό. Για όποιον έχει την παραμικρή ιδέα από την κατάσταση στη Δημόσια Νοσοκομεία, εφτά γιατροί σε μία μόνο κλινική, εκτός μάχης, πριν καν ξεκινήσει ο σκληρός πόλεμος, είναι εφιαλτικό νούμερο.

Γιατροί, νοσηλευτές και όλο το υγειονομικό προσωπικό πασχίζουν να στήσουν τη Δημόσια Υγεία στα πόδια της στο και πέντε μιας μεγάλης αναμέτρησης. Μιας αναμέτρησης που τσάκισε υγειονομικά συστήματα δύο και τρεις και τέσσερις φορές ισχυρότερα από το επί χρόνια κατακρεουργούμενο δικό μας Εθνικό Σύστημα Υγείας.

Φωνάζουμε λοιπόν μια απλή αλήθεια που επιμελώς κουκουλώνεται κάτω από μια κακόγουστη πολιτική αντιπαράθεση πολιτικών και ανθρώπων που έχουν αν όχι τις ίδιες, τουλάχιστον παρόμοιες ευθύνες για το σημερινό χάλι: Η Δημόσια Υγεία δεν μπορεί να σωθεί αν δεν κάνουμε το λογαριασμό με τις πολιτικές που οδήγησαν στη δραματική της υποστελέχωση σε εξοπλισμό, προσωπικό και δυνατότητες.

Ναι, για να σωθεί η Δημόσια Υγεία, πρέπει να λογαριαστούμε με όσους την κατέστρεψαν.

Λείπουν οκτώ χιλιάδες γιατροί από το Εθνικό Σύστημα Υγείας. Πρόκειται για κενές οργανικές θέσεις. Μειώθηκε κατά 25% το προσωπικό των Δημόσιων Νοσοκομείων κατά τα μνημονιακά χρόνια. Κλινικές με 30 νοσηλευτές τώρα λειτουργούν με 20 ή και 15. Αλλά οι ανάγκες είναι μεγαλύτερες.

Ο στρατός που θα δώσει την υγειονομική μάχη, έστω και υποστελεχωμένος, έστω και χωρίς όπλα, είναι στις επάλξεις.

Οι στρατηγοί που επί χρόνια αφόπλιζαν τον στρατό, δεν έχουν ευθύνη;

Δεν πρέπει, έστω ΜΕΤΑ, να λογοδοτήσουν για την κατάσταση που οι ίδιοι δημιούργησαν, παρέδωσαν, παρέλαβαν, διατήρησαν, ξαναπαρέδωσαν και ξαναπαρέλαβαν;

Και δεν πρέπει ΤΩΡΑ, ή για την ακρίβεια ΧΘΕΣ, να κόψουν το κεφάλι τους και να καλύψουν ό,τι καλύπτεται, να σώσουν ό,τι σώζεται;

Είναι κατανοητό ότι η λέξη ευθύνη προκαλεί αλλεργία – εκτός αν πρόκειται για “ατομική ευθύνη”, αλλά με τη Δημόσια Υγεία, με τη ζωή των ανθρώπων δεν παίζουμε. Γιατροί και νοσηλευτές νιώθουμε τους ώμους να λυγίζουν από την ευθύνη μπροστά σε μια μάχη που μας υπερβαίνει. Και ικετεύουμε την τύχη να μην μας φέρει στο σημείο να αποφασίζουμε ποιος θα μπει σε εντατική και ποιος όχι, γιατί δεν θα φτάνουν τα κρεβάτια και ο εξοπλισμός.

Καταλάβατε ποιο είναι το πρόβλημα; Ότι το να μην φτάσουμε ως εκεί εξαρτάται μόνο από την τύχη και τα μέτρα περιορισμού της διάδοσης. Όχι από τη δυνατότητα του Συστήματος Υγείας.

Άνθρωποι που με τις υπογραφές τους σε προϋπολογισμούς, μνημόνια και πρωτογενή πλεονάσματα έκοβαν κλίνες, προσωπικό, εξοπλισμό και έκλειναν νοσοκομεία, αντιλαμβάνονται την ευθύνη τους; Ή παριστάνουν τους πολέμαρχους ενός στρατού που νωρίτερα έκαναν τα πάντα για να τον διαλύσουν;

Όσο για την απειλή που κρύβει το #ΜετάΘαΛογαριαστούμε;

Τελειώνοντας μια εφημερία στο κουβούκλιο υποδοχής covid-19 κρουσμάτων διαβάζω τον καγχασμό του δημοσιογράφου Πάσχου Μανδραβέλη: «Με ποιους θα λογαριαστείτε βρε κακομοίρηδες;» αναρωτιέται ο ομοτράπεζος της εξουσίας.

Αν απευθύνεται σε εμάς, έχει δίκιο. Οι γιατροί και νοσηλευτές οι οποίοι δεν θα αποκτήσουν ποτέ ούτε το ένα χιλιοστό της δύναμης του δημοσιογράφου που αντί να ελέγχει την εξουσία έχει γίνει ένα με αυτή, φαντάζουν πράγματι, στα μάτια του, κακομοίρηδες.

Σε μισθό, σε ωράρια, σε δικαιώματα, σε φωνή και σε δύναμη.

Δεν είναι όμως κακομοίρηδες σε αξιοπρέπεια. Δεν κάνουν πολιτική με τον θάνατο, ούτε ως αντιπολίτευση προσδοκώντας κέρδη, ούτε ως κυβέρνηση ξορκίζοντας τις ζημιές. Θα απειλήσουν οι κακομοίρηδες την παντοδύναμη εξουσία;

Αν απευθύνεται στο ανταγωνιστικό κόμμα από αυτό που υποστηρίζει, ας γίνει σαφές ότι οι υγειονομικοί δεν θέλουμε να λογαριαστούμε στις κάλπες. Δεν μας αφορά το μικροπολιτικό παιχνίδι για μια καρέκλα εξουσίας.

Πρέπει όμως μετά να λογαριαστούμε με την υποκρισία; Όσων πριν λίγους μήνες καθύβριζαν τους υγειονομικούς και το δημόσιο σύστημα υγείας και τώρα κάνουν επικοινωνιακά παιχνίδια;

Πρέπει μετά να λογαριαστούμε ώστε το Δημόσιο να μην γίνει Ιδιωτικό; Στις ΗΠΑ η νοσηλεία για COVID 19 κοστίζει 35.000 δολάρια. Εκεί μας πήγαιναν, αυτό ήταν το πρότυπο τους. Διχάζουμε το λαό αν πούμε ότι πρέπει να τους το επιτρέψουμε;

Πρέπει μετά να λογαριαστούμε με όσους συνεχίζουν και ψηφίζουν, ακόμα και τώρα, προκλητικά δώρα στην ιδιωτική υγεία;

Πρέπει να λογαριαστούμε με τις πολιτικές που επί χρόνια δεν έκαναν διορισμούς στο ΕΣΥ, άφηναν απλήρωτες εφημερίες, έκοβαν μισθούς και έδιωξαν το καλύτερο ιατρικό δυναμικό στο εξωτερικό;

Πρέπει μετά να λογαριαστούμε αν θα συνεχίσει η υποχρηματοδότηση χάριν των πλεονασμάτων – το 2017 έφτασε σε αρνητικό ρεκόρ – στο ΕΣΥ;

Πρέπει μετά να λογαριαστούμε με τις πολιτικές που έχουν ξεριζώσει οποιαδήποτε εγχώρια παραγωγή φαρμακευτικού υλικού ή θα περιμένουμε την κ. Μέρκελ να σταματήσει να απαγορεύει εξαγωγές και να κουρσεύει ξένο ιατροφαρμακευτικό υλικό;

Ξέρετε σήμερα, ότι αύριο δεν θα μπορείτε να καθυβρίζετε το δημόσιο όπως πριν. Μετά, δεν θα έχετε την ίδια ευκολία να λέτε «ιδιωτικοποιήστε τα πάντα». Μετά, δεν θα ακούγεται καλά το «δεν χρηματοδοτούμε το ΕΣΥ γιατί αυτό ζητά η Ευρώπη». Ποια Ευρώπη αλήθεια;

Τα ξέρετε όλα αυτά, γι’ αυτό σας εξοργίζει το «μετά θα λογαριαστούμε».

Η πολιτική του #ΜετάΘαΛογαριαστούμε αφορά τη ζωή. Και η ζωή, όπως όλοι αναγκάζονται να παραδεχτούν σήμερα, ταυτίζεται με τη Δημόσια Υγεία. Εξαρτάται από τους απαξιωμένους και καθυβριζόμενους δημόσιους λειτουργούς.

Για να κερδίσει η ζωή, πρέπει ΣΗΜΕΡΑ να γίνουν όλα όσα δεν έγιναν εδώ και χρόνια. Να δώσουμε ΣΗΜΕΡΑ τη μεγάλη υγειονομική μάχη. Και ΜΕΤΑ πρέπει να λογαριαστούμε με τις πολιτικές και τους πολιτικούς που έβαλαν τα κέρδη πάνω από τον άνθρωπο, το κεφάλαιο πάνω από την επιβίωση, και τα μνημόνια πάνω από τη Δημόσια Υγεία.



* Ο Δημήτρης Ζιαζιάς είναι γιατρός στο ΠΓΝΠ, πρόεδρος της Ένωσης Ιατρών Νοσοκομείων Αχαΐας.

πηγή

** Στη φώτο η Ιρανή γιατρός Shirin Rouhani που έχασε τη  ζωή της, χτυπημένη και η ίδια από τον κορωνοϊό Covid 19. Δούλευε με ορό στο χέρι, για να βοηθήσει ασθενείς στο νοσοκομείο Shohada στο Ιράν.
Η φωτο χρησιμοποιήθηκε στην ανάρτηση για να αναδειχθεί η αυταπάρνηση με την οποία εργάζονται γιατροί και νοσηλευτές στην Ελλάδα, αν και επί χρόνια απαξιώθηκαν από το κράτος με την υποβάθμιση του ΕΣΥ.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου