Articles by "Πολιτική άποψη"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτική άποψη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

του Δημήτρη Καζάκη

Η ταινία του Κώστα Γαβρά για μια από τις πιο ταπεινωτικές σελίδες της ιστορίας του ελληνικού λαού, έχει ξεσηκώσει σάλο. Και ορθώς.
Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι ο εξαίρετος αυτός κατά τα άλλα κινηματογραφιστής επέλεξε να στηριχτεί στο μυθιστορηματικό βιβλίο του κυρίου Βαρουφάκη. Άλλωστε ο ίδιος ο κ. Γαβράς από την αρχή αυτής της τραγωδίας για τους Έλληνες με το καθεστώς κατοχής και γενοκτονίας, που παλιότερα όσοι διέθεταν τρόπους και ιδεολογία ευρωπαϊκών σαλονιών το αποκαλούσαν «ανθρωπιστική κρίση», δεν έδειξε κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Αρκέστηκε απλά σε τετρημένες δηλώσεις συμπαράστασης στο δοκιμαζόμενο ελληνικό λαό, σαν αυτές που κατά καιρούς επικαλούνται όλοι οι γνωστοί επώνυμοι για να κρύψουν πίσω ανάλογες δηλώσεις ή υπογραφές συμπαράστασης την παντελή αδιαφορία τους για την εθνική τραγωδία των Ελλήνων.
Λογικό είναι λοιπόν να τον εκφράζει ένα μυθιστόρημα σαν αυτό του κ. Βαρουφάκη, όπου απουσιάζει παντελώς η Ελλάδα και οι Έλληνες. Ούτε το πρόβλημα με την ταινία είναι το γεγονός ότι μεταχειρίζεται τις δήθεν διαπραγματεύσεις με αρκετή δόση συνωμοσιολογίας και χωρίς καν το δυναμισμό ενός πολιτικού θρίλερ αλά Χόλυγουντ. Το μέγιστο πρόβλημα με τον κύριο Γαβρά και την ταινία του είναι ότι υπηρετεί μια εξόφθαλμη πολιτική σκοπιμότητα. Την σκοπιμότητα του μονοδρόμου. Επιχειρεί να πείσει έναν ολόκληρο λαό που κακοπάθησε και συνεχίζει να κακοπέφτει από απατεώνες σε απατεώνες της πολιτικής, ότι αυτό που έγινε με την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν προδοσία του ελληνικού λαού, ούτε ξεπούλημα μιας ολόκληρης χώρας στο βωμό των ευρωπαϊκών συμφερόντων, αλλά ό,τι καλύτερο μπορούσε να γίνει.
Με αυτή την ταινία ο κύριος Γαβράς επάξια κατατάσσεται στο πάνθεο της απολογητικής των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας και των λαών. Με αυτήν την έννοια δικαιούται όποιος διατηρεί ακόμα στοιχειώδη επαφή με την πραγματικότητα της Ελλάδας, της Ευρώπης και του ευρωπαϊκού ολοκληρωτισμού που έχει επιβληθεί στους λαούς, να αναρωτηθεί. Ποια είναι η διαφορά του Κώστα Γαβρά από την Λένι Ρίφενσταλ; Αν μη τι άλλο η δεύτερη υπήρξε πολύ πιο ειλικρινής από τον πρώτο. Βλέπετε, δεν έκρυψε ποτέ ποιοι ήταν οι εντολείς της, ποιοι χρηματοδότησαν το κινηματογραφικό της έργο και για ποιες αισχρές πολιτικές σκοπιμότητες.



Σημείωση ακτιβιστή:

Η Έλενα Μπέρτα Αμάλιε "Λένι" Ρίφενσταλ (γερμ. Helena Bertha Amalie "Leni" Riefenstahl, 22 Αυγούστου 1902 - 8 Σεπτεμβρίου 2003) ήταν Γερμανίδα ηθοποιός, σκηνοθέτης και φωτογράφος, η οποία έγινε διάσημη χάρη στις ταινίες προπαγάνδας που δημιούργησε για λογαριασμό της Ναζιστικής Γερμανίας. Μετά τον Πόλεμο, η καριέρα της πρακτικά έλαβε τέλος, αν και η ίδια δεν ήταν ποτέ μέλος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος. Η ίδια ποτέ δεν παραδέχθηκε ότι ένιωσε ενοχές για το παρελθόν της.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ερ: Κυρία Κωνσταντοπούλου, πώς βλέπετε το μέλλον για την Πλεύση Ελευθερίας μετά τις εθνικές εκλογές και τις ευρωεκλογές;

Απ: Η Πλεύση Ελευθερίας αναδείχθηκε στο μεγαλύτερο εξωκοινοβουλευτικό δημοκρατικό κόμμα, σε δύο συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις. Ο στόχος μας να μπούμε στη Βουλή δεν επιτεύχθηκε, όμως ο στόχος μας να δουλέψουμε σκληρά για να απελευθερώσουμε τη χώρα μας από το καθεστώς του Χρέους εξακολουθεί να είναι η κινητήρια κατεύθυνση της δράσης μας.
Στο διάστημα που ανοίγεται, η Πλεύση Ελευθερίας στοχεύει να εκπροσωπήσει όχι μόνο τους πολίτες που μας τίμησαν με την ψήφο τους, αλλά και όλους εκείνους που δεν εκπροσωπούνται στη σημερινή Βουλή.
Είμαστε, άλλωστε, η μόνη πραγματική αντιπολίτευση, μιας και στη Βουλή δεν υπάρχει αληθινή αντιπολίτευση..

Ερ: Σε ποιους άξονες θα κινηθείτε στο επόμενο διάστημα;

Απ: Στο επόμενο διάστημα θα δουλέψουμε σε δύο κατευθύνσεις, όπως ανακοινώσαμε και στη ΔΕΘ: η πρώτη είναι η κατάρτιση και η εμβάθυνση ενός σχεδίου απελευθέρωσης της Ελλάδας από το καθεστώς υποδούλωσης που έχει επιβληθεί. Θα παρουσιάσουμε με λεπτομέρεια τον εναλλακτικό δρόμο, αποκήρυξης του χρέους, που καμμία Κυβέρνηση μέχρι σήμερα δεν ακολούθησε.
Γνωρίζουμε ότι υπάρχει εναλλακτική, για την πραγματική ευημερία των πολιτών, με ελευθερία και δημοκρατία. Και θεωρούμε υποχρέωσή μας, αυτήν την εναλλακτική να την επεξεργαστούμε και να την εξηγήσουμε στον κόσμο, προσκαλώντας τον να την στηρίξει. Δεν είναι λογικό να αποδεχόμαστε ότι οι σημερινές γενιές και οι επόμενες θα ζήσουν υπόδουλες σε ένα χρέος που δεν οφείλουν, ελπίζοντας μόνον για κάποιες ελαφρύνσεις «φιλευσπλαχνίας» των δανειστών, ενώ μπορούμε και οφείλουμε να διεκδικήσουμε το καλύτερο για την πατρίδα και το λαό μας.
Η δεύτερη κατεύθυνση για το επόμενο διάστημα είναι η παρουσία μας σε όλη τη χώρα και η ενεργοποίηση των πολιτών που μας στηρίζουν σε όλη την Ελλάδα και στο εξωτερικό, μιας και είμαστε ένα κίνημα που η δύναμή του είναι οι άνθρωποι.


Ερ: Με πρωτοβουλία σας βρίσκεται σε εξέλιξη διαδικασία επανακαταμέτρησης των ψήφων που έλαβε η Πλεύση Ελευθερίας στις εθνικές εκλογές. Γιατί ζητήσατε την επανακαταμέτρηση; Έχετε ενδείξεις περί αλλοίωσης του αποτελέσματος;

Απ: Ζητήσαμε επανακαταμέτρηση συνολικά των ψηφοδελτίων όλων των κομμάτων, γιατί έχουμε σοβαρά ερωτηματικά για το σύστημα επεξεργασίας και ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων, το οποίο χειρίζεται αποκλειστικά η Singular Logic. Από τον μέχρι τώρα έλεγχο, τα ευρήματα είναι σημαντικά, ορισμένα ήταν εντελώς αναπάντεχα και αποκαλύπτουν πολλά. Προσκρούσαμε σε αρκετές, περίεργες αρνήσεις και καθυστερήσεις, όμως θα επιμείνουμε μέχρι τέλους.
Μόλις ολοκληρώσουμε τη διαδικασία, θα προβούμε σε ανακοινώσεις.


Ερ: Πώς βλέπετε τον Κυριάκο Μητσοτάκη μέχρι τώρα ως πρωθυπουργό και τη διακυβέρνηση της ΝΔ ;

Απ: Η Κυβέρνηση Μητσοτάκη ξεκίνησε με το πλεονέκτημα ότι διαδέχθηκε την προηγούμενη τραγική διακυβέρνηση Τσίπρα. Πόνταρε σε μια πρώτη περίοδο, στην οποία θέλησε να δείξει ετοιμότητα και δραστηριότητα. Ταυτόχρονα, στην πρώτη αυτή περίοδο έκανε τη δική της θεαματική κωλοτούμπα στη Συμφωνία των Πρεσπών, όχι μόνον αποδεχόμενη να την εφαρμόσει, αλλά και απαιτώντας την «αυστηρή εφαρμογή της», ενώ προεκλογικά διακήρυσσε ότι είναι καταστροφική. Έκανε και μια δεύτερη κωλοτούμπα, αφού πια δεν επιζητεί την διαλεύκανση σοβαρών υποθέσεων διαφθοράς και επιλήψιμης προηγούμενης διακυβέρνησης, με τη δικαιολογία ότι «δεν θα μετατρέψει τη Βουλή σε βιομηχανία εξεταστικών».
Εμείς καταγράψαμε ήδη στη ΔΕΘ τις βασικές μας θέσεις και αντιρρήσεις στη μέχρι σήμερα Κυβερνητική πολιτική, σε μια σειρά τομέων, και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε. Έχουμε ολοσχερή αντίθεση στην άσκηση οικονομικής πολιτικής υπό Επιτροπεία. Και, βέβαια, εκφράζουμε την πλήρη αντίθεσή μας στην επιλογή να ορισθεί Έλληνας Επίτροπος ο Μαργαρίτης Σχοινάς, ένα πρόσωπο που διαδραμάτισε μελανό ρόλο, στηρίζοντας το πραξικόπημα των δανειστών εναντίον της χώρας μας το 2015 και εκπροσωπώντας την Τρόικα στην Ελλάδα. Δεν μπορεί την Ελλάδα να εκπροσωπεί ένα πρόσωπο που έχει δράσει εναντίον της χώρας, στο πλευρό των δανειστών.

Ερ: Ζητήσατε τη σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής για το πρώτο εξάμηνο του 2015. Μήπως αυτή η πρόταση ποινικοποιεί το δημόσιο βίο;

Απ: Ο λαός έχει δικαίωμα στην αλήθεια. Έχει δικαίωμα να γνωρίζει ποια γεγονότα, ποια πρόσωπα και ποιες αποφάσεις οδήγησαν στην προδοσία του 2015. Ποιοι και γιατί διαπραγματεύθηκαν ανεύθυνα και προσχηματικά. Γιατί δεν χρησιμοποίησαν τα διαπραγματευτικά εργαλεία της χώρας και το πόρισμα της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους. Γιατί πρόδωσαν έναν ολόκληρο λαό που είπε αυτό το γενναίο ΟΧΙ. Εάν αυτά ερευνηθούν, θα αποδειχθεί ότι η Ελλάδα είχε και εξακολουθεί να έχει εναλλακτική. Ότι η συνθηκολόγηση δεν ήταν μονόδρομος, αλλά επιλογή μιας Κυβέρνησης που δεν υπηρέτησε τον ελληνικό λαό αλλά τα προσωπικά συμφέροντα και τις ιδιοτελείς επιδιώξεις της.

Ερ: Στείλατε μια ανοιχτή επιστολή στον Κώστα Γαβρά για τη νέα ταινία του ''Ενήλικες στο δωμάτιο…

Απ:Περιμένω μια απάντηση στην επιστολή μου. Θέλω πραγματικά να γνωρίζω γιατί αυτός ο σπουδαίος καλλιτέχνης και πολιτικοποιημένος άνθρωπος δεν θέλησε να διασταυρώσει τα ιστορικά γεγονότα. Γιατί επέλεξε να υιοθετήσει το σενάριο αυτό-ηρωοποίησης ενός ανθρώπου που φέρει τεράστια ευθύνη για όσα συνέβησαν, που διαπραγματεύθηκε επιπόλαια κι ανεύθυνα, χωρίς νομικό επιτελείο, παραιτήθηκε από δικαιώματα της χώρας και δεν χρησιμοποίησε τα εργαλεία που είχε στα χέρια του. Κυρίως, το Πόρισμα της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους, με βάση το οποίο μπορούσε και όφειλε να αρνηθεί στοιχειοθετημένα την αποπληρωμή του παράνομου και απεχθούς χρέους. Ο Κώστας Γαβράς ήταν από τους πρώτους που στήριξαν, το 2015, το πόρισμα της Επιτροπής Αλήθειας. Γνωρίζει ότι είχαμε εναλλακτική, που ο κ. Τσίπρας και ο κ. Βαρουφάκης δεν ενεργοποίησαν. Θεωρώ ότι κανένας, ούτε ο Κώστας Γαβράς, δεν έχει το δικαίωμα να παρουσιάζει τα ιστορικά γεγονότα μιας τόσο τραυματικής περιόδου για τη χώρα με τρόπο που αλλοιώνει την αλήθεια και εξωραΐζει τον ρόλο προσώπων που φέρουν ευθύνη για ό,τι συνέβη.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Με ανοιχτή επιστολή της στον Κώστα Γαβρά, η Ζωή Κωνσταντοπούλου τοποθετείται.
Ολόκληρη η επιστολή:


Αγαπητέ κύριε Γαβρά,

Όπως είχα την ευκαιρία να σας πω και δια ζώσης στα τέλη Μαΐου του 2015, στο Παρίσι, σας εκτιμώ και σας σέβομαι για το έργο και την προσφορά σας. Για το λόγο αυτό, ως Πρόεδρος της Βουλής, ζήτησα τη στήριξή σας για το πόρισμα της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους της Βουλής, τον Ιούνιο 2015. Τότε, μου είχατε ζητήσει να σας στείλω το πόρισμα και λίγες μέρες αργότερα υπήρξατε από τους πρώτους που υπέγραψαν στηρίζοντάς το. Στηρίζοντας δηλαδή την επίσημη επιστημονική εργασία νομικών, οικονομολόγων και ειδικών διεθνούς εμβέλειας, που εργάστηκαν αφιλοκερδώς επί μήνες και ανέλυσαν τους λόγους για τους οποίους το λεγόμενο δημόσιο χρέος της χώρας είναι παράνομο και δεν πρέπει να πληρωθεί από τον ελληνικό λαό.

Με αυτήν την ανοιχτή επιστολή, θέλω να σας εκφράσω, δημόσια, την απορία μου.

Επιλέξατε να δημιουργήσετε μια ταινία, που αναφέρεται σε μια ιστορική και εξαιρετικά σημαντική περίοδο της πρόσφατης ιστορίας του λαού και της χώρας μας. Μια περίοδο που κάποιοι ζήσαμε από θέση ευθύνης και που ολόκληρος ο λαός μας βίωσε με τον πιο έντονο τρόπο. Και το κάνατε υιοθετώντας πλήρως την εκδοχή και την αφήγηση (το σενάριο, στ’ αλήθεια) ενός ανθρώπου, που διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην περίοδο αυτή. Που συμπεριφέρθηκε τουλάχιστον ανεύθυνα και ασυνείδητα στη διαχείριση της διαπραγμάτευσης, αντιμετωπίζοντάς την ως προσωπικό του θέμα, ακολουθώντας προσωπική στρατηγική και τακτική, διαπραγματευόμενος χωρίς νομικό επιτελείο και υπονομεύοντας σοβαρές δυνατότητες που η χώρα μας είχε (και εξακολουθεί να έχει), δημιουργώντας τετελεσμένα και δένοντας την Ελλάδα στο άρμα του τρίτου Μνημονίου, πριν καν συμπληρώσει 1 μήνα στο Υπουργείο Οικονομικών.

Έχω ζήσει τα κρίσιμα γεγονότα και έχω οδηγηθεί σε ασφαλή, τουλάχιστον κατά την κρίση μου, συμπεράσματα πια, για τον ρόλο που διαδραμάτισε ο καθένας από τους πρωταγωνιστές της ιστορίας. Οπωσδήποτε, από τη θέση στην οποία υπηρέτησα, έχω άμεση και ασφαλή γνώση για όσα διαδραματίσθηκαν. Και, χωρίς να διεκδικώ να υιοθετήσετε την δική μου θέση και καταγραφή, απορώ για το γεγονός ότι δεν επιχειρήσατε να διασταυρώσετε τα γεγονότα της περιόδου. Η ταινία σας δεν αναφέρεται σε μια υποθετική, φανταστική χώρα, αλλά σε ιστορικά γεγονότα που σημάδεψαν την Ελλάδα και τους Έλληνες και στον ρόλο που διαδραμάτισαν πρόσωπα που διαχειρίσθηκαν τις τύχες της χώρας.

Μια ιστορική καταγραφή που εμφανίζει όσα συνέβησαν το 2015 ως αποκλειστικό αποτέλεσμα των ακραίων συμπεριφορών των δανειστών και παρουσιάζει την Ελληνική Κυβέρνηση ανήμπορη να αμυνθεί και να διεκδικήσει είναι μια καταγραφή ψευδής. Οι δανειστές συμπεριφέρθηκαν με τρόπο εγκληματικό, ανάλγητο, πραξικοπηματικό. Αυτό είναι γεγονός. Δυστυχώς, όμως, η Ελληνική Κυβέρνηση και οι έχοντες την ευθύνη της διαπραγμάτευσης, τους διευκόλυναν. Ήταν απροετοίμαστοι, πρόχειροι, επιπόλαιοι. Κι αν κάποιοι θεωρούν ότι συνθηκολόγησαν επειδή ήταν απροετοίμαστοι, η δική μου πεποίθηση, που στηρίζεται στα γεγονότα που βίωσα, είναι ότι επέλεξαν να μην προετοιμαστούν, γιατί είχαν προσυμφωνήσει να συνθηκολογήσουν. Αυτό επιβεβαιώθηκε με τον πιο καθαρό τρόπο όταν επέλεξαν να μην χρησιμοποιήσουν την δουλειά που έγινε εκείνο το διάστημα στη Βουλή και τα συγκεκριμένα διαπραγματευτικά εργαλεία που παρήγαγε αυτή η δουλειά.

Στο πλαίσιο της διαπραγμάτευσης του 2015, η Κυβέρνηση Τσίπρα, αντίθετα με τις δεσμεύσεις της, δεν έθεσε ποτέ το ζήτημα της διαγραφής του χρέους, ούτε αμφισβήτησε το χρέος, αλλά αντίθετα το αποδέχθηκε με τη Συμφωνία της 20ης Φλεβάρη, που υπέγραψε ο κ. Βαρουφάκης πριν καλά-καλά ξεκινήσουν οι εργασίες της Βουλής. Με την ίδια συμφωνία, παρέδωσαν στους δανειστές 11 δισεκατομμύρια ευρώ, αντίθετα με τις δεσμεύσεις και το πρόγραμμα. Στις δικές μου αντιδράσεις για τη Συμφωνία αυτή, Τσίπρας και Βαρουφάκης παρίσταναν ότι δεν καταλαβαίνουν. Δεν ανέστειλαν την αποπληρωμή του χρέους ούτε όταν ξεκίνησε ο λογιστικός έλεγχος από την Επιτροπή Αλήθειας της Βουλής, μολονότι και αυτό αποτελούσε δέσμευση. Και δεν χρησιμοποίησαν το Πόρισμα της Επιτροπής ούτε στην πιο κρίσιμη καμπή της λεγόμενης διαπραγμάτευσης, τον Ιούνιο.

Όταν αποφασίσθηκε από τη Βουλή το δημοψήφισμα, ο κ. Βαρουφάκης επιχείρησε να το αναστρέψει, δηλώνοντας ότι «αν αλλάξει η πρόταση των δανειστών, θα αλλάξει το ερώτημα και η Κυβέρνηση θα κάνει καμπάνια για το Ναι», την ίδια ώρα που ο κ. Δραγασάκης δήλωνε ότι το δημοψήφισμα μπορεί και να μη γίνει. Χρειάστηκε να κάνω δημόσια δήλωση από το Προεδρείο της Βουλής, ότι το δημοψήφισμα δεν ακυρώνεται και το ερώτημα δεν αλλάζει για να σταματήσουν αυτές τις δηλώσεις.

Είναι πια ξεκάθαρο ότι Τσίπρας και Βαρουφάκης πίστευαν ότι ο ελληνικός λαός θα ψήφιζε Ναι στο δημοψήφισμα και λογάριαζαν να χρησιμοποιήσουν αυτό το ναι ως άλλοθι. Αυτός είναι ο λόγος της παραίτησης Βαρουφάκη στις 6 Ιουλίου 2015, αμέσως μετά το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος, ο οποίος στη συνέχεια διευκόλυνε με όλους τους τρόπους την παραβίαση του ΟΧΙ: δεν αιτιολόγησε την παραίτησή του, έστειλε επιστολή στήριξης του διαδόχου του Τσακαλώτου, και της εξουσιοδότησής του για την μετέπειτα συμφωνία της 13ης Ιουλίου για το 3ο Μνημόνιο, υπερψήφισε τα 2α προαπαιτούμενα του 3ου Μνημονίου, τον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, που διευκόλυνε τις κατασχέσεις των περιουσιών των πολιτών από τις χρεοκοπημένες τράπεζες. Όλα αυτά έγιναν από επιλογή και όχι ελλείψει επιλογής.

Θεωρώ λάθος την επιλογή σας να βασίσετε μια ταινία για τόσο σοβαρά ιστορικά γεγονότα αποκλειστικά και μόνο στο βιβλίο ενός ανθρώπου, που είναι ξεκάθαρο ότι ασχολήθηκε πολύ συστηματικά με το να γράψει το σενάριο της αυτό-ηρωοποίησής του, ενώ δεν ασχολήθηκε όσο και όπως θα έπρεπε με την υπεράσπιση της χώρας και του λαού μας και ο οποίος εξακολουθεί να μην έχει δώσει σοβαρές εξηγήσεις για πολλά γεγονότα και πράξεις του.

Φυσικά, ως καλλιτέχνης και μάλιστα ως ο Κώστας Γαβράς έχετε την ελευθερία και το δικαίωμα να δημιουργήσετε όπως και ό,τι επιλέγετε. Θεωρώ όμως ότι δεν έχετε το δικαίωμα να παρουσιάζετε με μονομέρεια, από την οπτική ενός εκ των υπευθύνων και εμπλεκόμενων, τόσο σημαντικά ιστορικά γεγονότα.

Σύμφωνα με το σενάριο του κ. Βαρουφάκη και του κ. Τσίπρα, δεν μπορούσε να γίνει κάτι άλλο για την Ελλάδα.

Εγώ γνωρίζω ότι μπορούσε και μπορεί.

Και η ευθύνη εκείνων που δεν θέλησαν να κάνουν όσα έπρεπε και όσα όφειλαν δεν μειώνεται από την αναλγησία εκείνων που αντιμετώπισαν.

Η ευθύνη τους δεν μειώνεται ούτε με την δική σας ταινία.

Με σεβασμό,
Ζωή Κωνσταντοπούλου
Πρ. Πρόεδρος της Βουλής



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γυναικόπαιδα να κλαίνε και μετανάστες να ζητάνε οίκτο είχε η κάθαρση των Εξαρχείων από τους άριστους. Κατά τ' άλλα το πρόβλημα σας είναι το εμπόριο ναρκωτικών, η εγκληματικότητα και οι μολότοφ.

Το μοναδικό σας πρόβλημα είναι ο άνθρωπος. Αδυνατείτε να κατανοήσετε ότι κανείς δεν είναι φτωχός, μετανάστης, "άπλυτος" (όπως σας αρέσει να τους λέτε) ακόμα και ναρκομανής από προσωπική του επιλογή. Αυτοί οι άνθρωποι δεν ζουν σε ετοιμόρροπα σπίτια και σε συνθήκες ακραίας φτώχειας επειδή γουστάρουν τη φάση. Το κάνουν γιατί αυτή είναι η καλύτερη δυνατή επιλογή που έχουν. Δεν έχουν γεννηθεί όλοι σε δυτικά κράτη, δεν έχουν πάει όλοι σχολείο, δεν έχουν μεγαλώσει όλοι σε υγιές οικογενειακό περιβάλλον. Κι αν κι εσύ είχες δυσκολίες και τα κατάφερες, μπράβo σου, κάποιοι δεν είναι ούτε δυνατοί χαρακτήρες.

Είναι ζήτημα αντίληψης. Για εσάς όποιος έχει προδοθεί από την τύχη ή έχει απορριφθεί απ' την κοινωνία είναι εγκληματίας. Για σας η επιλογή είναι μια, κι αυτή δεν είναι να τον επανεντάξετε στα σύνολα. Είναι να του ρίξετε τη χαριστική βολή, αυτή που θα τελειώσει μια κι έξω την ελπίδα για ζωή, καταβαραθρώνοντας κάθε ίχνος αξιοπρέπειας που εχει απομείνει και σκοτώνοντας μαζί και την όποια πίστη μπορούν να έχουν στο ανθρώπινο είδος.

Δυσκολεύεστε στα αλήθεια να συνυπάρξετε μ' αυτή την εκδοχή των ανθρώπων, κι αυτό είναι στη πραγματικότητα που εξοργίζει κι εσάς, κι εμάς που σας ακούμε να το λέτε κοινωνική πολιτική.

Το πολυδιαφημισμένο άβατο των Εξαρχείων, σήμερα καταλύθηκε. Κι αν ο δράκος δεν ήταν αυτός που σου 'ταξαν, μη σκας έρχονται καλύτερα.
Ορέστης Μάτσας


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

της Δελιβάνη - Νεγρεπόντη Μαρίας 


Αρκετοί Έλληνες, εξουθενωμένοι από τα καθημερινά και άλυτα προβλήματά τους, πριν ένα χρόνο είχαν αφεθεί να περιπλανηθούν στα ονειρικά μονοπάτια του μαγευτικού παραμυθιού: καθαρή έξοδος από τα Μνημόνια και αναπτυξιακό σχέδιο. Τώρα οι ίδιοι ή κάποιοι άλλοι συμπατριώτες μας πιστεύουν το άλλο παραμύθι, ότι έρχεται η ταχύρυθμη ανάπτυξη που θα αλλάξει την Ελλάδα. Δυστυχώς, για εμάς τους ανθρώπους, τα όνειρα και τα παραμύθια τελειώνουν απότομα. Η αφύπνιση είναι πάντα οδυνηρή.

Η πραγματική έξοδος από τα Μνημόνια, έστω και όταν αυτά δεν φέρουν πια αύξοντα αριθμό, είναι εκ των πραγμάτων, απλώς, αδύνατη. Και τούτο διότι, πρώτον το ελληνικό χρέος έχει χαρακτηριστεί από το ΔΝΤ ως «εξαιρετικά μη βιώσιμο», όπως άλλωστε είναι. Έκτοτε έχει εξακολουθήσει την ανοδική πορεία του, ως ποσοστό του ΑΕΠ, ενισχύοντας ακόμη περισσότερο αυτόν τον εξαιρετικά μη βιώσιμο χαρακτήρα του.

Δεύτερον, η επιτήρηση από τους δανειστές είναι αναπότρεπτη, μέχρι να ξεπληρωθεί από την Ελλάδα το 75% του χρέους, δηλαδή εσαεί. Ας σημειωθεί ότι επί εννέα χρόνια όχι μόνο δεν ξεπληρώθηκε αξιόλογο ποσοστό του τεραστίων διαστάσεων αυτού χρέους, αλλά επιπλέον αυξήθηκε ο όγκος των υποχρεώσεών μας, ως προς αυτό: από 130% στο ΑΕΠ πριν από την κρίση, είναι τώρα σχεδόν 190%.

Θα μπορούσαμε, βέβαια, να εξακολουθήσουμε να βαυκαλιζόμαστε με ένα άλλο μύθευμα: την ελάφρυνση του χρέους. Αλλά, νομίζω, ότι αυτό το αφήγημα έχει ξεθωριάσει ακόμη και για όσους αρχικά το πίστεψαν, επειδή, απλώς, δεν ερμήνευσαν σωστά την απαρέγκλιτη γερμανική απόφαση, η ελάφρυνση να μη συμβεί ποτέ. Τα Μνημόνια ήταν ό,τι χειρότερο θα μπορούσε να συμβεί στην Ελλάδα.

Κατέστρεψαν την ελληνική οικονομία και κοινωνία, με την απληστία των δανειστών να αρπάξουν το γρηγορότερο και με οποιαδήποτε μεθόδευση, τα όσα χρωστούσαμε (και περισσότερα αυτών), όχι μέσα από ανάπτυξη της οικονομίας, αλλά μέσω αφαίμαξης κάθε αναπτυξιακής της δυνατότητας. Νοιάστηκαν αποκλειστικά και μόνο να επιτύχουν τη δημοσιονομική ισορροπία, προκειμένου να εξασφαλιστούν οι δανειστές. Αδιαφόρησαν προκλητικά για τον καταποντισμό της πραγματικής οικονομίας και του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων. Απλώς, να παρατηρήσω ότι στην Ισλανδία έγινε το ακριβώς αντίθετο και, φυσικά, πολύ πιο ανθρώπινο.

Νεοαποικιοκρατικές απαιτήσεις

Με την πάροδο του χρόνου, οι απαιτήσεις των δανειστών έγιναν απροκάλυπτα νεοαποικιοκρατικές, ξεφεύγοντας εντελώς από τις προδιαγραφές της αλληλεγγύης και της συνοχής μιας οιονεί ενωμένης Ευρώπης. Τα σπίτια των φτωχών, οι καταθέσεις και το σύνολο του πλούτου της χώρας μας εξουσιάζονται, χωρίς έλεος, από τους εταίρους. Και το χειρότερο, τα εθνικά μας θέματα, όπως φαίνεται, άρχισαν να αποτελούν αντικείμενο εκβιασμού και συναλλαγής.

Από την αρχή της ελληνικής τραγωδίας, οι εταίροι-δανειστές έσπευδαν να προσφέρουν βοήθεια στους δικούς μας κυβερνήτες, κάθε φορά που εμφανίζονταν ανυπέρβλητες δυσκολίες, και που έτσι κινδύνευαν τα συμφέροντά τους. Φέρνω ως παράδειγμα την έξωθεν και αποφασιστική βοήθεια, που έλαβε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, για να μεταλλαχτεί το «Όχι» του δημοψηφίσματος του 2015 σε «Ναι».

Από κοινού με τους εταίρους μας αποφασίστηκε οι μεταμνημονιακές δεσμεύσεις να μην ονομαστούν 4ο Μνημόνιο. Με αυτόν τον τρόπο αποφεύγονται και ενδεχόμενες αντιδράσεις του εξουθενωμένου λαού. Αντιδράσεις, οι οποίες διοχετεύθηκαν στις κάλπες του Μαΐου και του Ιουλίου. Ωστόσο, δεν διαφεύγει κανενός το γεγονός ότι οι μεταμνημονιακές δεσμεύσεις είναι σε ισχύ και είναι μακροχρόνια καταστρεπτικές.

Η καθαρή έξοδος από τα Μνημόνια

Το μετα-Μνημόνιο έχει βαριές αρνητικές συνέπειες για την Ελλάδα. Πριν από όλα, διότι είναι η χαριστική βολή εναντίον ενός λαού που έχει ήδη αγγίξει τα όριά του, και μιας οικονομίας, η οποία χαροπαλεύει. Από τους πολυάριθμους λόγους, στη βάση αυτής της διαπίστωσης, θα αναφερθώ, αμέσως στη συνέχεια, σε μερικούς από αυτούς, όπως είναι:

Πρώτον, η υποχρέωση επίτευξης, ως το 2022, ενός υπέρογκου πρωτογενούς πλεονάσματος ύψους 3,5%, και μετά ως το 2060, ύψους 2%. Τα πλεονάσματα αυτά θα αφαιρεθούν από ένα ΑΕΠ, που σε πείσμα των ενθουσιωδών προβλέψεων και της προηγούμενης και της νέας κυβέρνησης παραμένει, ουσιαστικά, καθηλωμένο σε χαμηλό ρυθμό μεγέθυνσης.

Να προσθέσω ότι η διαβεβαίωση, προς τους δανειστές, ότι αυτό το εγκληματικό πρωτογενές πλεόνασμα μπορεί να επιτευχθεί στερείται παντελώς περιεχομένου. Απλώς, διότι με τις απάνθρωπες φορολογικές και άλλες δημοσιονομικές πρακτικές που ακολουθούνται, το πρωτογενές πλεόνασμα θα μπορούσε να είναι διπλάσιο ή και τριπλάσιο. Ο ορισμός του ύψους του, κάτω από τις ελληνικές συνθήκες, εξαρτάται από τον αριθμό των πολιτών που αποφασίζεται εκάστοτε να πεταχθούν στον Καιάδα της φτώχειας.

Εύθραυστη η ελληνική οικονομία

Δεύτερον, η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, σε πείσμα των εξωπραγματικών εξαγγελιών πριν της κυβέρνησης Τσίπρα και τώρα τις κυβέρνησης Μητσοτάκη, δεν οδεύει δυστυχώς, προς το καλύτερο, ανεξαρτήτως του ότι στο αφήγημα της ανάπτυξης συμμετέχουν και οι εταίροι μας. Αυτό είναι προφανές, διότι διαφορετικά θα όφειλαν να εξηγήσουν πως συνέβη αυτή η καθολική συμφορά, ενώ οι ίδιοι ήρθαν να μας «διασώσουν».

Αλλά, πως και από πού να πάει καλύτερα η ελληνική οικονομία, όταν στα οκτώ και χρόνια εφαρμογής των «προγραμμάτων σωτηρίας», χάθηκε σχεδόν το 27% του ΑΕΠ, όταν τα ατομικά εισοδήματα συρρικνώθηκαν κάτω από το βάρος μιας εντελώς παρανοϊκής φορολογίας. Όταν κάλπαζε η ανεργία, ή οποία ουσιαστικά δεν μειώνεται σε αξιόλογο βαθμό. Απλώς, μεταβάλλει μορφή.

Η πλήρης απασχόληση έχει παραχωρήσει τη θέση της, σε πολύ μεγάλο ποσοστό σε μορφές απασχόλησης ανασφαλείς και σε πολύ χαμηλές αμοιβές. Επίσης περίπου 400.000-500.000 νέοι επιστήμονες έχουν μεταναστεύσει στο εξωτερικό και δεν υπολογίζονται. Πώς να πάει καλύτερα η οικονομία όταν οι επενδύσεις δημόσιες και ιδιωτικές χειμάζουν, και όταν η ανασφάλεια για το αύριο κυριαρχεί;

Η κορυφαία απόδειξη της συνεχιζόμενης επιδείνωσης της οικονομίας απεικονίζεται στο απελπιστικά χαμηλό ποσό, που η μέση ελληνική οικογένεια δαπανά στα super-markets το μήνα για να επιβιώσει. Ω, ναι, υπάρχει μία οριακή βελτίωση, η οποία πιθανότατα οφείλεται στον τουρισμό, ο οποίος πήγε πολύ καλά τις προηγούμενες χρονιές και στήριξε την ελληνική οικονομία.

Η δεύτερη βροντερή απόδειξη εμβάθυνσης της εξαθλίωσης είναι το γεγονός ότι το 40% των συνταξιούχων επιβιώνει με λιγότερα από 400 ευρώ το μήνα, ενώ το 30% των απασχολούμενων υποχρεώνεται να «τα βγάζει πέρα» με μέσο μισθό επίσης μικρότερο από τα 400 ευρώ. Επιπλέον, είχε επέλθει ριζική μείωση των δημοσίων δαπανών για υγεία και παιδεία, με αποτέλεσμα να θίγονται, κυρίως, οι κοινωνικά ασθενέστερες τάξεις. Όσον αφορά δε τα νέα χρέη προς το δημόσιο αυτά το 2018 ήταν 1,9 δισ. ευρώ.

Επιτήρηση, ιδιωτικοποιήσεις και αγορές

Τρίτον, οι δανειστές εμφανίζονται ιδιαίτερα ανυπόμονοι με τις ιδιωτικοποιήσεις. Και μετά την υποτιθέμενη καθαρή έξοδο από τα Μνημόνια, η Ελλάδα πιέζεται αφόρητα να ολοκληρώνει με ταχείς ρυθμούς τη μεταβίβαση της δημόσιας περιουσίας προς τους δανειστές. Η πίεση συνεχίζεται και επί της νέας κυβέρνησης, αν και ο κ. Μητσοτάκης δεν έχει κανένα ενδοιασμό να βαδίσει αυτόν τον δρόμο. Φάνηκε πολύ καθαρά και από όσα έχει πει, αλλά και από τις επισκέψεις του στο Παρίσι και στο Βερολίνο.

Τέταρτον, η επιτήρηση στα μεταμνημονιακά χρόνια δεν είναι καθόλου τυπική. Οι Θεσμοί έρχονται και κάνουν τις αξιολογήσεις τους. Δεν ομιλούμε περί Μνημονίων, αλλά οι μεταμνημονιακές δεσμεύσεις συνθλίβουν στους Έλληνες. Κι αυτό, επειδή και η οικονομία και ο λαός είναι πια χωρίς αντοχές.

Πέμπτον, στο μεταξύ εμείς βγαίνουμε στις αγορές και ευτυχώς το επιτόκιο δανεισμού είναι χαμηλό, κυρίως λόγω της διεθνούς οικονομικής συγκυρίας. Αυτό, ωστόσο, δεν είναι καθόλου σίγουρο πως θα κρατήσει για πολύ. Δυστυχώς η κατάσταση της οικονομίας μας είναι εύθραυστη: το χρέος πολύ υψηλό, ο ρυθμός ανάπτυξης χαμηλός και κυρίως η παραγωγική ικανότητα της οικονομίας μας ασήμαντη. Χάρη στα υψηλά επιτόκια, που αρχικά επιβλήθηκαν αλύπητα στην Ελλάδα, πριν μειωθούν, εκτιμάται ότι η Γερμανία αποκόμισε κέρδη ύψους 3,4 δισεκατομμυρίων ευρώ από τα ελληνικά ομόλογα.

Αν η παγκόσμια οικονομία επιδεινωθεί (ήδη ο ρυθμός μεγέθυνσης έχει συρρικνωθεί επικίνδυνα), αν το υπερβολικό παγκόσμιο χρέος καταλήξει σε κρίση και αν η ΕΕ παρασυρθεί (ήδη η γερμανική οικονομία φλερτάρει με την ύφεση) τότε η Ελλάδα, ως αδύναμος κρίκος, θα περιέλθει σε εξαιρετικά δυσχερή θέση. Τα επιτόκια δανεισμού θα εκτοξευθούν και η «καθαρή έξοδο από τα Μνημόνια» θα αποδεχθεί επιταγή χωρίς αντίκρισμα.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί απόσπασμα από το βιβλίο του Παναγιώτη Κονδύλη * "Θεωρία του Πολέμου" 
(Εκδόσεις Θεμέλιο 1997).

Στη συγκαιρινή μας Τουρκία δεν υπάρχει η παραμικρή ή σοβαρή ένδειξη ότι τμήματα του λαού αποδοκιμάζουν με οποιονδήποτε τρόπο την εξωτερική πολιτική των κυβερνήσεων του, και ιδιαίτερα στο Αιγαίο και την Κύπρο, όλες οι δημοσκοπήσεις καταδεικνύουν ακριβώς το αντίθετο.
Δεν του είναι γνωστή καμία ομαδική διαμαρτυρία για την εκδίωξη του ελληνικού στοιχείου από την Κωνσταντινούπολη, την Ίμβρο, την Τένεδο, ούτε για τον εποικισμό της βορείου Κύπρου. Αυτό διόλου δεν σημαίνει ότι κάθε Τούρκος μισεί κάθε Έλληνα, το ίδιο όπως και διόλου δεν μισεί προσωπικά κάθε Έλληνας τον κάθε Σκοπιανό όταν του αρνείται να ονομάζει το κράτος του «Μακεδονία».

Πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα, για αυτό και υποπίπτουν σε μια σοβαρή οφθαλμαπάτη όσοι μετά από μία εγκάρδια προσωπική επαφή ή μετά από μία κοινή μπουζουκοκατάνυξη με Τούρκους βγάζουν εσπευσμένα πολιτικά συμπεράσματα – χωρίς βέβαια να έχουν ποτέ αποσπάσει από τους συνομιλητές, συμπότες ή συμπαίκτες τους μία δεσμευτική δήλωση υπέρ μιας συγκεκριμένης ελληνικής και εναντίον μιας συγκεκριμένης τουρκικής θέσεως.

Η αρχή ότι «οι λαοί δεν έχουν να μοιράσουν τίποτε μεταξύ τους» αποτελεί εφεύρεση όχι των λαών, αλλά των διανοούμενων, γι’ αυτό άλλωστε δεν αποσύρεται ποτέ, όσο κι αν την διαψεύδει η εμπειρία. Αντίθετα, η εμπειρία μεθερμηνεύεται κατάλληλα, έτσι ώστε να παραμένει αλώβητη η αρχή.
Η τιθάσευση της Τουρκίας μέσω της εντάξεως της στην «Ευρώπη» συνδέεται στενά με τις ελπίδες και τα σφάλματα της ελληνικής πολιτικής. Το πόσο φρούδες είναι οι ελπίδες το ομολογεί συνεχώς και άθελα της η ίδια η ελληνική πλευρά, όταν από τη μία μεριά ισχυρίζεται ότι η αποδοχή των «ευρωπαϊκών αξιών» θα κάνει την Τουρκία «πολιτισμένο» και φιλειρηνικό κράτος, ενώ συνάμα από την άλλη είναι υποχρεωμένη να διαπιστώνει στην πράξη ότι οι Ευρωπαίοι φορείς των «αξιών» τις μεταχειρίζονται πολύ επιλεκτικά και τις προσπερνούν με άνεση όποτε το κρίνουν συμφέρον, άρα η αποδοχή των «ευρωπαϊκών αξιών» δεν φαίνεται να βελτιώνει καθ’ εαυτήν τα ήθη.
Τα σφάλματα, πάλι, προκύπτουν από μιαν κακή εκτίμηση της σημασίας της «Ευρώπης» για την ανερχόμενη Τουρκία. Επειδή η Ελλάδα, αδυνατώντας να σταθεί μοναχή στα πόδια της, περιμένει τα πλείστα ή τα πάντα από τους άλλους, τείνει εύλογα να προβάλλει τη δική της κατάσταση και διάθεση στην κατάσταση και διάθεση άλλων, νομίζοντας π.χ. ότι η «Ευρώπη» έχει για την Τουρκία την ίδια απόλυτη σημασία όσο για την Ελλάδα. Για την Ευρασιατική Τουρκία η Ευρώπη είναι μόνον ένα πεδίο δραστηριοτήτων ανάμεσα σε άλλα, ενώ για την Ελλάδα αποτελεί το μοναδικό, γιατί στα Βαλκάνια δεν μπορεί να παίξει ηγεμονικό ρόλο και αυτός βέβαια δεν επιτυγχάνεται επειδή δέκα μικρομεσαίοι κάνουν κέρδη στη Ρουμανία.
Η Τουρκία θα προσπαθήσει να προσαρμόσει την Ε.Ε στις επιδιώξεις της, να κερδίσει τη μάζα.

Στο μελλοντικό πολυετές παζάρι – διελκυστίδα μεταξύ Ε.Ε – Τουρκίας, η Ευρώπη δεν θα μπορεί να ικανοποιεί τις απαιτήσεις της Τουρκίας
Κατά πάσαν πιθανότητα τα σπασμένα του παζαριού θα τα πληρώσει η Ελλάδα. Γιατί τα ισχυρότερα μέλη της ΕΕ θα επιδιώκουν να κατευνάζουν την Τουρκία με ελληνικά έξοδα (Αιγαίο, Κύπρο, κλπ).
Αν αυτό πράγματι συμβεί τότε θα δούμε μια ακόμη από τις τραγικές εκείνες ειρωνείες, τις οποίες τόσο συνηθίζει η Ιστορία. Ενώ δηλαδή η Ελλάδα προσανατολίσθηκε ψυχή τε και σώματι στην «Ευρώπη» για να διασφαλισθεί από τον τουρκικό κίνδυνο, ακριβώς ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός της θα μεταβληθεί σε όργανο de facto μετατροπής της σε δορυφόρο της Τουρκίας.
Η τουρκική επιρροή θα ασκείται στην Ελλάδα «μετριασμένη» μέσω ευρωπαϊκών και αμερικανικών αγωγών και τότε η Ελλάδα θα υποχρεωθεί να θεωρεί τις «παραχωρήσεις» και την ενδοτική πολιτική ως αυτονόητο καθήκον του «εξευρωπαϊσμού» της (ποιος ασχολείται άλλωστε με ξεπερασμένους εθνικιστικούς απαβισμούς;).

Η λύση βέβαια για την εθνική βιωσιμότητα σε παραγωγική βάση αποτελεί προϋπόθεση για την άσκηση σοβαρής εξωτερικής πολιτικής. Οι εθνικοί πόροι πρέπει να αντιμετωπίζονται με γεωπολιτικά και στρατηγικά κριτήρια. Το 1% του εθνικού εισοδήματος που προέρχεται από τον τουρισμό δεν είναι το ίδιο με το 1% που δίνει μια σύγχρονη εξοπλιστική βιομηχανία.
Η Ελλάδα μεταβάλλεται σταθερά σε χώρα με περιορισμένα κυριαρχικά δικαιώματα, ενώ η στάση της γίνεται όλο και περισσότερο παθητική ή αντιφατική.

Η πορεία δορυφοροποιήσεως της Ελλάδος προς της Τουρκία μέσω του «ευρωπαϊκού» δρόμου της Τουρκίας είναι το εύγλωττο επιφαινόμενο μιας βαθύτερης ιστορικής κοπώσεως, μιας προϊούσας, ηδονικής μάλιστα παραλύσεως. Η πορεία των πραγμάτων είναι αντικειμενικά τρομακτική και ψυχολογικά αφόρητη: η ειρήνη σημαίνει για την Ελλάδα δορυφοροποίηση.
Δυστυχώς οι μετριότητες, υπομετριότητες και ανθυπομετριότητες, που συναπαρτίζουν τον ελληνικό πολιτικό και παραπολιτικό κόσμο δεν έχουν το ανάστημα να θέσουν και να λύσουν προβλήματα τέτοιας εκτάσεως και τέτοιου βάθους.





* Ο Παναγιώτης Κονδύλης (Panagiotis ή Panajotis Kondylis), γεννήθηκε στην Αρχαία Ολυμπία το 1943 και πέθανε αιφνιδίως στην Αθήνα το 1998. Σπούδασε κλασική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και φιλοσοφία, νεότερη ιστορία και πολιτικές επιστήμες στα Πανεπιστήμια Φρανκφούρτης και Χαϊλδεμβέργης. Στη Χαϊλδεμβέργη αναγορεύτηκε διδάκτωρ της φιλοσοφίας. Για το έργο του βραβεύτηκε με το μετάλλιο Γκαίτε και το βραβείο Χούμπολτ. Ήταν εταίρος του Ιδρύματος Ανωτάτων Σπουδών του Βερολίνου. Διηύθυνε τη "Φιλοσοφική και Πολιτική Βιβλιοθήκη" των εκδόσεων "Γνώση" και τη σειρά "Ο Νεώτερος Ευρωπαϊκός Πολιτισμός" των εκδόσεων "Νεφέλη". Βιβλία του στην ελληνική γλώσσα: "Η κριτική της μεταφυσικής στη νεότερη σκέψη" 1983, "Ο Μαρξ και η αρχαία Ελλάδα" 1984, "Ο ευρωπαϊκός διαφωτισμός" Ι-ΙΙ 1987, "Ο νεοελληνικός διαφωτισμός" 1988, "Ισχύς και απόφαση" 1991, "Η παρακμή του αστικού πολιτισμού" 1991, "Πλανητική πολιτική μετά το ψυχρό πόλεμο 1992, "Η ηδονή, η ισχύς, η ουτοπία" 1992 κ.ά. Επιπλέον έχει γράψει πολλά βιβλία στη γερμανική γλώσσα. Βιβλία του στα γερμανικά: "Die Entstehung der Dialektik" (1979), "Die Aufklaerung" (1981, β΄ έκδ. 1986), "Macht und Entscheidung" (1984), "Konservativismus" (1986), "Marx und die griechische Antike" (1987), "Theorie des Krieges" (1988), "Die neuzeitliche Metaphysikkritik" (1990), "Der Niedergang der buergerlichen Denk- und Lebensform" (1991), "Planetarische Politik nach dem Kalten Krieg" (1992), "Montesquieu und der Geist der Gesetze" (1996), "Das Politische und der Mensch. Grundzuge der Sozialontologie" (1999), "Das Politische in 20. Jahrhundert" (2001).


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Μανώλη Δρεττάκη *

Η απλή αναλογική καθιερώθηκε με τον νόμο 4406 του 2016, αλλά όχι με την πλειοψηφία των δύο τρίτων του συνόλου των βουλευτών για να εφαρμοστεί στις επόμενες εκλογές. Η πλειοψηφία αυτή θα είχε επιτευχθεί αν το σχετικό νομοσχέδιο είχε κατατεθεί αμέσως μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015. Αν αυτό είχε γίνει, στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2018 θα εφαρμοζόταν με το ισχύον σύστημα, εκείνες, όμως, της 7ης Ιουλίου θα διεξάγονταν με την απλή αναλογική.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ., καιροσκοπώντας –και παρότι ο ΣΥΡΙΖΑ είχε δεσμευτεί για την καθιέρωση της απλής αναλογικής– δεν κατέθεσε το σχετικό νομοσχέδιο για ψήφιση από τη Βουλή αμέσως μετά την ανάληψη της κυβέρνησης τον Ιανουάριο του 2015. Αντίθετα, εκμεταλλεύτηκε το καλπονοθευτικό εκλογικό σύστημα Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ και έκλεψε στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015, για δεύτερη φορά, έδρες που ανήκαν σε άλλα κόμματα, και μαζί με τους ΑΝ.ΕΛΛ. σχημάτισε τη δεύτερη κυβέρνηση συνασπισμού με το κόμμα αυτό.

Ο καιροσκοπισμός και η ολιγωρία, όμως, της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ. ενείχαν τον κίνδυνο η απλή αναλογική να μην εφαρμοστεί στις μεθεπόμενες, τότε, εκλογές αν στις επόμενες αναδεικνυόταν μια άλλη κυβέρνηση που θα κατόρθωνε να ακυρώσει τον νόμο του 2016.

Πράγματι, στις εκλογές της 7ης Ιουλίου αναδείχτηκε κυβέρνηση η Ν.Δ. με τον ίδιο νόμο που κέρδισε τις δύο προηγούμενες εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ και σκοπεύει να καταργήσει την απλή αναλογική, είτε με αναθεώρηση διάταξης του Συντάγματος είτε με απλό νόμο. Δυστυχώς, στην πρόθεσή της έχει βρει αρωγό το ΚΙΝ.ΑΛΛ., το οποίο επιτίθεται εναντίον της απλής αναλογικής με την ίδια σφοδρότητα με την οποία της επιτίθεται η Ν.Δ.

Τόσο η Ν.Δ. όσο και το ΚΙΝ.ΑΛΛ. λησμονούν ότι σχημάτισαν κυβέρνηση συνασπισμού μετά τις εκλογές του 2012 και κυβέρνησαν τη χώρα μέχρι και το 2014. Λησμονούν επίσης ότι τα τεσσεράμισι τελευταία χρόνια η χώρα είχε κυβέρνηση συνασπισμού των κομμάτων ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ. Αν η απλή αναλογική εφαρμοζόταν στις εκλογές της 7ης Ιουλίου και το αποτέλεσμα ήταν αυτό που προέκυψε από τις εκλογές αυτές, η Ν.Δ. θα έπαιρνε, με την απλή αναλογική του νόμου του 2016, 130 έδρες και το ΚΙΝ.ΑΛΛ. 26 και θα μπορούσαν να σχηματίσουν κυβέρνηση συνασπισμού, όπως το έπραξαν το 2012 με πλειοψηφία 156 βουλευτών και ποσοστό στον λαό 48%.

Πέρα, όμως, από το τι έχει συμβεί στη χώρα μας τα τελευταία 7 χρόνια, υπάρχει η εμπειρία πλειάδας χωρών στην Ευρώπη στις οποίες επί δεκαετίες εφαρμόζεται η απλή αναλογική και κατά κανόνα σχηματίζονται κυβερνήσεις συνασπισμού μέσα σε πνεύμα συναίνεσης, και οι χώρες αυτές ευημερούν.

Το επιχείρημα ότι δεν υπάρχει ανάλογη παράδοση και κουλτούρα κατέπεσε τα τελευταία επτά χρόνια στη χώρα μας με τις κυβερνήσεις συνασπισμού κομμάτων που προαναφέρθηκαν, δεδομένου, μάλιστα, ότι μετεκλογικά το ΚΙΝ.ΑΛΛ. είναι διατεθειμένο να συζητά τόσο με τη Ν.Δ. όσο και με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ως μεγάλο πλεονέκτημα των καλπονοθευτικών εκλογικών συστημάτων προβάλλεται ότι εξασφαλίζουν τον σχηματισμό μονοκομματικών κυβερνήσεων, δηλαδή υπηρετούν την αρχή της κυβερνησιμότητας. Στη χώρα μας είχαμε τέτοιες μονοκομματικές κυβερνήσεις Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ την περίοδο 1974-2009.

Την περίοδο 1974-1995 οι κυβερνήσεις αυτές έφτασαν το δημόσιο χρέος στα 100 δισ. ευρώ. Η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ την περίοδο 1995-2004, δηλαδή σε 9 χρόνια, το «φόρτωσε» με άλλα 100 δισ. ευρώ και η κυβέρνηση Ν.Δ. την περίοδο 2004-2009, καταρρίπτοντας κάθε άλλο προηγούμενο ρεκόρ, το «φόρτωσε» σε πέντε χρόνια με άλλα 100 δισ. ευρώ ανεβάζοντάς το στο αστρονομικό ποσό των 300 δισ. ευρώ.

Ανάμεσα στους λόγους για τους οποίους το δημόσιο χρέος έφτασε στο ύψος αυτό ήταν οι πελατειακές σχέσεις των κομμάτων αυτών, η διαπλοκή και τα σκάνδαλα, με αποτέλεσμα τη χρεοκοπία της χώρας και την υποδούλωσή της στους δανειστές λόγω της αδυναμίας της να εξυπηρετήσει το δυσθεώρητο δημόσιο χρέος.

Εκτός, όμως, από την παταγώδη αποτυχία των μονοκομματικών κυβερνήσεων, η εφαρμογή της απλής αναλογικής, όπως αναφέρω στον πρόλογο του βιβλίου μου με τίτλο «Η πορεία του τόπου και η απλή αναλογική», που κυκλοφόρησε το 1988 από τις εκδόσεις «Gutenberg», είναι αναγκαία διότι:

«Η Απλή Αναλογική είναι το μοναδικό εκλογικό σύστημα που δίνει τη δυνατότητα στο κάθε κόμμα να εκπροσωπείται στο Κοινοβούλιο με τόσους βουλευτές όσους αναλογούν στη δύναμή του στον λαό. Η Απλή Αναλογική, κατά συνέπεια, κατοχυρώνει τη Λαϊκή Κυριαρχία, η οποία σύμφωνα με το άρθρο 1, παρ. 2 του Συντάγματος είναι: “το θεμέλιο του Πολιτεύματος”. Και το άρθρο αυτό, σύμφωνα με το άρθρο 100, παρ. 1 του Συντάγματος, δεν υπόκειται σε αναθεώρηση. Η καθιέρωση της Απλής Αναλογικής είναι, επομένως, θέμα αρχής. Με την Απλή Αναλογική η Βουλή, στον βαθμό που επιτρέπουν οι όροι και οι συνθήκες διεξαγωγής των εκλογών, γίνεται πραγματικά η Εθνική Αντιπροσωπεία».


* πρώην αντιπρόεδρος της Βουλής, υπουργός και καθηγητής της ΑΣΟΕΕ

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Κώστα Λαπαβίτσα

Οι κοινωνικές και ταξικές επιπτώσεις των επιλογών πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ ήταν εντονότατες και ερμηνεύουν την ήττα του, αλλά και την ικανότητά του να διατηρήσει σημαντική εκλογική στήριξη. Αυτά τα ζητήματα αναλύονται στο Δεύτερο Μέρος του άρθρου.
Συνοπτικά μιλώντας για την κατάσταση της Ελλάδας, δεν αποτελεί έκπληξη ότι ο τομέας με τη γρηγορότερη ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια ήταν ο τουρισμός, με την εκτίναξη του Airbnb. Η χώρα έχει βαλτώσει. Ο τουρισμός είναι βέβαια ευπρόσδεκτος σε μια οικονομία που έχει τσακιστεί από την κρίση, αλλά αντιπροσωπεύει πλήρες αναπτυξιακό αδιέξοδο. Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα της Ελλάδας και αυτή θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό τις εξελίξεις.

Δεύτερο μέρος

Η εκλογική αντοχή του ΣΥΡΙΖΑ


Το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της οικονομικής πολιτικής δανειστών και ΣΥΡΙΖΑ ήταν η συνεχής και παγιωμένη φτώχεια.

Η ανεργία έπεσε από το 27% το 2013 στο 18% το 2019, αλλά οι νέες θέσεις εργασίας είναι πολύ χαμηλής ποιότητας, αβέβαιες και με χαμηλές απολαβές, ειδικότερα για τους νέους. Η ΔΟΕ (Διεθνής Οργάνωση Εργασίας) ανέφερε πως οι πραγματικοί μισθοί μειώθηκαν σημαντικά το 2017 και είναι πιθανό ότι το ίδιο συνέβη και το 2018. Το 2018 το ένα τρίτο των εργαζομένων αμειβόταν με λιγότερο από 400 ευρώ το μήνα προ φόρων. Κατά την περίοδο ΣΥΡΙΖΑ - παρά τις συνεχείς ρητορικές εξάρσεις της κυβέρνησης για έξοδο από την κρίση με την ‘κοινωνία όρθια’ - η εκμετάλλευση στον ιδιωτικό τομέα πραγματικά εκτοξεύθηκε.

Η φτώχεια εντάθηκε ακόμη περισσότερο λόγω της λιτότητας και των ιδιωτικοποιήσεων στην παροχή κοινωνικής πρόνοιας - υγεία, εκπαίδευση, στέγαση- που περιείχε το μνημόνιο του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν προκαλεί έκπληξη λοιπόν η μαζική φυγή τουλάχιστον 400.000 Ελλήνων υψηλής κατάρτισης την τελευταία δεκαετία, η οποία συνεχίστηκε απρόσκοπτα και στα χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ. Οι πρωτεύουσες της Ευρώπης -Βερολίνο, Λονδίνο, Στοκχόλμη και αλλού- έχουν γεμίσει από Έλληνες ανώτερης εκπαίδευσης που εργάζονται ως γιατροί, πολιτικοί μηχανικοί, οικονομολόγοι, αλλά και οικοδόμοι και μηχανικοί. Η Ελλάδα χάνει την υψηλά καταρτισμένη νεολαία της, ενώ ο ρυθμός γεννήσεων καταρρέει και ο πληθυσμός γερνάει ταχύτατα. Η μείωση του πληθυσμού, η φτώχεια και η βαθμιαία παρακμή είναι αποτελέσματα της εφαρμογής των πολιτικών που επιβλήθηκαν από την ΕΕ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ τελικά συνειδητοποίησε ότι τα μέτρα του Τρίτου Μνημονίου είχαν σοβαρότατες κοινωνικές επιπτώσεις και προς το τέλος της κυβερνητικής του θητείας οδηγήθηκε στην υιοθέτηση μιας πολιτικής αναδιανομής. Μέρος των πλεονασμάτων που ξεπερνούσαν τον στόχο του 3,5 τοις εκατό αναδιανεμήθηκαν σε συνταξιούχους, οικογένειες με χαμηλό εισόδημα και σε άλλους μέσω σχετικά μικρών κοινωνικών επιδομάτων. Αυτό που συνέβη στην πράξη ήταν ότι το τεράστιο φορολογικό βάρος που επιβλήθηκε στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις χρησιμοποιήθηκε εν μέρει για να στηρίξει τα χαμηλά και πολύ χαμηλά εισοδήματα.

Μια τέτοια πολιτική ελάχιστα είχε να κάνει με τη σοσιαλιστική αναδιανομή του εισοδήματος και του πλούτου. Η σοσιαλιστική αναδιανομή επιδιώκει να αλλάξει την ισορροπία στη διανομή του εθνικού εισοδήματος προς όφελος της εργατικής τάξης και εις βάρος του κεφαλαίου. Στοχεύει στην αναδιανομή ενός αυξανόμενου εισοδήματος και πλούτου, καθώς η οικονομία θα αναπτύσσεται. Ο ΣΥΡΙΖΑ στην ουσία έκανε αναδιανομή της φτώχειας μέσα σε μια στάσιμη οικονομία με την ελπίδα να διατηρήσει την εκλογική του επιρροή.

Αντίστοιχη ήταν και η απόφαση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ να αυξήσει τον κατώτατο μισθό μετά επίσημη λήξη του Τρίτου Μνημονίου τον Αύγουστο του 2018, ο ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε να αυξήσει τον κατώτατο μισθό. Πριν την κρίση ο κατώτατος μισθός της χώρας ήταν 751 ευρώ μηνιαίως, αλλά το 2012 μειώθηκε στα 586 ευρώ (και στα 510 για εργαζόμενους κάτω των 25, ως ‘υποκατώτατος’). Από τον Φεβρουάριο του 2019, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ανέβασε τον κατώτατο μισθό στα 650 ευρώ, ενώ ο ‘υποκατώτατος’ καταργήθηκε. Σχεδόν 1 εκατομμύριο εργαζόμενοι επηρεάστηκαν θετικά από αυτό το μέτρο. Παράλληλα, η κυβέρνηση ξεκίνησε να παίρνει κάποια μέτρα για την ‘επαναρύθμιση’ της αγοράς εργασίας. Οι συλλογικές συμβάσεις έγιναν ξανά γενικά δεσμευτικές, προσφέροντας πλεονεκτήματα στους εργαζόμενους διαφόρων τομέων, συμπεριλαμβανομένου του τραπεζικού, του τουριστικού και του εξορυκτικού.

Η αντοχή που έδειξε ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές και η ικανότητά του να αποφύγει τη δραματική πτώση των ποσοστών του οφείλονται σε μεγάλο βαθμό σε αυτά τα μέτρα, παρά το ότι πάρθηκαν καθυστερημένα και με εκλογική στόχευση. Μπόρεσε έτσι να διατηρήσει σημαντικές εκλογικές δυνάμεις στις εργατικές περιοχές της Αθήνας, του Πειραιά, της Θεσσαλονίκης και σε άλλα μέρη της Ελλάδας. Οι περιοχές αυτές παραδοσιακά στήριζαν το ΠΑΣΟΚ, αν και ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε πολύ λιγότερες ψήφους από ό,τι έπαιρνε συνήθως το ΠΑΣΟΚ. Από τη άλλη, πλήρωσε το τίμημα της συνθηκολόγησής του με την ΕΕ και τους δανειστές της Ελλάδας. Τα χαμηλά μεσαία στρώματα στράφηκαν εναντίον του, ειδικά εκείνα που είναι στενά συνδεδεμένα με τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις οι οποίες σήκωσαν το μεγάλο βάρος της στασιμότητας και της φορολογικής πολιτικής των τελευταίων ετών. Τα στρώματα αυτά έπαιξαν καίριο ρόλο στην εκλογική άνοδο της ΝΔ.

Τι μπορεί να κάνει η νέα κυβέρνηση;

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η πολιτική πρωτοβουλία ανήκει στην αναγεννημένη ΝΔ. Ο νέος της αρχηγός, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, είναι προσωποποίηση της ελίτ που για δεκαετίες κυριαρχεί στα οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά πράγματα της Ελλάδας. Περιβάλλεται από γόνους οικογενειών που επίσης κυριαρχούν στα ελληνικά πράγματα. Ο πυρήνας της οικογενειοκρατικής ελίτ, του ηγεμονικού αστικού μπλοκ που παραδοσιακά κυβερνά την Ελλάδα – και την οδήγησε στην καταστροφή το 2010 – επέστρεψε εξαγνισμένος. Αυτό κληροδοτεί η ‘πρώτη φορά Αριστερά’ του Αλέξη Τσίπρα μετά από σχεδόν πέντε χρόνια εξουσίας.

Ο Μητσοτάκης φαίνεται όμως να έχει πάρει κάποια μαθήματα από την κρίση και το εκλογικό σοκ που επέφερε στη Νέα Δημοκρατία. Έχει στελεχώσει το περιβάλλον του με τεχνοκράτες - συχνά ανθρώπους των αγορών και των επιχειρηματικού κόσμου- και επιχειρεί να δώσει μια εικόνα αποτελεσματικότητας, εκσυγχρονισμού και προόδου. Παράλληλα φρόντισε να διευρύνει την επιρροή του στο χώρο του κέντρου βάζοντας στην κυβέρνηση στελέχη από το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι και αλλού. Θα δοκιμάσει να δημιουργήσει την εντύπωση κυβέρνησης ευρείας αποδοχής που στοχεύει στην ‘πρόοδο’ και το ξεπέρασμα της κρίσης.

Για το σκοπό αυτό έχει υποσχεθεί τη μείωση των φόρων κι έτσι έγινε αρεστός στα κοινωνικά στρώματα που επιβάρυνε περισσότερο ο ΣΥΡΙΖΑ. Παράλληλα υποσχέθηκε να αυξήσει τις επενδύσεις με την ελπίδα να επιταχύνει την ανάπτυξη και να δημιουργήσει καλές θέσεις εργασίας. Το πρόγραμμα και η οπτική της κυβέρνησής του είναι αναφανδόν νεοφιλελεύθερα, στοχεύοντας στη συρρίκνωση και αναδιάρθρωση του δημόσιου τομέα με σκοπό την τόνωση του “πλουτοπαραγωγικού” ιδιωτικού τομέα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το μήνυμα του βρίσκει κάποια απήχηση, ακόμα και στους νέους, που σχετίζουν το δημόσιο τομέα με την διαφθορά, την αναποτελεσματικότητα και τον νεποτισμό. Τα χρόνια της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ έκαναν ακόμη μεγαλύτερη την επιρροή της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας.

Παρόλα αυτά, η Νέα Δημοκρατία δεν θα το βρει καθόλου εύκολο να τηρήσει τις υποσχέσεις της. Το στενό πλαίσιο που έχουν επιβάλει οι δανειστές στη χώρα δημιουργεί συνθήκες οικονομικής ασφυξίας και αφήνει πολύ λίγο χώρο δράσης, όπως καταδείχθηκε στο Πρώτο Μέρος του άρθρου. Θα είναι αδύνατο να μειωθούν σημαντικά οι φόροι χωρίς να υπάρξει μεγάλη μείωση του στόχου του 3,5% για τα πρωτογενή πλεονάσματα. Δεν υπάρχει καμία σοβαρή ένδειξη ότι ΕΕ θα συμφωνήσει, δεδομένου ότι για να το δεχτεί θα πρέπει να αλλάξει η προοπτική βιωσιμότητας του τεράστιου δημόσιου χρέους. Η πτώση των διεθνών επιτοκίων, καθώς οι κεντρικές τράπεζες και των ΗΠΑ και της Ευρώπης συνεχίζουν να παρέχουν άφθονες δημόσιες πιστώσεις, μπορεί μεν να μειώνει τα σπρεντ των ελληνικών ομολόγων, αλλά πολύ δύσκολα θα μεταβάλλει την ανάλυση της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους. Σύντομα θα διαπιστώσει και η νέα κυβέρνηση ότι ο κ. Ρέγκλινγκ τουESM, το στεγνό και ξεροκέφαλο γεράκι που εποπτεύει τα δημοσιονομικά πράγματα της ΕΕ, δεν κάνει χάρες σε κανένα.

Θα είναι επίσης πολύ δύσκολο να αυξηθούν σημαντικά οι επενδύσεις στα επόμενα χρόνια, ό,τι κι αν λέει η κυβέρνηση. Η τραγική κατάσταση του τραπεζικού τομέα και η αρνητική καθαρή αποταμίευση της χώρας δεν το επιτρέπουν. Μπορεί να υπάρξει μια προσωρινή αύξηση το αμέσως επόμενο διάστημα δεδομένου ότι οι ιδιώτες καπιταλιστές έχουν νιώσει ενθαρρυμένοι από την αλλαγή κυβέρνησης, αλλά δεν υπάρχουν οι βάσεις για τη μεγάλη επενδυτική έκρηξη που χρειάζεται η χώρα.

Η ιδέα, τέλος, ότι μπορεί να υπάρξει συστηματική και μεγάλη προσέλκυση άμεσων ξένων επενδύσεων που θα σπρώξει τη χώρα στην ανάπτυξη είναι μια ιδιαίτερα αγαπημένη ‘φούσκα’ των εγχώριων συντηρητικών οικονομολόγων και των οικονομικών προφητών των ΜΜΕ. Η Ελλάδα δεν έχει παράδοση σε μεγάλες ξένες επενδύσεις, ενώ το επενδυτικό κενό που αντιμετωπίζει ώστε να αναδομήσει την οικονομία της είναι τεράστιο για να καλυφθεί από ξένους επενδυτές. Πέρα από τις ιδιωτικοποιήσεις και την πώληση δημόσιων περιουσιακών στοιχείων σε διάφορα διεθνή αρπακτικά, είναι πολύ δύσκολο να διακρίνει κανείς μια βάση για συστηματική αύξηση των ξένων επενδύσεων.

Τα φιλόδοξα σχέδια της νέας κυβέρνησης θα έρθουν σύντομα αντιμέτωπα με τη σκληρή πραγματικότητα της μεταμνημονιακής ελληνικής οικονομίας. Η αδήριτη ροπή προς τη στασιμότητα και το ασφυκτικά περιοριστικό πλαίσιο – και τα δύο απόρροια της πολιτικής των δανειστών που επιβλήθηκε στη χώρα – θα διδάξουν το δικό τους μάθημα στον πολλά υποσχόμενο κ. Μητσοτάκη.

Αναζητώντας την Αριστερά

Μετά την ήττα του, ο Αλέξης Τσίπρας θα επιχειρήσει να ανασυγκροτήσει τον ΣΥΡΙΖΑ σε μια παράταξη της κεντροαριστεράς - ένα σύγχρονο κακέκτυπο του παλιού ΠΑΣΟΚ. Η διατήρηση της εκλογικής βάσης του κόμματος στις πρόσφατες εθνικές εκλογές του δίνουν σίγουρα δύναμη για να προχωρήσει στο σχέδιό του. Θα δυσκολευτεί όμως πολύ να δημιουργήσει τους οργανικούς δεσμούς με τις τοπικές κοινωνίες, τα συνδικάτα και τους άλλους κοινωνικούς φορείς που είχε το παλιό ΠΑΣΟΚ. Μετά από πέντε σχεδόν χρόνια εξουσίας, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ελάχιστα ερείσματα στα συνδικάτα και στις τοπικές κοινωνίες. Στις δημοτικές εκλογές του Μαΐου, από 332 συνολικά δήμους στην επικράτεια κέρδισε σε λιγότερους από δέκα.

Εξίσου δύσκολο θα αποδειχθεί για τον Τσίπρα να προσδώσει στον ΣΥΡΙΖΑ τον ιδεολογικό και οργανωτικό κορμό ο οποίος είναι απολύτως απαραίτητος για ένα κόμμα εξουσίας. Ποια ακριβώς θα είναι η ιδεολογική ταυτότητα της ‘Προοδευτικής Συμμαχίας’ στην οποία προσβλέπει; Η επιδίωξη της εξουσίας, που είναι και ο μόνος στόχος του, δεν αποτελεί δυστυχώς ιδεολογία. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε ότι οποιαδήποτε προσπάθεια να βρεθεί καινούργια ιδεολογική ταυτότητα για τον ΣΥΡΙΖΑ θα προσκρούσει στο προφίλ της αναξιοπιστίας που μέσα στα χρόνια έχει αποκτήσει ο Αλέξης Τσίπρας. Τέλος, πως θα αυξηθεί το δυναμικό των μελών του ΣΥΡΙΖΑ δεδομένου ότι σήμερα διαθέτει λιγότερα από 30.000 μέλη και το μεγαλύτερο μέρος των κομματικών στελεχών ενσωματώθηκε στην κρατική μηχανή κατά τη διάρκεια της κυβερνητικής θητείας; Όσοι συνήθισαν στις ανέσεις της εξουσίας δύσκολα θα σηκώσουν την επίμονη και εξαντλητική δουλειά που απαιτείται για να χτιστούν οι οργανικοί δεσμοί με την κοινωνία, ιδίως μέσα στη γενικευμένη αποστροφή προς την πολιτική.

Πολλά βέβαια θα εξαρτηθούν και από τις ενέργειες των άλλων κομμάτων. Τα καλά νέα των εκλογών ήρθαν από τα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας και την πανωλεθρία της φασιστικής Χρυσής Αυγής. Ένα νέο ακροδεξιό κόμμα, η Ελληνική Λύση, ήρθε να καλύψει το κενό, αλλά οργανωτικά και ιδεολογικά έχει ελάχιστη σχέση με το νεοναζιστικό μόρφωμα. Όσο για το ΚΙΝΑΛ, τα απομεινάρια του ΠΑΣΟΚ, κατάφερε να λάβει 460.000 ψήφους, πάσχει όμως τόσο ηγετικά όσο και ιδεολογικά. Το μόνο πλεονέκτημα του ΚΙΝΑΛ είναι ότι ακόμα διατηρεί μερικούς από τους τοπικούς και συνδικαλιστικούς μηχανισμούς του παλιού ΠΑΣΟΚ. Θα δούμε λοιπόν πως θα εξελιχθεί η σχέση του με τον ΣΥΡΙΖΑ που κινείται προς το κέντρο. Το ΚΚΕ, τέλος, με σχεδόν 300.000 ψήφους, επιβεβαίωσε για μια ακόμη φορά την αδυναμία του να ανταποκριθεί στις ανάγκες και τις απαιτήσεις των εργατικών και φτωχών στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας. Στα δέκα χρόνια της κρίσης το ΚΚΕ ήταν ουσιαστικά ασήμαντο και δεν διαφαίνονται σημάδια δυναμικής ανάκαμψης στα επόμενα χρόνια.

Στο πλαίσιο αυτό, το βαθύτερο πρόβλημα της πολιτικής ζωής σήμερα είναι η ανασυγκρότηση και επανίδρυση της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Αυτή έχει την ευθύνη και το καθήκον να διαμορφώσει έναν προγραμματικό ριζοσπαστικό λόγο με σοσιαλιστικό χαρακτήρα. Να προβάλει ξανά το αίτημα της λαϊκής και εθνικής κυριαρχίας με ξεκάθαρα ταξικά χαρακτηριστικά και δημοκρατική κατεύθυνση. Δυστυχώς όμως τα αποτελέσματα των εκλογών είναι είτε προβληματικά, είτε καταστροφικά για τον χώρο αυτό.

Το πιο ενεργητικό του κομμάτι είναι το ΜέΡΑ25, το ελληνικό τμήμα του κινήματος DiEM25, ιδρυτής του οποίου είναι ο Γιάνης Βαρουφάκης. Έλαβε σχεδόν 200.000 ψήφους και κατάφερε να μπει στο κοινοβούλιο με 9 βουλευτές, παρέχοντας τη δυνατότητα προσέγγισης σε ευρύτερα κοινωνικά στρώματα. Αλλά το κόμμα αυτόείναι δέσμιο των αδυναμιών του κινήματος από το οποίο προέρχεται. Το πρόγραμμα που εισηγείται είναι ουσιαστικά μια παραλλαγή του προγράμματος με το οποίο ήρθε στην εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ το 2015: υπόσχεται ριζική αναμόρφωση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας μέχρι σημείου ρήξης με τους δανειστές, διακηρύσσει όμως και την επιθυμία του να παραμείνει στην ΟΝΕ και την ΕΕ. Πρόκειται για μια θανάσιμη αντίφαση, όπως αποδείχτηκε και όταν ο Βαρουφάκης ήταν υπουργός στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Η στρατηγική του δεν άντεξε ούτε καν έναν μήνα αντιπαράθεσης με τους δανειστές, οδηγώντας σε μια επαίσχυντη παράδοση. Με τέτοιες θέσεις το ΜέΡΑ25 δεν έχει να προσφέρει πολλά στη ριζοσπαστική Αριστερά.

Το κόμμα του Γιάνη Βαρουφάκη είναι τόσο προβληματικό όσο τα εκλογικά αποτελέσματα αποδείχθηκαν καταστροφικά για την υπόλοιπη ριζοσπαστική Αριστερά. Η Πλεύση Ελευθερίας, το κόμμα της Ζωής Κωνσταντοπούλου εμφανίστηκε ως ένα πολύ προσωποκεντρικό μόρφωμα, χωρίς σαφή προγραμματική κατεύθυνση. Αρνήθηκε τις συνεργασίες και φλερτάρισε με εθνικιστικές ρητορείες, αδυνατώντας τελικά να εξασφαλίσει μια θέση στο κοινοβούλιο. Ακόμη χειρότερα η ΛΑΕ, το κόμμα ίσως με τις καλύτερες προοπτικές όταν έγινε η διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ το καλοκαίρι του 2015, σταδιακά μεταμορφώθηκε σε γραφειοκρατικό μηχανισμό χωρίς δυναμική. Έχοντας αποκτήσει και αυτή έντονα προσωποκεντρικά χαρακτηριστικά γύρω από τον Παναγιώτη Λαφαζάνη, παρασύρθηκε επίσης σε εθνικιστική κατεύθυνση και κατέρρευσε ολοκληρωτικά. Τέλος, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ένας συνασπισμός δυνάμεων της εκτός ΣΥΡΙΖΑ Αριστεράς, σφραγίστηκε από άκρατο πολιτικό σεκταρισμό και παρέμεινε εκλογικά ασήμαντη.

Ο δρόμος θα είναι ανηφορικός για την ελληνική ριζοσπαστική Αριστερά. Θα χρειαστεί να επιδοθεί σε μια μακρόχρονη και επίμονη μάχη επανίδρυσης της Αριστεράς ως μιας βιώσιμης και αξιόπιστης παρουσίας στην ελληνική πολιτική σκηνή. Ο στόχος αυτός απαιτεί καταρχήν τη διαμόρφωση ενός προγράμματος οικονομικής ανασυγκρότησης και ανάπτυξης της χώρας υπέρ των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων. Οι προτάσεις που θα κατατεθούν θα πρέπει να είναι συγκεκριμένες, δίνοντας λύσεις σε επιτακτικά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, όπως η ανεργία, και έχοντας το βλέμμα στραμμένο προς τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας.

Είναι επίσης απαραίτητη μια νέα προσέγγιση στα ζητήματα του κράτους, του δημόσιου τομέα και της δημόσιας περιουσίας, καθώς και ο επαναπροσδιορισμός των σχέσεων του δημόσιου με τον ιδιωτικό τομέα. Η νέα προσέγγιση δημόσιου και ιδιωτικού τομέα θα πρέπει να στηρίζεται σε ξεκάθαρα αιτήματα για τη δημοκρατία, την λαϊκή κυριαρχία και την εθνική ανεξαρτησία. Τα αιτήματα αυτά θα αποκτήσουν καίρια σημασία καθώς η Νέα Δημοκρατία θα ξεδιπλώνει το πρόγραμμά της.

Για να γίνει πραγματικότητα ένα τέτοιο πρόγραμμα απαιτείται σύγκρουση με τους δανειστές και ρήξη με την ΕΕ. Είναι λοιπόν απαραίτητο η νέα ριζοσπαστική Αριστερά να σκεφτεί σοβαρά και να αντιμετωπίσει τους φόβους και τις ανησυχίες της εργατικής τάξης και των άλλων κοινωνικών στρωμάτων. Αυτό έχει αναδειχθεί σε ένα από τα δυσκολότερα ζητήματα για την Αριστερά κατά την περίοδο της κρίσης τόσο στην Ελλάδα όσο και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Λείπει από τη ριζοσπαστική Αριστερά μια πειστική ιδεολογική απάντηση στον διάχυτο ιδεολογικό “Ευρωπαϊσμό” και πρέπει να εντοπιστούν οι λόγοι γι’ αυτήν την αποτυχία.

Τέλος, το πιο σημαντικό ζητούμενο στο εγχείρημα επανίδρυσης της Αριστεράς είναι η επανασύνδεση με τους εργατικούς αγώνες και τα κινήματα, ανακτώντας σταδιακά την αξιοπιστία και την εμπιστοσύνη. Είναι απαραίτητες οι νέες μορφές οργάνωσης, που θα ανοίγουν τον δρόμο για εσωτερική δημοκρατία και συμμετοχής της νεολαίας στα κοινά. Όλοι οι παλιοί τρόποι ανήκουν στο παρελθόν. Ο δρόμος θα είναι μακρύς, αλλά τα πρώτα βήματα πρέπει να γίνουν στο προσεχές διάστημα.


Το άρθρο δημοσιεύτηκε στα αγγλικά στο Jacobin στις 10 Ιουλίου 2019. Η ελληνική μετάφραση του Πρώτου Μέρους δημοσιεύτηκε στο The Press Project στις 13 Ιουλίου 2019 και του Δεύτερου Μέρους στις 17 Ιουλίου 2019.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του ακτιβιστή

Σέβομαι απεριόριστα την κρίση των πολιτών. Πιστεύω απόλυτα στη δημοκρατία, αν και ο τρόπος που ασκείται η δι' αντιπροσώπων λειτουργούσα και όχι η αμεσοδημοκρατική "μπάζει" από παντού.

Είμαστε λίγες ώρες μετά την έκδοση των τελικών αποτελεσμάτων των εθνικών εκλογών της 7ης Ιουλίου 2019 και λίγες ώρες πριν την ορκομωσία της νέας κυβέρνησης υπό τον Κούλη Μητσοτάκη.

Θα προσπαθήσω να καταγράψω όσο πιο ψύχραιμα μπορώ την άποψή μου.

Κατ' αρχήν αυτό το παραμύθι με τον δήθεν "σοφό λαό που αποφάσισε" κάποτε θα πρέπει να τελειώσει.

Σοφός ΔΕΝ είναι ο λαός που δίνει μια πλειοψηφία 86,62 % σε μνημονιακά κόμματα, σε κόμματα που ευθύνονται εξ ολοκλήρου ή επιμέρους για την κατοχή της χώρας στους δυνάστες της. Σ' αυτούς που την μετέτρεψαν σε προτεκτοράτο. Σ' αυτούς που ανέχονται να βρίσκονται σε κυβερνήσεις που λειτουργούν ως υπαλληλικό προσωπικό στους Γερμανούς και τους Αμερικάνους.

Δεν με ενοχλεί καθόλου που ο "πάνσοφος" ελληνικός λαός στέλνει στα βουλευτικά έδρανα αναγορεύοντάς τους σε πατέρες του έθνους τραγουδιστές, χορεύτριες, μοντέλες, διασκεδαστές κλπ κλπ
Απλά αποκαλύπτεται για άλλη μια φορά ο τρόπος επιλογής πολλών Ελλήνων του 2019.

Με ενοχλεί αφόρητα όμως η αμνησία που έχει κυριεύσει τους πολίτες αφού φέρνουν στην κυβέρνηση την δεξιά, που ευθύνεται εξ ημισείας τουλάχιστον με το ΠΑΣΟΚ τόσο για την αλλοίωση των στοιχείων της ΕΛΣΤΑΤ και την εισαγωγή στα μνημόνια, και την γνωρίζουμε διαχρονικά ως εκφραστή της χειρότερης εργασιακής βαρβαρότητας.

Με ενοχλεί αφόρητα που έμμεσα ο "σοφός λαός" ουσιαστικά δίνει άφεση σε αυτούς που μας επιβάρυναν με τα εκατοντάδες εκατομμύρια που χρωστούν, δηλ. τη ΝΔ αλλά και το ΠΑΣΟΚ, ΚΙΝΑΛ, ΕΛιά, Δημοκρατική συνεργασία κλπ κλπ.

Με ενοχλεί αφόρητα που η οικογενειοκρατία εξακολουθεί να γίνεται αποδεκτή για άλλη μια φορά και οι δυναστείες, που θεωρητικά ανάγονται στην εποχή των κοτσαμπάσηδων, δεν λένε να μπουν στο περιθώριο. Κι αυτό γίνεται με την ψήφο του "πάνσοφου ελληνικού λαού" που θεωρεί πως ο Κούλης θα μας σώσει από ότι και η οικογένειά του και ο ίδιος προκάλεσε.

Με ενοχλεί αφόρητα που ο φόβος της δεξιάς διακυβέρνησης (που έχει τον ίδιο ξένο εντολέα, όπως και οι προηγούμενες) συσπειρώνει και δίνει ένα ποσοστό 31,53% σε ότι πιο δόλιο, ψευδές και απατεώνικο πολιτικό σχηματισμό κυβέρνησε τα τελευταία χρόνια. Απόδειξη πως οι περήφανοι συμπολίτες μας δεν επιχειρούν καν να ξεφύγουν από το σύμπλεγμα του φόβου.

Με ενοχλεί που η εναλλακτική ψήφος περιορίστηκε σε δύο γκροτέσκ κόμματα του συστήματος, τη ΜέΡΑ25 και την Ελληνική Λύση που κατά τη γνώμη μου θα αποτελέσουν τις ουρές των δύο πρώτων κομμάτων.

Δεν παραγνωρίζω το θετικό της εξόδου μετά από 7 χρόνια των χρυσαύγουλων από την Βουλή, αφού κι αυτά παίξανε το ρόλο τους, για όσο χρονικό διάστημα συνέφερε στο καθεστώς. Δεν είμαι από αυτούς που βιάζονται να πουν "τέλος ο φασισμός", γιατί το σύστημα μπορεί να τα ανακαλέσει από την εφεδρεία σε ανύποπτο (ή μάλλον ύποπτο) χρόνο.

Με στενοχωρεί τέλος πολύ που δεν κατάφερε το κόμμα της ΠΛΕΥΣΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ να πείσει για τις προθέσεις του ικανό αριθμό Ελλήνων πατριωτών ώστε να εισπράξει το ποθητό 3% και να συμμετάσχει ως το μοναδικό αντίβαρο σοβαρής, αντιμνημονιακής και υπεύθυνης αντιπολίτευσης στη νέα Βουλή.

Εμείς ως Πλεύση Ελευθερίας συνεχίζουμε, με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου στον δρόμο αντίστασης με το ίδιο πείσμα και αποφασιστικότητα εκτός Βουλής προς το παρόν και καλούμε τους πολίτες να συσπειρωθούν στις τάξεις μας.

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ !!!
του Πέτρου Φωτίου


Και πάλι θα ψηφίσουμε! Όχι για να έρθει ο ικανότερος που θα πάει τον τόπο μπροστά. Αλλά για να φύγει ο άχρηστος. Με αυτή την παράλογη λογική ψηφίζουμε κάθε τέσσερα χρόνια, τις τελευταίες δεκαετίες. Έτσι, για να φύγει ο Καραμανλής φέραμε τον Παπανδρέου, για να φύγει ο Παπανδρέου, φέραμε τον Σαμαρά, για να φύγει ο Σαμαράς φέραμε τον Τσίπρα και τώρα για να φύγει ο Τσίπρας από ότι φαίνεται θα ψηφίσουμε για πρωθυπουργό, τον Μητσοτάκη.

Μπορεί φαινομενικά να τους αλλάζουμε, αλλά στην πραγματικότητα συνεχίζουν να πρωταγωνιστούν. Κανένας από τους αρχηγούς ή από τους ανίκανους υπουργούς, δεν έχει φύγει, δεν έχει απομακρυνθεί. Το σίγουρο είναι, ότι όποιον δεν ψηφίσουμε, με σκοπό να τον τιμωρήσουμε και δεν εκλεγεί βουλευτής....αυτός τη θέση του στην κυβέρνηση ή στο κόμμα θα συνεχίσει να την έχει εξασφαλισμένη.

Χρόνια λοιπόν, οι ίδιοι και οι ίδιοι. Είμαστε ίσως και η μόνη χώρα που αντί να έχει μία Βουλή στελεχωμένη με ικανούς εκπροσώπους, έχουμε μία Βουλή, ανίκανων γερόντων. Είμαι και εγώ στο ίδιο δίλημμα όπως πολλοί από μας, εαν θα πρέπει να πάω να ψηφίσω και τι να ψηφίσω. Όχι για να φτιάξω το δικό μου μέλλον, αλλά για να διορθώσω μια αδικία. Θα ήθελα για μία μοναδική φορά να ακούσω τους πιο νέους και όχι εγώ να καθοδηγώ το μέλλον τους με τις επιλογές μου. Να πάψω μέσα σπό την επιλογή μου να τιμώ τους προγόνους και το δήθεν ένδοξο παρελθόν μας και να τιμήσω τη γνώμη των απογόνων μας.

Θα ήθελα έτσι να βάλω και εγώ, τώρα στο τέλος, ένα λιθαράκι και να ψηφίσω κάτι που να έχει Ελπίδα και μέλλον για τους νεότερους, κάτι που θα τους κάνει να παραμείνουν σε αυτό τον τόπο.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του ακτιβιστή

Μια ενδιαφέρουσα, και συνάμα διδακτική για όλους, συνέντευξη μπορείτε να παρακολουθήσετε στη σημερινή μας ανάρτηση.
Η συνέντευξη παραχωρήθηκε από τη Ζωή Κωνσταντοπούλου σε τρεις διαχρονικά συστημικούς δημοσιογράφους, που κατέβαλαν περισσή προσπάθεια για να κοντράρουν (ή ίσως και να εκνευρίσουν;) την Πρόεδρο της Πλεύσης Ελευθερίας.
Η συστημική δημοσιογραφική τριπλέτα δεν έκρυψε τις προθέσεις της, με προεξάρχοντα τον εριστικότατο Θανάση Λάλα, να αμφισβητήσει τις αδιαμφισβήτητες και αποδεκτές από την κοινωνία απόψεις και θέσεις της Πλεύσης Ελευθερίας για το χρέος, τις γερμανικές διεκδικήσεις, τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς και τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας. Με ιδιαίτερη μάλιστα δεξιοτεχνία (χρόνια στο κουρμπέτι και οι τρεις τους) επιδίωξαν να πείσουν τους τηλεθεατές, με κατάλληλες κρίσεις και αυθαίρετα συμπεράσματα, ότι είναι ανώφελο να διεκδικείς τους εθνικούς στόχους, αναγνωρίζοντας εμμέσως πως η Ελλάδα δεν μπορεί να  είναι ένα ανεξάρτητο κράτος με περήφανο λαό αλλά μάλλον εξυπηρετείται καλύτερα αν παραμείνει υποταγμένη στους δανειστές και στο ντόπιο φαύλο καθεστώς. 
Μάλιστα η απέλπιδα προσπάθεια να μην επιτρέπουν, ερωτώντας ταυτόχρονα και οι τρεις, την ολοκλήρωση των απαντήσεων της Ζωής  δεν έγινε κατορθωτή τελικά, αν και πιστεύουμε πως παρά της επιβράβευσης που θα τύχει η χθεσινή "δουλειά" τους από τους πολιτικούς συνεργάτες τους, δημιούργησε αρνητικές αντιδράσεις σε πλήθος θεατών.
Παρακολουθήστε τη συνέντευξη της Ζωής Κωνσταντοπούλου και βγάλτε τα συμπεράσματά σας.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Άποψη
Η εικόνα ενός τοπίου όπως φαίνεται από ένα συγκεκριμένο σημείο, συνήθως κάπου ψηλά.
Η οπτική γωνία από την οποία βλέπει κάποιος ένα πράγμα, μια υπόθεση, ένα ζήτημα.
Η γνώμη που έχει κάποιος για κάτι.

Γνώμη
Η άποψη κάποιου για ένα ζήτημα.
Η κοινή γνώμη: η γενικότερη στάση της κοινωνίας, η ίδια η κοινωνία.
“Κατά την ταπεινή μου γνώμη”: Έκφραση που συνηθίζεται στο διαδίκτυο και σε άλλα κείμενα.

   Τι πραγματικά είναι η γνώμη – άποψη;
Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι είναι μια πνευματική διεργασία.
Κάθε πνευματική διεργασία γίνεται στον ανθρώπινο εγκέφαλο, με αναπτυγμένη σε κάποιο βαθμό τη νόηση.
Τα φυτά και τα ζώα στερούνται άποψης.
Για ευνόητους λόγους και τα μωρά. Και όχι μόνον!...

   Η ανθρώπινη νόηση, έχει τρεις κλάδους.
Το συναίσθημα, την λογική και τη συνείδηση.
Και οι τρεις ανωτέρω κλάδοι, αναπτύσσονται σε κάθε άτομο χωριστά, ανάλογα με την διαπαιδαγώγηση, ανάλογα με το υπάρχον νοητικό υπόβαθρο που έχει κατακτήσει η ομάδα που τα διαπαιδαγωγεί, όσο και του μέσου διαπαιδαγώγησης. 
Αλλά η νόηση είναι ώριμη στα άτομα, όταν τα άτομα αυτά μέσα από την θεωρητική ή στοχαστική τους προσπάθεια, σε συνδυασμό με την εμπειρική τους διατριβή όσο και με την συναναστροφή με τα άτομα της ομάδας, κατορθώνουν να συμβιβάζουν αρμονικά και τους τρεις κλάδους της νόησης. Δηλαδή τα, συναίσθημα, λογική και συνείδηση.  

   Θα μου πείτε ότι αυτό απαιτεί πολύ χρόνο για να επισυμβεί σε κάθε άτομο χωριστά!

   Και λοιπόν; Θα τρώγατε ένα άγουρο φρούτο; Θα πηγαίνατε εκδρομή με το αυτοκίνητο, βάζοντας οδηγό την δεκάχρονη κόρη σας; Θα δεχόσασταν να σας κάνει εγχείρηση αφαίρεσης χολής, ο γιος σας που είναι πρωτοετής φοιτητής ιατρικής;

   Κάθε γνώμη – άποψη, δεν απαιτεί το σύνολο της πνευματικής δυνατότητας στην πιο άριστη σύνθεση.
Γι αυτό υπάρχει και η συζήτηση.
Επί παραδείγματι:
“ - Θάνο είμαι έγκυος!  
   - Μα Μαίρη, τα δίδυμα δεν χρόνισαν ακόμη!..
   - Θάνο, καταλαβαίνω ότι θα είναι δύσκολα, αλλά θέλω να το κρατήσουμε!
   - Μαίρη, δεν ξέρω, τα έχω χαμένα...
   - Θάνο...
   - Μαίρη, ξέρεις την οικονομική μας κατάσταση...”
Στο παραπάνω παράδειγμα, η Μαίρη, χαρούμενη από τη νέα της εγκυμοσύνη, εκφράζει μια άποψη χρησιμοποιώντας μόνο το συναίσθημα. Ο Θάνος μη συμμεριζόμενος την χαρά της Μαίρης, αρχικά δείχνει την συναισθηματική του κατάσταση εκφράζοντας την δυσάρεστη έκπληξη του. Κατόπιν προσπαθεί να προσθέσει την “λογική” της οικονομικής δυσπραγίας...
Τι θα μπορούσε να προσθέσει η συνείδηση;
Η συνείδηση, θα μπορούσε να τους έχει κάνει να προλάβουν μια πρόωρη εγκυμοσύνη.
Η συνείδηση, αναγνωρίζοντας τη διάσταση του θέλω από το μπορώ, θα μπορούσε να βάλει στο τραπέζι της συζήτησης τους άμεσους συγγενείς.
Η συνείδηση της μεγάλης ομάδας, που γνωρίζει τα “ανθρώπινα”, θα μπορούσε να έχει λύσεις για κάθε τέτοια περίπτωση, εφ' όσον στέργει τα άτομα, την οικογένεια και χαίρεται που ένας νέος άνθρωπος θα πλουτίσει την ίδια.

   Πολλές φορές οι άνθρωποι, εκφράζουν γνώμη χρησιμοποιώντας μόνο το συναίσθημα ή μόνο τη λογική. Πολλές φορές εκφράζουν γνώμη ή άποψη με ελλιπή γνώση του αντικειμένου για το οποίο εκφράζονται.
Φυσικά η άποψη – γνώμη που εκφράζεται έτσι, δεν μπορεί να θεωρηθεί “βάσιμη”.
Η συζήτηση είναι ένα μέσον για να συμπληρωθεί το συναίσθημα με λογική, η λογική με συναίσθημα, η άγνοια με γνώση. Έτσι χτίζεται η ατομική συνείδηση, έτσι χτίζεται η κοινή συνείδηση που μπορεί να οδηγήσει σε “ασφαλή” απόφαση. Γιατί, ακόμη κι αν η ζωή διαψεύσει την ορθότητα της απόφασης, το ότι πάρθηκε “κοινή συναινέσει” επιμερίζει την ευθύνη του λάθους, όσο και δημιουργεί τις προϋποθέσεις συμμετοχής σε μια προσπάθεια αλλαγής πορείας.

   Το θέμα είναι, ότι και το εργαλείο συζήτηση, έχει πολλές προϋποθέσεις για να λειτουργήσει σωστά. Πρωτίστως η ανάλογη διαπαιδαγώγηση πρέπει να έχει εφοδιάσει τα άτομα με τις δυνατότητες και τις προϋποθέσεις του εργαλείου αυτού.
Δεν συζητάς μ' ένα βρέφος.
Δεν συζητάς μ' ένα μεθυσμένο ή επηρεασμένο από “ουσίες”.
Δεν συζητάς μ' ένα φανατισμένο σε ορισμένη άποψη, που βίαια προσπαθεί να την επιβάλλει.
Δεν συζητάς με κάποιον που διαπιστώνεις ότι η πρόθεση του είναι να σε εξαπατήσει.
Δεν συζητάς με κάποιον που αδιαφορεί για την δική σου άποψη.
Συζητάς με κάποιον ή κάποιους, με καλή πρόθεση να δεχθείς και να λάβεις γνώση και αλήθειες που η δική σου συνειδητότητα δεν μπόρεσε να συλλάβει, θεωρώντας για τους άλλους ότι δεν συντρέχει καμία από τις παραπάνω περιπτώσεις αδυναμίας συζήτησης.
Η ίδια η συζήτηση θα δείξει αν ο άλλος, “σκέφτεται” σαν βρέφος, σαν μεθυσμένος, είναι υποκριτής, φανατικός, αδιάφορος.
Η συζήτηση “παιχνίδι”, δηλαδή η εκφορά λόγου, χωρίς συγκεκριμένο θέμα και στόχο, χωρίς “ισηγορία” και “παρρησία”, δεν είναι συζήτηση, είναι αερολογία. Φυσικά αυτού του είδους η συζήτηση, δεν δημιουργεί γνώμη ή άποψη.

   Στο ανθρωποσύνολο, εδώ και αιώνες, αλλά και στις υποομάδες του, κυριαρχούν δύο είδη συζήτησης.
Στο ένα, οι συζητώντες λαμβάνουν υπ' όψιν και τους μη μετέχοντες στη συζήτηση.
Επί παραδείγματι, όταν συζητούν οι περισσότεροι γονείς, λαμβάνουν υπ' όψιν και τα παιδιά. Τις πιο πολλές φορές πρώτα αυτά! Έτσι στήνεται και ζωοδοτείται η οικογένεια.
Στο άλλο, οι συζητώντες θεωρούν τους μη μετέχοντες στη συζήτηση αναλώσιμους.
Επί παραδείγματι,
“Χαμογελώντας και στα αγγλικά, ο κ. Τσακαλώτος είπε: «δεν υπάρχει κομψός τρόπος για να το διατυπώσω, αλλά αυτοί οι άνθρωποι -οι παλαιοί συνταξιούχοι- θα τεθούν εκτός συστήματος με φυσικό τρόπο.»”.
Ή,
“Κάποτε, ήταν ευκολότερο να ελέγξεις ένα εκατομμύριο ανθρώπους από το να τους σκοτώσεις. Σήμερα, είναι είναι ευκολότερο να σκοτώσεις ένα εκατομμύριο ανθρώπους από το να τους ελέγξεις.” Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι.

   Δεν θα διαφωνήσω μαζί σας ότι έχει επικρατήσει το δεύτερο είδος συζήτησης.
Οι ολιγαρχίες που επικράτησαν ανά τους αιώνες, κατέστησαν τους πολλούς σκλάβους. Σε διαφορετικό βαθμό ίσως, αλλά σκλάβους.
Ο σκλάβος δεν αναπτύσσει νόηση και κατά συνέπεια άποψη – γνώμη.
Ο σκλάβος υιοθετεί την άποψη που του σερβίρουν τα αφεντικά σαν δική του.
Γι αυτό οι πρόγονοι μας έθεταν σαν υπέρτατο αγαθό την Ελευθερία! 

   Τα τελευταία χρόνια, με το πέρασμα της πληροφόρησης σε “ιδιωτικές επιχειρήσεις”, όλη η πληροφορία είναι ελεγχόμενη. Μέγα μέρος του ανθρωποσυνόλου παπαγαλίζουν την “άποψη” της τηλεόρασης, χωρίς να το αντιλαμβάνονται. Με το ψέμα και την ανοησία να έχουν κατακλύσει το μεγαλύτερο μέρος της διαδιδόμενης πληροφόρησης, πώς να υποπτευθεί ο καθένας το ύπουλο “παιχνίδι”;!!..
Πώς να εξηγήσεις σε άνθρωπο της προ Χριστού εποχής τα οφέλη του εξηλεκτρισμού;
Πώς να εξηγήσεις σε δούλους της εύκολης αλλά νοθευμένης πληροφόρησης, ότι η αληθινή άποψη για να κατακτηθεί απαιτείται προσπάθεια και στοχασμός; 
Έχετε ακούσει ή διαβάσει την παραβολή του “Σπηλαίου του Πλάτωνα”; Κάπως έτσι!

   Σε λίγο χρονικό διάστημα έχουμε εκλογές!
Εκλογές σημαίνει εκφράζω άποψη. Οι εκλογές δεν είναι σαν την επιλογή μιας ποδοσφαιρικής ομάδας, που θα υποστηρίζεις! Οι εκλογές καθορίζουν την ζωή σου, την οικονομική σου επάρκεια, την πορεία της χώρας σου και πολλά άλλα.
Γνωρίζω ότι: “Αν με τις εκλογές μπορούσε να αλλάξει κάτι, το “σύστημα” θα καταργούσε τις εκλογές!”.
Τότε όμως, μήπως δέχεσαι το χρηματο-καζινο-καπιταλιστικό σύστημα σαν απόλυτο αφέντη; Σαν θεό στη θέση του πνευματικού Θεού; Γιατί να μην αλλάξουμε και το σύστημα;
Παλιότερα, αιτήματα του πολιτικού κόσμου ήταν: “Καθιέρωση οχτάωρης εργασίας”, “Δημόσιο δωρεάν σχολείο”, “Εθνική Ανεξαρτησία”, “Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία!”, “114”. Και τα πέτυχαν σε μεγάλο βαθμό, γιατί είχαν πολιτική άποψη!
Σήμερα το δίλημμα είναι Μητσοτάκης ή Τσίπρας. Τουλάχιστον αυτό προσπαθεί να πείσει η τηλεόραση! Είναι πολιτική άποψη το “θέλω έναν από τους δύο”;
Δηλαδή, η Ελευθερία των πολιτών είναι εξασφαλισμένη (πώς;), η κοινωνική Δικαιοσύνη παρούσα και ενεργή (αλήθεια;), η Οικονομική ευμάρεια προφανής (εδώ γελάμε;), η Συμμετοχή των πολιτών στις αποφάσεις του κράτους κοινή πρακτική (τι λέτε;) και το μόνο που απομένει είναι η επιλογή ενός από τα δύο πρόσωπα;    

   Είναι Δημοκρατία αυτό;
   Στοχάσου και Αρκεί!     


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η συνέντευξη της Επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας, Ζωής Κωνσταντοπούλου, στην προεκλογική εκπομπή της ΕΡΤ “Ο Δρόμος προς της Κάλπη” με την Ντένια Σαρακίνη


του ακτιβιστή

Δεν ξέρω αν χρειάζονται χρόνια κι εμπειρίες στην πλάτη σου ή ειδικές σπουδές για να μπορέσεις να δεις το πασιφανές.
Δεν γνωρίζω αν είναι δύσκολο να αντιληφθείς και να κατανοήσεις το αυτονόητο.
Και βέβαια δεν θα πιάσουμε το κουβάρι από την αρχή του (θα μπορούσε να ξεκινήσει κανείς από την σύσταση του Ελληνικού κράτους) γιατί οι ομοιότητες αλλά κυρίως οι συνέπειες έχουν παρόμοια χαρακτηριστικά γνωρίσματα και αναφορές.
Ας πάμε μόλις δέκα χρόνια πίσω.
Τότε που αλλάξανε τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ με απόρροια την μετάβαση του γόνου της μιας δυναστείας στο Καστελόριζο και την είσοδο στα μνημόνια και την παράδοση της χώρας στην ΑΜΕΣΗ πλέον διακυβέρνηση του ξένου παράγοντα. Οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες (δεν ξέχασες). Φτωχοποίηση των Ελλήνων σε χρόνο ντε τε,  μετατροπή της χώρας σε επίσημο προτεκτοράτο. Άμεση υπήρξε η αντίδραση των πολιτών που όχι απλώς είδαν την κατάντια και τις ευθύνες του ξενόδουλου πολιτικού συστήματος αλλά ανέλαβαν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους υψώνοντας ένα τεράστιο κίνημα αντίστασης, το κίνημα των πλατειών, των αλληλέγγυων, των χωρίς μεσάζοντες, των πρωτοβουλιών σε όλη τη χώρα. Κύρια σημείο αντίστασης, η πλατεία Συντάγματος, όπου αυθόρμητα και ενστικτωδώς ενώθηκε η οργή ενάντια στη φαυλότητα του συστήματος.
Τρόμος κυρίευσε το καθεστώς και τους ξένους ηγήτορές του. Έντρομος παραιτήθηκε ο ΓΑΠ και ξεκίνησε το γαϊτανάκι ανασυγκρότησης του καθεστώτος με συγκυβερνήσεις πασοκοδεξιές.
Η ουσιαστική όμως απάντηση του συστήματος ήταν οι προβοκατόρικες δολοφονίες στη Μαρφίν και τα χημικά στο σύνταγμα (που από τύχη δεν είχαμε νεκρούς).
Γιατί να μην φανταστούμε πως από τότε το σύστημα ετοίμαζε την διάδοχη κατάσταση που θα περνούσε τις επιταγές του; Γιατί αποκλείεται να οδηγηθεί το μυαλό μας στον καθοδηγούμενο διχασμό της πλατείας σε άνω και κάτω; Γιατί να μην είχε σχεδιαστεί η συνέχεια σε κάποιο τραπέζι του Τέξας ή της Ουάσιγκτον;
Γιατί η ανάθεση της αντίστασης πέρασε χωρίς να ανοίξει μύτη από τις πλατείες στον ΣΥΡΙΖΑ;
Γιατί όλοι (ή οι περισσότεροι) επαναπαύτηκαν με την προοπτική της νίκης της "αριστεράς";
Από ποιούς αρθρώθηκε ένας κομματικός μηχανισμός για να γίνει κόμμα εξουσίας;
Διδασκόμαστε από τις οβιδιακές μεταμορφώσεις του μέσα σε μόλις 4 χρόνια;
Τί σχέση έχει το κομμάτι εκείνης της αριστεράς με την διακυβέρνηση της τετραετίας και το τραβεστί σημερινό κόμμα; (προοδευτική συμμαχία).
Το καθεστώς έχει πάντα τις εναλλακτικές του. Σπάνια καταλαμβάνεται εξ απροόπτου. Γνωρίζει πριν από μας για μας.
Έτσι ακόμη και στις χρονικές περιόδους που φαίνεται ισχυρό δεν επαναπαύεται. Γεμίζει τις δεξαμενές σχηματισμών που θα χρησιμοποιήσει αργότερα ή και τις ενισχύει με μελλοντικά πρόθυμα μέλη ή αλλιώς τους γνωστούς πολιτικούς γυρολόγους.
Ή όταν αναγνωρίζει πως αδυνατεί με τσαμπουκά να περάσει τις επιδιώξεις του λόγω υπερχρέωσης των συνήθων υποτακτικών τότε φροντίζει να ανανήπτει,' μη φειδώμενο συνεργασιών με "αριστερές" εναλλακτικές που αναλαμβάνουν "να κάνουν τη δουλειά".
Σ' αυτή τη χρονική φάση που βρισκόμαστε η πρόθυμη "αριστερά" προς το παρόν προσέφερε τις υπηρεσίες της. Θα επιδιωχθεί να παραμείνει διαθέσιμη σε μελλοντική ενδεχόμενη πρόσκληση. Μέχρι τότε (έστω για λίγο) έρχονται οι προηγούμενοι. Η δεξιά με τον άλλο γόνο δυναστείας βρίσκεται προ των πυλών (ο άλλος γόνος της τρίτης δυναστείας είναι σε αγρανάπαυση). Και φυσικά γεμίζονται τα αμπάρια του καθεστώτος με σχηματισμούς καταπλάσματα και διανοητές γυρολόγους που δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό να προσφέρουν στο φαυλοκρατούμενο σύστημα και στον ξένο παράγοντα.



Πάντοτε όμως, σε όλες τις φάσεις της παγκόσμιας ιστορίας, υπάρχουν και οι μη ελεγχόμενες παράμετροι που μπορούν να εκτρέψουν ή να οδηγήσουν σε παρεκκλίσεις από την θεωρούμενη "ορθή" διαδρομή. 
Όσο κι αν θεωρούνται οι λαοί ευκολοδιαχειρίσιμοι από τα καθεστώτα πολλές φορές ξυπνάει στην ψυχή των πολιτών το αίσθημα της αποτίναξης του ζυγού.
Και τότε δημιουργείται ένα ρεύμα στις κοινωνίες. Ένα ρεύμα πολιτών που έχει μια άγρια διάθεση να χαλάσει τα σχέδια του συστήματος.
Ξέρουν οι πολίτες τι πρέπει να κάνουν, γνωρίζουν τη δύναμή τους και είναι σίγουροι γι' αυτούς που μπορούν να τους εκπροσωπήσουν.
Ας ελπίσουμε ότι υπάρχει η διάθεση από τους υπερήφανους Έλληνες πολίτες να χαλάσει για άλλη μια φορά τα σχέδια του συστήματος. 
Θα το δούμε στις 7 Ιουλίου.