Articles by "Πολιτική άποψη"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτική άποψη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Η παράνομη “σημαία” του κατοχικού καθεστώτος στον Πενταδάκτυλο. Αυτό το απαράδεκτο θέαμα βλέπουν κάθε βράδι οι Ελληνοκύπριοι που διαμένουν στη Λευκωσία. Φωτογραφία Yannis Kolesidis for The New York Times, ANA-MPA

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ, Hellas Journal

Σχεδόν κάθε Κυριακή, από την στήλη μου στην εφημερίδα Φιλελεύθερος της Λευκωσίας, κάνω μία αναφορά στη διαφθορά που σαρώνει το πολιτικό και οικονομικό σύστημα της Κύπρου. Και σε τούτη την ιστοσελίδα, κυνηγούμε τη διαφθορά, διότι ένας πολιτικός που εκβιάζεται μπορεί να πουλήσει τα πάντα. Και καταλαβαινόμαστε…

Είναι μία επιλογή να ομιλούμε για τη διαφθορά, στη γενική σιωπή που επικρατούσε μέχρι πρόσφατα. Σχεδόν κάθε Κυριακή αφιέρωνα το υστερόγραφο της στήλης μου σε τούτο το “φαινόμενο”, που στην Κύπρο αντικατέστησε το κράτος. Το ίδιο είχε συμβεί και στην Ελλάδα πριν από τα Μνημόνια. Και ειλικρινά δεν γνωρίζω αν η διαφθορά καταπολεμήθηκε στην Ελλάδα. Ακούγονται πολλά αλλά δεν έχουν παρουσιαστεί στοιχεία.

Η διαφθορά των πολιτικών και οικονομικών παραγόντων και στη “Μητέρα Πατρίδα” γονάτισε την Ελλάδα και έφερε μεγάλη φτώχεια στον ελληνικό λαό. Κατά μάνα, κατά θυγατέρα, που λένε και στην Κύπρο. Οι Ευρωπαίοι εταίροι μας, έστειλαν και τη “μητέρα” και τη “θυγατέρα” στα Μνημόνια, αλλά εκτός του Άκη Τσοχατζόπουλου και μερικών δημάρχων στην Κύπρο, το διεφθαρμένο σύστημα δεν ηττήθηκε.

Πολύ λίγοι πολιτικοί και δημοσιογράφοι είχαν το θάρρος να μιλήσουν για τη διαφθορά στο νησί. Τόλμησα, μάλιστα, μία φορά να υποστηρίξω ότι είναι μάστιγα, οι συνέπειες της οποίας είναι όπως αυτές της τουρκικής κατοχής.
Αποδεικνύεται ότι έτσι ακριβώς έχουν τα πράγματα. Η διαφθορά και τα σκάνδαλα των κυπριακών τραπεζών με τις κατηγορίες για ξέπλυμα παράνομου χρήματος, κατέστρεψαν τη φήμη της μικρής Πατρίδας μας. Και προκάλεσαν μεγάλη ζημία και στο εθνικό θέμα.
Πριν μερικές μέρες έγινε …«θαύμα». Αίφνης, το «Νησί των Αγίων» ανακάλυψε τη διαφθορά. Με τη βοήθεια του τηλεοπτικού δικτύου Αλ Τζαζίρα, που ελέγχεται από τον Εμίρη του Κατάρ και φίλο του Ταγίπ Ερντογάν, πληροφορηθήκαμε το τεράστιο μέγεθος της απάτης με την πώληση των «χρυσών διαβατηρίων».

Ακόμα και αν δεχθώ τη «λογική» μερικών στελεχών της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης στην Κύπρο, ότι το συγκεκριμένο κανάλι ερεύνησε την υπόθεση για λογαριασμό της Τουρκίας, δεν παύει να είναι μία εξαιρετική έρευνα, που άνοιξε τα μάτια σε όλους στο νησί.

Τώρα όλοι γνωρίζουν ότι πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες, με τη βοήθεια δικηγόρων, λογιστών και κρατικών υπαλλήλων, είχαν στήσει μία από τις μεγαλύτερες απάτες στην ιστορία. Όχι μόνο της Κύπρου.

Μία απάτη της τάξης των 8 και πλέον δισεκατομμυρίων ευρώ, για το μέγεθος του νησιού είναι ένα τεράστιο ποσό. Και αν η αστυνομία και μετά η δικαιοσύνη αποφασίσουν να κάνουν σωστά τη δουλειά τους, θα αποδειχθεί ότι από τα οκτώ αυτά δισεκ. ούτε το ένα τρίτο κατέληξε στα ταμεία του κράτους. Είμαι έτοιμος να στοιχηματίσω.

Άκουσα και μία κυρία υπουργό, η οποία αντί να σταθεί στο σκάνδαλο αυτό καθ’ αυτό, λυπήθηκε η καημένη επειδή το κράτος και η οικονομία θα έχουν …απώλειες με την ακύρωση του προγράμματος των «χρυσών διαβατηρίων».
Μελετώντας το βίντεο του Αλ Τζαζίρα -το οποίο είναι αμαρτωλό, χωρίς αμφιβολία, αλλά στο θέμα αυτό έκανε εξαιρετική δουλειά- ο καθένας μπορεί να καταλήξει στο ίδιο συμπέρασμα: ότι πολλά από τα χρήματα, που δαπανούσαν αυτοί οι …«άγιοι» άνθρωποι που αγόραζαν τα διαβατήρια, δεν κατέληγαν στο κράτος, το οποίο έπαιρνε το ποσοστό του και νομιμοποιούσε αυτή την απάτη.

Ο απατεώνας, αν δεν το καταλάβατε- είναι πρώτο απ’ όλους το κυπριακό κράτος. Και μετά από αυτό οι υπόλοιποι που αναμείχθηκαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Ο πρόεδρος της κυπριακής Βουλής και ο βουλευτής του ΑΚΕΛ πιάστηκαν επ’ αυτοφώρω. Πόσοι άλλοι έκαναν την ίδια δουλειά, αλλά δεν θα συλληφθούν ποτέ, αντίθετα θα περνάνε ζωή και κότα με τα χρήματα των «χρυσών διαβατηρίων»;

Θα ήταν ενδιαφέρον να γνωρίζαμε τα δικηγορικά και λογιστικά γραφεία που συμμετείχαν στην υπόθεση αυτή, τα κτηματομεσιτικά γραφεία και τους πολιτικούς, που τους κάλυπταν. Διότι θα μπορούσαμε να καταλήξουμε σε συμπεράσματα.

Παλαιότερα κατηγορήθηκαν για διαφθορά (και διασύρθηκαν) πολιτικοί αρχηγοί. Και μετά; θα πείτε και θα έχετε δίκιο. Ούτε φωνή, ούτε ακρόαση. Το είπαμε πολλές φορές. Σε αυτό το νησί δεν τιμωρείται κανείς. Μάλλον ας το θέσουμε διαφορετικά: Τη γλιτώνουν οι μεγαλόσχημοι και τιμωρούνται πάντα οι μικροί.
Με πληροφόρησαν πρόσφατα για μία υπόθεση αγοραπωλησίας, στην οποία συμμετείχαν πολιτικοί και κρατικοί λειτουργοί. Είναι φρικτές οι καταγγελίες, αλλά αρνήθηκαν να μου πουν ονόματα και …διευθύνσεις. Έχασαν τις δουλειές τους και τις περιουσίες τους πολλοί άνθρωποι για να εξυπηρετηθούν επιχειρηματίες που είχαν άκρες με συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα.

Πόσες ιστορίες έχουμε ακούσει όλοι για τη διαφθορά; Αλλά πολύ λίγοι μιλούσαμε και ενοχλούσαμε. Για τους υπόλοιπους είχε γίνει συνήθεια. Και για τους πολύ λίγους τα κέρδη ήταν ασύλληπτα.

Φοβάμαι πως και γι’ αυτή η υπόθεση, όπως όλες τις άλλες με πιο κραυγαλέες αυτές των «διεφθαρμένων πολιτικών αρχηγών» και των δανείων στα πολιτικά πρόσωπα, δεν θα συμβεί τίποτα. Δεν θα τιμωρηθεί κανένας. Σε όλο τον κόσμο, τα βρώμικα συστήματα και οι μαφίες, θυσιάζουν μερικούς δικούς τους για να σταματήσει ο θόρυβος και συνεχίζουν το …θεάρεστο έργο τους.

Να μην φοβόμαστε να το λέμε και να το φωνάζουμε: Το πολιτικό και το οικονομικό σύστημα είναι διεφθαρμένο. Και στο εξωτερικό η Κύπρος έχει χαρακτηριστεί μία διεφθαρμένη χώρα. Σε λίγο θα ντρεπόμαστε να λέμε πως ερχόμαστε από το Νησί της Αφροδίτης. Γιατί πρέπει να πληρώνει η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών της Κύπρου τους απατεώνες;

Δεν έχω ελπίδα ότι κάτι θα αλλάξει. Αλλά, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσουμε να διαμαρτυρόμαστε και να ζητάμε κάθαρση και τιμωρία. Πρέπει να συνεχίσουμε.

Ευθύνη έχουν και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Εάν αληθεύει ότι το διεφθαρμένο κύκλωμα «εισήλθε» και στα ΜΜΕ, οι πολίτες θα ρίχνουν πέτρες αγαπητοί συνάδελφοι… Αντισταθείτε.

Ως μία γενική αναφορά: Οι διεφθαρμένοι πολιτικοί, ειδικά στην Κύπρο και την Ελλάδα, ιδιαίτερα αν διατηρούν υπεύθυνες θέσεις και λαμβάνουν αποφάσεις, είναι ψωμοτύρι αυτών που έχουν βαλθεί να επιβάλουν φιλοτουρκικές λύσεις στην Κύπρο και στο Αιγαίο. Ο πολιτικός που εκβιάζεται θα σώσει το τομάρι του. Όχι την Πατρίδα. Γι’ αυτό, πρέπει να είναι λαϊκή η απαίτηση για να σπάσει το απόστημα της διαφθοράς. Οι διαφθαρμένοι πολιτικοί πρέπει να πάνε στη φυλακή, όχι να παίρνουν αποφάσεις για τις τύχες των λαών.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Pierre Duval /Réseau International/16 octobre 2020
Mετάφραση: Μ.Στυλιανού

Η Γερμανία επισήμως, από το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, δεν έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει τα ατομικά όπλα, παρά μόνο υπό μορφή συμμετοχής και συγχρηματοδότησης ξένων πυρηνικών όπλων.

Αλλά, η γερμανική εφημερίδα Bild δημοσίευσε την πληροφορία ότι η γερμανική αεροπορία εκπαιδεύεται μυστικά για πυρηνικό πόλεμο.

Αυτές οι μυστικές στρατιωτικές ασκήσεις συνεχίζουν να δείχνουν μιαν επιδίωξη στρατιωτικής ισχύος του Βερολίνου, που πραγματοποιείται σε αλλεπάλληλα στάδια από ετών, ταυτόχρονα αποκαλύπτοντας την άνοδο των εντάσεων.

Η Bild αναφέρει ότι «η γερμανική αεροπορία εκπαιδεύεται τώρα με τους εταίρους μας στο ΝΑΤΟ για την υπεράσπιση της συμμαχικής ζώνης με πυρηνικά όπλα». Από πληροφορίες που μετέδωσε το γερμανικό πρακτορείο ειδήσεων DPA πληροφορούμεθα ότι τα μυστικά στρατιωτικά γυμνάσια του ΝΑΤΟ, με την ονομασία Steadfast Noon, άρχισαν την περασμένη εβδομάδα. Χρησιμοποιούνται μαχητικά-βομβαρδιστικά (Τοrnado) που μπορούν να φέρουν πυρηνικά όπλα σε περίπτωση πολέμου.

Η εφημερίδα αναφέρει ότι « ο χώρος των ασκήσεων εφέτος θα είναι η αεροπορική βάση Νέρβενιχ στην Ρηνανία της Βορείου Βεστφαλίας» και ότι αυτή « θεωρείται ως μια πιθανή εναλλακτική βάση για την αποθήκευση των αμερικανικών τακτικών πυρηνικών όπλων (αμερικανικές βόμβες υδρογόνου του τύπου Β61, οι οποίες κατά ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες είναι αποθηκευμένες στο Μπύχελ της Ρηνανίας-Παλατινάτου.»

Με αυτά τα νέα στρατιωτικά μέτρα που σηματοδοτούν την χρήση του ατομικού όπλου από το Βερολίνο, η εφημερίδα που πρόσκειται στην γερμανική κυβέρνηση και της οποίας τα κεντρικά γραφεία βρίσκονται στο Βερολίνο, αναφέρει ότι « στην άσκηση ακατάβλητος φρουρός που εξελίσσεται στο Μπύχελ η γερμανική αεροπορία ασκείται στην υπεράσπιση της βάσης από μιαν αεροπορική επίθεση» και ότι «κατά στρατιωτικές πηγές η χρησιμοποίηση του αντιαεροπορικού συστήματος πυραύλων Πάτριοτ διεξάγεται σε δυσμενές έδαφος».

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι στα γυμνάσια συμμετέχουν Ολλανδοί, Βέλγοι και Ιταλοί στρατιωτικοί. Στρατιωτικοί εμπειρογνώμονες τονίζουν ότι τα γυμνάσια Ακατάβλητος Φρουρός αποβλέπουν μεταξύ άλλων στην εκμάθηση της ασφαλούς μεταφοράς αμερικανικών πυρηνικών όπλων από υπόγειες εγκαταστάσεις στα αεροπλάνα και την τοποθέτησή τους σε αυτά. Υπογραμμίζεται ότι οι ασκήσεις εκτελούνται χωρίς τα φορτία.

Οι χώρες του ΝΑΤΟ ανησυχούν για την αυξημένη απειλή πυρηνικού πολέμου. Η αποχώρηση των ΗΠΑ από την συνθήκη απαγόρευσης των πυρηνικών όπλων ενδιαμέσου βεληνεκούς(FNI) (και η αμερικανική απόρριψη της πρότασης Πούτιν για τουλάχιστον ετήσια παράταση της ισχύος της συνθήκης START-3,που λήγει το 2021, ενισχύουν αυτές τις ανησυχίες –όπως αναφέρει παράλληλο σχετικό δημοσίευμα της ηλεκτρονικής εφημερίδας wikistrike. com


source : https://www.observateurcontinental.fr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο αντιφασισμός είναι στάση ζωής, είναι αγώνας, επώδυνος, δεν είναι ούτε μόδα, ούτε ευκαιριακή ενασχόληση, ούτε κατ’ επάγγελμα πολιτική στάση.

Ζωή Κωνσταντοπούλου


Μία ιδιαίτερα σημαντική συνέντευξη παραχώρησε η Πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας κα Ζωή Κωνσταντοπούλου στους Αταίριαστους του ΣΚΑΪ, σχετικά με την απόφαση του δικαστηρίου για την καταδίκη της Χρυσής Αυγής ως εγκληματικής οργάνωσης, για τις ποινές - χάδι (εξαιτίας του ποινικού κώδικα) αλλά και τις ευθύνες του πολιτικού, του μιντιακού συστήματος αλλά και της δικαιοσύνης.
Παρακολουθείστε τις απόψεις για το θέμα της Ζωής Κωνσταντοπούλου:




ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΤΣΟΥΝΟΣ: Καλημέρα σας κυρία Κωνσταντοπούλου.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΟΥΤΡΑΣ: Τι κάνετε; Καλά είστε;

ΖΩΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: Αγωνιζόμαστε. Εσείς καλά είστε; Προσέχετε;

ΧΚ: Προσέχουμε, τι να κάνουμε;

ΖΩΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: Να προσέχουμε όλοι γιατί είναι η περίοδος τέτοια που επιβάλλει προσοχή.

ΧΚ: Τώρα, και με την ιδιότητα της Πολιτικού και της Νομικού, βεβαίως, θέλουμε το σχόλιό σας για τις εξελίξεις στη δική της Χρυσής Αυγής.

ΖΩΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: Είναι μία διαδικασία σε εξέλιξη, επομένως αναμένουμε να υπάρξουν και οι τελικές αποφάσεις στο στάδιο τώρα της αναστολής εκτέλεσης των ποινών που ζητάει η πλευρά των κατηγορουμένων. Νομίζω ότι είναι μία δίκη η οποία επισφραγίζει μία μακρά περίοδο στην διάρκεια της οποίας δεν τήρησαν όλοι την ενδεδειγμένη στάση που εγώ θεωρώ ότι θα έπρεπε, ως προς την πάταξη του φαινομένου.

ΓΝ: Ποιους εννοείτε;

ΖΩΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: Εννοώ, κύριε Ντσούνο, και το πολιτικό σύστημα, εννοώ και την Δικαιοσύνη, εννοώ και τα Media. Υπάρχουν μεγάλες ευθύνες για το γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή έφτασε το 2012 να γίνει Πολιτικό Κόμμα Κοινοβουλευτικό, για το γεγονός ότι δόθηκε άδεια, δηλαδή, σε μία τέτοια Οργάνωση, η οποία είχε εγκληματική δράση από πριν, να συμμετάσχει στις εκλογές…

ΧΚ: Άρα δεν θα έπρεπε να έχει δοθεί η άδεια να συμμετάσχει στις εκλογές.

ΖΩΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: Αυτό, κύριε Κούτρα, εγώ το έχω πει από το Μάρτιο του 2012, πριν καν μπει η Χρυσή Αυγή στη Βουλή, πριν καν συμμετάσχει τις εκλογές, δυστυχώς τότε ο Άρειος Πάγος είχε άλλη άποψη και έδινε άδειες συμμετοχής στις εκλογές ακόμη και σε μορφώματα που δεν είχαν δημοκρατική δράση.

ΧΚ: Τώρα, από τη νομική σας εμπειρία, θα μπουν άνθρωποι στη φυλακή; Θα μπουν στη φυλακή ή με τον Ποινικό Κώδικα είναι λίγο τα πράγματα περίεργα;

ΓΝ: Και με τις αναστολές.

ΖΩΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: Κοιτάξτε, εμένα δεν μου αρέσει να μασάω τα λόγια μου, οι ποινές αυτές δεν είναι οι ποινές που ονομαστικά ακούει κανείς. Τα 13 χρόνια δεν είναι 13 χρόνια, μπορεί να γίνουνε πέντε χρόνια, με την προφυλάκιση που υπάρχει θα πει ένα υπόλοιπο συγκεκριμένης περιόδου. Το ότι φτάσαμε…

ΧΚ: Δηλαδή από τρία έως τέσσερα χρόνια θα μείνουν μέσα ας πούμε περίπου;

ΖΩΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: Περίπου νομίζω ότι υπάρχει αυτή η δυνατότητα. Φυσικά είναι εξατομικευμένες οι ποινές, έχουν να κάνουν με το τί κάνει ο κρατούμενος εντός της φυλακής και ούτω καθεξής. Όμως, θα έλεγα ότι είναι μία διαδικασία που άργησε πάρα πολύ. Το γεγονός ότι τσουβαλιάστηκε η δολοφονία του Φύσσα με ένα σύνολο κατηγοριών οδήγησε ουσιαστικά στο να είναι ο δολοφόνος έξω όλα αυτά τα χρόνια και αυτό επίσης πρέπει να απαντηθεί γιατί έγινε και είναι μία διαδικασία που βλέπετε και τώρα, στο κλείσιμό της, ότι και μόνο από τον αριθμό των κατηγορουμένων και από αυτήν την επιλογή να υπάρχει όλη αυτή η εκτεταμένη δίωξη, οδηγεί σε μία καθυστέρηση και σε μία παράταση της διαδικασίας που δημιουργεί ερωτηματικά.

ΓΝ: Υπάρχει περίπτωση κάποιες ποινές να έχουν ανασταλτικό χαρακτήρα; Αυτό που εξετάζεται τώρα; Εκτιμάτε ότι μπορεί να υπάρξει ανασταλτικός χαρακτήρας σε κάποιες ποινές;

ΖΩΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: Δεν μπορώ να κάνω πρόβλεψη, κύριε Ντσούνο. Κατά το νόμο μπορεί. Δεν μπορώ να κάνω πρόβλεψη. Από κει και πέρα, όμως, θα πρέπει όλοι να συναισθανθούμε και να αναλογιστούμε τι σημαίνουν αυτά τα πράγματα. Εγώ βίωσα πριν από ενάμιση χρόνο περίπου το πολύ δραματικό και τραυματικό βίωμα να δίνεται ποινή 13 ετών ακριβώς στον Κορκονέα και να φεύγει ελεύθερος από το δευτεροβάθμιο δικαστήριο για τη δολοφονία 15χρονου παιδιού. Επομένως, θα πρέπει να έχουμε την συναίσθηση του τί σημαίνουν και οι ρυθμίσεις…

ΓΝ: Ωστόσο, η Ελληνική Δικαιοσύνη αποφάσισε ότι πρόκειται για μία εγκληματική οργάνωση…

ΖΩΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: Αυτό είναι ιστορικής σημασίας.

ΓΝ: … και προχώρησε στις βαρύτατες των ποινών που προβλέπει ο νέος ποινικός κώδικας, που θέλω και το σχόλιό σας σε αυτό.

ΖΩΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: Οι βαρύτατες είναι μέχρι 15 έτη. Το Δικαστήριο επέβαλε από ότι είδαμε 13 έτη και έξι μήνες. Κατά το προηγούμενο σύστημα η βαρύτατη ήτανε 20 έτη και κατά συγχώνευση, εάν υπήρχανε πολλές κατηγορίες, μέχρι 25.

ΧΚ: Εννοείτε πριν την αλλαγή του Ποινικού κώδικα;

ΖΩΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: Εννοώ πριν την αλλαγή του Ποινικού Κώδικα.

ΧΚ: Υπήρξε όσμωση, κυρία Κωνσταντοπούλου, Κομμάτων του πολιτικού σκηνικού με την Χρυσή Αυγή;

ΖΩΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: Η άποψή μου είναι ότι είναι σαφές αυτό. Δηλαδή, από τη μία πλευρά υπήρξε μία ενθάρρυνση του λόγου της Χρυσής Αυγής και αναφέρομαι στο ρατσιστικό λόγο ο οποίος καλλιεργήθηκε κατά κόρον, ήδη από την περίοδο του 2009-2010 και αυτό ώθησε τη Χρυσή Αυγή στην άνοδο. Ο ρατσιστικός λόγος αρθρωνόταν από όλα τα Κυβερνητικά κόμματα τότε και ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία και ΛΑΟΣ, που συγκυβερνούσαν. Σας θυμίζω υπήρχε μία σπέκουλα επάνω στο ρατσισμό και αυτό, βεβαίως, ενθάρρυνε τη Χρυσή Αυγή. Από κει και πέρα, έχουμε καταγεγραμμένη την ιδιαίτερη σχέση της Κυβέρνησης Σαμαρά με τη Χρυσή Αυγή, και, βέβαια, εν συνεχεία δυστυχώς έχουμε καταγεγραμμένο το γεγονός ότι η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θέλησε να ποντάρει πάνω στην ακρότητα της Χρυσής Αυγής, δεν ήθελαν, δηλαδή, μία Χρυσή Αυγή συμμορφωμένη μέσα στο Κοινοβούλιο, ήθελαν την ακρότητα, εγώ αυτό είδα από την περίοδο Βούτση μέσα στη Βουλή, ήθελαν την ακρότητα διότι ποντάροντας πάνω σε αυτήν την ακρότητα θεωρούσαν ότι εμφανίζονται…

ΧΚ: Τι εννοείτε; Ο κύριος Βούτσης ενθάρρυνε αυτά τα ακραία σκηνικά που βλέπαμε στο Κοινοβούλιο;

ΖΩΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: Κοιτάξτε, επί των ημερών μου δεν κουνήθηκε φύλλο μέσα στη Βουλή και αυτό το θεωρώ παράσημο. Το να ενθαρρύνεις ακρότητες οι οποίες να προβάλλονται για να…

ΧΚ: Είναι βαριά η κατηγορία πάντως.

ΖΩΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: Είναι η άποψή μου, κύριε Κούτρα, και ας με διαψεύσει ο κύριος Βούτσης. Για μένα αυτά τα σκηνικά με τις προσκλήσεις στη Φρουρά…

ΧΚ: Κάντε μία παύση, γιατί έχει ενδιαφέρον, προφανώς, και θα το συζητήσουμε λίγο μετά το διάλειμμα.

ΓΝ: Και με αυτό θα συνεχίσουμε, ναι.

ΖΩΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: Βεβαίως.

ΓΝ: …Συνεχίζουμε με την κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου και είχαμε μείνει στο σημείο που σας ρωτήσαμε αν υπήρξε ανοχή ή συμπόρευση κομμάτων με την Χρυσή Αυγή.

ΧΚ: Για την ακρίβεια, είχαμε μείνει στο σημείο που έλεγε η κυρία Κωνσταντοπούλου ότι με τον κύριο Βούτση ενθαρρύνθηκαν;

ΖΩΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: Η άποψή μου είναι ναι. Και η άποψή μου είναι…

ΧΚ: Από τον Πρόεδρο της Βουλής, από τον τότε Πρόεδρο της Βουλής;

ΖΩΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: Και από όλο το Προεδρείο. Σας θυμίζω τα σκηνικά με τις προσκλήσεις στη Φρουρά και όλο αυτό το κλίμα το οποίο εγώ θεωρώ ότι ο ΣΥΡΙΖΑ το χρησιμοποίησε γιατί ήταν το τελευταίο του καταφύγιο να εμφανιστεί κάπως δημοκρατικός. Έχοντας ψηφίσει όλα τα Μνημόνια, έχοντας περάσει ότι πιο αντιδραστικό και αντικοινωνικό, η μόνη του καταφυγή ήταν να εμφανίζει ως αντίπαλον δέος τη Χρυσή Αυγή.

ΓΝ: Άρα βόλευε η παρουσία της Χρυσής Αυγής τον ΣΥΡΙΖΑ, λέτε.

ΖΩΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: Η άποψή μου είναι ότι και τον βόλεψε και την χρησιμοποίησε και επ’ αυτού κάποτε θα πρέπει να μιλήσουμε ειλικρινά. Γιατί ο αντιφασισμός είναι στάση ζωής, είναι αγώνας, επώδυνος, δεν είναι ούτε μόδα, ούτε ευκαιριακή ενασχόληση, ούτε κατ’ επάγγελμα πολιτική στάση.

ΧΚ: Οι καταγγελίες του κυρίου Κοντονή, οι οποίες, η αλήθεια είναι, έγιναν μετά, ένα χρόνο μετά.

ΓΝ: Μεταγενέστερα, ναι.

ΧΚ: Είχε πει κάτι ο άνθρωπος, για να μην τον αδικούμε, αλλά τότε δεν υπήρξε σφοδρή αντίδραση στην αλλαγή του Ποινικού Κώδικα και επειδή ο Ποινικός Κώδικας σας αφορά και στην επαγγελματική σας διάσταση, θεωρείτε ότι έχουν βάση;

ΖΩΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: Θα σας απαντήσω. Θεωρώ ότι ο κύριος Κοντονής όταν ήταν στην εξουσία και ενόψει και των εκλογών, γιατί θυμίζω ότι ο Ποινικός Κώδικας και ο Κώδικας Ποινικής Δικονομίας ψηφίστηκαν ως κατεπείγοντα νομοσχέδια εν μία νυκτί, την τελευταία μέρα πριν κλείσει η Βουλή. Αυτά είναι άνευ προηγουμένου διαδικασίες. Ο κύριος Κοντονής τότε καμία τέτοιου είδους αντίδραση δεν είχε, διότι τότε υπήρχε η κουτάλα της εξουσίας, υπήρχαν τα κοινά συμφέροντα της εξουσίας και όλοι μαζί συμπορεύονταν. Αυτά που λέει σήμερα, κατά την άποψή μου, στερούνται αξιοπιστίας ως προς το πρόσωπό του. Ως προς τις διαπιστώσεις, βεβαίως, θα έλεγα, και νομίζω ότι σας το είπα, ότι διόλου δεν πείθομαι για τα κίνητρα του ΣΥΡΙΖΑ στην προώθηση γενικώς αυτών των ρυθμίσεων. Σας εξέθεσα και άλλες τραυματικές συνέπειες όταν όπως ήτανε η υπόθεση Γρηγορόπουλου, όπως είναι και πολύ σοβαρές υποθέσεις οικονομικών εγκλημάτων, που τις ήξερε η Κυβέρνηση ότι ήταν σε εκκρεμότητα τότε και οι οποίες ξεπλύθηκαν μέσω αυτών των ρυθμίσεων.

ΓΝ: Γεια σας κυρία Κωνσταντοπούλου, ευχαριστούμε πολύ.

ΧΚ: Σας ευχαριστούμε πάρα-πάρα πολύ. Καλημέρα σας.

ΖΩΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: Σας ευχαριστώ και εγώ. Καλημέρα.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Μιχάλη Ιγνατίου

Τα πράγματα πρέπει να λέγονται ως έχουν. Και να μην ωραιοποιείται μία πολύ άσχημη, μία πολύ δυσάρεστη κατάσταση, που έχει δημιουργήσει η κατοχική Τουρκία στην Ανατολική Μεσόγειο.

Το μεγάλο λάθος των Γερμανών, που επαναλαμβάνουν και οι Αμερικανοί, είναι ότι ακόμα εμπιστεύονται τη σημερινή Τουρκία και τον ισλαμιστή ηγέτη της, Ταγίπ Ερντογάν.

Βρίσκονται σε απόλυτη άρνηση. Δεν μπορούν να δεχθούν ότι έχει αλλάξει ήδη στρατόπεδο σε στρατηγικό επίπεδο. Ποια άλλη χώρα θα είχε αγοράσει το ρωσικό σύστημα S-400 και δεν θα είχαν ήδη επιβληθεί κυρώσεις εναντίον της; Καμία…
Προστατεύουν την κατοχική δύναμη και τον Ταγίπ Ερντογάν και θα το πληρώσουν. Ο Ερντογάν είναι κακός και εκδικητικός άνθρωπος. Οι Γερμανοί θα το πληρώσουν και πιο γρήγορα από τους Αμερικανούς. Η Τουρκία είναι η πηγή της νέας γενιάς τρομοκρατών. Οι μυστικές υπηρεσίες στην Ουάσιγκτον και το Βερολίνο το γνωρίζουν.

Δυστυχώς κάθε φορά λέμε τα ίδια και τα ίδια. Αλλά η νέα πραγματικότητα είναι αυτή που ζούμε από τον Φεβρουάριο, με την επίθεση στον Έβρο, μέχρι και σήμερα. Και είτε πρέπει να μάθουμε να ζούμε με αυτή ή πρέπει να την αντιμετωπίσουμε στη ρίζα της.

Ας το ξαναπούμε, λοιπόν μήπως και το εμπεδώσουν οι ηγεσίες στην Αθήνα και τη Λευκωσία: Δεν πρόκειται να σταματήσει τις απειλές ο Ερντογάν. Ούτε στο Αιγαίο και τον Έβρο, ούτε και στην Κύπρο. Και θα συνεχίσει να προκαλεί προβλήματα και στις άλλες χώρες της περιοχής.

Άρα η Αθήνα πρωτίστως και η Λευκωσία πρέπει να αποφασίσουν πως θα αντιμετωπίσουν αυτή την πολύ δυσάρεστη κατάσταση. Πρόκειται για υλοποίηση σχεδίων. Δεν τεστάρει τα νερά ο Ερντογάν, όπως λένε στη διπλωματική γλώσσα.

Δυστυχώς, η Ελλάδα και η Κύπρος πρέπει να προετοιμαστούν και για πόλεμο -για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους- και για να το πράξουν αυτό πρέπει να εξασφαλίσουν γερές περιφερειακές συμμαχίες.

Βεβαίως, αρκετοί αναλυτές επιμένουν ότι η Τουρκία καταλαβαίνει μόνο τη γλώσσα των κυρώσεων. Και στο θέμα αυτό, ιδιαίτερα στην Αμερική, αν και γίνονται ενέργειες πολλές από τους βουλευτές και τους γερουσιαστές, σταματούν όλες μπροστά στον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ.

Όμως, δεν μπορούμε να αποκλείσουμε τίποτα, διότι ξαφνικά όλο και περισσότερο συζητείται ότι οι ψήφοι των Αρμενίων και των Ελλήνων, θα μπορούσαν να κάνουν τη διαφορά σε αυτές τις εκλογές. Είναι πολλοί οι ψηφοφόροι και από τις δύο αυτές κοινότητες.
Πιστεύω πάντως ότι αν αποφάσιζε ο υπουργός Εξωτερικών Μάικ Πομπέο, θα είχαν επιβληθεί οι κυρώσεις. Γνωρίζει τα θέματα πολύ καλά, και έχει καταλήξει στα συμπεράσματα του.
Άλλωστε πρέπει να είναι κανείς τυφλός -και ο Πομπέο δεν είναι- για να μην βλέπει ότι ο Ερντογάν έθεσε σε κίνδυνο τα αμερικανικά στρατηγικά συμφέροντα. Μερικοί αναλυτές στην Αμερική είναι βέβαιοι ότι εξυπηρετεί ήδη τα συμφέροντα της Ρωσίας.

Ποια είναι η θέση της Αμερικής; Όχι πόλεμος. Το έχει δηλώσει ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας και δημόσια. Αλλά για να μην γίνει πόλεμος, πρέπει μία μεγάλη δύναμη, όπως είναι η Αμερική, να συνετίσει την Τουρκία. Αυτό είναι το θέμα τούτη τη στιγμή και αυτό λένε στον κ. Τραμπ νομοθέτες και από τα δύο σώματα.

Ο κ. Πομπέο έχει και ένα προσωπικό πρόβλημα, διότι, όπως είπε, προσπάθησε και βρήκε έναν ειρηνικό τρόπο για να επιλύσουν, η Τουρκία και η Ελλάδα, τις διαμάχες για τις θαλάσσιες ζώνες. Εννοεί βεβαίως τις διερευνητικές, που λογικά δεν θα πραγματοποιηθούν. Και αυτή τη συμφωνία την τορπίλισε ο Ερντογάν. Ο πρόεδρος της Τουρκίας δεν ρεζίλεψε μόνο τη κ. Μέρκελ, αλλά και τους Αμερικανούς.

Ο κ. Πομπέο πιστεύει ότι «υπάρχουν μηχανισμοί, υπάρχουν νομικοί μηχανισμοί, το διεθνές δίκαιο, οι οποίοι μπορούν να επιλύσουν τη διαφωνία για τα ύδατα. Ο εξαναγκασμός, ο εκφοβισμός, η στρατιωτική δραστηριότητα δεν αποτελούν τρόπους επίλυσης» αυτής της διαφοράς, δήλωσε μόλις την Παρασκευή.

Με φοβίζει ο χρόνος που επέλεξε ο Ερντογάν να ξεκινήσει τη νέα κρίση. Η Αμερική είναι εν μέσω μίας δύσκολης προεκλογικής περιόδου και ο πρόεδρος Τραμπ ενδιαφέρεται μόνο για την επανεκλογή του. Δεν ασχολείται με τίποτα άλλο, αν και λόγω των εκλογών -για να στείλει μήνυμα στους Αρμένιους και τους ομογενείς ψηφοφόρους- δεν πρέπει να αποκλείσουμε ότι θα τηλεφωνήσει ξανά στην Αθήνα και την Άγκυρα.

Αλλά ένα τηλεφώνημα, δεν σημαίνει τίποτα πια. Απαιτείται σεβασμός στους αμερικανικούς νόμους και επιβολή των κυρώσεων. Έχουν αργήσει πολύ.


πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η πρώην πρόεδρος της Βουλής και επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας Ζωή Κωνσταντοπούλου ήταν προσκεκλημένη, σήμερα το πρωί, στην εκπομπή Ώρα Ελλάδος με τον Άκη Παυλόπουλο και την Ντόρα Κουτροκόη στην τηλεόραση του OPEN - Το Ανοιχτό Κανάλι, για τη δίκη της Χρυσής Αυγής. Επέδωσε ευθύνες στα πολιτικά κόμματα για το χάϊδεμα προς το φασιστικό κόμμα υποτιμώντας την αρχικά ρατσιστική και τρομοκρατική της δράση που οδήγησε στην αποκάλυψη της εγκληματικής της οργάνωσης και πρακτικής με αποτέλεσμα την δολοφονία του Παύλου Φύσσα.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



του Philippe Rosenthal, Observateur Continental, 10-10-20
Μετάφραση/Εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

[To κατωτέρω άρθρο ανασύρει από την μνήμη μιαν παλιά ιστορική ρήση του Ουίνστον Τσώρτσιλ, μετά τους ισοπεδωτικούς βομβαρδισμούς της Γερμανίας στα τέλη του 2oυ Παγκοσμίου Πολέμου: «Τους Γερμανούς –είπε- πρέπει να τους βομβαρδίζεις έτσι κάθε πενήντα χρόνια. Και δεν πειράζει αν δεν ξέρεις γιατί. Αυτοί ξέρουν…»

Δεν είναι μόνο τα περιστατικά που καταγράφει αυτό το άρθρο που ξαναφέρνουν τον Τσώρτσιλ στην επικαιρότητα. Πρόσφατη συνέντευξη της Γερμανίδας υπουργού Αμύνης αποκαλύπτει τις διαστάσεις προβλήματος πολύ απειλητικότερου για την ειρήνη και την ομαλότητα στην Ευρώπη με την αναβίωση του γερμανικού μιλιταριστικού ηγεμονισμού και ρεβανσισμού.

Η κ. Ανεγκρέτ Κραμπ Καρενμπάουερ δήλωσε στην Die Zeit ότι «είναι καιρός να συζητηθεί η θέση της Γερμανίας στον αυριανό κόσμο», ότι αναμένεται να δείξει ηγετική θέση όχι μόνο ως οικονομική δύναμη « αλλά και στην συλλογική άμυνα» και «στην ενεργό διαμόρφωση της διεθνούς τάξεως». Παρουσίασε την Ρωσία ως απειλητική ταραχοποιό δύναμη και αποδοκίμασε την μέχρι πρόσφατα ειρηνιστική έκφραση του γερμανικού στρατού.

Ινδός διπλωμάτης σε σχετικό άρθρο του συμπέραινε: «Κοντολογίς, η φωνή της Γερμανίας δεν είναι πια η φωνή της ειρήνης.» Σε ελληνική διατύπωση το συμπέρασμα είναι ότι με την φθορά της αμερικανικής επιβολής, αποβάλλεται η «συμμαχική» προσωπίδα των εκδικητικών επιχειρήσεων καταστροφής της Γιουγκοσλαβίας και της Ελλάδας και αναπροβάλλονται ανενδοίαστα τα αυτοκρατορικά σχέδια του 3ου Ράϊχ σε μιαν ελεγχόμενη Ευρωπαϊκή «Ένωση». Η κακότεχνη σκευωρία Ναβάλνι-Νόβιτσοκ πιθανώς εντάσσεται στον νέον ηγετικό «αμυντικό ρόλο», όπου η ψυχροπολεμική κερδοσκοπία και η στροφή στην βιομηχανία και τις εξαγωγές όπλων προβάλλει ως οδός διαφυγής από την επερχόμενη δεινή τραπεζική, οικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση.]



Τριάντα χρόνια μετά την επανένωση της Γερμανίας, η νοσταλγία για τη Βέρμαχτ και την Γκεστάπο φέρεται να επιστρέφει στη χώρα και στις δομές εξουσίας της, σύμφωνα με ορισμένους παρατηρητές. Αυτό προκαλεί έκπληξη ως εκ του γεγονότος ότι από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου οι ναζιστικοί νόμοι εξακολουθούν να υπάρχουν στο γερμανικό δίκαιο, ότι οι γερμανικές μυστικές υπηρεσίες της (BND) οργανώθηκαν από πρώην Ναζί και ότι στην πραγματικότητα η αποναζιστικοποίηση δεν πραγματοποιήθηκε. Οι τρέχουσες συνθήκες επιτρέπουν στους σπόρους του ναζισμού να ανθίσουν.

Επισήμως, η γερμανική κοινωνία χρειάστηκε πολύ χρόνο και οδύνη για να απαλλαγεί από τη ναζιστική κληρονομιά. Η επανεκπαίδευση των Γερμανών πραγματοποιήθηκε στη Ομοσπονδιακή (Δυτική) Γερμανία και στην Λαϊκή Δημοκρατία (Ανατολική Γερμανία) κάτω από δύο διαφορετικά πολιτικά συστήματα, τα οποία ωστόσο λειτουργούσαν στις ίδιες βάσεις, των διατάξεων του ναζιστικού νόμου. Μπορεί κανείς να μιλήσει για την ένταξη υψηλόβαθμων αξιωματικών της ναζιστικής Βέρμαχτ στη Bundeswehr ή των χιλιάδων Ναζί που δεν υποβλήθηκαν σε επαρκή τιμωρία, αλλά οι Γερμανοί, σε κάποιο βαθμό, έφεραν ειλικρινά στους ώμους τους το βάρος της συλλογικής ευθύνης για τις θηριωδίες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου -τουλάχιστον δημοσίως.

Δεν συμφωνεί όλος ο κόσμος για το βάθος της γερμανικής μετάνοιας. Θα υπάρχουν πάντοτε και παντού, στην πραγματικότητα, ορισμένοι που απαιτούν ακόμη περισσότερα αντίποινα. Με την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, η Γερμανία γνώρισε μια ιστορική καμπή. Το σύνθημα του γερμανικού ειρηνισμού ακούστηκε πραγματικά στις 29 Μαρτίου 1983 με την σύγκληση της δέκατης Ομοσπονδιακής Βουλής και την άφιξη των 28 νέων βουλευτών του κόμματος των Πρασίνων που εισήλθαν στην αίθουσα ολομέλειας με ηλιοτρόπια. Αλλά με την πάροδο του χρόνου, η ένταση της αντιφασιστικής εκπαίδευσης άρχισε να μειώνεται σταδιακά. Φαινόταν ότι οι Γερμανοί θα επιστρέψουν σε μια φυσιολογική φιλελεύθερη δημοκρατική ζωή. Ωστόσο, κάπου, έκλεισε ένας διακόπτης και η άκρα δεξιά ξαφνικά σήκωσε κεφάλι.

Η ανάγκη για συνεχή οικονομική ανάπτυξη, φθηνό εργατικό δυναμικό και η επίσημη εξήγηση των χαμηλών ποσοστών γεννήσεων των Γερμανών έχουν ωθήσει τη γερμανική κυβέρνηση να φέρει έναν μεγάλο αριθμό εργαζομένων από τον Τρίτο Κόσμο. Η ιστορική ημερομηνία είναι το 2015 με το άνοιγμα των συνόρων κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου. Με αυτή την φιλο-μεταναστευτική πολιτική που υιοθετήθηκε από το Χριστιανοδημοκρατικό κόμμα, η κοινωνική πραγματικότητα έχει οδηγήσει στην επανεμφάνιση των θαυμαστών των παραδόσεων των SS και της Γκεστάπο στις δομές εξουσίας της Γερμανίας.

Για τον ακροδεξιό Γερμανό, ο τρόπος υλοποίησης της πολιτικής του δράσης είναι να υπηρετήσει στην αστυνομία ή στο στρατό. Τον περασμένο Σεπτέμβριο, 29 αστυνομικοί (25 εκ των οποίων εργάζονταν στο Έσσεν) τέθηκαν σε διαθεσιμότητα στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία για ναζιστικά σχόλια σε μηνύματα και μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Σβάστικα, φωτογραφίες του Χίτλερ και φωτογραφίες μεταναστών έξω από τους θαλάμους αερίων σόκαραν τις αρχές και στη συνέχεια τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης.

Το 2017, οι υπηρεσίες ασφαλείας ανακάλυψαν την οργάνωση Nordkreuz ("Βόρειος Σταυρός") στο ομοσπονδιακό κρατίδιο του Μεκλεμβούργου-Vorpommern, στην οποία μετείχαν περισσότεροι από 50 αστυνομικοί και στρατιωτικοί. Όχι μόνο αντάλλασσαν αποκαλυπτικές φωτογραφίες στο διαδίκτυο, αλλά προετοίμαζαν μια σειρά δολοφονιών εθελοντών που συμμετείχαν στην παροχή βοήθειας σε πρόσφυγες και σχεδίαζαν μια απόπειρα πραξικοπήματος για να ενεργοποιήσουν ένα καθεστώς όπου δεν θα υπήρχε πλέον χώρος για αλλοδαπούς. Οι στόχοι ήταν ο υπουργός Εξωτερικών Χάικο Μάας, του SPD, ο πρώην πρόεδρος Γιόακιμ Γκάουκ, του SPD και η αντιπρόεδρος της Ομοσπονδιακής Βουλής Κλαούντια Ροθ (των Πρασίνων).

Το δίκτυο έκλεψε όπλα και πυρομαχικά από αποθήκες της τοπικής εγκληματικής αστυνομίας, τα οποία ήταν επαρκή για την εκπαίδευση με οπλισμό και την προετοιμασία τρομοκρατικών επιθέσεων. Οι ηγέτες είχαν συντάξει και καταλόγους με αρκετές χιλιάδες υποψήφια θύματα. Με την χαρακτηριστική γερμανική μεθοδικότητα, οι εξτρεμιστές είχαν αγοράσει 200 σακούλες για πτώματα και δεκάδες σακούλες με ενεργό ασβέστη για να εξαφανίσουν τα θύματά τους.

Αυτή η ιστορία είχε μεγάλη απήχηση, αλλά απέχει πολύ από το να είναι η μόνη. Το φθινόπωρο του 2020, ολόκληρα δίκτυα ακροδεξιών αστυνομικών εντοπίστηκαν σε τουλάχιστον τρία από τα 16 ομοσπονδιακά κρατίδια της Γερμανίας. Και μια ειδική μελέτη της στρατιωτικής αντικατασκοπείας έχει εντοπίσει στην αστυνομία 319 υπόπτους που έχουν συμπάθεια με τον ναζισμό και 58 άτομα με τις ίδιες αδυναμίες στις υπηρεσίες ασφαλείας.

Μάλιστα, την άνοιξη του 2020, η υπουργός Άμυνας, Ανγκρέτ Κραμπ-Καρενμπάουερ, CDU, υποχρεώθηκε να διαλύσει μια ολόκληρη μονάδα των γερμανικών ειδικών δυνάμεων KSK (Kommando Spezialkr-fte, ειδικές δυνάμεις), η οποία έδειχνε κλίση στον ναζισμό. Ο γερμανικός στρατός είχε επίσης το δικό του «Βόρειο Σταυρό». Οι ακροδεξιοί κομάντος έκλεψαν όπλα, πυρομαχικά και εκρηκτικά από τη μονάδα τους, προφανώς με σκοπό να ακολουθήσουν τα σχέδια των "συναδέλφων" τους της Ποινικής Αστυνομίας του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας.

΄Ηδη εγείρονται ερωτήματα. Βρίσκεται η Γερμανία σε τέτοιαν ανωμαλία ώστε ο στρατός και η αστυνομία να μην μπορούν να διαφυλάξουν την ασφάλεια των όπλων και των εκρηκτικών; ΄Η έχουμε να κάνουμε με ένα πρόβλημα εξτρεμισμού που έχει καταστεί συστημικό και όπου η συστηματική κλοπή οπλισμού ενθαρρύνεται από πολύ ψηλά «για έναν καλό σκοπό» ;



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



του Alexander PAVIC, Strategic Culture, 2-10-20 *

[Το κατωτέρω άρθρο του Σέρβου σχολιαστή, μολονότι δεν άπτεται άμεσα της τραγικής εθνικής μας επικαιρότητας, παρουσιάζει ωστόσο την έλξη και την γοητεία του ερεθίσματος πνευματικής αφύπνισης και εξόδου από το ιζηματώδες τέλμα της μοιρολατρικής εξοικείωσης και συνθηκολόγησης, στο οξυγονούχο πεδίο της υγιούς σκέψης και του ελπιδοφόρου προβληματισμού. Επικαιροποιείται άλλωστε από τις επισκέψεις Δένδια στην περιοχή…]

Μετάφραση/ Εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

Θυμάστε το Δόγμα Μπρέζνιεφ; Ηταν το όνομα που δόθηκε στην εξωτερική πολιτική που παρουσίασε ο σοβιετικός ηγέτης Leonid Brejnev το 1968, μετά την άνοιξη της Πράγας, με την οποία καμία κομμουνιστική χώρα δεν μπορούσε να εγκαταλείψει τον κομμουνισμό ή και τη σφαίρα επιρροής της Σοβιετικής ΄Ενωσης, αν δεν ήθελε να προκαλέσει ένοπλη επέμβαση από άλλες κομμουνιστικές χώρες; Υποτίθεται ότι το Δόγμα Μπρέζνιεφ είχε αποτεθεί στην τεφροδόχο της ιστορίας με την εξαφάνιση του Συμφώνου της Βαρσοβίας και της Σοβιετικής Ένωσης. Αλλά μπορεί και να μην είναι έτσι. Κοιτάξτε το Μαυροβούνιο.

Οι κοινοβουλευτικές εκλογές της 30ης Αυγούστου σε αυτή την παράκτια πρώην Γιουγκοσλαβική δημοκρατία, των περίπου 620.000 κατοίκων, έφεραν την εκλογική ήττα στο κόμμα του ισχυρού άνδρα του Μαυροβουνίου και νυν προέδρου Μίλο Τζουκάνοβιτς για πρώτη φορά εδώ και περίπου 30 χρόνια. Το γεγονός χαρακτηρίστηκε από ορισμένους ως η πολυαναμενόμενη πτώση του Τείχους του Βερολίνου στο Μαυροβούνιο, δοθέντος ότι το κυβερνόν Δημοκρατικό Κόμμα των Σοσιαλιστών (DPS) είχε μεταλλαγεί από την άλλοτε΄Ενωση Κομμουνιστών του Μαυροβουνίου στις αρχές της δεκαετίας του 1990, άσφαλίζοντας έτσι την μονιμότητά του στην εξουσία, ουσιαστικά από την κομμουνιστική κατάληψη της Γιουγκοσλαβίας το 1945.

Στις 23 Σεπτεμβρίου, οι τρεις αντιπολιτευόμενοι σχηματισμοί που κέρδισαν μια μικρή πλειοψηφία 41 εδρών στο κοινοβούλιο των 81 εδρών εξέλεξαν τον νέο πρόεδρο του Κοινοβουλίου και πρότειναν επίσημα τον αρχηγό της λίστας "Για το Μέλλον του Μαυροβουνίου", καθηγητή μηχανολογίας Ζντράβκο Κριβοκάπιτς, ως νέο πρωθυπουργό. Ο Τζουκάνοβιτς έχει 30 ημέρες για να του αναθέσει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. Θεωρητικά, μπορεί να την αναθέσει σε κάποιον άλλο, αλλά μόνο ο Κριβοκάπιτς έχει εξασφαλίσει την πλειοψηφία. Σε κάθε περίπτωση, μια νέα κυβέρνηση πρέπει είτε να επιψηφιστεί από το κοινοβούλιο εντός 90 ημερών είτε να προκηρύξει νέες εκλογές.

Ωστόσο, ενώ για τον απλό παρατηρητή η "Άνοιξη του Μαυροβουνίου" φαίνεται να είναι σε πλήρη άνθηση, φαίνεται ότι τελικά κάποια πράγματα δεν είναι ανοικτά σε δημοκρατική ή οποιαδήποτε άλλη συζήτηση. Τέτοια αρχικά είναι η φιλοδυτική πορεία της χώρας, κυρίως η ένταξη της στο ΝΑΤΟ, η πορεία ενσωμάτωσης στην ΕΕ και η αναγνώριση της αποσχισθείσας επαρχίας Κοσσυφοπεδίου της Σερβίας. Γεγονός που μας λέει πολλά για το πού φτάσαμε περίπου τρεις δεκαετίες μετά τη διακηρυγμένη νίκη της Δύσης στον Ψυχρό Πόλεμο, τον ευαγγελισμό του "τέλους της ιστορίας" από τον Φουκουγιάμα και την τελική νίκη της "Φιλελεύθερης Δημοκρατίας".

Φυσικά, δεν υπάρχουν στρατεύματα του ΝΑΤΟ παρατεταγμένα στα σύνορα του Μαυροβουνίου, ούτε φανερές απειλές για ξένη ένοπλη επέμβαση – ακόμα. Που δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν απειλές. Στην πραγματικότητα, ο Τζουκάνοβιτς, πρόσφατος νικητής του βραβείου "Πρόσωπο της Χρονιάς στο Οργανωμένο Έγκλημα",έχει απειλήσει με βία δύο φορές σε διάστημα αρκετών ημερών, σε περίπτωση που η νέα κυβέρνηση αποφασίσει να απομακρυνθεί από το "σωστό" μονοπάτι.

Σε πρόσφατη συνέντευξη στο FACE TV του Σεράγεβο, αφού μίλησε με επιδοκιμασία για τις διαβεβαιώσεις της νέας πλειοψηφίας ότι η χώρα δεν θα ξεδρομήσει από την πορεία της προς τα Δυτικά, ο Τζουκάνοβιτς προειδοποίησε ωστόσο ότι είναι έτοιμος να υπερασπιστεί το Μαυροβούνιο "από το δάσος εάν είναι απαραίτητο", επικαλούμενες τη μακρά ιστορία ένοπλης αντίστασης της χώρας σε επιθέσεις κατά της "κρατικής υπόστασής" του. Απείλησε επίσης να "κατεδαφίσει" οποιαδήποτε πέτρα χρησιμοποιείται για την κατασκευή νέας εκκλησίας στην παλιά πρωτεύουσα Τσετίνιε – φράση που ήταν σαφώς ένα βέλος με στόχο τη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία οδήγησε τη μαζική αντίσταση στον Οργουελιανό "Νόμο για τη Θρησκευτική Ελευθερία" του Τζουκάνοβιτς, ο οποίος αποδείχθηκε κινητήρια δύναμη πίσω από την εκλογική ήττα του κόμματός του.

Ο Τζουκάνοβιτς επανέλαβε την απειλή του και σε άλλη συνέντευξη αρκετές ημέρες αργότερα, με την συνήθη επίδειξη -προς τα δυτικά – της προσήλωσής του στην αρετή και εναντίον της ρωσικής και της σερβικής απειλής για την κρατική υπόσταση του Μαυροβουνίου, και χάριν όσων είναι μεγάλα και καλά στον κόσμο.

Αυτό που πρέπει να σημειωθεί εδώ δεν είναι μόνο η δυσοίωνη ρητορική του Τζουκάνοβιτς, αλλά η ομοιόμορφη σιωπή με την οποία έχει χαιρετιστεί από δυτικές πρεσβείες και πρωτεύουσες, κατά τα άλλα πάντοτε έτοιμες να ανιχνεύσουν και να κατακρίνουν τις εικονικές ρωσικές (και, σε τοπικό επίπεδο, σερβικές) απειλές σε ψύλλου πήδημα. Γεγονός που δείχνει ότι η νέα κοινοβουλευτική πλειοψηφία θα είναι υπό το άγρυπνο βλέμμα των Βρυξελλών, της Ουάσιγκτον, του Λονδίνου, του Παρισιού και του Βερολίνου, που εξακολουθούν να βασίζονται στον Τζουκάνοβιτς, με όλα τα κουσούρια το , ως βιώσιμης ασφαλιστικής πολιτικής σε περίπτωση που οι Μαυροβούνιοι αρχίσουν να παίρνουν κάποιες δικές τους ιδέες για το πώς να διοικούν τη χώρα τους και να παίρνουν τη δημοκρατική επιλογή πολύ σοβαρά.

Έτσι, ενώ ο Τζουκάνοβιτς έχει τη δυνατότητα να εκτοξεύει περιστασιακά απειλές βίας από το περιθώριο, έτοιμος να ορμήσει στο παραμικρό λάθος των αντιπάλων του, η νέα δημοκρατικά εκλεγμένη πλειοψηφία είναι υποχρεωμένη να προσφέρει ατελείωτες υποσχέσεις πίστης στην "αναλλοίωτη" φιλοδυτική πορεία της χώρας. Σημειώστε, για παράδειγμα, τον ανακριτικό τόνο μιας ερώτησης που τέθηκε στον Κριβοκάπιτς σε πρόσφατη συνέντευξη στην Deutsche Welle:

"Ο Τζουκάνοβιτς έχει αποστασιοποιηθεί από τον Μιλόσεβιτς, έχει κηρύξει την ανεξαρτησία του Μαυροβουνίου, έχει στηρίξει τις κυρώσεις της ΕΕ κατά της Ρωσίας, αναγνώρισε το Κοσσυφοπέδιο και εισήλθε στο ΝΑΤΟ. Πώς θα πείσετε τις Βρυξέλλες και την Ουάσινγκτον ότι δεν θα αλλάξετε την πορεία εξωτερικής πολιτικής που υποστηρίζεται από τη Δύση, η οποία δεν υποστηρίζεται από τους δικούς σας υποστηρικτές, ειδικά τα φιλοσερβικά και φιλορωσικά κόμματα σε συνασπισμό μαζί σας;"

Φυσικά, ο Κριβοκάπιτς διαβεβαίωσε τον Γερμανό ανακριτή του ότι ούτε ο ίδιος ούτε οι πολιτικοί του εταίροι είχαν πρόθεση να παρεκκλίνουν από τη γραμμή ή την πορεία Ουάσινγκτον/Βρυξελλών του κόμματος, επισημαίνοντας τη συμφωνία συνασπισμού τους ως απόδειξη. Εν συντομία, για να παραθέσω την περίφημη πολιτική ομιλία του Μπρέζνιεφ που εκφωνήθηκε στους Πολωνούς εργάτες το Νοέμβριο του 1968, ο Κριβοκάπιτς και συνεργάτες διαβεβαίωσαν τους Δυτικούς συντρόφους ότι "καμία από τις αποφάσεις τους δεν πρέπει να βλάψει ούτε τη σοσιαλιστική δημοκρατία στη χώρα τους ούτε τα θεμελιώδη συμφέροντα άλλων σοσιαλιστικών δημοκρατικών χωρών, και ολόκληρης της εργατικής τάξης του δημοκρατικού κινήματος, το οποίο εργάζεται για τη δημοκρατία του σοσιαλισμού".

Και, χωρίς να ρισκάρει, σε επόμενο άρθρο του που γράφτηκε για τους Washington Times, οΚριβοκάπιτς διαβεβαίωσε επιπλέον την Δυτικόμιντερν ότι η τριμερής συμφωνία της νέας πλειοψηφίας "εγγυήθηκε όχι μόνο τη διατήρηση της δέσμευσης του Μαυροβουνίου για ένταξη στο ΝΑΤΟ, «αλλά και για την εμβάθυνση της θέσης μας στη συμμαχία. Και δεσμευτήκαμε να επιταχύνουμε τις μεταρρυθμίσεις που μπορούν να εντάξουν τη χώρα μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.»

Προς υπεράσπισή του, η προσέγγιση αυτή είναι ουσιαστικά κατανοητή, καθώς ο Κριβοκάπιτς και οι συνεργάτες του γνωρίζουν καλά όλα τα εμπόδια που θα αντιμετωπίσουν απέναντι στις σημαντικότερες προκλήσεις τους, οι οποίες είναι εσωτερικής φύσης – αποδόμηση της διεφθαρμένης πολιτικής μηχανής του Τζουκάνοβιτς, άνοιγμα των μέσων ενημέρωσης για διαφορετικές πολιτικές απόψεις, τερματισμός των αντισερβικών διακρίσεων, ακύρωση ή τροποποίηση του προαναφερθέντος νόμου για τη Θρησκευτική Ελευθερία, μεταρρύθμιση του δικαστικού συστήματος και συμφωνία για το υψηλό χρέος και την αύξηση της ανεργίας της χώρας , που επιδεινώθηκε από την καταστροφή της τουριστικής περιόδου ως αποτέλεσμα της πανδημίας COVID-19.

Αλλά φυσικά, ακόμη και εσωτερικά, μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι οι νεο-Μπρεζνεφικοί φύλακες των Δυτικών "θεμελιωδών συμφερόντων" θα παρακολουθούν στενά για κάθε είδους άνοιγμα σε ρωσική, σερβική ή κινεζική "κακή επιρροή," ακόμη και αν θα μπορούσε να είναι οικονομικά επωφελής για αυτή την φτωχή χώρα. Εκεί ο Κριβοκάπιτς μπορεί να αντιμετωπίσει προβλήματα στο δρόμο, καθώς, παρά τις δεσμεύσεις εξωτερικής πολιτικής, έχει επίσης δηλώσει κατηγορηματικά ότι η Σερβία και το Μαυροβούνιο είναι "τα πλησιέστερα κράτη", ότι "η Ρωσική Ομοσπονδία είναι η αδελφική μας χώρα και μεγάλος, προαιώνιος φίλος μας" και ότι αυτός και οι πολιτικοί του σύμμαχοι είναι "υποχρεωμένοι να αποκαταστήσουν τις πολιτικές μας σχέσεις με τη Ρωσία, καθώς και τη Σερβία". Επίσης, δεν παρέλειψε να υπενθυμίσει ότι ο Τζουκάνοβιτς είχε προχωρήσει στην αναγνώριση του Κοσσυφοπεδίου παρά το γεγονός ότι, κατά τον απερχόμενο πρωθυπουργό του Μαυροβουνίου, "το 85% των πολιτών του Μαυροβουνίου ήταν κατά της αναγνώρισης της νότιας επαρχίας της Σερβίας". Στα μάτια της Δυτικομιντέρν, οι απόψεις αυτές θεωρούνται αναμφίβολα ως βλασφημία. .

Που σημαίνει ότι θα υπάρξουν περισσότερες "φιλοδημοκρατικές" ενισχύσεις, όπως ο πρώην διοικητής των αμερικανικών δυνάμεων στην Ευρώπη, Μπεν Χότζες. Σε πρόσφατη συνέντευξη για την εφημερίδα Πομπιέντα, όργανο του Τζουκάνοβιτς, ο Χότζες, τώρα συνεργάτης της δεξαμενής σκέψης CEPA Washington, υπενθύμισε με το μαλακό στη μελλοντική κυβέρνηση ότι "αναμένεται να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της στο ΝΑΤΟ", στέλνοντας παράλληλα το συνηθισμένο πλέγμα αβάσιμων κατηγοριών κατά της Ρωσίας, καλύπτοντας τα πάντα, από τη χρήση "βίας, παραπληροφόρησης και δηλητηρίου" έως την ευθύνη για την προσφυγική κρίση της Συρίας και άλλες παρόμοιες ανοησίες.

Παρατηρώντας την κατάσταση στο Μαυροβούνιο έρχονται στο μυαλό τα λόγια του πρώην επιθετικού του αγγλικού ποδοσφαίρου Gary Lineker :

"Το ποδόσφαιρο είναι ένα απλό παιχνίδι - 22 άνδρες κυνηγούν μια μπάλα για 90 λεπτά και στο τέλος, οι Γερμανοί πάντα κερδίζουν.

" Αυτό που φαίνεται να λέει η συλλογική Δύση στους Μαυροβούνιους αυτές τις μέρες είναι, "Η δημοκρατία είναι ένα απλό παιχνίδι - οι άνθρωποι ψηφίζουν την ημέρα των εκλογών και στο τέλος, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ πάντα κερδίζουν. Ή αλλιώς..."

Πίσω από τη νέα Δημοκρατική Κουρτίνα, το Δόγμα Μπρέζνιεφ βρήκε νέα ζωή.

*Αλεξάνταρ ΠΆΒΙΤς
Ανεξάρτητος αναλυτής και ερευνητής



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Όχι ότι είναι παράξενο ή σπάνιο να συμβαίνουν μετακινήσεις κορυφαίων παλαιοκομματικών στελεχών των κομμάτων και ιδιαίτερα αυτών που βρίσκονται ή φλερτάρουν με την εξουσία.
Το είδαμε πολλάκις το έργο να παίζεται και παλαιότερα και στο πρόσφατο παρελθόν με τα τραίνα να μεταφέρουν στελέχη του ΠΑΣΟΚ διψασμένα  να σώσουν την πατρίδα, στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Όπως και παλαιότερα αντίστροφα με τις μεταγραφές τύπου Δαμανάκη.
Αλλά και φυσικά υπήρξαν και μεγάλες αλλαξοκωλιές προς τη ΝΔ (Χρυσοχοίδηδες, Οικονόμου, Γκερέκου κλπ) ευνοημένων στελεχών που δεν έχουν κανένα πολιτικοηθικό φραγμό και αυτοσυγκράτηση.
Και να που το φαινόμενο συνεχίζεται ..... αμείωτο.
Η Διαμαντοπούλου είναι η επόμενη στη λίστα.
Διαβάζουμε στην αυτοδιοίκηση:
«Αλλαγές» δεν είναι μόνο ο ανασχηματισμός των υπουργών, αλλά μια πολύ ευρύτερη έννοια. Μαθαίνω πως το επόμενο διάστημα θα υπάρξει αλλαγή σκυτάλης στον μόνιμο αντιπρόσωπο της χώρας στον ΟΟΣΑ, θέση που κατέχει ο καθηγητής Γ. Πρεβελάκης. Ενα από τα πρόσωπα που συζητιούνται στο Μαξίμου είναι αυτό της Αννας Διαμαντοπούλου.

Όπως σημειώνει η Καθημερινή η πρώην υπουργός Παιδείας πρωταγωνιστεί πάντα στα σενάρια ανασχηματισμού, αλλά οι πληροφορίες της στήλης λένε πως δεν θα λάβει χαρτοφυλάκιο σε κυβέρνηση Μητσοτάκη. Αντίθετα, η θέση του μόνιμου αντιπροσώπου της χώρας στον ΟΟΣΑ ταιριάζει στο προφίλ της.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Αντρέ Βλτσέκ , Global Research, 21 Αυγούστου 2015
Μετάφραση/ επίλογος: Μιχαήλ Στυλιανού

Θα μπορούσε κάποιος δικτάτορας να επιθυμεί περισσότερα; Σχεδόν όλος ο πληθυσμός της Αυτοκρατορίας σκέφτεται τώρα με τον ίδιο τρόπο!

Ο πληθυσμός «μορφώνεται» σε σχολεία και πανεπιστήμια στελεχωμένα με υποτακτικούς, και δειλούς δασκάλους και καθηγητές.

Ο πληθυσμός «ενημερώνεται» από εκατοντάδες χιλιάδες υπηρετικούς δημοσιογράφους και «αναλυτές». Δεν υπάρχει σχεδόν καμία παρέκκλιση από το επίσημο αφήγημα.

Συγχαρητήρια Δυτική Αυτοκρατορία! Έχετε πετύχει εκεί που άλλοι προσπάθησαν αλλά απέτυχαν. Έχετε επιτύχει σχεδόν απόλυτη υπακοή και πειθαρχία, μιαν καθολική δουλικότητα.

Και κάτι περισσότερο, αφού οι περισσότεροι άνθρωποι πραγματικά πιστεύουν ότι είναι ελεύθεροι, ότι έχουν τον έλεγχο. Πιστεύουν ότι μπορούν να επιλέξουν, ότι μπορούν να αποφασίσουν. Είναι σίγουροι ότι ο δικός τους είναι ο μεγαλύτερος πολιτισμός που οικοδομήθηκε ποτέ στη Γη!

Δεκάδες εκατομμύρια κάνουν ουρά, ζητώντας να «εκπαιδευτούν», και τελικά να πάρουν ένα από αυτά τα επίσημα αυτοκρατορικά πτυχία. Θέλουν να γίνουν αποδεκτοί, πιστοποιημένοι και με τον έπαινο των κυβερνώντων. Οι άνθρωποι προσφέρουν τα δικά τους σκυμμένα κεφάλια σε μια περίτεχνη και παρατεταμένη πράξη λοβοτομής. Σε αντάλλαγμα αυτών των σφραγισμένων φύλλων χαρτιού που λέγονται πτυχία, άνδρες και γυναίκες χάνουν, για πάντα, την ικανότητά τους να σκέφτονται ανεξάρτητα, να αναλύουν και να βλέπουν τον κόσμο με τα δικά τους μάτια. Ως ανταμοιβή για την υποταγή τους, αυξάνουν σημαντικά οι πιθανότητές τους να πάρουν δεσπόζουσες θέσεις στα επίλεκτα επιχειρηματικά, ακαδημαϊκά, και άλλα τάγματα του καθεστώτος.

Ο ακραίος βαθμός συμμόρφωσης της πλειοψηφίας των ανδρών και των γυναικών που ζουν στις κοινωνίες μας κάνει παλιά βιβλία όπως τα "Fahrenheit 451" και "1984" μόνο μέτρια ενοχλητικά. Η πραγματικότητα του "2020" είναι πολύ πιο ψυχεδελική, παράξενη και αποκρουστική... καθώς και επαίσχυντη!

Οι περισσότεροι από τους πολίτες είναι τώρα ακόμη και πρόθυμοι να πληρώσουν από τη δική τους τσέπη (ή από της οικογένειάς τους) για αυτές τις «εκπαιδευτικές» και προπαγανδιστικές χειρουργικές επεμβάσεις εγκεφάλου, είναι πρόθυμοι να μπουν σε βαθιά χρέη προκειμένου να υποστούν ενδελεχή προγραμματισμό και κατήχηση. Αρκετά χρόνια αργότερα, όταν όλα έχουν τελειώσει και τίποτα δεν έχει απομείνει από την ατομικότητά τους, τα στήθη τους φουσκώνουν με υπερηφάνεια, και συχνά κλαίνε όταν λαμβάνουν αυτό το σφραγισμένο κομμάτι χαρτί, το οποίο στην πραγματικότητα σημαίνει μόνο ένα πράγμα: "Πέρασε, έγινε αποδεκτός και πιστοποιημένος - έτοιμος να υπηρετήσει και να χρησιμοποιηθεί από την Αυτοκρατορία και το φασιστικό καθεστώς της".

Εκατομμύρια ξένοι παρατάσσονται και γι' αυτή την λοβοτομή. Εκείνοι που προέρχονται από τις αποικιακές και κατεστραμμένες χώρες είναι συχνά οι πιο πρόθυμοι. Τα παιδιά των ελίτ είναι ενθουσιασμένα να πάρουν τη σφραγίδα έγκρισης από την Αυτοκρατορία για να ενταχτούν, να αναμειχθούν με τις μάζες στην Ευρώπη ή τη Βόρεια Αμερική. Μετά την «αποφοίτησή» τους και μετά την επιστροφή τους «οίκαδε», κρεμούν τα διπλώματά τους στους τοίχους, προσθέτουν τίτλους σε όλες τις κάρτες τους, αυξάνουν τις αμοιβές τους και απαιτούν σεβασμό για τους δυτικούς τρόπους τους και την πνευματική συνεργασία τους με την Αυτοκρατορία. Στη συνέχεια, πολλοί από αυτούς αφοσιώνονται στο να ληστεύουν και να κατηχούν τους συμπολίτες τους στον πολιτισμό της Δύσης.

Σε πολλές χώρες δεν χρειάζεται καν να εγκαταλείψουν τα πάτρια εδάφη. Η δυτική πλύση εγκεφάλου είναι άμεσα διαθέσιμη μέσω αμέτρητων ιδιωτικών θρησκευτικών και «διεθνών» σχολείων, μέσω εκκλησιών, «πολιτιστικών ιδρυμάτων», και φυσικά, μέσω της «ψυχαγωγίας».

Ακόμη και χώρες όπως η Κίνα, που μπορούν να υπολογίζουν σε πολύ μεγαλύτερους και παλαιότερους πολιτισμούς από αυτόν της Δύσης, επηρεάζονται τώρα τρομερά από τους γιους και τις κόρες τους που έχουν προγραμματιστεί να πιστεύουν στο μεγαλείο του δυτικού πολιτισμού. ΄Εχουν υποστεί την λοβοτομή είτε σε Δυτικά "εκπαιδευτικά ιδρύματα» στο εξωτερικό, ή από τις στρατιές των δυτικών "εκπαιδευτικών", "λογίων" και ιεροκηρύκων που με συνεχώς αυξανόμενη δράση ταξιδεύουν σε όλο τον κόσμο για τη διάδοση του τοξικού ευαγγελίου τους.

Αντί να τους δοθεί πολύπλευρη και πολυπολιτισμική γνώση, μαθητές και φοιτητές λαμβάνουν ακριβώς υπολογισμένες δόσεις κατήχησης, καλά δοκιμασμένες κατά τη διάρκεια των αιώνων του ιμπεριαλισμού και της αποικιοκρατίας. Τώρα πλέον η Αυτοκρατορία ξέρει πολύ καλά πώς να χειραγωγεί τα ανθρώπινα μυαλά. Και αυτοί που υπόκεινται στον βιασμό αναγκάζονται να πιστέψουν ότι έκαναν έρωτα. Εκείνοι που ληστεύονται αδιακρίτως διδάσκονται να επαινούν τις αποικιακές δυνάμεις για την οικοδόμηση των διοικητικών κτιρίων και των σιδηροδρόμων τους. Και οι άνθρωποι πίσω στην έδρα της αυτοκρατορίας διδάσκονται να μην αισθάνονται καμία ντροπή για το παρελθόν και το παρόν τους.

Αντί να ενθαρρύνονται να σκέφτονται ανεξάρτητα, αντί να καλούνται να ξεσηκώσουν την ίδια τη σκέψη τους, οι άνθρωποι είναι δεμένοι, φασκιωμένοι σε σφιχτούς πνευματικούς ζουρλομανδύες.

Το θάρρος και η ανεξάρτητη σκέψη συστηματικά δυσφημίζονται και συκοφαντούνται. Οι επαναστατικές ψυχές χαρακτηρίζονται ως μη συνεργάσιμες, σχεδόν ως αντικοινωνικές.

Η δειλία, η υποταγή και η μετριότητα προωθούνται και διατίθενται στην αγορά από το εξαιρετικά περίπλοκο και πολύπλευρο σύστημα προπαγάνδας, διαφήμισης, «πολιτιστικών και ψυχαγωγικών εκδηλώσεων» και μέσων ενημέρωσης.

Σε έναν πλήρως ομοιόμορφο κόσμο όπου ακόμη και ο «πολιτισμός» και τα μέσα «ενημέρωσης» εξυπηρετούν την Αυτοκρατορία και τα νεοφιλελεύθερα επιχειρηματικά της συμφέροντα, οι Νέοι Άνδρες και οι Νέες Γυναίκες διαμορφώνονται από πνευματικό πηλό, στη συνέχεια ανεβασμένοι σε ψηλά βάθρα: όλοι τους ψηλοί και κομψοί, όλοι τους με ευγλωττία και δυνατή φωνή αναμασούνε χιλιοειπωμένα στερεότυπα, αποφεύγοντας προσεκτικά τα πραγματικά προβλήματα, επικοινωνώντας εντατικά μεταξύ τους για το τίποτα, ενώ παραμένουν συγκλονιστικά ανίδεοι για τον κόσμο.

Οι Νέοι Άνθρωποι - είναι όλοι χαμογελαστοί, όλοι πολύ αισιόδοξοι. Οδηγούν αυτοκίνητα τελευταίας παραγωγής και κρατούν στα χέρια τους υπερσύγχρονα εργαλεία επικοινωνίας. Μοιάζουν γεμάτοι αυτοπεποίθηση και απέραντο εγωισμό.. Και οι γλουτοί τους είναι στερεοτυπικά τέλειοι..

Πολλοί βέβαια από αυτούς είναι σε ηρεμιστικά, σε αντικαταθλιπτικά ή σε ναρκωτικά. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι δυστυχισμένοι, αβέβαιοι για τον εαυτό τους, δυσαρεστημένοι με τη δουλειά τους, δυστυχισμένοι με τις οικογένειές τους, ανίκανοι να βρουν ή να διατηρήσουν το δεύτερο ήμισυ τους. Όλα αυτά, φυσικά, δεν δείχνονται! Στην επιφάνεια, αμέτρητοι Δυτικοί άνδρες και γυναίκες φαίνονται γοητευτικοί!

Οι Ιταλοί και οι Γερμανοί φασίστες προσπάθησαν, απεγνωσμένα να δημιουργήσουν αυτό το είδος της γεμάτης αυτοπεποίθηση αλλά υπάκουης φυλής «υπέρ-ανθρώπων».

Αλλά απέτυχαν.

Αυτή όμως η Αυτοκρατορία τα καταφέρνει! Για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία υπάρχει μια πιθανότητα ότι τα ρομπότ θα αντικαταστήσουν πραγματικά τα ανθρώπινα όντα. Όχι ρομπότ κατασκευασμένα από πλαστικό και μέταλλα, αλλά άνθρωποι που μετασκευάζονται και ανακυκλώνονται σε ρομπότ.

Ο ιταλικός φασισμός, ο γερμανικός ναζισμός, ο επιχειρηματικός χαρακτήρας των Ηνωμένων Πολιτειών, ο ιμπεριαλισμός, ο ρατσισμός, η αποικιοκρατία, το «εξαιρετικό έθνος», η προπαγάνδα, η διαφήμιση, η «εκπαίδευση» – όλα έχουν επιδέξια συγχωνευτεί.

Συγχαρητήρια, Αυτοκρατορία! Είσαι η πρώτη που κατάφερε να τυποποιήσει τα ανθρώπινα όντα και τη σκέψη τους!

*

Δεν είναι εύκολο να πολεμήσεις μια τέτοια Αυτοκρατορία, πνευματικά.

Δεν είναι μόνο η λογική ή η φιλοσοφία που έχουμε να αντιμετωπίσουμε και να καταπολεμήσουμε.

Υπάρχουν επίσης χιλιάδες αντιλήψεις, δόγματα, κώδικες, που όλοι τους εξυπηρετούν τον ίδιο σκοπό -να κρατήσουν το πλήθος μακριά από την πραγματικότητα και από την ανεξάρτητη σκέψη και ανάλυση.

Οι περισσότεροι πολίτες της Δυτικής Αυτοκρατορίας έχουν υποστεί στην πραγματικότητα πολύ πιο δραστική πλύση εγκεφάλου από τα μέλη ομάδων όπως οι Ταλιμπάν ή οι Τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους». Επειδή η Αυτοκρατορία εργάζεται πολύ σκληρά και απασχολεί εκατομμύρια επαγγελματίες, που δημιουργούν εξαιρετικά αποτελεσματικές συλλογιστικές, που έχουν σχεδιαστεί για τον έλεγχο των ανθρώπινων εγκεφάλων: από ιδεολόγους, ψυχολόγους, προπαγανδιστές, εκπαιδευτικούς, καλλιτέχνες, δημοσιογράφους και άλλα εξαιρετικά εξειδικευμένα άτομα.

Από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μέχρι τις σαπουνόπερες, τις ταινίες του Χόλυγουντ, την ποπ μουσική και τα τηλεοπτικά δίκτυα, σχεδόν τα πάντα οδηγούν στην ίδια κατεύθυνση – παρασύροντας τους ανθρώπους μακριά από τις βασικές αρχές του ανθρωπισμού. Αναγκάζοντάς τους να μην σκέφτονται σαν μια ομάδα λογικών, στοργικών, συμπονετικών όντων.

Η πραγματικότητα είτε ευτελίζεται, είτε τοποθετείται σε κάποια φαντασμαγορικά επίπεδα, όπου καμία λογική δεν μπορεί να εφαρμοστεί αποτελεσματικά.

Η πιο σημαντική διαδρομή της ανθρώπινης σκέψης – ο διαλογισμός, τα όνειρα και ο σχεδιασμός νέων και πολύ καλύτερων και πιο ευγενικών μορφών ανθρώπινης κοινωνίας – λείπει εντελώς από την αφήγηση με την οποία οι άνδρες, οι γυναίκες και τα παιδιά της Αυτοκρατορίας και των αποικιών της έρχονται αντιμέτωποι σε καθημερινή βάση.

Οι πολίτες της Αυτοκρατορίας εμποδίζονται να σκέφτονται και να ενεργούν με φυσικό τρόπο. Ως αποτέλεσμα, είναι απογοητευμένοι, σε κατάθλιψη, και σύγχυση. Αλλά αντί να επαναστατούν (οι περισσότεροι από αυτούς δεν είναι πια ικανοί για αυτό), γίνονται όλο και πιο επιθετικοί. Ενώ τα θύματα της Αυτοκρατορίας, σε όλο τον κόσμο, δολοφονούνται, υπόκεινται σε δεινή εκμετάλλευση και ταπεινώνονται, η οργάνωση του κόσμου φέρνει πραγματικά πολύ λίγη χαρά (αν και πολλά υλικά οφέλη) στους πολίτες της Αυτοκρατορίας - τους Ευρωπαίους και Βορειοαμερικανούς.

Στο άλλο απώτατο άκρο, δισεκατομμύρια άνθρωποι σε πρώην και σε νέες αποικίες βομβαρδίζονται επίσης συνεχώς από τα ίδια διεστρεβλωμένα, ανακυκλωμένα και τροποποιημένα μηνύματα. Αντιμετωπίζουν την συνεχή χιονοστιβάδα της προπαγάνδας (ελαφρώς τροποποιημένης για κάθε συγκεκριμένη περιοχή), εκχυνόμενης μέρα και νύχτα από τους διαύλους μετάδοσης της Αυτοκρατορίας: είτε είναι οι σαπουνόπερες, το ευτελέστερο είδος των ταινιών και των βιντεοπαιχνιδιών , είτε ποπ μουσική με επαναλαμβανόμενους νεκρούς εγκεφαλικά στίχους, ξεδοντιασμένη διακοσμητική "τέχνη", ή "ειδήσεις", εκπομπές και ρεπορτάζ που μεταφέρονται από τα καθιερωμένα πρακτορεία Τύπου. Τα μηνύματα αυτά διαδίδονται μέσω τοπικών μέσων μαζικής «ενημέρωσης», που με τη σειρά τους ελέγχονται κυρίως από τα επιχειρηματικά συμφέροντα, τα οποία συνεργάζονται στενά με το παγκόσμιο, Δυτικό καθεστώς.

Η Αυτοκρατορία και η οργάνωση του κόσμου είναι εγκληματικά ρατσιστική και βάναυση, αλλά οι περισσότεροι από τους πολίτες της, ακόμη και οι υπήκοοί της σε λεηλατημένα εδάφη, αναγκάζονται να πιστέψουν ότι είναι στην πραγματικότητα το πιο "ανεκτικό" και "προοδευτικό" σύστημα στη Γη.

*

Υπάρχει ελπίδα ότι η ανθρωπότητα θα επιβιώσει από αυτή τη μαζική παραγωγή ηλιθιότητας;

Ναι, φυσικά και υπάρχει!

Ο αγώνας υπάρχει..

Δεν είναι μόνο οι ρωσικοί, κινεζικοί και ιρανικοί ελιγμοί του ναυτικού που αμφισβητούν τώρα τον δυτικό ιμπεριαλισμό.

Δεν είναι μόνο οι Λατινοαμερικανοί και οι Νοτιοαφρικανοί που κατέβαλαν αποφασιστικές προσπάθειες για να ξαναγράψουν την ιστορία και να οπλίσουν τους ανθρώπους με γνώση, αντί για διπλώματα.

Ο ίσως μεγαλύτερος ζωντανός Ευρωπαίος σκηνοθέτης, ο Εμίρ Κουστουρίτσα, έγραψε πρόσφατα, σαρκαστικά, ότι: «Ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος θα ξεκινήσει με τον βομβαρδισμό του Πενταγώνου από το RT», αναφερόμενος στο ισχυρό τηλεοπτικό δίκτυο «Russia Today». Και σχολίασε:

«Το RT είναι μια πραγματική απειλή για την κρατική προπαγάνδα των ΗΠΑ, καθώς " μπαίνει στα σπίτια τους, των Αμερικανών, σε τέλεια αγγλικά, καλύτερα από ό, τι χρησιμοποιούν στο CNN." Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, σύμφωνα με τον σκηνοθέτη, η Ουάσινγκτον θα μπορούσε να αποκάμει και να επιδιώξει να φιμώσει το RT με τη βία – όπως έκανε το ΝΑΤΟ στη σερβική κρατική τηλεόραση τον Απρίλιο του 1999.

Με τη σειρά του, Ο Κουστουρίτσα προβλέπει ότι η Μόσχα θα καταστρέψει το CNN, το οποίο θεωρεί σημαιοφόρο της αμερικανικής προπαγάνδας: Το "CNN σε άμεσες μεταδόσεις διαβεβαιώνει ότι από τη δεκαετία του 1990 η Αμερική έχει ηγηθεί σε ανθρωπιστικές δράσεις, και όχι πολέμους, και ότι τα στρατιωτικά αεροπλάνα της βρέχουν αγγέλους, και όχι βόμβες!»

Αν και μερικοί από τους μεγαλύτερους στοχαστές που στάθηκαν αντιμέτωποι στην Αυτοκρατορία - Saramago, Galeano και Pinter - έχουν πρόσφατα αποβιώσει, εξακολουθούν να υπάρχουν πολλοί από εκείνους που καταφέρνουν να ξεφύγουν από την πλύση εγκεφάλου. Μερικοί έχουν ανασυνταχθεί γύρω από τα νέα μη δυτικά τηλεοπτικά δίκτυα όπως TeleSUR, RT και PressTV.

Είμαστε σαν στο "Φαρενάιτ 451" του Ρέι Μπράντμπερι, ξανά από την αρχή. Αλλά μερικοί άνθρωποι αρνούνται πεισματικά να κάψουν τα βιβλία τους.

Ακόμη και στη Δύση, ορισμένα ισχυρά μέσα ενημέρωσης – Counter Punch, Dissident Voice, ICH, VNN, Global Research, και άλλα – κρατάνε το μέτωπο.. Δεν έχουν ακόμη κερδίσει, μακριά από αυτό, αλλά και δεν πεθαίνουν!

Όσο η ανεξάρτητη σκέψη είναι ζωντανή, δεν χάνονται όλα.

"Επαναστατώ. Ως εκ τούτου υπάρχουμε», έγραψε ο Γάλλος φιλόσοφος Albert Camus. Και συμπλήρωσε: «Το αίσθημα της εξέγερσης γεννιέται στην καταπίεση».

Η Αυτοκρατορία αρνείται ότι καταπιέζει τον κόσμο. Κατηχεί τόσο τους καταπιεστές όσο και τους καταπιεσμένους, επαναπροσδιορίζοντας -στην πραγματικότητα ξαναβαφτίζοντας- την καταπίεση ως ελευθερία.

Όσοι από εμάς, που καταφέρνουμε να ξεφύγουμε από την κατήχησή της επαναστατούμε. Ως εκ τούτου - η ανθρωπότητα εξακολουθεί να υπάρχει.

Το πεδίο της μάχης έχει πλέον επισημανθεί: ΄Εχει τώρα κυρίως να κάνει με την ενημέρωση και τη γνώση.

Οι πράξεις, τα κόλπα, που εφαρμόζονται από την Αυτοκρατορία είναι βρώμικα, φρικτά, αλλά πολύ διαφανή. Μπορούν να γίνουν αποδεκτά η ανεκτά από δισεκατομμύρια μόνο λόγω της συνεχούς επανάληψης των ψεμάτων, και λόγω των στρεβλωμένων εννοιών που σφυροκοπήθηκαν στον εγκέφαλο των ανθρώπων, μέσω της «βασικής εκπαίδευσης».

Ο πόλεμος για την επιβίωση της ανθρωπότητας διεξάγεται ήδη. Είναι "Ο Μεγάλος Ανθρωπιστικός Πόλεμος" - ο πόλεμος όχι για εδάφη, αλλά για το μυαλό και τις καρδιές των ανθρώπων. Μπορεί επίσης να ονομαστεί "πόλεμος πληροφοριών", ένας "πόλεμος αποτοξίνωσης", ή ένας πόλεμος για να φέρει τα ανθρώπινα όντα πίσω στη ζωή από την πνευματική ζάλη τους, από την ύπνωση και την δουλοφροσύνη τους, πόλεμος για έναν πολύ καλύτερο κόσμο, πόλεμος που θα βάζει τη γνώση πάνω από τα διπλώματα και τις σφραγίδες, την ανθρώπινη θέρμη και καλοσύνη πάνω από τη βία και την επιθετικότητα, και τα ανθρώπινα όντα πάνω από τα κέρδη και το χρήμα.

Η νίκη μπορεί να φτάσει μόνο συνοδευόμενη από γνώση, με ανεξάρτητη σκέψη, με ορθολογικό ανθρωπισμό, με συμπόνια και αλληλεγγύη και ανθρώπινη ζεστασιά.

* * *

Ο Andre Vltchek ήταν φιλόσοφος, μυθιστοριογράφος, σκηνοθέτης και ερευνητής δημοσιογράφος. Κάλυψε πολέμους και συγκρούσεις σε δεκάδες χώρες. Τα τελευταία του βιβλία είναι: "Εκθέτοντας τα ψέματα της αυτοκρατορίας" και "Καταπολέμηση του ΔυτικούΙμπεριαλισμού". Συζήτηση με τον Νόαμ Τσόμσκι: Σχετικά με τη δυτική τρομοκρατία. Το «Point of No Return» είναι το επικριτικά αναγνωρισμένο πολιτικό του μυθιστόρημα. Το «Ωκεανία» - ένα βιβλίο για το δυτικό ιμπεριαλισμό στο Νότιο Ειρηνικό και το προκλητικό βιβλίο του για την Ινδονησία: "Ινδονησία - Το Αρχιπέλαγος του Φόβου". Ο Andre Vitchek κάνει ( έκανε)ταινίες για TELESUR και Press TV. Αφού έζησε για πολλά χρόνια στη Λατινική Αμερική και την Ωκεανία, κατοικεί σήμερα και εργάζεται (κατοικούσε και εργαζόταν) στην Ανατολική Ασία και στην Μέση Ανατολή.

KΑΙ αυτός ο δημοσιογράφος, συγγραφέας και φιλόσοφος δολοφονήθηκε -όπως γράφτηκε προ εβδομάδων- στην Τουρκία, στο πασίγνωστο σταυροδρόμι δολοφονιών δημοσιογράφων (Σαουδαράβων, Αρμενίων, Τούρκων, Κούρδων και του προηγουμένου Ρώσου πρεσβευτή).

Γι αυτές τις δολοφονίες δεν υπήρξε επίσημη διαμαρτυρία ή έστω δημοσιότητα, ούτε στην Γερμανία, την Γαλλία, ή την Σουηδία. Δεν ακούστηκαν θρήνοι της θείας Merkel ή καταγγελίες του Μακρόν, του Στέϊτ Ντιπάρτμεντ ή του αναμάρτητου ιερατείου των Βρυξελλών και σχέδια κυρώσεων.

Προφανώς δεν κρίθηκαν της ίδιας εγκληματικής βαρύτητας με την νέα δολοφονία-ανέκδοτο (πάλι με το τρομακτικό σοβιετικό δηλητήριο Νόβιτσοk) του Ρώσου αντικαθεστωτικού Αλεξέϊ Ναβάλνι, που από το Βερολίνο τώρα επιμένει να γελοιοποιεί τους ξεσαλωμένους σκηνοθέτες, δίνοντας συνεντεύξεις στο Σπίγκελ…




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ένας Γερμανός πεζοναύτης στέκεται πάνω στην κορβέτα «Μαγδεμβούργο» κατά τη διάρκεια των φθινοπωρινών ναυτικών γυμνασίων «Βόρειες Ακτές», στις 11 Σεπτεμβρίου 2019.



Με κοινή τους δήλωση δεσμεύονται η Μόσχα και το Πεκίνο ότι «δεν θα επιτρέψουν σε κανέναν να αναθεωρήσει τα αποτελέσματα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου»

του MK BHADRAKUMAR *, 29 ΣΕΠΤΕΜΒΡΊΟΥ 2020

[Το κατωτέρω άρθρο εμπειρότατου Ινδού διπλωμάτη και δεινού γεωπολιτικού αναλυτή θα έπρεπε να μελετηθεί σε βάθος από τους υπευθύνους της εθνικής μας στρατηγικής (εάν υπήρχαν). Επειδή επισημαίνει μιαν πραγματικότητα αυξανόμενης απειλής για την ευρωπαϊκή ειρήνη και ειδικώτερα για το μέλλον της χώρας μας.

Ο αρθρογράφος αποκαλύπτει, μέσω δηλώσεων της Γερμανίδας υπουργού Αμύνης και προεδρεύουσας του κυβερνώντος Χριστιανό-Δημοκρατικού Κόμματος ότι η Γερμανία:

Αποβλέπει και στην στρατιωτική ηγεσία της Ευρώπης, σε διεθνείς στρατιωτικές αποστολές, σε σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση της διεθνούς τάξεως, και στην αποφασιστική αντιμετώπιση και κολασμό της Ρωσίας. Αποτάσσεται και καταδικάζει την μεταπολεμική ψυχολογία ειρηνοφιλίας του γερμανικού λαού και την αντίστοιχη, έως πρόσφατα, φυσιογνωμία του γερμανικού στρατού και δηλώνει ότι οι «στρατιώτες σκοτώνουν».

Για την «Ευρωπαϊκή Ένωση», της οποία ηγείται σήμερα η επίσης Γερμανίδα και προκάτοχος του υπουργείου Αμύνης, τα γερμανικά σχέδια σημαίνουν την πραγματοποίηση των Καρλομάγνειων οραμάτων του Χίτλερ, με δολιότερα μέσα.

Για την Ελλάδα σημαίνουν κατά το ελάχιστο ότι η Γερμανία θα
υπερασπιστεί με νύχια και δόντια στις ευρωπαϊκές και διεθνείς συνάξεις την παραδοσιακά στρατηγική σύμμαχό της Τουρκία, παράγοντα στον οποίο ασφαλώς υπολογίζει στα μεγαλόπνοα αυτοκρατορικά της σχέδια. Με δεδομένη και την ιστορική της εχθρότητα κατά του Ελληνισμού (από της εποχής των σταυροφοριών),τα χαρακτηριστικά της την καθιστούν αποκρουστέα σε ρόλους διαιτητή μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, για όποιον εχέφρονα και ακέραιο ΕΛΛΗΝΑ πατριώτη.]

Μετάφραση/ Εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

Το ακόλουθο είναι το δεύτερο μέρος εκτεταμένου ρεπορτάζ για μία από τις σημαντικότερες γεωπολιτικές εξελίξεις του 21ου αιώνα: την ολοένα και πιο ολοκληρωμένη συμμαχία μεταξύ της Κίνας και της Ρωσίας και τις επιπτώσεις της για τις ευρασιατικές και περιφερειακές δυνάμεις σε ολόκληρο τον πλανήτη. Για να διαβάσετε το πρώτο μέρος , κάντε κλικ εδώ.

Η κοινή ανακοίνωση που εκδόθηκε μετά την επίσκεψη του Κινέζου Κρατικού Συμβούλου και υπουργού Εξωτερικών Γουάνγκ Γι στη Μόσχα το Σεπτέμβριο αναφέρεται στην "ιστορική αλήθεια" για τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτό μπορεί να φαίνεται ένα εσωτερικό θέμα, αλλά είναι κάθε άλλο παρά εσωτερικό. Μια φαινομενικά αβλαβής δυτική εκστρατεία συνεχίζεται τα τελευταία χρόνια για να σμικρύνει και να υποτιμήσει τις ηρωικές θυσίες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης στην ήττα της ναζιστικής Γερμανίας. Η Μόσχα γρήγορα κατανόησε την ύπουλη επιδίωξη της.

Με απλά λόγια, ενώ η Σοβιετική Ένωση επωμίστηκε το βάρος της αντίστασης στους επιτιθέμενους ναζί, τα γεγονότα της ιστορίας παραποιούνται τώρα συστηματικά σε χώρες όπως η Πολωνία και τα κράτη της Βαλτικής, συχνά με την έντεχνη ενθάρρυνση των ΗΠΑ. Η εκστρατεία τροφοδοτεί αντιρωσικά αισθήματα, αλλά -ακόμη πιο επικίνδυνα- ενθαρρύνει τον αλυτρωτισμό και τον μιλιταρισμό.

Με την κοινή ανακοίνωση Ρωσία και Κίνα δεσμεύονται ότι "δεν θα επιτρέψουν σε κανέναν να αναθεωρήσει τα αποτελέσματα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, τα οποία καθορίζονται στο Χάρτη του ΟΗΕ και σε άλλα διεθνή έγγραφα".

Η κοινή ρώσο-κινεζική στάση αφορά στη σταδιακή εξέλιξη που σημειώνεται τα τελευταία χρόνια στη Γερμανία και την Ιαπωνία να απομακρύνονται από τον ειρηνισμό προς τις μιλιταριστικές ιδεολογίες. Αυτό απαιτεί μιαν εξήγηση.

Η Ρωσία παρατηρεί με αυξανόμενη ανησυχία ότι η Γερμανία βρίσκεται σε μια νέα ιστορική μετάβαση με ανησυχητικές ομοιότητες με τη μετάλλαξη από τον Otto von Bismarck στο ευρωπαϊκό σκηνικό προ του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και στη συνέχεια από τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης στη ναζιστική Γερμανία, μετάλλαξη που οδήγησε σε δύο παγκόσμιους πολέμους και προκάλεσε φρικώδη καταστροφή στην ανθρωπότητα.

Χαρακτηριστική της αλλαγής που σαρώνει τη γερμανική ιδεολογία, είναι συνέντευξή στο εβδομαδιαίο περιοδικό Die Zeit, τον Ιούλιο, της Γερμανίδας υπουργού Αμύνης Ανεγκρέτ Κραμπ-Καρενμπάουερ (που επίσης ασκεί χρέη προέδρου του κυβερνώντος κόμματος της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης) η οποία τόνισε ότι «είναι καιρός» να συζητηθεί «πώς η Γερμανία πρέπει να τοποθετηθεί στον αυριανό κόσμο ». Ανέφερε ότι η Γερμανία "αναμένεται να επιδείξει ηγεσία, όχι μόνο ως οικονομική δύναμη", αλλά επίσης σε ότι αφορά "την συλλογική άμυνα, τις διεθνείς αποστολές, μια στρατηγική άποψη του κόσμου, και τελικά το ερώτημα εάν θέλουμε να διαμορφώσουμε ενεργά την παγκόσμια τάξη". Με απλά λόγια, η γερμανική φωνή δεν είναι πλέον η φωνή του ειρηνισμού.

Η Κραμπ-Καρενμπάουερ δήλωσε ότι " η πρόθεση της σημερινής ρωσικής ηγεσίας" να υπερασπιστεί τα συμφέροντά τους πολύ επιθετικά" πρέπει να "βρεθεί απέναντι με μια σαφή θέση: Είμαστε καλά οχυρωμένοι και σε περίπτωση αμφιβολίας, έτοιμοι να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας. Βλέπουμε τι κάνει η Ρωσία και δεν θα αφήσουμε τη ρωσική ηγεσία να της περάσει... Αν κοιτάξετε ποιος βρίσκεται εντός εμβέλειας των ρωσικών πυραύλων στην Ευρώπη, τότε είναι μόνο τα κράτη της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης και εμείς".

Υποσχέθηκε να «εργαστεί σε μια κοινή ανάλυση απειλών» με τους Ευρωπαίους συμμάχους για την ανάπτυξη «αμυντικών συστημάτων», τα οποία θα περιλαμβάνουν όλο και περισσότερο «μη επανδρωμένα αεροσκάφη, σμήνη μη επανδρωμένων αεροσκαφών που ελέγχονται από την Τεχνητή Νοημοσύνη ή υπερηχητικά όπλα». Αρκεί να πούμε ότι 75 χρόνια μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο γερμανικός ιμπεριαλισμός ξαναζωντανεύει – και, για άλλη μια φορά, στοχεύει τη Ρωσία.

Μια συνολική στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας επανέρχεται στη γερμανική ατζέντα. Οι ελίτ της Γερμανίας, όπως και στο παρελθόν, δεν θα σταματήσουν σε τίποτα για να προωθήσουν τα συμφέροντα του Βερολίνου τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Τρία χαρακτηριστικά πρέπει να σημειωθούν εδώ. Όπως και στη Γερμανία της Βαϊμάρης, τα δεξιά εξτρεμιστικά δίκτυα της Bundeswehr (ένοπλες δυνάμεις) της Γερμανίας και των υπηρεσιών ασφαλείας ξεκίνησαν για άλλη μια φορά τις επιχειρήσεις τους σε μεγάλο βαθμό ανεμπόδιστα από τη γερμανική άρχουσα ελίτ. Πρόκειται για μια μεθοδική στρατιωτικοποίηση

Όπως το έθεσε η Κραμπ-Καρενμπάουερ, είναι ικανοποιημένη «που καταφέραμε να κάνουμε τη Bundeswehr κάπως πιο ορατή στη μέση της κοινωνίας, με τα στρατεύματα να αναλαμβάνουν δημόσια δέσμευση ενώπιον της Γερμανικής Ομοσπονδιακής Βουλής για τα γενέθλια της Bundeswehr και τις δωρεάν βόλτες με τρένο για όσους έχουν στολή».

Απαντώντας στην παρατήρηση της Die Zeit ότι «η συντροφικότητα, ο πόλεμος, ο θάνατος για τη χώρα κάποιου, η δολοφονία κάποιου» ήταν «πράγματα ανύπαρκτα στη δημόσια αυτοπροβολή της Bundeswehr», η Κραμπ-Καρενμπάουερ απάντησε αμέσως ότι ακριβώς αυτό έπρεπε να αλλάξει. "Είμαστε ένας στρατός. Είμαστε οπλισμένοι. Σε περίπτωση αμφιβολίας, οι στρατιώτες πρέπει επίσης να σκοτώνουν", δήλωσε. Σε αντίθεση με το παρελθόν, "σήμερα, επικίνδυνες ξένες αποστολές είναι κοινές. Αυτοί που προσχωρούν στη Bundeswehr το γνωρίζουν αυτό. Αυτό είναι επίσης μέρος αυτού που αντιλαμβάνομαι από μια καλά οχυρωμένη δημοκρατία και μια ισχυρή Ευρώπη.»

Οι εντάσεις Γερμανίας-ΗΠΑ και η πρόσφατα ανακοινωθείσα αποχώρηση αμερικανικών στρατευμάτων από τη Γερμανία λειτουργούν στην πραγματικότητα ως δικαιολογία για να επιταχύνουν τα σχέδια επανεξοπλισμού του Βερολίνου. Η Γερμανία αύξησε πρόσφατα μαζικά τις στρατιωτικές δαπάνες της και σχεδιάζει σχέδια εξοπλισμών αξίας πολυψήφιων δισεκατομμυρίων, αν και ο προϋπολογισμός εξακολουθεί να ανέρχεται σήμερα μόνο στο 1,38% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος. Στην πραγματικότητα, αυτό επιτρέπει στη Γερμανία να γίνει στρατιωτικά ανεξάρτητη από τις "ΗΠΑ.

Η Neue Zürcher Zeitung, μια υψηλής ποιότητας ελβετική εφημερίδα γνωστή για την αντικειμενικότητά της και τη λεπτομερή έκθεση των διεθνών υποθέσεων, έγραψε με μεγάλη προαίσθηση πρόσφατα " Εκ πρώτης όψεως, [ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ] ο Τραμπ μπορεί να έχει τιμωρήσει την Γερμανία. Αλλά στην πραγματικότητα, η απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων ανοίγει μιαν ευκαιρία: όλοι εκείνοι οι οπαδοί της realpolitik, οι οποίοι για χρόνια έχουν αντιταχθεί στην εν μέρει ειρηνιστική, εν μέρει αντιαμερικανική πλειοψηφική άποψη στη Γερμανία, είναι τώρα σε πλεονεκτική θέση για μιαν αλλαγή.

"Θέλει η Γερμανία να διατηρήσει το παρήγορο συναίσθημα ότι είναι ένα «έθνος της ειρήνης»; Μέχρι τώρα, αυτό σήμαινε ότι άλλοι έχουν εξασφαλίσει την ειρήνη. Ή θα βγει η χώρα κάτω από τη σκιά που καλύπτει το παρελθόν της, και θα εξασφαλίσει ειρήνη για τον εαυτό της και τους Ευρωπαίους εταίρους της;" Ο γερμανικός λαός εκδηλώνεται κατά του πολέμου και του μιλιταρισμού. Η φρίκη των παγκοσμίων πολέμων και τα εγκλήματα που διέπραξε η ναζιστική Γερμανία κατά της ανθρωπότητας εξακολουθούν να υπάρχουν στην συλλογική μνήμη.

Αυτό που συμβαίνει είναι ότι η επιστροφή του γερμανικού μιλιταρισμού προέρχεται αποκλειστικά από τις άρχουσες ελίτ, με ισχυρή υποστήριξη από τους βιομηχανικούς ομίλους που έχουν μια αιματηρή ιστορία ως κατασκευαστές όπλων και αναίσχυντα ρεκόρ στην πολεμική κερδοσκοπία. Με άλλα λόγια, αντιμέτωπες με μια βαθιά κρίση καπιταλισμού και αυξανόμενες διεθνείς εντάσεις, οι άρχουσες γερμανικές ελίτ επιστρέφουν στα μέσα του μιλιταρισμού και του πολέμου για να εξασφαλίσουν τον πλούτο και την εξουσία τους. 


*Ο M K Bhadrakumar είναι πρώην Ινδός διπλωμάτης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η απόφαση της Τουρκίας να αποσύρει το σεισμογραφικό της σκάφος από τη μη οριοθετημένη θαλάσσια ζώνη μεταξύ Ελλάδας, Τουρκίας και Κύπρου, αποκλιμάκωσε προσωρινά την ένταση. Οι παραπλήσιες δηλώσεις Καλίν και Δένδια, για την ανάγκη πολλού χρόνου για τη διαπραγμάτευση, δημιουργούν την εντύπωση ότι υπάρχει ίσως τώρα ένα παράθυρο ευκαιρίας για ένα βήμα πίσω σε μια κρίση που, εν τέλει, δεν είναι προς ώφελος καμίας από τις δύο χώρες. Το ίδιο και τουρκικά δημοσιεύματα, σύμφωνα με τα οποία δεν βρέθηκαν ενδείξεις ύπαρξης κοιτασμάτων από τις έρευνες στην Αν. Μεσόγειο.

Αλλά βέβαια, η σύγκρουση μεταξύ των δυνάμεων του «‘Αρη» και της «Αφροδίτης» στην Αν. Μεσόγειο δεν έχει ακόμα κριθεί. Παραμένει ο κίνδυνος μιας ελληνοτουρκικής σύγκρουσης, ή τουλάχιστον μιας παρατεταμένης κρίσης με μεγάλους κινδύνους και καταστροφικό οικονομικό και άλλο κόστος, όπως επίσης και ο κίνδυνος να αχθεί η Αθήνα σε εθνικά απαράδεκτες παραχωρήσεις, όπως αυτές που φημολογούνται για μερική αποστρατικοποίηση των νησιών

Λέγεται ότι τέτοιες ζητούν οι κ.κ. Πομπέο και Μάας τώρα, για τη «μερική αποστρατιωτικοποίηση» νήσων και αυτός ίσως είναι λόγος για τον επίσκεψη του Αμερικανού Υπουργού στην Ελλάδα.Στην έγερση αυτού του θέματος έχει συμβάλλει και η ανόητη φιλολογία περί ανάγκης “πρώτου πλήγματος” διάφορων νεο-εθνικοφρόνων τουρκοφάγων, που αναπτύσσεται στο social media εδώ και δύο χρόνια.

Η Τουρκία είναι σοβαρό κράτος. Μαζεύει όλα τα δημοσιεύματα και μετά τα πάει στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ για να πει ιδού, η Ελλάδα είναι που σκέφτεται να μας χτυπήσει και να ζητήσει αφαίρεση των “όπλων πρώτου πλήγματος” από τα νησιά !

‘Εχουμε εξηγήσει αλλού γιατί το πρώτο πλήγμα είναι μια αυτοκτονική πολιτική, από τη στιγμή που δεν μπορείς να εμποδίσεις τον αντίπαλο να επιφέρει καταστρεπτικό ανταποδοτικό πλήγμα. Επιπλέον, αυτή όλη η φιλολογία δημιουργεί κίνητρο στην από κει μεριά, αν πιστέψει ότι όντως ετοιμάζεσαι για πρώτο πλήγμα να το κάνει εκείνη και να το σκηνοθετήσει και ως δικό σου! Προς το παρόν πάντως, οι θεωρίες του πρώτου πλήγματος είχαν ως πρώτο αποτέλεσμα πλήγμα στην ελληνική διπλωματία που καλείται να απολογηθεί και για αυτά.

Τέτοιες παραχωρήσεις πάντως, όπως η αποστρατιωτικοππίηση νήσων, είναι πολιτικά πολύ δύσκολο να κάνει η κυβέρνηση και, αν τις κάνει, θα κινδυνεύσει να πέσει και να μπούμε σε περίοδο αστάθειας. Μεσο-μακροπρόθεσμα θα αυξήσουν, δεν θα μειώσουν τις εντάσεις και την πιθανότητα σύρραξης.

Τα ελληνοτουρκικά δεν καθορίζονται μόνο από τις επιλογές Αθήνας (και Λευκωσίας) και ‘Αγκυρας, καθορίζονται και από διεθνείς παράγοντες που έχουν τις δικές τους στοχεύσεις και χρησιμοποιούν αφενός τον έξαλλο τουρκικό εθνικισμό, αφετέρου τη βαθύτατη εξάρτηση των ελληνικών κυπριακών ελίτ, για να πετύχουν τους σκοπούς τους.

Ενα βασικό στοιχείο που επηρεάζει πολύ έντονα τη διεθνή κατάσταση και την ελληνοτουρκική σύγκρουση, και δεν πρέπει να ξεχνάει η ανάλυση, είναι επίσης η ανελέητη διαμάχη δύο τάσεων μέσα στο ίδιο το δυτικό κατεστημένο.

Από τη μια είναι οι κλασικές νεοφιλελεύθερες ελίτ, στις οποίες περιλαμβάνεται η γερμανική ηγεσία και το αμερικανικό βαθύ κράτος. Δεν τους αρέσουν τα ανοίγματα Ερντογάν προς τους Ρώσους, αλλά δεν είναι έτοιμοι να διακινδυνεύσουν μια σύγκρουση Ελλάδας και Τουρκίας για να «τιμωρήσουν» τον Ερντογάν.

Από την άλλη, είναι οι δυνάμεις του Χάους και του Πολέμου των Πολιτισμών (Πομπέο, Τραμπ, Νετανιάχου κλπ.) που θέλουν να πιέζουν την Τουρκία δια της Ελλάδας και της Κύπρου, κατ’ ελάχιστον συντηρώντας μια διαρκή κρίση, κατά μέγιστο προκαλώντας πόλεμο.

Η σύγκρουση των δύο τάσεων εκδηλώθηκε με τον τορπιλισμό από τον κ. Πομπέο του μορατόριουμ Μέρκελ μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας 48 ώρες μετά τη συνομολόγησή του.Σημειώνουμε επίσης το κυπριακό βέτο που ετέθη στην ΕΕ λίγο μετά την ξαφνική επίσκεψη Πομπέο στο νησί και τις συναντήσεις του με τον κ. Χριστοδουλίδη και τον κ. Αναστασιάδη (ανεξαρτήτως του αν το βέτο ήταν δικαιολογημένο ή όχι και αν έπρεπε να τεθεί ή όχι τώρα).

Με την ευκαιρία να πούμε ότι μας έκαναν πολύ μεγάλη εντύπωση τα πολλά χαμόγελα του συμπαθέστατου κ. Χριστοδουλίδη κατά τη συνάντηση. Εμείς βέβαια, ως «Κασσάνδρες», θυμηθήκαμε την επίσκεψη Κίσσινγκερ τον Μάιο 1974 στην Κύπρο. Ο Κίσσινγκερ είπε, φεύγοντας, στον Μακάριο «Μακαριώτατε, είστε πολύ μεγάλος ηγέτης για έναν τόσο μικρό τόπο», απέφυγε όμως να του εξηγήσει τι είχε σκαρφιστεί για να λύσει αυτό το πρόβλημα. ‘Ισως συνέβαλε έτσι στην υπέρμετρη αυτοπεποίθηση που επέδειξε ο Αρχιεπίσκοπος με την επιστολή του προς Γκιζίκη.

Και οι δύο πλευρές στη Δύση συγκλίνουν τώρα, σύμφωνα με πληροφορίες, στην άσκηση πιέσεων στην Αθήνα για να συζητήσει θέμα αποστρατιωτικοποίησης νησιών στα πλαίσια ΝΑΤΟϊκών ΜΟΕ, με αντάλλαγμα μετακίνηση στο εσωτερικό της τουρκικής Στρατιάς του Αιγαίου, στα πλαίσια ΝΑΤΟϊκών ΜΟΕ. Η συμφωνία τους όμως υπαγορεύεται από τακτικούς λόγους, ενώ η στρατηγική τους στόχευση παραμένει πιθανότατα διαφορετική.

Τα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης

ΜΟΕ θα μπορούσαν ίσως να συζητηθούν μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας μόνο με δική τους και όχι με πρωτοβουλία ΝΑΤΟ. Θα έπρεπε να ακολουθήσουν τη λογική των αντίστοιχων μέτρων μεταξύ ΗΠΑ και ΕΣΣΔ, δηλαδή την αφαίρεση ισοδύναμης επιθετικής ισχύος από τις δύο χώρες, κυρίως για την αποτροπή αιφνιδιαστικού πρώτου πλήγματος. Θα έπρεπε να μην είναι τοπικά, αλλά να λαμβάνουν υπόψιν τους την πραγματικότητα, ότι δηλ. το μέτωπο της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης εκτείνεται από τον ‘Εβρο μέχρι την Αμμόχωστο. Θα έπρεπε να ελέγχονται αποτελεσματικά από σύστημα εθνικών επιθεωρητών και όχι από το ΝΑΤΟ. Τα μέτρα που συζητώνται δεν είναι προϊόν τέτοιας λογικής.

Αμφιβάλλουμε ομοίως ότι το ελληνικό κράτος έχει σήμερα τη δυνατότητα να σχεδιάσει και να διαπραγματευθεί ΜΟΕ όπως αυτά που περιγράψαμε, που θα ήθελαν και μεγάλο χρόνο διαπραγμάτευσης. Καλύτερα επομένως η κυβέρνηση να προτάξει ένα γενικό βέτο σε τέτοια συζήτηση, περιοριζόμενη σε ανώδυνα και χρήσιμα μέτρα όπως οι κόκκινες γραμμές μεταξύ Αθήνας και ‘Αγκυρας, που δεν αντιλαμβανόμαστε ποιός και γιατί σταμάτησε, το 2016, τη λειτουργία τους.

Παραχωρήσεις στην Τουρκία ή στην Αμερική; Που πάει η κυριαρχία

Πρέπει στο σημείο αυτό να επισημάνουμε ένα σημείο πολύ μεγάλης σημασίας. Οι λεγόμενες παραχωρήσεις προς την Τουρκία δεν συνεπάγονται στην πραγματικότητα τόσο παραχώρηση ελληνικής κυριαρχίας στην Τουρκία, όσο αφαίρεση κυριαρχίας από την Ελλάδα προς όφελος των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.

Αυτό συνέβη με τα Ίμια, που δεν κατέληξαν στην Τουρκία, αλλά «γκριζοποιήθηκαν». Οι Αγγλοαμερικανοί δεν θα αποδεχθούν ποτέ να αποκτήσει η Τουρκία τα δικαιώματα στα ελληνικά νησιά που επιθυμεί, γιατί τότε θα αποκτούσε μονοπωλιακό έλεγχο του Αιγαίου, που είναι η προέκταση των Στενών. Χρησιμοποιούν όμως τις τουρκικές διεκδικήσεις για να αποσπούν ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο προς όφελος των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.

Το ίδιο συνέβη εν μέρει και με το μεταναστευτικό, με ένα σωρό διεθνείς οργανισμούς να μοιράζονται πρακτικά με το ελληνικό κράτος την κυριαρχία στο Αν. Αιγαίο.

Το ίδιο συμβαίνει και με την Κύπρο. Το σχέδιο Ανάν προέβλεπε την παραχώρηση της υπέρτατης νομοθετικής, εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας σε τρεις δικαστές που θα διόριζε ο ΓΓ του ΟΗΕ (ούτε καν το ΣΑ) και οι οποίοι θα εξέλεγαν τους διαδόχους τους. Δεδομένης της καθοριστικής επιρροής των ΗΠΑ και της Βρετανίας στον ΓΓ του ΟΗΕ και του Ισραήλ στη μεσογειακή πολιτική Ουάσιγκτων και Λονδίνου, τα τρία αυτά κράτη θα αποκτούσαν τον έλεγχο της Κύπρου.

Υποστηρίζοντας το τουρκοκυπριακό αίτημα απόλυτης ισοτιμίας, οι δυτικοί δεν έδιναν την κυριαρχία της Κύπρου στην Τουρκία, την έπαιρναν οι ίδιοι. Γι’ αυτό και ο τουρκικός στρατός αντιτάχθηκε τότε στο σχέδιο Ανάν. Η Δύση δεν θέλει ούτε ελληνική, ούτε τουρκική κυριαρχία στην Κύπρο, θέλει τη δική της.


Συγκλίνουσες τακτικές, αποκλίνουσες στρατηγικές

Αν οι δύο πλευρές που αναφέραμε προηγουμένως συμφωνούν στην ανάγκη ελληνικών παραχωρήσεων το κάνουν πιθανώς για διαφορετικούς λόγους. Οι μεν για να εξομαλύνουν την κατάσταση στα ελληνοτουρκικά και να διευκολύνουν την επαναπροσέγγιση της Δύσης με την ‘Αγκυρα. Οι δε, αφενός για να διασκεδάσουν την μεγάλη γερμανική καχυποψία για τις πραγματικές προθέσεις Πομπέο, κυρίως όμως γιατί αναμένουν ότι τέτοιες παραχωρήσεις, αφού εξασθενήσουν την ελληνική κυριαρχία, θα τροφοδοτήσουν τελικά, μέσω και των αντιδράσεων στο εσωτερικό της Ελλάδας, εξελίξεις που θα οδηγήσουν στην επαναφορά των σεναρίων Ψυχρού ή Θερμού Πολέμου με την Τουρκία.

Στην Ελλάδα, που αντιμετωπίζει και σοβαρότατη οικονομική και άλλες κρίσεις, ενδεχόμενες εθνικές παραχωρήσεις αυτού του τύπου θα μπορούσαν να προκαλέσουν πιθανώς την πτώση της κυβέρνησης, μια γενικευμένη αστάθεια (με ομοιότητες με την περίοδο 1965-67) και την άνοδο ενός «εκτονωτικού εθνικισμού». Τον λέμε εκτονωτικό γιατί θα είναι αντίδραση σε ήδη γενόμενες και ανεπίστρεπτες παραχωρήσεις, όπως το ενωτικό κίνημα που αναπτύχθηκε στην Κύπρο μετά τις συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου και οδήγησε στα γνωστά τραγικά αποτελέσματα. ‘Ετσι δεν αποκλείεται, δεδομένου ότι οι εστίες έντασης δεν θα λείψουν, να επιστρέψουν στο τέλος ισχυρότερα, τα σενάρια Ψυχρού ή Θερμού Πολέμου με την Τουρκία, που βολεύουν το παγκόσμιο κόμμα του Χάους. Οι εξελίξεις αυτές μπορούν, στην πιο ακραία περίπτωση, να απειλήσουν μακροχρόνια τη θέση της Ελλάδας στην ΕΕ και το πολίτευμα.

Οι πολιτικές ηγεσίες στην Ελλάδα, την Τουρκία και την ΕΕ δεν συνειδητοποιούν ότι η ελληνοτουρκική σύγκρουση δεν είναι τοπικό φαινόμενο που εμφανίστηκε ξαφνικά, αλλά ότι, παράλληλα με τους τοπικούς παράγοντες όπως ο τουρκικός εθνικισμός, εντάσσεται πιθανότατα και σε υπο-κεφάλαιο της δράσης διεθνών δυνάμεων που επιδιώκουν παγκόσμια πορεία προς πόλεμο και οι οποίες χρησιμοποιούν και τον τουρκικό επεκτατισμό και τις ελλαδικές και κυπριακές εξαρτήσεις. ‘Εχουμε στην αρένα δύο ταύρους, έναν ταυρομάχο (το κόμμα του Χάους) και έναν ταυροδαμαστή (τους “παγκοσμιοποιητές”).

Λευκωσία και Αθήνα ακολούθησαν πολιτικές που τους υπέβαλαν ξένα κέντρα αποφάσεων (παραχώρηση κοιτασμάτων Κύπρου, EastMed, “κατά φαντασίαν συμμαχίες” με το Ισραήλ) χωρίς να διαθέτουν αυτόνομη εθνική στρατηγική και χωρίς να ζητήσουν τουλάχιστο, σε αντάλλαγμα, να λάβουν επαρκείς διεθνοπολιτικές και αμυντικές εγγυήσεις στην απολύτως προβλέψιμη περίπτωση που θα εκδηλώνονταν, όπως και εκδηλώθηκαν, οι τουρκικές αντιδράσεις. ‘Ηδη η κρίση αυξάνει την πίεση για λύση του κυπριακού, τη στιγμή που η μόνη λύση στο τραπέζι είναι το σχέδιο Ανάν, δηλαδή η αυτοδιάλυση του κυπριακού κράτους.

Η Κύπρος έφτασε έτσι στο σημείο να σκέπτεται το βέτο στην ΕΕ για να επιβληθούν συμβολικές κυρώσεις στην Τουρκία και τη συνακόλουθη κρίση που θα προκαλέσει, τη στιγμή που δεν το έβαλε για πολύ πιο κρίσιμα για την υπόστασή της θέματα στο παρελθόν. Την ίδια στιγμή που τα πράττει αυτά, έχει αποδεχθεί, αν είναι δυνατόν, τη σύγκλιση νέας πενταμερούς, δηλαδή την αυτοκατάργησή της. Στην πενταμερή θα συμετάσχει η Βρετανία (αν είναι δυνατόν), αλλά δεν θα συμμετάσχει η ίδια η Κυπριακή Δημοκρατία.

Θα χρειαστεί πολλή τέχνη, στρατηγική ενάργεια και ανεξαρτησία σκέψης για να ξεφύγει η Λευκωσία και η Αθήνα από αυτό το γεμάτο παγίδες περιβάλλον, όπου βρεθήκαμε και εξαιτίας της απουσίας αυτόνομης εθνικής στρατηγικής και των μεγάλων εξαρτήσεων των δύο χωρών.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Υπάρχει πλήρης συγκάλυψη, και τελικά συνενοχή, από όλο τον πολιτικό κόσμο για όσα συμβαίνουν. Και δεν είναι λίγα αυτά, ούτε ασήμαντα για το παρόν και το μέλλον της χώρας και της κοινωνίας.


Όλοι σχεδόν οι πολιτικοί χώροι μιλούν πλέον για «τριπλή κρίση». Οικονομική, υγειονομική και σχετιζόμενη με την τουρκική απειλή. Αφού τη διαπιστώσουν, βέβαια, η ζωή κυλά περίπου όπως πάντα, με ορισμένα μέτρα προστασίας των διαδικασιών της Βουλής και των κομμάτων. Μάλιστα όλοι θαυμάζουν την πειθαρχία που έχουν οι εκδηλώσεις του ΚΚΕ εν μέσω πανδημίας… Ο Βελόπουλος καταγγέλλει τους πάντες, αλλά με αξιοπιστία πωλητή κηραλοιφών του Αγίου Όρους. Κάνει κι αυτός τη δουλειά του. Όταν ο Βαρουφάκης ρίχνει μια ιδέα για Μεσογειακή Διάσκεψη, σε λίγες μέρες η ίδια πρόταση πλασάρεται κι από κάποιους ισχυρούς. Βέβαια ο Βαρουφάκης προτείνει να γίνει με πρωτοβουλία της Ελλάδας σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Οι άλλοι δεν μπαίνουν καν σε λεπτομέρειες.

Τα κόμματα ευθυγραμμίζονται, στον έναν ή τον άλλο βαθμό, και λένε «ναι στον διάλογο Ελλάδας-Τουρκίας». Τον υπηρέτησαν εδώ και 6-7 χρόνια, και τώρα σύρονται σε έναν νέο γύρο διαβουλεύσεων, με όρους που θέτει ο Ερντογάν και έχουν γίνει δεκτοί από τους «Συμμάχους». Φτάσαμε στο σημείο να υπάρχουν γραπτές συμφωνίες (άρα χαρτιά που έχουν όλες οι πλευρές) και να το μαθαίνουμε μετά από μήνες. Η πίεση ΗΠΑ και Γερμανίας επί της Ελλάδας και της Κύπρου είναι πολύ μεγάλη. Φτάνει στο σημείο να αποδέχονται την αποστρατιωτικοποίηση νησιών, να αμφισβητούν τη συνέχεια ανάμεσα σε Ελλάδα και Κύπρο (άλλωστε θέλουν να τελειώνουν με την Κυπριακή Δημοκρατία) και ναι, αν είναι να μείνει η Τουρκία στον δυτικό χώρο, ας πάρει και το μισό Αιγαίο όπως επιθυμεί!

Το «βαρίδι» Κύπρος…

Το τραγικότερο όλων είναι η εγκατάλειψη της Κύπρου. Σε κρίσιμες στιγμές, κι όταν η πίεση πάνω της είναι ανάλογη με αυτή που δέχθηκε πριν το δημοψήφισμα του 2004 για να μην πει «Όχι» στο σχέδιο Ανάν, το οποίο σήμαινε διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τώρα πιέζεται να μην ασκήσει βέτο στις συνεδριάσεις της Ε.Ε. Στην παρούσα φάση, η Κυπριακή Δημοκρατία είναι ένα «βάρος» για τις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, αφού η Τουρκία δεν την αναγνωρίζει καν. Ο σχεδιασμός, μέσω εκδοχών τύπου «Ανάν», είναι να ιδρυθεί ένα κράτος-συνομοσπονδία δύο κοινοτήτων με ίσα δικαιώματα. Κοινώς, να πάψει να υπάρχει η Κυπριακή Δημοκρατία.

Φυσικά ο τουρκικός επεκτατισμός έχει μια πιο ριζοσπαστική λύση: την πλήρη κατάληψη της Κύπρου και την ανακήρυξή της σε επαρχία της Τουρκίας και συστατικό μέρος της Γαλάζιας Πατρίδας. Υπερβολικό; Μόνο για τους ρομαντικούς και εθελοτυφλούντες. Απλώς, τη στιγμή αυτή το νησί για τις Μεγάλες Δυνάμεις πρέπει να γίνει μια ΝΑΤΟϊκή βάση. Κι όσο η Τουρκία είναι αβέβαιη και παιζόμενη, δεν παίρνει το πράσινο φως για πλήρη κατάληψη του χώρου.

Ναι στον διάλογο, ναι στην εγκατάλειψη της Κύπρου, ομόφωνα και χωρίς πολλά-πολλά. Μόλις πρόσφατα ανακάλυψαν όλα τα κόμματα ότι υπάρχει γεωπολιτικό ζήτημα, και ακόμα πιο αργά ότι υπάρχει τουρκική απειλή. Μας είχαν ζαλίσει όλοι, μαζί με τα ΜΜΕ, ότι ο Ερντογάν «δεν θα τολμήσει», «καταρρέει η οικονομία του», «τα κάνει μόνο για εσωτερική κατανάλωση». Τώρα η λύση για όλους είναι η «συμμαχική ομπρέλα». Αυτό φυσικά δεν είναι μόνο έργο Μητσοτάκη…

Ο ΣΥΡΙΖΑ ξεφωνίζει τη Ν.Δ. ότι αποδέχεται τη Συμφωνία των Πρεσπών. Αλήθεια είναι, έχουν την ίδια γραμμή στο «Μακεδονικό»: τόσο περήφανοι είναι που ταυτίζονται με την «επάρατο Δεξιά»; Δεν λένε βέβαια την υπόλοιπη αλήθεια: ότι οι «Πρέσπες» πάνε πακέτο με ό,τι προωθείται τώρα από τη Θράκη ως την Κύπρο, ότι είναι κομμάτια της ίδιας «εργολαβίας». Ότι όλοι έχουν συμφωνήσει για συμφωνία τύπου Πρεσπών και για το Αιγαίο με την Τουρκία.

Ο γραικυλισμός χτυπά κόκκινο

Οι τοποθετήσεις όλων αρχίζουν με το «είμαστε υπέρ του διαλόγου». Βέβαια υπό προϋποθέσεις, αλλά ο Ερντογάν έχει πει «χωρίς προϋποθέσεις για όλα τα ζητήματα», θέση που επαναλαμβάνουν Αμερικανοί, αξιωματούχοι της Ε.Ε. και εκπρόσωποι του ΝΑΤΟ, ενώ κι οι Ρώσοι δεν παίρνουν τόσο καθαρή θέση όσο πιστεύουν κάποιοι. Η Τουρκία μετράει και για αυτούς περισσότερο από την Ελλάδα.

Το κύριο πρόβλημα το εντόπισε μια «αλεπού» της δημοσιογραφίας, ο Γιώργος Παπαχρήστου στο Βήμα (20/9). Μας θέτει το εξής ζήτημα: «Αν ο κ. Μητσοτάκης κριθεί ιστορικά για μια πρωτοβουλία η οποία ενέχει τον κίνδυνο να εξελιχθεί σε Βατερλό, αντιστοίχως θα κριθεί και η αντιπολίτευση για τη στάση που θα τηρήσει. Θα προσφύγει σε λαϊκισμούς που κατατείνουν στην εδραιωμένη –και λανθασμένη κατ’ εμέ– αντίληψη της κοινωνίας ότι “το Αιγαίο είναι ελληνικό” ή ότι “το Αιγαίο είναι μια κλειστή ελληνική λίμνη”; Ή θα αντιμετωπίσει την αλήθεια και την πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί και αναλόγως θα καθορίσει την στάση της;».

Εδώ πια, ο γραικυλισμός χτυπά κόκκινο. Το Αιγαίο δεν είναι ελληνικό; Από πότε; Ανήκει μήπως στα ψάρια του, και ίσως περισσότερο στην Τουρκία; Πότε ήταν μια «κλειστή λίμνη»; Και γιατί «ελληνικό» σημαίνει «κλειστή λίμνη»; Όποιος λοιπόν πιστεύει πως το Αιγαίο είναι ελληνικό, διαπράττει έγκλημα «λαϊκισμού». Όποιος υποστηρίζει ότι η Ελλάδα έχει κυριαρχία επί των νησιών, όπως έχει καθοριστεί από τις διεθνείς συμβάσεις και τα σύνορα όπως έχουν χαραχθεί εδώ και 100 χρόνια, είναι «λαϊκιστής», μάλλον και «εθνολαϊκιστής». Βρίσκεται δε πολύ μακράν από την «πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί»…


Τα κόμματα ευθυγραμμίζονται, στον έναν ή τον άλλο βαθμό, και λένε «ναι στον διάλογο Ελλάδας-Τουρκίας». Τον υπηρέτησαν εδώ και 6-7 χρόνια, και τώρα σύρονται σε έναν νέο γύρο διαβουλεύσεων, με όρους που θέτει ο Ερντογάν και έχουν γίνει δεκτοί από τους «Συμμάχους»

Εδώ ο δημοσιογράφος-αλεπού κάνει ακόμα μια λαθροχειρία: Αυτή η πραγματικότητα δεν διαμορφώθηκε στον αέρα και χωρίς παρεμβάσεις. Διαμορφώνεται από τη δυναμική του τούρκικου επεκτατισμού με τα τετελεσμένα που δημιουργεί, καθώς και από την πολιτική των Μεγάλων Δυνάμεων στην περιοχή. Αν τώρα πρέπει να γίνει ένας κάποιος «αναδασμός», υπάρχουν οι πολιτικοί κι οι γραφιάδες που θα τον διευκολύνουν. Άκου «ελληνικό το Αιγαίο»! Άλλωστε ο πρώην αρχηγός του τουρκικού στόλου έχει ήδη προτείνει να αλλάξει η ονομασία. Να καταργηθεί η ελληνική ονομασία «Αιγαίο», να λέγεται «Θάλασσα των Νήσων» ή «Βόρειος Μεσόγειος» και να υπαχθεί στη διοικητική περιφέρεια της τουρκικής Ανατολίας…

Για τις άλλες πτυχές της κρίσης

Στα οικονομικά και κοινωνικά θέματα, τα πράγματα είναι απλά, όσο κι αν συσκοτίζονται από τη συνθηματολογία. Οι βασικές παρατάξεις του πολιτικού συστήματος θα ακολουθούν κατά γράμμα όλες τις υποχρεώσεις της μνημονιακής λεωφόρου. Μαζί τη χάραξαν και την ακολουθούν εδώ και 10 χρόνια. Με πολλούς συνδυασμούς και «αιμοδοσίες» όποτε χρειάστηκε, με λυσσώδη αγώνα ενάντια στον λαϊκισμό, τον εθνολαϊκισμό και την εχθρότητα που αναπτύχθηκε για τον πολιτικό κόσμο. Μαζί ξανάγραψαν ακόμα και την πρόσφατη ιστορία (μάθαμε π.χ. ότι οι πλατείες ήταν τέκνο της Χρυσής Αυγής και των ακροδεξιών).

Η αλήθεια είναι πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να αντιπολιτευτεί χωρίς παραφωνίες και κορώνες, που όμως ελάχιστα επηρεάζουν. Αφού έστρωσαν τον δρόμο στην αυτοδυναμία Μητσοτάκη, τώρα επιδίδονται στη μικροπολιτική για ό,τι αυτός κάνει. Πόλεμος στον Τσίοδρα (αχ… Πολύφημε, όπως ονομάζει τον εαυτό του ο «σκληρός» Καρτερός), φασαρίες για το άνοιγμα των σχολείων τον Μάιο-Ιούνιο, φωνές για τον απατεώνα πρωθυπουργό. Αλλά και διαφωνίες Τσακαλώτου που έχει απομακρυνθεί από ηγετική ομάδα, και αποτυχία του ανοίγματος προς τη «δημοκρατική παράταξη». Για τις πρεσβείες, τα τηλέφωνα, τις πιέσεις, τον διάλογο κ.λπ., τίποτα ουσιώδες. Εντός κάδρου.

Υπάρχει βέβαια και το προσφυγικό-μεταναστευτικό. Όλος ο πολιτικός κόσμος έχει αποδεχθεί τον νέο ρόλο της Ελλάδας ως τάφρου της Ε.Ε. Παζαρεύει όμως για λεφτά και για τη διαχείριση αυτών των ανθρώπων στο εσωτερικό της χώρας. Καίγεται η Μόρια; Στήνεται πιο μεγάλος καταυλισμός με πληρωμένα νοίκια έως το 2025. Είπαμε, όλα είναι προσωρινά. Σε λίγο θα εγκατασταθούν και οι γερμανικές αρχές σε όλα τα στρατόπεδα επί των νησιών. Ξέρουν καλά τη δουλειά. Όποιος έχει άλλη γνώμη, είναι «φασίστας» και «εθνικιστής»…

Ναι, σε αυτό το πλαίσιο βρισκόμαστε. Η επίγνωσή των όρων που το διαμορφώνουν, δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη προσαρμογή σε αυτό. Δεν οδηγεί ευθύγραμμα στην παράδοση και την υποταγή. Τουλάχιστον έτσι δείχνει η παλιά και πρόσφατη ιστορία του τόπου και του λαού.


πηγή: Δρόμος της Αριστεράς

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου