Articles by "Πολιτική άποψη"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτική άποψη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

του Μίλτου Σακελλάρη

Στο εκλογικό πρόγραμμα του Σύριζα τον Μάη του 2012 διαβάζαμε: «(...) κλείσιμο όλων των ξένων βάσεων στην Ελλάδα. Αμεση κατάργηση των βάσεων της Σούδας και του Ακτίου. Δεν θέλουμε την Ελλάδα στο ΝΑΤΟ, ούτε το ΝΑΤΟ στην Ελλάδα και αγωνιζόμαστε για την διάλυσή του».
Στην πολιτική απόφαση του ιδρυτικού συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ, τον Ιούλη του 2013, διαβάζαμε: «...η απεμπλοκή από το ΝΑΤΟ, η κατάργηση των ξένων στρατιωτικών βάσεων, η αποτροπή της στρατιωτικής συνεργασίας με το Ισραήλ και η εφαρμογή της αρχής "κανείς Ελληνας στρατιώτης σε πολεμικά μέτωπα έξω από τα σύνορα της χώρας" συνιστούν άξονες της εξωτερικής μας πολιτικής».
Τον Σεπτέμβρη του 2013 στην Κεντρική Επιτροπή. ‘’ Μια κυβέρνηση της Αριστεράς θα παλέψει για το οριστικό κλείσιμο των ΝΑΤΟικών βάσεων και την απομάκρυνση - απεμπλοκή της χώρας μας από το ΝΑΤΟ».
Μάης του 2014, ο Αλ. Τσίπρας δηλώνει σε τηλεοπτική του συνέντευξη: «...το λέω με όλη τη δύναμη της φωνής μου ότι η χώρα πράγματι είναι μια χώρα που ανήκει στο δυτικό πλαίσιο, ανήκει στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ, αυτό δεν αμφισβητείται...».
Ιούλης του 2018. Ατλαντική Σύνοδος. Αλέξης Τσίπρας. «Εμείς καταστήσαμε τις θέσεις μας πιο σαφείς στην σύνοδο και στο ευρωατλαντικό συμβούλιο. Τόνισα στις παρεμβάσεις μου ότι η χώρα μας είναι πυλώνας ασφάλειας σταθερότητας και συνεργασίας στην ευρύτερη περιοχή. Μια χώρα που όχι μόνο έχει ισχυρή αποτρεπτική δύναμη και τηρεί τις συμβατικές της υποχρεώσεις σε αμυντικές δαπάνες παρά τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετώπισε αλλά με συνέπεια τα τελευταία χρόνια αναπτύσει διεθνείς πρωτοβουλίες και πολυμερή σχήματα συνεργασίας που προωθούν την σταθερότητα, την συνεργασία στα Βαλκάνια την Ν.Α Μεσόγειο αλλά και ευρύτερα στην περιοχή. Απόδειξη αυτού του αναντικατάστατου σταθεροποιητικού ρόλου της Ελλάδας αποτελεί η βελτίωση των σχέσεων μας με τους βόρειους γείτονές μας για την επίλυση χρόνιων ζητημάτων ».
Μάρτιος του 2020. ‘’Καλωσορίζουμε την κυβέρνηση της ΝΔ στο μέτωπο της λογικής και του πατριωτικού συμφέροντος που χάραξε η συμφωνία των Πρεσπών», αναφέρει σε δήλωσή του ο εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Χαρίτσης, σχολιάζοντας την υποδοχή από την κυβέρνηση, της ένταξης της Βόρειας Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ.
Σεπτέμβριος 2022.Με μεγάλη πλειοψηφία κυρώθηκε από την Επιτροπή Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών της Βουλής, το πρωτόκολλο προσχώρησης της Σουηδίας και της Φιλανδίας στο ΝΑΤΟ. Υπέρ της κύρωσης τάχθηκαν ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ και ΚΙΝΑΛ.

Η θέση λοιπόν του Σύριζα για διάλυση του ΝΑΤΟ περνάει μέσα από την διεύρυνση του προφανώς με την λογική ότι όσο πιο διευρυμένο είναι τόσο πιο μεγάλο πάταγο θα κάνει η διάλυση του.

Αυτό όμως που έχει μεγαλύτερη αξία είναι ο τρόπος και η πολιτική ανάλυση του Κατρούγκαλου που δικαιολογεί την θετική ψήφο του Σύριζα. Χωρίς κανένα απολύτως σχόλιο.

«Το κυρίαρχο για την επιλογή μας υπέρ της ένταξής τους στο ΝΑΤΟ, είναι ότι η ένταξή τους έχει την μαζική λαϊκή αποδοχή. Κυριότερο όμως κριτήριο μας είναι τα δικά μας εθνικά συμφέροντα. Δεν πρέπει να γίνει περαιτέρω αμερικανοποίηση ή νατοποίηση της άμυνας μας. Ο μείζον κίνδυνος είναι η επιστροφή του διπολισμού, με τη Δύση από τη μια, και από την άλλη ένα ενιαίο μπλοκ Ρωσίας – Κίνας. Αυτό πρέπει να το αποτρέψουμε. Οι συνέπειες θα είναι χειρότερες από τον ψυχρό πόλεμο. Η Ευρώπη πρέπει να είναι ανεξάρτητος πόλος. Δεν πρέπει να στηρίζεται για την άμυνα και ασφάλεια της στο ΝΑΤΟ. Πρέπει να έχει τη δική της δυνατότητα να προστατεύεται, γιατί στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, η Ευρώπη είναι πάντοτε ο μικρός αδερφός. Εμείς δεν πιστεύουμε στην νατοποίηση ή αμερικανοποίηση της εξωτερικής πολιτικής. Εμείς θέλουμε μια δυνατή Ευρώπη που θα αντιτίθεται στα στρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ και θα εγγυάται τα σύνορά της»;!;!;!.



πηγή: Δρόμος της Αριστεράς

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


του Λεωνίδα Βατικιώτη

Μόνο σαν χαριστική βολή απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να χαρακτηρισθεί η επιστολή που έστειλε η εικονιζόμενη υπουργός Ενέργειας των Ηνωμένων Πολιτειών στα αμερικανικά διυλιστήρια και τους εξαγωγείς ενεργειακών αγαθών ζητώντας τους να διακόψουν τις εξαγωγές ενεργειακών αγαθών στην Ευρωπαϊκή Ένωση!

H αμερικανική εφημερίδα WallStreetJournal που αποκάλυψε την επιστολή ανέφερε ότι παράγοντες του κλάδου χαρακτήρισαν την επιστολή της Τζένιφερ Γκράνχολμ σαν «μια προσφορά που δεν μπορείς να αρνηθείς»… Ο λόγος που η επιστολή την οποία αποκάλυψε η Wall Street Journal στις 24 Αυγούστου (σε εντιτόριαλ της μάλιστα) ισοδυναμεί με εντολή για την αμερικανική βιομηχανία ενέργειας είναι ότι στην περίπτωση που το αίτημα της Ουάσινγτον δεν γίνει δεκτό, τότε έρχονται νόμοι και αποφάσεις. Δεν έχουν περάσει άλλωστε παρά δύο μήνες από την εντολή του προέδρου Μπάιντεν στα διυλιστήρια να μειώσουν τις τιμές της βενζίνης, όπως κι έγινε. Κι έτσι από τα 5 δολάρια έπεσαν στα 3,88. Επίσημα το αμερικανικό κατεστημένο, ζητώντας με την επιστολή της αρμόδιας υπουργού από τα διυλιστήρια «να εστιάσουν μεσοπρόθεσμα στην δημιουργία αποθεμάτων στις ΗΠΑ, αντί να ξεπουλούν τα τρέχοντα αποθέματα και να αυξάνουν παραπέρα τις εξαγωγές», εμφανίζεται με το βλέμμα στραμμένο στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου. Στην πτώση των τιμών της βενζίνης κρέμεται η τελευταία ελπίδα των Δημοκρατικών να κερδίσουν τις εκλογές.

Στην ουσία όμως το ζητούμενο των Αμερικανών είναι η οικονομική εξόντωση της Ευρώπης! Γιατί, κανένας δεν έχει ελπίδες για την Ευρώπη όταν ο πληθωρισμός στη Γερμανία χτυπάει ρεκόρ 40ετίας! Η φτωχοποίηση θα μειώσει την καταναλωτική ζήτηση, χρεοκοπίες ενεργειακών εεταιρειών όπως της Uniper και της Wien Energie θα γίνουν καθημερινότητα και η ισοτιμία του ευρώ θα ακολουθήσει ελεύθερη πτώση.

Ας κρατήσουμε άλλωστε την συγκυρία, που επέλεξαν οι ΗΠΑ να «αδειάσουν» την Ευρώπη· χειρότερη δεν υπήρχε: Η επιστολή αποκαλύφθηκε μόλις μια εβδομάδα πριν η Ρωσία προχωρήσει στην διακοπή λειτουργίας του αγωγού Nord Stream 1 και την προσωρινή διακοπή τροφοδοσίας της Ευρώπης με φυσικό αέριο, μιας και βάσει ανακοίνωσης της Gazprom η λειτουργία θα επανέλθει το Σάββατο 3 Σεπτεμβρίου. Αυτές τις ημέρες λοιπόν η αγωνία της Ευρώπης βρίσκεται στο αποκορύφωμά της, ενώ όλες οι ενδείξεις δείχνουν ότι το στρατηγικό λάθος της ΕΕ να αυτοκτονήσει ενεργειακά για να τιμωρήσει τη Ρωσία είναι αδύνατο να διορθωθεί, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα:

Ο Τζαστίν Τριντό αρνείται να αυξήσει την παραγωγή και τις εξαγωγές στην Ευρώπη, επικαλούμενος νόμους του Καναδά που περιορίζουν τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα και άλλων βλαπτικών για το φαινόμενο του θερμοκηπίου αερίων.


Ο γάλλος πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν επέστρεψε από την Αλγερία με άδεια χέρια και κατά την παραμονή του αποδοκιμάστηκε. Ο απολογισμός της επίσκεψής του έγινε με τον πιο παραστατικό (και χαιρέκακο) τρόπο από τους NewYorkTimes: «Σε έναν βαθμό η μεγαλύτερη χώρα της Αφρικής έχει στρέψει το ενδιαφέρον της από την Γαλλία. Η Αλγερία πρόσφατα έχτισε ένα μνημειώδες Μεγάλο Τέμενος στο Αλγέρι με τη βοήθεια Κινέζων, διέταξε μια μεγάλης κλίμακας στροφή με την διδασκαλία στα σχολεία αγγλικών αντί γαλλικών, και σταθεροποίησε τις σχέσεις με τη Ρωσία του προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν».

Το Κατάρ αρνείται να ικανοποιήσει το ευρωπαϊκό αίτημα εκτός κι αν η κάλυψη της ευρωπαϊκής αγοράς γίνει με μακροχρόνια συμβόλαια, κάτι που οι Ευρωπαίοι ακόμη και τώρα αρνούνται παραμένοντας εμμονικά προσκολλημένοι στο σχεδιασμένο να αποτύχει σχέδιο της πράσινης μετάβασης. Η επιλογή ωστόσο του Κατάρ να ιδρύσει ΟΠΕΚ του φυσικού αερίου από κοινού με την Ρωσία είναι μία από τις πολλές ενδείξεις ότι ποτέ δεν θα δρούσε ενάντια στην Μόσχα, όπως κάνει πχ το Ισραήλ.

Η Ρωσία ταυτόχρονα «κολυμπάει στο μετρητό» βάσει δήλωσης της επικεφαλής οικονομολόγου του Διεθνούς Ινστιτούτου Χρηματοοικονομικής (IIF): Τα μηνιαία κέρδη της Ρωσίας από εξαγωγές το 2022 ανέρχονται σε 20 δισ. δολ., έναντι 14,6 δισ. το 2021. Η πτώση των εξαγωγών πετρελαίου ήταν οριακή, της τάξης του 5%, αλλά τα έσοδα έχουν αυξηθεί λόγω της αύξησης της τιμής του πετρελαίου σε σχέση με πέρυσι, ακόμη και τώρα μάλιστα που έχει υποχωρήσει γύρω στα 100 δολ. από τα επίπεδα της άνοιξης που ήταν γύρω στα 130. Βάσει τη Διεθνούς Επιτροπής Ενέργειας, οι εξαγωγές πετρελαίου τον Ιούλιο έφτασαν τα 7,4 εκ. βαρέλια καθημερινά, μειωμένα κατά 600.000 μόνο σε σχέση με τον Ιούλιο του 2021!

Ακόμη και το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, λόγω των εξαγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου, θα είναι πλεονασματικό κατά 265 δισ. δολ., μικρότερο μόνο από εκείνο της Κίνας, τονίζει το τελευταίο τεύχος του τεύχος του Economist, που αναρωτιέται αν αποδίδουν οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας. Ρητορικό προφανώς το ερώτημα…

Ο άθλος της Ρωσίας, να αυξήσει τα έσοδα της παρά τα αλλεπάλληλα κύματα κυρώσεων, δεν θα είχε επιτευχθεί αν δεν απορροφούσαν τις ρωσικές εξαγωγές χώρες όπως η Κίνα και η Ινδία. Η τελευταία ειδικότερα από μηδενικές εισαγωγές ρωσικού πετρελαίου το 2021 εισάγει πλέον σχεδόν 1 εκ. βαρέλια ημερησίως από τη Ρωσία! Η Μόσχα ωστόσο κατάφερε να βγει αλώβητη από τις απαράδεκτες κυρώσεις ΕΕ και ΗΠΑ λόγω της ενεργούς στήριξης της Σαουδικής Αραβίας και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Η στήριξη δεν σχετίζεται μόνο με την άρνηση του μονάρχη Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν να ικανοποιήσει το αίτημα του αμερικανού προέδρου για αύξηση της παραγωγής πετρελαίου. Η σημαντικότερη στήριξη της Σαουδαραβίας, έγκειται στην εισαγωγή ημιεπεξεργασμένου (fuel oil) πετρελαίου από την Ρωσία, την επεξεργασία του και την εξαγωγή του στη συνέχεια ως σουδαραβικό!

Φαίνεται έτσι ότι ο μοναδικός χαμένος των κυρώσεων στη Ρωσία είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση που τις επέβαλε. Η αλήθεια είναι ότι η ΕΕ δεν θα είχε πάει τόσο μακριά, ανακοινώνοντας ως τώρα επτά πακέτα κυρώσεων, αν δεν είχε την δημόσια στήριξη των ΗΠΑ. Οι δηλώσεις του Μπάιντεν κατά την επίσκεψή του στην Ευρώπη στις 25 Μαρτίου για ενότητα, αλληλοϋποστήριξη και συνεργασία μεταξύ των συμμάχων του ΝΑΤΟ ενάντια στην Ρωσία έπεισαν τους (έτοιμους από καιρό) ευρωπαίους πολιτικούς για τις προθέσεις των ΗΠΑ. Τα σχέδια των ΗΠΑ για οικονομική εξόντωση των ευρωπαίων ανταγωνιστών τους φάνηκε να παγώνουν μπροστά τον απώτερο στόχο, της ήττας της Ρωσίας…
The  partnership has never been stronger and more resolute.

We are coordinating our efforts to support the Ukrainian people, impose severe costs on Russia.

And make our democracies, economies and societies more robust.@POTUS and I issued a joint statement tonight ↓— Ursula von der Leyen (@vonderleyen) March 24, 2022

Οι αληθινοί στόχοι των ΗΠΑ ωστόσο, να έχει δηλαδή η ΕΕ την τύχη της Ιαπωνίας που από υπερδύναμη κατάντησε κομπάρσος στην παγκόσμια σκηνή – σκιά του εαυτού της, αποκαλύφθηκαν με το απαγορευτικό στις εξαγωγές από την υπουργό Ενέργειας των ΗΠΑ: Αφού πρώτα οι Αμερικάνοι οδήγησαν τα πιόνια τους στην Ουκρανία να προκαλέσουν πόλεμο με την Ρωσία, μετά ώθησαν τους Ευρωπαίους να τραβήξουν τα σωληνάκια που τους αιμοδοτούσαν ενεργειακά επί δεκαετίες απρόσκοπτα και φθηνά υποσχόμενοι ταυτόχρονα την ασφαλή αναπλήρωσή τους, τώρα τους πετούν στα βράχια!

«Να κόψουν τον λαιμό τους οι Ευρωπαίοι» είναι η απάντηση των ΗΠΑ τη στιγμή που η Ευρώπη, λόγω των αποφάσεων της, αντιμετωπίζει την μεγαλύτερη και πιο υπαρξιακή οικονομική της κρίση!

πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Babis Kouroundis *

"Κανείς πρωθυπουργός δεν έχει τη δυνατότητα και το δικαίωμα να γνωρίζει ποιους παρακολουθεί η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών... Εγώ δεν το γνωρίζω και δεν θα έπρεπε να το γνωρίζω, διότι περιοριστικά τα πρόσωπα αυτά τα γνωρίζει ο Διοικητής, οι υπηρεσίες, η ΑΔΑΕ και ο αρμόδιος εισαγγελέας".

Ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης στη σημερινή δευτερολογία του στη Βουλή υπεραμύνθηκε της λειτουργίας της ΕΥΠ ως μιας απολύτως «στεγανής» υπηρεσίας, εξαιρούμενης από κάθε είδους δημοκρατικό ή θεσμικό έλεγχο. Τι συμβαίνει όμως εάν οι υπηρεσίες της ΕΥΠ καταχρώνται την εξουσία τους; Αυτό είναι το ερώτημα που τίθεται στην επικαιρότητα με την παρακολούθηση του Ν. Ανδρουλάκη. Και σ’ αυτό η απάντηση δεν μπορεί να είναι η σιωπή και το «δεν γνώριζα» του Κ. Μητσοτάκη. Διότι ως πρωθυπουργός οφείλει σύμφωνα με το άρθρο 82 παρ. 2 του Συντάγματος να κατευθύνει τις ενέργειες των δημόσιων υπηρεσιών για την εφαρμογή της κυβερνητικής πολιτικής στο πλαίσιο των νόμων (και πρωτίστως του ίδιου του Συντάγματος, που καθιερώνει στο άρθρο 19 το απόλυτα απαραβίαστο των επικοινωνιών ακριβώς για μην υπάρξει μετατροπή του κανόνα σε εξαίρεση όπως αυτή που συμβαίνει σήμερα). Πόσο μάλλον όταν έχει φροντίσει να την υπαγάγει από τις πρώτες μέρες της κυβέρνησής του υπό τον αποκλειστικό του έλεγχο. Αν, λοιπόν, μια δημόσια υπηρεσία φτάνει (χωρίς να το γνωρίζει ο πρωθυπουργός, όπως ισχυρίζεται) να παρακολουθεί τον πρόεδρο του τρίτου κοινοβουλευτικού κόμματος, μπορεί να παρακολουθεί τους πάντες.


Στην πραγματικότητα, συνεπώς, το ερώτημα που τίθεται υπό το φως των σημερινών δηλώσεων του πρωθυπουργού είναι αρκετά παλιό: «Ποιος μας προφυλάσσει από τους φύλακες;». Το ζήτημα αυτό δεν είναι η πρώτη φορά που εμφανίζεται στην ελληνική πολιτική και συνταγματική ιστορία. Είναι γνωστό ότι η δικτατορία των συνταγματαρχών τράφηκε μέσα σ’ ένα περιβάλλον «στεγανών», στο οποίο η εθνική ασφάλεια βρισκόταν διαρκώς υπό κίνδυνο από τους κομμουνιστές. Μάταια ο μετριοπαθής ηγέτης της ΕΔΑ Ηλίας Ηλιού κατονόμαζε τον Γεώργιο Παπαδόπουλο το 1965 στη Βουλή όταν εκείνος είχε επινοήσει δήθεν σαμποτάζ σε τανκς στον Έβρο για να κατηγορήσει κομμουνιστές: «Και αν αύριον με ένα νέον πόρισμα κατονομάσομεν όχι 10, αλλά 500, 1.000, 10.000 πολίτας, είναι δυνατόν να συγκλονισθή το καθεστώς των δημοσίων ελευθεριών, η ασφάλεια του ανθρώπου ότι ευρίσκεται εις το σπίτι του, μη έχων να δώση λόγον, παρά μόνον εις την τακτικήν δικαιοσύνην, είναι δυνατόν να συγκλονισθή το καθεστώς των δικονομικών και συνταγματικών εγγυήσεων επί τη βάσει οιασδήποτε αυθαιρέτου κακοβούλου ενεργείας οιουδήποτε κ. Παπαδοπούλου;». Δύο χρόνια αργότερα ο Παπαδόπουλος κατέλαβε την εξουσία χάρη στη «στεγανότητα» του στρατού. Όταν η δικτατορία κατέρρευσε, είχε απονομιμοποιηθεί μαζί της και όλη η θεωρία των «στεγανών», την οποία επαναφέρει σήμερα ο Κ. Μητσοτάκης για την ΕΥΠ.

Με αυτά τα δεδομένα, ακόμα πιο απαράδεκτο από το πρόδηλο ψέμα του πρωθυπουργού ότι «δεν γνώριζε» είναι πως με αυτό εννοούσε ότι κανένας δημοκρατικά νομιμοποιημένος θεσμός δεν έπρεπε να γνωρίζει. Και όμως, από συνταγματική άποψη, οφείλει να γνωρίζει ΚΑΙ η Βουλή (σημειώνω ως προς την εισαγγελική αρχή ότι η αρμοδιότητά της περιορίζεται με βάση την ισχύουσα πρακτική στην απάντησή της σ’ ένα αίτημα τύπου «να παρακολουθηθεί ο αριθμός 6999999999 για λόγους εθνικής ασφαλείας;»). Η Ε.Υ.Π. οφείλει να προσκομίσει τα στοιχεία που διαθέτει στην απόρρητη συνεδρίαση της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής και εάν σ’ αυτήν διαπιστωθεί ότι γίνονταν παρακολουθήσεις καθ’ υπέρβαση του άρθρου 19 του Συντάγματος τα ονόματα των παρακολουθούμενων προσώπων όχι απλώς είναι δυνατό αλλά και πρέπει να δημοσιοποιηθούν.

Από πολιτική άποψη, μόνο τα δημοκρατικά αντανακλαστικά της κοινωνίας μπορούν να βάλουν τέλος σ’ αυτόν τον κατήφορο. Διότι, ας μην έχουμε αυταπάτες: αν η αντίληψη περί «στεγανών» νομιμοποιηθεί σήμερα, οι πρώτοι που θα πληγούν είναι οι απλοί πολίτες, και ιδίως οι πιο επικίνδυνοι για την εξουσία. Το παράδειγμα του δημοσιογράφου Θανάση Κουκάκη δεν είναι μεμονωμένο. Αν, αντίθετα, απαιτήσουμε να μπει τέλος στην ανεξέλεγκτη δράση της ΕΥΠ, η ενδυνάμωση των δημοκρατικών ελευθεριών θα ενισχύσει με τη σειρά της τις κοινωνικές διεκδικήσεις.



* διδάκτορας Νομικής ΑΠΘ και πρ. σύμβουλος στο ΔΣ του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης με την Εναλλακτική Πρωτοβουλία

«Είναι τρέλλα, αλλά έχει μέθοδο»
Ο Πολώνιος στον Άμλετ

Στο προηγούμενο άρθρο μας υποστηρίξαμε ότι η δολοφονία της Ρωσίδας δημοσιογράφου Ντάριας Ντούγκινα- Πλατόνοβα, είναι πιθανότατα μια πολύ μεγάλη προβοκάτσια, που αποσκοπεί στην κλιμάκωση της σύγκρουσης της Ρωσίας με το καθεστώς του Κιέβου και της «συλλογικής Δύσης» με τη Μόσχα.

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η δολοφονία της Ντούγκινα θυμίζει, τηρουμένων των αναλογιών, τη δολοφονία Σολεϊμανί και ελπίζει κανείς να μην αποδειχθεί – μαζί με μία πληθώρα άλλων προκλήσεων – το ισοδύναμο της δολοφονίας του διαδόχου του αυστριακού θρόνου το 1914. Γιατί ένας τρίτος παγκόσμιος πόλεμος δεν θα έχει νικητές και ηττημένους, θα είναι το τέλος του ανθρώπου.
Αθήνα, 2015. Η Ρωσίδα δημοσιογράφος Ντάρια Ντούγκινα, ανάμεσα στον Γαλλοαιγύπτιο οικονομολόγο Σαμίρ Αμίν και τον δημοσιογράφο Δημ. Κωνσταντακόπουλο

Αυτοί που σχεδίασαν, ενέκριναν ή ανέχθηκαν αυτή τη δολοφονία γνωρίζουν ότι με τέτοιες ενέργειες δεν θα πλήξουν την απήχηση του «ρωσικού εθνικισμού» ή των ιδεών του Αλεξάντρ Ντούγκιν στη Ρωσία. Ήδη άλλωστε όπως ήταν αναμενόμενο – αλλά και προβλέψιμο – και η δημοσιογράφος, αλλά και ο πατέρας της φιλόσοφος Αλεξάντρ Ντούγκιν θεωρούνται μάρτυρες από σημαντική μερίδα του ρωσικού λαού.

Ακόμα και ένας πρωτοετής φοιτητής ιστορίας γνωρίζει τη δύναμη του ρωσικού εθνισμού, που μπορεί ασφαλώς να γίνει, όπως και όλοι οι εθνισμοί, εθνικισμός, αλλά δεν είναι και αναγκαστικά εθνικισμός. Γνωρίζει ότι η δύναμη αυτή έσπασε σε δύο αιώνες τη ραχοκοκαλιά και του Ναπολέοντα και του Χίτλερ. Ο σκοπός των δυνάμεων που σχεδιάζουν ή εγκρίνουν τέτοιες επιθέσεις δεν είναι να τον δαμάσουν, είναι να τον παρεκτρέψουν, δημιουργώντας συνθήκες γενικευμένου χάους και «πολέμου των πολιτισμών» στον πλανήτη.


Κλιμακώνοντας τη σύγκρουση

Χτυπώντας ένα προβεβλημένο δημόσιο πρόσωπο, στην ίδια την καρδιά της Ρωσίας, θέλουν να αυξήσουν την πίεση στον πρόεδρο Πούτιν ώστε να αντιδράσει επιθετικά, δίνοντας στους ίδιους την ευκαιρία να σπρώξουν τη «συλλογική Δύση» σε ενέργειες περαιτέρω κλιμάκωσης.

Από τη μια βιάζονται γιατί φοβούνται ενδεχόμενες διαφοροποιήσεις εντός της Ευρώπης, που καταβάλλει ένα τεράστιο και εντελώς δυσανάλογο τίμημα στην πολιτική της Ουάσιγκτον (και τη δική της εξάρτηση και οπορτουνισμό), αντιμέτωπη τώρα με την άμεση προοπτική της σοβαρότερης οικονομικής και οικολογικής κρίση στην ιστορία της (αλλά και στην παγκόσμιο ιστορία). Πρέπει να προλάβουν τον χειμώνα.

Από την άλλη γνωρίζουν ότι μόνο περνώντας μια σειρά από πολιτικούς, ηθικούς και ψυχολογικούς «Ρουβίκωνες» θα μπορέσουν να οδηγήσουν την ανθρωπότητα και το ίδιο το δυτικό κατεστημένο σε έναν παγκόσμιο πόλεμο, χωρίς τον οποίο εκτιμούν ότι ο κόσμος τους, ο κόσμος δηλαδή της αιώνιας κυριαρχίας στον πλανήτη («τέλος της ιστορίας») είναι καταδικασμένος να χαθεί.

Σε μας, τους κάπως κανονικούς ανθρώπους δηλαδή, αυτά μπορεί να φαίνονται παράλογα, ο κίνδυνος όμως από μια πυρηνική σύγκρουση μπορεί να φαίνεται μικρότερος στους εξτρεμιστές και από τον κίνδυνο να χάσουν για πάντα την ηγεμονία που διέθετε η Δύση εδώ και πέντε αιώνες και από το πιθανό όφελος από την πλήρη κυριαρχία στον πλανήτη. Είναι μεγάλο λάθος να προβάλλει κανείς τα δικά του κριτήρια και ψυχολογία σε ανθρώπους που δεν τα έχουν.

Η δολοφονία της Ντούγκινα, όπως και όλο το κλίμα αντιρωσικής υστερίας που οικοδομείται εδώ και χρόνια σε όλη τη Δύση, αποσκοπούν – και πάντως το κάνουν – στο να υπονομεύσουν οποιαδήποτε εναπομείνασα δυνατότητα συνεννόησης Ουάσιγκτον και Μόσχας, έχοντας προ πολλού καταργήσει και κάθε «άτυπο κανόνα» στις σχέσεις των δύο πυρηνικών υπερδυνάμεων.

Αυτοί οι μηχανισμοί υπήρχαν στον Ψυχρό Πόλεμο, και αντανακλούσαν κατά βάθος την αναγνώριση από κάθε αντίπαλο της νομιμότητας της ύπαρξης του άλλου και κάποιου ορίου στη μεταξύ τους σύγκρουση. Αυτοί επέτρεψαν στον πρόεδρο Κένεντι και τον γενικό γραμματέα Χρουστσόφ να βρουν, έστω και την υστάτη, μια συμβιβαστική λύση που επέτρεψε τη διάσωση της ανθρωπότητας από τον παραλίγο πυρηνικό πόλεμο το 1963.

Σημειωτέον ότι και τότε, μια εποχή πολύ πιο δημοκρατική και ορθολογική από τη σημερινή, όλοι οι συμμετέχοντες στην κρίσιμη σύσκεψη που αποφάσισε το μέλλον του κόσμου, ετάχθησαν υπέρ του πολέμου, τον οποίο σταμάτησε μόνο η αντίθεση του Τζων Κένεντι και του αδελφού του.

Η κατάργηση των άτυπων καναλιών επικοινωνίας και των άτυπων κανόνων συμπεριφοράς μεταξύ των δύο πυρηνικών υπερδυνάμεων, είναι απαραίτητες σε όποιον τυχόν επιδιώκει να τις θέσει σε τροχιά εντεινόμενης και κλιμακούμενης αντιπαράθεσης, όπου κάθε υποχώρηση θα θεωρείται αδιανόητη και απαράδεκτη, οδηγώντας τες τελικά, ακόμα και παρά την αρχική θέλησή τους στη γενική σύγκρουση.


Ο Πόλεμος των Ρόδων

Μπορείτε να πάρετε μια ιδέα του πως μπορεί να γίνει αυτό παρακολουθώντας το φιλμ «Ο πόλεμος των Ρόουζ», όπου ένα ζευγάρι ξεκινά έναν καβγά για ασήμαντη αφορμή και καταλήγουν να σκοτωθούν και οι δύο.

Ο τίτλος του άλλωστε στα αγγλικά είναι «Ο πόλεμος των Ρόδων» και παραπέμπει στην τρομερή εμφύλια σύγκρουση που στοίχισε τη ζωή στο ένα τρίτο των Άγγλων ανδρών και ενέπνευσε τα κλασικά δράματα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ. Ότι έχει εδώ και καιρό προετοιμαστεί και τώρα εφαρμόζεται ένα τέτοιο σχέδιο είναι φανερό από μια πληθώρα ενδείξεων που θα χρειαζόμαστε βιβλίο για να τις αναφέρουμε όλες.


Μη μιλάτε με τη Μόσχα!

Για παράδειγμα, όπως αποκαλύφθηκε προ ημερών, η αμερικανική κυβέρνηση έχει απαγορεύσει στους διπλωμάτες της να έρχονται σε οποιαδήποτε επαφή με τους Ρώσους συναδέλφους τους στον ΟΗΕ. Στη διάρκεια του εξαμήνου που διαρκεί η σύγκρουση στην Ουκρανία, η μόνη επαφή των δύο πυρηνικών υπερδυνάμεων ήταν ένα (αρ. 1) τηλεφώνημα Μπλίνκεν και Λαβρόφ. Μια τέτοια κατάσταση καθιστά αδύνατη την εξεύρεση οποιασδήποτε συμφωνίας, αλλά και αυξάνει δραματικά την πιθανότητα παρεξήγησης των προθέσεων της μίας από την άλλη πλευρά.

Αξιοσημείωτη είναι εξάλλου και πολύ ασυνήθιστη και η δήλωση του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Τσαβούσογλου προ ημερών που κατηγόρησε ορισμένα μέλη του ΝΑΤΟ ότι, από κοινού με τις ΗΠΑ, δεν θέλουν ειρήνη στην Ουκρανία!

Υπενθυμίζουμε ότι προ μηνών, ο Βρετανός πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον (της «Μαύρης Διεθνούς» και αυτός όπως και η Λιζ Τρας), είχε ταξιδέψει στο Κίεβο για να αποτρέψει μια πιθανή συμφωνία ειρήνευσης του Ζελένσκι με τη Ρωσία. Πέρυσι είχε ασχοληθεί προσωπικά να καταρτίσει τον πλου ενός βρετανικού καταδρομικού που μπήκε στα χωρικά ύδατα της Κριμαίας, με αποτέλεσμα ο εκπρόσωπος του αμερικανικού Ναυτικού να καλέσει και τους συμμάχους των ΗΠΑ να προσέχουν τι κάνουν.

Ενώ στην αρχή της σύγκρουσης, η κυβέρνηση Μπάιντεν είχε εμποδίσει την αποστολή εξελιγμένων όπλων μεγάλου βεληνεκούς στην Ουκρανία, σε μια προσπάθεια ελέγχου της σύγκρουσης και προσπάθειας περιορισμού της πιθανότητας παγκόσμιου πυρηνικού πολέμου, τώρα στέλνει όλο και περισσότερα όπλα ικανά να πλήξουν στόχους στην Κριμαία και βαθιά στο έδαφος της Ρωσίας. Αφήνει τους Ουκρανούς να απειλούν την Ρωσία ότι θα καταστρέψουν τη μεγάλη γέφυρα του Κερτς. Τους επέτρεψε εξάλλου να κάνουν επίθεση και στο Μπελγκορόντ, ρωσική πόλη εκτός Κριμαίας.


Ζούγκλα και επίσημα

Φαινόμενα δολοφονιών δημοσίων προσώπων στη Μόσχα ή στην Ουάσιγκτον δεν είχαμε ούτε στο αποκορύφωμα του ψυχρού πολέμου.

Μικρή σημασία έχει το ότι η δολοφονία έγινε από τις ουκρανικές και όχι άλλες υπηρεσίες. Το καθεστώς Ζελένσκι δεν μοιάζει να έχει την παραμικρή αυτονομία απέναντι στη «συλλογική Δύση». ‘Όπως λέει χαρακτηριστικά δυτικός διπλωμάτης, «ούτε για κατούρημα δεν πάει ο Ζελένσκι, χωρίς την άδεια των ξένων συμβούλων του». Ακόμα χειρότερα, όλες οι ενδείξεις κατατείνουν στο ότι έχει γίνει εργαλείο όχι γενικά της Δύσης, αλλά των πιο εξτρεμιστικών της δυνάμεων.

Όλα δείχνουν μέχρι στιγμής ότι οι ουκρανικές μυστικές υπηρεσίες είναι κατά πάσα πιθανότητα οι αυτουργοί του εγκλήματος. Μια τέτοια ενέργεια όχι μόνο εντάσσεται στην πολιτική λογική τους, αλλά και είναι σύμφωνη με τα όσα οι ίδιες, κατά μία σατανική σύμπτωση, είπαν ότι κάνουν και τις μεθόδους που ακολουθούν σε μια συνέντευξη προς τους Τάιμς της Νέας Υόρκης, που δημοσιεύτηκε τέσσερις μέρες πριν από τη δολοφονία. Αν η Ουκρανία δεν είχε καμία σχέση με τη δολοφονία, και η ίδια και η Εσθονία θα είχαν κάθε λόγο να δώσουν μια εμπεριστατωμένη και συγκεκριμένη απάντηση στις ρωσικές αρχές, που ανακοίνωσαν ότι εντόπισαν και ταυτοποίησαν τη δολοφόνο και το αυτοκίνητο με το οποίο διέφυγε στην Εσθονία. Οι υπόλοιπες θεωρίες που διακινούνται από τα δυτικά ΜΜΕ απλώς στερούνται σοβαρότητας και οποιουδήποτε στοιχείου και έχουν τεθεί κατά τα φαινόμενα σε «κυκλοφορία» για να προκαλέσουν σύγχυση.

Δύσκολα όμως μπορεί να φανταστεί κανείς ότι οι πολλές μυστικές υπηρεσίες της «συλλογικής Δύσης» που είναι παρούσες στην Ουκρανία δεν πήραν χαμπάρι τι ετοίμαζαν ή να μην γνώριζαν και να μην μπορούσαν να προβλέψουν τη σημασία ενός τέτοιου γεγονότος. ‘Όπως είναι εξαιρετικά απίθανο να έκαναν κάτι οι Ουκρανοί αν ήταν αντίθετο με τις επιθυμίες των δυνάμεων που τις στηρίζουν και χωρίς τις οποίες είναι χαμένοι. Και οπωσδήποτε, δεν πρόκειται να πιστέψουν κάτι τέτοιο οι Ρώσοι.

Όπως είπαμε, τέσσερις μέρες εξάλλου πριν από τη δολοφονία της Ντούγκινα στη Μόσχα, οι Νιου Γιορκ Τάιμς δημοσίευαν ένα ενθουσιώδες άρθρο- συνέντευξη, που κανόνισε ο ίδιος ο ουκρανικός στρατός. Μεταξύ άλλων, οι πράκτορες των ουκρανικών μυστικών υπηρεσιών επαίρονταν για το πόσο καλοί είναι στο να σκοτώνουν αστυνομικούς και στελέχη ρωσικών πολιτικών κομμάτων, «πίσω από τις γραμμές του εχθρού», βάζοντας εκρηκτικά στα λάστιχα ή κάτω από τις θέσεις οδηγών των αυτοκινήτων τους.

O τίτλος της αμερικανικής εφημερίδας είναι απολύτως χαρακτηριστικός: «Πίσω από τις γραμμές του εχθρού, οι Ουκρανοί λένε στους Ρώσους «δεν είστε ποτέ ασφαλείς»».

Είναι δυνατόν να πιστέψει κάποιος ότι αυτά γίνονται χωρίς να τα γνωρίζουν και χωρίς να τα επιθυμούν οι Αμερικανοί, οι Βρετανοί και η πληθώρα των υπολοίπων υπηρεσιών που δρουν στην Ουκρανία;


Η προβοκάτσια με τα πυρηνικά

Το αυτό, σημειωτέον, ισχύει και για τον βομβαρδισμό του πυρηνικού εργοστασίου του Ζαπορίζια από τις ουκρανικές δυνάμεις που εμπεριέχει τον κίνδυνο ενός δεύτερου Τσέρνομπιλ. Η εκδοχή του Κιέβου ότι βομβαρδίζουν οι ίδιοι οι Ρώσοι το εργοστάσιο που κατέχουν δεν είναι άξια ούτε συζήτησης, και το μόνο που κάνουν τα δυτικά μέσα ενημέρωσης που επαναλαμβάνουν παρόμοιες ανοησίες είναι να αυτοξευτελίζονται.

Η υπόθεση του πυρηνικού εργοστασίου είναι η καλύτερη απόδειξη της απουσίας οποιασδήποτε αίσθησης ευθύνης και οποιασδήποτε ικανότητας αντίστασης των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, που, αντί να κόψουν τα πόδια του Ζελένσκι και να τον στείλουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, ανέχονται τον κίνδυνο ενός καινούριου Τσέρνομπιλ στην Ευρώπη.

Οι υποθέσεις αυτές είναι η καλύτερη απόδειξη της επιρροής των εξτρεμιστών στη δυτική πολιτική, αλλά και του ακραίου τυχοδιωκτισμού και ανευθυνότητας – τουλάχιστο – όλων των δυτικών κυβερνήσεων (αν και κανείς διερωτάται μερικές φορές αν υπάρχουν αυτές οι κυβερνήσεις ή έχουν μετατραπεί σε απλές μαριονέττες του μεγάλου εθνικού και υπερεθνικού κεφαλαίου και του ΝΑΤΟ).

Μερικά ιστορικά προηγούμενα

Η υπόθεση της δολοφονίας της Ντούγκινα θυμίζει, τηρουμένων των αναλογιών, τη δολοφονία του Ιρανού ηγέτη Σολεϊμανί, στο τέλος της θητείας των κυβερνήσεων Τραμπ στις ΗΠΑ και Νετανιάχου στο Ισραήλ (και οι δύο σημειωτέον έχουν βάλει πλώρη να ξανάρθουν στην εξουσία). Αυτοί που σχεδίασαν τη δολοφονία του Ιρανού στρατηγού, ήθελαν να εξαναγκάσουν την Τεχεράνη σε αντίποινα, ώστε στην συνέχεια να εξαπολύσουν έναν πολύ μεγάλο πόλεμο κατά του Ιράν και των συμμάχων του στη Μέση Ανατολή, πόλεμο στον οποίο θα γινόταν, πολύ πιθανά, χρήση τακτικών πυρηνικών όπλων. (Τον σχετικό σχεδιασμό των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων αποκάλυψε, από το 2006 ήδη, ο κορυφαίος Αμερικανός δημοσιογράφος Σέιμους Χερς).

Μιλώντας για μεγάλες προβοκάτσιες αξίζει να θυμηθούμε πως το 1956 οι δυτικοί έδιναν ψεύτικες διαβεβαιώσεις στους ηγέτες της Ουγγρικής Επανάστασης, ώστε να τους πείσουν να διαβούν τις «κόκκινες γραμμές» του Κρεμλίνου, αναγκάζοντας τον Νικήτα Χρουστσόφ να εισβάλλει στην Ουγγαρία, πλήττοντας βαριά το τεράστιο κύρος της ΕΣΣΔ στη δυτική Ευρώπη μετά τη νίκη του 1945, αλλά και καταδικάζοντας, σε μεγάλο βαθμό, το πείραμα της «αποσταλινοποίησης» και του «ξεπαγώματος» της ΕΣΣΔ. Είναι η ίδια τακτική που χρησιμοποίησε η CIA όταν κάρφωσε στην Κα Γκε Μπε τα ονόματα των συγγραφέων Σινιάφσκι και Ντάνιελ, για να τους συλλάβουν και να πληγεί περαιτέρω το κύρος της ΕΣΣΔ.

Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε και πολλά άλλα παραδείγματα. Αλλά βέβαια αυτό που γίνεται τώρα δεν μπορεί να συγκριθεί ούτε με ότι πήγε να γίνει με το Ιράν, ούτε με αυτό που γινόταν με την ΕΣΣΔ. Το να εφαρμόσεις στρατηγική αλλαγής καθεστώτος, ανάλογη αυτής που εφήρμοσαν στο Ιράκ, απέναντι στη Ρωσία, είναι το εισιτήριο για την κόλαση.


Ο κίνδυνος του πυρηνικού πολέμου

Με κίνδυνο να γίνουμε μονότονοι, θα υπενθυμίσουμε ξανά ότι προειδοποιήσεις για τον κίνδυνο παγκόσμιας πυρηνικής καταστροφής έχουν απευθύνει πολλά έμπειρα και πολύ καλά πληροφορημένα πρόσωπα, μεταξύ άλλων, ο ΓΓ του ΟΗΕ και ο Χένρι Κίσινγκερ, ενώ ανάλογους φόβους έχουν εκφράσει και άλλα σημαίνοντα πρόσωπα και της αμφισβήτησης και του κατεστημένου των ΗΠΑ, όπως οι καθηγητές Τσόμσκι, Μερσχάιμερ, Ζαχς.

Απελπισμένος από τις εξελίξεις, ο γνωστός Αμερικανός καθηγητής Μερσχάιμερ, κάνει στο τελευταίο Foreign Affairs, μια πολύ καλή ανάλυση της δυναμικής που δημιουργεί ο πόλεμος. Το μόνο σφάλμα του κατά τη γνώμη μας είναι ότι το μοντέλο του είναι πολύ γραμμικό και πολύ ορθολογικό. Υπερτιμά ενδόμυχα τον ορθολογισμό του συστήματος, κάτι που κάνουν και πολλοί αντίπαλοί του στην ανατολή και τον νότο της ανθρωπότητας. Ίσως του είναι δύσκολο ψυχολογικά να αποδεχθεί ότι υπάρχει μέσα στο ίδιο το κρατικό σύστημα της χώρας του ένα κρυμμένο «κόμμα του πολέμου», που όντως να θέλει να προκαλέσει πόλεμο. Μοιάζει πολύ τερατώδες για να είναι αληθινό.

Και όμως. Η ιστορία μας πείθει ότι πάντα υπήρξε ένας τέτοιος πυρήνας. Είναι αυτός που επέβαλλε στον Τρούμαν να ρίξει τη Βόμβα στην Ιαπωνία, παρά τη διαφωνία της αμερικανικής στρατιωτικής ηγεσίας, είναι αυτός για τον οποίο μας προειδοποίησε, στην αποχαιρετιστήρια ομιλία του ο πρόεδρος Αϊζενχάουερ, αυτός που σκότωσε τον πρόεδρο Κένεντι και τον αδελφό του, οι δυνάμεις που συγκεντρώθηκαν στην Επιτροπή για τον Παρόντα Κίνδυνο, τον πρόγονο των νεοσυντηρητικών, αυτός που άφησε να γίνει η 11η Σεπτεμβρίου και ξεκίνησε τους πολέμους στη Μέση Ανατολή.

Γι’ αυτούς τους ανθρώπους οι κίνδυνοι ενός τέτοιου πολέμου είναι μικρότεροι και από τον κίνδυνο που αισθάνονται αν αφήσουν να φύγει από τα χέρια τους η ηγεμονία στον πλανήτη και από το κέρδος που αναμένουν αν πετύχουν να επικρατήσουν πλήρως σε όλο τον κόσμο. Σημασία δεν έχει τι θεωρούμε εμείς λογικό, αλλά το τι θεωρούν αυτοί. Κι αυτοί δεν έχουν τα δικά μας κριτήρια.

Η επανεμφάνιση του πυρηνικού κινδύνου δεν έγινε ξαφνικά. Η αποδόμηση της δομής ελέγχου των εξοπλισμών άρχισε πολλά χρόνια πριν επί Κλίντον (χρησιμοποιήθηκε για αυτήν και το σκάνδαλο Λεβίνσκι), κλιμακώθηκε επί κυβερνήσεων Μπους- Τσέινι -Νετανιάχου και ολοκληρώθηκε επί κυβερνήσεως Τραμπ-Νετανιάχου. Η αποδόμηση του «πυρηνικού ταμπού» άρχισε με την πυραυλική επίθεση του Τραμπ κατά της Συρίας – παρά την εκεί παρουσία ρωσικών στρατευμάτων την άνοιξη του 2017 και με την ομιλία του στον ΟΗΕ τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς, όταν απείλησε με εξολόθρευση τη Βόρειο Κορέα. Επί Τραμπ επίσης εγκρίθηκε ένα θηριώδες πρόγραμμα εκσυγχρονισμού των αμερικανικών πυρηνικών δυνάμεων και άλλαξε το δόγμα ασφαλείας των ΗΠΑ, αντικαθιστώντας την τρομοκρατία με την Κίνα και τη Ρωσία ως κύριους αντιπάλους της Αμερικής.

Επαναλαμβάνουν τώρα, σε γιγαντιαία κλίμακα, εναντίον της Ρωσίας, αύριο και της Κίνας, αυτό που οι ίδιοι δοκίμασαν να κάνουν στη Μέση Ανατολή πριν από 20 χρόνια.

Τη βαθύτερη ενότητα του δυτικού «κόμματος του πολέμου», που κινείται κάτω από την επιφάνεια των αμερικανικών και ευρωπαϊκών πολιτικών κομμάτων προωθώντας την ατζέντα του με επιμονή, υπομονή και σταθερότητα συμβολίζει κατά τον καλύτερο τρόπο η σύζυγος του γκουρού των νεοσυντηρητικών Βικτόρια Νούλαντ. Βασική σύμβουλος του Ρεπουμπλικάνου Ντικ Τσέινι όταν ξεκινούσε τους πολέμους στη Μέση Ανατολή, υπήρξε και πρωταγωνιστής της ουκρανικής κρίσης επί των Δημοκρατικών Ομπάμα και επί Μπάιντεν.

Μόνο μια εξέγερση των ευρωπαϊκών λαών κατά της ακολουθούμενης πολιτικής μοιάζει ικανή να σταματήσει την πορεία προς την άβυσσο. Οι πολίτες της Ευρώπης, των Ηνωμένων Πολιτειών, των υπολοίπων κρατών της συλλογικής Δύσης, έχουν ακόμα αρκετή ισχύ και ένα μικρό περιθώριο, ένα παράθυρο ευκαιρίας, αν κινητοποιηθούν άμεσα και αποφασιστικά, για να φρενάρουν τον επερχόμενο Αρμαγεδδώνα, πυρηνικό, αλλά επίσης κλιματικό και οικονομικό, απαιτώντας την ταυτόχρονη και άμεση διακοπή του πολέμου, των κυρώσεων και του εξοπλισμού της Ουκρανίας.

Σημείωση

Έχουμε κάνει με άλλες ευκαιρίες τη συζήτηση για τις ευθύνες και τις αιτίες της ουκρανικής κρίσης και δεν θεωρήσαμε σκόπιμο να την επαναλάβουμε εδώ. Ακόμα όμως και αν κάποιος υποστηρίζει τη δυτική άποψη για το θέμα αυτό, δεν είναι ασφαλώς απάντηση στη ρωσική πολιτική να καταστρέψουμε την ίδια την Ουκρανία και να ανατινάξουμε τον πλανήτη.

Πηγή: kosmodromio.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Της ΜΑΡΙΑΣ ΝΕΓΡΕΠΟΝΤΗ-ΔΕΛΙΒΑΝΗ*  

Για την εισήγησή μου στο Β’ αυτό συνέδριο της Επιτροπής Ελληνισμού επέλεξα ένα θέμα, που κατά την κρίση μου, θα πρέπει να αναγνωριστεί ως το κυρίαρχο πρόβλημα της πατρίδας μας. Πρόκειται, πιο συγκεκριμένα, για τη συμπεριφορά, που με ελάχιστες εξαιρέσεις χαρακτηρίζει τη θέση της Ελλάδας προς τον έξω κόσμο. Πρόκειται για την παγιωμένη στάση με την οποία η Ελλάδα αντιμετωπίζει, αλλά και αντιμετωπίζεται από φίλους, συμμάχους και εχθρούς. Πρόκειται για κατάσταση, που δεν αρμόζει σε κυρίαρχο και ανεξάρτητο κράτος, αλλά αντιθέτως σε χώρα που βαρύνεται με δεσμούς ανελευθερίας, απέναντι σε όλους και όλα, σε έθνος με φοβικά σύνδρομα και με εμφανείς ανασφάλειες. 

Η αναζήτηση των αιτίων αυτού του ανεπιθύμητου συνδρόμου, ανατρέχει στο μακρινό παρελθόν της ηρωικής Επανάστασης, που έκρυβε ωστόσο και κάποιες γκρίζες σελίδες, οι οποίες από τότε αναπαράγονται συνεχώς, με ασαφείς και δυσδιάκριτες μεθοδεύσεις. Η απελευθέρωση της Ελλάδας από την Οθωμανική Αυτοκρατορία βρήκε ομόφωνες τις Μεγάλες Δυνάμεις, προφανώς γιατί αυτή εξυπηρετούσε συμφέροντά τους, αλλά όχι και την ανεξαρτησία της. 

Είναι πολύ χαρακτηριστική η δήλωση του Μακρυγιάννη στα «Απομνημονεύματα» του ότι «Τους κατάτρεξαν οι Ευρωπαίοι τους δυστυχείς ΄Ελληνες. Εις τις πρώτες χρονιές εφοδίαζαν τα κάστρα των Τούρκων. Τους κατέτρεχαν και τους κατατρέχουν ολοένα δια να μη υπάρχουν. Η Αγγλία θέλει να τους κάμη Άγγλους με την δικαιοσύνην την αγγλική, οι Μαλτέζοι, ξυπόλητους και νηστικούς, οι Γάλλοι Γάλλους, οι Ρώσοι Ρώσους και ο Μέττερνικ της Αούστριας Αουστριακούς και όποιος τους φάγει από τους τέσσερους». 

Η κυριαρχία επάνω σε μια Ελλάδα, τυπικά ελεύθερη αλλά όχι ανεξάρτητη υπήρξε το μήλο της έριδος ανάμεσα στις τότε Μεγάλες Δυνάμεις, με την προβολή της αντίθεσης Αλβιώνας και Αυστρίας εναντίον της Ρωσίας. Και είναι χαρακτηριστικό ότι μέχρι τον ρωσσοτουρκικό πόλεμο (1828-29) δεν υπάρχει πηγή, που να αναφέρεται στην ανεξαρτησία της Ελλάδας. Το όραμα του Καποδίστρια ήταν μια ελεύθερη, αλλά και ανεξάρτητη Ελλάδα, που όμως έσβησε με τη δολοφονία του. Και όσο και αν φαίνεται αδιανόητο, αυτό το όραμα στάθηκε αδύνατον να αναζωογονηθεί επί 190 ολόκληρα χρόνια. 

Ωστόσο, μέσα σε αυτές κυριαρχεί η γενική διαπίστωση ότι στο μακρύ αυτό διάστημα, δεν υπήρξαν αξιόλογες προσπάθειες ξεριζωμού του. Ότι, δηλαδή, η εξάρτηση έγινε σιωπηρώς αποδεκτή. Για την οικτρή αυτή κατάσταση, στην οποίαν βρίσκεται η πατρίδα μας, ήδη επί δύο αιώνες, υπάρχουν, ασφαλώς, βαρύτατες όσο και ασυγχώρητες ευθύνες. Η υποτέλεια έγινε τρόπος ζωής, εξουδετέρωσε την εθνική υπερηφάνεια και αξιοπρέπειά μας και εγκαθίδρυσε μια αρρωστημένη αδράνεια, που τελικώς αποδέχεται τα πάντα. Η υποτέλεια αυτή φαίνεται να διαιωνίζεται, ενώ κάθε φορά που κινδυνεύει να ανατραπεί, από υγιείς λαϊκές αντιδράσεις, όπως ενδεικτικά αναφέρομαι στην περίπτωση των Πρεσπών, καθώς και σε αυτήν του δημοψηφίσματος του 2015, επιστρατεύονται υπόγειες δυνάμεις, για να τις σιγήσουν, με κάθε μέσον, έστω και με το πιο αδίστακτο. Και πάντοτε βέβαια με τη συμπαράσταση των συμμάχων/φίλων/εταίρων, που έχουν αντικαταστήσει τις πάλαι ποτέ Μεγάλες Δυνάμεις. 

Πρόκειται, σίγουρα, για αποφάσεις και ενέργειες, με ψήγματα προδοσίας. Οι ευθύνες για τη χρόνια αυτή ανωμαλία, μέσα στην οποία καθηλώνεται η πατρίδα μας και αδυνατεί έτσι να ανοίξει φτερά σε νέους ορίζοντες, δεν είναι ασφαλώς μονομερείς, αλλά ανακυκλώνονται φράζοντας τα μονοπάτια πιθανών διεξόδων. 

Θα ήταν, σίγουρα, ιδιαιτέρως βολικό να αποδοθούν όλα τα κακώς κείμενα στις ελληνικές κυβερνήσεις των τελευταίων ετών, τότε που η πατρίδα μας σύρθηκε σε ιδιόμορφης μορφής αποικιοκρατικό καθεστώς. Ωστόσο με σύστημα ελεύθερων εκλογών, αλλά και με την επικράτηση κάποιου είδους και βαθμού δημοκρατίας, στη χώρα μας, έστω και με ισχυρή δόση ουτοπίας, είναι δύσκολο να απαλλαγεί από κάθε ευθύνη ο λαός της, ο οποίος τις ψηφίζει. 

Για τη συνέχιση της ανάλυσης θα καταφύγω σε σχετικές πεποιθήσεις μου, που όπως πιστεύω τις συμμερίζονται και πολλοί συμπατριώτες μας. Θα υποστηρίξω δηλαδή ότι, σε πείσμα των ελεύθερων εκλογών, αυτές δεν είναι τελικά ελεύθερες. Η υποτέλεια που μαστίζει τον τόπο δημιουργεί εύκολη πρόσβαση σε επιλογές των έξωθεν εκλεκτών, που θα κυβερνήσουν τη χώρα, και παράλληλα καθιερώνει ένα σχετικά σταθερό σύστημα εναλλαγής τους στην εξουσία, για όσο γίνεται μεγαλύτερο διάστημα. Αυτό σημαίνει ότι σε χρόνο προγενέστερο των εκάστοτε επίσημων εκλογών, και βέβαια με την πολύ αποτελεσματική συμπαράσταση των συστημικών ΜΜΕ, έχουν ήδη οριστικοποιηθεί τα αποτελέσματα, ερήμην της ελεύθερης βούλησης του λαού. 

«Θεωρίες συνωμοσίας», θα υποστηρίξουν ορισμένοι. Ωστόσο, αυτή η εκδοχή θα πρέπει να είναι σε θέση να δώσει απαντήσεις, όπως το πως, το 62% του ΟΧΙ, στο δημοψήφισμα του 2015 έγινε με βελούδινο τρόπο Ναι, δεύτερον την προδοτική συμφωνία των Πρεσπών και τρίτον την αποστολή πολεμικού υλικού στην Ουκρανία. 

Η περιφρόνηση της εκάστοτε βούλησης των ψηφοφόρων, εκτός του ότι είναι επικίνδυνη για κυβερνήσεις που πράγματι εκλέγονται από το λαό, τον απαλλάσσει μέχρι ορισμένου σημείου από ευθύνες κακών επιλογών του, όταν καλείται να δώσει την ψήφο του. Αλλά, και ταυτόχρονα εξηγεί, εν μέρει πάντοτε, το γιατί ο λαός δεν ξεσηκώνεται για να υπερασπιστεί τα δικαιώματά και τις επιλογές του. Διότι προφανώς και δικαιολογημένα κρίνει ότι οι όποιες αντιδράσεις του θα είναι χωρίς αποτέλεσμα. 

Η υποτέλεια της χώρας μας διαπιστώνεται, δυστυχώς, σε όλες τις εκφάνσεις των επί μέρους τομέων της ύπαρξής της. Να αρχίσω με την υποτέλεια στα εθνικά μας θέματα και να παρατηρήσω ότι: Στις συνεχείς και κλιμακούμενες εθνικές απειλές, που όμως κυοφορούνται για καιρό και κερδίζουν διεθνή συμπαράσταση με τη μέθοδο της ακατάσχετης επανάληψης, εμείς εμφανιζόμαστε χωρίς στρατηγικό σχέδιο, και προσπαθούμε να τις αναχαιτίσουμε με πυροσβεστικούς τρόπους. 
Με το πρώτο χαμόγελο των εταίρων μας ενθουσιαζόμαστε πιστεύοντας ότι τα προβλήματά μας έχουν λυθεί, και χωρίς συνέχεια και συνέπεια οδεύουμε στην επόμενη εθνική περιπέτεια. Αφήνουμε τα εθνικά μας προβλήματα να λιμνάζουν, αδυνατώντας να έχουμε εγκαίρως λύσεις. 
Αναφερόμαστε ως παλαιό χαλασμένο γραμμόφωνο και εντελώς αορίστως στο διεθνές δίκαιο, πιστεύοντας αφελώς ότι οι λύσεις του εξασφαλίζονται αυτομάτως, και πολύ συχνά κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας υποστηρίζοντας ότι οι εχθροί μας είναι δήθεν απομονωμένοι, σε αντίθεση με εμάς, που έχουμε δήθεν τη συμπαράσταση της διεθνούς κοινότητας. 
Επιπλέον, απέχουμε μεθοδικά από τη χρήση των νομικών μέσων που είναι διαθέσιμα στους διεθνείς οργανισμούς, και τελικώς δεν φαίνεται να μας ενοχλεί το γεγονός ότι μας θεωρούν δεδομένους, και πιόνια για την υποστήριξη της κάθε μορφής υπόθεσης, έστω και όταν αυτή στρέφεται κάθετα εναντίον των εθνικών μας συμφερόντων. 
Ικανοποιούμε, αδίστακτα, ό,τι αίτημα μας υποβάλλουν οι εταίροι/σύμμαχοι, χωρίς ουδέποτε να απαιτούμε αντάλλαγμα, έστω και όταν έτσι τίθεται σε κίνδυνο η χώρα μας. Παρότι, ουδέποτε έπαυσαν οι απειλές της Τουρκίας εναντίον μας, και παρότι θα έπρεπε να είναι δεδομένη η συνεχής μας προσπάθεια, με κάθε δυνατή θυσία, για να έχουμε την Ελλάδα αμυντικά απρόσιτη από κάθε εχθρό, αδρανήσαμε. Και, όντως, την ύστατη ώρα σπεύσαμε να αγοράσουμε ότι βρέθηκε μπροστά μας. 

Τι έπρεπε να κάνουμε, επί 200 χρόνια που είμαστε ελεύθεροι; Μα, να αξιοποιήσουμε την προνομιακή γεωγραφική μας θέση, το μοναδικό μας πολιτισμό και την ιστορία μας, την πολύτιμη διττή μας υπόσταση, Δύσης και Ανατολής, τον ξύπνιο και εύκολα προσαρμοζόμενο λαό μας, και να μεγαλουργήσουμε, αξιοποιώντας το ανεκτίμητο δώρο που μας έδωσαν οι ήρωες του 1821. Και με όλα αυτά, να βλέπουμε τον υπόλοιπο κόσμο, ας μου επιτραπεί η αδόκιμη έκφραση, αφ' υψηλού, να μη δεχόμαστε μύγα στο σπαθί μας, να απαντάμε στις προκλήσεις με φωνή που να ακούγεται στα πέρατα της υφηλίου. Και να καλλιεργούμε συμμαχίες διττής υφής, αξιοποιώντας το δικό μας ειδικό προνόμιο. 

Αλλά, δυστυχώς, μας απορρόφησε η υποτέλεια, η ανυπαρξία, η εξαφάνιση. Και όλα αυτά, επειδή προσπαθήσαμε και μονίμως προσπαθούμε να απεμπολήσουμε την Ανατολή, και να ασπαστούμε αποκλειστικά τη Δύση. Κυρίως, να πείσουμε τη Δύση ότι ανήκουμε σε αυτήν, και ουδεμία έχουμε σχέση με την Ανατολή. Που καταλήγει σε ηθελημένη παραίτησή μας από το ήμισυ της κληρονομιάς μας, με όλα τα δεινά που μας κυνηγούν εξαιτίας του νεοπλουτίστικου θρυλικού «ανήκομεν εις την Δύσιν». 

Και μια ματιά στις συνέπειες της υποτέλειας στο χώρο της οικονομίας, που είναι ίσως ακόμη τραγικότερες, από τις εθνικές, καθώς αυτές δεν είναι απλώς απειλές, αλλά δεινά που τα υπέστημεν, τα υφιστάμεθα και θα μας στοιχειώνουν για ατέλειωτα ακόμη χρόνια. Δεν θα επεκταθώ εδώ στο πόσο απάνθρωπες, όσο και αδικαιολόγητες υπήρξαν οι προδιαγραφές που ενσωματώθηκαν στα Μνημόνια, δεδομένου ότι έχω ήδη πολύπλευρα και δια μακρών τοποθετηθεί επί όλων αυτών. Ωστόσο, έγιναν δεκτά αδιαμαρτύρητα, και υπογράφηκαν χωρίς ενδοιασμούς από όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις των τελευταίων 12 ετών. 

Και στο σημείο αυτό πρέπει να αναζητηθούν κάποιες δικαιολογίες, σχετικά με την έλλειψη αντιδράσεων του ελληνικού λαού, στα μαρτύρια στα οποία τον υπέβαλαν για αόριστο χρόνο τα Μνημόνια. Επιβάλλεται, δηλαδή, να αναφερθούμε ειδικότερα στις μεθοδεύσεις απενεργοποίησης των αντιδράσεων του λαού μας, που θα ήταν άλλως απολύτως δικαιολογημένες, όχι βέβαια αορίστως εναντίον των Μνημονίων, που ήταν αναπόφευκτα, εφόσον χρεωστούσαμε, αλλά εναντίον του εγκληματικού τους περιεχομένου. 

Προς τούτο χρησιμοποιήθηκαν καταχθόνιες μέθοδοι, που αναλύονται με τρόπο αριστοτεχνικό από τη Ναομί Κλάιν στο γνωστό της βιβλίο «Το δόγμα του σοκ». Με βάση αυτή την ανάλυση ως πρότυπο, κατηγορήθηκαν οι Έλληνες ως τεμπέληδες, ανίκανοι, αλκοολικοί, και ζώντας αναξιοπρεπώς σε βάρος άλλων. Η ευθύνη για ένα χρέος, που σε καμιά περίπτωση δεν δικαιολογούσε την έλευση του ΔΝΤ, με τα γνωστά καταστροφικά του αποτελέσματα από όπου αυτό πέρασε, επέπεσε ακέραια στους ώμους του ελληνικού λαού. 
Ακόμη και σήμερα, παρότι έχουν γίνει ευρέως γνωστές οι συνθήκες εξαιτίας των οποίων επιλέχθηκε η πατρίδα μας ως Ιφιγένεια, υπάρχουν συμπολίτες μας που εξακολουθούν να πιστεύουν ότι φταίγαμε εμείς για το απαράδεκτο περιεχόμενο των Μνημονίων. Πως ήμασταν δήθεν άξιοι μιας τέτοιας τιμωρίας. Ακόμη και μετά την κυκλοφορία των πολύ αποκαλυπτικών απομνημονευμάτων του Μπαράκ Ομπάμα, όπου αναφέρει ότι μέσα από την καταστροφή μας σώθηκαν οι ευρωπαϊκές τράπεζες. 

Αλλά, και πέρα από τα Μνημόνια, η υποτέλεια στα οικονομικά, έχει και πολυάριθμες άλλες εκφάνσεις. Αναφέρω την ανεξήγητη, για την οικονομικά ρημαγμένη οικονομία μας, αδράνεια των αρμοδίων να ασχοληθούν με σοβαρό και μακροχρόνιο προγραμματισμό ανάπτυξης. 
Η ελληνική οικονομία εξαρτάται σε απαράδεκτα υψηλό βαθμό από τον τουρισμό, καθώς ο πρωτογενής τομέας της αποδεκατίστηκε από την ΚΑΠ, και ο δευτερογενής της από την παγκοσμιοποίηση. Δυστυχώς οι συζητήσεις και εξαγγελίες για την οικονομία περιστρέφονται γύρω από το πως θα προσελκύσουμε ξένες επενδύσεις χωρίς όμως να έχουμε καταρτίσει μια εθνική μελέτη, προσαρμοσμένη στις ανάγκες και προτεραιότητες της δικής μας οικονομίας. Με μέτρα βραχυχρόνια, χωρίς συνέχεια και συνέπεια, και με εξάρσεις επιπόλαιων ενθουσιασμών η ελληνική οικονομία βουλιάζει. Και στο μεταξύ, όλα όσα μας ζητά η ΕΕ, που αποβαίνουν προς όφελος του ευρωπαϊκού Βορά και κυρίως της Γερμανίας, σπεύδουμε ακατέργαστα να τα εκτελέσουμε, έστω και αν έρχονται σε σύγκρουση με τα εθνικά μας συμφέροντα. Διστάζουμε να σταθούμε στα δικά μας πόδια και να φροντίσουμε με σοβαρότητα την οικονομία μας. Αναμένουμε, παθητικά, έξωθεν λύσεις. Και, άλλωστε, ακριβώς έτσι εκλιπαρήσαμε πριν 40 χρόνια την ΕΟΚ ώστε να ευαρεστηθεί να μας κάνει δεκτούς, παρότι η οικονομία μας ήταν επικίνδυνα ανέτοιμη για να εκτεθεί στον ανταγωνισμό των βιομηχανικά προηγμένων χωρών της Δυτικής Ευρώπης. Τότε, η ελληνική οικονομία έθετε τις βάσεις μιας ισορροπημένης ανάπτυξης, και χρειαζόταν χρόνο για να γίνει ανταγωνιστική. Ο χρόνος αυτός δεν της δόθηκε και έτσι η αναπτυξιακή της πορεία πνίγηκε στα μεγαλεία του «ανήκομεν εις την Δύσιν», παραμένοντας πάντοτε ο φτωχός συγγενής μέσα στην ΕΕ. 

Το αδιανόητο μέγεθος της υποτέλειας της πατρίδας μας προβάλλει σε όλο του το μεγαλείο, μέσα από το όντως απίστευτο συμβάν των 81 τελευταίων ετών. Στο σχετικά μακρύ αυτό διάστημα η Ελλάδα μας βίωσε τραγικά δύσκολες καταστάσεις, αλλά όμως δεν τόλμησε να απαιτήσει, τουλάχιστον με αποτελεσματικό τρόπο, τα χρέη της Γερμανίας προς την Ελλάδα, τα οποία σύμφωνα με εκτιμήσεις υπερβαίνουν το 1 τρισεκ. Ευρώ
Αντιθέτως, δεχθήκαμε να αιμορραγούμε, και να καταβάλουμε ανελλιπώς τα δικά μας χρέη, που αποτελούν μικρό κλάσμα των αντίστοιχων της Γερμανίας απέναντί μας. Να επισημάνω και την υποτέλεια με τη μορφή της πλήρους απέχθειας προς το εθνικό μας νόμισμα, τη δραχμή, και του αλόγιστου πανικού με μόνη τη σκέψη της επαναφοράς του. Δεν χρειάζονται εξηγήσεις, ή και δικαιολόγηση αυτής της απέχθειας, δεν υπεισέρχονται οι αντιτιθέμενοι στην πιθανότητα επιστροφής της δραχμής σε λεπτομέρειες και επεξηγήσεις, γιατί απλώς θεωρείται δεδομένο ότι η δραχμή είναι καταστροφή, ενώ το ευρώ σωτηρία. Και, ακριβώς, εξαιτίας αυτής της αντιμετώπισης του εθνικού μας νομίσματος, κρίθηκε περιττή ή και ορθότερα απαγορευμένη η οποιαδήποτε συζήτηση γύρω από αυτό, και ακόμη περισσότερο μια σοβαρή συγκριτική μελέτη γύρω από τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα των δύο αυτών νομισμάτων. 

Αυτής της έκτασης η υποτέλεια συμβαδίζει, αναπότρεπτα και με ανερχόμενο εθνομηδενισμό. Η εύλογη αγωνία του κάθε σκεπτόμενου Έλληνα πολίτη, για το που οδεύει η πατρίδα μας εξαιτίας της γενικευμένης λαίλαπας εθνομηδενισμού, που απειλεί να καταπιεί την πατρίδα μας. Το γενικό, αλλά και βάσει όλων των ενδείξεων, επίσημης προέλευσης σύνθημα αυτής της καταιγίδας είναι η υποβάθμιση και ο χλευασμός του πατριωτικού αισθήματος. Το σύνθημα αυτό επικάλυψε το σύνολο των πατριωτικών αντιδράσεων εναντίον της συμφωνίας των Πρεσπών. 

Να θυμηθούμε ότι, τότε η πλειοψηφία των Ελλήνων, που αντιτάχθηκαν στο ξεπούλημα της Μακεδονίας χαρακτηρίστηκαν ως φασίστες, ναζιστές και ανεγκέφαλοι. Έκτοτε, οι αντεθνικές αυτές προκλήσεις συνεχίζονται αδιαλείπτως, με προγραμματισμό και δράση σε ολοένα περισσότερα επίπεδα. Να αναφερθώ και στον πρόσφατο επίσημο εορτασμό των 200 ετών από την Επανάσταση, από την Επιτροπή Ελλάδα 21, που δυστυχώς περιείχε πλήθος αυγών του φιδιού, για την κατά το δυνατόν αντιμετώπιση των οποίων θεώρησα υποχρέωσή μου να ιδρύσω την ΤΙΜΗΣΤΟ 21, οι δραστηριότητες της οποίας κυκλοφορούν στο διαδίκτυο για οποιονδήποτε ενδιαφερόμενο. 

Οι σχετικές ανησυχίες είναι φυσικό να κορυφώνονται όταν στα τόσο επικίνδυνα αυτά συμβάντα για την επιβίωση της πατρίδας μας συμμετέχει και η πρώτη τη τάξει πολίτης της χώρας, η ΠτΔ. Αρκεί να αναφέρω ότι η πρώτη πολίτης της χώρας, η ΠτΔ, υπέδειξε ως λύση την αντικατάσταση του ελληνικού πληθυσμού, που μειώνεται με επικίνδυνους ρυθμούς, από μετανάστες. Υιοθετεί, δηλαδή, το γνωστό όραμα, για καταστροφή της Ευρώπης, του Koudenhove Kalergi. Ούτε σκέψη, λοιπόν, για την ανάγκη λήψης άμεσων μέτρων για την αύξηση των γεννήσεων, που θα ήταν η μοναδική λύση για να μην εξαφανιστεί η Ελλάδα από τον παγκόσμιο χάρτη των ανεξάρτητων κρατών. 

Τι θα πρέπει να κάνουμε για την Ελλάδα που αιμορραγεί για να επιβιώσουμε: 

*Να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν χρειάζεται να αποδείξουμε το οτιδήποτε, καθώς αρκεί να μην αμαυρώνουμε το αστραφτερό στεφάνι, που μας κληρονόμησαν οι δικοί μας άνθρωποι, πριν χιλιετηρίδες. Η Δύση, είναι η συνέχειά τους, και μπορεί να μεγαλουργήσει για εμάς, αν τη συνδυάσουμε με την υφήλιο, που τότε κατέκτησε ο δικός μας Μέγας Αλέξανδρος. Το «ανήκομεν εις την Δύσιν», μάς περιορίζει, έτσι, γιατί μας στερεί την απεραντοσύνη, στην οποία μπορούμε να έχουμε πρόσβαση, αν την καλλιεργήσουμε δεόντως. Και γι’ αυτό θα έφθανε, αν αντί να αναζητούμε αποδείξεις, για το πόσο «δυτικοί» είμαστε, καταρτίζαμε ένα καλομελετημένο πρόγραμμα δράσης, που να αναδεικνύει τη μοναδικότητα της δικής μας προέλευσης. Ακριβώς, αυτήν, που δυσαρεστεί τη Δύση, επειδή την στερείται. 

Η πατρίδα μας θα πάψει να ματώνει αν και όταν: 

*Συνειδητοποιήσουμε ότι δεν έχουμε ανάγκη αναγνώρισης, από πολιτισμούς πολύ μεταγενέστερους του δικού μας. Ιδιαίτερα αυτή την περίοδο, που συντελείται με ταχύτατους ρυθμούς η παρακμή της Δύσης. 

*Περιορίσουμε το βαθμό εξάρτησής μας, από έξω, από οπουδήποτε έξω, και ασχοληθούμε με συνέπεια και συνέχεια με όλα όσα χρειάζεται η οικονομία μας. Έχοντας ως οδηγό μας τη γνώση ότι η προσπάθεια εμφύτευσης ακατέργαστων προγραμμάτων, όσο προηγμένα και αν είναι αυτά, συνήθως αποτυγχάνουν παταγωδώς. 

*Αναγνωρίσουμε ότι η ελληνική οικονομία είναι πλήρως διαλυμένη, και χωρίς βάσεις. Έτσι, χρειάζεται μακροχρόνιο προγραμματισμό, της μορφής που εφαρμόστηκε στο σύνολο σχεδόν των ήδη προηγμένων οικονομιών, κατά την περίοδο εκβιομηχάνισής τους, προσαρμοσμένο κατά το δυνατόν στις σύγχρονες απαιτήσεις. Περιττό να υπογραμμίσω ότι αυτός ο προγραμματισμός ουδεμία σχέση έχει με τον σοβιετικό. 

*Αντιμετωπίσουμε τα μόνιμα και εξαιρετικής επικινδυνότητας εθνικά μας προβλήματα με μακροχρόνιο πρόγραμμα, και με την αποδοχή της υπόθεσης ότι πρόκειται για την επιβίωση του Έθνους και συνεπώς καμία θυσία δεν είναι υπερβολική. Έχουμε το παράδειγμα του Ισραήλ. Ας το ακολουθήσουμε. 

*Ελαχιστοποιήσουμε τη διαφθορά και τον νεποτισμό, που λαμβάνουν ανατριχιαστικές διαστάσεις όχι, βέβαια, αποκλειστικά στην Ελλάδα, αλλά ως απεχθής συνέπεια της παρακμής της Δύσης. Να υποστηρίξω την άποψή μου ότι δεν παρέχει λύση, στο πολύ βασικό αυτό πρόβλημα, η συνεχής κατακραυγή εναντίον της λεγόμενης «ελίτ», που κατά την κρίση μου, ουδέν σημαίνει. Το πρόβλημα αυτό δεν μπορεί να προβάλλεται ως πρόβλημα αποκλειστικά πλουτισμού. Πρώτον, διότι όσοι έχουν υψηλά εισοδήματα δεν είναι αναγκαστικά και προδότες, αλλά αντιθέτως συχνά αναδεικνύονται εξαιρετικοί πατριώτες. Δεύτερον, διότι θα πρέπει κάποτε αυτό να ιδωθεί και μέσα από την γενικότερη προσπάθεια περιορισμού των ανισοτήτων κατανομής, μέσω αποτελεσματικής προοδευτικής φορολογίας. Αλλά, και τέλος τρίτον, η διάσταση των «ελίτ», που νομίζω ότι ιδιαιτέρως ενοχλεί, και ιδιαιτέρως βλάπτει τη χώρα μας, είναι η επιπόλαιη χρησιμοποίηση μελών της, σε θέσεις υπεύθυνες, οι οποίες απαιτούν προσόντα τα οποία αυτά δεν διαθέτουν. Δεν είναι δυνατόν να υπεισέλθω εδώ σε αναλύσεις των λόγων, άλλωστε λίγο-πολύ γνωστών, του γιατί βρίθει αυτή η τακτική, ειδικά στη χώρα μας, και πως εξηγείται. Αρκεί να υπενθυμίσω ορισμένες από τις πολύ θλιβερές της συνέπειες, που τις βιώνουμε συνεχώς και που εκτός από επικίνδυνες, συχνά γελοιοποιούν την πατρίδα μας. 

*Αντιληφθούμε το αναίτιο και πιθανά καταστρεπτικό σύνδρομο, του να καταφερόμαστε εναντίον της Κίνας. Μιας μεγάλης χώρας, με πανάρχαιο πολιτισμό ανάλογο του δικού μας, με σεβασμό στην πατρίδα μας, και με την προοπτική να ανέλθει στην κορυφή του κόσμου, από όπου θα μπορούσε να μας προσφέρει πολλά. 
Η εχθρότητα, εναντίον της Κίνας, δικαιολογείται, τηρουμένων των αναλογιών, μόνο από την πλευρά των ΗΠΑ, εφόσον η Κίνα τις απειλεί με απώλεια της παγκόσμιας κυριαρχίας τους. 
Η Ελλάδα δεν έχει τίποτε να κερδίσει ανεβαίνοντας και η ίδια σε αυτό το άρμα του μίσους. 
Αντιθέτως, πολλοί λόγοι συνηγορούν στην ανάπτυξη μιας στενότερης και πολυεπίπεδης συνεργασίας με την Κίνα, μεταξύ άλλων και ως προετοιμασία για τη νέα διεθνή τάξη που, εκτός απροόπτου, αναμένεται πολύ προσεχώς. 



*Εισήγηση ΣΤΟ Β’ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΣΤΟ ΚΑΣΤΕΛΛΟΡΙΖΟ 5-9 /08/2022


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

της Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη

Είναι, δυστυχώς, άκρως υποτιμητικά και προσβλητικά για την πατρίδα μας, τα όσα επισήμως συμβαίνουν και τα οποία συγκεντρώνουν μια γενικότερη κατακραυγή, σχετικά με σημαντικές παραβιάσεις ελευθεριών και δημοκρατικών δικαιωμάτων. 
Το ένα σκάνδαλο διαδέχεται το άλλο, σε κλίμακα που, αν μπορεί έτσι να ειπωθεί, βαίνει από τις ελαφρύτερες προς τις ολοένα βαρύτερες εκτροπές από την ομαλότητα. 
Και πιο συγκεκριμένα η χώρα μας δέχθηκε έναν καταιγισμό κατηγοριών από το σύνολο σχεδόν των διεθνών ΜΜΕ, σχετικά με την ανελευθερία του Τύπου. 
Αυτή, καταρχήν, αποδεικνύεται από την κατρακύλα της στη λίστα των “Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα” από τη θέση, διεθνώς, του αριθμού 70 όπου ήταν, στην 108 αντίστοιχα. 

Η υποβάθμιση οφείλεται στις πιέσεις που δέχονται δημοσιογράφοι για να μη δημοσιεύουν ειδήσεις εναντίον της κυβέρνησης, στις ψευδείς ειδήσεις, στη δολοφονία του δημοσιογράφου Γιώργου Καραϊβάζ, στην απόκρυψη ειδήσεων κ.ά. 

Ωστόσο, τα διεθνή ΜΜΕ πήραν, κοινώς, φωτιά με την αποκάλυψη της είδησης περί παρακολούθησης τηλεφώνων πολιτικών. Πιθανόν, να μην πρόκειται τώρα για τη μοναδική περίπτωση, αλλά για αυτήν που ξέφυγε και βγήκε στην επιφάνεια. 
Ωστόσο, ίσως για αδιευκρίνιστους λόγους (αλλά και ίσως για διαφανείς) αποδείχθηκε ότι αυτή η συγκεκριμένη είδηση των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων εμπίπτει στα πρώτης διαλογής ενδιαφέροντα της διεθνούς κοινότητας και κυρίως της ΕΕ. 
Η παρατήρηση αυτή είναι απαραίτητη, δεδομένου ότι ειδικότερα η ΕΕ δεν επιδεικνύει την ίδια ευαισθησία σε όλες τις περιπτώσεις. 

Να υπενθυμίσω ότι η ΕΕ ουδόλως συγκινήθηκε το 2015 με την αλλοίωση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος στην Ελλάδα, που από “ΟΧΙ” έγινε “ΝΑΙ” αλλά, αντιθέτως, όπως αποδεικνύουν σχετικά βίντεο, ενθάρρυνε αυτή την εκτροπή. 

Η είδηση, για τις υποκλοπές, επιβαρύνθηκε, ασφαλώς, και από το γεγονός ότι η Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου έσπευσε με μία, κεκαλυμμένη μεν προστατευτική δε, δήλωση υπέρ της μη ανάμειξης και της αθωότητας του πρωθυπουργού στις τηλεφωνικές παρακολουθήσεις, παρότι ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης προΐσταται της ΕΥΠ. 

Υποκλοπές: Δυσεξήγητο το μένος των διεθνών ΜΜΕ 

Η υπόθεση των τηλεφωνικών υποκλοπών είναι, όντως, εξαιρετικά σοβαρή και, μάλιστα, εκθέτει τη χώρας μας σε μία περίοδο που επιδιώκεται, με κάθε δυνατό τρόπο, η υποστήριξη της διεθνούς κοινότητας εναντίον της τουρκικής επιθετικότητας. 

Το χειρότερο, αν βέβαια υπάρχει και χειρότερο, είναι η εμπλοκή του Ταμείου Ανάκαμψης στην υπόθεση υποκλοπών. Εμπλοκή, που είχα, κατά κάποιο τρόπο, διαβλέψει σε δύο σχετικά άρθρα μου (“Το Ταμείο Ανάκαμψης φέρνει κυβέρνηση τεχνοκρατών” και “Ταμείο Ανάκαμψης: ότι λάμπει δεν είναι χρυσός“). 

Μόνο αν αλλάξει η ηγεσία σώζεται η ΝΔ 

Ωστόσο, σε πείσμα της βαριάς αυτής εκτροπής, βρίσκω κάπως υπερβολική, κάπως δυσεξήγητη, την έξαρση αυτού του μένους των διεθνών ΜΜΕ εναντίον της χώρας μας, που τελικώς στρέφεται εναντίον της κυβέρνησης και πιο συγκεκριμένα εναντίον του κ. Μητσοτάκη. 

Αυτό το ξεσήκωμα, που συγκεντρώνει τις πιο επιφανείς εφημερίδες ολόκληρης της Ευρώπης και όχι μόνο, μου δημιουργεί σοβαρές υπόνοιες, για την πιθανότητα επιδίωξης κάποιου ανομολόγητου στόχου, πέραν του εμφανούς που είναι η επάνοδος στο κράτος δικαίου και τη δημοκρατία. 

Και, συγκεκριμένα (παρότι μπορεί και να πέφτω έξω) η σκέψη μου στρέφεται γύρω από την υπόθεση ότι οι έξωθεν Μεγάλες Δυνάμεις, που τα τελευταία χρόνια εμπλέκονται ολοένα και περισσότερο με την επιλογή των κυβερνώντων στη χώρα μας, προσανατολίζονται, για λόγους που κυρίως ενδιαφέρουν τις ίδιες και όχι και την Ελλάδα, στην επιβολή κάποιων μεταβολών στο κυβερνητικό σχήμα. 

Δεν νομίζω ότι καταρχήν αναμένονται φαντασμαγορικές εκπλήξεις μέσα από το νέο αυτό σχήμα, που οπωσδήποτε έχει σταθερά παγιωθεί, με τα υπάρχοντα στοιχεία εναλλαγής στο χρόνο. 

Ίσως, με κάποιας μορφής συνεργασίες. Ίδωμεν!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


1. O Γιάννης Αντετοκούνμπο ξεκινώντας από μια φτωχή οικογένεια σε μια φτωχή συνοικία της Αθήνας και ακολουθώντας το πάθος του για το μπάσκετ, με φοβερή δουλειά, με επιμονή, με πείσμα απέναντι σε μεγάλες αντιξοότητες, και με αγάπη για την πατρίδα του, την Ελλάδα, κατάφερε να αναδειχθεί στον κορυφαίο διεθνώς μπασκετμπολίστα, που συνεπαίρνει με τις ικανότητες, τις επιδόσεις αλλά και τον χαρακτήρα του, ανθρώπους όλων των ηλικιών σε όλο τον κόσμο.

Ένας Έλληνας που διακρίθηκε και διακρίνεται και που τιμά τη χώρα μας και σηκώνει ψηλά τη σημαία μας. Κοντά του, τα αδέλφια του, ο Θανάσης, ο Κώστας και ο Άλεξ, που και αυτά εξελίχθηκαν σε σημαντικούς Έλληνες αθλητές, με διακρίσεις και αναγνώριση. Και που ταυτόχρονα δίνουν το παράδειγμα μιας οικογένειας δεμένης, με πίστη, αγάπη και αλληλεγγύη. Πρότυπα από πολλές απόψεις, όχι μόνο στις ατομικές πορείες τους, αλλά και στη συλλογική τους στάση.

Είμαστε περήφανοι που τέτοιοι άνθρωποι και τέτοια παραδείγματα πρεσβεύουν την πατρίδα μας. Προσωπικά είμαι πολύ περήφανη και πολύ χαρούμενη που τα αδέλφια Αντετοκούνμπο είναι στην Εθνική Ελλάδας, όπως είναι περήφανη και χαρούμενη η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων. Οι Αντετοκούνμπος έχουν προ πολλού συνθλίψει τον ρατσισμό.

Καιρός είναι να τον συνθλίψει και η ελληνική πολιτεία.


2. Το πρώτο που πρέπει να γίνει είναι να εκλείψει ο ρατσισμός στον πολιτικό λόγο και στους θεσμούς. Να απομονωθούν και να περιθωριοποιηθούν, με την επιβολή και αυστηρών κυρώσεων, εκείνοι που παράγουν και αναπαράγουν τον ρατσισμό και την ξενοφοβία και, δυστυχώς, βρίσκονται στην κυβέρνηση, στην αντιπολίτευση, στη Βουλή, στη Δικαιοσύνη, στις δομές του κράτους.

Ρατσιστικός λόγος ακούγεται συχνά στη Βουλή, ρατσιστικά και ξενοφοβικά νομοσχέδια ή άρθρα περνούν σε τακτή βάση και ακόμη και σε εισαγγελικά πορίσματα ή δικαστικές αποφάσεις διακρίνεται η ξενοφοβία και η διάκριση απέναντι στο διαφορετικό. Μπορεί στα χαρτιά ο ρατσισμός να είναι έγκλημα, στην πράξη όμως οι ρατσιστικές πρακτικές είναι τρέχον νόμισμα και διαχρονική πολιτική. Πρέπει να εκλείψει η υποκρισία. Και πρέπει να χρησιμοποιηθούν τα πιο δυνατά μας εργαλεία, η παιδεία, ο πολιτισμός, ο αθλητισμός, το δίκαιο για να διαδώσουν παντού της αρχές της ισότητας, της ανεκτικότητας, της μη διάκρισης, της οικουμενικότητας των δικαιωμάτων, ανεξαρτήτως φύλου, φυλής, εθνικότητας, καταγωγής, ασθενείας-αναπηρίας, σεξουαλικού προσανατολισμού, ταυτότητας φύλου. Ώστε να κατακτήσουμε στην πράξη αυτά που είναι θεσμοθετημένα εδώ και δεκαετίες στον νόμο και στο σύνταγμα. Και να αναβιβασθούμε ως άνθρωποι και ως κοινωνία.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Μετά τις πρόσφατες καταιγιστικές εξελίξεις που αφορούν το σκάνδαλο αποδεδειγμένης παρακολούθησης εν ενεργεία Ευρωβουλευτή και τότε υποψηφίου Αρχηγού Κοινοβουλευτικού Κόμματος, άκουσα εμβρόντητη τις σημερινές δηλώσεις του Πρωθυπουργού κ. Μητσοτάκη, οι οποίες δεν αφήνουν κανένα πεδίο αμφιβολίας: βρισκόμαστε ενώπιον μη κανονικής λειτουργίας του πολιτεύματος, για την οποία γίνεται προσπάθεια συγκάλυψης και ωραιοποίησής της από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό, ως φέροντα την πρωταρχική ευθύνη. Βρισκόμαστε ενώπιον κατάστασης που αφορά τους πολίτες, τα θεμελιώδη δικαιώματά τους και την Δημοκρατία.

Στη χώρα στην οποία αποδεδειγμένα οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ παρακολουθούσαν εν έτει 2004 ολόκληρη την Ελληνική Κυβέρνηση, ξεκινώντας από τον τότε Πρωθυπουργό Κ. Καραμανλή, αλλά και την Αντιπολίτευση και άλλα «πρόσωπα ενδιαφέροντος», στη χώρα όπου η τότε Κυβέρνηση παρασιώπησε επί σχεδόν ένα χρόνο την αποκάλυψη, αλλά και ο τότε αρμόδιος Εισαγγελέας, μετέπειτα Διοικητής της ΕΥΠ και ήδη ελεγχόμενος πρώην Υπουργός Δ. Παπαγγελόπουλος έκρυψε στο συρτάρι του επί 11 μήνες τόσο την υπόθεση των παρακολουθήσεων όσο και την σχετιζόμενη με τις παρακολουθήσεις δικογραφία που αφορούσε την δολοφονία του Κώστα Τσαλικίδη, στη χώρα όπου έχει αποδειχθεί εμπλοκή της ΕΥΠ σε μεγάλα οικονομικο-πολιτικά σκάνδαλα, όπως αυτό της Λίστας Λαγκάρντ, επιχειρείται από τον ίδιο τον σημερινό Πρωθυπουργό η έντεχνη υποβάθμιση της αποκάλυψης ενός ακόμη σκανδάλου παρακολουθήσεων, αλλά και η έμμεση νομιμοποίηση των πρακτικών εσωτερικής κατασκοπείας και παρακολούθησης πολιτικών προσώπων και, φυσικά, και πολιτών.

Οι παρακολουθήσεις από την ΕΥΠ δεν μπορούν να αφορούν τίποτε άλλο παρά μόνον λόγους Εθνικής Ασφάλειας, με στενότατη και αυστηρότατη ερμηνεία. Και, βεβαίως, η Εθνική Ασφάλεια δεν μπορεί να χρησιμοποιείται εικονικά ως πρόσχημα για παρακολούθηση πολιτών και πολιτικών προσώπων, συνοδοιπόρων ή αντιπάλων. Η δε αναφορά του κ. Μητσοτάκη ότι αυτό έγινε με «Νόμο ΣΥΡΙΖΑ του 2018» ουδόλως τον απαλλάσσει από την πολιτική-και ποινική-ευθύνη, αλλά αντίθετα αναδεικνύει εύγλωττα ότι και οι προηγούμενοι και οι νυν κυβερνώντες εργαλειοποιούν την ΕΥΠ για ιδιοτελείς κομματικούς σκοπούς, ώστε τελικώς η ΕΥΠ να καθίσταται στην πραγματικότητα Κυβερνητική, Κομματική, Πρωθυπουργική Υπηρεσία Πληροφορικών και όχι Εθνική.

Ο κ. Μητσοτάκης απερίφραστα δήλωσε ότι η παρακολούθηση Ανδρουλάκη από την ΕΥΠ ήταν «νόμιμη, αλλά λάθος», υπήρχε δηλαδή νόμιμο έρεισμα που να αφορά λόγους εθνικής ασφάλειας, αλλά παρ’ όλα αυτά δεν θα έπρεπε να έχει γίνει. Ότι «διήρκεσε 3 μήνες και διακόπηκε αυτόματα», επομένως ουδείς έδωσε εντολή για την διακοπή της, ούτε ζήτησε την ανανέωσή της, απλώς εξέπνευσε η προθεσμία της άδειας. Και η «αυτόματη διακοπή», συνέπεσε με την εκλογή Ανδρουλάκη στην ηγεσία του ΚΙΝΑΛ. Δηλαδή η παρακολούθηση συνέπεσε με την προεκλογική περίοδο εσωτερικής εκλογικής διαδικασίας, στην οποία ο κ. Ανδρουλάκης ήταν υποψήφιος αρχηγός του ανωτέρω κοινοβουλευτικού κόμματος. Παράλληλα, από την ΕΥΠ έχει επισήμως δηλωθεί ότι η παρακολούθηση Ανδρουλάκη έγινε κατόπιν «πληροφοριών από τις μυστικές υπηρεσίες 2 ξένων κρατών ότι ο κ. Ανδρουλάκης είχε επαφές με αμφιλεγόμενους παράγοντες συνδεδεμένους με την Κίνα».

Τα ερωτήματα στα οποία δεν απάντησε ο Πρωθυπουργός είναι αμείλικτα:

- Ποιες ήταν οι μυστικές υπηρεσίες ξένων κρατών, που ενδιαφέρθηκαν για τις επαφές ενός Έλληνα Ευρωβουλευτή και υποψηφίου Προέδρου Κόμματος και κινητοποίησαν την ΕΥΠ;

- Τι διασταύρωση και τι αξιολόγηση έγινε των «πληροφοριών» αυτών από τις Εθνικές Υπηρεσίες πριν την έναρξη παρακολούθησης; Σε ποια βάση κρίθηκαν αξιόπιστες και τι απέγινε σήμερα με την αξιοπιστία τους;

- Ποιοι έλαβαν γνώση των συνομιλιών ενός εν ενεργεία ευρωβουλευτή και υποψηφίου Προέδρου Κόμματος στο διάστημα της παρακολούθησης;

- Ποια χρήση έγινε, επί 3μηνο, του αποτελέσματος των παρακολουθήσεων;

- Τελικώς, επρόκειτο για υπόθεση κατασκοπείας σε βάρος των συμφερόντων της χώρας, ώστε να ενεργοποιηθεί η ΕΥΠ, ή για εσωτερική πολιτική κατασκοπεία, με εργαλείο την ΕΥΠ;

- Πόσα και ποια άλλα πολιτικά πρόσωπα που δεν είναι εν ενεργεία ευρωβουλευτές έχουν υποβληθεί σε τέτοιου είδους παρακολούθηση;


Αυτά είναι ερωτήματα τα οποία δεν δικαιούται να μην απαντήσει ο Πρωθυπουργός, ο οποίος επέλεξε ο ίδιος προσωπικά τον σημερινό Διοικητή της ΕΥΠ και εισήγαγε έκτακτη φωτογραφική τροπολογία για να νομιμοποιηθεί ο διορισμός του, εν γνώσει της προϋπηρεσίας του, η οποία είναι απολύτως συμβατή με την συγκεκριμένη ενέργεια παρακολούθησης και προϊδεάζει ακριβώς για τέτοιου είδους δράση; Ελλείψει άλλων προσόντων, τελικώς ο λόγος επιλογής του συγκεκριμένου προσώπου από τον Πρωθυπουργό ήταν ακριβώς η «βρώμικη δουλειά» που τώρα αποκαλύπτεται;


Ο Πρωθυπουργός αναφέρθηκε σε διαδικασία «τυπικά επαρκή, αλλά πολιτικά μη αποδεκτή», που «δεν θα έπρεπε να είχε συμβεί», γιατί «αν και αφορούσε προβεβλημένο πολιτικό πρόσωπο, ο χειρισμός ήταν ελλιπής.» Και κατέληξε ότι «Ακριβώς για αυτό απομακρύνθηκε αμέσως ο Διοικητής της ΕΥΠ, ενώ και ο Γενικός Γραμματέας του Γραφείου του Πρωθυπουργού ανέλαβε την αντικειμενική πολιτική ευθύνη. Αυτό που έγινε μπορεί να ήταν σύμφωνο με το γράμμα του νόμου, ήταν όμως λάθος. Δεν το γνώριζα και προφανώς δεν θα το επέτρεπα ποτέ.»..

Τελικώς:

- Τι σημαίνει, σύμφωνα με τον Πρωθυπουργό, ότι «ο χειρισμός ήταν ελλιπής»; Ότι δεν σκέφτηκαν ότι ο κ. Ανδρουλάκης είναι και Ευρωβουλευτής και, επομένως, θα υπήρχε διαδικασία εντοπισμού της παρακολούθησης;

- Ο Διοικητής της ΕΥΠ απομακρύνθηκε για «νόμιμο αλλά ελλιπή χειρισμό» ή επειδή ενήργησε παράνομη παρακολούθηση πολιτικού ή επειδή κατελήφθη να διενεργεί παράνομη παρακολούθηση πολιτικού, εκθέτοντας την Κυβέρνηση;

- Για λογαριασμό τίνος γινόταν τελικά η παρακολούθηση;

- Πώς είναι δυνατόν να μην ενημερώθηκε ο Πρωθυπουργός για την παρακολούθηση επί 3μηνο, ενώ είναι γνωστό ότι ο Πρωθυπουργός ενημερώνεται καθημερινά, όχι μόνον προφορικώς, αλλά και εγγράφως, από την ΕΥΠ για τα θέματα Εθνικής Ασφάλειας; Τι ενέργειες διέταξε για την κατά δήλωσή του έλλειψη ενημέρωσής του για ζήτημα το οποίο, και πάλι κατά δήλωσή του, αφορούσε νόμιμη παρακολούθηση για λόγους Εθνικής Ασφάλειας;

- Τι εννοεί ο Πρωθυπουργός όταν λέει ότι «Δεν το γνώριζε και προφανώς δεν θα το επέτρεπε ποτέ»; Εννοεί ότι γνωρίζει πως δεν υπήρχε βάσιμος λόγος Εθνικής Ασφάλειας και για αυτό δεν θα επέτρεπε την παρακολούθηση (επομένως και η παρακολούθηση δεν ήταν νόμιμη!) ή ότι δεν θα το επέτρεπε ποτέ, ακόμη κι αν υπήρχε βάσιμος λόγος εθνικής ασφάλειας;
                    
- Τι εννοεί όταν λέει ότι «η παρακολούθηση ενός πολιτικού προσώπου ασφαλώς και προϋποθέτει εγγυήσεις πέραν από την κρίση ακόμη κι ενός έμπειρου και ικανού δικαστικού λειτουργού» και ότι θα προτείνει «Θωράκιση του πλαισίου νομίμων επισυνδέσεων για πολιτικά πρόσωπα»; Ότι τελικώς κατ’ αυτόν, οι παρακολουθήσεις πολιτικών προσώπων είναι τρέχον νόμισμα που απλώς χρειάζεται «θωράκιση του πλαισίου»;
                                 
Οι ερωτήσεις δεν είναι ρητορικές, αλλά χρήζουν άμεσης και συγκεκριμένης απαντήσεως και διερευνήσεως.

Η υπόθεση των παρακολουθήσεων αποκαλύπτει πρακτικές υπονόμευσης της δημοκρατικής λειτουργίας του πολιτεύματος και των θεμελιωδών δικαιωμάτων των πολιτών, στα οποία εντάσσεται και το απόρρητο και απαραβίαστο των επικοινωνιών, αλλά και το βουλευτικό απόρρητο. Αποκαλύπτει ένα κράτος που λειτουργεί ως κυβερνητικό παρακράτος. Και θέτει με επιτακτικό τρόπο το ερώτημα τι συμβαίνει με το προϊόν αυτών των παρακολουθήσεων και σε ποιο βαθμό στη χώρα υπάρχει εκβιαζόμενο και εκβιάζον πολιτικό προσωπικό.

Οι σημερινές εξηγήσεις του Πρωθυπουργού τον εκθέτουν ανεπανόρθωτα, γιατί αποτελούν ομολογία ατομικής πολιτικής του ευθύνης τόσο για την παρακολούθηση και για την απόπειρα συγκάλυψης. Τα δε περί «Αντικειμενικής πολιτικής ευθύνης» του στενότερού του συνεργάτη, που και παραιτείται για να τον προστατεύσει και ουδεμία πραγματική ευθύνη αναλαμβάνει ούτε του αποδίδουν, παρά φεύγει υπό Πρωθυπουργικούς και Κυβερνητικούς εγκωμιασμούς που διοχετεύονται στα ΜΜΕ, αποτελούν προφάσεις εν αμαρτίαις, και άτεχνη προσπάθεια αντιμετάθεσης της κυρίαρχης ευθύνης στην υπόθεση αυτή, που ανήκει πρωταρχικά στον κ. Μητσοτάκη.


Αθήνα, 8/8/2022

Ζωή Κωνσταντοπούλου

Επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας

Πρώην Πρόεδρος της Βουλής



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Δυστυχώς όμως δεν είναι μόνο η Ευρώπη που χάνει τον πόλεμο της ενέργειας. Είναι η ανθρωπότητα που χάνει τώρα τον πόλεμο για την επιβίωσή της.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου - 3/8/22

Η Ευρώπη έχασε τον ενεργειακό πόλεμο, γράφει ο Thomas Fazi σε μια έξοχη ανάλυσή του για την πολύ άσχημη, χωρίς προοπτική και δυνάμει τραγική, αν κοπεί ολότελα το ρωσικό αέριο, οικονομική κατάσταση της ηπείρου.

Ο Fazi αποδίδει την ευρωπαϊκή «ήττα» εκτός από την εμμονή των ηγετών της Γερμανίας και της Ευρώπης στη λιτότητα και στην πολιτική της απέναντι στη Ρωσία και, τελικά, στην «ανικανότητα» των πολιτικών και αξιωματούχων της Γερμανίας και της Ευρώπης.

Διαφωνούμε. Όχι μόνο ανίκανοι δεν είναι, ικανότατοι αποδεικνύονται στο να εφαρμόζουν με παραδειγματική πειθαρχία (και ανεξαρτήτως του κόστους για τους λαούς και τις χώρες που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν) όσα ζητάει από αυτούς το παγκόσμιο Χρηματιστικό Κεφάλαιο και τα όργανά του, όπως οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.

Αν υπάρχουν ανίκανοι, εμείς είμαστε οι ανίκανοι. Γιατί φοβόμαστε να καταδικάσουμε και να αντιταχθούμε σε αυτές τις πολιτικές, μπας και μας πούνε φίλους του Πούτιν και μας κάνουν ζημιά στην τσέπη μας και στην καριέρα μας. Γιατί οι δυτικοί διανοούμενοι και οι δημόσιες προσωπικότητες κάθε είδους, δεν έχουμε το κουράγιο να καταδικάσουμε ανοιχτά τον δικό μας, τον δυτικό ιμπεριαλισμό, που οδηγεί στην καταστροφή της ανθρωπότητας, περιλαμβανομένης της ίδιας της Δύσης, και να ζητήσουμε, εδώ και τώρα, τον τερματισμό του πολέμου, των κυρώσεων και του εξοπλισμού της Ουκρανίας. Γιατί επιτρέψαμε, με τον α’ ή β’ τρόπο, εδώ και πολύ καιρό, στα πολιτικά κόμματα και στις οργανώσεις που υποστηρίζουμε, στα συνδικάτα των οποίων είμαστε μέλη, να διοικούνται είτε από καιροσκόπους, είτε από όργανα οικονομικών συμφερόντων και ξένων δυνάμεων.

Δυστυχώς όμως δεν είναι μόνο η Ευρώπη που χάνει τον πόλεμο της ενέργειας. Είναι η ανθρωπότητα που χάνει τώρα τον πόλεμο για την επιβίωσή της.

Κίνα και Κλίμα


Τον χάνει αυτόν τον πόλεμο η ανθρωπότητα στο μέτωπο της Ταϊβάν, όπου η Ουάσιγκτον πάει να ξεκινήσει με την προβοκάτσια Πελόζι μια δεύτερη σύγκρουση μεταξύ Δύσης και Κίνας. Τον χάνει και στο μέτωπο της κλιματικής αλλαγής, όπου όλες οι προειδοποιήσεις κατατείνουν στο ότι ελάχιστος χρόνος υπάρχει ακόμα, αν υπάρχει, για να ανακοπεί το φαινόμενο αυτό, δυνάμει ασύμβατο με την επιβίωση του Γένους των Ανθρώπων.

«Ο κόσμος απέχει ένα λάθος υπολογισμού από την πυρηνική εξολόθρευσή του», προειδοποιεί την ανθρωπότητα ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες, που διάλεξε να πάει στη Χιροσίμα για την επέτειο του βομβαρδισμού της. Αλλά μετά βίας διεκδικούν οι προειδοποιήσεις του ένα μονόστηλο στις εφημερίδες και τα σάιτ μας – και αν το κερδίσουν και αυτό.

(Οι γραμμές αυτές γράφονται το πρωί της 3ης Αυγούστου. Αντιδρώντας στις ειδήσεις που δεν είναι εύκολο να φιλτραριστούν σε real time, τα ραδιόφωνα παίζουν πρώτη είδηση ή πάντως ψηλά τα της Ταϊβάν, όπως θα έκανε κάθε δημοσιογράφος που σέβεται τον εαυτό του. Όλες όμως οι ελληνικές καθημερινές εφημερίδες, πλην δύο, της «Δημοκρατίας» και της «Εστίας», υποβαθμίζουν κραυγαλέα ή και εξαφανίζουν την είδηση. Μια είδηση που αντικειμενικά αφορά ακόμα και την επιβίωση της ανθρωπότητας. Υποθέτουμε για να μη στενοχωρήσουν τους Αμερικανούς).

Ανεξαρτήτως του αν η Πελόζι πήγε στην Ταϊβάν έχοντας όντως την αντίθεση του Μπάιντεν και των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων και όλων των σουρεαλιστικών, αν δεν ήταν τραγικά για ένα τέτοιο θέμα, που διαβάσαμε για την αμερικανική θέση στο θέμα, ένα πράγμα γίνεται σαφές. Είτε μιλάμε για την περυσινή άσκηση Sea Breeze, όταν ο Μπόρις Τζόνσον έστειλε ένα αντιτορπιλικό στα χωρικά ύδατα της Κριμαίας (η προαλειφόμενη για διάδοχός του Λιζ Τρας, σημειωτέον, είναι πολύ χειρότερη), είτε μιλάμε για την παρ’ολίγον κρίση στο θύλακα του Καλίνινγκραντ και για την παρολίγο στρατιωτική αντιπαράθεση Σέρβων και Αλβανών (που ανεβλήθη επί ένα μήνα από την Ουάσιγκτον, από όπου όμως εκπορεύτηκε!), σε μια σειρά περιπτώσεις σε όλο τον πλανήτη διαπιστώνουμε την ύπαρξη μιας εξτρεμιστικής πτέρυγας στα κέντρα εξουσίας της «συλλογικής Δύσης», που επιδιώκει να βάλει φωτιά παντού και να δημιουργήσει συνθήκες χάους, πιστεύοντας ότι μόνο μια γενίκευση των συγκρούσεων μπορεί να προστατεύσει την απειλούμενη δυτική κυριαρχία στον πλανήτη. (Θα μπορούσε υπό προϋποθέσεις να συμβεί και στο ελληνοτουρκικό μέτωπο αυτό, όπου δυνάμεις στον άξονα Τραμπ-Νετανιάχου, της «Διεθνούς του Χάους» δηλαδή, μας έσπρωξαν συστηματικά σε πολιτικές που τροφοδοτούν την ένταση μετά το 2015. Ο τρόπος για να αχθούν Ελλάδα και Τουρκία σε καταστροφική μεταξύ τους σύγκρουση, είναι με επιδέξια εκμετάλλευση των ιδιοτήτων τους από τρίτες δυνάμεις. Οι ιδιότητες αυτές είναι ο έξαλλος τουρκικός υπερεθνικισμός από τη μια, η πλήρης εξάρτηση της Ελλάδας, δηλαδή η ουσιαστική εξαφάνισή της ως διεθνούς υποκειμένου, από την άλλη).


πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του ακτιβιστή

Η είδηση:
Ραγδαίες είναι οι εξελίξεις για την υπόθεση των υποκλοπών με τις παραιτήσεις τόσο του γενικού Γραμματέα του Πρωθυπουργού Γρηγόρη Δημητριάδη και του Διοικητή της ΕΥΠ Παναγιώτη Κοντολέων.

Δεν πίστεψα πως μπορεί ο βόθρος του Μαξίμου να παρακολουθεί το τηλέφωνο του επικεφαλής του ΚΙΝΑΛ, Νίκου Ανδρουλάκη.
Όχι γιατί θα το θεωρούσε ανέντιμο, ανήθικο και παράνομο. Δεν νομίζω πως έχουν τέτοιες "ευαισθησίες" οι παρά και υπό τον Μητσοτάκη. Το απέδειξαν με τη στάση που κράτησαν για χειρότερα αδικήματα, παραβατικές συμπεριφορές ή και εγκληματικές πράξεις (πχ σκάνδαλα Siemens, Novartis, υπόθεση Λιγνάδη, παιδεραστιών κλπ).
Απλά επειδή αν ήθελαν να μάθουν για τις δραστηριότητες Ανδρουλάκη που δεν γνώριζαν, απλά θα τον ρωτούσαν και θα μάθαιναν.
Μελλοντικός συνεταίρος και συνεργάτης είναι ο Κρητικός πολιτικός. Παγκοίνως γνωστή η ταύτιση των δύο εκ Κρήτης ορμώμενων κεντροδεξιών ηγετών (λέμε τώρα ...) και η αυριανή (αν τους το επιτρέψει η κάλπη) πιθανολογούμενη συγκατοίκησή τους στην κυβέρνηση.

Άρα γιατί αυτή η αιματοχυσία και ο αλληλοσπαραγμός;

Ίσως για να ανοιχτεί η δίοδος για την επίσπευση των εκλογών. Και με την συγκέντρωση στα μαντριά τόσο τον ακροδεξιών στη ΝΔ αλλά και των ΠΑΣΟΚων πέριξ του "παρακολουθηθέντος" φτωχούλη του Θεού Ανδρουλάκη να ανπτυχθεί μια δυναμική που μέχρι τώρα δείχνει να απουσιάζει.


Και έπειτα λέει ο Έκο πως τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις. Προετοιμάζουν και τον Σεπτέμβρη.


Καλό Σαββατοκύριακο!

του Σπύρου Κουζινόπουλου

Όταν ο σύμβουλος του πρωθυπουργού, Γρηγόρης Δημητριάδης και ο αρχηγός της ΕΥΠ, Παναγιώτης Κοντολέων, παραιτούνται ο ένας μετά τον άλλο μετά τις καταιγιστικές αποκαλύψεις για το σκάνδαλο παρακολουθήσεων τηλεφώνων, τότε είσαι σίγουρος ότι κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας. Πολύ περισσότερο μετά την παραδοχή του μέχρι τώρα επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών ότι η υποβολή της παραίτησής του έγινε "λόγω λανθασμένων ενεργειών που διαπιστώθηκαν στη διαδικασία των επισυνδέσεων". Κι ας τις θεωρεί "νόμιμες".

Μετά από όλα αυτά δεν ξέρουμε που θα πάνε να κρυφτούν κι όλα εκείνα τα κυβερνητικά παπαγαλάκια που προσπαθούσαν από το πρωί της Παρασκευής να πείσουν την ελληνική κοινή γνώμη ότι η παραίτηση του συμβούλου και ανεψιού του πρωθυπουργού Δημητριάδη, με την οποία άνοιξε ο χορός των παραιτήσεων είχε να κάνει ... "με το κλίμα τοξικότητας που έχει αναπτυχθεί γύρω από το πρόσωπό του". Και ότι τάχα "σε καμία περίπτωση δεν έχει να κάνει (σ.σ. η παραίτηση Δημητριάδη) με το Predator με το οποίο ούτε ο ίδιος ούτε η κυβέρνηση έχει καμία σχέση". Για να έρθει "καπάκι" το χαρακίρι του διοικητή της ΕΥΠ σαν μία επιβεβαίωση ότι το νήμα του σκανδάλου των παρακολουθήσεων πολιτικών αντιπάλων, όχι μόνο έχει να κάνει με την κυβέρνηση της Ν.Δ. αλλά και με τον ίδιο τον ένοικο του Μεγάρου Μαξίμου. Οπότε το πιο έντιμο φινάλε σε όλη αυτή την ιστορία θα αποτελούσε η παραίτηση "εδώ και τώρα" του Κυριάκου Μητσοτάκη από την πρωθυπουργία. Αν υπάρχει λίγη τσίπα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου