Articles by "Πολιτική άποψη"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτική άποψη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων


Η κυβέρνηση και τα συστημικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, μετά την ανακοίνωση της έκθεσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, με βάση την οποία η χώρα μας θα βγει από την «ενισχυμένη εποπτεία» των δανειστών της τον ερχόμενο Αύγουστο, έχουν στήσει επικοινωνιακό πανηγύρι και προσπαθούν να πείσουν το λαό, που στενάζει από την ακρίβεια και την ενεργειακή φτώχεια, ότι μαζί με αυτή τελειώνει και η περίοδος της 10ετούς μνημονιακής λιτότητας και οι μνημονιακές δεσμεύσεις.

Η πραγματικότητα, όμως, είναι αρκετά διαφορετική για τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα της χώρας μας. Στη λίστα με τα προαπαιτούμενα της ενισχυμένης εποπτείας, που περιλαμβάνεται σε αυτή την έκθεση, σε λίγα από αυτά υπάρχει η ένδειξη “completed” («ολοκληρώθηκε»), ενώ στα περισσότερα αναφέρονται μικρότερες ή μεγαλύτερες εκκρεμότητες. Η ελληνική κυβέρνηση καλείται, μάλιστα, να προωθήσει ένα μίνι μνημόνιο, αφού σε ασφυκτικές προθεσμίες πρέπει να εφαρμόσει τα μη εκπληρωθέντα μνημονιακά προαπαιτούμενα, όπως για παράδειγμα οι ρυθμίσεις που αφορούν τους πλειστηριασμούς λαϊκών κατοικιών και περιουσιών, αλλιώς κινδυνεύει να χάσει την προθεσμία εκταμίευσης της επόμενης και τελευταίας δόσης μέτρων «ελάφρυνσης» του δημοσίου χρέους στο τέλος του 2022 και να παραμείνει, ουσιαστικά, σε ενισχυμένη εποπτεία από τους δανειστές της και τους πρώτους μήνες του 2023.

Παράλληλα, η Κομισιόν προτείνει την παράταση της «ρήτρας διαφυγής» από το ευρωπαϊκό σύμφωνο δημοσιονομικής σταθερότητας και για το 2023 και απενεργοποίηση της το 2024. Ωστόσο, καθιστά σαφές ότι οι χώρες με υψηλό δημόσιο χρέος, όπως η Ελλάδα, που το διόγκωσε ακόμα περισσότερο τα δύο τελευταία χρόνια, θα πρέπει να δείξουν προσοχή στη λήψη στοχευμένων μέτρων και επιστροφή σε εξοντωτικά για τους λαούς πρωτογενή πλεονάσματα, με στόχο τη μείωση του χρέους, προειδοποιώντας, δηλαδή για νέα μνημόνια λιτότητας.

Στην ουσία, η «ενισχυμένη εποπτεία» των δανειστών, το καθεστώς δηλαδή ταπεινωτικής και ασφυκτικής κηδεμονίας, που συμφώνησε μαζί τους το 2018 η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ ως προέκταση των τριών μνημονίων, δίνει τη θέση της στα «μνημόνια διαρκείας» της ΕΕ, και στην αυστηρή εποπτεία της από την κομισιόν με τη μορφή, πλέον «των εκθέσεων για το Ευρωπαϊκό Εξάμηνο», που θα ελέγχουν την τήρηση των αντιλαϊκών δημοσιονομικών και άλλων στόχων της ΕΕ και της Ευρωζώνης.

Το «Ταμείο Ανάκαμψης», που η κυβέρνηση Μητσοτάκη το επικαλείται ως «μάνα εξ ουρανού» και ως εργαλείο επίλυσης όλων των προβλημάτων, προωθεί τη χρηματοδότηση μεγάλων, κυρίως, ιδιωτικών επιχειρήσεων, σε τομείς και κλάδους, που υπαγορεύει η ΕΕ και οι ωφελούμενοι επιχειρηματικοί όμιλοι και όχι οι πραγματικές ανάγκες του λαού και της χώρας. Επιπλέον, ενώ προβλέπει νέα προνόμια, διευκολύνσεις και επιδοτήσεις στο μεγάλο κεφάλαιο για να επενδύει σε πράσινες «πολιτικές – μπίζνες», περιλαμβάνει πολλές νέες αντικοινωνικές «μεταρρυθμίσεις» ως προαπαιτούμενα για την εκταμίευση των προβλεπόμενων χρηματοδοτήσεων στους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους. Με τον ίδιο μονομερή ταξικά τρόπο θα διατεθούν και τα 300 δισ. ευρώ για τη «διαχείριση της ενεργειακής κρίσης», που ανακοίνωσε πριν λίγες ημέρες η Κομισιόν για τις χώρες της ΕΕ. Σε αυτή την κατεύθυνση είναι και οι επενδυτικοί νόμοι, που ψήφισε η σημερινή κυβέρνηση της ΝΔ και με αυτό τον τρόπο θα αξιοποιηθεί και η παράταση, που δόθηκε για άλλο ένα χρόνο, στη «ρήτρα διαφυγής» από το Σύμφωνο Δημοσιονομικής Σταθερότητας.

Με βάση αυτές τις εξελίξεις το πραγματικό πολιτικό δίλημμα για το λαό είναι, όχι να επιλέξει ένα καλύτερο διαχειριστή αυτών των δρομολογημένων αντικοινωνικών πολιτικών αλλά να αγωνιστεί για να τις αποτρέψει. Ιδού πεδίον δόξης λαμπρό για τις δυνάμεις της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, για ν’ αποδείξουν ότι μπορούν να είναι πραγματικά χρήσιμες στο λαό, συντονίζοντας τη δράση αλλά και τις πολιτικές πρωτοβουλίες τους για να στηρίξουν τους κοινωνικούς αγώνες και προβάλλοντας ενωτικά ένα εναλλακτικό και ελπιδοφόρο φιλολαϊκό δρόμο για το λαό, τη νεολαία και τη χώρα.

Δημήτρης Στρατούλης
Στέλεχος ΛΑΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ
π. Βουλευτής και Υπουργός

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Όταν όλο το πολιτικό σύστημα υποκλίνεται σε ΝατοΑμερικανικά συμφέροντα και υπακούει σε υποδείξεις, υπάρχουν κι ελάχιστες πολιτικές φωνές ακηδεμόνευτες, η εξής μία, η ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ. Ακούστε αν θέλετε, για να διαμορφώσετε την δική σας άποψη και γνώμη, για το συστημικό καθεστώς της χώρας με τις κολοτούμπες, τις συμφωνίες κάτω από το τραπέζι και τη μυστική διπλωματία, τις επικείμενες "συμπλεύσεις" αριστερών, δεξιών κι αριστεροδεξιών, τον ξεκάθαρο λόγο και δεσμεύσεις της Προέδρου της ΠΛΕΥΣΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, Ζωής Κωνσταντοπούλου στους ΑΤΑΙΡΙΑΣΤΟΥΣ.

Παρακολουθείστε όπως λέει και η ίδια: "την συνέντευξή μου στους Αταίριαστους του ΣΚΑΪ ΤV, Γιάννη Ντσούνο και Χρήστο Κούτρα, για τις πολιτικές εξελίξεις, τις εκλογές, τις συμπράξεις ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ-ΚΙΝΑΛ-ΜΕΡΑ κ την εκλογική τοποθέτηση της Πλεύσης Ελευθερίας απέναντι σε όλους αυτούς!
Μιλήσαμε σοβαρά,αλλά κ γελάσαμε πολύ"

   



 Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η έκθεση Herland, 12-6-22

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού


Η ναζιστική νοοτροπία: Όταν ο Πρόεδρος της Συνέλευσης της Κοινωνίας των Εθνών το 1940, Carl J. Hambro έγραψε ένα βιβλίο για τη γερμανική κατοχή της Νορβηγίας κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, εξήγησε έξοχα τη ναζιστική νοοτροπία.

Με βάση μιαν αμείλικτη πεποίθηση του εθνικού εγωισμού, η ουσία του κτητικού ναζιστικού δόγματος ήταν ότι «είναι το καλύτερο πράγμα για κάθε έθνος να κυβερνάται από εμάς», γράφει στο «Το Είδα να Συμβαίνει στη Νορβηγία».


Έθνη που επιθυμούσαν να διατηρήσουν την εθνική κυριαρχία και την πολιτιστική τους ταυτότητα και αρνήθηκαν να υποταγούν στον γερμανικό πολιτισμό και την κυριαρχία θεωρήθηκαν αμέσως ως εχθροί, γράφει η ιστορικός Hanne Nabintu Herland στην τακτική στήλη της στο World Net Daily, το μεγαλύτερο συντηρητικό ειδησεογραφικό δίκτυο στην Αμερική.

                                                                                                                           Στην περίπτωση της Νορβηγίας, η φιλία με τη Γερμανία ήταν αυτή των καλών επιχειρηματικών σχέσεων και των ισχυρών διπλωματικών δεσμών. Ο Χάμπρο εξηγεί πώς αυτό έγινε τότε μια επικίνδυνη Πέμπτη Φάλαγγα ξένης προδοτικής, κινητοποίησης, καθώς οι Γερμανοί ήταν τόσο καλά συνδεδεμένοι στη Νορβηγία.

Οι Γερμανοί διπλωμάτες ενήργησαν ως «προνομιακός στάβλος Δουρείων Ίππων», οι οποίοι υπό την κάλυψη διεθνών προνομίων, παραβιάζοντας κάθε καθιερωμένο κώδικα διεθνούς τιμής, είχαν καταστήσει τη γερμανική διπλωματική αντιπροσωπεία στη Νορβηγία, τα προξενεία και τις υπηρεσίες αγορών κέντρο συνωμοσίας, κατασκοπείας, επιτελείο προδοσίας και εγκλημάτων κατά του κυρίαρχου έθνους της Νορβηγίας.

Το σοκ για τον Hambro, ο οποίος ήταν επίσης Πρόεδρος του Νορβηγικού Κοινοβουλίου, ήταν ότι αυτοί οι άνδρες, οι οποίοι θεωρήθηκαν φίλοι και έγιναν δεκτοί με φιλοξενία και ανοιχτό μυαλό, είχαν επεξεργαστεί τα πιο λεπτομερή σχέδια για την εισβολή μετά από χρόνια, με την επακόλουθη υποδούλωση των Νορβηγών.

Οι Γερμανοί τουρίστες και τα πεινασμένα παιδιά που στάλθηκαν ως πρόσφυγες αποδείχθηκαν πλέον πράκτορες σε μυστικές αποστολές, μαθαίνοντας νορβηγικά, μελετώντας νορβηγικά ιδρύματα με έναν μόνο στόχο: Να χρησιμοποιήσουν κάθε εμπιστοσύνη που τους δόθηκε για να ανοίξουν το δρόμο για την κατάκτηση της Νορβηγίας.

  Η ναζιστική νοοτροπία: Στη μεγάλη πολιτική σκακιέρα, η Νορβηγία παρουσιάζει φυσικά μικρό ενδιαφέρον, αλλά το σπάνιο μάθημα αντικειμένου που είδα να συμβαίνει στη Νορβηγία, ο καθορισμός της ουσίας της ναζιστικής  οπτικής θεώρησης του κόσμου είναι καθολικού ενδιαφέροντος.

Όχι λιγότερο στην εποχή μας, καθώς μια παρόμοια νοοτροπία φαίνεται να επανεμφανίζεται ως ισχυρή πολιτική δύναμη στη Δύση: Η εξαιρετικά προκατειλημμένη προπαγάνδα στα μέσα ενημέρωσης, που απλά αρνούνται να δώσουν φωνή σε άλλες απόψεις εκτός από το επίσημο κυβερνητικό αφήγημα, η μισαλλοδοξία κατά της διαφορετικότητας των απόψεων και οι διώξεις εναντίον εκείνων που επιθυμούν να περιγράψουν διαφορετικές προοπτικές . Η εμμονή με τη φυλή και το χρώμα του δέρματος ως διαχωριστικό μεταξύ των ανθρώπων, η αυστηρή αυταρχική απαίτηση για, ενιαία πληθυσμιακή σκέψη, η χρήση εξαναγκασμού και φόβου για την φίμωση της διαφωνίας.

Και -για να μην ξεχνάμε- μια φθίνουσα δημοκρατία που αναμφισβήτητα μετατρέπεται σε δικτατορίες, όπου οι επιχειρηματικές «ελίτ» ασκούν σημαντικόν έλεγχο τόσο στις επιχειρήσεις όσο και στην πολιτική…

 



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η εγκαθίδρυση θεσμών πραγματικής Δημοκρατίας αποτελεί την ιδεολογική πυξίδα της Ομάδας Κοινωνικής Εγρήγορσης (ΟΚΕ), κάτι που προϋποθέτει την άνοδο του πνευματικού επιπέδου των πολιτών, μέσω της καλλιέργειας των εγγενών δυνατοτήτων τους, ώστε να αποκτήσουν ισχυρό παρεμβατισμό, στα κέντρα λήψης των αποφάσεων.

Από τους αρχαίους καιρούς, η αναζήτηση διαδικασιών προσωπικής εξέλιξης ήταν και παραμένει στόχος του ανθρώπινου γένους, όπως αυτός εκφράστηκε, άλλωστε, από τις επικρατούσες θρησκείες, που ανέδειξαν φωτισμένους ανθρώπους, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα, τους Αγίους της Ορθοδοξίας αλλά και στους προχριστιανικούς χρόνους, οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι αποτελούν πρότυπα, υψηλού πνευματικού επιπέδου.

Κοινός παρονομαστής όλων ήταν η δύναμη της ανθρώπινης ψυχής, οι απεριόριστες δυνατότητες του ανθρώπινου νου, τα ταλέντα, τα οποία κρύβονται πίσω από κάθε μοναδικότητα και πώς θα μπορούσαν όλα αυτά να αλλάξουν τον κόσμο, αν οι άνθρωποι ενεργοποιούσαν το προσωπικό τους στοιχείο.

Για να μεταφερθεί η πληροφορία αυτή, στις ευρύτερες μάζες, πρέπει να διοχετευθεί αρχικά στην εκπαίδευση, για τη δυνατότητα δηλαδή, που έχουν οι ανθρώπινες ψυχές να εξελιχθούν, όχι με τις παπαγαλίες τις οποίες μαθαίνουν στα σχολεία αλλά ακολουθώντας την οδό των προσωπικών τους χαρισμάτων!

Εμείς στην ΟΚΕ έχουμε ιδιαίτερη ευαισθησία σε αυτού του είδους την προσέγγιση και για αυτό και η τόσο έντονη παρέμβαση μας σε ζητήματα διαφάνειας του δημόσιου βίου, γιατί η ψυχή για να εκφραστεί, χρειάζεται ένα περιβάλλον υψηλής καθαρότητας, ακολουθώντας την οδό «της αρετής μάλλον παρά της κακίας».

Αυτός ήταν πάντα ο ρόλος της Ελλάδας, είναι καταγεγραμμένο στις ρίζες μας, το πώς, δηλαδή, θα εμπνεύσουμε την ανθρωπότητα, εδώ έζησαν άλλου επιπέδου άνθρωποι, εδώ καλλιεργήθηκε άλλου επίπεδου πολιτισμός και εδώ υπάρχουν τα κλειδιά, για την υψηλού επιπέδου πνευματικότητα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Στην υιοθέτηση επιθετικού δόγματος, στο Ανατολικό Αιγαίο, είναι αναγκαίο να προσανατολιστεί η Ελλάδα, μεταφέροντας σύγχρονα οπλικά συστήματα σε κάθε νησί, ώστε να μετατραπεί το στρατηγικό μειονέκτημα της απόστασής τους, από τον κεντρικό κορμό, σε συγκριτικό πλεονέκτημα, προτείνει η Ομάδα Κοινωνικής Εγρήγορσης (ΟΚΕ).

Ο αμυντικός μας σχεδιασμός δεν είναι δυνατόν να βασίζεται στην Αμερικανική παρέμβαση, γιατί οι σύγχρονοι πόλεμοι στηρίζονται στη μέθοδο της κεραυνοβόλου επίθεσης, όπου ο εισβολέας έχει το στοιχείο του αιφνιδιασμού, απέναντι στον αμυνόμενο και αυτό σημαίνει ότι, μέχρι να μεσολαβήσουν οι ειρηνευτικές δυνάμεις, μπορεί κάλλιστα μέσα σε 2-3 μέρες, να έχεις απωλέσει μερικά νησιά, όπως απειλεί ο Ερντογάν.

Δεν πρόκειται, πλέον, για ένα υποθετικό σενάριο, καθώς ο Τούρκος Πρόεδρος αναζητεί σανίδα σωτηρίας, εν όψει επερχόμενων εκλογών, μέσω της ηρωποίησής του και ενθαρρύνεται και από το παράδειγμά του Πούτιν, που παρά τις αντιδράσεις της Διεθνούς κοινότητας έχει καταλάβει το 25% της Ουκρανίας.

Επίσης είναι ώρα να ενεργοποιηθούν οι αμυντικές συμφωνίες και οι δεσμεύσεις, που απορρέουν από αυτές, με Γαλλία και ΗΠΑ, ούτως ώστε να εξασφαλιστεί η διαρκής αεροναυτική τους παρουσία, στον ευρύτερο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
από τον Thierry Meyssan

Ο πόλεμος στην Ουκρανία γίνεται μόνο λόγω της άγνοιας των Δυτικών για το τι συνέβαινε στην Ουκρανία και λόγω μιας σειράς παρεξηγήσεων και παρερμηνειών. Οι Δυτικοί, συγκεντρωμένοι στον εαυτό τους, μη μπορώντας να σκεφτούν όπως οι συνομιλητές τους, συνέχιζαν να κάνουν λάθη. Τέλος, όταν οι στρατιωτικές επιχειρήσεις τελειώσουν και οι Ρώσοι έχουν επιτύχει τους δημοσίως δηλωμένους στόχους τους από την πρώτη μέρα, μπορούν ακόμη και να πείσουν τον εαυτό τους ότι κέρδισαν. Τελικά, το μόνο που έχει σημασία για τη Δύση δεν είναι να σώσουμε ανθρώπινες ζωές, αλλά να έχουμε την πεποίθηση ότι βρίσκονται στη σωστή πλευρά της ιστορίας.



Οι στρατιώτες της ρωσικής στρατιωτικής επιχείρησης στην Ουκρανία συνεχίζουν τον αγώνα των μεγαλύτερων τους ενάντια στους Ναζί. Οι μπαντεριστές δεν κρύβουν τη θέλησή τους να εξοντώσουν τους «Μοσχοβίτες», συμπεριλαμβανομένων των γυναικών και των παιδιών.


Ο πόλεμος στην Ουκρανία ερμηνεύεται πολύ διαφορετικά ανάλογα με το αν κάποιος είναι Δυτικός ή Ρώσος. Η προηγούμενη εμπειρία κάθε ατόμου καθορίζει την ερμηνεία των λέξεων και των γεγονότων. Στην πραγματικότητα, κανείς δεν αντιδρά στα ίδια πράγματα και δεν αναζητά τις ίδιες πληροφορίες με τους άλλους. Τελικά, τα δύο στρατόπεδα δεν έχουν πλέον την ίδια αντίληψη της πραγματικότητας. Αυτή η διαδοχή παρεξηγήσεων και παρανοήσεων οδηγεί σε μια παρεξήγηση που μπορεί ακούσια να οδηγήσει σε μεγάλη σύγκρουση.
Σύμφωνα με τις βρετανικές υπηρεσίες επικοινωνίας, αυτά τα τατουάζ είναι μόνο διακοσμητικά. Οι Μπαντεριστές

ΟΙ ΜΠΑΝΤΕΡΙΣΤΕΣ

Οι δύο πλευρές, που πολέμησαν πλάι-πλάι κατά του ναζισμού, είχαν εντελώς διαφορετικές εμπειρίες κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου και ως εκ τούτου έχουν διαφορετικές αναμνήσεις από αυτό.

Ο ρωσικός Τύπος δεν κάνει διάκριση μεταξύ Μπαντεριστών και Ναζί. Είναι θέμα αφύπνισης της μνήμης του «Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου» (γνωστός στη Δύση ως «Β' Παγκόσμιος Πόλεμος»). Όταν η Γερμανία επιτέθηκε στη Ρωσία τον Ιούνιο του 1941, η τελευταία δεν ήταν καθόλου έτοιμη. Το σοκ ήταν καταστροφικό. Ο Στάλιν κατάφερε να ενώσει τον λαό του μόνο συμμαχώντας με την Ορθόδοξη Εκκλησία, την οποία είχε πολεμήσει στο παρελθόν, και απελευθερώνοντας τους πολιτικούς του αντιπάλους που είχαν καταδικαστεί στα Γκουλάγκ. Το να προκαλεί κανείς αυτήν την περίοδο σήμερα σημαίνει ότι δεσμεύεται να αναγνωρίσει τη θέση του καθενός εφόσον υπερασπίζεται το Έθνος.

Οι Ρώσοι αντιλαμβάνονται τους σύγχρονους Μπαντεριστές/Ναζί ως υπαρξιακούς κινδύνους για τον λαό τους. Κάνοντας αυτό, έχουν δίκιο γιατί οι Ουκρανοί εθνικιστές θεωρούν ότι είναι «γεννημένοι για να εξαφανίσουν τους Μοσχοβίτες».

Επομένως, όλες οι δυτικές επιθέσεις στο πρόσωπο του Βλαντιμίρ Πούτιν είναι άτοπες και αναποτελεσματικές. Για τους Ρώσους αντιπάλους, αυτό δεν είναι πλέον το ζήτημα. Είτε τον αρέσει είτε όχι, ο Πούτιν είναι ο ηγέτης τους, όπως ακριβώς ήταν ο Στάλιν από τον Ιούνιο του 1941.

Ο δυτικός Τύπος εξίσωσε επίσης τους Μπαντεριστές με τους Ναζί, αλλά αυτό έμελλε να φανεί πιο εύκολα η σημασία του. Στη μνήμη των λαών της Δυτικής Ευρώπης, ο ναζισμός απειλούσε μόνο τις μειονότητες. Πρώτα οι ψυχικά άρρωστοι, οι τελικώς άρρωστοι και οι ηλικιωμένοι, μετά οι Εβραίοι και οι τσιγγάνοι χωρίστηκαν από την αγέλη και εξαφανίστηκαν. Αντίθετα, οι Σλάβοι θυμούνται στρατούς να προχωρούν, γκρεμίζοντας ένα-ένα όλα τα χωριά που κατέλαβαν. Κανείς δεν μπορούσε να επιβιώσει. Όχι μόνο ο ναζισμός είναι λιγότερο τρομακτικός για τους Δυτικοευρωπαίους, αλλά και οι Αγγλοσάξονες καταπνίγουν αθόρυβα σύμβολα που θα μπορούσαν να αναβιώσουν αυτή τη μνήμη. Για παράδειγμα, Βρετανοί σύμβουλοι επικοινωνίας άλλαξαν το οικόσημο του συντάγματος του Αζόφ στα τέλη Μαΐου. Αντικατέστησαν το αγκίστρι του λύκου ( Wolfsangel ) που σχετίζεται με τους SS Das Reichδιαίρεση με τρία ξίφη τρίαινας που παραπέμπουν στην Εθνική Δημοκρατία της Ουκρανίας (1917-20). Με τον τρόπο αυτό, αφαίρεσαν ένα ναζιστικό διακριτικό και το αντικατέστησαν με ένα αντιμπολσεβίκικο διακριτικό. Στη δυτικοευρωπαϊκή φαντασία, ωστόσο, η Σοβιετική Ένωση ταυτίζεται με τη Ρωσία, αγνοώντας το γεγονός ότι η πλειοψηφία των σοβιετικών ηγετών δεν ήταν Ρώσοι.

Οι Βρετανοί σύμβουλοι επικοινωνίας διαβεβαιώνουν ότι οι Ουκρανοί Μπαντεριστές/Ναζί είναι συγκρίσιμοι με τους σημερινούς Δυτικούς Ναζί: περιθωριακές ομάδες λυσσασμένων ανθρώπων. Δεν αρνούνται την ύπαρξή τους, αλλά υποδηλώνουν ότι δεν είναι σημαντικοί. Έτσι εξαφανίζουν τόσο τα ίχνη της κοινοβουλευτικής και κυβερνητικής τους δράσης από την ανεξαρτησία το 1991 όσο και τις εικόνες των μνημείων τους που έκτοτε έχουν στηθεί σε όλη τη χώρα.

Από το 1991 έως το 2014, οι εφημερίδες του κόσμου αγνόησαν την αργή μεταρρύθμιση των Μπαντεριστών στην Ουκρανία. Ωστόσο, τον Φεβρουάριο του 2014, κατά την ανατροπή του εκλεγμένου προέδρου Βίκτορ Γιανουκόβιτς, όλοι οι δημοσιογράφοι που κάλυπταν την «Επανάσταση της Αξιοπρέπειας» χτυπήθηκαν από τον κεντρικό ρόλο των ακροδεξιών πολιτοφυλακών στις διαδηλώσεις. Τα παγκόσμια μέσα ενημέρωσης αναφέρθηκαν σε αυτούς τους περίεργους «εθνικιστές» με σβάστικες. Όμως ο δυτικός Τύπος σταμάτησε ξαφνικά να ερευνά ένα μήνα αργότερα, όταν η Κριμαία, αρνούμενη να επιτρέψει σε αυτούς τους εξτρεμιστές να πάρουν την εξουσία, κήρυξε την ανεξαρτησία της. Η συνέχιση της αναφοράς για τη μετατόπιση της Ουκρανίας θα ήταν να δώσει λόγο στη Ρωσική Ομοσπονδία, η οποία είχε αποδεχθεί την κατάσχεσή της. Από τότε και για 8 χρόνια, κανένα δυτικό μέσο δεν ερεύνησε, για παράδειγμα, τις κατηγορίες για απαγωγές και βασανιστήρια σε μεγάλη κλίμακα που διαδόθηκαν σε όλη τη χώρα. Επειδή αγνόησαν σκόπιμα τους Μπαντεριστές κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, δεν είναι πλέον σε θέση να αξιολογήσουν τον πολιτικό και στρατιωτικό τους ρόλο σήμερα.

Αυτή η τύφλωση συνεχίζεται με την εξέλιξη της ουκρανικής ισχύος κατά τη διάρκεια του πολέμου. Ο δυτικός Τύπος αγνοεί τα πάντα σχετικά με τη δικτατορία που επιβλήθηκε: δήμευση από το κράτος όλων των μέσων ενημέρωσης, σύλληψη προσωπικοτήτων της αντιπολίτευσης, δήμευση περιουσίας ανθρώπων που αναφέρουν τα ιστορικά εγκλήματα των Μπαντεριστών και των Ναζί κ.λπ. Αντίθετα, Ο ρωσικός Τύπος δεν χάνει τίποτα από αυτή την ξαφνική εξέλιξη και θρηνεί που έκλεισε τα μάτια του εδώ και χρόνια.

Από την πλευρά μας, έχουμε γράψει - καθυστερημένα - την ιστορία των Μπαντεριστών. ένα θέμα στο οποίο δεν έχει αφιερωθεί κανένα βιβλίο, σημάδι ότι η Ουκρανία από αυτή την οπτική γωνία δεν γοήτευσε κανέναν. Το έργο μας, μεταφρασμένο σε δώδεκα γλώσσες, έχει αγγίξει επιτέλους πολλούς δυτικούς στρατιωτικούς αξιωματούχους και διπλωμάτες. Τώρα ασκούν πίεση στις κυβερνήσεις τους να σταματήσουν να υποστηρίζουν αυτούς τους εχθρούς της ανθρωπότητας.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες είπαν ευθαρσώς ψέματα στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών για να εισβάλουν στο Ιράκ. Δεν ζήτησαν ποτέ συγγνώμη.

Η ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ ΤΩΝ ΔΥΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΡΩΣΩΝ ΗΓΕΤΩΝ

Υπάρχουν δύο τρόποι αξιολόγησης της αξιοπιστίας ενός ηγέτη: ο ένας εξετάζει τις καλές του προθέσεις ή το ιστορικό του. Οι Δυτικοευρωπαίοι, που έχουν θέσει τους εαυτούς τους υπό την προστασία των Ηνωμένων Πολιτειών, είναι πεπεισμένοι ότι δεν γράφουν πλέον ιστορία, αλλά μάλλον την υφίστανται. Επομένως, δεν χρειάζονται πλέον πολιτικούς ηγέτες όπως τον περασμένο αιώνα. Στην πραγματικότητα, εκλέγουν μόνο μάνατζερ που παρουσιάζουν ότι έχουν καλές προθέσεις. Αντίθετα, οι Ρώσοι, μετά την κατάρρευση της χώρας τους στα χρόνια του Γέλτσιν, ήθελαν να αποκαταστήσουν την ανεξαρτησία τους και τελικά να κόψουν τον φιλελευθερισμό των ΗΠΑ που πίστευαν εδώ και μια δεκαετία. Για να γίνει αυτό, εξέλεξαν και επανεξέλεξαν τον Βλαντιμίρ Πούτιν, του οποίου την αποτελεσματικότητα ελέγχουν. Η χώρα τους έχει ανοίξει στους ξένους ενώ έχει γίνει αυτάρκης σε πολλούς τομείς, συμπεριλαμβανομένου του φαγητού.

Ανεξάρτητα από τα πολιτικά καθεστώτα, οι πολιτικοί ηγέτες που επιδιώκουν να ενώσουν το λαό τους όσο το δυνατόν ευρύτερα αποφεύγουν να λένε ψέματα για να διατηρήσουν την εμπιστοσύνη των συμπολιτών τους, ενώ όσοι υπηρετούν μια μειοψηφία για να εκμεταλλεύονται την πλειοψηφία είναι υποχρεωμένοι να πουν ψέματα για να μην ανατραπούν. Από την άλλη πλευρά, οι στρατιωτικοί ηγέτες, εάν τείνουν να θεωρούν τα όνειρά τους πραγματικότητα, και επομένως να λένε ψέματα, σε περιόδους ειρήνης, είναι υποχρεωμένοι να μένουν όσο το δυνατόν πιο κοντά στην πραγματικότητα σε περιόδους πολέμου για να νικήσουν.

Οι Δυτικοί χαρακτηρίζονται από ένα πολύ ισχυρό τραύμα που βίωσαν κατά τη διάρκεια των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 και την εμφάνιση του Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, στρατηγού Κόλιν Πάουελ, ενώπιον του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών στις 5 Φεβρουαρίου 2003. Κούνησαν το κεφάλι τους κατά τη διάρκεια του Νέου Ο Γιορκ επιτίθεται, βλέποντας ανθρώπους να πηδούν από τα παράθυρα και στη συνέχεια πύργους να καταρρέουν, πριν συνειδητοποιήσουν ότι οι εξηγήσεις που τους δόθηκαν δεν κρατούσαν νερό. Δημιουργήθηκε δυσπιστία μεταξύ τους και των ηγετών που προσποιούνταν ότι πίστευαν σε αυτή την ανοησία [ 1 ]. Τότε πίστεψαν αυτό που τους είπε ένας στρατηγός γιατί ένας στρατιωτικός δεν μπορούσε να πει ψέματα για μια πολύ σοβαρή απειλή για την ασφάλεια. Τελικά, έπαθαν κατάθλιψη όταν συνειδητοποίησαν ότι όλη αυτή η σκηνοθεσία ήταν απλώς μια δικαιολογία για να ανατρέψουν μια κυβέρνηση που αντιστεκόταν στις ΗΠΑ και να αρπάξουν το πετρέλαιο και τον οικονομικό πλούτο της χώρας της. Η ομιλία του στρατηγού Πάουελ [ 2 ] γράφτηκε από πολίτες πολιτικούς, τους Στράους του Γραφείου Στρατηγικής Επιρροής (OSI), όπως παραδέχτηκε με ντροπή αργότερα. Αυτή η άστοχη εμπιστοσύνη στοίχισε τη ζωή σε περισσότερους από ένα εκατομμύριο ανθρώπους [ 3 ] . Από το 2003, οι Δυτικοί δεν εμπιστεύονται πλέον τον λόγο των ηγετών τους. ένα φαινόμενο που είναι κάπως λιγότερο έντονο στη Γαλλία, η οποία ήταν η μόνη χώρα που αντέκρουσε δημόσια τον στρατηγό Πάουελ.

Αντίθετα, οι Ρώσοι κάνουν διάκριση μεταξύ εκείνων των ηγετών τους που μιλούν την ίδια γλώσσα με τους άλλους και εκείνων που υπερασπίζονται το συλλογικό συμφέρον. Στη δεκαετία του 2000, πίστευαν αρχικά στον δυτικό λόγο και ήλπιζαν ότι και αυτοί θα γνώριζαν ελευθερία και ευημερία. Όμως γνώρισαν μια τρομερή κατάρρευση ενώ έβλεπαν μερικούς τραμπούκους να καταλαμβάνουν τον συλλογικό τους πλούτο. Στη συνέχεια στράφηκαν σε ασφαλείς αξίες: συμπολίτες που ενδιαφέρονται για το γενικό συμφέρον και εκπαιδευμένοι από την KGB. Ζουν σήμερα ελπίζοντας να λυτρωθούν από ό,τι έχει απομείνει από αυτήν την περίοδο παραπλάνησης: ολιγάρχες εγκατεστημένους στο εξωτερικό και μια ορισμένη παγκοσμιοποιητική αστική τάξη στη Μόσχα και την Αγία Πετρούπολη. Βλέπουν τους πρώτους ως κλέφτες και χαίρονται που τα περιουσιακά τους στοιχεία, ήδη χαμένα για τη χώρα, τα αρπάζουν οι Δυτικοί. Όσο για το τελευταίο, γνωρίζουν ότι δεν υπάρχουν μόνο στη χώρα τους, αλλά παντού στον παγκοσμιοποιημένο κόσμο. Βλέπουν κάποιους από αυτούς να φεύγουν χωρίς να μετανιώνουν. Για τους Ρώσους, ο Πρόεδρος Πούτιν και η ομάδα του κατάφεραν να λύσουν το πρόβλημα των τροφίμων και να τους ξαναβάλουν στη δουλειά. Έχουν αποκαταστήσει τον στρατό τους και τους προστατεύουν από την αναζωπύρωση του ναζισμού. Φυσικά, δεν είναι όλα ρόδινα, αλλά είναι πολύ καλύτερα αφού αυτοί είναι επικεφαλής.
Οι τριάντα αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων του ΝΑΤΟ. Ισχυρίζονται ότι αποφασίζουν για την ανθρωπότητα.

ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΑΤΟ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ Ή ΑΠΕΙΛΗ ΓΙΑ ΤΗ ΡΩΣΙΑ

Για τους Δυτικοευρωπαίους, που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν σε μια περιοχή υπό το προτεκτοράτο των ΗΠΑ, η μονοπολική οργάνωση του κόσμου φαινόταν να είναι αυτονόητη. Αφού δεν έχουν βιώσει ποτέ πόλεμο στη χώρα τους τα τελευταία εξήντα χρόνια (οι Γάλλοι έχουν ξεχάσει τις επιθέσεις στο Παρίσι κατά τη διάρκεια του πολέμου της Αλγερίας), δεν καταλαβαίνουν γιατί ο υπόλοιπος κόσμος δεν θέλει πλέον την Pax Americana .

Αντίθετα, οι Ρώσοι γνώρισαν μια βάναυση 20ετή πτώση στο προσδόκιμο ζωής τους όταν εξέλεξαν τον Μπόρις Γέλτσιν και τους συμβούλους του στις ΗΠΑ. Επιπλέον, βίωσαν δύο πολέμους στην επαρχία τους, την Τσετσενία, με συνοδευτικές επιθέσεις ισλαμιστών από το Μπεσλάν στη Μόσχα. Οι Ουκρανοί Μπαντεριστές είχαν έρθει για να βοηθήσουν τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Εμιράτου της Ιτσκερίας.

Για τους Δυτικοευρωπαίους, δεν έχει σημασία ότι το ΝΑΤΟ προσπάθησε να εξαλείψει τον Σαρλ Ντε Γκωλ στη Γαλλία, είχε δολοφονήσει τον Άλντο Μόρο στην Ιταλία ή οργάνωσε το πραξικόπημα των συνταγματαρχών στην Ελλάδα [ 4 ] . Αυτά τα γεγονότα είναι γνωστά μόνο σε ειδικούς και δεν διδάσκονται στα σχολικά βιβλία. Το ΝΑΤΟ είναι η μεγαλύτερη στρατιωτική συμμαχία στην ιστορία και το μέγεθός του εγγυάται θεωρητικά τη νίκη.

Ωστόσο, το ΝΑΤΟ αρνήθηκε την ένταξη της Ρωσίας τη δεκαετία του 1990. Επαναπροσδιορίστηκε όχι ως μια δύναμη που σταθεροποιεί την ήπειρο, αλλά ως μια αντιρωσική οργάνωση, με κίνδυνο να προκαλέσει πόλεμο στην Ευρώπη. Η Δύση ξαναγράφει την ιστορία υποστηρίζοντας ότι ποτέ δεν πήρε την απόφαση να μην επεκτείνει τη συμμαχία της στην Ανατολή. Ωστόσο, τη στιγμή της επανένωσης της Γερμανίας, ο Γάλλος Πρόεδρος Φρανσουά Μιτεράν και ο Γερμανός Καγκελάριος Χέλμουτ Κολ είχαν γράψει στη Συνθήκη για μια Τελική Διακανονισμό σχετικά με τη Γερμανία (13 Οκτωβρίου 1990) ότι οι τέσσερις νικήτριες δυνάμεις του ναζισμού θα θεσπίσουν μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης στην τομέα των εξοπλισμών και του αφοπλισμού προκειμένου να διασφαλιστεί η ειρήνη στην ήπειρο σύμφωνα με τις αρχές της Τελικής Πράξης του Ελσίνκι(1 Αυγούστου 1975). Αυτές οι αρχές επιβεβαιώθηκαν στις Δηλώσεις της Κωνσταντινούπολης ( Χάρτης για την Ευρωπαϊκή Ασφάλεια , 19 Νοεμβρίου 1990) και της Αστάνα (2 Δεκεμβρίου 2010). Καθιερώνουν:
το δικαίωμα κάθε κράτους να συνάπτει τις στρατιωτικές συμμαχίες της επιλογής του
και, ως συνέπεια, το καθήκον κάθε κράτους να μην λαμβάνει μέτρα ασφαλείας που απειλούν τους γείτονές του.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Ρωσία δεν αμφισβήτησε ποτέ την ένταξη των κρατών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης στη Συνθήκη του Βορείου Ατλαντικού, αλλά πάντα κατήγγειλε την εγκατάσταση αμερικανικών δυνάμεων στο έδαφός τους. Με άλλα λόγια, δεν αμφισβητεί την ύπαρξη του ΝΑΤΟ, αλλά τη λειτουργία του εντός της Ολοκληρωμένης Διοίκησης. Ας είμαστε ακριβείς: σήμερα, δεν έχει καμία αντίρρηση να σχηματίσουν συμμαχία η Ουκρανία, η Φινλανδία ή η Σουηδία με τις Ηνωμένες Πολιτείες και να προστατεύονται από το άρθρο 5 της Συνθήκης του Βορείου Ατλαντικού, αλλά αρνείται ότι αυτό συνεπάγεται την εγκατάσταση αμερικανικών στρατευμάτων και όπλων στο έδαφος.

Δεν είναι θέμα αποτροπής εκτοξεύσεων πυραύλων από τα χερσαία σύνορά της, καθώς τα υποβρύχια θα μπορούσαν ακόμη να πλησιάσουν τα θαλάσσια σύνορά της. Η ανησυχία της Μόσχας βρίσκεται αλλού. Σε αντίθεση με τα περισσότερα κράτη, η Ρωσική Ομοσπονδία έχει μικρό πληθυσμό σε σχέση με το μέγεθός της. Επομένως, δεν μπορεί να υπερασπιστεί τα σύνορά της. Από την εισβολή του από τον Ναπολέοντα το 1812, έμαθε να προστατεύεται βασιζόμενος στην απεραντοσύνη του: κόβοντας τις γραμμές ανεφοδιασμού του εισβολέα και αφήνοντάς τον να παγώσει μέχρι θανάτου το χειμώνα. Αυτή είναι η «στρατηγική της καμένης γης» που οδήγησε στην εγκατάλειψη της Μόσχας και τον εκτοπισμό ολόκληρου του πληθυσμού της προς την Ανατολή. Ωστόσο, αυτή η στρατηγική προϋποθέτει ότι ο εισβολέας δεν μπορεί να επωφεληθεί από τις πίσω βάσεις σε μια κοντινή χώρα.

Αυτή η στρατηγική είναι επίσης πηγή παρεξηγήσεων. Η Ρωσία δεν επιδιώκει να έχει ζώνη επιρροής στην Ευρώπη όπως έκανε η Σοβιετική Ένωση του Ουκρανού Λεονίντ Μπρέζνιεφ. Ούτε έχει ιμπεριαλιστικούς στόχους όπως η τσαρική Ρωσία. Επιδιώκει μόνο να μην πλησιάζει μεγάλος στρατός. Μια στάση που κακώς οι καλύτερα ενημερωμένοι Κρεμλινολόγοι χαρακτηρίζουν «παρανοϊκή», ενώ είναι καλά μελετημένη.
Αποδεικνύοντας ότι οι οπαδοί της «σύγκρουσης των πολιτισμών» έκαναν λάθος, οι Τσετσένοι στρατιώτες συνέτριψαν τους Ουκρανούς Ναζί με την κραυγή «Αλλάχ Ακμπάρ!».

Η ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΑΚΗ ΤΕΧΝΗ

Ενώ οι πολεμικές ταινίες του Χόλιγουντ παρουσιάζουν ηρωικές πρωτοβουλίες λίγων ανδρών που αλλάζουν το ρεύμα μιας μάχης, οι ρωσικές πολεμικές ταινίες αφορούν ήρωες που θυσιάζονται για να καθυστερήσουν την προέλαση του εχθρού και να επιτρέψουν στον πληθυσμό να υποχωρήσει. Οι Ρώσοι δεν ντρέπονται να φύγουν αν αποφύγει ένα λουτρό αίματος.

Αυτή η διαφορά οδήγησε τους Σλάβους στρατιωτικούς να φανταστούν την «επιχειρησιακή τέχνη», στα μισά του δρόμου μεταξύ στρατηγικής και τακτικής. Δεν πρόκειται για σκέψη για την ανάπτυξη στρατών, ούτε για τη διεξαγωγή μιας μάχης, αλλά για το τι θα μπορούσε να γίνει για να καθυστερήσει ο εχθρικός στρατός και να αποτραπεί η μάχη. Οι δυτικοί στρατοί προσπάθησαν επίσης να φανταστούν μια «επιχειρησιακή τέχνη», αλλά δεν τα κατάφεραν γιατί δεν τη χρειάζονται.

Σε στρατιωτικούς όρους, ο πόλεμος στην Ουκρανία μπορεί να συνοψιστεί ως εξής: ο στόχος, που δηλώθηκε δημόσια από τον Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, ήταν «να αφοπλιστεί και να αποναζοποιηθεί» η Ουκρανία. Η εφαρμογή του από το επιτελείο του συνίστατο πρώτα στη σύγχυση των αντιπάλων και μετά στην επίτευξη του στόχου όταν ο ουκρανικός στρατός αποδιοργανώθηκε.

Το ρωσικό γενικό επιτελείο επιτέθηκε από όλα τα πιθανά σύνορα. από την Κριμαία, από το Ροστόφ, από το Μπέλγκοροντ, από το Κουρσκ και από τη Λευκορωσία. Με αυτόν τον τρόπο, οι ουκρανικοί στρατοί δεν ήξεραν πού έπρεπε να συγκεντρωθούν. Σε αυτή τη φαινομενική διαταραχή, οι ρωσικοί στρατοί κατέστρεψαν την ουκρανική αεράμυνα και εισέβαλαν στον πυρηνικό σταθμό ηλεκτροπαραγωγής της Ζαπορίζια, από τον οποίο ανέκτησαν τα παράνομα αποθέματα ουρανίου και πλουτωνίου, και πολλά στρατιωτικά εργαστήρια όπου κατέστρεψαν δοχεία με ιούς και άλλα βιολογικά όπλα [ 5 ]. Κατέστρεψαν τους σιδηροδρόμους όταν οι Δυτικοί προσφέρθηκαν να στείλουν όπλα στο μέτωπο. Στη συνέχεια πολέμησαν ενάντια στο σύνταγμα Μπανταριστών Αζόφ στο προπύργιο του τη Μαριούπολη. Τέλος, καθαρίζουν τα τμήματα των περιφερειών Ντόνετσκ και Λουγκάνσκ που είχαν καταλάβει οι Ουκρανοί.

Εν τω μεταξύ, η Δύση πίστευε ότι οι Ρώσοι ήθελαν να πάρουν το Κίεβο και να συλλάβουν τον πρόεδρο Volodymyr Zelensky, ο οποίος δεν ήταν ποτέ μεταξύ των στόχων τους, και μετά ότι επρόκειτο να καταλάβουν ολόκληρη τη χώρα, κάτι που σίγουρα δεν θέλουν. Υπήρξε λοιπόν μια παρεξήγηση για το Blitzkieg. Οι Ηνωμένες Πολιτείες πίστευαν ότι έπρεπε να αποτρέψουν μια ραγδαία πτώση του καθεστώτος, ενώ θα έπρεπε να είχαν υπερασπιστεί τις εφεδρείες στη Ζαπορίτζια. Τότε σκέφτηκαν ότι έπρεπε να προστατεύσουν την Οδησσό και το Λβιβ, ενώ η Μαριούπολη έπεσε. Η «επιχειρησιακή τέχνη» των Ρώσων ασκήθηκε με την επίτευξη των ανακοινωθέντων στόχων σε χρόνο ρεκόρ, ενώ οι Δυτικοί συνεχάρησαν τους εαυτούς τους που απέτρεψαν την κατάληψη φανταστικών στόχων.

Οι Δυτικοί γενικά είναι τόσο ομφαλοειδής που δεν μπόρεσαν να σκεφτούν όπως οι αντίπαλοί τους. Το Πεντάγωνο εξαπατήθηκε ακόμη πιο εύκολα, επειδή οι περισσότεροι από τους αξιωματικούς αγνοούσαν το έργο των Straussians: τη δομή των Μπαντεριστών, τους δεσμούς τους με τα ακροδεξιά στοιχεία πολλών δυτικών στρατών (το μυστικό τάγμα Centuria [ 6 ] ) και τα μυστικά οπλικά τους προγράμματα [ 7 ] .

Τιερί Μεϊσάν

Μετάφραση
Roger Lagassé

Aυτό το άρθρο αποτελεί συνέχεια του:
 1. « Η Ρωσία θέλει να αναγκάσει τις ΗΠΑ να σεβαστούν τον Χάρτη του ΟΗΕ », 4 Ιανουαρίου 2022.
 2. " Η Ουάσιγκτον επιδιώκει το σχέδιο RAND στο Καζακστάν και μετά στην Υπερδνειστερία ", 11 Ιανουαρίου 2022.
 3. « Η Ουάσιγκτον αρνείται να ακούσει τη Ρωσία και την Κίνα », 18 Ιανουαρίου 2022.
 4. « Ουάσιγκτον και Λονδίνο, υπόκωφα », 1 Φεβρουαρίου 2022.
 5. « Η Ουάσιγκτον και το Λονδίνο προσπαθούν να διατηρήσουν την κυριαρχία τους στην Ευρώπη », 8 Φεβρουαρίου 2022.
 6. « Δύο ερμηνείες της ουκρανικής υπόθεσης », 16 Φεβρουαρίου 2022.
 7. « Η Ουάσιγκτον κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, ενώ οι σύμμαχοί της αποσύρονται », 22 Φεβρουαρίου 2022.
 8. « Η Ρωσία κηρύσσει τον πόλεμο στους Στράους », του Thierry Meyssan, Voltaire Network , 5 Μαρτίου 2022.
 9. « Μια συμμορία τοξικομανών και νεοναζί », 5 Μαρτίου 2022.
 10 « Το Ισραήλ ζαλίστηκε από τους Ουκρανούς νεοναζί », 8 Μαρτίου 2022.
 11. " Ουκρανία: η μεγάλη χειραγώγηση ", 22 Μαρτίου 2022.
 12. « Η Νέα Παγκόσμια Τάξη προετοιμάζεται υπό το πρόσχημα του πολέμου στην Ουκρανία », 29 Μαρτίου 2022.
 13. « Η πολεμική προπαγάνδα αλλάζει μορφή », 5 Απριλίου 2022.
 14. « Η συμμαχία της MI6, της CIA και των Μπαντεριτών », 12 Απριλίου 2022.
 15. « Το τέλος της δυτικής κυριαρχίας », 19 Απριλίου 2022.
 16. « Ουκρανία: ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος δεν τελείωσε ποτέ », 26 Απριλίου 2022.
 17. " Η Ουάσιγκτον ελπίζει να αποκαταστήσει την υπερδύναμή της μέσω του πολέμου στην Ουκρανία " 3 Μαΐου 2022.
 18. «Ο Καναδάς και οι Μπαντερίτες », 10 Μαΐου 2022.
 19. « Νέος πόλεμος που ετοιμάζεται για μετά την ήττα ενάντια στη Ρωσία », 24 Μαΐου 2022.
 20. " Ουκρανικά μυστικά στρατιωτικά προγράμματα ", 31 Μαΐου 2022.
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Alastair Crooke. /Reseau International

[ Ο Συντάκτης του άρθρου είναι Βρετανός πρώην διπλωμάτης (και μέλος της μυστικής υπηρεσίας ΜΙ60), ειδικός στα προβλήματα της Μέσης Ανατολής και λόγω πείρας και γνώσεων γεωπολιτικός αναλυτής μεγάλης εμβέλειας και ευρύτατου κύρους. Πολλοί διεθνώς επώνυμοι σχολιαστές παραπέμπουν στα κείμενά του.]

Μετάφραση/εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

Το ζήτημα της Ουκρανίας έχει αγγίξει τους υπαρξιακούς φόβους στη Δύση (καθώς και τους βαθείς κορμούς της ρωσοφοβίας) περισσότερο από οποιαδήποτε συγκρίσιμη κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Είναι σαφές ότι ο Μπάιντεν πανικοβάλλεται για την τιμή ρεκόρ της βενζίνης στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτό είναι ίσως το πιο ευαίσθητο ζήτημα στην εσωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Σφυροκοπείται και γελοιοποιείται η φράση του «Αυτές είναι οι αυξανόμενες τιμές του Πούτιν» (οι τιμές της βενζίνης είχαν αυξηθεί κατά 30% ακόμη και πριν από την Ουκρανία). Ο προηγούμενος «πόλεμος» του εναντίον των ορυκτών καυσίμων και ο περιορισμός της εγχώριας παραγωγής επέστρεψαν για να τον στοιχειώσουν στις δημοσκοπήσεις.

Ο ολοκληρωτικός οικονομικός πόλεμος του Μπάιντεν κατά της Ρωσίας δεν κατάφερε να γκρεμίσει το ρούβλι, αλλά πυροδότησε το βαρέλι με μπαρούτι σε όλους τους ενεργειακούς τομείς. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο η Ουάσιγκτον απελευθερώνει πετρέλαιο από το στρατηγικό απόθεμα των ΗΠΑ και περιποιείται κράτη σε όλο τον κόσμο (συμπεριλαμβανομένης της Βενεζουέλας, στην οποία έχουν επιβάλει κυρώσεις) για να βρει επαρκή προσφορά για να μειώσει τις τιμές του αργού. Αλλά μάταια. Οι διαπραγματεύσεις πυρηνικής συμφωνίας με το Ιράν έχουν μπλοκαριστεί από την αντιπολίτευση στο Κογκρέσο, και αυτή την εβδομάδα η βενζίνη έφτασε σε νέα ύψη στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο Μπάιντεν είναι γνωστό ότι είναι ενοχλημένος και απογοητευμένος με το Ριάντ και το Αμπού Ντάμπι, που αρνούνται να απαντήσουν στις εκκλήσεις του να αυξήσουν την παραγωγή πετρελαίου, τόσο για να ανακόψουν την αύξηση των διεθνών τιμών όσο και (εξίσου σημαντικό από την πλευρά των ΗΠΑ), για να μειώσουν τα αυξανόμενα έσοδα της Ρωσίας που προκύπτουν από αυτές τις υψηλές τιμές.

Σαουδάραβες και Εμίρηδες αξιωματούχοι, με τη σειρά τους, είναι απογοητευμένοι με τους ηγέτες των ΗΠΑ για την έλλειψη προσοχής τους στην περιοχή και, κατά την άποψή τους, για τη μείωση της ομπρέλας ασφαλείας των ΗΠΑ, η οποία προηγουμένως ήταν αδιαμφισβήτητα «δεδομένη». Ο Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν (MbS) αισθάνεται επίσης προσβεβλημένος από την ψυχρότητα του Μπάιντεν απέναντί του μετά τη δολοφονία του Κασόγκι.

Έτσι, στο Αμπού Ντάμπι, σχεδόν ολόκληρη η αμερικανική κολεκτίβα εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας ανέβηκε στη σκηνή για να προσφέρει τα συλλυπητήριά της για τον θάνατο του Εμίρη Χαλίφα. Η αντιπροσωπεία υπό την ηγεσία της Αντιπροέδρου Καμάλα Χάρις περιελάμβανε τους Μπλίνκεν, Λόιντ Όστιν, τον απεσταλμένο για το κλίμα Τζον Κέρι και τον Διευθυντή της CIA Μπιλ Μπερνς. Με την πρώτη ματιά, αυτή η παράσταση ήταν λίγο «υπερβολική», πολύ πέρα από τις απαιτήσεις του πρωτοκόλλου.

Ωστόσο, η παρουσία του Λόιντ Όστιν και του διευθυντή της CIA Μπερνς στην αντιπροσωπεία της Χάρις ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα. Δεν είναι μόνο ο ακρογωνιαίος λίθος της στρατηγικής του Μπάιντεν για την «ματωμένη Ρωσία», αλλά είναι επίσης στενά συνδεδεμένοι με την έννοια του παγκόσμιου ΝΑΤΟ.

Και τα δύο κράτη του Κόλπου αντιτίθενται στη διπλωματία των ΗΠΑ με το Ιράν και έχουν ζητήσει επίσημη «ομπρέλα» ασφαλείας για την προστασία των συμφερόντων τους, σε περίπτωση που ο Μπάιντεν υπογράψει νέα συμφωνία JCPOA με την Τεχεράνη.

Φυσικά, ο Μπάιντεν θέλει περισσότερο πετρέλαιο πρώτα και κύρια και τα κράτη να σταματήσουν να συνεργάζονται με τη Ρωσία ως μέρος του σχήματος OPEC+. Ωστόσο, εάν το Ριάντ και το Αμπού Ντάμπι συμφωνούσαν να αντλήσουν περισσότερο πετρέλαιο και να ξεφορτωθούν τη Ρωσία ως μέρος του ΟΠΕΚ+ – ένα μεγάλο «αν» – η πρόκληση θα ήταν να προσδιορίσουν τι θα μπορούσε να προσφέρει η Ουάσιγκτον ως ομπρέλα ασφαλείας.

Οι επίσημες εγγυήσεις ασφαλείας των ΗΠΑ τύπου ΝΑΤΟ του άρθρου 5 – τις οποίες η Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ απαιτούν – αποκλείονται για μια σειρά στρατηγικών και πολιτικών λόγων, κυρίως επειδή άλλες χώρες – το Κατάρ και άλλες – είναι βέβαιο ότι θα έχουν παρόμοιες απαιτήσεις.

Εξ ου και η νέα «ιδέα» των Ηνωμένων Πολιτειών για τη δημιουργία ενός οιονεί παγκόσμιου ΝΑΤΟ, αν και μεταβλητής γεωμετρίας, το οποίο δεν απαιτεί από όλα τα κράτη του ΝΑΤΟ να εγκρίνουν μια ευρύτερη εφαρμογή του άρθρου 5. Αυτό διαλαλούν επί του παρόντος στη Νοτιοανατολική Ασία, καθώς ο Μπάιντεν προσπαθεί να συσπειρώσει συμμάχους για να στηρίξει τις Ηνωμένες Πολιτείες εναντίον της Κίνας. Σύμφωνα με πληροφορίες, η Ιαπωνία και η Ταϊβάν αναζητούν επίσης εγγυήσεις ασφαλείας.

Ο χαρταετός εκτοξεύεται και στις δύο πλευρές του Μπάιντεν, στη Μέση Ανατολή και την Ασία. Και ποιο είναι το πρόβλημα;

Εδώ είναι η Ουκρανία. Η αμερικανική στρατιωτική βοήθεια προς την Ουκρανία διατηρείται από την Ουάσιγκτον για να προσφέρει ένα αποδυναμωμένο μοντέλο του Άρθρου 5. Το μάθημα που πρέπει να αντλήσουμε, επισημαίνουν αξιωματούχοι των ΗΠΑ, είναι ότι μια επίσημη αμυντική συμφωνία με τις ΗΠΑ δεν είναι απαραίτητη για να λάβουν τα κράτη γενναιόδωρη, αποτελεσματική και άμεση βοήθεια των ΗΠΑ για την ασφάλεια σε περίπτωση στρατιωτικής κρίσης — όπως καταδεικνύει η Ουκρανία.

Α ναι. Είναι αλήθεια ότι η Ουκρανία επωφελήθηκε από μαζική (μυστική) στρατιωτική βοήθεια από το ΝΑΤΟ. Από το 2014, το ΝΑΤΟ έχει εκπαιδεύσει στα πρότυπα του και έχει εξοπλίσει ουκρανικό στρατό 250.000 ανδρών. Εκπαιδευτές του ΝΑΤΟ ήταν παρόντες καθ' όλη τη διάρκεια της διαδικασίας, και σύμβουλοι του ΝΑΤΟ επέβλεψαν τις προετοιμασίες για τα βαθιά, ιδιαίτερα οχυρωμένα καταφύγια στο Ντονμπάς, δυτικά της γραμμής επαφής. Αυτά τα καταφύγια επρόκειτο να χρησιμεύσουν ως σημείο εκκίνησης για μια επίθεση στις δημοκρατίες του Ντονμπάς. (Η επίθεση ήταν αναμενόμενη όταν η Μόσχα έλαβε πληροφορίες που περιέγραφαν το επιχειρησιακό σχέδιο του Κιέβου και την ημερομηνία εφαρμογής του.)

Αλλά εδώ έγκειται το πρόβλημα: η Ουκρανία είναι μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση (η Ταϊβάν θα μπορούσε ίσως να θεωρηθεί αντίστοιχη με την Ουκρανία), αλλά άλλες όχι. Η Ευρώπη και οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν επενδύσει τόσο πολύ στην μυστική ΝΑΤΟποίηση της Ουκρανίας μόνο και μόνο για να της προσφέρουν μια «ομπρέλα» για μια βροχερή μέρα. Το έκαναν λόγω της βαθιάς επιθυμίας να προκαλέσουν ταπείνωση, οικονομική κατάρρευση και ταυτόχρονη αλλαγή καθεστώτος στη Ρωσία.

Το ζήτημα της Ουκρανίας έχει προκαλέσει υπαρξιακούς φόβους στη Δύση (καθώς και βαθιούς κορμούς ρωσοφοβίας) που καμία άλλη συγκρίσιμη κατάσταση έκτακτης ανάγκης δεν θα μπορούσε να δημιουργήσει. Οι δυτικοί ηγέτες έχουν διακηρύξει ανοιχτά ότι «η φιλελεύθερη τάξη τελείωσε – αν κερδίσει ο Πούτιν».

Μια συγκρίσιμη αίσθηση δυτικής κινητοποίησης και επείγοντος δεν θα αφορούσε τα κράτη του Κόλπου – ή ίσως ακόμη και το Ισραήλ – εάν απειλούνταν τα συμφέροντά τους. Με την Ουκρανία, η Δύση μάχεται – μέσω πληρεξουσίου – έναν ακόμη γύρο ενός προηγούμενου ευρωπαϊκού πολέμου που πηγαίνει πολύ πίσω.

Αφήνοντας κατά μέρος τις εξαιρετικές περιστάσεις και το σημαντικό γεγονός ότι ο πόλεμος με τη Ρωσία απέχει πολύ από το να διευθετηθεί, γιατί τα κράτη να βασίζονται σε τέτοιες εφήμερες (ρευστές) διαβεβαιώσεις ότι σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης θα
μπορούσαν να λάβουν (σύμφωνα με το ουκρανικό μοντέλο) μισθωμένα όπλα, πληροφορίες και συμβουλές από ειδικές δυνάμεις, αλλά όχι μπότες του ΝΑΤΟ στο έδαφος;

Στο τέλος, ο σκοπός αυτής της επίσκεψης τόσων πολλών μεγάλων Αμερικανών πασάδων ήταν να διαχωρίσει τους ηγέτες των κρατών του Κόλπου από τη Ρωσία. Και γιατί να θέλουν να το κάνουν αυτό τα κράτη του Κόλπου; Έχουν κοινά συμφέροντα με τη Ρωσία – συμπεριλαμβανομένης της διατήρησης σταθερής και υψηλής τιμής του πετρελαίου.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου