Articles by "Πολιτική άποψη"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτική άποψη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Το Πακιστάν και άλλα κράτη ετοιμάζονται να αναγνωρίσουν το τουρκοκυπριακό ψευδοκράτος. Αθήνα και Λευκωσία μπορούν να αποτρέψουν αναγνωρίσεις. Δεν ξέρουμε όμως αν θα το κάνουν!

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
16 Ιουλίου 2021

Σύμφωνα με δημοσιεύματα του τουρκικού Τύπου, όπως της “Χουριέτ” και της “Γενί Σαφάκ”, το Πακιστάν και άλλα κράτη ετοιμάζονται να αναγνωρίσουν το τουρκοκυπριακό ψευδοκράτος, προϊόν των δύο στρατιωτικών εισβολών της Τουρκίας στην Κύπρο, το 1974, που σχεδιάστηκαν από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, ιδίως την πιο εξτρεμιστική πτέρυγα του δυτικού συστήματος υπό τον Χένρι Κίσινγκερ.

Δεν έχουμε δυνατότητα να εκτιμήσουμε πόσο κοντά είμαστε σε τέτοιο ενδεχόμενο, που μοιάζει πάντως να έχει εγγραφεί ως δυνατότητα για την αμέσως επόμενη περίοδο. Αυτό που μπορούμε αντίθετα να εκτιμήσουμε είναι, πρώτον, οι πολλαπλές καταστροφικές συνέπειες που θα έχει για την Κύπρο και την Ελλάδα οποιαδήποτε αναγνώριση του ψευδοκράτους, και δεύτερο, ότι είναι στις δυνατότητες Αθήνας και Λευκωσίας να αποτρέψουν αναγνωρίσεις. Μπορούν να τις αποτρέψουν, όπως θα εξηγήσουμε αναλυτικά στη συνέχεια, αλλά πρέπει να κινηθούν άμεσα. Δεν ξέρουμε όμως αν θα το κάνουν!

Αρχή “ξηλώματος” του κυπριακού κράτους

Καταστροφικές συνέπειες θα έχει οποιαδήποτε αναγνώριση γιατί θα σημάνει την αρχή του “ξηλώματος του πουλόβερ” του κυπριακού κράτους. Σήμερα το κυριότερο πολιτικό, διπλωματικό και νομικό όπλο της Κυπριακής Δημοκρατίας που της έχει απομείνει είναι η διεθνώς αναγνωρισμένη, με σειρά αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, νομική του υπόσταση. Την αναγνωρίζουν όλα τα κράτη – μέλη του ΟΗΕ πλην της Τουρκίας.

Ακόμα και ψυχολογικά όμως, αν βρεθεί ακόμα και ένα κράτος επιπλέον να αναγνωρίσει τη νομιμότητα του ψευδοκράτους, η Κύπρος αρχίζει να μετατρέπεται σε “αμφισβητούμενη περιοχή”, χάνει οριστικά τον χαρακτήρα χώρας που έχει υποστεί εισβολή, τμήμα της οποίας τελεί υπό κατοχή και ολόκληρη τελεί υπό απειλή από έναν πάνοπλο γίγαντα.

Το Πακιστάν μάλιστα, που αναφέρεται άλλωστε στα δημοσιεύματα, δεν είναι μια οποιαδήποτε χώρα. Είναι μια σημαντική μεσαία πυρηνική δύναμη, στρατηγικός εταίρος και των ΗΠΑ και της Κίνας, με πολύ μεγάλο ρόλο στις υποθέσεις και της Νότιας Ασίας και του μουσουλμανικού κόσμου ευρύτερα.

Έχουμε επανειλημμένως αναφερθεί στη σημασία της Κύπρου για την Ελλάδα και αντιστρόφως. Ούτε η Κύπρος, ούτε η Ελλάδα μπορούν να επιβιώσουν αν χαθεί η μία ή η άλλη. Όλες οι μεγάλες τραγωδίες του ελληνισμού κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, περιλαμβανομένης της Δικτατορίας στην Ελλάδα και της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο προκλήθηκαν όταν έσπασε η αλληλεγγύη και η συναντίληψη Αθήνας και Λευκωσίας. Αν αύριο διαλυθεί το κυπριακό κράτος, αν δηλαδή οι Έλληνες της Κύπρου χάσουν την διεθνώς αναγνωρισμένη σήμερα κρατική υπόσταση υπό την οποία ζουν, και τεθούν υπό την εξουσία τρίτων δυνάμεων, αφενός θα ανοίξει ο δρόμος για να χαθεί οριστικά ο ελληνισμός της Κύπρου, αφετέρου θα καταστεί η Αθήνα ακόμα περισσότερο όμηρος των δυνάμεων που θα ελέγξουν το νησί, και στο χέρι των οποίων θα είναι η ασφάλεια των Ελληνοκυπρίων.

Δεν είναι δυνατόν να γίνουν τέτοιες αναγνωρίσεις του ψευδοκράτους τη στιγμή που υποτίθεται ότι υπάρχει άτυπο μορατόριουμ με την Τουρκία. Τίθεται άμεσα το ερώτημα, τι στο καλό έχουν συμφωνήσει οι κ.κ. Μητσοτάκης και Δένδιας με την Άγκυρα; Ειρήνη στο Αιγαίο και “πόλεμο” στην Κύπρο; (*)


“Διασπάστε τους Έλληνες”

Η επιδίωξη απόσπασης της Κύπρου από την Ελλάδα και της Ελλάδας από την Κύπρο, η καταστροφή όλων των δεσμών μεταξύ τους, αποτελεί κεντρικό στοιχείο της πάγιας πολιτικής του βρετανικού και στη συνέχεια του αμερικανικού Imperium και των συμμάχων του, που επεδιώχθη με κάθε δυνατό μέσο από την εποχή της κατάκτησης της Κύπρου από τους Βρετανούς, περιλαμβανομένων των πογκρόμ των Ελλήνων της Πόλης, πραξικοπημάτων και δικτατοριών.

Γιατί γνωρίζουν ότι είναι δύσκολο να αποκτήσουν τον πλήρη έλεγχο της Κύπρου, νήσου με κορυφαία, παγκόσμια στρατηγική σημασία (ιδίως για τις ΗΠΑ, τη Βρετανία, το ΝΑΤΟ και, last but not least, το Ισραήλ), αν η Κύπρος διατηρήσει τους δεσμούς της με την Ελλάδα και τον εθνικό της χαρακτήρα (αλλά και γιατί η Ελλάδα χωρίς την Κύπρο είναι έρμαιο των βουλήσεών τους).

Αναγνωρίσεις του ψευδοκράτους ή άλλες μείζονες ενέργειες ανατροπής των στρατηγικών δεδομένων στην Κύπρο θα θέσουν την Ελλάδα προ του διλήμματος είτε να διακόψει κακήν κακώς τα “μορατόριουμ” και να πάει σε κρίση, είτε να “κάνει τον χαζό” και να αφήσει χωρίς έμπρακτη, σοβαρή αλληλεγγύη την Κύπρο, διευρύνοντας ένα όλο και επικίνδυνο χάσμα μεταξύ των δύο χωρών.

Το σπάσιμο του άξονα Ελλάδας – Κύπρου, μπορεί να οδηγήσει, με τα σημερινά, αν και πολύ ρευστά δεδομένα, σε ακόμα μεγαλύτερη εξάρτηση της Ελλάδας από μία τάση του δυτικού συστήματος, αυτή που συσπειρώνεται γύρω από τον Μπάιντεν και σε μεγαλύτερη εξάρτηση της Κύπρου από την αντίπαλη τάση τύπου Νετανιάχου εντός πάλι του συστήματος. ‘Όπως συχνά συνέβη στην ιστορία μας, οι διαμάχες των πόλων διεθνούς και δυτικής ισχύος θα γίνουν συγκρούσεις στο εσωτερικό του ελληνισμού (συμβαίνει μονίμως, από τον εμφύλιο κατά την Επανάσταση του ’21, καθ’ όλο τον 19ο αιώνα, με τον Διχασμό στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με τον εμφύλιο μετά το 1945, με τη διαρκή και ένοπλη σύγκρουση Αθήνας και Λευκωσίας κατά τη διάρκεια της επταετούς χούντας).

Για όλους τους παραπάνω λόγους δεν συνιστά μόνο μείζονα εθνική ανάγκη να αποτραπούν οι αναγνωρίσεις ΤΩΡΑ, που είναι ακόμα δυνατό, αλλά και ζωτική ανάγκη της ίδιας της κυβέρνησης. Αν δεν ενεργήσει τα δέοντα θα βρεθεί και η ίδια σε μια κρίση που είναι εξαιρετικά αμφίβολο να μπορέσει να την διαχειριστεί. Και δεν θα είναι η μόνη που θα χρειαστεί να αντιμετωπίσει.

Τους Έλληνες πολιτικούς τους απασχολεί πάρα πολύ ο ανταγωνισμός μεταξύ τους για την εξουσία επί της χώρας, όχι η πιθανότητα “πολτοποίησης” ενός πολιτικού και κρατικού συστήματος από την αδυναμία διαχείρισης των προβλημάτων, ή η πιθανότητα να μην υπάρχει η χώρα που θέλουν να κυβερνάνε.

Δεν γνωρίζουμε βέβαια, πρέπει να ομολογήσουμε, και τι ενδεχομένως έχει συζητηθεί στο παρασκήνιο μεταξύ Λευκωσίας, Αθήνας και Άγκυρας, αναφορικά με τα δύο κράτη στην Κύπρο και γιατί ο Ερντογάν κατηγόρησε πρόσφατα την Κύπρο ότι κοροϊδεύει.


Είναι ακόμα εφικτή η αποτροπή των αναγνωρίσεων!

Ενώπιον ενός τόσο σοβαρού κινδύνου όπως αυτός που περιγράψαμε, η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν όπλα που μπορεί να αποτρέψει την καταστροφή.

Πρώτον, ο κ. Μητσοτάκης και ο κ. Δένδιας πρέπει να εξηγήσουν στην ‘Αγκυρα ότι το άτυπο μορατόριουμ πρέπει να περιλάβει και μείζονες επιθετικές κινήσεις στην Κύπρο, όπως οι αναγνωρίσεις, αλλιώς δεν έχει νόημα. Αν δεν το πράξουν ένα μόνο μπορεί να σημαίνει, ότι έχουν δώσει στην Άγκυρα “carte blanche”, “ελευθέρας” για την Κύπρο. Δεν θέλουμε να το πιστέψουμε. Τέτοια πολιτική θα έχει όλες τις συνέπειες που προαναφέραμε και, επιπλέον, μπορεί να οδηγήσει πιθανώς στο τέλος και σε νέο, πιο επικίνδυνο γύρω ελληνοτουρκικής κρίσης.

Δεύτερο, Ελλάδα και Κύπρος πρέπει από κοινού, δεδομένου μάλιστα ότι η Ελλάδα είναι και εγγυήτρια δύναμη, έχει δηλαδή, εκτός από συμφέρον, και υποχρέωση να υπερασπίζεται την Κυπριακή Δημοκρατία, να εξηγήσουν προς τις τυχόν προβληματιζόμενες για αναγνώριση του ψευδοκράτους χώρες ότι, αν το πράξουν, με πολύ μεγάλη τους λύπη θα είναι υποχρεωμένες να διακόψουν τις διπλωματικές και άλλες σχέσεις Ελλάδας και Κύπρου με αυτά τα κράτη και, επιπλέον, οποιαδήποτε συνεργασία με την ΕΕ και το ΝΑΤΟ θα συναντήσει το βέτο τους (της Ελλάδας στην περίπτωση του ΝΑΤΟ). Την ίδια ενημέρωση πρέπει να κάνουν από τώρα προς τα πέντε μόνιμα μέλη του ΣΑ του ΟΗΕ, τη Γερμανία και την ΕΕ.

Ειδικά προς το Πακιστάν, ο κ. Δένδιας καλό θα ήταν να εξηγήσει επίσης ότι η ανάπτυξη στενών σχέσεων με την Ινδία δεν συνιστά προσχώρηση της Ελλάδας σε αντι-ισλαμικό άξονα που στρέφεται ευθέως εναντίον του. Η Ινδία, όχι το Πακιστάν, άρχισε την επίθεση στη νότιο Ασία, καταργώντας το καθεστώς του Κασμίρ, βασικό στοιχείο σταθερότητας στη Νότιο Ασία. Είπαμε. Να κάνουμε τα χατήρια στους «φίλους» μας, όχι όμως να προκαλέσουμε και την εχθρότητα όλης της υπόλοιπης (και είναι πάρα πολλή) ανθρωπότητας εναντίον μας, για λόγους που δεν μας αφορούν και συχνά, όπως στις περιπτώσεις της Αρμενίας, του Κοσόβου και της Ουκρανίας πλήττουν ευθέως μείζονα ελληνικά εθνικά συμφέροντα. (**)

Η δική μας εκτίμηση είναι ότι, αν εξηγήσουν τώρα με σαφήνεια και κατηγορηματικά το τι θα κάνουν, δεν θα υπάρξουν αναγνωρίσεις, γιατί τα υποψήφια προς αναγνώριση κράτη μπορεί να θέλουν να κάνουν το χατίρι της Άγκυρας, όχι όμως και να καταβάλουν σοβαρό κόστος. Ούτε οι σημερινές κυβερνήσεις ΗΠΑ και Γερμανίας θέλουν τέτοιες εξελίξεις. Αρκεί βέβαια να πείσουν οι ιθύνοντες Αθήνας και Λευκωσίας ότι αυτά δεν είναι λόγια του αέρα και ότι υπαγορεύονται από την ανάγκη υπεράσπισης ζωτικών εθνικών συμφερόντων της Ελλάδας και της Κύπρου. Οι Αμερικανοί αντιλαμβάνονται πολύ καλά αυτό το επιχείρημα, αρκεί να τους το πει βέβαια κάποιος και με τρόπο που να τον πάρουν στα σοβαρά.

Όμως αν αυτές οι ενέργειες δεν γίνουν τώρα, άμεσα, μετά θα είναι πολύ δυσκολότερα όλα. Το ίδιο συνέβη και το 1992, με την αναγνώριση της Δημοκρατίας της Μακεδονίας από τη Ρωσία. ‘Όταν έγινε σηκώθηκε τεράστια κατακραυγή στην Ελλάδα και έσπευσε να επισκεφθεί τη Μόσχα κατεπειγόντως ο τότε Υπουργός Εξωτερικών Μιχάλης Παπακωνσταντίνου. Οι Ρώσοι τον ακούσανε με ενδιαφέρον, του είπαν όμως ότι πρώτη φορά η Αθήνα τους εξήγησε τη θέση της στο μακεδονικό και δεν μπορεί το κράτος τους, για λόγους αυτοσεβασμού πλέον, να αλλάξει την απόφασή που ήδη είχε πάρει.

Γι’ αυτό πρέπει να δράσουν άμεσα και αποφασιστικά οι κυβερνήσεις Αθηνών και Λευκωσίας.

Θεωρούμε εντελώς αδιανόητη την περίπτωση να υπάρχουν δυνάμεις στην Ελλάδα και στην Κύπρο, που, ενδόμυχα, να εκτιμούν ότι μια τέτοια εξέλιξη αναγνωρίσεων του ψευδοκράτους μπορεί να ευνοεί τυχόν δικά τους σχέδια.

(*) Ο γράφων είναι αντίθετος με την εξαιρετικά επικίνδυνη πολιτική της κλιμάκωσης με την Τουρκία, που επέβαλε στην Ελλάδα και την Κύπρο ο εξτρεμιστικός πυρήνας του διεθνούς συστήματος μαζί με τις αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες. Δεν θεωρούμε ότι υπάρχει η παραμικρή δυνατότητα βελτίωσης της κατάστασης με την Τουρκία, ούτε συντρέχει σήμερα οποιαδήποτε δυνατότητα επίλυσης των ελληνοτουρκικών διαφορών, στο Αιγαίο και την Κύπρο, ενώ ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος μιας καταστροφικής και για τις δύο χώρες σύγκρουσης. Η καλύτερη λύση για την Ελλάδα, την Κύπρο, αλλά και την ίδια την Τουρκία, είναι μακράν η διατήρηση του στάτους κβο.

Γι’ αυτό και υποδεχτήκαμε μάλλον θετικά την άμβλυνση της έντασης και τη φιλολογία περί ήρεμου θέρους. Υπό δύο προϋποθέσεις όμως: πρώτον ότι οφείλει το όποιο “μορατόριουμ” να καλύπτει όλο το “μέτωπο” της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης, από τον Έβρο έως την Αμμόχωστο. Διότι μπορεί ο Υπουργός Εξωτερικών να χρησιμοποίησε την έκφραση “για τη δική μου χώρα” σε μια πρόσφατη συνέντευξη, όμως για τη δική του χώρα το κυπριακό είναι απολύτως ζωτικό συμφέρον. Το αυτό σημειωτέον ισχύει και για το σημερινό κυπριακό πολιτικό προσωπικό που δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται τη σημασία του άξονα Αθήνα – Λευκωσία και Λευκωσία – Αθήνα ως συνθήκης εκ των ουκ άνευ για την επιβίωση της ίδιας της Κύπρου και ενίοτε δίνει την εντύπωση ότι ψάχνει διαρκώς τρόπο να «πουλήσει» το κυπριακό κράτος μαζί με τους κατοίκους του.

Δεύτερο, ότι δεν συνεπάγεται τέτοιο μορατόριουμ απαράδεκτες αμφισβητήσεις της ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο και του δικαιώματος άμυνας των νησιών. Δεν είναι δυνατόν Ελλάδα και Κύπρος να ταλαντεύονται διαρκώς μεταξύ του σεναρίου όσων θέλουν να τις χρησιμοποιήσουν – εις βάρος τους – εναντίον της Τουρκίας και του σεναρίου που θέλει ελληνικές παραχωρήσεις στο Αιγαίο, τη Θράκη και την Κύπρο, ως τμήμα ενός new deal Δύσης και Τουρκίας. Ενίοτε μάλιστα εφαρμόζοντας, κατά τρόπο εντελώς ασυνάρτητο, τμήματα και των δύο “σεναρίων”.

(**) Να προσθέσουμε ότι δεν αντιλαμβανόμαστε επίσης πολύ καλά για ποιο λόγο έγιναν οι πρόσφατες ανακοινώσεις περί επιστροφής των δυτικών πολυεθνικών στην κυπριακή ΑΟΖ, τις οποίες ακολούθησε η εκχώρηση νέων οικοπέδων στην Αν. Μεσόγειο από την τουρκική εταιρεία πετρελαίων. Τόσο ευχαριστημένοι είναι οι ιθύνοντες στη Λευκωσία από τον έως τώρα απολογισμό των πετρελαϊκών τους περιπετειών, που χρειάζονται ακόμα ένα γύρο αντιπαραθέσεων;


Πηγή: kosmodromio.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Όπως ίσως οι περισσότεροι εχέφρονες κάτοικοι αυτού του πλανήτη (θέλω να πιστεύω και της χώρας μας) ακολούθησα τα μέτρα που υποδείχθησαν για την αντιμετώπιση του κορονοϊού σε προσωπικό επίπεδο χωρίς να χάσω την ψυχή μου.
Φρόντισα να πληροφορούμαι, κατά το δυνατόν για τις αιρετικές (σύμφωνα με την mainstream παγκοσμιοποιημένη κατεύθυνση ) διαφοροποιήσεις επιστημόνων αλλά και συνομωσιολόγων που βρήκαν πρόσφορο έδαφος για αποδόμηση της καθοδηγούμενης τρομολαγνικής ενημέρωσης.
Έτσι αρκετές φορές φρόντισα να αναδημοσιεύσω απόψεις που θεωρούνται "επικίνδυνες" για την καθεστηκυίαν τάξη του συστήματος , άλλες φορές θεωρώντας τες ορθές κι άλλες εν γνώση μου πως ίσως είναι τραβηγμένες.

Πολλές φορές έφαγα πόρτα είτε από απαγορεύσεις του συστήματος είτε από κρίσεις νομιμόφρονων υποστηρικτών των κυβερνητικών οδηγιών περί αντιμετώπισης της "πανδημίας".

Ο λόγος που σήμερα αισθάνομαι την ανάγκη να τοποθετηθώ είναι η χθεσινή (τελευταία) "πόρτα" που έφαγα στην προσπάθεια να ανεβάσω ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον βίντεο (κατά την ταπεινή και ουχί επιστημονική μου άποψη) με συνέντευξη του Γερμανού Ιατρού Μικροβιολόγου και με πολλές επιστημονικές περγαμηνές Sucharit Bhakdi.
Στην πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξή του εξηγούσε για ποιό λόγο η τρίτη δόση του εμβολίου για τον κορονοϊό, που ενδεχόμενα έρχεται μετ' επιτάσεως θα είναι καταστροφική για τον πληθυσμό του πλανήτη.
Έτσι λοιπόν όταν αποφάσισα να ανεβάσω το σχετικό βίντεο μου ήρθε η παρακάτω απαγόρευση που συμπεριλαμβάνει και την απειλή πως αν επιχειρήσω ξανά να ανεβάσω σχετικά βίντεο θα σταματήσει η λειτουργία του καναλιού μου στην πλατφόρμα του Youtube.
Αν αυτό δεν λέγεται φίμωση και περιοροσμός της ελευθερίας μου, ειλικρινά δεν μπορώ να βρω επιεικέστερους χαρακτηρισμούς για την απαράδεκτη αυτή ενέργεια.
Που δεν γίνεται για πρώτη φορά, ούτε φυσικά μόνο σε μένα. Είναι μια πάγια τακτική των πλατφορμών των σόσιαλ μίντια για να ελέγξουν και να ποδηγητέσουν την ελεύθερη έκφραση (σωστή ή λάθος) οπουδήποτε κι αν εκδηλώνετε.
Δυστυχώς αυτή είναι η νέα εποχή περιορισμού των ελευθεριών μας.
Την θέλουμε;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Κινδυνεύει η Δημοκρατία , ενθαρρύνουν μηχανισμούς νοθείας του Εκλογικού αποτελέσματος
Όλοι ξέρουμε πως μπορεί να στηθεί- από το ερωτηματολόγιο - μια δημοσκόπηση ώστε , να δυνηθεί αργότερα η ερμηνεία της σύμφωνα με τα ¨επιθυμώ¨ των εκάστοτε κυβερνώντων Ένα παράδειγμα!

Στο γνωστό δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015 ο λαός βροντοφώναξε ΟΧΙ στο 61,31%, ΝΑΙ στο 38,86% , διαφορά 22,62 % Κατά την περίοδο πριν το δημοψήφισμα (24 με 26 Ιουνίου) διενεργήθηκαν δύο δημοσκοπήσεις με ερωτήματα συναφή με την αποδοχή προτάσεων από τους δανειστές και την περίπτωση δημοψηφίσματος, .Στη δημοσκόπηση της Κάπα Research ( τότε) που πραγματοποιήθηκε για το Βήμα το 47,2% των ερωτηθέντων δήλωσε ΝΑΙ , ότι δηλαδή σε περίπτωση δημοψηφίσματος θα υπερψήφιζε τη συμφωνία που πρότειναν οι δανειστές στην ελληνική κυβέρνηση, ενώ το 33% ΟΧΙ , ήτοι ότι θα την καταψηφίσει

Στη δημοσκόπηση της Alco για το Πρώτο Θέμα το 57% είπε ΝΑΙ , ότι δηλαδή θα πρέπει να υπάρξει συμφωνία της Ελλάδας με τα άλλα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το 34% ΟΧΙ , κι ότι πρέπει να επέλθει ρήξη. Το τι έγινε τότε , αποτελεί πλέον μαύρη σελίδα της Ιστορίας μας

-Ας δούμε τώρα και μια πρόσφατη δημοσκόπηση από την εταιρεία Aboutpeople (για το News247 της 24Media) .Η δημοσκόπηση αυτή έγινε αμέσως μετά το «δώρο» της προπληρωμένης κάρτας αξίας 150 ευρώ ως κίνητρο στους νέους 18- 25 ετών, προκειμένου να κάνουν το εμβόλιο κατά του κορωνοϊού. Ξέρετε τους λόγους βάσει των οποίων επιλέχθηκε το “αμέσως μετά” Παρόλα αυτά ,σύμφωνα με τα ευρήματά της , η εικόνα της κυβέρνησης στους περισσότερους τομείς έχει επιδεινωθεί τα τελευταία δύο χρόνια, όμως ειδικά στις ηλικίες 17-34 είναι ιδιαίτερα αρνητική: Μόλις το 6,6% των νέων κρίνει θετικά την πορεία της κυβέρνηση, ενώ το 16,3% την κρίνει μάλλον θετικά. Μάλλον αρνητικά κρίνει την κυβερνητική πορεία το 15,9% των νέων, και το 57,7%, δηλαδή σχεδόν έξι στους δέκα νέους 17- 34 ετών κρίνει απόλυτα αρνητικά την πορεία της κυβέρνησης. Το δε ποσοστό των νέων που κρίνουν την κυβέρνηση μάλλον αρνητικά και αρνητικά, ανέρχεται συνολικά στο 73,6%. Στις ηλικίες 35- 54 ετών κρίνουν απόλυτα θετικά την κυβέρνηση μόλις το 17,1% και απόλυτα αρνητικά το 37,2%. Ενώ στους 55 και άνω, οι απόλυτα θετικές γνώμες φτάνουν στο 28,6% και οι απόλυτα αρνητικές το 33,1%. Σημειωτέον ότι στους τομείς πολιτικής που αφορούν ιδίως τους νέους η κυβέρνηση σημειώνει τις χειρότερες επιδόσεις της και παρουσιάζει τη μεγαλύτερη επιδείνωση όσον αφορά στην εικόνα της: Στην παιδεία, στην ασφάλεια και αντιμετώπιση της εγκληματικότητας και στα εργασιακά. Και προφανώς δεν βοήθησε το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός είχε “δείξει” τους νέους ως κυρίως υπεύθυνους για την εξάπλωση της πανδημίας

-Όμως ,σε άλλη πιο πρόσφατη δημοσκόπηση ( λίγες ημέρες μετά από την προηγούμενη ) που έγινε για λογαριασμό γνωστού τηλεοπτικού σταθμού , η ΝΔ συγκεντρώνει 38%, ο ΣΥΡΙΖΑ 24% και ακολουθούν το Κίνημα Αλλαγής με 7%, το ΚΚΕ με 6%, η Ελληνική Λύση με 4,5%, το ΜέΡΑ25 με 3,5% και η Δημιουργία και οι Έλληνες με 1% αντίστοιχα. «Άλλο» απάντησε το 6%, ενώ οι Αναποφάσιστοι/ΔΑ αγγίζουν το 9%.

Με απλούς υπολογισμούς θα διαπιστώσει ο οποιασδήποτε ότι , ΕΑΝ δεχτούμε τα δεδομένα της 1η Δημοσκόπησης , είναι ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ ΑΔΥΝΑΤΟΝ να δεχτούμε ως αληθής την 2η Δημοσκόπηση και το αντίθετο . Οπότε τίθεται το ερώτημα

Ποια δημοσκόπηση από τις δύο τελευταίες είναι Αληθής και ποια Ψευδής;

ΤΙ ΆΛΛΑΞΕ από το 2015 μέχρι ΣΉΜΕΡΑ;

Αυτό είναι όμως το λιγότερο “κακό”. Εάν περάσει ( σχεδόν έχει γίνει) σαν πρακτική ο λαός να οδηγείται - σαν πρόβατα- από την μια κάλπη στην επόμενη με τέτοιες πρακτικές , τότε κάποιοι ΔΕΝ ΘΑ ΔΙΣΤΑΣΟΥΝ να αναπτύξουν μηχανισμούς νοθείας του εκλογικού αποτελέσματος αφού , δεν θα ήθελαν να αποδειχτούν παραπλανητικές όλες οι - εν τω μεταξύ - όμοιες τακτικές , παραπλάνησης και προβοκάτσιας σε βάρος της Δημοκρατίας

Και εδώ το ερώτημα . Η δικαιοσύνη βάσει συντάγματος , είναι ανεξάρτητη, μπορεί να λειτουργήσει ως "Ιππότης Τιμής" για την δημοκρατία ;

Συνεχίζεται ....

OMAΔΑ ΥΨΗΛΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΕΥΣΗΣ (Τομέας Πολιτικής Επιθεώρησης )

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Πως η αναγνώριση του Κοσόβου ανοίγει τον δρόμο για ένα ιστορικό πλήγμα στα πιο ζωτικά εθνικά συμφέροντα Ελλάδας και Κύπρου.


Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
5 Ιουλίου 2021

Η ελληνική κυβέρνηση μοιάζει έτοιμη να αναγνωρίσει την απόσχιση του Κοσόβου (μαζί με τη σερβική επαρχία της Μιτρόβιτσα) από τη Σερβία, όπως της ζητάνε Ηνωμένες Πολιτείες, Ισραήλ και Αλβανοκοσοβάροι, αδιαφορώντας για τον κίνδυνο να αναγνωρίσει σε αντίποινα η Σερβία το τουρκοκυπριακό ψευδοκράτος, να διαταραχθούν βαθιά οι σχέσεις της Αθήνας με το Βελιγράδι, με τη Μόσχα και με τη Λευκωσία και να δημιουργηθεί ένα επικίνδυνο προηγούμενο για τη Θράκη.


Ο Νίκος Δένδιας ελπίζει μάλιστα ότι, προσφέροντας το Κόσοβο σε ΗΠΑ και Ισραήλ θα διασωθεί ο ίδιος, ενώ το ακριβώς αντίθετο θα συμβεί. Mόλις “εκτελέσει” την “αποστολή” θα τον ευχαριστήσουν για τις υπηρεσίες του. (Μήπως το αυτό δεν συνέβη και με τον κ. Κοτζιά μόλις “έκλεισε” το Μακεδονικό;).

Εξηγήσαμε σε προηγούμενο άρθρο μας γιατί, τυχόν αναγνώριση του Κοσόβου σημαίνει ένα πολύ μεγάλο, ιστορικό πλήγμα στα πιο ζωτικά εθνικά συμφέροντα της Ελλάδας και της Κύπρου, αλλά και τα καλώς εννοούμενα συμφέροντα όλων των βαλκανικών λαών.

Δεν μιλάμε για τυχαίες σχέσεις, αλλά για αυτές που συνδέουν σε βάθος αιώνων τα ίδια τα εθνικά σχέδια διαφορετικών εθνών, εν προκειμένω Ελλήνων και Σέρβων, και προσδιορίζονται από την ίδια τη φύση αυτών των “σχεδίων”, που είναι εκ γενετής εχθρικά και προς τον ανατολικό δεσποτισμό και προς τον σταυροφορικό ιμπεριαλισμό. Για αυτό Ελλάδα και Σερβία βρέθηκαν στο ίδιο μετερίζι και στους Βαλκανικούς και στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Και για αυτό υπήρξαν, με διαφορετικό τρόπο κάθε μία, στόχοι της “νέας παγκόσμιας τάξης” που ανεδύθη από τα ερείπια της ΕΣΣΔ και του “διπολικού κόσμου”.

Και δεν μιλάμε μόνο για τις ελληνοσερβικές σχέσεις. Η αναγνώριση της μη μεταβολής των συνόρων είναι ταμπού για την Ελληνική και Κυπριακή Δημοκρατία μετά ιδίως το 1974 και ορθώς είναι ταμπού. Αν σπρώξουμε τη Σερβία, αύριο, γιατί όχι, και τη Ρωσία σε αναγνώριση των κατεχομένων κυπριακών εδαφών αντιλαμβάνεται κανείς στο Υπουργείο Εξωτερικών τι θα σημαίνουν όλα αυτά; Δεν θέλουμε να πιστέψουμε ότι η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να έχει ως μοναδικό της κίνητρο την εξυπηρέτηση ξένων συμφερόντων και ότι αδιαφορεί πλήρως για τις συνέπειες της πολιτικής της στη χώρα.


Η Πρεσβεία βαρέθηκε να περιμένει τον Δένδια


Φαίνεται ότι οι Αμερικανοί έχουν κουραστεί πια. Έχουν φτάσει στα όριά τους με τους “ζητιάνους”, όπως μας αποκαλούν πλέον επισήμως. Θέλουν να τελειώνουμε, να αναγνωρίσουμε χωρίς χρονοτριβή την ανεξαρτησία του Κοσόβου, αγαπημένου παιδιού των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της Τουρκίας, καθώς και διεθνούς σημασίας κέντρου εγκληματικών δραστηριοτήτων. Το ίδιο, σύμφωνα με τις πληροφορίες μας, επιθυμεί και το Ισραήλ.

Και ο πρωθυπουργός βιάζεται να προχωρήσει ο κ. Δένδιας την αναγνώριση. Ο ίδιος βέβαια ο υπουργός Εξωτερικών μοιάζει να το έχει αποφασίσει, θέλει όμως να αποφύγει μεγάλες ζημιές, ώστε η αναγνώριση να τον βοηθήσει να παραμείνει στη θέση του και όχι να επιταχύνει την αποχώρησή του. Όπως προείπαμε όμως, το αντίθετο θα συμβεί. Αν προχωρήσει την αναγνώριση, δεν θα τον χρειάζονται περισσότερο.

Από το περιβάλλον του κ. Δένδια και διάφορους κύκλους, διαδίδεται ότι θέλει να τον “φάει” η Μέρκελ. Όμως η Μέρκελ ούτε τον δικό της υπουργό Εξωτερικών δεν μπορεί να διορίσει, όχι να “φάει” τον Δένδια. Στην τελευταία σύνοδο της Ε.Ε. η Γερμανίδα καγκελάριος είδε ακόμα και τη μικροσκοπική Λιθουανία να της βγάζει γλώσσα. Η εξουσία της περιορίζεται στα οικονομικά θέματα. Τα μεγάλα γεωπολιτικά και αμυντικά της Ε.Ε. και της Ελλάδος τα έχουν αναλάβει κατ’ αποκλειστικότητα οι ΗΠΑ και το Ισραήλ.

Αν ο Δένδιας κινδυνεύει τώρα να φαγωθεί δεν φταίει ασφαλώς η Μέρκελ, αλλά μάλλον το ότι έχασε ο Νετανιάχου, πιθανώς και ο Ρότσιλντ, στις τελευταίες αμερικανικές εκλογές. Όπως σημειώσαμε ήδη, η κυβερνητική αλλαγή στον άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ οδήγησε τάχιστα και αυτομάτως σε πλήρη αλλαγή πολιτικής στα ελληνοτουρκικά.

Χωρίς μάλιστα ουδείς σχεδόν από το πολιτικό σύστημα ή τον τύπο να διερωτηθεί πως είναι δυνατόν να συμβαίνουν αυτά τα πράγματα, τη μια μέρα να είμαστε έτοιμοι να πάμε ακόμα και σε πόλεμο για τον EastMed και την επομένη να θέλουμε Χάγη και ήρεμα ύδατα, τη μια να έχουμε “εθναμύντορα” υπουργό Εξωτερικών και την άλλη να μας γίνεται “ειρηνιστής οικολόγος” και όλα αυτά άνευ οιωνδήποτε εξηγήσεων, χωρίς κανένας σχεδόν από τον πολιτικό κόσμο ή τον τύπο να του ζητάει κάποιες εξηγήσεις. Τι να πούμε τώρα εμείς; Ότι η χώρα (στο μέτρο που υπάρχει ακόμα) φαίνεται πιο εξαρτημένη ακόμα κι από όσο ήταν την περίοδο της αμερικανοκίνητης στρατιωτικής δικτατορίας του 1967-74;


Οι “δοκιμαστικές βολές” του υπουργού Εξωτερικών

Τώρα, ο κ. Διένδιας έχει αρχίσει τις δοκιμαστικές βολές να διαπιστώσει πώς αντιδρά η κοινή γνώμη στην αναγνώριση και να προετοιμάσει το έδαφος, μπας και την κάνει κατακαλόκαιρο και δεν την προσέξουν πολλοί, εν μέσω μπάνιων του λαού και κορονοϊού.

Την περασμένη εβδομάδα, από το υπουργείο Εξωτερικών διέρρευσε προς την “Καθημερινή” ένα πρώτο επιχείρημα υπέρ της αναγνώρισης του Κοσόβου. Η Σερβία, λένε, δεν κάνει ότι πρέπει για να ανακόψει την τουρκική επιρροή στα Βαλκάνια, άρα θα αναγνωρίσουμε το Κόσοβο ενισχύοντας τον στρατηγικό σύμμαχο της Τουρκίας που είναι οι Αλβανοί…

Ίσως, η ελληνική διπλωματία και οι πολιτικοί της προϊστάμενοι, εκτελώντας επί πολλά χρόνια πράγματα που σκέπτονται άλλοι, απώλεσαν σταδιακά τη δυνατότητα να τα υπερασπίζονται πολιτικά. Ίσως να αποβλέπουν στην εξοικείωση του κοινού με την ανοησία. Ίσως κάνει πολύ ζέστη. Εν πάσει περιπτώσει αυτό βρήκαν να πουν για να εξηγήσουν ότι σκέπτονται την αναγνώριση του Κοσόβου.

Η “Καθημερινή” δεν μοιάζει σίγουρη για το πώς θα το πάρουν οι αναγνώστες της και έτσι παρουσιάζει ουδέτερα τον πραγματικό λόγο για τον οποίο σκέφτονται στην κυβέρνηση την αναγνώριση: “Είναι απολύτως σαφές ότι πιθανή αναγνώριση του Κοσόβου από την Ελλάδα αποτελεί και εναρμόνιση με πάγιες αμερικανικές απόψεις για τα Βαλκάνια, οι οποίες έχουν στόχο και την ανακοπή της ρωσικής επιρροής”. Ωραιότατα. Να μην καταστραφούν μόνο οι ελληνοσερβικές σχέσεις, να φάνε και άλλο ένα χτύπημα οι ελληνορωσικές, να πληγούν και οι ελλαδοκυπριακές. Με έναν σμπάρο τρία τριγόνια, να δούμε πόσο ακόμα μπορεί να επιβιώσει η χώρα όσων την κυβερνούν. Γιατί έτσι που πάει πεθαίνει, μένει ένας βράχος στη νοτιοανατολική Ευρώπη, με όλο και λιγότερους Έλληνες, βάση για τους πολέμους των Σταυροφόρων κατά των Ρώσων και κατά του Ισλάμ. Ωραίο τέλος για την Ελλάδα, συνοδευόμενο βέβαια από πολύ εθνικόφρονα “παπαρολογία”, στο DNA της ελληνικής δεξιάς και ακροδεξιάς. όπως και “πολυεθνική”, “ευρωπαϊστική” αρλουμπολογία, αμφότερες συγκλίνουσες εν τέλει όχι στο άστρο της Βηθλεέμ, ούτε καν των Βρυξελλών εν τέλει, αλλά μάλλον της Ουάσιγκτον και της Ιερουσαλήμ τουλάχιστον για τα γεωπολιτικά.

Ο κ. Δένδιας, υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας και νομικός είπε και κάτι άλλο για το Κόσοβο, στην προσπάθειά του να δικαιολογήσει προκαταβολικά το έγκλημα, όχι κατά των Σέρβων, αλλά κατά των Ελλήνων που η κυβέρνηση και ο ίδιος προσωπικά ετοιμάζονται να διαπράξουν:

“Ως προς τη νομιμότητα μιας ενδεχόμενης αναγνώρισης, το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης γνωμοδότησε, το 2010, ότι η ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσόβου δεν παραβίασε το Διεθνές Δίκαιο, καθώς δεν ήταν προϊόν παράνομης χρήσης βίας που καταδικάστηκε από το Συμβούλιο Ασφαλείας, όπως ακριβώς ήταν η ανακήρυξη του ψευδοκράτους το 1983. Με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και της Γιουγκοσλαβίας δημιουργήθηκαν αρκετά νέα κράτη. Κανένα από αυτά, όμως, δεν ήταν το αποτέλεσμα εξωτερικής εισβολής”.

Ο Υπουργός Εξωτερικών και οι σύμβουλοί του δεν γνωρίζουν ότι η Ατλαντική Συμμαχία βομβάρδισε ανηλεώς τη Σερβία το 1999, κατά παράβαση των πιο θεμελιωδών διατάξεων του Καταστατικού Χάρτη του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, προκειμένου να αποσπάσει το Κόσοβο από τη σερβική κυριαρχία; Και δεν γνωρίζουν ότι “η Ελλάς είναι πολύ μικρή χώρα για να κάνει τόσο μεγάλες ατιμίες”, όπως είχε πει κάποτε στη Βουλή, ο πατέρας του σημερινού πρωθυπουργού;

Υ.Γ.: Υπάρχει αντιπολίτευση; Ή την ελέγχουν οι ίδιες δυνάμεις που ελέγχουν την κυβέρνηση; Τύπος πάντως δεν φαίνεται να υπάρχει εδώ και πολύ καιρό.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Πριν από 6 χρόνια, ο Ελληνικός λαός όρθωσε το ανάστημά του απέναντι στους εκβιασμούς και την τρομοκρατία κι είπε ένα τρανό ΟΧΙ.

ΟΧΙ στην υποτέλεια, ΟΧΙ στην νέα οικονομική και πολιτική υποδούλωση.

Αυτό το ΟΧΙ μας γέμισε περηφάνια κι αισιοδοξία και πείσμα για να παλέψουμε μέχρι να αποκατασταθεί το δίκαιο και το δίκιο του λαού μας.

Αυτό το ΟΧΙ πολύ γρήγορα προδόθηκε, από ιδιοτελείς και φαύλους κυβερνώντες, που καταπάτησαν τη λαϊκή εντολή, για ένα κομμάτι εξουσίας και για προσωπικά και οικονομικά οφέλη.

Όμως, το ΟΧΙ δεν εξαϋλώθηκε.

Το ΟΧΙ της 5ης Ιουλίου 2015 είναι ένα ιστορικό πρώτο βήμα της Νέας Απελευθέρωσης, για την οποία πρέπει να δουλέψουμε, αν θέλουμε να δούμε την Πατρίδα μας Ανεξάρτητη και τον λαό μας κυρίαρχο.

Το ΟΧΙ είναι μια πολύτιμη, παρακαταθήκη Ελευθερίας, Δημοκρατίας κι Ανεξαρτησίας για τον λαό και για τη χώρα μας.

Που εναπόκειται σε εμάς το να δικαιωθεί. Για τις γενιές μας, για τα παιδιά μας, αλλά και για όσους, πριν από εμάς, πάλεψαν και θυσιάστηκαν για την Ελευθερία.


Ζωή Κωνσταντοπούλου
5/7/2021














Περιοχή συνημμένων







Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Στέφανου Σταμέλλου

Αναφορικά με το ενεργειακό ζήτημα της χώρας μας και το καθεστώς των ΑΠΕ, ιδιαίτερα με τους αιολικούς σταθμούς και τις ανεμογεννήτριες, γίνεται μεγάλος θόρυβος και «έχει ανάψει το πελεκούδι» σε όλη την Ελλάδα. Η πικρή αλήθεια είναι, όσοι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο ανιχνεύουμε και προσεγγίζουμε τα γεγονότα με μια άλλη ματιά, αντιλαμβανόμαστε ότι θέλουν να μας εξουθενώσουν και να μας λιώσουν στις «μυλόπετρες» της ελεύθερης αγοράς και του ανταγωνισμού. Προσπαθούν να εξαντλήσουν τις αντοχές μας και να περιορίσουν τις αντιδράσεις μας με τις κάθε είδους πιέσεις, με τις πληρωμένες δημοσιεύσεις, την προπαγάνδα και τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα. Οι βουλευτές και τα κόμματα σφυρίζουν αδιάφορα και η αυτοδιοίκηση προσπαθεί να ισορροπήσει στην κόψη του ξυραφιού: «και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ»! Μέσα σ’ αυτό το κλίμα και στις συνθήκες που ζούμε με τον COVID, οι τοπικές κοινωνίες προσπαθούν να ανασυγκροτηθούν για να προστατέψουν ό,τι μπορεί τελικά να προστατευτεί, με ελάχιστα εφόδια. Δείτε παρακάτω τι θέλω να πω.

Διαβάζουμε: «…Είναι ενδεικτικό, άλλωστε, ότι στην επόμενη τριετία θα κατακυρώσουν «ταρίφα» μέσω διαγωνισμών έργα συνολικής ισχύος περί τα 3,1 Γιγαβάτ, τη στιγμή που μόνο από τον κύκλο του Δεκεμβρίου του 2020, έχουν υποβληθεί συνολικά πάνω από 3.000 αιτήσεις για Βεβαιώσεις Παραγωγού, για μονάδες που ξεπερνούν σε συνολική ισχύ τα 71 Γιγαβάτ.» και «Αναμφισβήτητα, ένα μέρος από τα αιτήματα αυτά αποτελούν «αιτήσεις ευκαιρίας», από επενδυτές που δεν έχουν εξαρχής την οικονομική δυνατότητα ή και την πρόθεση να ωριμάσουν τα έργα που σχεδιάζουν.» https://energypress.gr/news/me-tis-adeies-sto-heri-kindyneyoyn-na-meinoyn-polloi-ypopsifioi-ependytes-ape-terastios Και το σίγουρο είναι, λέω εγώ, πως πολλά από τα έργα που ήδη κατασκευάστηκαν, κατασκευάζονται ή θα κατασκευαστούν, θα γίνουν μουσεία στην ιστορία του ξέφρενου ανταγωνισμού με «ιδιοκτήτες» τις τράπεζες, όπως τα κουφάρια των εργοστασίων που βλέπουμε σε όλη την Ελλάδα.

Διαβάζουμε επίσης «…ο κ. Κώστας Σκρέκας, αναφέρθηκε στην κατάσταση που επικρατεί στην αγορά ΑΠΕ στην Ελλάδα, όπου από τις πολλές αιτήσεις έχει φρακάρει το σύστημα. “Σήμερα έχουν κατατεθεί αιτήσεις στη ΡΑΕ για 100 GW, δηλαδή για 10πλάσια ισχύ, από όσα τελικά θα κατασκευαστούν μέχρι το 2030, αφού με βάση το σχεδιασμό χρειάζεται επιπλέον 10 GW το σύστημα. Από το μεγάλο ενδιαφέρον έχει δημιουργηθεί υπερθέρμανση στην αγορά που έχει φέρει ένα bottleneck (φράξιμο), καθώς ο ενεργειακός χώρος έχει μπλοκάρει”»

Και για να μην έχουμε αυταπάτες ως προς τις ΑΠΕ, το ρόλο τους στην ελληνική αγορά και τις ανάγκες/στόχους του Εθνικού Σχεδίου για την Ενέργεια και το Κλίμα (ΕΣΕΚ), αλλά και το ρόλο των ορυκτών καυσίμων, συνεχίζοντας ο κ Σκρέκας: «Η Ελλάδα είναι μέρος ενός ευρύτερου ενεργειακού πεδίου…» και «…Σχετικά με το φυσικό αέριο τέλος, σημείωσε, ότι τα επόμενα χρόνια θα διπλασιαστεί η ανάγκη σε φυσικό αέριο για την ηλεκτροπαραγωγή και «γι’ αυτό προωθείται το FSRU στην Αλεξανδρούπολη και νέες διασυνδέσεις μέσω του East Med με το Ισραήλ και με την Κύπρο ώστε να έχουμε πολλές πηγές εφοδιασμού». https://energypress.gr/news/skrekas-prasini-tha-einai-i-ilektriki-diasyndesi-me-aigypto-erhetai-i-eggyitiki-gia-ape

Αντί η κυβέρνηση, η πολιτεία και το κράτος, να αναλάβει να κατευθύνει και να οργανώσει σωστά, με βάση τις ανάγκες και τους στόχους του ΕΣΕΚ, το ενεργειακό ζήτημα στη χώρα μας, το αφήνει στα χέρια της ελεύθερης αγοράς και του ανταγωνισμού, γιατί έτσι τους επιβάλει το σύστημα του νεοφιλελευθερισμού. Και αν αυτό δεν είναι ιδεοληψία, τότε τι είναι…

Λαμία, Ιούλης 2021



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Αλλεπάλληλα είναι τα κτυπήματα που δέχεται η Πατρίδα μας από τις ορδές της γερμανικής βαρβαρότητας. Από την έναρξη της κρίσης χρέους, πριν από 12 και πλέον χρόνια, ο Ελληνικός Λαός ανέχεται αδιαμαρτύρητα τα ταπεινωτικά μνημόνια και τους εκβιασμούς του Βερολίνου που προσβάλλουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Όμως η συμπεριφορά των εκφραστών μίας άθλιας πολιτικής απέναντι ενός Λαού με μεγάλο ιστορικό παρελθόν και τεράστια συνεισφορά εις τον παγκόσμιο πολιτισμό, αναγνωρισμένη διαχρονικά και διεθνώς, δημιουργεί σοβαρές ανησυχίες. Ότι εις το παρασκήνιο της κρίσης χρέους, η οποία θα μπορούσε να αντιμετωπισθεί άμεσα, λόγω του ασήμαντου οικονομικού μεγέθους της χώρας μας εις την Ευρωπαϊκή Ένωση, κρύβεται ο ρεβανσισμός του Βερολίνου.

Όσο περισσότερο βαθαίνει η κρίση εις την Ευρώπη, λόγω του αρνητισμού, της σκληρής και ανυποχώρητης πολιτικής λιτότητας του Βερολίνου, τόσο περισσότερο ανατρέχει κανείς εις την Ιστορία για να αντλήσει συμπεράσματα και να εξηγήσει την επιθετική συμπεριφορά της Γερμανίας απέναντι της Ελλάδος και της Ευρώπης.

Ο Γερμανικός Λαός, εργατικός, δραστήριος, δυναμικός και πολύ πειθαρχημένος, σε πολλούς τομείς της τέχνης και της επιστήμης, μετά από προσπάθειες δύο εκατονταετηρίδων, πέτυχε να καλύψει τις αποστάσεις από την Μεγάλη Βρετανία, Ισπανία, Πορτογαλία, Ολλανδία, Βέλγιο, Γαλλία και Ιταλία. Χώρες οι οποίες δια των εξερευνήσεων των διεύρυναν τον γεωγραφικό χάρτη του πλανήτη και ενσωμάτωσαν εις το παγκόσμιο γίγνεσθαι και άλλους πολιτισμούς. Αυτή η επαφή με άλλους λαούς και πολιτισμούς και η ανταλλαγή ιδεών, αρχών και αξιών, εμπλούτισε τον τρόπο σκέψης των ανθρώπων, αλλά ταυτόχρονα μετέφερε σε όλο τον πλανήτη τις δημοκρατικές αξίες, την αξιοπρέπεια και σεβασμό προς την διαφορετικότητα και πολυπολιτισμικότητα των άλλων εθνών. Αρχές και αξίες που έχουν όμως τις ρίζες τους εις τον Ελληνικό Πολιτισμό και μεταλαμπαδεύθηκαν με επιτυχία και σεβασμό από τους Ρωμαίους και εν συνεχεία εις το υπόλοιπο τμήμα της Ευρώπης και του Πλανήτη.

Η συμβολή των προγόνων μας εις τον πολιτισμό ήταν η θάλασσα. Η ναυπηγική και η ναυτική τέχνη, η ικανότητα να κουμαντάρουν τα πλοία ανάλογα με τους καιρούς, που μόνον αυτοί μπορούσαν να γνωρίζουν. Διάβαζαν τα άστρα, αναγνώριζαν τα σημάδια, μιλούσαν με τα κύματα, είχαν προσωποποιήσει όλες τις θαλασσινές δυνάμεις. Ήταν τολμηροί, φιλομαθείς, περίεργοι και προπάντων πανανθρώπινοι. Άλλωστε για αυτούς θάλασσα σήμαινε φώς, διάφανα νερά, φιλόξενοι όρμοι και καλοί λιμένες, άπειρα νησιά και νησίδες, σύντομα περάσματα, κοντινές αποστάσεις. Το Αιγαίο δεν προκαλούσε τρόμο. Ήταν ερέθισμα για μετακίνηση, κίνητρο για την ανάπτυξη της ζωής και των εμπορικών δραστηριοτήτων. Έτσι, ενώ η άνυδρη γη δεν είχε να προσφέρει πολλούς καρπούς και τα δύσβατα βουνά ήταν κατάλληλα μόνο για να φιλοξενούν θεούς, ημίθεους και ιερά τεμένη, η θάλασσα έγινε ο στίβος των Ελλήνων. Εκεί καλλιεργήθηκε η ελληνική ιδιοφυία. Εκεί αναπτύχθηκε η αγάπη της περιπέτειας. Εκεί ανδρώθηκαν τα ναυτόπουλα και δοκιμάστηκαν οι αρετές ενός ολόκληρου Λαού. Από εκεί ήρθε το κάλεσμα να τολμήσουν και να ξεχυθούνε εις την εξερεύνηση του άγνωστου κόσμου. Να δημιουργήσουν εκατοντάδες αποικίες εις το τότε κόσμο, πυρήνες ενός απίστευτου Πολιτισμού, ο οποίος έγινε αποδεκτός και οι Έλληνες αγαπητοί από τους γηγενείς και την Οικουμένη. Ο οποίος εμπλούτισε τον δικό τους πολιτισμό, σεβάστηκε τα δικά τους ήθη, έθιμα και παραδόσεις, την διαφορετικότητα και πολιτισμικότητά των.

Αργότερα ο Μέγας Αλέξανδρος καθιέρωσε θεμελιώδεις έννοιες επάνω εις τις οποίες αναπτύχθηκε ένα σύστημα Ιδεών, Αξιών και Αρχών του πολυσύνθετου κόσμου της Ανατολής. Οι άγραφοι και οι θεσμοθετημένοι κώδικες του Οικουμενισμού, της ανεκτικότητας και του αλληλοσεβασμού, που διασφαλίζουν την συνέχιση του ειρηνικού βίου, αλλά και την διατήρηση των πολιτισμικών χαρακτηριστικών των αλλογενών και αλλόδοξων στοιχείων που συνομολογούν την γεωπολιτική τους συνάφεια και την πνευματική τους συγγένεια. Αυτή η Ελληνιστική Περίοδος κληρονομήθηκε εις τους Ρωμαίους και επεκτάθηκε εν συνεχεία εις το υπόλοιπο τμήμα της Ευρώπης, και ο Ελληνικός Πολιτισμός μεταλαμπαδεύθηκε εις την Οικουμένη.

Δυστυχώς όμως το γερμανικό έθνος, δεν κατόρθωσε να αξιοποιήσει τις δικές του ικανότητες και την δύναμη που αντλείται από την εργατικότητα, την εφευρετικότητα και την πειθαρχία του, να συμβάλλει και αυτό θετικά και εποικοδομητικά προς όφελος της ειρήνης και της συνέχισης της Οικουμενικής Κοσμολογίας.

Μετά τους ναπολεόντειους πολέμους, με την δυναμική της εμφάνιση η Γερμανία έγινε αντίπαλος των γειτόνων της. Το 1870/71 νίκησε και ταπείνωσε την Γαλλία, ανακηρύσσοντας πανηγυρικά από τον Καγκελάριο Otto von Bismarck, μάλιστα προκλητικά μέσα εις τα ανάκτορα των Βερσαλλιών και όχι εις το Βερολίνο(!), την Γερμανική Αυτοκρατορία, χαράσσοντας αυτόνομα μια ιμπεριαλιστική και επιθετική πολιτική, η οποία έκτοτε τηρείται με αποφασιστικότητα και βαρβαρότητα. Με την ακραία λογική των διαχωριστικών γραμμών και της εθνικής περιχαράκωσης εναντιώνεται κατά του φορέα των οικουμενικών αντιλήψεων της μακραίωνης κληρονομιάς της σοφίας του Ελληνισμού. Και με τα οξύμωρα ιδεολογήματα και επικίνδυνες ιδεοληψίες μίας ιμπεριαλιστικής δύναμης και ενός γερμανικού εθνικισμού έσυρε την Ευρώπη και την Ανθρωπότητα και σε δύο Παγκόσμιους Πολέμους, με ανυπολόγιστες απώλειες σε ανθρώπινες ζωές, ηθικές και υλικές αξίες.

Η έναρξη του Ψυχρού Πολέμου όχι μόνον ευνόησε αναπάντεχα και ταυτόχρονα απήλλαξε απο κάθε ευθύνη την Γερμανία, όμως άνευ ουδεμίας Ειδικής Συμφωνίας και Συναίνεσης όλων των νικητριών χωρών, αλλά παράλληλα την βοήθησε και σε τάχιστη ανόρθωση της και την ένταξή της εις τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, την Ε.Ο.Κ./Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ. Από την οποία μέσω μίας αυστηρής δημοσιονομικής πολιτικής, απεκόμισε μία τεράστια οικονομική δύναμη, την οποία χρησιμοποιεί εις την υλοποίηση των βάρβαρων σχεδίων της για την ταπείνωση και υποταγή της Ευρώπης.

Ως γνωστόν, η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και ο 89-ημερος σφοδρότατος αεροπορικός βομβαρδισμός της Σερβίας έγινε κατά προτροπή του Βερολίνου, που έπρεπε να τιμωρήσει τους Σέρβους για την σθεναρά αντίσταση τους και τις μεγάλες απώλειες των γερμανικών στρατευμάτων κατά την εκστρατεία των προς την Ελλάδα. Η δε πολιτική των επαχθών μνημονίων και της σκληρής λιτότητας με την εξάντληση του Ελληνικού Λαού, είναι η συνέχιση της ρεβανσιστικής πολιτικής του Βερολίνου, να τιμωρεί διαχρονικά τώρα και την Ελλάδα για την σθεναρή αντίσταση της κατά της Γερμανίας, που οδήγησε εις την κατάρρευση των γερμανικών στρατευμάτων κατά της Σοβιετικής Ένωσης, εις την ήττα της Γερμανίας και εις το τέλος ενός ονείρου της Χιλιετούς Αυτοκρατορίας (Tausendjähriges Reich)!

Αυτό το «εφιαλτικό σύνδρομο της ήττας» που κατατρέχει έκτοτε την Γερμανία, το πληρώνει τώρα η Ελλάδα, καθότι ο Ισχυρός δεν ανέχεται ποτέ μια ταπεινωτική ήττα απο ένα μικρό και αδύναμο λαό, όμως ενός Λαού με χαλύβδινη ιστορική θωράκιση και μία πολύ δυνατή και ακαταμάχητη ψυχή!

Όμως για την υπεράσπιση της δύσμοιρης Πατρίδας μας χρειάζονται μόνο αληθινοί, φιλοπάτριδες ‘Ελληνες!

Με την ρεβανσιστική του πολιτική, αλλά παράλληλα και με τον αρνητισμό του για την επίλυση των ευρωπαϊκών κρίσεων η ηγεσία του Βερολίνου στέλνει επιδεικτικά τα μηνύματά του και προς τους άλλους λαούς της Ευρώπης. Ότι όποιος αντιστέκεται κατά της εθνικής βούλησης της Γερμανίας, θα υποστεί τις οδυνηρές συνέπειες μίας ταπείνωσης και εθνικής υποταγής. Το Βερολίνο, απο το 1870/71, με την πολιτική του, ντροπιάζει την Γερμανία και προσβάλλει την Ευρώπη και την ανθρωπότητα. Όμως αυτό το επαναλαμβανόμενο μοιραίο σύνδρομο της επιθετικότητας κατά της αξιοπρέπειας και εθνικής υπόστασης των Ελλήνων και άλλων Λαών, καθιστά την Γερμανία αέναο εχθρό του ίδιου του εαυτού της.


Γεώργιος Εμ. Δημητράκης

Υποσημείωση: Ο αρθρογράφος κρητικής (Μαριού/ Ν. Ρεθύμνης) και θρακικής καταγωγής γεννήθηκε και διαμένει εις την Ξάνθη. Σπούδασε Πολιτικές-Οικονομικές Επιστήμες και Κοινωνιολογία εις την Βόννη και Ιστορία και Πολιτιστική κληρονομιά εις την Αθήνα. Διετέλεσε επί 30-ετίας Διπλωματούχος Ξεναγός για όλη την Ελληνική Επικράτεια


* Το σκίτσο είναι του γερμανικού περιοδικού «Der Spiegel»(Ιούλιος '18) και  «περιγράφει» την Ελλάδα και την… έξοδο από τα μνημόνια: εμφανίζεται ένας σκελετωμένος άνδρας να κάθεται μπροστά από το γραφείο ενός «γιατρού» με την επιγραφή «EU» (EE). Στην καρέκλα του είναι κρεμασμένη μια μπλούζα με την επιγραφή «Griechenland» (Ελλάδα) και την ελληνική σημαία. «Μετά τα οκτώ χρόνια δίαιτας φαίνεστε σημαντικά καλύτερα», λέει ο «γιατρός» στον αποκαμωμένο άνδρα.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Τις τελευταίες δεκαετίες υπήρξα ένας από τους πανεπιστημιακούς που εμφανιζόταν πολύ συχνά στα ραδιοτηλεοπτικά «παράθυρα και μπαλκόνια».

Εδώ και αρκετά χρόνια, μετά την επίσκεψη (μάλλον τη μόνιμη εγκατάσταση) της τρόικα (τώρα πια τη λέμε «θεσμοί») στην Πατρίδα μας αποφάσισα να απέχω από τα ραδιοτηλεοπτικά δρώμενα και να μην αρθρογραφώ σε εφημερίδες που μετρουν τις κυκλοφορίες τους στα δάχτυλα του ενός χεριού συν 3 μηδενικά, συνειδητοποιώντας ότι η συμμετοχή μου έδινε ‘άλλοθι’ σε παρουσιαστές και προγράμματα την ώρα που η Ελλάδα βυθιζόταν γοργά στο δράμα της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτιστικής απαξίωσης και του μηδενισμού κλασικών Αξιών και Αρχών που ήταν τα γνωρίσματα του Λαού μας.

Μη με ψάχνετε πλέον στα Ελληνικά ραδιοτηλεοπτικά παράθυρα και μπαλκόνιααλλά μη σκεφθείτε ότι «εγκατέλειψα τα γήινα!»…

Συνεχίζω, φίλες και φίλοι, «να επικοινωνώ και να υπάρχω» στα ελληνικά blogs&sites…

Εάν, λοιπόν, νομίζετε ότι επειδή υπήρξα ένα από τα πρόσωπα που πολύ συχνά φιλοξενήθηκαν στα ραδιοτηλεοπτικά παράθυρα-μπαλκόνια και «σαλόνια» εφημερίδων ΔΕΝ έχω το ΔΙΚΑΙΩΜΑ να κρίνω καλόπιστα TV, ραδιόφωνο και εφημερίδες παρακαλώ κάντε ΣΤΟΠ εδώ!

Εάν, μάλιστα, σας διακρίνει η τάση να υποβαθμίζετε τα ΜΜΕ (Μέσα Μαζικού Εκμαυλισμού) και την τηλεοπτική εικόνα ιδιαίτερα ως παιδαγωγικό εργαλείο, και ΑΙΧΜΗ του Δόρατος της ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ, τότε σας ΙΚΕΤΕΥΩ, κάνετε ΣΤΟΠ εδώ!..

Η ουσία το περιεχόμενο και ο «λόγος» όχι μόνο στην ελληνική αλλά στην παγκοσμιοποιημένη πλέον «τηλεοπτική δημοκρατία» δίνουν τη θέση τους στο περίβλημα, στο επιδερμικό, στην εικόνα.

Ίσως άλλοι λαοί να μην νοιάζονται για αυτές τις μεταλλάξεις, αλλά εμάς εδώ στην χώρα κοιτίδα του πολιτισμού, της δημοκρατίας και της λογικής έπρεπε να μας…πειράζει καθώς το πρόβλημα δεν είναι η δημοκρατία την οποία εμείς και διδάξαμε στους λαούς και σεβόμαστε.

Το πρόβλημα έγκειται στις δομές της ΔΗΜΚΡΑΤΙΑΣ και στο ρόλο της σύγχρονης ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΗΣ που λέγεται τηλεόραση και στη συνέχεια του ραδιοφώνου.

Έρχομαι σήμερα επικριτής των ΜΜΕ γιατί αισθάνομαι ότι κάποια πράγματα πρέπει να λέγονται με το όνομά τους.

Από όλους εμάς που ασχολούμεθα με τις επιστήμες της συμπεριφοράς χρειάζεται να αποδοθεί ΟΡΘΑ η εκπληκτική δύναμη της σύγχρονης τηλεόρασης στην άσκηση όχι της συνειδητής αλλά κυρίως της υποδόριας, της υποσυνείδητης, επίδρασής της στην καθιέρωση προτύπων συμπεριφοράς προς μίμηση και ταύτιση για τα παιδιά που στέκονται ευάλωτα και εύπλαστα μπροστά στους δέκτες και για μας τους μεγάλους που έχουμε σχεδόν συστηματικά οδηγηθεί στην αποδοχή της ψεύτικης «εικονικής πραγματικότητας» με την αποκρυστάλλωση μιας πολύ στρεβλής αντίληψης της…πραγματικότητας!

Κάποιες άλλες εποχές, στην ευλογημένη χώρα, που την κατοικούν 10,5 εκατομμύρια Ελλήνων (και αλλοδαπών) αλλά είναι άγνωστος ο αριθμός των…φιλελλήνων, οι ρόλοι ήταν ευκόλως διακριτοί:

Η Νομοθετική εξουσία νομοθετούσε, η Εκτελεστική εφάρμοζε, η Δικαστική ήλεγχε και ο ΤΥΠΟΣ μέσω των ΡΕΠΟΡΤΕΡ όταν εντόπιζε πρόβλημα, έψαχνε τις ιδιαιτερότητές του, απεκάλυπτε πτυχές κρυμμένες επιτήδεια, τους πρωταγωνιστές και λεπτομέρειες ανατριχιαστικές ή …γαργαλιστικές δίνοντας στο αναγνωστικό κοινό υλικό για σχολιασμούς και στοχασμούς υπέρ και κατά!…

Σήμερα στην Ελλάδα ΔΕΝ διαβάζουμε και δεν συζητάμε!

Κοιτάμε ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ η οποία δεν προσπερνά, αλλά μένει στην επιδερμίδα και δίνει με εικόνα στο ρεπορτάζ ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΕΣ διαστάσεις όπου κυρίαρχος μοιάζει να είναι ο Νόμος της Ζούγκλας και η δύναμη της διείσδυσης του τηλεοπτικού φακού σε σημεία ΧΩΡΟ-ΧΡΟΝΟΥ όπου ακόμη και τα εξειδικευμένα τμήματα της ΕΥΠ και της Ασφάλειας της Ελληνικής Αστυνομίας δεν έχουν φτάσει…

Που αρχίζει και πού τελειώνει ο ρόλος της κάθε μιας από τις 4 κάποτε διακριτές εξουσίες;

Με ποιες αξίες λειτουργούμε εμείς και με ποιες πρέπει να λειτουργούν οι δημοσιογράφοι ιδιαίτερα της Τηλεόρασης, μετά του ραδιοφώνου και φυσικά και των εφημερίδων και περιοδικών όταν αισθάνονται ότι το καθήκον στην αλήθεια και την κοινωνία τους καλεί να «πρωτοτυπήσουν» και να ξεχειλώνουν το κάθε θέμα;

Εάν τελικά ένα παιδάκι αναφωνήσει «ο αυτοκράτορας είναι γυμνός» θα του κλείσουμε το στόμα επειδή τα παιδιά δεν πρέπει να κάνουν τέτοιες διαπιστώσεις ή θα θυμηθούμε ότι «από παιδί και από ζαβό μαθαίνεις την αλήθεια»

Τελικά το κοινωνικό-ψυχολογικό φαινόμενο που λέγεται «πλύση εγκεφάλου» και ο ανεξέλεγκτος «τσαμπουκάς» κάποιων τηλεοπτικών αστέρων και εκπομπών που δεν φαίνεται να σέβονται ούτε τη Δικαιοσύνη θα μας διδάξει κάτι;

Φοβάμαι ότι ο τηλεοπτικός φακός απέδειξε και συνεχίζει να απoδεικνύει καθημερινά ότι «κάνει όπως γουστάρει» καθώς λιγόστεψε και η ΤΣΙΠΑ στην Ελλάδα από το 2010 και μετά διαδοχικά της «Τρόικα», των «Θεσμών» της απίστευτα καταστροφικής πανδημίας covid-19 και των «μεταλλάξεών» της…




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
(Καταρρακώνει απατηλές ψευδαισθήσεις)

Του Μιχαήλ Στυλιανού


[Το κατωτέρω κείμενο αποτελεί περιληπτική απόδοση των σημαντικότερων σημείων εκτεταμένου -σε δύο συνέχειες 4.000 λέξεων- εμπεριστατωμένου, στοιχειοθετημένου και διεξοδικού δοκιμίου, εξέχοντος Ινδού διπλωμάτη και αναλυτή, που επισημαίνει την αλληλεξάρτηση των εθνικών συμφερόντων ΗΠΑ-Τουρκίας και την αμοιβαία γεωπολιτική αναγκαιότητα της διαφύλαξης του προνομιακής στενότητας δεσμού τους, που, υπό τις δεδομένες στην Ελλάδα τραγελαφικές συνθήκες, αποτελεί κωδωνοκρούστη αφύπνισης του πατριωτικού ενστίκτου και αντίδοτο απεξάρτησης οπό το οπιομανών καταφύγιο ευδαιμονικών ψευδαισθήσεων, στην συντήρηση των οποίων αναλίσκονται νυχθημερόν πολιτικά και ραδιοτηλεοπτικά φερέφωνα του εθνομηδενισμού.

Ο κ. Μ.Κ. Bhadrakumar, επί 30ετία στέλεχος του ινδικού υπουργείου των Εξωτερικών, τέως πρεσβευτής και στην ΄Αγκυρα, βαθύς γνώστης της περιοχής και σήμερα γεωπολιτικός αναλυτής μεγάλου διεθνούς κύρους, προσφέρει εδώ πληροφορίες ακλόνητης πειστικότητας, πολύτιμα εργαλεία κρίσης, αξιολόγησης και τοποθέτησης του Έλληνα πατριώτη.]

* * * * *
Το πρώτο των δύο τμημάτων αναφέρεται στις επίπονες προσπάθειες της αμερικανικής κυβέρνησης να προετοιμάσειτις δελεαστικότερες δυνατές συνθήκες για να εξασφαλίσει την επιτυχία της διμερούς  συνάντησης Μπάϊντεν-Ερντογάν στις 14 Ιουνίου, στο περιθώριο της συνόδου του ΝΑΤΟ, της οποίας αντικειμενικός στόχος ήταν η εξασφάλιση της επανόδου της αναντικατάστατης Τουρκίας στην σταθερή περίπτυξη της Ατλαντικής Συμμαχίας. Προς τούτο προηγήθηκε εργώδης αμερικανική καλλιέργεια του εδάφους.

Αποκαλυπτικά είναι όσα απαριθμεί για τις αγωνιώδεις προσπάθειες της κυβέρνησης Μπάϊντεν να εξασφαλίσει –με κολακευτικές χειρονομίες και γνωστά και άγνωστα ανταλλάγματα- το αζημίωτο για τις πολύτιμες σχέσεις τής επί δεκαετίες αναβαλλόμενης αμερικανικής αναγνώρισης της γενοκτονίας των Αρμενίων, την οποία επέβαλλαν πλέον ανυπέρβλητοι εσωτερικοί και εξωτερικοί λόγοι. Εσωτερικοί: Η πολιτική ισχύς του αρμενικού στοιχείου, σε μια πολιτικά διχασμένη αμερικανική κοινωνία. Και εξωτερικοί: Η κραυγαλέα αντίφαση της μη αναγνώρισης της ιστορικής γενοκτονίας, με τον διεκδικούμενο από την Ουάσιγκτον ρόλο παγκόσμιου θεματοφύλακα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων:

1.-Για την κάλυψη με βάλσαμο της αμυχής από την (πανηγυρισθείσα και παρ ημίν) τελική αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων στις 24 Απριλίου προηγήθηκε -την παραμονή- τηλεφώνημα του Συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας Τζέïκ Σάλιβαν στον Τούρκο ομόλογό του Ιμπραήμ Καλίν, στο οποίο συμφωνήθηκε η ακριβής διατύπωση της αμερικανικής αναγνώρισης της γενοκτονίας και συγκεκριμένα αυτή να χρεώνεται στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, ώστε να προστατεύει την Ερντογανική Τουρκία από δικαστικές αγωγές για αποζημιώσεις.

2.- Ακολούθησε τηλεφώνημα του Προέδρου Μπάϊντεν στον Τούρκο ομόλογό του και εγνώσθη (μόνο) ότι του πρότεινε να συναντηθούν στα πλαίσια του ΝΑΤΟ. (Στην Αθήνα προαναγγέλετο παρόμοια συνάντηση με τον κ. Καραμανλή, προσδοκία που δεν εξατμίστηκε στη σιγή...)

3.- Δύο ανώτατοι Αμερικανοί διπλωμάτες μετέβησαν συνακόλουθα στην Άγκυρα για συνομιλίες, ο υφυπουργός Εξωτερικών Γουέντι Σέρμαν και η Αμερικανίδα πρεσβευτής στον ΟΗΕ (που έχει βαθμό υπουργού) Λίντα Τόμας-Γκρίνφιλντ. Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ ανακοίνωσε ότι ο Σέρμαν «θα υπογραμμίσει την σπουδαιότητα των αμερικανό-τουρκικών σχέσεων, δοθέντος ότι εργαζόμαστε μαζί με την σύμμαχό μας στο ΝΑΤΟ για να αντιμετωπίσουμε κοινές προκλήσεις και να συζητήσουμε περιοχές που μας ανησυχούν»

4.-Ανώτερος διπλωμάτης στην Ν .Υόρκη χαρακτήρισε τα ανωτέρω ως «μια περίοδο εντατικής συνεργασίας» με ανώτερους Τούρκους αξιωματούχους, εν όψει της συνάντησης Μπάϊντεν Ερντογάν. Προσέθεσε ότι η Τουρκία «είναι ένα κρίσιμος σύμμαχος με τον οποίο έχουμε μια στρατηγική σχέση που εκτείνεται σε ένα τεράστιο εύρος θεμάτων και φροντίδων, που περιλαμβάνουν ζητήματα παγκόσμιας και περιφερειακής ασφάλειας, προφανώς και θέματα οικονομίας και σχετιζόμενα με δημοκρατία και ανθρώπινα δικαιώματα»

5.- Ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας Τζέϊκ Σάλιβαν σε συνέντευξη Τύπου, μια βδομάδα νωρίτερα από την συνάντηση, ανακοίνωσε ότι ο πρόεδρος Μπάϊντεν «προτίθεται να θίξει το πλήρες εύρος των αμερικανό-τουρκικών σχέσεων και να συζητήσει (με τον Ερντογάν) για την Ανατολική Μεσόγειο, την Συρία, το Αφγανιστάν και άλλα περιφερειακά ζητήματα, ως μέρος μιας εκτεταμένης ατζέντας, ως επίσης και τις σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο συμμάχων χωρών μας».

Εν όψει των ανωτέρω ο πολύπειρος Ινδός διπλωμάτης- αναλυτής σημειώνει ότι:

Η «εμπρηστική» αναγνώριση της αρμενικής γενοκτονίας κατέληξε σε βρεγμένο πυροτέχνημα, πνιγμένο στην σιωπή» και ότι παρά την «κακοφωνία περί «Νέο-Οθωμανισμού», παρά την προφανή εμμονή της Τουρκίας για «στρατηγική αυτονομία», και τον υδραργυρικό χαρακτήρα του Ερντογάν, η Τουρκική ηγετική τάξη δεν διανοείται μια κοπή του ομφάλιου λώρου που τους συνδέει με τον Δυτικό κόσμο. Η τουρκική ισλαμιστική ελίτ είναι επίσης κληρονόμοι του Ατατούρκ στην πεποίθηση πως η μοίρα της χώρας τους την συνδέει με την Δύση.

«Οι Αμερικανοί και ειδικά ο Μπάϊντεν ασφαλώς γνωρίζουν αυτήν την τουρκική πίστη, σημειώνει ο Ινδός διπλωμάτης. Επομένως η ουσία της συνάντησης Μπάϊντεν-Ερντογάν είναι ένα ταγκό μεταξύ δύο προέδρων των οποίων η ιδιοφυία για σύναψη συμφωνιών είναι πασίγνωστη.»

* * * * *

Στην επόμενη συνέχεια του δοκιμίου του ο Ινδός διπλωμάτης επικεντρώνεται στους γεωπολιτικούς παράγοντες που καθιστούν τους στενούς δεσμούς ΗΠΑ-Τουρκίας υποχρεωτικούς και για τις δύο πλευρές.

Αυτό το τμήμα του δοκιμίου του θα έπρεπε να εμφυτευθεί ως πυξίδα στον εγκέφαλο όσων προβληματίζονται περί την στρατηγική επιβίωσης του ελληνικού έθνους.

Κατ αρχήν σημειώνει ότι τα περισσότερα θέματα στη συζήτηση Μπάϊντεν-Ερντογάν σχετίζονται με την Ρωσία. Ακόμη και όταν αμερικανό-τουρκικά ζητήματα δεν αφορούν ευθέως την Ρωσία, θίγουν ωστόσο τα ζωτικά συμφέροντά της.

Εδώ-γράφει- το πλεονέκτημα έχει ο Μπάϊντεν, δοθέντος ότι « η προσωπική χημεία μεταξύ Πούτιν και Ερντογάν έπαψε να είναι όπως στο παρελθόν. Οι ρώσο-τουρκικές σχέσεις βαρύνονται με αυξανόμενες προστριβές σε διάφορα μέτωπα. Από την άλλη πλευρά, η σπουδαιότητα της Τουρκίας ως ενός «ταλαντευόμενου κράτους» (swing state) στην περιφερειακή αμερικανική στρατηγική έχει αυξηθεί δραματικά, και ενώ οι αμερικανό-ρωσικές εντάσεις κορυφώθηκαν τους τελευταίους μήνες. Και τα διπλωματικά ανοίγματα της κυβέρνησης Μπάϊντεν στην Τουρκία θα πρέπει να αξιολογηθούν υπ΄αυτό το πρίσμα.»

Για τις διαφορές μεταξύ Τουρκίας και ΗΠΑ, γράφει ότι είναι υπαρκτές, αλλά και οι δύο πλευρές είναι ρεαλιστικές και υπό πίεση να τις διευθετήσουν. Ως τέτοιες αναφέρει την προσωπική δυσπιστία του Ερντογάν στις αμερικανικές προθέσεις έναντι του ίδιου και της Τουρκίας, το γεγονός ότι τον παρέσυραν στην Συρία εναντίον του Άσαντ και τον εγκατέλειψαν υπέρ των Κούρδων «τρομοκρατών», τις υποψίες για αμερικανική ενθάρρυνση στην απόπειρα πραξικοπήματος και την συνεχιζόμενη αμερικανική φιλοξενία του Φετουλάχ Γκιουλέν. Τέλος, στο γεωπολιτικό επίπεδο πρόκειται για διαφορές που προέκυψαν από τις ανεξάρτητες πολιτικές του Ερντογάν για να «ενισχύσει την στρατηγική αυτονομία της Τουρκίας» και να «καταστήσει την χώρα του ως μία μεγάλη δύναμη της περιοχής»,με κορυφαία την υπόθεση του ρωσικού αντιαεροπορικού S400, για το οποίο «Ουάσιγκτον και ΄Αγκυρα συζητούν κάποιου είδους αμοιβαία αποδεκτή φόρμουλα, όπως την εγκατάστασή του στην βάση του Ιντσιρλίκ, υπό αμερικανικό έλεγχο», που θα οδηγήσει στην άρση των αμερικανικών κυρώσεων και θα αναζωογονήσει την τουρκική συμμετοχή στην παραγωγή τμημάτων του κρύφιου μαχητικού αεροπλάνου F-35 της Lockheed Martin.

Και ο Ινδός διπλωμάτης προχωρεί τονίζοντας: «Αναμφίβολα μπορεί να αναμένεται ότι η Τουρκία θα επιστρέψει στον ρόλο που τόσο επιτήδεια έπαιξε στον ψυχρό πόλεμο ως εμπροσθοφυλακή της δυτικής στρατηγικής εναντίον της Ρωσίας. Τόσο περισσότερο μάλιστα αφού για πρώτη φορά στην ιστορία του το ΝΑΤΟ μπορεί να μονιμοποιήσει την παρουσία του στην Μαύρη Θάλασσα. Με την τουρκική υποστήριξη η Ουκρανία μπορεί να απωθήσει την Ρωσία με νέα αυτοπεποίθηση.

Συνολικά θα επρόκειτο για πλήρη αλλαγή του παιχνιδιού για την αμερικανική περιφερειακή διπλωματία στην δυτική και νοτιοδυτική αυλή της Ρωσίας. Είναι ενδιαφέρον ότι κατευθείαν, μετά την συνάντηση με τον Μπάϊντεν, ο Ερντογάν, σε μια συμβολική κίνηση, μεταβαίνει στον Νότιο Καύκασο για να επισκεφθεί τα εδάφη στο Ναγκόρνο Καραμπάχ που η Τουρκία βοήθησε το Αζερμπαϊτζάν να κατακτήσει.

Αρκεί να λεχθεί ότι η γεωπολιτική πραγματικότητα περιοχών που περιβάλλουν την Τουρκία είναι σε σημείο καμπής. Οι ΗΠΑ έχουν επείγουσα ανάγκη να εντάξουν την Τουρκία στην στρατηγική τους για να αντιταχθούν στην Ρωσία σε ολόκληρη την περιοχή που εκτείνεται από τον Καύκασο και την Μαύρη Θάλασσα στην Ουκρανία ως την Πολωνία, πέραν της Δυτικής Ασίας. Η Τουρκία είναι εν δυνάμει ο καλύτερος συνεταίρος των αμερικανικών προσπαθειών περίφραξης της Ρωσίας και του Ιράν.

Και το σημαντικότερο: Η συνεργασία της Τουρκίας είναι κρίσιμης σημασίας για την προβολή ισχύος στην Μεσόγειο, όπου οι ΗΠΑ εγκαθιστούν νέες βάσεις τελευταία. Η Τουρκία και οι ΗΠΑ έχουν επίσης συγκλίνοντα συμφέροντα να κρατήσουν την Ρωσία έξω από την Λιβύη ( την οποία το ΝΑΤΟ οραματίζεται ως την πύλη για την μελλοντική του επέκταση στην Αφρική.)


Επίσης, Ουάσιγκτον και ΄Αγκυρα διαπραγματεύονται συμφωνία για την ανάπτυξη τουρκικού στρατού στο αεροδρόμιο της Καμπούλ, για να το διατηρήσει προσιτό στις χώρες του ΝΑΤΟ και μετά την αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων από το Αφγανιστάν. Ο Τούρκος υπουργός Αμύνης δήλωσε ότι η Τουρκία θα αναλάβει αυτή την αποστολή, εάν λάβει οικονομική, επιμελητειακή και πολιτική βοήθεια από τους συμμάχους της.»

Εξετάζοντας την προοπτική των τουρκικών αντιδράσεων ενώπιον του διανοιγόμενου παραδείσου ευκαιριών, ο έμπειρος Ινδός διπλωμάτης-αναλυτής γράφει ότι εσωτερικά ο Ερντογάν τελεί υπό πίεση, η δημοτικότητα του κόμματός του έχει πέσει, η οικονομία δεινοπαθεί, η λαϊκή δυσφορία είναι έκδηλη, οι σχέσεις της Τουρκίας με την Ε.Ε. είναι σε στασιμότητα και με την Ελλάδα σε ένταση. Και συνεχίζει τονίζοντας με δικές του υπογραμμίσεις:

«Η στρατηγική του Ερντογάν θα είναι να προαγάγει την Τουρκία ως τον καλύτερο σύμμαχο των ΗΠΑ. ΄Εχει αποδείξει την προθυμία να δράσει κατά των ρωσικών συμφερόντων. Ο Ερντογάν φιλοξένησε τους ηγέτες της Γεωργίας, της Πολωνίας και της Ουκρανίας –όλους σε σύγκρουση με την Ρωσία- σε γοργή διαδοχή από τον Απρίλιο.

Ο Ερντογάν υποσχέθηκε πλήρη υποστήριξη στην αίτηση της Γεωργίας να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, σφράγισε ένα συμβόλαιο για πώληση αεροπλάνων-ρομπότ στην Πολωνία και διακήρυξε πλήρη υποστήριξη στην Ουκρανία εναντίον της Ρωσίας. Επίσης η Τουρκία είχε ενεργό ρόλο στα γυμνάσια του ΝΑΤΟ «Σταθερός Υπερασπιστής» στην Ρουμανία, στα τέλη Μαίου.»


Και το κείμενο του σοφού Ινδού δασκάλου -πολύτιμα διδακτικό και για συνειδητούς Έλληνες έχοντες ώτα ακούειν και νουν σκέπτεσθαι- καταλήγει επί λέξει ως εξής:


«Μην κάνετε λάθος, ο Ερντογάν αγοράζει χρόνο για την παράταση της θητείας του, που λήγει το 2023. Και χρειάζεται την υποστήριξη του Μπάϊντεν. Ο Ερντογάν είναι ένας έμπειρος ηγέτης, το ίδιο και ο Μπάϊντεν. Δεν πρέπει να εκπλαγείτε αν βρουν κοινό βηματισμό παρά τις πολλές διαφωνίες μεταξύ Ουάσιγκτον και Αγκύρας».




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



«Άμα πυρώσει το τσιμέντο, γίνονται δύσκολες οι νυχτερινές ώρες» έλεγε προχθές στο ραδιόφωνο της ΕΡΤ ο μετεωρολόγος των ειδήσεων σχολιάζοντας τον καύσωνα αυτών των ημερών. Ποιος μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό. Και ποιος μπορεί να αμφισβητήσει επίσης την αλήθεια ότι, αν οι πόλεις έδιναν προτεραιότητα στα πάρκα και στο πράσινο, στις δεντροστοιχίες και τις αλέες, μειώνοντας το τσιμέντο, θα μειώνονταν οι θερμοκρασίες και άρα θα είχαμε λιγότερη ταλαιπωρία των κατοίκων τη θερινή περίοδο και λιγότερη σπατάλη ενέργειας με τα air condition. Οι πράσινες ταράτσες, τα πάρκα, οι κήποι, αν δεν δίνουν μεγάλη ανάσα στο σύνολο της πόλης, σίγουρα επηρεάζουν το μικροκλίμα σε ευρύτερες περιοχές, σε τετράγωνα και συνοικίες.

Ποια όμως είναι η «μέση» αντίδραση των δημοτών και η συμπεριφορά; «Τσιμέντο να γίνει», «δεν θέλω λάσπες!» και «λεφτά να δίνει» Η δημοτική αρχή, η κάθε δημοτική αρχή για να μην αδικούμε κανέναν - καθρέφτης της κοινωνίας, υποχείρια των ψηφοφόρων - για να «τσιμεντάρει» την επόμενη εκλογή, τι λέει; «Τσιμέντο εσείς πατριώτες; δυο φορές τσιμέντο εγώ!». Αφού οι εργολάβοι παρακαλάνε... Αποτέλεσμα; τσιμεντουπόλεις και υψηλές θερμοκρασίες κατά τη διάρκεια της ημέρας∙ αλλά τις βραδινές ώρες, που χρειάζεται να ξεκουραστούμε, μικροί και μεγάλοι, το τσιμέντο διατηρεί τη μεγαλύτερη θερμότητα που δέχεται την ημέρα, πυρώνει, και ανεβάζει τη θερμοκρασία. Προκαλείται έτσι αυτό το δύσκολο αίσθημα της δυσφορίας και οδηγούμαστε στην υποχρεωτική λειτουργία των κλιματιστικών. Κι αυτό όσοι το διαθέτουν… Με λίγα λόγια, το τσιμέντο λειτουργεί ως μία «παγίδα», η οποία απορροφάει τη θερμότητα του ήλιου και τη θερμότητα που παράγουν τα αυτοκίνητα και τα κλιματιστικά και μοιραία κάνει την ατμόσφαιρα ακόμα πιο ζεστή. Και «ενός κακού μύρια έπονται…».

Να το χοντρύνουμε λίγο και για να μην πάει ο νους σας μόνο στις τσιμεντοπλατείες, στην Πλατεία Πάρκου ας πούμε, και στο «τσιμέντο να γίνει»: "Αν η τσιμεντοβιομηχανία ήταν χώρα, θα ήταν η τρίτη μεγαλύτερη παραγωγός διοξειδίου του άνθρακα στον πλανήτη" διαβάζουμε σε άρθρο της Guardian πριν δύο χρόνια. Και ακόμα: «στο τσιμέντο οφείλεται το 8% ετησίως των αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου και το πρόβλημα της κλιματικής αλλαγής». Πόσοι είναι αυτοί που συζητάνε γι’ αυτό; Πόσοι είναι οι δήμοι που έχουν στόχους για μείωση του τσιμέντου; Πότε ένα Υπουργείο, μια κυβέρνηση, έβαλε κίνητρα για τη μείωση του τσιμέντου;

Η μείωση των εκπομπών CO2 από την παραγωγή τσιμέντου είναι επομένως ένα σημαντικό στοιχείο/παράγοντας στη συζήτηση για την ενέργεια και την κλιματική αλλαγή. Το CO2 εκπέμπεται σε δύο φάσεις κυρίως της παραγωγής του τσιμέντου: κατά την καύση του καυσίμου και κατά την πύρωση στον κλίβανο. Διαβάζουμε επίσης: «Μετά το νερό, το σκυρόδεμα είναι η πιο ευρέως χρησιμοποιούμενη ουσία στον πλανήτη. Αλλά τα οφέλη του καλύπτουν τεράστιους κινδύνους για τον πλανήτη, για την ανθρώπινη υγεία - και για τον ίδιο τον πολιτισμό» και «στο σενάριο μηδενικών εκπομπών μέχρι το 2050, το κόστος παραγωγής τσιμέντου εκτιμάται ότι θα αυξηθεί κατά 70-115%»

Η αδράνεια εδώ ανάγεται ως κύριο πρόβλημα πια. Όλη αυτή η υπερβολή και η σπατάλη δεν προσφέρει τίποτα άλλο, από του να καταστρέφει οικοσυστήματα, εύφορα εδάφη, μακρόβια δάση, και γενικά στοιχεία της φύσης, που αποτελούν δικλείδα ασφαλείας απέναντι στις αρνητικές εξελίξεις και τα δυσάρεστα φαινόμενα. Δεν προσφέρει τίποτα άλλο από του να μας κάνει τη ζωή δυσκολότερη!

Λαμία, Ιούνης 2021
Στέφανος Σταμέλλος




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

John Laughland/ Reseau International 9-6-21
Μετάφραση: Μ.Στυλιανού

Όταν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ψηφίζει για ένα αντιρωσικό ψήφισμα, τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης το σχολιάζουν. Αλλά κατά τον ακαδημαϊκό John Laughland, θα πρέπει μάλλον να κάνουν ό, τι κάνουν οι πολίτες της Ευρώπης και να μην δίνουν καμιά σημασία σε αυτή την άχρηστη συνέλευση.

Σε έναν κόσμο που αλλάζει, κάποια πράγματα παραμένουν αμετάβλητα. Αυτές τις ημέρες, όπως σε δεκάδες περιπτώσεις τα τελευταία χρόνια, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ψηφίζει ένα ακόμη ψήφισμα κατά της Ρωσίας. Tυπογραφείο αντιρωσικών κειμένων, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αφιερώνει δυσανάλογο χρόνο στην εμμονική καταδίκη του μεγάλου γείτονα.

Μερικές φορές αυτά τα ψηφίσματα προκαλούν αναστάτωση στη Ρωσία, για παράδειγμα όταν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ψήφισε υπέρ της αλλαγής του ρωσικού καθεστώτος, αλλά και διάθεσης κονδυλίων για την πρόκληση της ανατροπής. Στην προκειμένη περίπτωση, στόχος τους είναι ο κανονισμός της Ρωσίας για τις ξένες ΜΚΟ. Την τελευταία φορά ήταν ο Ναβάλνι. Και ούτω καθεξής.

Σε αντίθεση με τη Ρωσία, από την άλλη πλευρά, αυτά τα ψηφίσματα περνούν εντελώς απαρατήρητα στην ίδια την Ευρώπη, παρόλο που το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υποτίθεται ότι ενσαρκώνει τη δημοκρατική βούληση των Ευρωπαίων. Στην πραγματικότητα, δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα κέντρο φλυαρίας, αποκομμένο από τις πραγματικές ανησυχίες των πολιτών, εξ ου και η έσχατη περιφρόνηση με την οποία το αντιμετωπίζουν.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι το πιο ανίσχυρο όργανο στην ΕΕ: μικρότερης σημασίας από την Επιτροπή, το Συμβούλιο και το Δικαστήριο. Δεν εκπληρώνει καμία από τις λειτουργίες ενός πραγματικού κοινοβουλίου, αυτή της στήριξης μιας κυβέρνησης στην εξουσία, και την υποταγή της σε δημοκρατικό έλεγχο. Η πραγματική αποστολή του βρίσκεται αλλού: Υποτίθεται ότι δίνει μια δημοκρατική πρόσοψη σε μια Ευρωπαϊκή Ένωση που είναι θεμελιωδώς αυταρχική και γραφειοκρατική.

Η αδυναμία του εξηγεί το δυσανάλογο ενδιαφέρον του για τις εξωτερικές υποθέσεις. Αδυνατώντας να επηρεάσει τις πραγματικές αποφάσεις που λαμβάνονται σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αναλαμβάνει μιαν υποκατάστατη δραστηριότητα ψηφίζοντας, σε κάθε ολομέλεια, κείμενα για άλλες χώρες του κόσμου, επί των οποίων έχει ακόμη λιγότερη εξουσία από ό,τι στην Ευρώπη -αν έχει καθόλου και σ’ αυτήν. Αυτές τις μέρες πρόκειται να καταδικαστούν το Αφγανιστάν, η Κούβα, η Σρι Λάνκα, το Μαρόκο, η Λευκορωσία και, φυσικά, η Ρωσία. Τα Ηνωμένα Έθνη και οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αποτελέσουν επίσης αντικείμενο συζητήσεων και ψηφοφοριών. Αλλά όλα αυτά τα ψηφίσματα και οι καταδίκες είναι εντελώς συμβολικά, χρησιμεύουν μόνο για να ενισχύσουν μιαν αίσθηση ηθικής ανωτερότητας μεταξύ εκείνων που τα ψηφίζουν.

Η εγγενής αδυναμία του σημαίνει ότι, στην πραγματικότητα, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μοιάζει με μια μεγάλη ΜΚΟ, μήτρα των πιο περιθωριακών και ανώριμων ιδεών, ή ακόμη και με μια φοιτητική ένωση όπου τα ψηφίσματα που καταδικάζουν αυτήν ή την άλλη χώρα ψηφίζονται πριν οι φοιτητές πάνε για ένα ποτό.

Αυτό το θεμελιώδες πρόβλημα επιδεινώνεται στη ρωσική περίπτωση από το γεγονός ότι όλοι οι φάκελοι που αφορούν τη Ρωσία έχουν αναληφθεί από Πολωνούς και βουλευτές των Βαλτικών χωρών του ΕΚ. Ποτέ δεν βρίσκει κανείς ένα ψήφισμα για τη Ρωσία που συντάχθηκε ή προτάθηκε από έναν Γερμανό ή έναν Γάλλο, αν και αυτές οι χώρες έχουν το δικό τους όραμα για τις ευρώ-ρωσικές σχέσεις που είναι διαφορετικό από αυτό των μονομανών Πολωνών και των εκπροσώπων της Βαλτικής. Στον πραγματικό κόσμο, οι μεγάλες δυνάμεις είναι αυτές που λαμβάνουν τις αποφάσεις, το Παρίσι και το Βερολίνο. Η εντύπωση που αποκομίζει κάποιος είναι ότι αυτές οι δύο χώρες αφήνουν τους ρωσικούς φακέλους του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που δεν έχουν καμία επίπτωση στον πραγματικό κόσμο, στα μέλη του κοινοβουλίου από τις πρώην σοβιετικές χώρες απλώς για να τις ευχαριστήσουν: Μπορούν έτσι να ψυχαγωγούνται συνεχίζοντας τα παιχνίδια της παιδικής τους ηλικίας.

Το ψήφισμα του περασμένου μήνα που ζητούσε αλλαγή καθεστώτος στη Ρωσία είναι ένα καλό παράδειγμα αυτού του προβλήματος. Συντάχθηκε από τον πρώην πρωθυπουργό της Λιθουανίας, Andris Kubilius, ο οποίος αφιερώνει όλη την κοινοβουλευτική του δραστηριότητα στον αγώνα κατά του διαδόχου κράτους της ΕΣΣΔ που η χώρα του εγκατέλειψε πριν από περισσότερα από 30 χρόνια. Ποτέ ο Κουμπίλιους δεν παρεμβαίνει στα της χώρας του ή της περιοχής του. Αναγορευμένος από το Κοινοβούλιο πέρυσι ως το κύριο πρόσωπο που είναι υπεύθυνο για το ρωσικό ζήτημα, είναι σαν ένα ρομπότ που συνεχίζει να εκτελεί τις λειτουργίες για τις οποίες προγραμματίστηκε, πολύ καιρό αφότου έχουν καταστεί άχρηστες. Είναι ζωντανή απόδειξη ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο χρησιμοποιείται συχνά ως οίκος ευγηρίας για τους χθεσινούς πολιτικούς.

Ο απατηλός χαρακτήρας μεγάλου μέρους της δραστηριότητας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου επισημαίνεται καλά από το ψήφισμα Kublius, το οποίο θα ψηφιστεί στην επιτροπή τον Ιούλιο και στην Ολομέλεια αργότερα φέτος. Στο κείμενό του, το Κιουμπίλιους προτρέπει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να μην αναγνωρίσει τα αποτελέσματα των ρωσικών κοινοβουλευτικών εκλογών που θα διεξαχθούν τον Σεπτέμβριο, εάν κρίνει ότι είναι αντιδημοκρατικά. Θα κάνω ένα ραντεβού μαζί σας, αγαπητοί αναγνώστες, για να επιβεβαιώσω ότι αυτή η μη αναγνώριση θα πραγματοποιηθεί πράγματι εάν η πλειοψηφική παράταξη «Ενωμένη Ρωσία» κερδίσει αυτό το φθινόπωρο.

Αλλά το πιο γελοίο δεν βρίσκεται στο θλιβερό αναπόφευκτο αυτής της υπόθεσης. Έγκειται στο γεγονός ότι η αναγνώριση ή η μη αναγνώριση δεν έχει απολύτως καμία σημασία. Ένας υπήκοος της Βαλτικής, ο κ. Κιουμπιίλιους γνωρίζει πολύ καλά ότι η μη αναγνώριση από τις Δυτικές δυνάμεις της προσάρτησης των χωρών της Βαλτικής από την ΕΣΣΔ μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο δεν είχε απολύτως καμία επίδραση στην πραγματικότητα αυτής της προσάρτησης, όχι περισσότερη από τις αποφάσεις του ίδιου Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου να αναγνωρίσει τον Juan Guaido ως Πρόεδρο της Βενεζουέλας το 2019 , ή να μην αναγνωρίσουν τον Αλεξάντερ Λουκασένκο ως Πρόεδρο της Λευκορωσίας πέρυσι.

Όσο περισσότερο το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι άσχετο προς τις πραγματικές ανησυχίες των ψηφοφόρων, τόσο περισσότερο αιωρείται πάνω και πέρα από τα προβλήματά τους, για να χαθεί σε έναν εικονικό και φανταστικό κόσμο. Όταν μια εθνική κυβέρνηση πρέπει να σταθμίσει τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα –για παράδειγμα όσον αφορά τον αγωγό ρωσικού αερίου Nord Strteam2 , η κατασκευή του οποίου θα έχει συγκεκριμένες συνέπειες για την ζωή των πολιτών και ιδίως των χαμηλότερων λογαριασμών θέρμανσης- το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο συνεδριάζει σε έναν ονειρικό κόσμο .Αγωνίζεται σκληρά εναντίον αυτού του αγωγού, ακόμη και όταν η κυβέρνηση των ΗΠΑ φαίνεται να είναι στα πρόθυρα να εγκαταλείψει την αντίθεσή της σε αυτόν. Εάν ολοκληρωθεί ο αγωγός, όπως φαίνεται τώρα πιθανό, θα παραδώσει αέριο στους Ευρωπαίους, ενώ το κοινοβούλιό τους θα τους δώσει μόνο αέρα.


Πηγή: https://francais.rt.com


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Pepe Escobar/Reseau International/18-6-21
Μετάφραση:Μ.Στυλιανού

Ο Μπάιντεν άφησε να εννοηθεί ότι οι ΗΠΑ θέλουν η Ρωσία να «ξαναμπεί στο παιχνίδι», αλλά ο Πούτιν δεν πρόκειται να εγκαταλείψει τoν δεσμό με την Κίνα.

Ας αρχίσουμε με το δελτίο τύπου.

Στη Γενεύη, Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ρωσία εξέδωσαν κοινή ανακοίνωση στην οποία «επιβεβαιώνουμε την αρχή ότι ένας πυρηνικός πόλεμος δεν μπορεί και δεν πρέπει ποτέ να διεξαχθεί».

Ο Δρ Χάρος θα λυσσάξει εκ νέου, αλλά τουλάχιστον ο κόσμος το έχει γραπτώς και μπορεί να εκβάλει έναν αναστεναγμό ανακούφισης με αυτό το είδος προόδου. Αυτό δεν σημαίνει ότι ένα αμερικανικό στρατιωτικό-βιομηχανικό συγκρότημα «ανίκανο να συμφωνήσει» θα συμμορφωθεί.

Μόσχα και Ουάσινγκτον δεσμεύθηκαν επίσης να ξεκινήσουν στο εγγύς μέλλον έναν «ολοκληρωμένο διμερή διάλογο για τη στρατηγική σταθερότητα, ο οποίος θα είναι μελετημένος και ισχυρός». Ο διάβολος στις λεπτομέρειες είναι σε ποιο «εγγύς μέλλον» θα προχωρήσει ο διάλογος.

Ένα πρώτο βήμα είναι η επιστροφή των πρεσβευτών και στις δύο πρωτεύουσες. Ο Πούτιν επιβεβαίωσε ότι το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ «θα ξεκινήσουν διαβουλεύσεις» μετά την πενταετή παράταση του New START-3.

Το πραγματικό μπουμπούκι τριανταφυλλιάς στη Γενεύη ήταν εξίσου σημαντικό: το Πρωτόκολλο του Μινσκ. Αυτός ήταν ένας από τους κύριους παράγοντες που ώθησαν τον Λευκό Οίκο να ζητήσει από το Κρεμλίνο να φιλοξενήσει τη σύνοδο κορυφής, όχι το αντίστροφο.

Το αμερικανικό κατεστημένο συγκλονίστηκε από την ταχεία στρατιωτική συγκέντρωση στο ρωσικό έδαφος δίπλα στο Ντονμπάς, η οποία ήταν μια απάντηση στις προκλήσεις του Κιέβου. (Πούτιν: «Διεξάγουμε ασκήσεις στο έδαφός μας, αλλά δεν διεξάγουμε ασκήσεις σύροντας εξοπλισμό και όπλα στα σύνορα των ΗΠΑ »).

Το μήνυμα έχει ληφθεί δεόντως. Φαίνεται ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες άλλαξαν τη θέση τους όσον αφορά την Ουκρανία, πράγμα που σημαίνει την επιστροφή στο πρωτόκολλο του Μινσκ.

Αλλά όλα αυτά μπορεί να είναι – για άλλη μια φορά – ένα παιχνίδι σκιών. Ο Μπάιντεν δήλωσε: «Συμφωνήσαμε να συνεχίσουμε τη διπλωματία που σχετίζεται με τη συμφωνία του Μινσκ ».

«Επιδίωξη της διπλωματίας» δεν σημαίνει απαραίτητα αυστηρή συμμόρφωση με μια συμφωνία, που έχει ήδη εγκριθεί από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, την οποία το Κίεβο εξακολουθεί να παραβιάζει. Αλλά τουλάχιστον περιλαμβάνει διπλωματία.

Μια αβλαβής ανάγνωση θα αποκάλυπτε ότι ορισμένες κόκκινες γραμμές γίνονται τελικά κατανοητές. Ο Πούτιν έκανε τον υπαινιγμό: «Σε γενικές γραμμές, κατανοούμε σαφώς για τι πράγμα μιλούν οι Αμερικανοί εταίροι μας και καταλαβαίνουν τι λέμε, όσον αφορά τις «κόκκινες γραμμές. Αλλά πρέπει να πω ειλικρινά ότι δεν φτάσαμε στο σημείο να επικεντρωθούμε στις λεπτομέρειες» αρκετά ώστε να «διανείμουμε και να μοιραστούμε κάτι ».

Έτσι, καμία λεπτομέρεια - τουλάχιστον όχι ακόμα.

Αποκάλυψη του παιχνιδιού

Πριν επιβιβαστεί στο προεδρικό αεροπλάνο για να φύγει από τη Γενεύη, ο Τζο Μπάιντεν, χαλαρός, φαίνεται να αποκάλυψε το παιχνίδι, με τον συνήθη τρόπο του να υπεκφεύγει την ευθύνη.

Είπε: «Η Ρωσία βρίσκεται σε μια πολύ, πολύ δύσκολη κατάσταση αυτή τη στιγμή... Βρίσκεται υπό πίεση από την Κίνα. Θέλει απεγνωσμένα να παραμείνει μια μεγάλη δύναμη. ».

Αυτό αποκαλύπτει ένα περίεργο μείγμα μεταξύ μηδενικής γνώσης της πολύπλοκης και συνεχώς εξελισσόμενης παγκόσμιας στρατηγικής εταιρικής σχέσης μεταξύ Ρωσίας και Κίνας και ευσεβών πόθο («πιεσμένος από την Κίνα», «απεγνωσμένα να παραμείνει μια μεγάλη δύναμη»).

Η Ρωσία είναι μια de facto μεγάλη δύναμη. Ωστόσο, το όραμα του Πούτιν για πλήρη ρωσική κυριαρχία μπορεί να ανθίσει μόνο σε έναν πραγματικό πολυπολικό κόσμο που συντονίζεται από μια συναυλία κυρίαρχων: Μιαν ισορροπία δυνάμεων βασισμένη στην ρεαλιστική πολιτική.

Αυτό έρχεται σε έντονη αντίθεση με την μονολιθικότητα που ευνοούν οι Ηνωμένες Πολιτείες, το κατεστημένο των οποίων θεωρεί κάθε πολιτικό παράγοντα που διεκδικεί την κυριαρχία και την πολυπολικότητα ως ορκισμένο εχθρό.

Αυτή η γνωστική ασυνέπεια σίγουρα δεν έχει εξαλειφθεί από αυτό που συζήτησαν ο Πούτιν, ο Μπάιντεν και οι διευρυμένες ομάδες τους στη Γενεύη.

Είναι αρκετά διαφωτιστικό να ξαναζώ στη Γενεύη το τόξο του Άνκορατζ, στο οποίο έγραψα μια στήλη για τους Asia Times τους τελευταίους τρεις μήνες. Στην Αλάσκα, η Κίνα ρίχτηκε σε ένα άθλιο περιβάλλον και έγινε δεκτή με προσβολές στο διπλωματικό τραπέζι – στο οποίο ο τρομερός Yang Jiechi απάντησε στο ίδιο και οξύτερο στυλ. Σύγκριντέ το με την Χολιγουντιανή τελετουργία στη Γενεύη.

Η διαφορά μεταχείρισης που επιφυλάχθηκε στην Κίνα και τη Ρωσία αποκαλύπτει για άλλη μια φορά το παιχνίδι.

Οι κυρίαρχες ελίτ της Αμερικής έχουν παραλύσει εντελώς από τη στρατηγική εταιρική σχέση Ρωσίας-Κίνας. Αλλά ο απόλυτος εφιάλτης τους είναι ότι οι Γερμανοί καταλαβαίνουν ότι για άλλη μια φορά χρησιμοποιούνται ως τροφή κανονιών, όπως πράγματι είναι, όπως ήταν ολοφάνερο σε όλη την ιστορία του αγωγού Nord Stream 2.

Αυτό θα μπορούσε τελικά να ωθήσει το Βερολίνο στην τελική ευρασιατική συμμαχία με τη Ρωσία και την Κίνα. Ο Ατλαντικός Χάρτης που υπογράφτηκε πρόσφατα δείχνει ότι το ιδανικό σενάριο για τους Άγγλο-Αμερικανούς – που θυμίζει Β' Παγκόσμιο Πόλεμο – είναι να μετατρέψουν τη Γερμανία και τη Ρωσία σε ασυμβίβαστους αντιπάλους.

Έτσι, ο κύριος αμερικανικός στόχος της φωτογράφησης Πούτιν-Μπάιντεν (το χαμόγελο του Πούτιν συναντά το βλέμμα του Μπάιντεν στο βάθος) ήταν να κάνει τον Πούτιν να πιστέψει ότι η Ουάσιγκτον θέλει η Ρωσία να «επιστρέψει στη λέσχη», απομακρυνόμενη από το Πεκίνο και από ενδεχόμενη τριπλή συμμαχία με το Βερολίνο.

Περιφερειακή σταθερότητα;


Δεν υπήρξαν σημαντικές διαρροές στη Γενεύη – τουλάχιστον όχι ακόμα. Δεν ξέρουμε αν ο Λαβρώφ και ο Μπλίνκεν μίλησαν πολύ όταν μόνο οι τέσσερις τους – συν τους μεταφραστές – βρίσκονταν στην αίθουσα της βιβλιοθήκης, όπου έγινε η προεδρική συνάντηση.

Σε αυτή την εκτεταμένη συνάντηση, η διάσημη διανομέας μπισκότων στην πλατεία Μεϊντάν του Κιέβου (τις μέρες του ουκρανικού πραξικοπήματος), κυρία Victoria «F*ck the EU» Nuland, (τώρα υφυπουργός Εξωτερικών) είχε μια θέση στο τραπέζι. Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει ότι ακόμη και αν οι ΗΠΑ και η Ρωσία συμφωνήσουν για την πυρηνική σταθερότητα, η περιφερειακή σταθερότητα παραμένει σε μεγάλο βαθμό απρόσιτη. (Πούτιν: «Τι είναι σταθερό όσον αφορά την υποστήριξη ενός πραξικοπήματος στην Ουκρανία; »)

Ο Μπάιντεν αναφέρθηκε αόριστα σε πιθανή συνεργασία μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ρωσίας για ανθρωπιστική βοήθεια στη Συρία. Ήταν ένας κώδικας για το Ιντλίμπ, όπου η Τουρκία του ΝΑΤΟ υποστηρίζει ενεργά τζιχαντιστές τύπου αλ-Νούσρα. Ούτε λέξη για την παράνομη κατοχή συριακού εδάφους από τις ΗΠΑ – με λαθρεμπόριο πετρελαίου – και το γεγονός ότι η πραγματική ανθρωπιστική κρίση στη Συρία είναι το άμεσο αποτέλεσμα των αμερικανικών κυρώσεων.

Καμία από αυτές τις ερωτήσεις δεν ρωτήθηκε στις δύο συνεντεύξεις Τύπου. Μια λέξη για το Ιράν, μια άλλη για το Αφγανιστάν, ούτε καν μια αναφορά στη Γάζα.

Ο Πούτιν, ο οποίος είναι απόλυτα εξοικειωμένος με τα γεγονότα και επιμένει στη λογική, ήταν σαφώς διαλλακτικός, τονίζοντας «την απουσία εχθρότητας» και «την επιθυμία να κατανοήσουμε ο ένας τον άλλον». Ο Μπάιντεν, προς τιμήν του, δήλωσε ότι οι διαφωνίες δεν αντιμετωπίζονται σε «κλίμα υπερβολών» και ότι η "ατζέντα" του δεν στρέφεται εναντίον της Ρωσίας.

Ο Πούτιν εξήγησε λεπτομερώς πώς η Ρωσία «αποκαθιστά τις χαμένες υποδομές» στην Αρκτική. Είναι «βαθιά πεπεισμένος» ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ρωσία πρέπει να συνεργαστούν στην Αρκτική.

Όσον αφορά την κυβερνά-ασφάλεια, επέμεινε ότι η Μόσχα παρέχει όλες τις πληροφορίες που ζητούν οι Ηνωμένες Πολιτείες για κυβερνοεπιθέσεις, αλλά ποτέ δεν λαμβάνει απαντήσεις από τους Αμερικανούς. Επεσήμανε ότι οι περισσότερες κυβερνοεπιθέσεις προέρχονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Όσον αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα: «Το Γκουαντάναμο εξακολουθεί να λειτουργεί, δεν σέβεται κανένα διεθνές δίκαιο». Και «βασανιστήρια έχουν χρησιμοποιηθεί σε αμερικανικές φυλακές, συμπεριλαμβανομένης της Ευρώπης».

Πολύ σημαντικό: ανέφεραν, «εν παρόδω» τον πόλεμο των εμβολίων και στη «δυνατότητα» αμοιβαίας αναγνώρισης τους

Για την ιστορία, τα μεγάλα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης προσκλήθηκαν στη συνέντευξη Τύπου του Πούτιν – και αισθάνθηκαν ελεύθερα να θέσουν «ερωτήσεις» κατηγορίες από το σενάριο της « έκνομης συμπεριφοράς του Κρεμλίνου» – ενώ κανένα ρωσικό μέσο ενημέρωσης δεν επιτράπηκε να παραστεί στη συνέντευξη Τύπου του Μπάιντεν.

Εν ολίγοις, η εφαρμογή της μεθόδου «Διαίρει και Βασίλευε» του Κίσινγκερ για να υπονομευθούν οι σχέσεις της Ρωσίας με την Κίνα ήταν καταδικασμένη σε αποτυχία, όταν βρέθηκε απέναντι σε πολύπειρους παράγοντες όπως ο Πούτιν και ο Λαβρώφ.

Ο Πούτιν, στη συνέντευξη Τύπου, δήλωσε: «Δεν έχω αυταπάτες και δεν μπορεί να υπάρξουν ψευδαισθήσεις». Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ ρωτήθηκε αργότερα εάν η Γενεύη θα οδηγήσει στην διαγραφή των Ηνωμένων Πολιτειών από τον κατάλογο των εθνών που δεν είναι φίλοι της Ρωσίας: «Όχι», απάντησε. «Δεν υπάρχουν ακόμα λόγοι ».

Ωστόσο, υπάρχουν αχτίδες ελπίδας. Έχουν συμβεί και πιο παράξενα γεωπολιτικά πράγματα. Εάν οι πολεμοκάπηλοι παραγκωνισθούν, το 2021 θα μπορούσε ακόμη και να γίνει το έτος στρατηγικής σταθερότητας.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Το παρόν υπόμνημα συντάχθηκε με ομόφωνη απόφαση του Προέδρου και της Πολιτικής Γραμματείας του ΕΠΑΜ, διαβιβάσθηκε ηλεκτρονικά στην Εθνική Επιτροπή Βιοηθικής και Τεχνοηθικής την Τρίτη 15 Ιουνίου ώρα 12:07 π.μ και επιδόθηκε με δικαστικό επιμελητή την Πέμπτη 17 Ιουνίου ώρα 13:30.

Το υπόμνημα υποβλήθηκε εν όψει της κατάθεσης του πορίσματος της Επιτροπής στον Πρωθυπουργό, ώστε να δοθεί η «κάλυψη» στην κυβέρνηση να ανακοινώσει και να νομοθετήσει προνόμια για τους εμβολιασμένους έναντι των μη εμβολιασμένων πολιτών και στη συνέχεια την υποχρεωτικότητα των εμβολιασμών σε όλο τον πληθυσμό.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο το ΕΠΑΜ, ως πολιτικό κόμμα, θέτει προ των ευθυνών της την αρμόδια Επιτροπή Βιοηθικής και Τεχνοηθικής ώστε τα μέλη της να συναισθανθούν το βάρος της ευθύνης που φέρουν και να αρνηθούν με την απόφασή τους να γίνουν το άλλοθι για τις ενέργειες της κυβέρνησης και ταυτόχρονα συνεργοί της στις εγκληματικές πράξεις της, με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε ποινικές ευθύνες.

Ακολουθεί το υπόμνημα που κατατέθηκε.

ΑΠΟ

Πολιτική Γραμματεία του πολιτικού κόμματος ΕΝIΑΙΟ ΠΑΛΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ (Ε.ΠΑ.Μ.)

ΠΡΟΣ

Επιτροπή Βιοηθικής και Τεχνοηθικής

υπόψη της προέδρου, κυρίας Έφης Βαγενά, και των μελών της Επιτροπής

ΘΕΜΑ: Υπόμνημα σχετικά με την υποχρεωτικότητα των εμβολιασμών

Με αφορμή την ανάθεση στην Επιτροπή σας από την κυβέρνηση του καθήκοντος να γνωμοδοτήσετε σχετικά με την υποχρεωτική εφαρμογή ανοσοποίησης του πληθυσμού ενάντια στη νόσο COVID-19, θα θέλαμε να σας επισημάνουμε τα εξής:

Αναμένουμε ότι με το πόρισμά σας θα ενημερώσετε την κυβέρνηση πως κάθε σκέψη και συζήτηση περί υποχρεωτικών εμβολιασμών είναι τουλάχιστον άτοπη. Αυτό, διότι ενδεχόμενη εφαρμογή υποχρεωτικότητας σε οποιαδήποτε ιατρική πράξη είναι παράνομη, καθώς καταπατά ένα πλήθος διεθνών συμβάσεων που διασφαλίζουν τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και έχουν ενσωματωθεί στην εθνική μας νομοθεσία:

– Το Σύνταγμα της Ελλάδας, άρθρο 2 παρ. 1 και άρθρο 5 παρ. 4 και 5.

– Τον νόμο 3418/2005 (Κώδικας Ιατρικής Δεοντολογίας), άρθρο 1 και 12

– Τον νόμο 2619/1998, με τον οποίο κυρώθηκε η Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και τη Βιοϊατρική – που υπογράφηκε στις 4 Απριλίου 1997 στο Οviedo της Ισπανίας (Σύμβαση του Οβιέδο) https://www.kodiko.gr/nomothesia/document/201361/nomos-2619-1998

– Την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών https://www.echr.coe.int/documents/convention_ell.pdf

– Την Παγκόσμια Διακήρυξη για τη Βιοηθική και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα http://portal.unesco.org/en/ev.php-URL_ID=31058&URL_DO=DO_TOPIC&URL_SECTION=201.html

Όλα τα παραπάνω κατοχυρώνουν ότι δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί καμία ιατρική πράξη χωρίς την προηγούμενη ελεύθερη και κατόπιν πλήρους ενημέρωσης συναίνεση του πολίτη/ασθενούς. Επομένως, κάθε συζήτηση περί υποχρεωτικών εμβολιασμών είναι άνευ ουσίας, εκτός αν η κυβέρνηση σκοπεύει να παρανομήσει, καταλύοντας όλα αυτά που καθιστούν την Ελλάδα κράτος δικαίου συμμορφούμενο με τις επιταγές του διεθνούς δικαίου. Βάσει των πιο πάνω συμβάσεων και νόμων του ελληνικού κράτους, η συναίνεση του ασθενούς θα πρέπει να δίδεται ελεύθερα και όχι ως αποτέλεσμα εκβιασμού, πλάνης ή απάτης. Συνεπώς, αναμένουμε να συμβουλεύσετε την κυβέρνηση να απαγορεύσει δια νόμου κάθε προσπάθεια έμμεσης υποχρέωσης για τον εμβολιασμό, όπως είναι οι διάφορες διακρίσεις εναντίον των μη εμβολιασμένων, οι απειλές μετακίνησης, διαθεσιμότητας ή απόλυσης και ο επιχειρούμενος κοινωνικός τους αποκλεισμός.

Επιπλέον, ως Επιτροπή κατεξοχήν αρμόδια για θέματα βιοηθικής, αναμένουμε να ενημερώσετε την κυβέρνηση ότι όλα τα σκευάσματα που χορηγούνται στη χώρα μας για ανοσοποίηση ενάντια στη νόσο COVID-19 είναι πειραματικά, καθώς για κανένα από αυτά δεν έχουν ολοκληρωθεί οι απαιτούμενες κλινικές δοκιμές, οι οποίες προβλέπεται να ολοκληρωθούν το 2023. Επομένως, όχι μόνο δεν θα πρέπει να γίνεται συζήτηση περί υποχρεωτικής χορήγησής τους, αλλά αντιθέτως, θα πρέπει να γίνει απολύτως κατανοητό στους πολίτες που τα λαμβάνουν ότι συμμετέχουν ως πειραματικά υποκείμενα σε κλινική δοκιμή, να ενημερώνονται πλήρως για τις πιθανές παρενέργειες και ενδεχόμενες βλάβες στην υγεία τους και να υπογράφουν έντυπο συναίνεσης κατόπιν ενημέρωσης πριν τον εμβολιασμό τους.

Όπως θα γνωρίζετε, η υποβολή ατόμων σε ιατρικά πειράματα, δίχως την ελεύθερη κατόπιν ενημέρωσης συναίνεσή τους, ισοδυναμεί με βασανισμό, κάτι που απαγορεύεται ρητώς από μια σειρά διεθνών συμβάσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως:

– Τη Σύμβαση κατά των Βασανιστηρίων και άλλων τρόπων σκληρής, απάνθρωπης ή ταπεινωτικής μεταχείρισης ή τιμωρίας (Παράρτημα στην απόφαση 39/46 της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών)
https://www.asylumlawdatabase.eu/sites/

– Το Καταστατικό της Ρώμης του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου https://www.refworld.org/cgi-bin/texis/vtx/rwmain/opendocpdf.pdf?reldoc=y&docid=506ab5e82

και φυσικά:

– Το Σύνταγμα της Ελλάδας, άρθρο 7

– Τον ελληνικό Ποινικό Κώδικα, άρθρο 137Α

Αναμένουμε λοιπόν, η γνωμοδότησή σας να υπενθυμίσει στον Πρωθυπουργό και την ελληνική κυβέρνηση ότι οι παραπάνω διατάξεις του διεθνούς δικαίου θεσπίστηκαν μετά τον Β’ΠΠ και την δίκη των ιατρών του ναζιστικού καθεστώτος, οι οποίοι είχαν επιδοθεί σε τέτοιου είδους πειράματα σε ανθρώπους, ώστε να αποτραπεί το ενδεχόμενο οι μελλοντικές γενεές να ξαναζήσουν αυτόν τον εφιάλτη.

Όλες αυτές οι προβλέψεις εισήλθαν στο διεθνές και εθνικό δημόσιο δίκαιο ως απάντηση στη βιοηθική της “φυλετικής υγιεινής”, η οποία επέτρεπε στην εκάστοτε εκτελεστική εξουσία να διαχωρίζει την κοινωνία με όρους ευγονικής, ή να οδηγεί στον κοινωνικό αποκλεισμό και την γκετοποίηση μερίδες ολόκληρες της κοινωνίας, με κριτήριο το κατά πόσο είναι επίφοβοι φορείς κάποιας επικίνδυνης μολυσματικής ασθένειας, ανίατων ή εκφυλιστικών παθήσεων, οι οποίες συμβάλουν στην αλλοίωση της δημόσιας υγείας, αλλά και της φυλετικής καθαρότητας. Οι πολιτικές αναγκαστικού εμβολιασμού και ιατρικών πράξεων ευγονικής, που άρχισαν να επιβάλλονται με νόμους από τις αρχές του 19ου αιώνα στον γενικό πληθυσμό, είχαν ως αποτέλεσμα τη μετατροπή του γενικού πληθυσμού, και ειδικά των πιο αδύναμων της κοινωνίας, σε πειραματόζωα, χωρίς κανενός είδους συναίνεση ή προστασία των δικαιωμάτων τους, με την επιβολή πολιτικών στείρωσης και ευθανασίας για όσους θεωρούνταν από την πολιτεία και την ακαδημαϊκή επιστήμη του 19ου αιώνα και των αρχών του 20ου αιώνα επιβλαβείς για την δημόσια υγεία του πληθυσμού, της κοινωνίας και του έθνους.

Προκειμένου να δικαιολογηθεί νομικά και επιστημονικά ο εξαναγκασμός σε ιατρικές πράξεις και εμβολιασμούς, ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα εισήχθησαν οι όροι “επικίνδυνες τάξεις” (dangerous classes, gefährliche Klassen) οι οποίες, εκ φύσεως ή εκ θέσεως, χαρακτηρίζονται από “ακοινωνικότητα” (asociality, Asozialität), η οποία τις θέτει εκτός των κοινωνικών προτύπων και τις κάνει επικίνδυνες για την κοινωνία. Η ιατρική κλήθηκε από τις εκτελεστικές εξουσίες να αντιμετωπίσει την “ακοινωνικότητα” των τάξεων αυτών με υποχρεωτικούς εμβολιασμούς, αναγκαστικές φαρμακευτικές αγωγές, εγκλεισμούς, αλλά και ευγονικές πολιτικές, ώστε να αποφευχθεί η μεταδοτικότητα των γενετικών γνωρισμάτων της “αντικοινωνικότητας” στις επόμενες γενιές. Όταν ο ναζισμός ως καθεστώς επέβαλε την “ακοινωνικότητα” ως νομικό όρο, ως ποινικά κολάσιμο παράπτωμα, το οποίο οφείλεται όχι μόνο σε παραβατικές συμπεριφορές, αλλά και σε βαθύτερα γενετικά γνωρίσματα λόγω φυλετικής καταγωγής, είτε λόγω εκφυλιστικών ασθενειών, όπως ο καρκίνος, το κάπνισμα, οι σεξουαλικά μεταδιδόμενες ασθένειες, οι νευρολογικές και ανοιακές παθήσεις, κοκ, οι πρακτικές αυτές ήταν ήδη καθιερωμένες από προηγούμενες κυβερνήσεις. Ο ναζιστικός ρατσισμός και το ολοκαύτωμα εναντίον των “ακάθαρτων” φυλών και των “ακοινωνικών” πληθυσμών δεν ήταν παρά η τελευταία και πιο βάρβαρη λογική κατάληξη των πολιτικών του εξαναγκασμού σε εμβολιασμούς και πράξεις ευγονικής, που κυριαρχούσαν ως κυβερνητικές επιλογές ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα.

Η ανθρωπότητα, καθώς έβγαινε από το μεγαλύτερο ολοκαύτωμα που γνώρισε στην ιστορία της, θεμελίωσε τον μεταπολεμικό της πολιτισμό και δημόσιο δίκαιο απαγορεύοντας ρητά κάθε πολιτική εξαναγκασμού σε ιατρικές πράξεις χωρίς την σύμφωνη γνώμη του ασθενούς και του πολίτη. Έτσι καταργήθηκαν οι αναγκαστικοί εμβολιασμοί στη Βρετανία το 1945, στην πρώτη χώρα που τους επέβαλλε έναν αιώνα πριν. Αν επιτραπεί ο εξαναγκασμός σε εμβολιασμούς και ιατρικές πράξεις, μάλιστα υπό καθεστώς απειλής, εκφοβισμού, ή χρήσης βίας από την εκάστοτε εκτελεστική εξουσία, καθώς και ο διαχωρισμός των πολιτών σε “επικίνδυνους” και μη για τη δημόσια υγεία, όπως άλλοτε συνέβαινε με τους φυλετικά “κατώτερους”, τότε όχι μόνο ανατρέπεται εκ βάθρων ολόκληρο το μεταπολεμικό δίκαιο προστασίας από γενοκτονίες και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, με μοχλό αυθαίρετες ιατρικές αναγκαιότητες και στο όνομα του “γενικού καλού” της κοινωνίας, αλλά δικαιώνεται εκ των υστέρων η λογική της “φυλετικής υγιεινής”, η οποία οδήγησε ιστορικά με μαθηματική ακρίβεια στον ναζιστικό ολοκληρωτισμό.

Τα ζητήματα αυτά δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ούτε περιστασιακά, ούτε ελαφρά. Είναι ζητήματα αρχής και αφορούν στην ίδια τη βάση του σύγχρονου ανθρωπιστικού δικαίου. Κι ας σκεφτούμε ότι η πορεία προς το ναζιστικό ολοκαύτωμα ξεκίνησε με την “αθώα” απόφαση του αναγκαστικού εμβολιασμού των νηπίων των εργατικών τάξεων της Βρετανίας, προκειμένου να περιοριστεί δραστικά η έξαρση της θανατηφόρας ευλογιάς. Μιας μοιραίας επιδημίας, που χρειάστηκε έναν ολόκληρο αιώνα για να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά με πολιτικές δημόσιας υγιεινής και υγείας που με κανέναν τρόπο δεν περιορίζονταν, ούτε εξαρτώνταν από τον εμβολιασμό. Θα επιτρέψουμε να επαναληφθεί η ίδια ιστορική διαδρομή προς τον ναζιστικό εφιάλτη, καταλύοντας ή υπονομεύοντας τις ρητές διατάξεις του δικαίου που δεν επιτρέπουν με οιονδήποτε τρόπο την αναγκαστικότητα των ιατρικών πράξεων παρά και ενάντια στη θέληση του πολίτη; Αυτό είναι το θεμελιώδες ερώτημα που τίθεται σήμερα.

Τυχόν νομοθέτηση κατά παράβαση αυτών των διατάξεων θα σήμαινε αυτόματα ότι η Ελλάδα παύει να είναι ένα κράτος δικαίου και ελευθερίας, και μετατρέπεται σε απολυταρχικό καθεστώς ανάλογο του ναζιστικού καθεστώτος της Γερμανίας. Ενός καθεστώτος που συνετρίβη χάρη στη γενναία αντίσταση του ελληνικού λαού, αλλά και των λαών της Ευρώπης, οι οποίοι γνώριζαν ότι η ελευθερία είναι το υπέρτερο αγαθό, για το οποίο αξίζει να θυσιάσει κανείς και τη ζωή του ακόμα.

Τέλος, αναμένουμε να προφυλάξετε, ως οφείλετε, τον πρωθυπουργό, τα μέλη της κυβέρνησης, αλλά και την Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αποτρέποντάς τους από τη διάπραξη ενός τόσο σοβαρού ατοπήματος, επισημαίνοντάς τους ότι αυτό ενέχει όχι μόνο πολιτικές αλλά και νομικές συνέπειες. Παρόμοιες νομικές συνέπειες θα κληθείτε να αντιμετωπίσετε και εσείς, σε περίπτωση που το εν λόγω ατόπημα διαπραχθεί κατόπιν δικής σας θετικής γνωμοδότησης.

Αθήνα, 14 Ιουνίου 2021
Η Πολιτική Γραμματεία του ΕΠΑΜ

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου