Articles by "Πολιτική άποψη"

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτική άποψη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ακτιβιστής στις 0


Ο θρίαμβος της δικαιοσύνης και της σοφίας.

«Έξι μη διαπραγματεύσιμοι όροι που διατυπώθηκαν από διεθνείς ακαδημαϊκούς και πρώην αξιωματούχους από 30 χώρες για τον τερματισμό του πολέμου των ΗΠΑ κατά του Ιράν, παρά τις απειλές του Τραμπ για εγκλήματα πολέμου»

Η συνείδηση ​​της ανθρωπότητας εξεγείρεται ενάντια στο δόγμα «όλα για εμάς, τίποτα για τους άλλους» της αρπακτικής αυτοκρατορίας που χτίστηκε πάνω στα ερείπια εθνών. Η θράσος και η αυθάδεια έχουν φτάσει στο αποκορύφωμά τους και οι απειλές του Τραμπ καταδεικνύουν την εξαχρείωση ενός πολιτισμού σε παρακμή. Δεν πρέπει να παραμείνουμε απλοί παθητικοί μάρτυρες, αλλά να γίνουμε οι αρχιτέκτονες ενός νέου κόσμου όπου η αλαζονεία καταρρέει και η δικαιοσύνη θριαμβεύει.

Μια ευρεία διακρατική ομάδα προσωπικοτήτων – συμπεριλαμβανομένων πρώην αξιωματούχων του ΟΗΕ, συνταξιούχων διπλωματών καριέρας, πρώην υπουργών, ακαδημαϊκών και διανοούμενων, πολιτικών προσωπικοτήτων και πρώην βουλευτών, στρατιωτικών και ειδικών σε θέματα ασφάλειας, καλλιτεχνών, δικηγόρων, καθώς και δημοσιογράφων, ακτιβιστών και προσωπικοτήτων του κινήματος ειρήνης, από 30 χώρες – δημοσίευσε μια ανοιχτή επιστολή στην οποία επικρίνει έντονα τον ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών στη διεθνή σκηνή και ζητά μια νέα διεθνή τάξη βασισμένη στην κυριαρχία και την αντίσταση σε αυτό που περιγράφουν ως δυτική κυριαρχία.

Οι περισσότεροι από τους υπογράφοντες προέρχονται από δυτικές χώρες, μαζί με συμμετέχοντες από την Ασία, τη Λατινική Αμερική και την Αφρική. Η διακήρυξη, με τίτλο «Διακήρυξη προς τη Συνείδηση ​​της Ανθρωπότητας», υπογράφηκε από περισσότερα από 170 άτομα από χώρες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο, ο Καναδάς, η Γερμανία, η Γαλλία, η Πορτογαλία, το Βέλγιο, η Ιταλία, η Σκωτία, η Ιρλανδία, η Αυστραλία, η Ελβετία, η Ολλανδία, η Σουηδία, η Σερβία, η Πολωνία, η Βοσνία-Ερζεγοβίνη, η Λιθουανία, η Ρωσία, η Κίνα, η Μαλαισία, η Ινδία, η Βραζιλία, η Βενεζουέλα, η Αργεντινή, το Μεξικό, η Νότια Αφρική, ο Λίβανος, η Τουρκία και το Ιράν.

Σε αυτή την ανοιχτή επιστολή, υποστηριζόμενη από γεγονότα, οι συγγραφείς παρουσιάζουν μια καυστική κριτική στην εξωτερική πολιτική και την ιστορική συμπεριφορά των ΗΠΑ. Υποστηρίζουν ότι, για «249 χρόνια - από την ίδρυσή τους το 1776 - οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν δημιουργήσει ένα ιστορικό φρικαλεοτήτων αντάξιο μιας πιο σκοτεινής, προ-πολιτισμένης εποχής», περιγράφοντας τη χώρα ως «μια αρπακτική αυτοκρατορία χτισμένη πάνω στα ερείπια εθνών».

Οι υπογράφοντες, συμπεριλαμβανομένων νυν και πρώην καθηγητών που συνδέονται με 52 πανεπιστήμια και ακαδημαϊκά ιδρύματα παγκοσμίως, κατηγορούν την Ουάσινγκτον ότι διατηρεί την παγκόσμια στρατιωτική της κυριαρχία μέσω μιας μαζικής στρατιωτικής παρουσίας στο εξωτερικό. Δηλώνουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες αναπτύσσουν «περισσότερες από 800 στρατιωτικές φρουρές που δηλητηριάζουν περισσότερες από 90 ξένες χώρες και εδάφη» και έχουν καλλιεργήσει αυτό που οι υπογράφοντες αποκαλούν «δόγμα απόλυτης θήρευσης». Η διακήρυξη καταδικάζει επίσης την εμπλοκή των ΗΠΑ σε μεγάλες συγκρούσεις του 20ού και 21ου αιώνα, αναφέροντας συγκεκριμένα «τη γενοκτονική φρίκη του Βιετνάμ», «την εξόντωση της Καμπότζης» και «τη συστηματική σφαγή των Κορεατών», καθώς και την καταστροφή του Ιράκ, της Λιβύης, της Συρίας και του Αφγανιστάν.

Το έγγραφο επικεντρώνεται στην τρέχουσα αντιπαράθεση με το Ιράν. Αυτά τα δημόσια πρόσωπα ισχυρίζονται ότι η τρέχουσα κατάσταση αντανακλά αυτό που περιγράφουν ως επεκτατική στρατηγική των ΗΠΑ που στοχεύει στην κυριαρχία επί των παγκόσμιων πόρων. Σύμφωνα με τη δήλωση, η κυβέρνηση των ΗΠΑ καθοδηγείται από «το δαιμονικό δόγμα "όλα για εμάς, τίποτα για τους άλλους"», το οποίο, όπως ισχυρίζονται, επιδιώκει να ελέγξει τους παγκόσμιους πόρους, από το "πετρέλαιο της Βενεζουέλας" μέχρι τον "ορυκτό πλούτο της Γροιλανδίας" και τα "ενεργειακά αποθέματα του Καναδά".

Οι υπογράφοντες υποστηρίζουν περαιτέρω ότι η αμερικανική πολιτική «επικεντρώνεται πλέον στο Ιράν» επειδή η χώρα αυτή κατέχει «περισσότερο από το επτά τοις εκατό του παγκόσμιου ορυκτού και ενεργειακού πλούτου», το οποίο περιγράφουν ως «το τελευταίο σύνορο της λεηλασίας». Το έγγραφο επικρίνει επίσης την τρέχουσα αμερικανική ηγεσία, δηλώνοντας ότι «η ηθική κατάρρευση της Δύσης ενσαρκώνεται στην αξιολύπητη φιγούρα του Τραμπ» και ζητώντας να τερματιστεί αυτό που αποκαλούν «εποχή της λεηλασίας».

Εκτός από την κριτική της για την αμερικανική πολιτική, η διακήρυξη προτείνει διάφορα αιτήματα που οι υπογράφοντες θεωρούν απαραίτητα για τον τερματισμό του τρέχοντος πολέμου κατά του Ιράν. Αυτά περιλαμβάνουν εγγυήσεις κατά οποιασδήποτε μελλοντικής επιθετικότητας, την αποσυναρμολόγηση των αμερικανικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων στην περιοχή, μια επίσημη διεθνή καταδίκη των επιθετικών πράξεων, αποζημιώσεις για τις ζημιές από τον πόλεμο, τη δημιουργία ενός νέου νομικού πλαισίου για το Στενό του Ορμούζ, την αναγνώριση της κυριαρχίας του Ιράν και τη δίωξη και έκδοση των αντιιρανικών πρακτόρων των μέσων ενημέρωσης που υποκίνησαν αυτή την αιματοχυσία.

Οι συγγραφείς καλούν επίσης τους διανοούμενους, τους ακαδημαϊκούς, τα ιδρύματα και τις οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών παγκοσμίως να καταδικάσουν αυτό που περιγράφεται ως ομαλοποίηση των παραβιάσεων του διεθνούς δικαίου και να αμφισβητήσουν τις παγκόσμιες δομές που διαιωνίζουν την κυριαρχία και τις στρατιωτικές επεμβάσεις.

Συμπερασματικά, οι υπογράφοντες υποστηρίζουν ότι η παρούσα στιγμή αντιπροσωπεύει ένα αποφασιστικό ιστορικό σημείο καμπής. «Στηρίζουμε τη δικαιοσύνη, όχι ως παθητικοί μάρτυρες, αλλά ως ενεργοί συμμετέχοντες στην οικοδόμηση ενός νέου κόσμου», αναφέρει η επιστολή, τονίζοντας ότι η διεθνής κοινότητα πρέπει να αντιμετωπίσει αυτό που περιγράφει ως την αναβίωση των αρπακτικών δυνάμεων στην παγκόσμια πολιτική.

Οι πρώτοι υπογράφοντες

Οι υπογράφοντες περιλαμβάνουν εξέχοντες επιστήμονες και προσωπικότητες που εκπροσωπούν ένα ευρύ φάσμα εμπειρογνωμοσύνης και ηγετικών ρόλων, συμπεριλαμβανομένων φιλοσόφων, οικονομολόγων, ιστορικών, κοινωνιολόγων, νομικών, θεολόγων, ισλαμιστών μελετητών, ιερέων, βιολόγων, ιατρών, μουσικών, κινηματογραφιστών, στιχουργών, τραγουδιστών, επιχειρηματιών, μηχανικών, μυθιστοριογράφων, θεωρητικών, καθώς και ενός φυσικού, ενός ψυχολόγου, ενός ανθρωπολόγου και ενός κωμικού. Αυτός ο ποικιλόμορφος συνασπισμός αντανακλά τη συλλογική συνείδηση ​​της ανθρωπότητας, ενώνοντας επαγγελματίες, ακαδημαϊκούς και ακτιβιστές από πολλαπλούς κλάδους σε μια κοινή έκκληση κατά της αμερικανικής ιδιαιτερότητας.

Το πλήρες κείμενο της δήλωσης, καθώς και ο πλήρης κατάλογος των υπογραφόντων, έχουν δημοσιοποιηθεί σε περισσότερες από δέκα γλώσσες:

Διακήρυξη στη συνείδηση ​​της ανθρωπότητας

Προς τους λαούς του κόσμου, στους στοχαστές, τους μελετητές και όλους όσους πιστεύουν στη δικαιοσύνη:

Ένα φάντασμα στοιχειώνει τώρα τη συνείδηση ​​της ανθρωπότητας - η επιστροφή της αρπακτικής δύναμης - και δεν θα μένει πλέον ατιμώρητο.

Για 249 χρόνια — ολόκληρη την ύπαρξή τους από το 1776 — οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν δημιουργήσει ένα ιστορικό φρικαλεοτήτων αντάξιο μιας πιο σκοτεινής, προ-πολιτισμένης εποχής: μια αρπακτική αυτοκρατορία που ανεγέρθηκε πάνω στα πτώματα εθνών· από τη γενοκτονία σχεδόν 5 εκατομμυρίων ιθαγενών Αμερικανών μέχρι την βάναυση υποδούλωση περισσότερων από 4 εκατομμυρίων Αφρικανών και τον λιντσάρισμα περισσότερων από 4.000 μαύρων πολιτών υπό το καθεστώς του Τζιμ Κρόου. Με περισσότερες από 800 στρατιωτικές φρουρές που δηλητηριάζουν πάνω από 90 ξένες χώρες και εδάφη, έχουν καλλιεργήσει ένα δόγμα απόλυτης θήρευσης. Από τη γενοκτονία του Βιετνάμ, η οποία στοίχισε τη ζωή σε περισσότερες από 3 εκατομμύρια· από την εξόντωση της Καμπότζης, όπου δύο εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους υπό την υποστήριξη των ΗΠΑ· μέχρι τη συστηματική σφαγή Κορεατών, η οποία κόστισε τη ζωή σε περισσότερα από τέσσερα εκατομμύρια ανθρώπους· μέχρι την καταστροφή του Ιράκ, της Λιβύης, της Συρίας και του Αφγανιστάν, όπου ένα εκατομμύριο Ιρακινοί και δεκάδες χιλιάδες Λίβυοι σκοτώθηκαν από αμερικανικά πυρά.

Ωστόσο, η ορθολογική τάξη που διέπει τον κόσμο επέτρεψε κάποτε στην ανθρωπότητα να ξεπεράσει τέτοιες πρακτικές. Η ανθρωπότητα είχε υποβιβάσει αυτή τη βαρβαρότητα στον κάλαθο των αχρήστων της ιστορίας. Αλλά σήμερα γινόμαστε μάρτυρες της επιστροφής της. Η συστηματική και συνεχής πυρπόληση της Γάζας, που ενορχηστρώθηκε μέσω της ακλόνητης υποστήριξης προς το γενοκτονικό ισραηλινό καθεστώς, όπου περισσότεροι από 77.000 Παλαιστίνιοι άμαχοι έχουν σφαγιαστεί, αποκαλύπτει μια αναπόφευκτη αλήθεια: αυτή η προ-πολιτισμένη πρακτική έχει επιστρέψει και η Ουάσινγκτον έχει γίνει για άλλη μια φορά συνένοχη στις φρικαλεότητές της.

Είναι το δαιμονικό δόγμα «όλα για εμάς, τίποτα για τους άλλους». Με αυθάδη απληστία, οικειοποιείται τους παγκόσμιους πόρους -είτε πρόκειται για πετρέλαιο της Βενεζουέλας, είτε για ορυκτό πλούτο της Γροιλανδίας, είτε για ενεργειακά αποθέματα του Καναδά- σαν να ήταν στρατηγικά δικαιώματα. Και σήμερα, το άπληστο βλέμμα του πέφτει στο Ιράν. Διότι το Ιράν -το οποίο κατέχει περισσότερο από το 7% του παγκόσμιου ορυκτού και ενεργειακού πλούτου- θεωρείται ως το τελευταίο σύνορο της λεηλασίας.

Ωστόσο, αυτό δεν είναι πλέον οικονομικό ζήτημα. Είναι ζήτημα τιμής. Όλος ο κόσμος παρακολουθεί τις Ηνωμένες Πολιτείες να εμπλέκονται ενεργά σε μια εγκληματική επιχείρηση που ονομάζεται «Πόλεμος του Ραμαζανιού» εναντίον του ιρανικού έθνους. Αυτή η συνεχιζόμενη σφαγή έχει ήδη στοιχίσει τη ζωή σε 208 αθώα παιδιά. Ας θυμάται ο κόσμος αυτή την ημερομηνία: 168 από αυτά ήταν μαθήτριες, μαθήτριες στο Δημοτικό Σχολείο Shadjareh Tayyebeh στο Minab του Ιράν, που σκοτώθηκαν στις τάξεις τους από τρομοκρατία που ενορχηστρώθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Οι μάταιοι και απεγνωσμένοι ελιγμοί τους στοχεύουν σε μια υποτιθέμενη «αλλαγή καθεστώτος» και στον κατακερματισμό του Ιράν, στερώντας έτσι από το έθνος την κυριαρχία του και διευκολύνοντας τη συστηματική λεηλασία των πόρων του. Επιδιώκοντας αυτό το βδελύγμα, οι Ηνωμένες Πολιτείες δολοφόνησαν βάναυσα τον πνευματικό και πνευματικό ηγέτη του Ιράν, Αγιατολάχ Σεγέντ Αλί Χαμενεΐ - διεθνώς αναγνωρισμένο ως φωνή κατά της αλαζονείας και της τρομοκρατίας - μαζί με την οικογένειά του.

Έχουν εξαπολύσει έναν στοχευμένο πόλεμο τρομοκρατίας εναντίον των ίδιων των πυλώνων του ιρανικού κράτους. Μέχρι σήμερα, η αμερικανική επιθετικότητα έχει οδηγήσει στην εγκληματική δολοφονία 39 Ιρανών πολιτικών, συμπεριλαμβανομένου του επιστημονικού ιδιοφυούς, Δρ. Αλί Λαριτζανί, γραμματέα του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας.

Σήμερα, η αυθάδεια έχει φτάσει στο αποκορύφωμά της. Ο Αμερικανός πρόεδρος απειλεί ανοιχτά τον ιρανικό λαό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με την καταστροφή των ενεργειακών του υποδομών. Αυτό είναι το διεφθαρμένο πνεύμα ενός πολιτισμού σε παρακμή. Η ηθική κατάρρευση της Δύσης βρίσκει την ενσάρκωσή της στην αξιολύπητη φιγούρα του Τραμπ - ενός ανθρώπου του οποίου η καταστροφική συμπεριφορά τα τελευταία δύο χρόνια έχει εξαντλήσει όχι μόνο τον κόσμο, αλλά και τον ίδιο του τον λαό. Ήρθε η ώρα να δηλώσουμε με μία φωνή: Φτάνει πια! Η εποχή της λεηλασίας τελείωσε.

Αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες έκαναν ένα μοιραίο λάθος. Αυτό που στέκεται μπροστά τους δεν είναι απλώς ένα έθνος, αλλά ένας πολιτισμός που έχει στρατιωτικοποιήσει το δικό του DNA - μια αρχαία οργανωτική ιδιοφυΐα συγχωνευμένη με την επιστημονική κυριαρχία του 21ου αιώνα. Αυτή είναι η πραγματικότητα της ενεργού αποτροπής του Ιράν. Ένας παγκόσμιος πόλος ισχύος που υπαγορεύει τους όρους εμπλοκής, επιβάλλοντας στρατηγική υποχώρηση επαναπροσδιορίζοντας τους ίδιους τους κανόνες της ενεργού άμυνας. Τώρα, η προσαρμοστική αναδιοργάνωσή του, η πολιτισμική συνέχεια και η κοινωνική του ενότητα έχουν συγχωνευθεί σε μια ενιαία, ακλόνητη δύναμη.

Η ολοκληρωμένη άμυνα και η ενεργός αποτροπή του Ιράν αποτελούν μια μοναδική ευκαιρία για τον τερματισμό της παγκόσμιας ηγεμονίας. Το ιστορικό και πολιτισμικό δόγμα του Ιράν είναι απόλυτο: η ισχύς δεν απονέμει δίκαιο και η κυριαρχία δεν μπορεί να εδραιώσει τη δικαιοσύνη. Αυτό είναι το ίδιο το θεμέλιο της αήττητης φύσης του Ιράν. Ο κόσμος μπορεί να εκμεταλλευτεί αυτήν την ιστορική ευκαιρία, βασιζόμενος σε αυτό το δόγμα της απελευθέρωσης, για να τερματίσει την κυριαρχία και την καταπίεση όπου κι αν εκδηλώνονται.

Η αμερικανική και ισραηλινή ιδιαιτερότητα έχει βυθίσει τον κόσμο σε μια κρίσιμη επιλογή μεταξύ βίας και νόμου, κυριαρχίας και υποδούλωσης, αξιοπρέπειας και ατίμωσης. Αυτή η στιγμή πρέπει να χρησιμεύσει ως αφύπνιση για την ανθρωπότητα, ωθώντας την να αναγνωρίσει ότι ένας άλλος δρόμος είναι εφικτός. Πρέπει να εμπνεύσει όλους, παντού, να κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να αμφισβητήσουν τις δομές που στηρίζουν ένα παγκόσμιο σύστημα που περιφρονεί όλες τις ηθικές αξίες, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος στη ζωή.

Το Ιράν είναι η τελευταία μας γραμμή άμυνας. Αν αυτή η χώρα πέσει, η ελπίδα για ένα καλύτερο και λαμπρότερο μέλλον για τον κόσμο θα εξαφανιστεί. Δεν μπορούμε να το επιτρέψουμε αυτό. Η επιθετικότητα κατά του Ιράν είναι μέρος ενός παγκόσμιου συστήματος εξουσίας που μας καταπιέζει όλους. Δεν μπορούμε να μείνουμε άπραγοι μπροστά στον αλαζονικό και αχαλίνωτο αυταρχισμό. Το ίδιο μας το μέλλον εξαρτάται από την επιτυχία του Ιράν.

Συνεπώς, δεν μπορούμε να δεχτούμε κανένα αποτέλεσμα αυτού του πολέμου που θα συνεπαγόταν την επιστροφή στο status quo ante. Όσοι προκαλούν τέτοια δεινά πρέπει να πληρώσουν βαρύ τίμημα για τα εγκλήματά τους. Πρέπει να καταλάβουν ότι η στρατιωτική βία δεν τους απαλλάσσει από την ευθύνη τους να τηρούν τους νόμους από τους οποίους εξαρτώνται η ειρήνη και η ασφάλεια του κόσμου μας. Γι' αυτό υποστηρίζουμε τους όρους που έθεσε το Ιράν για τον τερματισμό αυτού του πολέμου.

Από την οπτική γωνία της διεθνούς δικαιοσύνης, οι όροι για τον τερματισμό αυτού του πολέμου είναι απόλυτοι και αδιαπραγμάτευτοι:
  1. Εγγυήσεις κατά οποιασδήποτε επανάληψης και δεσμευτική διεθνής δέσμευση που διασφαλίζει την απουσία μελλοντικής επιθετικότητας.
  2. Άμεση διάλυση όλων των αμερικανικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων στην περιοχή.
  3. Επίσημη αναγνώριση της επιθετικότητας, διεθνής καταδίκη των επιτιθέμενων και πλήρεις αποζημιώσεις για την απώλεια ζωών και τις υλικές ζημιές.
  4. Άμεσος τερματισμός του πολέμου σε όλα τα περιφερειακά μέτωπα.
  5. Ένα νέο νομικό καθεστώς για το Στενό του Ορμούζ, που θα αναγνωρίζει την κυριαρχία του Ιράν.
  6. Η δίωξη και η έκδοση των αντι-ιρανικών πρακτόρων των μέσων ενημέρωσης που υποκίνησαν αυτό το λουτρό αίματος.

Εμείς, οι υπογράφοντες, καλούμε τους συνομηλίκους μας, τους στοχαστές, τους ακαδημαϊκούς, τα ιδρύματα συνείδησης και τους υποστηρικτές της δικαιοσύνης σε όλο τον κόσμο:

  • Να καταδικάσει απερίφραστα τις Ηνωμένες Πολιτείες για τη συστηματική υποβάθμιση της περιφρόνησης των διεθνών συμβάσεων και την επιστροφή τους στην ιστορική βαρβαρότητα και αγριότητα.
  • Να απομονώσουν διπλωματικά και οικονομικά το αδίστακτο καθεστώς των ΗΠΑ για τα εγκλήματά του κατά της ανθρωπότητας.
  • Αναγνωρίστε το εγγενές δικαίωμα του Ιράν στην ενεργό αποτροπή οποιασδήποτε απρόκλητης επιθετικότητας.
  • Απαιτήστε την άμεση παύση της τρομοκρατίας που χρηματοδοτείται από τις ΗΠΑ και τις ΗΠΑ, καθώς και τη δίωξη όσων την διατάζουν.

Όπως πάντα, η ιστορία θα θυμάται το θάρρος όσων αρνούνται να σιωπήσουν. Στεκόμαστε με το μέρος της δικαιοσύνης, όχι ως παθητικοί μάρτυρες, αλλά ως αρχιτέκτονες ενός νέου κόσμου όπου η αλαζονεία καταρρέει και η δικαιοσύνη θριαμβεύει. Η αλαζονεία πρέπει να εξαλειφθεί. Ο κόσμος την απαιτεί. Η δικαιοσύνη θα επικρατήσει.



Ήταν οι πρώτοι που υπέγραψαν σε ένδειξη αλληλεγγύης:

Ρίτσαρντ Φολκ (ΗΠΑ)

Ομότιμος Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον και πρώην Ειδικός Εισηγητής του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη (2008 – 2014), συγγραφέας ή επιμελητής περισσότερων από 50 βιβλίων για το διεθνές δίκαιο και την παγκόσμια πολιτική.

Ντένις Χάλιντεϊ (Ιρλανδία)

Πρώην Αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ και Συντονιστής Ανθρωπιστικών Υποθέσεων στο Ιράκ, Διεθνές Βραβείο Ειρήνης Γκάντι (2003)

Νόρμαν Φίνκελσταϊν (ΗΠΑ)

Διεθνώς αναγνωρισμένος πολιτικός επιστήμονας, γιος γονέων που επέζησαν του Ολοκαυτώματος, ευρέως αναφερόμενος και αναγνωρισμένος στον πολιτικό διάλογο στη Μέση Ανατολή. Πρώην καθηγητής στα πανεπιστήμια του DePaul , του Princeton, του Rutgers και της Νέας Υόρκης.

Άβι Σλάιμ (Ηνωμένο Βασίλειο)

Ομότιμος Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και Ιστορικός στο St Antony's College, Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, Μετάλλιο της Βρετανικής Ακαδημίας (2017) για το σύνολο του έργου του, Βραβείο PEN Hessell-Tiltman (2024) για ιστορική γραφή

Χανς φον Σπόνεκ (Γερμανία)

Εκπαίδευση του Βοηθού Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ και του Συντονιστή Ανθρωπιστικής Δράσης του ΟΗΕ για το Ιράκ

Αλέν ντε Μπενουά (Γαλλία)

Διεθνώς αναγνωρισμένος φιλόσοφος και δοκιμιογράφος, του οποίου το έργο εκτείνεται στην πολιτική θεωρία, τη φιλοσοφία, την ιστορία των θρησκειών και την πολιτισμική κριτική, εστιάζοντας στην κριτική του φιλελευθερισμού, του οικουμενισμού και της σύγχρονης ισότιμης ιδεολογίας.

Κρις Γουίλιαμσον (Ηνωμένο Βασίλειο)

Πρώην Σκιώδης Υπουργός Κοινοτήτων και Τοπικής Αυτοδιοίκησης (2010 έως 2013), Πρώην μέλος του Κοινοβουλίου για 7 χρόνια, πρώην επικεφαλής του Δημοτικού Συμβουλίου του Ντέρμπι

Boaventura de Sousa Santos (Πορτογαλία)

Ένας από τους κοινωνιολόγους με τις περισσότερες αναφορές διεθνώς, ομότιμος καθηγητής Κοινωνιολογίας στη Σχολή Οικονομικών του Πανεπιστημίου της Κοΐμπρα, διακεκριμένος νομικός ακαδημαϊκός στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Ουισκόνσιν-Μάντισον, ιδρυτής του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ και της έννοιας των «Επιστημολογιών του Νότου», βραβείο Frantz Fanon για το σύνολο του έργου του (2022), βραβείο Kalven, βραβείο Jabuti, βραβείο επιστήμης Gulbenkian

Ζαν Μπρικμόν (Βέλγιο)

Διεθνώς μνημονευόμενος θεωρητικός φυσικός και φιλόσοφος της επιστήμης, καθηγητής στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Λουβαίν, συγγραφέας/συν-συγγραφέας αρκετών βιβλίων, συμπεριλαμβανομένων των Fashionable Nonsense και Humanitarian Imperialism

Ντιεντονέ (Γαλλία)

Διεθνώς αναγνωρισμένος Καλλιτέχνης και Stand-up Κωμικός, συγγραφέας περισσότερων από 25 ατομικών παραστάσεων, βραβευμένος με το Grand Prix de l’Humour Noir (2000) για τη συμβολή του στη σατιρική κωμωδία.

Χαμίντ Αλγκάρ (ΗΠΑ)

Ομότιμος Καθηγητής Περσικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Μπέρκλεϊ, βραβευμένος με το Βραβείο Βασιλιά Φαϊζάλ 

Όγια Μπαϊντάρ (Τουρκία)

Εμβληματική μυθιστοριογράφος και κοινωνιολόγος που πέρασε χρόνια στην πολιτική εξορία μετά το τουρκικό πραξικόπημα του 1980, αργότερα επέστρεψε και συνέχισε τη λογοτεχνική της καριέρα. Κατέχει 5 βραβεία για μυθιστορήματα, λογοτεχνία, διηγήματα και πολιτισμό.

Φίλιπ Τζιράλντι (ΗΠΑ)

Ειδικός σε θέματα αντιτρομοκρατίας και αρθρογράφος, Εκτελεστικός Διευθυντής της μη κερδοσκοπικής, μη κομματικής αντιπολεμικής ομάδας υπεράσπισης, The Council for the National Interest (CNI), Veteran Intelligence Professionals for Sanity (VIPS)

Ιμάμης Σουχάιμπ Γουέμπ (Ηνωμένο Βασίλειο)

Πρώην ιμάμης του Πολιτιστικού Κέντρου της Ισλαμικής Εταιρείας της Βοστώνης, πρώην μόνιμος υπότροφος του Ισλαμικού Κέντρου του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης , ιδρύτρια του Ινστιτούτου Ella Collins, ενός από τους 500 πιο επιδραστικούς μουσουλμάνους στον κόσμο από το Βασιλικό Κέντρο Ισλαμικών Στρατηγικών Σπουδών (2010), βραβευμένος ως Καλύτερο Μουσουλμανικό Blog της Χρονιάς και Καλύτερος Μουσουλμάνος Tweeter της Χρονιάς από τα Βραβεία Brass Crescent.

Σύνθια ΜακΚίνεϊ (ΗΠΑ)

Πρώην βουλευτές για 6 θητείες (Τζόρτζια), Επίκουρη Καθηγήτρια και Διευθύντρια του Γραφείου Εξωτερικών Υποθέσεων στο Πανεπιστήμιο North South · βραβευμένη με διάφορα βραβεία για την ειρήνη και τα ανθρώπινα δικαιώματα (π.χ. βραβεία υπεράσπισης της ειρήνης)

Αν Ράιτ (ΗΠΑ)

Συνταγματάρχης του Στρατού και πρώην Αμερικανός διπλωμάτης που παραιτήθηκε το 2003 σε ένδειξη αντίθεσης στον πόλεμο των ΗΠΑ στο Ιράκ, νομικός

Mohd Azmi Abdul Hamid (Μαλαισία)

Πρόεδρος του Συμβουλευτικού Συμβουλίου Ισλαμικών Οργανώσεων της Μαλαισίας

Ροσάν Μπάιγκ (Ινδία)

Πρώην επτά φορές μέλος της Νομοθετικής Συνέλευσης της Καρνατάκα, πρώην Υπουργός Εσωτερικών, πρώην Υπουργός Αστικής Ανάπτυξης, πρώην Υπουργός Υποδομών

Σαΐντ Ρεζά Αμελί (Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν)

Τακτικός Καθηγητής Επικοινωνίας και Παγκόσμιων Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης , Πρόεδρος της Έδρας της UNESCO για τον Κυβερνοχώρο και τον Πολιτισμό , Ιδρυτής και Κοσμήτορας της Σχολής Παγκόσμιων Σπουδών , Αρχισυντάκτης του Journal of Cyberspace Studies, Μέλος της Ιρανικής Ακαδημίας Επιστημών καθώς και δύο Ανώτατων Κρατικών Πολιτιστικών Συμβουλίων

Χάιμ Μπρέσιτ (Ηνωμένο Βασίλειο)

Συνταξιούχος Καθηγητής-Ερευνητής Αναπληρωτής Καθηγητής Κινηματογράφου, Μέσων Ενημέρωσης και Πολιτισμικών Σπουδών, και Οπτικού Πολιτισμού στη Σχολή SOAS, Πανεπιστήμιο του Ανατολικού Λονδίνου, Εκστρατεία κατά της Παραπλάνησης στις Δημόσιες Υποθέσεις

Mohammad Marandi (Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν)

Καθηγητής Αγγλικής Λογοτεχνίας, Ανατολισμού και Αμερικανικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης

Ajamu Baraka (ΗΠΑ)

Υποψήφιος Αντιπρόεδρος του Πράσινου Κόμματος του 2016 , μαχητής κατά της αποικιοκρατίας και βετεράνος του Κινήματος Απελευθέρωσης των Μαύρων στις ΗΠΑ, ιδρυτής της Μαύρης Συμμαχίας για την Ειρήνη

Bijan Abdolkarimi (Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν)

Φιλόσοφος, εξέχων διανοούμενος της εποχής μετά την 7η Οκτωβρίου, με εξειδίκευση στην οντολογία και την πολιτική φιλοσοφία, με εξειδίκευση στη σκέψη του Μάρτιν Χάιντεγκερ, Αναπληρωτής Καθηγητής φιλοσοφίας στο Ισλαμικό Πανεπιστήμιο Azad

Νταούντ Αμπντουλάχ (Ηνωμένο Βασίλειο)

Διευθυντής του Middle East Monitor και πρώην Αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας του Μουσουλμανικού Συμβουλίου της Βρετανίας

Βιτζάι Πρασάντ (Ινδία)

Διευθυντής του Tricontinental : Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών, εκδότης του LeftWord Books, επικεφαλής ανταποκριτής στο Globetrotter και ανώτερος συνεργάτης στο Πανεπιστήμιο Renmin της Κίνας, μέλος του συμβουλευτικού συμβουλίου της Εκστρατείας των ΗΠΑ για το Ακαδημαϊκό και Πολιτιστικό Μποϊκοτάζ του Ισραήλ , συνιδρυτής του Φόρουμ Ινδών Αριστερών, Βραβείο Βιβλίου Muzaffar Ahmad, Βραβείο Μνήμης Paul A. Baran–Paul Sweezy

Ραμόν Γκροσφογκέλ (ΗΠΑ)

Κοινωνιολόγος και Ομότιμος Καθηγητής στο Τμήμα Εθνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, Μπέρκλεϊ

Λόρενς Ντέιβιντσον (ΗΠΑ)

Ομότιμος Καθηγητής Ιστορίας Μέσης Ανατολής στο Πανεπιστήμιο West Chester (WCU)

Ντέιβιντ Μίλερ (Ηνωμένο Βασίλειο)

Κοινωνιολόγος και πρώην καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Στράθκλαϊντ , στο Πανεπιστήμιο του Μπαθ και στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ , συν-διευθυντής του Spinwatch

Αμπάς Ενταλάτ (Ηνωμένο Βασίλειο)

Καθηγητής Επιστήμης Υπολογιστών και Μαθηματικών στο Imperial College London και ιδρυτής του Ιδρύματος Επιστήμης και Τεχνών (SAF) και της Εκστρατείας κατά των Κυρώσεων, των Στρατιωτικών και των Αυτοκρατορικών Επεμβάσεων (CASMII)

Ντίνα Σέλτον (ΗΠΑ)

Ομότιμος Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου George Washington · πρώην Επίτροπος και Πρόεδρος της Διαμερικανικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (2010–2014), Βραβείο Elizabeth Haub για το Περιβαλλοντικό Δίκαιο (2006), Βραβείο Διεθνούς Περιβαλλοντικού Δικαίου (2016)

Τζόντι Ντιν (ΗΠΑ)

Πολιτικός θεωρητικός και καθηγητής στα κολέγια Hobart και William Smith , πρώην καθηγητής Erasmus των Ανθρωπιστικών Επιστημών στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Erasmus του Ρότερνταμ

Πίτερ Λιμπ (ΗΠΑ)

Διεθνώς αναγνωρισμένος ιστορικός και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν

Μάικλ Μαλούφ (ΗΠΑ)

Πρώην Ανώτερος Αναλυτής Πολιτικής Ασφαλείας στο Γραφείο του Υπουργού Άμυνας

Μάικλ Σπρίνγκμαν (ΗΠΑ)

Πρώην Διπλωμάτης στη Γερμανία και τη Σαουδική Αραβία, Δικηγόρος και Σύμβουλος Νομικής, Διδάκτωρ Νομικής

Αουγκούστο Σιναγκρά (Ιταλία)

Ομότιμος Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Sapienza της Ρώμης

Syed Sadatullah Husaini (Ινδία)

Πρόεδρος της μεγαλύτερης μουσουλμανικής καταγωγής στην Ινδία (Jamaat-e-Islami Hind)

Άντζελο ντ' Όρσι (Ιταλία)

Ιστορικός Φιλοσοφίας και Ομότιμος Καθηγητής Ιστορίας των Πολιτικών Δογμάτων στο Πανεπιστήμιο του Τορίνο

Σίμπελ Έντμοντς (ΗΠΑ)

Αποκαλύπτοντας διαφθορά και αποτυχίες στις υπηρεσίες πληροφοριών εντός των κυβερνητικών υπηρεσιών των ΗΠΑ, Βραβείο Πρώτης Τροπολογίας PEN/Newman's Own (2006), Βραβείο Sam Adams για Ακεραιότητα στις Υπηρεσίες Πληροφοριών (2012)

Κέβιν Μπ. ΜακΝτόναλντ (ΗΠΑ)

Ομότιμος Καθηγητής Εξελικτικής Ψυχολογίας στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Λονγκ Μπιτς (CSULB)

Αλμπέρτο ​​Μπραντανίνι (Ιταλία)

Πρώην διευθυντής του Διαπεριφερειακού Ινστιτούτου Έρευνας του Εγκλήματος και της Δικαιοσύνης των Ηνωμένων Εθνών και του Ινστιτούτου Έρευνας του ΟΗΕ για το Έγκλημα και τα Ναρκωτικά , πρώην πρέσβης στην Τεχεράνη και το Πεκίνο, πρόεδρος του Κέντρου Σύγχρονων Κινεζικών Σπουδών στην Ιταλία

Τζέιμς Χ. Φέτζερ (ΗΠΑ)

McKnight, Ομότιμος Καθηγητής Φιλοσοφίας της Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα Ντουλούθ

Πιέρο Μπεβιλάκβα (Ιταλία)

Ιστορικός, Καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Sapienza της Ρώμης, συγγραφέας 34 βιβλίων

Κλαούντιο Μούτι (Ιταλία)

Πρώην Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια , Διευθυντής του « Eurasia, Rivista di Studi Geopolitici»

Σιντικουλάχ Τσοουντούρι (Ινδία)

Εκπρόσωπος της Νομοθετικής Συνέλευσης της Δυτικής Βεγγάλης , μέλος του Πανινδικού Κογκρέσου Trinamool (AITC)

Κλαούντιο Μόφφα (Ιταλία)

Πρώην Καθηγητής Ιστορίας των Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο του Τέραμο

Μαρία Πουμιέ (Γαλλία)

Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Αβάνας , πρώην καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού (Σορβόννη) , δημιουργός ντοκιμαντέρ

Μπρούνο Ντρουέσκι (Γαλλία)

Ομότιμος Καθηγητής στο Εθνικό Ινστιτούτο Ανατολικών Γλωσσών και Πολιτισμών (Université Paris-Cité) και στην Ακαδημία Γεωπολιτικής του Παρισιού

Paulina Aroch Fugellie (Μεξικό)

Τακτικός Καθηγητής στο Τμήμα Ανθρωπιστικών Επιστημών, Μητροπολιτικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο

Munyaradzi Mushonga (Νότια Αφρική)

Παγκόσμιος Ακαδημαϊκός Διευθυντής του Διεθνούς Δικτύου Αποαποικιακής Πολιτείας (DIN) , Αναπληρωτής Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Ελεύθερου Κράτους

Μουφτής Μουκαράμ Αχμέτ (Ινδία)

Θρησκευτικός και λογοτεχνικός μελετητής, Ιμάμης του δεύτερου μεγαλύτερου τζαμιού της Ινδίας (Shahi Masjid Fatehpuri)

Αλέν Κορβέζ (Γαλλία)

Συνταγματάρχης του Γαλλικού Στρατού, πρώην σύμβουλος υπουργού Άμυνας, πρώην αναπληρωτής Γενικός Διοικητής της Δύναμης των Ηνωμένων Εθνών στο Νότιο Λίβανο, σύμβουλος διεθνών υποθέσεων

Τζόντι Έβανς (ΗΠΑ)

Συνιδρυτής της αντιπολεμικής οργάνωσης Code Pink , σκηνοθέτης, πρώην πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Rainforest Action Network

Ζαν-Λουί Πουαριέ (Γαλλία)

Φιλόσοφος, Ιστορικός και Μεταφραστής

Zlatko Hadžidedić ( Βοσνία-Ερζεγοβίνη )

Πολιτικός Επιστήμονας και Διευθυντής του Κέντρου Μελετών Εθνικισμού στο Σεράγεβο

Ελίζαμπεθ Μάρεϊ (ΗΠΑ)

Πρώην Αναπληρωτής Αξιωματικός Εθνικών Πληροφοριών για την Εγγύς Ανατολή στο Εθνικό Συμβούλιο Πληροφοριών· μέλος του Veteran Intelligence Professionals for Sanity (VIPS)

Πέπε Εσκομπάρ (Βραζιλία)

Γεωπολιτικός Αναλυτής και Δημοσιογράφος που έχει αρθρογραφήσει για τους Asia Times, Mondialisation.ca, CounterPunch, Al-Jazeera, RT, Sputnik, Strategic Culture Foundation και Guancha

Ρόντνεϊ Σαίξπηρ (Ηνωμένο Βασίλειο)

Οικονομολόγος και Επισκέπτης Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Trisakti, Ειδικός σε Δυαδικά Οικονομικά

Σαλμάν Χουσεΐνι Νάντγουι (Ινδία)

Ιδρυτικό μέλος/πρόεδρος πολυάριθμων θρησκευτικών, ιατρικών, πληροφορικής και μηχανικών κολεγίων και νοσοκομείων, μελετητής και καθηγητής στις ισλαμικές επιστήμες, συγγραφέας πολυάριθμων επιστημονικών έργων, πρόεδρος του Jamiat Shabaab ul Islam, εκδότης και συνεκδότης δεκατριών διαφορετικών περιοδικών στα αγγλικά, ουρντού, περσικά και αραβικά.

Ραλφ Μπόσχαρντ (Ελβετία)

Πρώην Στρατιωτικός Σύμβουλος του Γενικού Γραμματέα του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη

Ντάνιελ Εστούλιν (Λιθουανία)

Συγγραφέας και διεθνής ομιλητής, συγγραφέας του βιβλίου «Η αληθινή ιστορία της ομάδας Μπίλντερμπεργκ»

Πίτερ Κένιγκ ​​(Ελβετία)

Οικονομολόγος και Γεωπολιτικός Αναλυτής με περισσότερα από 30 χρόνια εμπειρίας στην Παγκόσμια Τράπεζα , τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και την Ελβετική Αναπτυξιακή Συνεργασία

Ιμπραήμ Μπετίλ (Τουρκία)

Ιδρυτής Πρόεδρος του Τουρκικού Ιδρύματος Εθελοντών Εκπαίδευσης , Επιχειρηματίας και Κοινωνικός Επιχειρηματίας, πρώην Διευθύνων Σύμβουλος της Tekfen Holding , Πολλαπλά βραβεία της τουρκικής κοινωνίας των πολιτών και φιλανθρωπίας

Τόμι Σέρινταν (Σκωτία)

Υποψήφιος για τη Γλασκώβη στις Σκωτσέζικες Βουλευτικές Εκλογές του 2026, Πρώην Μέλος του Κοινοβουλίου , Πρώην Πρόεδρος του Σκωτικού Σοσιαλιστικού Κόμματος , Πρώην Δημοτικός Σύμβουλος Γλασκώβης, Πρώην Πρόεδρος της Αλληλεγγύης

Κρίστοφ Χέρστελ (Γερμανία)

Συγγραφέας και ειδικός σε θέματα ασφάλειας, πολιτικών του ΝΑΤΟ, γεωπολιτικής και γερμανικής εξωτερικής πολιτικής, αρθρογράφος

Σάρα Φλάουντερς (ΗΠΑ)

Συνδιευθυντής του Διεθνούς Κέντρου Δράσης και της Γραμματείας Μέλος του Κόμματος Εργατών του Κόσμου

Κέβιν Τζ. Μπάρετ (ΗΠΑ)

Αραβιστής-ισλαμολόγος ακαδημαϊκός, πρώην καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν-Μάντισον

Ζάκια Σόμαν (Ινδία)

Πρώην Καθηγήτρια Επιχειρηματικής Επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο του Γκουτζαράτ, Ιδρύτρια του Bharatiya Muslim Mahila Andolan (BMMA ) για τα δικαιώματα των γυναικών, μέλος της Νοτιοασιατικής Συμμαχίας για την Εξάλειψη της Φτώχειας (SAAPE)

Στίβεν Σάιζερ (Ηνωμένο Βασίλειο)

Πρώην Εφημέριος της Εκκλησίας του Χριστού στην Εκκλησία του Νερού της Βιρτζίνια στο Σάρεϊ και διευθυντής του Peacemaker Trust

Μάικλ Τζόουνς (ΗΠΑ)

Πρώην καθηγητής αγγλικής λογοτεχνίας στο Κολέγιο Saint Mary's ( Ιντιάνα) , ιδρυτής του περιοδικού Culture Wars

Τιμ Άντερσον (Αυστραλία)

Πολιτικός Οικονομολόγος, Διευθυντής του Κέντρου Αντιηγεμονικών Σπουδών , Πρώην Επίκουρος Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ 

Πιρς Ρόμπινσον (Ηνωμένο Βασίλειο)

Πρώην Καθηγητής Πολιτικής Δημοσιογραφίας, Διεθνούς Πολιτικής και Πολιτικής Επικοινωνίας στα Πανεπιστήμια του Σέφιλντ, του Μάντσεστερ και του Λίβερπουλ, Συν-Διευθυντής του Οργανισμού Μελετών Προπαγάνδας και Διευθυντής Έρευνας στο
Διεθνές Κέντρο για τη Δικαιοσύνη της 11ης Σεπτεμβρίου

Πίνο Κάμπρας (Ιταλία)

Πρώην Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων του Ιταλικού Κοινοβουλίου

Jean Michel Vernochet (Γαλλία)

Πρώην δημοσιογράφος του περιοδικού Le Figaro , συγγραφέας και γεωπολιτικός αναλυτής

Άντζελο Περσιάνι (Ιταλία)

Πρώην Πρέσβης στο Ουζμπεκιστάν, το Τατζικιστάν και τη Σουηδία

Γκιγιέρμο Μπαρέτο (Βενεζουέλα)

Βιολόγος και Συνταξιούχος Καθηγητής στο Τμήμα Βιολογίας Οργανισμών του Πανεπιστημίου Simón Bolívar

Ματέους Πισκόρσκι (Πολωνία)

Πρώην Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Στετίνου και στο Πανεπιστήμιο Jan Długosz , Συνιδρυτής του Ευρωπαϊκού Κέντρου Γεωπολιτικής Ανάλυσης , πρώην μέλος του Πολωνικού Κοινοβουλίου στη Συνέλευση της Δυτικοευρωπαϊκής Ένωσης

Ντέκλαν Χέιζ (Ιρλανδία)

Συνταξιούχος Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Σοφία του Τόκιο

Ανισούρ Ραχμάν Κάσμι (Ινδία)

Ακαδημαϊκός, ηγέτης κοινότητας, πρώην αντιπρόεδρος του All India Milli Council , λέκτορας Ισλαμικής νομολογίας

Ντέιβ Σμιθ (Αυστραλία)

Αγγλικανός ιερέας, κοινωνικός εκπαιδευτικός, πυγμάχος, υποψήφια στις ομοσπονδιακές εκλογές του 2022 – Κόμμα Ενωμένης Αυστραλίας (Grayndler)

Άραν Μάρτιν (Αυστραλία)

Διευθυντής Σύνταξης του Ινστιτούτου Μετααποικιακών Σπουδών (IPCS), Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης , Εκτελεστικός Διευθυντής του Ιδρύματος Παγκόσμιας Ασφάλειας, Συντάκτης του Postcolonial Studies

Ντέιβιντ Ρόβικς (ΗΠΑ)

Τραγουδιστής και τραγουδοποιός, μουσικός με επίκεντρο τους πολέμους των ΗΠΑ, την παγκοσμιοποίηση, τον αναρχισμό, την κοινωνική δικαιοσύνη και την ιστορία της εργασίας, βραβείο ASCAP Deems Taylor

Βίτο Πετροτσέλι (Ιταλία)

Πρώην Πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Ιταλικής Γερουσίας, Διευθυντής Σύνταξης του AntiDiplomatico,

Ντιλέκ Μπεκτάς (Τουρκία)

Συνταξιούχος Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Καλών Τεχνών Mimar Sinan

Βεϊσέλ Ντινλέρ (Τουρκία)

Καθηγητής Νομικής στο Πανεπιστήμιο Χιτίτ

Κριστιάν Μπουσέ (Γαλλία)

Ανθρωπολόγος, πρώην πολιτικός και αντιπολεμικός ακτιβιστής

Χάτζερ Ανσάλ (Τουρκία)

Καθηγήτρια Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Işık , Ειδική σε θέματα Κοινωνικής Θεωρίας και Φύλου

Ντενιάλ Γέγκιτς (Λίβανος)

Καθηγητής Επικοινωνίας στο Τμήμα Επικοινωνίας του Λιβανέζικου Αμερικανικού Πανεπιστημίου

Πάβελ Μοσίτσκι (Πολωνία)

Καθηγητής στην Πολωνική Ακαδημία Επιστημών , Φιλόσοφος, Δοκιμιογράφος, παρουσιαστής του podcast Inny Swiat

Βανέσα Μπίλι (Γαλλία)

Φωτογράφος και Ανεξάρτητος Δημοσιογράφος για θέματα Μέσης Ανατολής με έδρα τη Συρία

Μασούντ Σαντζαρέχ (Ηνωμένο Βασίλειο)

Πρόεδρος της Ισλαμικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων-Λονδίνο, με συμβουλευτική ιδιότητα στο Τμήμα Οικονομικών και Κοινωνικών Υποθέσεων του ΟΗΕ

Ζέκι Κιλιτσασλάν (Τουρκία)

Καθηγητής παθήσεων του θώρακα στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης , Υπέρμαχος Κοινωνικής Δικαιοσύνης

Σάντου Χίρα (Ολλανδία)

Ιδρυτής του Διεθνούς Δικτύου Αποαποικιακής Ανάπτυξης, γνωστός για τη Θεωρία του περί Αποαποικιακής Ανάπτυξης, Διευθυντής του Διεθνούς Ινστιτούτου Επιστημονικής Έρευνας

Πολ Λαρουντι (ΗΠΑ)

Ιδρυτής του Κινήματος για την Ελεύθερη Γάζα και του Κινήματος για την Ελεύθερη Παλαιστίνη, Μέλος του Διεθνούς Κινήματος Αλληλεγγύης, συν-ομιλητής του Στόλου για την Ελευθερία της Γάζας το 2010

Ιβόν Ρίντλεϊ (Ηνωμένο Βασίλειο)

Γενικός Γραμματέας του Ευρωπαϊκού Μουσουλμανικού Συνδέσμου , Υποψήφιος για τη Γλασκώβη στις Σκωτσέζικες Βουλευτικές Εκλογές του 2026, Πρώην Πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Μουσουλμάνων Γυναικών

Κόνραντ Ρέκας (Πολωνία–Σκωτία)

Λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Nottingham Trent, Μέλος του Πολωνικού YES for Scotland

Τζέιμς Πέρλοφ (ΗΠΑ)

Συγγραφέας, Ερευνητής και πρώην Αρχισυντάκτης του περιοδικού The New American

Λουσιέν Σερίζ (Γαλλία)

Συγγραφέας του Governing by Chaos , ακτιβιστής κατά του πολέμου και γεωπολιτικός αναλυτής

Jürgen Cain Külbel (Γερμανία)

Εγκληματολόγος, Ερευνητής Δημοσιογράφος, Συγγραφέας βιβλίου για τον ρόλο του Ισραήλ στη δολοφονία του Χαρίρι

Κάρολ Μπρουιγιέ (ΗΠΑ)

Ακτιβιστής για την ειρήνη, συνιδρυτής της Συμμαχίας Αλήθειας 9-11 της Βόρειας Καλιφόρνια και υποψήφιος του Πράσινου Κόμματος για το Κογκρέσο των ΗΠΑ στην Καλιφόρνια (2006, 2008, 2012)

Ντογκάν Μπερμέκ (Τουρκία)

Πρόεδρος του Συνδέσμου Κέντρου Φιλοσοφίας Αλεβί , πρώην Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Αλαβί της Τουρκίας

Ζιλ Μουνιέ (Γαλλία)

Ερευνητής Δημοσιογράφος και Γενικός Γραμματέας του Γαλλο-Ιρακινού Συνδέσμου Φιλίας

Ρεμπέκα Σουτ (ΗΠΑ)

Διεθνής δικηγόρος, συν-συντονιστής της Ομάδας Εργασίας της Ουάσινγκτον για το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο και συν-συντονιστής του Συνασπισμού Impact για την Ενίσχυση των Διεθνών Δικαστικών Θεσμών

Λεονίντ Σαβίν (Ρωσία)

Αρχισυντάκτης του Geopolitika.ru (από το 2008), ιδρυτής και αρχισυντάκτης του Journal of Eurasian Affairs

Ριτς Σίγκελ (ΗΠΑ)

Πιανίστρια, τραγουδοποιός, συγγραφέας και ακτιβίστρια για την ειρήνη, και υποψήφια για το Κόμμα των Πρασίνων το 2015 στο Νιου Τζέρσεϊ

Γκόρντον Νταφ (ΗΠΑ)

Εκπαίδευση Διπλωμάτη στο Ιράκ, Πεζοναύτης Πολέμου του Βιετνάμ

Μάριον Σιγκό (Γαλλία)

Ιστορικός, Δοκιμιογράφος και Ερευνητής Γαλλικής Ιστορίας και Πολιτικής Σκέψης

Κάλεμπ Μόπιν (ΗΠΑ)

Ιδρυτής του Κέντρου Πολιτικής Καινοτομίας , Δημοσιογράφος

Τζέικομπ Κοέν (Γαλλία)

Ακαδημαϊκός, Μυθιστοριογράφος και Αντιπολεμικός Ακτιβιστής

Κεν Ο'κιφ (ΗΠΑ–Ιρλανδία)

Πρώην πεζοναύτης και βετεράνος του Πολέμου του Κόλπου, αντιπολεμικός ακτιβιστής

Ράινερ Ρουπ (Γερμανία)

Οικονομολόγος και Δημοσιογράφος

Τόμας Βερλέ (Γαλλία)

Ηγέτης του Γαλλικού Κινήματος Αντίστασης 

Ντραγκάνα Τρίφκοβιτς (Σερβία)

Γενικός Διευθυντής του Κέντρου Γεωστρατηγικών Μελετών & Πρόεδρος του Ευρασιατικού Φόρουμ Μέσων Ενημέρωσης

Φερόζε Μιθιμπορβάλα (Ινδία)

Αρθρογράφος και Ιδρυτής του Φόρουμ Φιλίας Ινδίας-Ιράν

Ιμάμης Μουχάμαντ αλ-Άσι (ΗΠΑ)

Πρώην Ιμάμης του Ισλαμικού Κέντρου της Ουάσινγκτον, Ερευνητής στο Ινστιτούτο Σύγχρονης Ισλαμικής Σκέψης

Μπενεντέτο Λιγκόριο (Ιταλία)

Επίκουρος Καθηγητής στο Τμήμα Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Sapienza της Ρώμης

Ράνια Μάσρι (ΗΠΑ)

Συνδιευθύντρια του Δικτύου Περιβαλλοντικής Δικαιοσύνης της Βόρειας Καρολίνας

Haydeé García Bravo (Μεξικό)

Αναπληρωτής Ερευνητής στο Κέντρο Διεπιστημονικής Έρευνας στις Επιστήμες και τις Ανθρωπιστικές Επιστήμες, Εθνικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικού (UNAM)

Jose Gandarilla Salgado (Μεξικό)

Κύριος Ερευνητής στο Κέντρο Διεπιστημονικής Έρευνας στις Επιστήμες και τις Ανθρωπιστικές Επιστήμες, Εθνικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικού (UNAM)

Φίνιαν Κάνινγκχαμ (Ιρλανδία)

Συγγραφέας και δημοσιογράφος στο Strategic Culture Foundation

Μαργαρίτα Φουρλάν (Ιταλία)

Δημοσιογράφος και διευθυντής του Casa Del Sole TV

Εύα Μπάρτλετ (Καναδάς–ΗΠΑ)

Ανεξάρτητος δημοσιογράφος, πολεμικός ανταποκριτής και ακτιβιστής με επίκεντρο τις συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή

Τέσα Τεσάνοβιτς (Σερβία)

Δημοσιογράφος και τηλεοπτικός παρουσιαστής, ιδρυτής του Balkan Info

Κλοντ Ζανβιέ (Γαλλία)

Συγγραφέας, Δοκιμιογράφος και Αρθρογράφος

Έρικ Γουόλμπεργκ (Καναδάς)

Γεωπολιτικός Εμπειρογνώμονας και Συγγραφέας

Βαλερί Μπουγκώ (Γαλλία)

Νομικός και γεωπολιτικός αναλυτής· Δικηγόρος

Αντριάν Σαλμπούτσι (Αργεντινή)

Πολιτικός Αναλυτής και Συγγραφέας

Ιβάν Μπενεντέτι (Γαλλία)

Ένας από τους κορυφαίους ηγέτες του κινήματος των Κίτρινων Γιλέκων

Γιανίκ Σωβέρ (Γαλλία)

Συγγραφέας και γεωπολιτικός αναλυτής

Pierre-Antoine Plaquevent (Γαλλία)

Συγγραφέας, πολιτικός αναλυτής και διεθνής σύμβουλος, επικεφαλής του think tank Strategika και του ενημερωτικού δελτίου Polemos

Αρνό Ντεβελέι (Γαλλία)

Πολιτικός Σύμβουλος και Διεθνής Νομικός Εμπειρογνώμονας

Μάικλ Σπαθ (ΗΠΑ)

Εκτελεστικός Διευθυντής του Κέντρου Ειρήνης στη Μέση Ανατολή της Ιντιάνα

Zhu Haozeng (Κίνα)

Αρχισυντάκτης του Haikou Xianjielun Cultural Media

Αντόνιο Γκόμες Μάρκες (Πορτογαλία)

Συνταξιούχος Διευθυντής Τραπεζών, Δοκιμιογράφος

Χάλεχ Νιαζμάντ (ΗΠΑ)

Καθηγητής Τέχνης στο Modesto Junior College, Εννοιολογικός Καλλιτέχνης, Επιμελητής και Κριτικός Τέχνης

Κλοντ Τίμερμαν (Γαλλία)

Βιολόγος, στατιστικολόγος και ερευνητής στη γενετική των πληθυσμών· δοκιμιογράφος, σχολιαστής της Boulevard Voltaire

Χάφσα Καρά-Μουσταφά (Ηνωμένο Βασίλειο)

Δημοσιογράφος και Συγγραφέας, Επικεφαλής Παγκόσμιων Επιχειρήσεων του Ιδρύματος Αφρικανικής Κληρονομιάς

Ζινέτ Ες Σκαντράνι (Γαλλία)

Αντιπολεμικός ακτιβιστής και μέλος του Κόμματος των Πρασίνων (Γαλλικό Πράσινο Κόμμα)

Γιακόμπ Μάχι (Βέλγιο)

Θεολόγος και Ισλαμολόγος, Καθηγητής Ισλαμικών Σπουδών

Άνταμ Σαμίρ (Σουηδία)

Συγγραφέας, Δημοσιογράφος και Πολιτικός Σχολιαστής

Ζαν-Λουπ Ιζαμπέρ (Γαλλία)

Ανεξάρτητος Ερευνητής Δημοσιογράφος και Συγγραφέας

Ζαφάρ Μπανγκάς (Καναδάς)

Διευθυντής Ινστιτούτου Σύγχρονης Ισλαμικής Σκέψης στο Τορόντο

Ιμάντ Χαμρούνι (Γαλλία)

Καθηγητής στην Ακαδημία Γεωπολιτικής του Παρισιού, ειδικός σε θέματα Μέσης Ανατολής

Τζο Ιόσμπακερ (ΗΠΑ)

Συντονιστής της Πορείας για το Εθνικό Συνέδριο των Δημοκρατικών 2024 για να Στηρίσουμε την Παλαιστίνη

Ρίτσαρντ Χέιλι (Ηνωμένο Βασίλειο)

Πρόεδρος της Σκωτίας κατά της Ποινικοποίησης των Κοινοτήτων

Ντέιβιντ Τζ. Ράιλι (ΗΠΑ)

Ανεξάρτητος δημοσιογράφος, πολιτικός σχολιαστής, πρώην υποψήφιος κυβερνήτης του Άινταχο το 2020

Νασρίν Μεθάι (Ινδία)

Ιδρυτικό μέλος της Bharatiya Muslim Mahila Andolan (BMMA ), μιας ΜΚΟ που δραστηριοποιείται στον τομέα των δικαιωμάτων των γυναικών.

Κιμ Πίτερσεν (ΗΠΑ)

Συν-εκδότης του ενημερωτικού δελτίου Dissident Voice

Στέφανο Μπονιλάουρι (Ιταλία)

Δημοσιογράφος και Διευθυντής του Anteo Edizioni

Τομπάιας Πφένιγκ ​​(Γερμανία)

Μηχανικός Λογισμικού και πολιτικός ακτιβιστής

Τόνι Γκόσλινγκ (Ηνωμένο Βασίλειο)

Ερευνητής δημοσιογράφος και πολιτικός ακτιβιστής

Zhang Shouliang (Κίνα)

Αναπληρωτής αρχισυντάκτης του Haikou Xianjielun Cultural Media

Στίβεν Σαχιούνι (ΗΠΑ)

Βραβευμένος δημοσιογράφος και αρχισυντάκτης του MidEastDiscourse

Ουμίτ Ακτάς (Τουρκία)

Ιατρός, ειδικός στη βοτανοθεραπεία και τον βελονισμό

Ιμράν Μοχντ Ρασίντ (Μαλαισία)

Εκτελεστικός Διευθυντής του Citizens International

Άλι Μπακάλι (Βέλγιο)

Πρόεδρος του Parti Islam , αντιπολεμικός ακτιβιστής

Φάτμα Όργκελ (Τουρκία)

Γιατρός στην Κλινική Esenler, αντιπολεμικός ακτιβιστής

Γκουρχάν Ερτούρ (Τουρκία)

Διευθυντής της ΜΚΟ Πρωτοβουλία Πολιτών , αντιπολεμικός ακτιβιστής

Λούκα Αρίγκι (Ιταλία)

Λογικός και σχεδιαστής ντετερμινιστικών αρχιτεκτονικών διακυβέρνησης

Ντέιβ Κάνον (Ηνωμένο Βασίλειο)

Πρόεδρος του Εβραϊκού Δικτύου για την Παλαιστίνη

Φατμά Ακντοκούρ (Τουρκία)

Καθηγήτρια Θεολογίας, αντιπολεμική ακτιβίστρια

Χούμαν Μορταζάβι (Καναδάς)

Δικηγόρος και Νομικός Σύμβουλος, ακτιβιστής κατά του πολέμου

Q Massod (Ινδία)

Γραμματέας της ASEEM , αντιπολεμικός ακτιβιστής

Ρίτσαρντ Ρέι (ΗΠΑ)

Εκδότης και Αντιπολεμικός Ακτιβιστής

Σαμπίρ Αλί Γουόρσι (Ινδία)

Ακαδημαϊκός και Αντιπολεμικός Ακτιβιστής

Αμπάς Άλι (Ηνωμένο Βασίλειο)

Ομάδα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων InMinds

Νόρμα Χασίμ (Μαλαισία)

Ταμίας του Viva Palestine Malaysia

Σαΐντι Νορντίν (Βέλγιο)

Συν-εκπρόσωπος των Brussels Pantheres

Ικμπάλ Τζάσατ (Νότια Αφρική)

Εκτελεστικό Μέλος του Δικτύου Αναθεώρησης Μέσων Ενημέρωσης

Σάιντ Φαρίντ Νιζάμι (Ινδία)

Ακαδημαϊκός και Αντιπολεμικός Ακτιβιστής

Ασίφ Αλί Ζάιντι (Ινδία)

Δικηγόρος και Ερευνητής, αντιπολεμικός ακτιβιστής

Κερέμ Άλι (Ηνωμένο Βασίλειο)

Εκπρόσωπος του Palestine Pulse

Σάιεντ Μούνις Αμπιντί (Ινδία)

Δικηγόρος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ακτιβιστής κατά του πολέμου

Τζο Λόριντζ (Αυστραλία)

Γουέντγουορθ Φολς, Νέα Νότια Ουαλία

Μουχάντ Ρεγκίφ (Βέλγιο)

Συν-εκπρόσωπος των Brussels Pantheres

175. Régis De Castelnau (Γαλλικά)

Δικηγόρος, συγγραφέας και πολιτικός ακτιβιστής



Οι υπογράφοντες υπογράφουν με την ατομική τους ιδιότητα και οι σχέσεις με τους άλλους παρέχονται μόνο για σκοπούς ταυτοποίησης.

Πηγή: Ανάμεσα στην πένα και το αμόνι



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0


ΞΕΚΙΝΑΜΕ

Ποιοι Είμαστε

Είμαστε ένα ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΠΟΛΙΤΩΝ που γεννιέται από τη βάση, από την κοινή μας ανάγκη να έρθει επιτέλους η αλλαγή.


Όλοι εμείς

Είμαστε άνθρωποι με διαφορετικές καταβολές, με ποικίλες διαδρομές, κινηματικές ή όχι, κάθε ηλικίας και εμπειρίας. Δεν μας χωράει μια ταμπέλα.

Μας ενώνει ένα κοινό όραμα: ότι ΑΞΙΖΟΥΜΕ ΜΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΧΩΡΑ.

Και μια κοινή ανάγκη: ΝA ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΥΠΑΡΞΙΑΚΕΣ ΑΠΕΙΛΕΣ για την κοινωνία και την πατρίδα μας. Κουβαλάμε μέσα μας ιστορίες διαφορετικές, αλλά κοινά όνειρα και μεγάλη δυσπιστία σε όσους οδήγησαν τη χώρα στα σημερινά πολλαπλά αδιέξοδα.

Είμαστε γυναίκες και άνδρες, χωρίς διαχωρισμούς και διακρίσεις, σπουδαστές, φοιτητές, άνεργοι ή εργαζόμενοι, στη γη, σε εργοστάσιο, εργαστήριο, σκηνή ή γραφείο, υπάλληλοι, επαγγελματίες και επιχειρηματίες, επιστήμονες και καλλιτέχνες, νέοι και μεγαλύτεροι σε ηλικία, που ονειρεύονται και δημιουργούν καθημερινά ένα καλύτερο ΚΟΙΝΟ ΑΥΡΙΟ.

Είμαστε άνθρωποι που βλέπουμε την αδικία και δεν γυρίζουμε το κεφάλι αλλού, που αισθανόμαστε καλύτερα δείχνοντας αλληλεγγύη στον συνάνθρωπο, κάθε φορά, που κάποιος σκοντάφτει ή δυσκολεύεται να ακολουθήσει.

#ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ

Γεννηθήκαμε από τη Λαϊκή Υπόδειξη

Το ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΠΟΛΙΤΩΝ γεννήθηκε από τη λαϊκή υπόδειξη. Από τη στιγμή που ένα ισχυρό αίτημα μιας ομάδας ανθρώπων για δικαιοσύνη ανέδειξε τη διάσπαρτη παθογένεια ενός ολόκληρου κράτους.

Ήταν η στιγμή που συνειδητοποιήσαμε ότι οι δίκαιοι και ανιδιοτελείς αγώνες μας δεν είναι μικροί, αδύναμοι, μεμονωμένοι – είναι συλλογικοί και μπορούν να νικήσουν.

Συλλογική Ταυτότητα

Δεν γεννηθήκαμε για να υπηρετήσουμε προσωπικά συμφέροντα, ατομικές φιλοδοξίες, δόλιους υπολογισμούς, οικογενειακές ή ολιγαρχικές ατζέντες. Είμαστε ένα ακηδεμόνευτο κίνημα που ανήκει σε όλους όσοι πιστεύουν στις κοινές αξίες μας και θέλουν να δράσουν γι' αυτές.

Στάση Ζωής

Ξεκινάμε, προχωράμε και θα δώσουμε τη μάχη για όσα πολύτιμα μας στέρησαν. Έχοντας λάβει τη γενναία απόφαση να μη σωπάσουμε απέναντι στην αδικία και την ατιμωρησία.

Ίσες Φωνές

Κάθε φωνή μετράει εξίσου. Δεν υπάρχουν αφεντικά, ιδιοκτήτες ή προύχοντες, μόνο συμπολίτες, που δουλεύουν για το κοινό καλό.


#ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ

Η Μαρία Καρυστιανού και το Παράδειγμα της Μάχης

Η καθαρή στάση, η μαχητικότητα και η αποφασιστικότητα της Μαρίας Καρυστιανού, με τη σθεναρή στήριξη και τον κοινό αγώνα πολλών για δικαιοσύνη, αποκάλυψαν τις εγκληματικές ευθύνες, που όλοι γνωρίζαμε, αλλά λίγοι τολμούσαν να καταγγείλουν δυνατά και τόσο επίμονα.

Γι' αυτό και προσέλκυσε την προσοχή ολόκληρης της κοινωνίας, αλλά και τη συστράτευση ενός τεράστιου τμήματός της.

Όχι απλώς γιατί εκπροσώπησε ένα μέρος της, αλλά γιατί εξέφρασε κάτι βαθύτερο και συλλογικό. Το θάρρος της να σταθεί απέναντι στη διαφθορά, να μιλήσει για τις σκοτεινές πλευρές ενός ατιμώρητου για δεκαετίες πελατειακού συστήματος, έγινε έμπνευση για αμέτρητους ανθρώπους και γέννησε μια μεγάλη ελπίδα.

Είμαστε μαζί με τη Μαρία Καρυστιανού, όπως είμαστε μαζί με κάθε άνθρωπο που αρνείται να αποδεχτεί την αδικία ως κανονικότητα, με κάθε άνθρωπο, που τον "εμποδίζουν να βαδίζει".


Τι Διεκδικούμε

Θα αγωνιστούμε για την αναγέννηση της Ελλάδας και για ένα αληθινά Δημοκρατικό Κράτος Δικαίου, που δίνει την προτεραιότητα στον πολίτη και φροντίζει για όλους χωρίς διακρίσεις, με δικαιοσύνη, διαφάνεια, ισονομία, ισότητα, λογοδοσία και αξιοπρέπεια.


Δικαιοσύνη

Ζητάμε μια χώρα, που αγκαλιάζει τους πολίτες της και μια οργανωμένη πολιτεία, που φροντίζει για όλους. Ένα γνήσιο κράτος δικαίου, που θα αλλάζει τη ζωή μας διαρκώς προς το καλύτερο, δεν θα διαλέγει πλευρά, αλλά θα υπερασπίζεται την αλήθεια.


Διαφάνεια

Θέλουμε να γνωρίζουμε πώς λειτουργεί το κράτος μας, πώς ξοδεύονται τα χρήματά μας, ποιος αποφασίζει και γιατί, ποιος δίνει λόγο και σε ποιον.


Τέλος στην Ατιμωρησία

Ζητάμε να σταματήσει η θεσμοθετημένη εγκληματική ανευθυνότητα και ατιμωρησία, που επιτρέπει στους ισχυρούς να ξεφεύγουν από την ευθύνη, την έρευνα και τη λογοδοσία. Κανείς δεν είναι πάνω από το νόμο και όλοι είναι ίσοι απέναντί του.


Τις Ζωές μας Πίσω

Ζητάμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια. Να έχουμε μέλλον στη χώρα μας. Να μην αναγκαζόμαστε να φεύγουμε για να ονειρευτούμε ή να επιβιώσουμε. Θέλουμε να πετύχουμε την επιστροφή όσων έδιωξε η στέρηση, η αναξιοκρατία, η δυσπραγία, η αδικία.


Δημοκρατία

Παντού και σε κάθε χώρο. Με πλήρη δικαιώματα και αντίστοιχες υποχρεώσεις για όλους. Κριτήριό μας οι ανάγκες της συντριπτικής πλειονότητας του πληθυσμού της πατρίδας μας, ο σεβασμός και η στήριξη όλων των αδυνάτων, το εθνικό και κοινωνικό συμφέρον.


Ανεξαρτησία

Είμαστε ακηδεμόνευτοι και ανεξάρτητοι. Από κάθε οικογενειοκρατία, αριστοκρατία ή ολιγαρχία. Από κάθε εσωτερικό ή έξωθεν επιβαλλόμενο εκβιασμό. Από όλα τα ξένα συμφέροντα. Θέλουμε μια αξιοπρεπή Ελλάδα, που θα ανακτήσει τη φωνή της διεθνώς και δεν θα φοβάται να μιλήσει για την ιστορία και τις παραδόσεις της, για τα αδέρφια της εκτός συνόρων, να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες συνεργασίας και ειρήνης στον ταραγμένο κόσμο, αξιοποιώντας το τεράστιο πολιτισμικό της κεφάλαιο.




#ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ


Το ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΠΟΛΙΤΩΝ Δεν Είναι το Τέρμα.

Είναι μόνο η Αφετηρία. Ένα ξεκίνημα που το κάνουμε όλοι μαζί. Με θάρρος, με αποφασιστικότητα, με την πεποίθηση ότι μαζί μπορούμε να αλλάξουμε την πορεία της χώρας μας.

Αυτή η αρχή δεν ανήκει σε κανέναν και ταυτόχρονα ανήκει σε όλους. Είναι το αποτέλεσμα της υπεύθυνης συνειδητοποίησης, της σταθερής απόφασης να μην παραμείνουμε αδρανείς και της κατασταλαγμένης βούλησης εκατομμυρίων ενεργών πολιτών. Είναι η πράξη που ακολουθεί τα λόγια, η κίνηση που ακολουθεί τη δίκαιη οργή και τη δυσφορία για το παλιό, το σάπιο και τους διαβρωμένους απολογητές του.

Πάμε μπροστά, όχι ο καθένας μόνος του, αλλά όλοι μαζί, όσο γίνεται περισσότεροι. Με σεβασμό στις διαφορές μας και πίστη στα κοινά μας όνειρα. Το ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΠΟΛΙΤΩΝ είναι εδώ. Και το διαμορφώνουμε όλοι εμείς. Σας καλούμε να γίνετε μέρος αυτού του ενωτικού αγώνα για την αναγέννηση της Ελλάδας. Γιατί οι πολίτες και οι λαοί μπορούν να γράφουν την ιστορία.







ΞΕΚΙΝΑΜΕ...

Σας ενημερώνουμε ότι σε σύντομο χρονικό σημείο το Κινημά μας θα γνωστοποιήσει την επωνυμία και την Ιδρυτική Διακήρυξή του.

Για οποιαδήποτε εκδήλωση ενδιαφέροντος συμμετοχής στο Κίνημα μας ή για τη στήριξη των εργασιών αυτού, παρακαλούμε επικοινωνήστε στο email: info@xekiname.gr

Σας ευχαριστούμε!





Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Παρουσίαση της συλλογικότητας

Αυτή η μικρή ομάδα ενημερωμένων πολιτών γεννήθηκε από μια πεποίθηση:
η δημοκρατία δεν αφορά απλώς την ψηφοφορία κάθε έξι χρόνια. Χτίζεται καθημερινά, στις κοινότητές μας, μέσω της συμμετοχής όλων.
Αυτή η ομάδα έχει αφιερωθεί σε αυτό το συναρπαστικό έργο, αναλύοντας, συγκεντρώνοντας, συγκρίνοντας και συνθέτοντας, κατά τη διάρκεια των μηνών, τις ιδέες που πηγάζουν από το έργο των Étienne Chouard, Valérie Bugault και το έργο με επικεφαλής τον Philippe Arraou και τους συνυποψηφίους του. Έχουν επίσης εξετάσει και άλλα πειράματα που πραγματοποιήθηκαν στη Γαλλία.

Αυτά τα τρία βασικά σημεία συνοψίζουν το αποτέλεσμα πολυάριθμων συζητήσεων, τόσο του παρελθόντος όσο και του παρόντος.
Ο καθένας είναι ελεύθερος να τα υιοθετήσει, να τα προσαρμόσει και να τα επεκτείνει.
Διότι η σαφής σκέψη σημαίνει επίσης ότι γνωρίζεις ότι οι λύσεις θα προέλθουν από τη βάση, από τη συλλογική νοημοσύνη και όχι από κάποιον γκουρού ή προκατασκευασμένο πρόγραμμα που εξυπηρετεί συμφέροντα διαφορετικά από αυτά του λαού.

Η μικρή ομάδα πολιτών με καθαρή όραση

Μάρτιος 2026
Επιχείρημα αρ. 1 – Ενθουσιασμός: Pau, ένα εργαστήριο άμεσης δημοκρατίας και αποκατάστασης των δικαιωμάτων των πολιτών

Τι θα γινόταν αν μια μεσαίου μεγέθους πόλη στα Πυρηναία γινόταν το σύμβολο ενός νέου τρόπου άσκησης πολιτικής; Στο Πο, η λίστα «Ο Αράου μαζί σου» προτείνει ένα φιλόδοξο έργο:
έναν χάρτη δεσμεύσεων και ένα δημοτικό σύνταγμα που μεταβιβάζει μέρος της εξουσίας στους κατοίκους. Εμπνευσμένο από τις σκέψεις του Étienne Chouard σχετικά με την προτεραιότητα της συντακτικής συνέλευσης, αυτό το έργο στοχεύει να τερματίσει την κατάσχεση της εξουσίας από τις ελίτ και να δώσει στους πολίτες πίσω τον έλεγχο του συλλογικού τους πεπρωμένου.

Ο ενθουσιασμός είναι έκδηλος.
Δεκάδες εθελοντές εργάζονται σε εργαστήρια πολιτών, νομικοί εμπειρογνώμονες προσφέρουν τη βοήθειά τους και στοχαστές όπως ο Chouard παρέχουν την υποστήριξή τους.
Η ιδέα κερδίζει έδαφος:
τι θα γινόταν αν η άμεση δημοκρατία δεν ήταν ουτοπία, αλλά μια συγκεκριμένη λύση στις κρίσεις εμπιστοσύνης και εκπροσώπησης;
Τα προτεινόμενα εργαλεία - η ψήφος των πολιτών, το δικαίωμα πρωτοβουλίας και ένα εποπτικό συμβούλιο - διαμορφώνουν μια ζωντανή δημοκρατία όπου κάθε κάτοικος μπορεί να γίνει ενεργός συμμετέχων.

Αυτή η νέα ενέργεια, που τροφοδοτείται από την ορμή της προεκλογικής εκστρατείας, μας υπενθυμίζει ότι η πολιτική μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από ένα μακρινό θέαμα.
Είναι κάτι περισσότερο από ένα εθνικό, περιφερειακό ή νομαρχιακό δράμα με τους ίδιους ηθοποιούς να αναπαριστούν ασταμάτητα, για προτελευταία φορά, ένα γκροτέσκο δράμα με κυνισμό και περιφρόνηση - το ίδιο δράμα που χαρακτηρίζει την κατάληψη της εξουσίας εις βάρος του λαού.
Η άμεση δημοκρατία μπορεί να είναι ένας χώρος για διαβούλευση, κοινή λήψη αποφάσεων και συλλογική δράση. Το Πάου θα μπορούσε να γίνει φάρος, ένα παράδειγμα για άλλους δήμους που αναζητούν νόημα. Αυτή η ελπίδα είναι που εμψυχώνει τους υποστηρικτές του έργου και δίνει σε αυτές τις δημοτικές εκλογές εθνική διάσταση. Αυτή είναι μια απαραίτητη αλλά όχι επαρκής προϋπόθεση για την επιτυχία.

Επιχείρημα αρ. 2 – Η πραγματικότητα: οι παγίδες που υπάρχουν επί του παρόντος και δεν πρέπει να υποτιμώνται

Ωστόσο, μεταξύ καλών προθέσεων και εφαρμογής, η πορεία είναι γεμάτη εμπόδια.

Οι δημοτικές πραγματικότητες είναι περίπλοκες:
οι εξουσίες περιορίζονται από τη διαδημοτική συνεργασία, οι οικονομικοί πόροι είναι περιορισμένοι και οι συνήθειες είναι βαθιά ριζωμένες. Οι αιρετοί αξιωματούχοι, ακόμη και εκείνοι με τις καλύτερες προθέσεις, θα πρέπει να αντιμετωπίσουν μερικές φορές απρόθυμες τεχνικές υπηρεσίες, πολιτική αντιπολίτευση και μια διοίκηση που δεν είναι επαρκώς εκπαιδευμένη στη συμμετοχική διακυβέρνηση.

Η κύρια δυσκολία είναι πολιτισμική.
Δεκαετίες εκπροσώπησης έχουν ενσταλάξει την ιδέα ότι η πολιτική είναι θέμα ειδικών. Πολλοί πολίτες, ακόμη και εκείνοι που προσελκύονται από την ιδέα, παραμένουν σε απόσταση, λόγω έλλειψης χρόνου, αυτοπεποίθησης ή αίσθησης ικανότητας.
Πώς μπορούμε να επιτύχουμε διαρκή κινητοποίηση πέρα ​​από τους κύκλους των ακτιβιστών;
Πώς μπορούμε να αποτρέψουμε τις ίδιες ομάδες (συνταξιούχοι, απόφοιτοι) από το να μονοπωλούν τη συζήτηση;

Μια άλλη παγίδα:

Ο κίνδυνος σύγκρουσης με τη νομιμότητα.
Μια ψήφος πολιτών θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια παράνομη απόφαση ή σε μια απόφαση που παραβιάζει τα θεμελιώδη δικαιώματα. Ο δήμαρχος θα βρεθεί τότε παγιδευμένος ανάμεσα στη λαϊκή βούληση και το καθήκον του να τηρεί το νόμο.
Χωρίς μηχανισμούς διαλόγου και αναδιατύπωσης, το έργο θα μπορούσε να οδηγήσει σε νομικά αδιέξοδα.

Τέλος, η πολιτική αλλαγή απειλεί τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα του συστήματος.
Εάν μια άλλη ομάδα κερδίσει το 2026, τι θα απομείνει από το καταστατικό και το σύνταγμα;
Χωρίς μια σταθερή βάση, ο κίνδυνος οπισθοδρόμησης είναι πραγματικός.
Η πραγματικότητα της εξουσίας είναι επίσης μια πραγματικότητα δυναμικής εξουσίας και εκλογικών κύκλων.

Επιχείρημα αρ. 3 – Προϋποθέσεις: τα κλειδιά για διαρκή επιτυχία

Για να μην διαλυθεί ο αρχικός ενθουσιασμός από τα ρηχά νερά της πραγματικότητας, πρέπει να πληρούνται αρκετές προϋποθέσεις.

Το πρώτο είναι η συμμετοχική ανάπτυξη ενός γνήσιου δημοτικού συντάγματος, που θα εγκριθεί με δημοψήφισμα. Αυτό το κείμενο, που θα συνταχθεί από τους κατοίκους, θα έχει ισχυρή νομιμότητα και μπορεί να περιλαμβάνει απαιτητικές ρήτρες αναθεώρησης για να αντέξει τις αλλαγές στην κυβέρνηση.

Η δεύτερη προϋπόθεση είναι η επάρκεια των πόρων.
Η άμεση δημοκρατία έχει ένα κόστος (αποζημίωση των πολιτών, εκπαίδευση, επικοινωνία).
Μια ειδική γραμμή του προϋπολογισμού, που ανέρχεται στο 2 έως 5% του λειτουργικού προϋπολογισμού, πρέπει να συμπεριληφθεί στο σύνταγμα, ώστε να διασφαλιστεί ότι οι μηχανισμοί δεν θα παραμείνουν απλώς ένα νεκρό γράμμα.

Τρίτη προϋπόθεση: νομικές και θεσμικές εγγυήσεις.
Ένα ανεξάρτητο εποπτικό συμβούλιο, αποτελούμενο από τυχαία επιλεγμένους πολίτες, πρέπει να διασφαλίζει την τήρηση των κανόνων και να προστατεύει τα θεμελιώδη δικαιώματα.
Πρέπει να θεσπιστούν διαδικασίες διαλόγου για τη σύνδεση της λήψης αποφάσεων των πολιτών με τη νομική εποπτεία.

Τέταρτη προϋπόθεση: συνεχής παιδαγωγική.
Λαϊκό πανεπιστήμιο, εκπαίδευση αιρετών αξιωματούχων, εκστρατείες ευαισθητοποίησης, δημοκρατικές τελετουργίες...
Πρέπει να αποδυναμώσουμε τα μυαλά, να κάνουμε τους ανθρώπους να καταλάβουν ότι η άμεση δημοκρατία δεν είναι ένα gadget αλλά ένας νέος τρόπος συμβίωσης, άσκησης κυριαρχίας σε τοπικό επίπεδο.

Τέλος, σταδιακή εφαρμογή.
Ξεκινήστε με πειράματα (συμμετοχικός προϋπολογισμός, ψηφοφορία για ένα απλό θέμα) για να μάθετε, να προσαρμόσετε και να επεκτείνετε σταδιακά.
Η υπομονή και η αξιολόγηση είναι τα κλειδιά για την ευρωστία.

Εάν πληρούνται αυτές οι προϋποθέσεις, το Πάο θα μπορούσε όχι μόνο να ολοκληρώσει με επιτυχία τη δημοκρατική του μετάβαση, αλλά και να εμπνεύσει ένα ευρύτερο κίνημα.
Η άμεση, υπεύθυνη και δομημένη δημοκρατία δεν είναι άπιαστη.
Είναι εφικτή, αρκεί να οικοδομηθεί με αυστηρότητα και πάθος.

Γράφτηκε από «Η μικρή συλλογικότητα των φωτισμένων πολιτών»

Δωρεάν έγγραφο, εμπνευσμένο από τα έργα των Étienne Chouard, Valérie Bugault, τη λίστα "Arraou μαζί σου" στο Pau, και πολυάριθμα πειράματα πολιτών που διεξήχθησαν σε άλλα μέρη.

Γράφτηκε και εκδόθηκε από τη μικρή συλλογικότητα των φωτισμένων πολιτών.

Μπορείτε να το αναπαράγετε, να το προσαρμόζετε και να το διανέμετε χωρίς κανέναν άλλο περιορισμό πέραν της αναφοράς των πηγών σας.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

του ακτιβιστή

1. Ο παράφρων Τραμπ δεν είναι η πρώτη φορά που προκαλεί με την ευθεία καταπάτηση των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου. Είχε προηγηθεί η επέμβαση στη Βενεζουέλα και η σύλληψη και φυλάκιση του Μαδούρου, ακολούθησε η εξοργιστική απαίτηση της προσάρτησης της Γροιλανδίας,
Και φυσικά δεν είναι μόνο η καταπάτηση του Διεθνούς Δικαίου αλλά και η ηθική παράκαμψη του κατοχυρωμένου δικαιώματος της διεθνούς διαπραγμάτευσης με παρουσία εκπροσώπων και τρίτων χωρών, που ενόσω αυτή διαρκούσε βομβάρδισε την ανεξάρτητη χώρα με την οποία διαπραγματευόταν δολοφονώντας τον ηγέτη της.

2. Το ανελεύθερο, θεοκρατικό και τυραννικό καθεστώς των μουλάδων δεν αναιρεί την διαπίστωση 1. Ούτε αποτελεί δικαιολογία για την επέμβαση που ούτε και οι ίδιοι οι δράστες δεν επικαλούνται και μάλιστα αρνούνται. Και φυσικά είμαι διαμετρικά ενάντιος στο αυταρχικό καθεστώς των μουλάδων που δεν δίστασε να εκκαθαρίσει χιλιάδες αντιφρονούντες, κυρίως νεολαίους και που φέρεται με απερίγραπτη σκληρότητα στο γυναικείο φύλο που είναι αντίθετο με τους ανελεύθερους και μουλάδικους ρατσιστικούς νόμους.
Αλλά αυτά τα καθεστώτα γκρεμίζονται από μέσα και από τα κάτω και όχι με ιμπεριαλιστικού πολεμικού τύπου εξωτερικές παρεμβάσεις.

3. Αν απλώς συλλογιστούμε για ποιον πραγματικό λόγο έχουμε την ανάφλεξη του κόσμου με την αηδιαστική επίθεση ΗΠΑ και Ισραήλ δεν θα δυσκολευτούμε να καταλήξουμε στα πιθανά συμπεράσματα:
  • Η πιθανολογούμενη οικονομική χρεωκοπία των ΗΠΑ σε συνδιασμού με τον έλεγχο τεραστίων ποσοτήτων Αμερικανικών ομολόγων από την Κίνα
  • Η γεωπολιτική ανταγωνισμός που θέλει τις ΗΠΑ να δυσκολεύουν την ενεργειακή ανεξαρτησία της Κίνας (αποκλεισμός μετά το φθηνό πετρέλαιο της Βενεζουέλας τώρα και του Ιράν) σε συνδυασμό με την υστέρησή τους στις αναγκαίες (και άφθονες στην Κίνα) σπάνιες γαίες
  • Ο έλεγχος από πλευράς των Αμερικανών σημαντικών πόρων και ενέργειας που θα τους επιτρέψει να έχουν τεράστια γεωπολιτικά πλεονεκτήματα έναντι ανταγωνιστών
  • Ο αρχέγονος φόβος του Ισραήλ για την αποφυγή ανάπτυξης οπλικών συστημάτων από αλλόφυλλα κράτη που το περιβάλλουν και που θέτει υπό αμφισβήτηση την ύπαρξή του
  • Ο πιθανολογούμενος υπό διαπραγμάτευση νέος χάρτης του κόσμου από τις κυρίαρχες μεγάλες δυνάμεις (ΗΠΑ και Ρωσία)
4. Παρ' ότι θεωρώ πως ορθά (μετά την πλήξη των Βρετανικών βάσεων - που είναι Αγγλικό έδαφος, όπως όλες οι Βάσεις) συνδράμουμε συμβολικά η πραγματικά στην άμυνα της Κύπρου, θα πρέπει να προσεχθεί ιδιαίτερα η "φάκα" που μπορεί να βρεθεί μπροστά μας μετά το τυράκι. Μην ξεχνάμε πως αναθεωρητές δεν είναι μόνο οι Αμερικάνοι και το Ισραήλ αλλά και η Τουρκία.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Η γραμμή "τα κέρδη τους / οι ζωές μας" (απολύτως σωστή στη γενικολογία της και απολύτως άσφαιρη στα συγκεκριμένα ζητούμενα) που υπέβαλαν και επέβαλαν τα εργατικά κέντρα στη σημερινή συγκέντρωση για τα Τέμπη δεν ανησυχεί κανέναν από τους πολιτικούς υπεύθυνους για το έγκλημα των Τεμπών. Από όσο θυμάμαι -και θυμάμαι καλά- το πρώτο χρόνο μετά τον Φλεβάρη του 2023, κανένα εργατικό κέντρο και κανένα επιστημονικό σωματείο αριστερής κατεύθυνσης δεν αναρωτήθηκε γιατί σε τέσσερις μέρες τσιμεντώθηκε ο χώρος του δυστυχήματος, γιατί απαγορεύτηκαν οι νεκροψίες, γιατί καταστράφηκε το βιολογικό υλικό ή εάν τέλος πάντων υπήρχε πυρόσφαιρα και από τι προκλήθηκε. Κανένας ερευνητής δημοσιογράφος με όραμα την αταξική κοινωνία δεν ερεύνησε τίποτα.

Το έγκλημα στα Τέμπη έγινε κεντρικό πολιτικό ζήτημα με τον κόπο και την έρευνα ορισμένων λίγων συγγενών και των συνεργατών τους. Η Καρυστιανού αποτέλεσε δε, κεντρικό πρόσωπο σε αυτήν την ανάδειξη. Ο έμμεσος αποκλεισμός της από τη σημερινή εκδήλωση (διότι δεν υπάρχει και το θάρρος της ευθείας αντιπαράθεσης με αυτήν) θυμίζει τα παλιά κόλπα των φοιτητικών συνελεύσεων: "συνάδελφε, είσαι παρακάτω στον κατάλογο ομιλητών". Και είναι δείγμα της ελάχιστης αυτοπεποίθησης όσων θέλουν να την αποκλείσουν. 

Το βέβαιο είναι ότι ο πολύς κόσμος που ξανασυγκεντρώθηκε σήμερα στο Σύνταγμα και σε όλη τη χώρα καταλαβαίνει πολύ περισσότερα από τους επίδοξους καθοδηγητές τους. Καταλαβαίνει, δηλαδή, ότι το έγκλημα στα Τέμπη δείχνει κάτι πολύ περισσότερο από το πώς δουλεύει ο καπιταλισμός. Και γιαυτό είναι πάνδημη η συμμετοχή στα συλλαλητήρια τρία χρόνια μετά.

Και αυτοί οι άνθρωποι -αργά, βασανιστικά- θα βρουν τη φωνή τους. Έξω από μεσσίες, μακριά από γενικολογίες με υψωμένο δάχτυλο και μάλιστα εκ του ασφαλούς. Το ρήγμα των Τεμπών δεν θα κλείσει εύκολα, όσο και να προσπαθούν οι συνήθεις πυροσβέστες.
Υ
.Γ. Το ζήτημα Τέμπη δεν είναι ούτε φοιτητική συνέλευση, ούτε συσχετισμοί σε Δ.Σ. και Εργατικά Κέντρα.

(Από Γιάννα Γιαννουλοπούλου)

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Με αφοπλιστική ειλικρίνεια και καθαρές κουβέντες η Μαρία των Τεμπών στη σημερινή της συνέντευξη στον Σπύρο Χαριτάτο καθόρισε την μοναδική αντισυστημική φωνή απέναντι στο διαπλεκόμενο πολιτικό σύστημα με τη δημιουργία του νέου κόμματος που θα ανακοινωθεί πριν το καλοκαίρι.

Δεν δίστασε να αποκαλύψει τον εαυτό της φανερώνοντας κομμάτια του χαρακτήρα και της ψυχοσύνθεσής του αναφέροντας απόψεις της αλλά και περιστατικά της ζωής της.

Στάθηκε με ευθύτητα απέναντι στους μνημονιακούς πολιτικούς που παρέδωσαν τη χώρα στην υποταγή.

Για τον Μητσοτάκη: «Πώς γίνεται αυτό; Εξηγήστε μου. Με τόσα σκάνδαλα… Πώς είναι δυνατόν να είναι ο καταλληλότερος άνθρωπος για να μας κυβερνήσει; Δεν μπορώ να καταλάβω».

Για τον Αλέξη Τσίπρα: «Ειλικρινά περιμέναμε ότι ένας άνθρωπος που εκφράζει την αριστερά, που έλεγε ”Πρώτη φορά Αριστερά”, ότι θα λειτουργούσε πιο αριστερά. Αλλά δυστυχώς είχαμε μια πολιτική δεξιά, μη σας πω πολύ δεξιά. Κι έγιναν πολύ σημαντικά λάθη. Για εμένα  η δήμευση της περιουσίας της χώρας για τόσα χρόνια είναι εγκληματικό»

Για τον Ανδρουλάκη: τον χρεώνει με τη στάση του για τις υποκλοπές « Μου έκανε εντύπωση η στάση του για τις υποκλοπές», για να προσθέσει ότι «δεν διεκδίκησε τα δικαιώματά του και δεν πίεσε για να μάθει τους λόγους για τους οποίους τον άκουγαν. Θεωρώ ότι δεν ήταν ένα κομμάτι που τον αφορούσε απλά, ήταν ένα κομμάτι που αφορούσε τη δημοκρατία γενικότερα».

Για την Κωνσταντοπούλου: «Την κυρία Κωνσταντοπούλου, βεβαίως, τη συναντώ στα δικαστήρια. Και βεβαίως μιλάμε για νομικά ζητήματα, αλλά μέχρι εκεί. Πολιτικά όχι, δεν έχουμε να συζητήσουμε κάτι»

Δείτε την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη:

 


 Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0


του Ρούντι Ρινάλντι

Ενώ η χώρα, μέρα με τη μέρα, βυθίζεται σε έναν βούρκο κρίσης και αδιεξόδων· ενώ ο γεωπολιτικός αναδασμός και οι επεκτατικοί ανταγωνισμοί επίδοξων «αφεντικών» στην περιοχή (Τουρκία-Ισραήλ) μας απειλούν θανάσιμα· κι ενώ η κοινωνία (πάνω από το 70%) βλέπει την ακρίβεια και την επισφάλεια να ματαιώνουν κάθε ελπίδα καλυτέρευσης της κατάστασης… το πολιτικό μας σύστημα στέκει τάχα αμέριμνα και στωικά. Θεωρεί πως είναι μια μικρή κρίση και θα περάσει· πως τα σκάνδαλα θα ξεχαστούν· πως όσοι αγωνίζονται για κάτι θα καταλάβουν (με το καλό ή με το κακό) το μάταιο της προσπάθειάς τους.

Έτσι, μέσα στον βούρκο που έχουν δημιουργήσει (καρτελοποιημένο πολιτικό σύστημα, κόμματα, ΜΜΕ, ολιγάρχες, δικαιοσύνη, σώματα ασφαλείας κ.λπ.) οδεύουμε σε μια περίεργη προεκλογική περίοδο διαρκείας. Με κυνισμό και αλαζονεία όλα τα κομματικά επιτελεία έχουν γυρίσει την πλάτη τους στην κοινωνία και προετοιμάζονται πυρετωδώς για τις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις. Με τις ίδιες συνταγές· με σταθερές συντεταγμένες, που ορίζουν οι Πρεσβείες (και βασικά H πρεσβεία με την πρέσβειρα)· με μοναδικό στόχο την πρόσβαση στη διακυβέρνηση, που ανοίγει θύρες για προγράμματα, επιδοτήσεις, ρεμούλες παντός είδους. Άρα και πλουτισμό σε βάρος της κοινωνίας, με διάλυση όλων των υποδομών, έως και της εδαφικής ακεραιότητάς της – για να μην κάνουμε λόγο για το περιβάλλον.

Η οικονομία της χώρας αντιμετωπίζεται μόνο ως μπίζνα, ως κότα που γεννά χρυσά αυγά για λίγους και εκλεκτούς, και το κράτος, η δημόσια διοίκηση και οι απογυμνωμένοι θεσμοί ως λάφυρο και τίποτα άλλο. Οι κύριες και βασικές συστημικές δυνάμεις φωνάζουν με όλους τους τρόπους: «Σώσαμε την Ελλάδα, όλα πάνε περίφημα». Κι όμως, ποτέ άλλοτε το πολιτικό σκηνικό, το πολιτικό πεδίο δεν ήταν τόσο πολύ απονομιμοποιημένο, ρευστό, ανισόρροπο, χωρίς σταθερότητα. Μέσα σε αυτό το τοπίο επιχειρείται λοιπόν μια «αλλαγή φρουράς» χωρίς ακόμα ορατά σημάδια μιας διάδοχης κατάστασης.

Πρόδρομα σημάδια ρευστοποίησης πριν την πιθανή τήξη

Η δημοσιογραφική εικόνα της κατάστασης σε πολιτικό επίπεδο: α) Φθορά της Ν.Δ. μετά από 6,5 χρόνια διακυβέρνησης χωρίς αντιπολίτευση. β) Φθορά, αλλά με κατακερματισμένες όλες τις άλλες δυνάμεις. γ) Ανισομετρία, με μια Ν.Δ. που υποχωρεί σημαντικά, αλλά έχει διπλάσια ποσοστά από το δεύτερο κόμμα. δ) Ασάφεια για το ποιο είναι το δεύτερο κόμμα. ε) Αναμονή –αλλά και προσμέτρηση της δύναμης– τριών πιθανών νέων κομμάτων (Σαμαράς, Τσίπρας, Καρυστιανού).

Πέρα από τη δημοσιογραφική εικόνα (που παραφουσκώνεται κατά το δοκούν από τις δημοσκοπήσεις, ανάλογα με το ποιος τις παραγγέλλει) υπάρχουν ορισμένες βαθύτερες αιτίες που πρέπει να επισημανθούν: Το τι προσδοκούν οι Πρεσβείες (π.χ. τι «χάδι» νοιώθει ήδη ο Μητσοτάκης από το περιβάλλον Τραμπ)· πόσο βαθιά είναι η κρίση νομιμοποίησης συνολικά του πολιτικού συστήματος, και κατά πόσο υπάρχει ορατή μια πειστική λύση για «αλλαγής φρουράς»· πόσο έντονη είναι η κοινωνική δυσφορία και οργή και προς τα πού θα στραφεί ακόμα και εκλογικά, αλλά και πώς θα συμπεριφερθεί μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος στις προσεχείς εκλογές αν υπάρξει κόμμα/κίνημα Καρυστιανού, και ποια η έκταση της αποχής ή της ψήφου τιμωρίας των συστημικών κομμάτων.
Ακόμα περισσότερο, τι άλλα γεγονότα θα συμβούν μέχρι τις εκλογές: γεωπολιτικά, οικονομικά, εσωτερικές εξελίξεις, σκάνδαλα και άλλα, που πρέπει να συνυπολογίζονται ως παράγοντες που θα επιδράσουν. 
Πιο ψύχραιμα, μπορούν να διαπιστωθούν τα ακόλουθα:

● Ο Μητσοτάκης και το καθεστώς του κινδυνεύει από τη λαϊκή οργή και όχι από τα αντιπολιτευόμενα κόμματα. Κινδυνεύει από το εσωτερικό της Δεξιάς παράταξης και από εξελίξεις που μπορεί να προωθήσει η Πρεσβεία. Γι’ αυτό συνεχώς προσπαθεί να αλλάξει την κεντρική ατζέντα: Από ΟΠΕΚΕΠΕ, από Τέμπη, από Αιγαίο και τουρκικό επεκτατισμό, από εμπλοκή στην υπόθεση Επστάιν. Έτσι χαράσσει δύο πολιτικές: Συνταγματική αναθεώρηση σαν «σκόνη» επικάλυψης όλης της δυσοσμίας, και επιχείρηση «νόμου και τάξης» (φοιτητές και πανεπιστήμια, πρόσφυγες και μετανάστες, διώξεις και τρομοκρατία) σαν απάντηση προς τα δεξιά, αλλά και σαν απάντηση απέναντι στην ογκούμενη δυσαρέσκεια και τους αγώνες.

● Από άλλες αστικές συστημικές φωνές ή καταστάσεις, το ΠΑΣΟΚ ξαπλώνει στο κρεβάτι του Προκρούστη: οφείλει να διαλέξει ανάμεσα σε συμμετοχή μαζί με τη Δεξιά σε επόμενες «διακυβερνήσεις», ή αν θα πάει με τον σχεδόν διαλυμένο αλλά υπό συγκρότηση κεντροαριστερό «γαλαξία». Το βέβαιο είναι πως εισπράττει άλλη μια κρίση. Το σκάνδαλο Παναγόπουλου, οι κινήσεις της κ. Διαμαντοπούλου, του κ. Δούκα και του κ. Γερουλάνου σχετίζονται με το προκρούστειο κρεβάτι. Οι κινήσεις για διεύρυνση υπό την επιτροπή Σκανδαλίδη δεν φαίνεται να αλλάζουν τη συνολική εικόνα.

● Σημαντική παρέμβαση κάνει βέβαια και ο κ. Ευαγ. Βενιζέλος. Έχει δηλώσει εμφατικά ότι η χώρα είναι «μη κυβερνήσιμη» και πρόσφατα, με νέα παρέμβαση για τη συνταγματική αναθεώρηση, διατύπωσε την άποψη ότι όλα θα ακυρωθούν αφού θα γίνουν και δεύτερες εκλογές. Βεβαίως ισχύουν και όσα έχει ήδη πει για το ότι έχουμε μπει από τη «συναίνεση δια της αυτοδυναμίας» («η αυτοδυναμία έχει κλείσει τον κύκλο της στην Ελλάδα»), στη «συναίνεση δια των κυβερνήσεων συνεργασίας».

● Ο χώρος της «κεντροαριστεράς», δηλαδή ο αστερισμός των ΣΥΡΙΖΑ (έχουμε 4-5 καταστάσεις που προέκυψαν από αυτόν), και ιδιαίτερα η πρωτοβουλία Τσίπρα με την «Ιθάκη» του, δεν φαίνεται να συγκινούν ευρύτερα στρώματα. Παρά το «σπρώξιμο» που έχουν από Πρεσβεία και κέντρα ολιγαρχών, δεν δημιουργείται η απαραίτητη ώθηση για μια έστω μέτρια «απογείωση».

● Ο χώρος της κ. Κωνσταντοπούλου, ενώ γνώρισε μια αύξηση λόγω της στάσης της για τα Τέμπη, φυλλοροεί σε κοινοβουλευτικό επίπεδο. Διαρρέεται μάλιστα ότι κατηγορείται από την κ. Καραγεωργοπούλου, που μόλις αποχώρησε, πως υπήρχαν νουθεσίες να μην κτυπιέται πολύ ο κ. Δένδιας. Βέβαια η κ. Κωνσταντοπούλου αποτελεί περίπτωση μονοπρόσωπου κόμματος, χωρίς διαδικασίες και βάση οργανωμένη, που δημιουργεί θόρυβο. Σαν μοντέλο εμπίπτει στις προδιαγραφές των προσωποκεντρικών αρχηγικών κομμάτων και πάντως παράδειγμα προς αποφυγήν.

● Η σκληρή αριστερά, ΚΚΕ-Περισσός, δεν αποτελεί μια εναλλακτική. Φαίνεται να είναι ευχαριστημένο στο 8% και δεν κάνει καμία πρόταση που να μην αφορά μόνο το δικό του χώρο, με ελάχιστα ανοίγματα. Και βεβαίως καταλαμβάνει μια θέση στην αμφισβήτηση του κινήματος των Τεμπών, όταν αμφισβητεί όλες τις αποκαλύψεις για παράνομο φορτίο και αφήνει την κ. Λιάνα Κανέλλη όπου βρεθεί να κοροϊδεύει για «τολουόλια και ξυλόλια και άλλα -όλια».

Ο πονοκέφαλος από την απρόβλεπτη μεταβλητή

Μεγάλο μέρος της εκλογικής βάσης της Ν.Δ. δεν πρόκειται να ψηφίσει Ν.Δ. Ο Σαμαράς μετρά αυτό το μέρος περίπου στους 1.300.000 ψηφοφόρους που έχουν εγκαταλείψει την Ν.Δ., μεγάλο μέρος των οποίων προστέθηκαν στην αποχή των ευρωεκλογών.
Υπάρχει το κίνημα των Τεμπών, που μόλις πριν 1 χρόνο κινητοποίησε 2-3 εκατομμύρια ανθρώπους. Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι το ενεργό και βαθύ ρήγμα μέσα στην κοινωνία έχει γεφυρωθεί ή εξατμιστεί. Παρόλο που έχουν περάσει 3 χρόνια, το δυναμικό αυτό δείχνει σημάδια προσμονής για κάτι άλλο, και απόστασης από το υπάρχον πολιτικό σύστημα. Ακόμα, παρά τα μπρος-πίσω, τα προβλήματα και τις διενέξεις που έγιναν εμφανείς μέσα στη φυσική ηγεσία του κινήματος, φαίνεται ότι αυτή η κοιτίδα (το κίνημα των Τεμπών) είναι το πιο μεγάλο μετερίζι μιας διάθεσης για ένα άλλο μεγάλο εγχείρημα.

Όποιοι και όσοι δεν καταλάβουν τη σημασία που είχε ο ΑΚΗΔΕΜΟΝΕΥΤΟΣ χαρακτήρας αυτού του κινήματος, όσοι και όποιοι δεν βλέπουν το ρόλο που παίζει η ανάγκη ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ της κοινωνίας σε ένα εγχείρημα, όσοι και όποιοι δεν κατανοήσουν ότι η μορφή ΚΙΝΗΜΑ δεν σημαίνει απουσία από την κεντρική πολιτική διαδικασία, όσοι και όποιοι δεν κατανοήσουν ότι ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΦΕΥΡΕΘΕΙ μια νέα μορφή κινήματος / φορέα που να εκφράσει μεγάλα προτάγματα ελευθερίας, δημοκρατίας, δικαιοσύνης, ανεξαρτησίας, όσοι και όποιοι δεν συνδέσουν αυτή τη διάθεση με τα ανοικτά και ζέοντα προβλήματα εθνικού και κοινωνικού χαρακτήρα… δεν θα μπορέσουν να συμβάλλουν σε μια άλλη, εναλλακτική πορεία.

Στην πράξη ετούτη τη στιγμή γίνεται μια οργανωμένη προσπάθεια να ΜΑΤΑΙΩΘΕΙ, να ΑΚΥΡΩΘΕΙ, να ΣΤΡΑΓΓΕΛΙΣΤΕΙ το κίνημα των Τεμπών, να φραχτεί ο δρόμος στη ανάπτυξη ενός κινήματος που να μην χωρά στα καλούπια του μεταπρατικού συστήματος, και να αποτελέσει μια ΕΛΠΙΔΑ για τον λαό και τον τόπο. Βολεύονται όλοι στα υπάρχοντα σχήματα και κόμματα, στις μαζικές τους απολήξεις (αν και αποδυναμωμένες), και προσπαθούν να στήσουν «υγειονομικές ζώνες» ώστε να μην εμφανιστεί κάτι άλλο, που να ταράξει τις συνηθισμένες ισορροπίες και εκλογικά ποσοστά. Για παράδειγμα, δεν είναι παράξενο που σχεδόν όλα τα υπάρχοντα κόμματα (ακόμα και οι κινήσεις Τσίπρα ή Σαμαρά) ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ καμία παρουσία ενός «κόμματος Καρυστιανού» στις προσεχείς αναμετρήσεις; Τι φοβούνται από μια άπειρη πολιτικά, από μια γυναίκα που εκμεταλλεύεται ένα τραγικό συμβάν για δικές της φιλοδοξίες (έτσι ισχυρίζονται), από μια γυναίκα που ήρθε από το πουθενά και δεν έχει εντρυφήσει στους κομματικούς χώρους, διαδικασίες και «σωλήνες»; Φοβούνται απλά μία μείωση των ποσοστών τους; Πιθανά, και αυτό μπορεί να τους κάνει πολύ, πάρα πολύ επιθετικούς.

Πιο βαθιά όμως, από την περίοδο του 2010 και δώθε, δεν θέλουν να εκφραστεί –με οποιοδήποτε τρόπο– και να αποκτήσει μεγάλη εμβέλεια ένα κοινωνικό και πολιτικό ρεύμα που δεν θα εμπίπτει στις προδιαγραφές των Μνημονίων, του Μεταπρατισμού, του Ακαταδίωκτου, της Ρεμούλας. Δεν μπορούν καν να διανοηθούν ότι μπορεί να υπάρξει ένας σχηματισμός που θα θέσει με έμφαση τα ζητήματα του ΕΚΔΗΜΟΚΡΑΤΙΣΜΟΥ, της ΚΑΘΑΡΣΗΣ, της ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ, της ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ. Δεν θέλουν ούτε να υπάρχει ένα τέτοιο σύμβολο μέσα στην κοινωνία. Κι αν υπήρχε απλά μέσα στην κοινωνία, δεν μπορούν να ανεχθούν αυτό να μορφοποιηθεί και παρέμβει μέσω του ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ στην κεντρική σκηνή.
Στο παρελθόν έχουν γίνει προσπάθειες να υπάρξει κάτι ανάλογο. Πάντα, μα πάντα ξεκινούσαν από τη φάση του κινήματος. Αυτό έδινε πνοή και οξυγόνο, έκφραση, στόχους, ηγέτες κ.λπ. ΞΑΝΑΣΥΜΒΑΙΝΕΙ με εντελώς πρωτότυπους τρόπους και σήμερα. Κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι τώρα αυτό θα επιτευχθεί. Υπάρχουν τόσοι και τόσοι αρνητικοί όροι ή δυσκολίες. Αλλά η «καθαρότητα», ιδιαίτερα στις συνθήκες ύπαρξης μιας δυνατότητας, είναι στάση συντηρητισμού, είναι κουβούκλιο αυτοεπιβεβαίωσης και αποχής.

Το διακύβευμα

Προσοχή: το διακύβευμα δεν είναι ένα προσωπικό κόμμα «Καρυστιανού» και το τι ποσοστό μπορεί να έχει. Το διακύβευμα ήταν και είναι (και θα είναι) η δημιουργία ενός συλλογικού ΕΜΕΙΣ στην Ελλάδα σε ταραγμένους καιρούς, και όχι μια «συμμετοχή» στο στημένο εκλογικό παιχνίδι με τους κανόνες που υποβάλλουν και επιβάλλουν Πρεσβείες και Ολιγάρχες Μεταπράτες. Γι’ αυτό η ευκολία στο ταμπελάρισμα (ακροδεξιά, συντηρητική άσχετη κ.λπ.), στον διαχωρισμό και στην καταγγελία, η «καθαρότητα» και το «κομματικό κουβούκλιο» και η λατρεία του «ποσοστού» και του «πόστου», έχουν την ερμηνεία τους. Γίνεται ολοένα πιο φανερό. Το πήραμε χαμπάρι. Κάθε εγχείρημα και προσπάθεια πρέπει να ελέγχεται με το κριτήριο αν απελευθερώνει μια κοινωνική δυναμική, αν εκφράζει αισθήματα και επιθυμίες του λαϊκού ριζοσπαστισμού, αν ενώνει γύρω από εθνικά και κοινωνικά καθήκοντα, αν συγκρούεται και σε ποιο βαθμό με το Πολιτικό Σύστημα (κι όχι να γίνεται γρανάζι του). Αν ανοίγει κάποιο δρόμο για την απάντηση του Υπαρξιακού Προβλήματος της χώρας.

Όταν λέμε πολιτικό και κοινωνικό κίνημα, δεν υποστηρίζουμε απλά ένα αυθόρμητο ξέσπασμα, όσο μεγάλο κι αν είναι. Κάνουμε λόγο για ένα διαρθρωμένο και με ρίζες μέσα στην κοινωνία κίνημα, που έχει διαδικασίες, έχει οργανώσεις που λειτουργούν δημοκρατικά, έχει «μυϊκό και νευρικό σύστημα». Όντας διαρθρωμένο έχει γενικό προσανατολισμό και κατευθύνσεις, προσπαθεί να έχει ρεαλιστικές θέσεις και στόχους που να γίνονται κτήμα των πολιτών και να παλεύουν για αυτούς. Όπως και να υπάρχει ένα επιτελικό και συλλογικό επίπεδο που να έχει αναδειχθεί και να μπορεί να προωθεί αυτόν τον αναγκαίο σε κάθε πολιτικό και κοινωνικό κίνημα ρόλο. Τα πολιτικά και κοινωνικά κινήματα δεν ξεπηδούν από το πουθενά, χωρίς καμία αναφορά, χωρίς κανένα ιδεολογικό πλαίσιο. Είναι προϊόντα ανάγκης και αντιθέσεων μέσα στην κοινωνία. Τα μεγάλα κινήματα σημαδεύουν την πολιτική και κοινωνική ζωή, αλλάζουν τους συσχετισμούς, ανοίγουν δρόμους, δημιουργούν παράδοση και σύμβολα. Οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι όλα αυτά είναι προς κατάκτηση από ένα πραγματικό κίνημα που γεννιέται, όταν γεννιέται και όταν κάνει τον βηματισμό του.

Τίποτα δεν είναι «δεδομένο». Υπάρχει κρίση βαθύτατη· υπάρχει ρευστοποίηση του πολιτικού σκηνικού· υπάρχουν απόπειρες «αλλαγής φρουράς» στην ίδια Μεταπρατική Μνημονιακή Αποικιακή κατεύθυνση· υπάρχει προεκλογική περίοδος με όλα τα «χούγια» της· υπάρχει θυμός και δυσαρέσκεια. Υπάρχει η δυνατότητα ενός ρήγματος, σοβαρού, μαζικού και ακηδεμόνευτου; Ποιος μπορεί με βεβαιότητα να το αποκλείσει; Αν αυτό για διάφορους λόγους (συσχετισμού δυνάμεων, μη δημιουργίας προϋποθέσεων, λαθών, ανεπαρκειών κ.λπ.) δεν γίνει δυνατό, θα είναι αστεία και υποκριτική η στάση πολλών που θα εμφανιστούν για να πουν «τα έλεγα εγώ». Λείπει ακόμα (μεταξύ τόσων που μας λείπουν) κι ένας Σουρής, να τους «φιλοτεχνήσει» καταλλήλως!

Με κεφαλαίο Π

Η Πολιτική (επίτηδες κεφαλαίο Π) είναι πρωτίστως δημιουργία προϋποθέσεων για την επίτευξη μεγάλων προταγμάτων και στόχων. Η Πολιτική που χρειαζόμαστε, χρειάζεται και ένα μεγάλο πάντρεμα με την ΗΘΙΚΗ. Δεν αγιάζει ο σκοπός τα μέσα. Αλλιώς δεν θα χρειαζόταν διόλου η Συμμετοχή και η Δημοκρατία. Η Πολιτική δεν είναι διαχείριση και χειρισμός προς όφελος μιας μειοψηφίας. Είναι (πρέπει να είναι) ποιητική, να εμπνέει, να κοινωνικοποιεί τους ανθρώπους, να τους κάνει Ανθρώπους και όχι εγωιστικά ιδιοτελή πλάσματα, και πολύ περισσότερο οφείλει να μην τα υποτάσσει και να μην τα μεταλλάσσει σε ανδράποδα. Φλυαρίες, θα πείτε… Πείτε ό,τι θέλετε. Είναι όμως ανάγκες που θα κερδίσουν έδαφος αν αγωνιστούμε για αξιοπρέπεια, ελευθερία, ισότητα. Υπάρχει και ό άλλος δρόμος, της Προσαρμογής. Ελεύθερα επιλέγουμε όλοι μας.
Για να μην ξεχνιόμαστε, ισχύει πάντα το «Αποτυχία, ξανά αποτυχία, και πάλι αποτυχία… μέχρι την επιτυχία. Αυτή είναι η λογική του λαού». Ο ποιητής μάς λέει: «Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει. Όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα». Ακόμα κι αν είναι σισύφειο το έργο μας, θα επιμένουμε στην ανάγκη νέας συνείδησης και αντίστασης. Διότι η Ελλάδα που θέλουμε δεν θα πέσει κάποια στιγμή από τον ουρανό…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading
Εγγραφή σε: Σχόλια (Atom)