Articles by "Πολιτική άποψη"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτική άποψη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
H Μέρκελ Υπερασπίζεται τον Ρωσικό Αγωγό Αερίου 
Από τις Συνεχείς Επιθέσεις της Κυβέρνησης Τραμπ


Από Zero Hedge, 21-2-2019
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Ο Ντόναλντ Τραμπ αρχίζει να εκνευρίζει την ΄Ανγκελα Μέρκελ, καθώς η Γερμανίδα καγκελάριος αναγκάζεται να αποκρούει επιθέσεις της αμερικανικής κυβέρνησης για τον αξίας 9,5 δις Ευρώ και μήκους 1.220 χιλιομέτρων, υποβρύχιο αγωγό φυσικού αερίου 'Nord Stream 2', μεταξύ Ρωσίας και Γερμανίας, σύμφωνα με το Μπλούμπεργκ.

Αμερικανοί διπλωμάτες πλησίαζαν το τελευταίο δεκαήμερο αξιωματούχους στο Παρίσι και στις Βρυξέλλες για να τους πείσουν να ενταχτούν στην αντίσταση εναντίον του αγωγού, ενώ η Μέρκελ συζητούσε μια συμφωνία για το σχέδιο με την Γαλλία, έλεγαν οι γνωρίζοντες, κατά το Μπλούμπεργκ.

Τον Ιανουάριο, ο Αμερικανός πρεσβευτής στο Βερολίνο, Ρίτσαρντ Γκρένελ, έστειλε επιστολές στις γερμανικές εταιρείες που δουλεύουν για το αγωγό, προειδοποιώντας της για «τους σημαντικούς κινδύνους κυρώσεων», εάν δεν εγκατέλειπαν το έργο. Η επιστολή ανέφερε ότι ο αγωγός θα καθιστούσε την Ευρώπη εξαρτημένη από την Μόσχα, αυξάνοντας την απειλή ρωσικών επεμβάσεων.

Επικεφαλής του προγράμματος Nord Stream 2 είναι ο Γερμανός πρώην καγκελάριος Γκέρχαρντ Σρέντερ, που είναι επίσης σύμβουλος της τράπεζας Ρότσιλντ.


Το περασμένο Σάββατο, ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Μάικ Πενς συνέστησε στα μέλη της ΕΕ να απορρίψουν τον υποβρύχιο αγωγό, μιλώντας παρουσία της Μέρκελ και άλλων διεθνών ηγετών, στην Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου.

Η Μέρκελ αντεπιτίθεται


Γερμανίδα καγκελάριος χρησιμοποίησε σκληρές εκφράσεις για την κυβέρνηση Τραμπ, μιλώντας με πάθος προς τους συμμετέχοντες στην Διάσκεψη Ασφαλείας, υπερασπιζόμενη την πολυμερή διεθνή τάξη «που αμφισβητεί ο Τραμπ» και αποσπώντας τις επευφημίες όρθιων των μελών ενός ακροατηρίου γεμάτου προέδρους, πρωθυπουργούς και ανώτερους στρατιωτικούς αξιωματούχους.

Σε μήνυμά του στο Τουίτερ ο Καρλ Μπιλτ εσχολίασε: «Η Μέρκελ ήταν φωτιά. Ο λόγος της είχε δύναμη και πεποίθηση, όσο ποτέ άλλοτε. Μια δυναμική παρουσίαση των διεθνών προβλημάτων και ισχυρή συνηγορία υπέρ των συνεργασιών και του πολυκεντρισμού.»

Η Μέρκελ ήταν προφανώς ευχαριστημένη με την ανταπόκριση στην ομιλία της, σύμφωνα με τον εκπρόσωπό της Στέφεν Σάιμπερτ, ο οποίος πρόσθεσε ότι η καγκελάριος είχε «στην συνέχεια μερικές πολύ καλές συνομιλίες», με συμμάχους από άλλα έθνη.

Οι επικρίσεις του Τραμπ κατά της Γερμανίας, ότι εξαρτάται από το ρωσικό αέριο δεν είναι κάτι καινούργιο. Τον Ιούλιο στηλίτευε την Γερμανία, ότι «είναι υποχείρια της Ρωσίας, αφού από αυτήν προμηθεύεται τόση από την ενέργεια που χρειάζεται.»

Διμερές πρόγευμα του Τραμπ με τον Γεν. Γραμματέα του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες

«Είναι πολύ θλιβερό όταν η Γερμανία πηγαίνει και κάνει μια τεράστια συμφωνία για αέριο με την Ρωσία όταν εμείς είμαστε για να την φυλάμε από την Ρωσία και αυτή πηγαίνει και πληρώνει δισεκατομμύρια και δισεκατομμύρια δολάρια κάθε χρόνο στην Ρωσία», είπε ο Τραμπ, πριν να συναντηθεί με τον Γ.Γ. του ΝΑΤΟ Γιενς Στόλντεμπεργκ.


Και η εγκατάσταση του αγωγού πλησιάζει στην ολοκλήρωση

Οι επικρίσεις του Τραμπ απείλησαν να φέρουν την Μέρκελ σε απομόνωση μεταξύ των Ευρωπαίων εταίρων της, όπου κάποιοι ηγέτες εξέφρασαν ανησυχία για την αυξανόμενη εξάρτησή τους από την Ρωσία, όσο και για τους κινδύνους υπονόμευσης της Ουκρανίας, η οποία κερδίζει 2 δις δολάρια τον χρόνο από τέλη διέλευσης του ρωσικού αερίου από προηγούμενο αγωγό.

Η αμερικανική επίθεση φάνηκε να κερδίζει έδαφος στις 6 Φεβρουαρίου, όταν δημοσίευμα της Σουντώϋτσε Τσάϊτουγκ ανέφερε ότι η Γαλλία θα αντιταχτεί στην Γερμανία και θα ψηφίσει κανονισμούς τη ΕΕ που εγείρουν εμπόδια τον αγωγό. Αυτό προκάλεσε έναν οργασμό συνομιλιών, που κατέληξαν σε μιαν γερμανό-γαλλική συμφωνία στις 8/2, που «νέρωνε» τους περιορισμούς στη Οδηγία της Ε.Ε.

Σε ερώτηση Ουκρανού βουλευτή το Σάββατο, η Μέρκελ υποσχέθηκε ότι ο αγωγός στην Βαλτική δεν θα υπονομεύσει την θέση της Ουκρανίας ως χώρας διέλευσης φυσικού αερίου.

« Συνειδητά να αποκλείσουμε την Ρωσία από τον πολιτικό στίβο, νομίζω ότι αυτό είναι επίσης λάθος», είπε η Μέρκελ για το πρόγραμμα του οποίου ηγείται Γερμανός πρώην καγκελάριος. « Η διακοπή κάθε σχέσεως με την Ρωσία δεν μπορεί να είναι προς το γεωπολιτικό συμφέρον της Ευρώπης.»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Της Ζωής Κωνσταντοπούλου*

Η αγάπη για την πατρίδα δεν είναι εθνικισμός, ούτε φασισμός. Η αγάπη για την πατρίδα είναι το αυτονόητο δικαίωμα κάθε ανθρώπου, για την πατρίδα του. Και το αυτονόητο συλλογικό δικαίωμα κάθε λαού, για την πατρίδα του. Από την αγάπη για την πατρίδα σου, περνά κι ο σεβασμός στην αγάπη του άλλου για την πατρίδα του. Η ειρηνική συνύπαρξη των λαών περνά μέσα από αυτήν την αγάπη κι απ' αυτόν τον σεβασμό.
Στο Σύνταγμά μας, η αγάπη για την πατρίδα, η πίστη στην πατρίδα και την δημοκρατία, περιγράφονται ως ύψιστη υποχρέωση των πολιτών. Πατρίδα και Δημοκρατία είναι αλληλένδετες: «Ο Σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και στη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων».  «Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσον εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία».
Η τήρηση του Συντάγματος, ο σεβασμός στη Δημοκρατία, είναι θέμα πατριωτισμού. Κι αυτός ο πατριωτισμός ήταν η αφετηρία και η φλόγα των δημοκρατικών αγώνων του λαού μας.
Εδώ και ένα χρόνο σκηνοθετήθηκε, υλοποιήθηκε και διεκπεραιώθηκε μια ακόμη μεγάλη προδοσία: η κατ' εντολήν του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, των ΗΠΑ και της Γερμανίας, παράδοση στοιχείων της ιστορίας και της πολιτισμικής μας ταυτότητας, παράδοση της Μακεδονίας ως αναπόσπαστου, πολύτιμου κομματιού της πατρίδας μας, εδαφικά, ιστορικά, πολιτισμικά, «προς πάσα χρήση». Παράδοση και προδοσία, από εκείνους που και στο δημοψήφισμα πρόδωσαν τον ελληνικό λαό, κατέλυσαν το Σύνταγμα και παρέδωσαν τη Δημοκρατία.
Η «Συμφωνία των Πρεσπών» υπογράφηκε από μια Κυβέρνηση υποτελή και όχι αυτεξούσια. Ψηφίστηκε από μια Βουλή δοτών με τρόπο Αντισυνταγματικό, χωρίς λαϊκή νομιμοποίηση, με συναλλαγή, κατά παράβαση των διεθνών κανόνων σύναψης και κύρωσης διεθνών συνθηκών. Προωθήθηκε κατεπειγόντως, σε πείσμα της πλατιάς, πάνδημης αντίδρασης στην παράδοση αυτή, που εκφράστηκε με μαζικά συλλαλητήρια σε Θεσσαλονίκη, Αθήνα και όλη την Ελλάδα.
Η Συμφωνία των Πρεσπών δεν αποτελεί τετελεσμένο. Ακριβώς λόγω του αντιδημοκρατικού και αντισυνταγματικού τρόπου σύναψής της. Ακριβώς λόγω του ότι ουδέποτε έλαβε λαϊκή νομιμοποίηση. Ακριβώς λόγω του ότι και στη χώρα μας και στη γείτονα χώρα απορρίφθηκε ηχηρά από τους πολίτες: στη γείτονα με δημοψήφισμα από το οποίο απείχε η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού (65%), στη χώρα μας με επανειλημμένες μαζικές κινητοποιήσεις, που ήταν όλες εναντίον της συμφωνίας και καμμία υπέρ.
Ο Τσίπρας δεν τολμά να κάνει δεύτερο δημοψήφισμα και να το παραβιάσει. Για αυτό δεν προκήρυξε δημοψήφισμα. Γνώριζε και γνωρίζει καλά ότι το αποτέλεσμά του θα ήταν και πάλι ένα ηχηρό ΟΧΙ του ελληνικού λαού. Από αυτά τα ΟΧΙ που ο γενναίος λαός μας ξέρει να λέει στους κατακτητές, κάθε φορά που επιζητούν να του επιβάλουν την υποταγή και την παράδοση, με πάσης φύσεως «Συμφωνίες».
Η Πλεύση Ελευθερίας ζητά να προκηρυχθεί δημοψήφισμα για τη Συμφωνία των Πρεσπών. Και δεσμεύεται, δεσμευόμαστε, με την εμπιστοσύνη του λαού, να ενεργήσουμε για την ακύρωσή της. Με συνέπεια σε όσα εξαρχής είπαμε, από τον Γενάρη το 2018, όταν ξεκίνησε η «διαπραγμάτευση» που οδήγησε στην προδοσία.
Και με συνείδηση ότι η ακύρωση της Συμφωνίας, η υπεράσπιση της Μακεδονίας, της Πατρίδας μας, είναι θέμα Δημοκρατίας.


Επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας, τ. Προέδρου της Βουλής

του Paul Craig Roberts, Zero Hedge, Sat,09/02/2019
[Είναι σκόπιμο να προειδοποιηθούν οι αναγνώστες που δεν τον γνωρίζουν ότι ο συντάκτης του άρθρου δεν είναι ξένος εχθρός των ΗΠΑ, ψευδώνυμος πράκτορας εχθρικής χώρας, η Αμερικανός αμφισβητούμενου πατριωτισμού. Είναι εγκυρότατος συγγραφέας, καθηγητής της Οικονομικής Επιστήμης, πρώην υπουργός του Ρέϊγκαν και πρώην αρχισυντάκτης της Wall Street Journal, ναυαρχίδας του διεθνούς καπιταλισμού. Είναι όμως προπάντων δημοκράτης και πατριώτης, αγωνιζόμενος για την οικονομική, κοινωνική, πολιτική και ηθική αναστύλωση της πατρίδας του και ως τέτοιος τιμάται από τα λαμπρότερα πνεύματα στην χώρα του και διεθνώς. Η επαναληπτική εξειδίκευση της καταγγελίας του στην  «Ουάσιγκτον» υποδηλώνει ως στόχο το κατεστημένο ιδιοτελών επιβητόρων της αμερικανικής εξουσίας, που βλάπτουν τα εθνικά συμφέροντα των ΗΠΑ.]
Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού

Τίποτα δεν φωτίζει καλύτερα την αντίθεση της  Ουάσιγκτον προς την Δημοκρατία και την αυτοδιάθεση όσο το κραυγαλέο δημόσια πραξικόπημα που οργάνωσε η Ουάσιγκτον εναντίον του άμεμπτα εκλεγμένου προέδρου της Βενεζουέλας.
Η Ουάσιγκτον προσπαθούσε επί χρόνια να ανατρέψει την κυβέρνηση της Βενεζουέλας. Η Ουάσιγκτον θέλει την ιδιωτικοποίηση της κρατικής εταιρείας πετρελαίου της Βενεζουέλας, για να περάσει στα χέρια των αμερικανικών πετρελαϊκών εταιρειών. ΄Ετσι η Ουάσιγκτον θα αποκτούσε τον έλεγχο της Βενεζουέλας. Η μεταφορά του πλούτου εκτός της χώρας θα εμπόδιζε οποιαδήποτε οικονομική ανάπτυξη από το εσωτερικό της. Κάθε πλευρά της οικονομίας της θα περνούσε στον έλεγχο των μεγάλων αμερικανικών εταιρειών. Η εκμετάλλευση θα ήταν αμείλικτη και απάνθρωπη.
Ο λαός της Βενεζουέλας το αντιλαμβάνεται και γι’ αυτό, παρ’ όλο που έχει βουλιάξει την οικονομία και προσφέρει πλούσια δωροδοκία των στρατιωτικών, η Ουάσιγκτον δεν κατάφερε να στρέψει τον λαό και τον στρατό εναντίον του Μαδούρο.
Η αιτιολόγηση της επίθεσης της Ουάσιγκτον στην Βενεζουέλα από την ηλεκτρονική εφημερίδα Moon of Alabama παρέχει μιαν αληθέστερη εικόνα, που διαφέρει ριζικά από τα ψέματα που εκστομίζουν Αμερικανοί και Ευρωπαίοι πολιτικοί και εκπορνευόμενα ΜΜΕ -μια χορωδία από πόρνες, αδειασμένες από κάθε ίχνος εντιμότητας και ηθικής και που  κερδίζουν το βιος τους λέγοντας και εκπέμποντας ψέματα.
Δεν είμαι το ίδιο σίγουρος με το δελτίο Moon of Alabama ότι ο αγώνας της Βενεζουέλας, που άρχισε με τον Τσάβες, να καταστεί μια κυρίαρχη χώρα, ανεξάρτητη από τον έλεγχο της Ουάσιγκτον, μπορεί να διασωθεί. Η Ουάσιγκτον είναι αποφασισμένη να δώσει να καταλάβουν όλοι στην Λατινικήν Αμερική ότι είναι άσκοπο να ονειρεύονται αυτοδιάθεση. Η Ουάσιγκτον απλά δε το επιτρέπει.
Ο Μαδούρο, παρά το ότι είναι ο νόμιμα εκλεγμένος πρόεδρος με την μάζα του λαού και του στρατού στο πλευρό του, προφανώς δεν διαθέτει την δύναμη να συλλάβει το αμερικανικό ανδρείκελο, που, χωρίς στήριγμα νόμου ή εκλογής, αυτό-ανακηρύχτηκε σε πρόεδρο, δημιουργώντας έτσι μιαν –υπό αμερικανική προστασία- «κυβέρνηση», ως εναλλακτική της νόμιμα εκλεγμένης. Η ανεπάρκεια του Μαδούρο να υπερασπιστεί την δημοκρατία από το εσωτερικό αποτελεί μιαν βέβαιη αδυναμία του αξιώματός του. Πως λοιπόν είναι δυνατό να αποκαλείται ο Μαδούρο δικτάτορας, όταν είναι ανίσχυρος απέναντι σε ένα ανατρεπτικό κίνημα;
Εάν η Ρωσία και η Κίνα έσπευδαν να πραγματοποιήσουν μιαν στρατιωτική παρουσία στην Βενεζουέλα για να προστατεύσουν τα δάνεια και τις πετρελαϊκές επενδύσεις τους, η Βενεζουέλα θα εσώζετο και άλλες χώρες, που θα ήθελαν να είναι ανεξάρτητες, θα αναθαρρούσαν, βλέποντας πως, μολονότι καμιά υποστήριξη δεν μπορεί να περιμένει η εθνική αυτοδιάθεση από τον Δυτικό Κόσμο, οι πρώην αυταρχικές χώρες θα την υποστηρίξουν. Τότε θα ακολουθούσαν και άλλες διακηρύξεις ανεξαρτησίας και η Αυτοκρατορία θα κατέρρεε.
Η Βενεζουέλα είναι μια ευκαιρία για την Ρωσία και την Κίνα να αναλάβουν την ηγεσία του κόσμου, αλλά αμφιβάλλω ότι η ρωσική και η κινεζική κυβερνήσεις θα έχουν την οξυδέρκεια να δράξουν αυτήν την ευκαιρία και έτσι πράττοντας να αλλάξουν τον κόσμο.
 Ο Πούτιν σπαταλά τα λόγια του όταν σωστά επικρίνει την Ουάσιγκτον για τις παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου που διαπράττει. Κατά την  άποψη της Ουάσιγκτον Δίκαιο είναι ότι εξυπηρετεί το αμερικανικό συμφέρον.
Και να η ανάλυση του δελτίου Moon of Alabama:
Η αντιπολίτευση στην Βενεζουέλα πιθανότατα θα χρησιμοποιήσει τα «παγωμένα» (σε αμερικανικές τράπεζες) κεφάλαια της χώρας για να αγοράσει όπλα και να δημιουργήσει έναν στρατό μισθοφόρων, για να εξαπολύσει έναν «εμφύλιο πόλεμο» εναντίον του Μαδούρο και των οπαδών του. Αμερικανικές «ειδικές δυνάμεις» και κάποιες εταιρείες μισθοφόρων της CIA θα προθυμοποιηθούν να βοηθήσουν, όπως στην Συρία. Η γραμμή εφοδιασμού σε έναν τέτοιο πόλεμο θα περνά πιθανότατα μέσω Κολομβίας. Εάν όπως στην Συρία, σχεδιάζεται και ο πόλεμος χερσαίων δυνάμεων, αυτός προφανώς θα αρχίσει σε παραμεθόριες πόλεις.

Οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν το πρόσχημα της «αποστολής ανθρωπιστικής  βοήθειας» από την Κολομβία στην Βενεζουέλα, για να υπονομεύσουν την κυβέρνηση και να δημιουργήσουν μιαν γραμμή εφοδιασμού για τις περαιτέρω επιχειρήσεις. Είναι μια ακόμη απόπειρα να προσελκύσουν τους στρατιωτικούς στο στρατόπεδο των οργανωτών του πραξικοπήματος.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Finian Cunningham, Strategic Culture, 6-2-2019
Επιλογή/Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

«Τo τέλος της αδιαφιλονίκητης παγκόσμιας οικονομικής κυριαρχίας τω ν ΗΠΑ  έφτασε νωρίτερα από όσο αναμενόταν», έγραψε ο καθηγητής της Πολιτικής Οικονομίας, Michael Hudson,σε πρόσφατη δυνατή πραγματεία του..
Ο Hudson προχωρεί για να επισημάνει με άφθονη ειρωνεία πως «το τέλος του αμερικανικού νομισματικού ιμπεριαλισμού» επιταχύνθηκε από έναν δεξιό μεγιστάνα οικοδομικών επιχειρήσεων, τον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, περικυκλωμένο από μιαν ομάδα νέο-συντηρητικών σκευωρών στον Λευκό Οίκο.
Ο συγγραφέας, του οποίου  παλαιότερο βιβλίο, «Super Imperialism» είχε προαναγγείλει τα χαρακτηριστικά της σημερινής γεωπολιτικής πραγματικότητας, υποστηρίζει ότι «η διεθνής χρηματοπιστωτική πρακτική και οι ξένες επενδύσεις έχουν καταστεί το κυρίαρχο χαρακτηριστικό  της σημερινής παγκόσμιας πολιτικής της πυγμής.»
Κεντρικός παράγων της ιστορικής απώλειας της αμερικανικής παγκόσμιας οικονομικής κυριαρχίας είναι το επικείμενο τέλος του δολαρίου ως του πρώτου διεθνούς νομίσματος και συνακόλουθα της χρήσης του ως νομίσματος-όπλου στα χέρια της Ουάσιγκτον.
Η τελευταία έκρηξη στις διεθνείς σχέσεις , που εμπλέκει την Ουάσιγκτον με την Βενεζουέλα σε επιχείρηση αλλαγής καθεστώτος, δεν είναι παρά η τελευταία μιας μακράς σειράς διεθνών εξελίξεων, εντάσεων και συγκρούσεων, που σε τελευταία ανάλυση απορρέουν από την απέλπιδα προσπάθεια των ΗΠΑ να διατηρήσουν την παγκόσμια ηγεμονία τους.
Κατά το τελευταίο δωδεκάμηνο υπήρξε ένας χορός κρατών που ξεφορτώνονται τα δολάρια και τα αμερικανικά ομόλογα από τα θησαυροφυλάκιά τους. Η Ρωσία, η Κίνα, η Ιαπωνία, η Τουρκία και άλλα κράτη, εξαποστέλλουν τα αμερικανικά νομίσματα με το φτυάρι. Στο μεταξύ η Ρωσία και άλλες χώρες  αποθηκεύουν αποθέματα χρυσού, ως ασφαλέστερο στρατηγικό περιουσιακό στοιχείο.
Αυτό είναι ασφαλώς  ένα σημάδι συστηματικής «αποδολαριοποίησης», που οφείλεται σε μια γενική πτώση της εμπιστοσύνης στο αμερικανικό νόμισμα, όπως και σε μια σιωπηρή πολιτική απόφαση για τον  διακριτικό αφοπλισμό του «νομισματικού ιμπεριαλισμού» της Ουάσιγκτον.
΄Αλλες σημαντικές ενδείξεις  περιλαμβάνουν την απόφαση της  Κίνας να τιμολογεί στο εξής σε κινεζικά Γιουάν το τεράστιο πετρελαϊκό εμπόριο της με την Σαουδική Αραβία και άλλες πηγές πετροδολαρίων.
Η Ρωσία και η Κίνα έχουν ήδη εγκαινιάσει διμερές εμπόριο που χρησιμοποιεί αμοιβαία τα εθνικά τους νομίσματα. Αυτό είναι ένα ακόμη παράδειγμα πως η τρομοκρατική χρήση των κυρώσεων και ο έλεγχος επί του διεθνούς συστήματος πληρωμών από την Ουάσιγκτον οδηγεί αναπόδραστα  στην καθιέρωση εναλλακτικών, εκτός δολαρίου, μηχανισμών εμπορίου.
Η εισαγωγή την περασμένη βδομάδα, από την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση, ενός νέου συστήματος πληρωμών για το εμπόριο με το Ιράν, προκειμένου να αποφευχθούν οι αμερικανικές κυρώσεις, αποτελεί απόδειξη της περαιτέρω διεθνούς απομάκρυνσης  από την εξάρτηση στο αμερικανικό δολάριο, το άλλοτε διεθνές αποθεματικό νόμισμα. Και εδώ επίσης η Ουάσιγκτον ξεπέρασε τα ανεκτά όρια.
Οι απειλές να τιμωρηθούν τα ευρωπαϊκά έθνη επειδή συναλλάσσονται εμπορικά με το Ιράν, υπό τους όρους της διεθνούς  συμφωνίας  του 2015 για τα πυρηνικά -από την οποία ο Τραμπ μονομερώς  αποχώρησε πέρυσι- ανάγκασαν τους Ευρωπαίους να προστατέψουν τα δικά τους ζωτικά συμφέροντα, απόφαση που αναγκαστικά συνεπάγεται την παράκαμψη του αμερικανικού συστήματος δολαρίου.
Κοντολογίς οι Αμερικανοί κυβερνώντες σκάβουν οι ίδιοι τον τάφο τους..
Όπως επισημαίνει ο Μάϊκλ Χιούντσον, η άλλοτε αμερικανική ηγεμονία εισέρχεται  σε  μια επιταχυνόμενη παρακμή, πού προκλήθηκε από την δική της προκλητική υπεροψία και την μονομερή επιθετικότητα, ακόμη  και προς τους υποτιθέμενους συμμάχους της.
Φαίνεται ότι, για να αποφύγουν αυτήν την κατάρρευση εξουσίας, οι ΗΠΑ κλιμακώνουν την επιθετικότητα και τον μιλιταρισμό, σε μιαν απέλπιδα προσπάθεια να επιβληθούν.
΄Ετσι βλέπουμε τις ΗΠΑ να προχωρούν στο ριψοκίνδυνο βήμα της  αποχώρησης από την Συνθήκη Απαγόρευσης των Ενδιάμεσων Πυρηνικών Δυνάμεων (INF) με την Ρωσία. Πολλοί ειδικοί στο θέμα των εξοπλισμών σε όλο των κόσμο –και στις ΗΠΑ-  είναι βαθιά ανήσυχοι ότι η κυβέρνηση Τραμπ τραυματίζει σοβαρά την διεθνή ασφάλεια και «ωθεί τον κόσμο κοντύτερα σε έναν πυρηνικό πόλεμο».
Πίσω από την αμερικανική απόφαση, να σχίσουν την συνθήκη INF, κρύβεται η πρόθεση της Ουάσιγκτον να προσπαθήσει να εκφοβίσει στρατιωτικά την Ρωσία και την  Κίνα, τις οποίες αρκετά πρόσφατα αμερικανικά στρατιωτικά προγράμματα περιγράφουν ως  «ανταγωνιστικές μεγάλες δυνάμεις». 
Η επιθετικότητα και οι απειλές της Ουάσιγκτον εναντίον του Ιράν εμπίπτουν επίσης σε αυτόν τον απειλητικό μιλιταρισμό, ως μέθοδο άσκησης πολιτικής της πυγμής.
Η αμερικανική δραματική κλιμάκωση των εντάσεων με την Βενεζουέλα κατά το τελευταίο δεκαπενθήμερο είναι μια ακόμη σελίδα από τον ίδιο οδηγό δράσεως. Είναι  σχεδόν συγκλονιστική η θρασύτητα των απειλών της Ουάσιγκτον για στρατιωτική επίθεση κατά της Νότιο-Αμερικανικής χώρας.
Τα ασύστολα τελεσίγραφα της κυβέρνησης Τραμπ για αλλαγή κυβέρνησης και η κατάσχεση του πετρελαϊκού πλούτου της  Βενεζουέλας αποτελούν αποτροπιαστική παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου, σύμφωνα με το έγκυρο Ελβετό Νομικό και πρώην Εισηγητή των Ηνωμένων Εθνών Alfred de Zayas.
Σε αξιοθρήνητο θέαμα, πολλά ευρωπαϊκά κράτη ακολουθούν δουλικά στην επίθεση της Ουάσιγκτον εναντίον της κυβέρνησης Μαδούρο, παρά το γεγονός ότι και αυτά τα ίδια έχουν ακόμη και πρόσφατα ταπεινωθεί από τους αμερικανικούς τραμπουκισμούς.
Η Βενεζουέλα διαθέτει, όπως πιστεύεται, τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου στον πλανήτη, ξεπερνώντας και την Σαουδική Αραβία. Μέγα μέρος του εμπορίου της  κατευθύνεται στην αμερικανική αγορά. Δυστυχώς, αυτό έδωσε στην Ουάσιγκτον ισχυρά όπλα οικονομικού πολέμου εναντίον του Καράκας.
Αλλά και εδώ, πάλιν, οι αλαζόνες Αμερικανοί κινδυνεύουν να το παρακάνουν. Απειλές στρατιωτικής εισβολής  -ενώ είναι ποινικά διώξιμες-  λέγονται  ευκολότερα από όσο γίνονται πράξη. Εάν η Βενεζουέλα τα καταφέρει να ξεπεράσει  την σημερινή πολιτική  θύελλα, θα στρέψει αναμφίβολα τις εκπληκτικές πετρελαϊκές επιχειρήσεις της προς την Ρωσία, την Κίνα, την Τουρκία και άλλες  χώρες στην Ανατολή, που δεν ακολούθησαν τον υστερικό όχλο του Μπάρμπα Σαμ στην φρενίτιδα για λυντσάρισμα στην Καραϊβική.
Σε συσχετισμό με την επιθετικότητα της Ουάσιγκτον σε τόσα άλλα  μέτωπα – κατά της Ρωσίας, της Κίνας, του Ιράν, της Ευρώπης-  η χονδροειδής αμερικανική παρανομία σε βάρος της Βενεζουέλας επιταχύνει την εξέλιξη προς την κατεύθυνση που τρέμουν: προς ένα κόσμο πολυκεντρικό, όπου δεν θα υπάρχει πια η αμερικανική ηγεμονία.
Μια κατάσταση χάους και σύγκρουσης είναι πολύ επικίνδυνη. Το εύφλεκτο μίγμα μπορεί να εκραγεί σε παγκόσμια εμπόλεμη σύρραξη. Η απέλπιδα προσπάθεια της Ουάσιγκτον να αποφύγει την μοίρα του ηγεμονικού  θανάτου μπορεί να οδηγήσει σε μιαν επίθεση πέραν της κόκκινης γραμμής. Μια αλόγιστη εισβολή στην Βενεζουέλα θα μπορούσε να γίνει ένας τέτοιος πυροκροτητής.
Οπωσδήποτε  είναι κρίσιμο να αντιληφθούμε την παρούσα επικίνδυνη διεθνή πραγματικότητα ως το προϊόν εγγενών αμερικανικών οικονομικών προβλημάτων. Αυτός  είναι κομβικός παράγων που συνδέει όλες τις άλλες φαινομενικά διάσπαρτες εντάσεις και συγκρούσεις. Η Βενεζουέλα δεν είναι παρά  μια ακόμη έκφανση ενός ευρύτερου δομικού προβλήματος, εδραζόμενου στην κατάρρευση του αμερικανικού καπιταλισμού.
Οι Ρώσοι, οι Κινέζοι και άλλοι πληροφορημένοι σχεδιαστές στρατηγικής είναι προφανώς σε πολύ καλή γνώση για  τους κινδύνους που  εμφωλεύουν στην μετάβαση της διεθνούς πολιτικής μακριά από την αμερικανική αυτοκρατορική κυριαρχία. Η Μόσχα και το Πεκίνο δεν έχουν την παραμικρή επιθυμία για μια ξαφνική κατάρρευση της αμερικανικής ισχύος, επειδή αυτό θα μπορούσε να πυροδοτήσει μιαν καταστροφική στρατιωτική αντίδραση. Η βαθμιαία υπόσκαψη και εξασθένιση του δολαρίου, σε μια σταδιακή εγκατάλειψή του, είναι πιθανώς ο ασφαλέστερος τρόπος αφοπλισμού της αμερικανικής ωρολογιακής βόμβας.


Finian Cunningham: Πρώην αρχισυντάκτης, αρθρογράφος και  ανταποκριτής μεγάλων δημοσιογραφικών συγκροτημάτων.  Βαθύς γνώστης και έγκυρος σχολιαστής των διεθνών θεμάτων, διαβάζεται ευρύτατα σε αρκετές γλώσσες.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Manlio Dinucci, Comité Valmy, 5 février 2019 

[Συγκλονιστικές αποκαλύψεις περιέχει το σύντομο αυτό άρθρο του διεθνώς διάσημου Ιταλού γεωστρατηγικού αναλυτή, εκτός της πληροφορίας -ειδικότερου ελλαδικού ενδιαφέροντος- για την σημερινή πρώτη υπογραφή ένταξης στο ΝΑΤΟ της «Βόρειας Μακεδονίας» των Ζάεφ-Τσίπρα-Κοτζιά. Τα ανατριχιαστικά  στοιχεία που αναφέρει για την συνωμοτική ληστεία των τραπεζικών καταθέσεων και χρυσού δεκάδων δισεκατομμυρίων της Βενεζουέλας, από τις ΗΠΑ και κυβερνήσεις και κεντρικές τράπεζες της Ε.Ε., επιβεβαιώνουν την διαδεδομένη ευρύτατα αίσθηση, μετά και τις αποκαλυπτικές δηλώσεις Μπόλτον, ότι περάσαμε πλέον από την εποχή των «ανθρωπιστικών» βομβαρδιστικών επιδρομών, στο στάδιο του απροσχημάτιστου γκαγκστερισμού στις διεθνείς σχέσεις.]

Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού

Πριν δυο βδομάδες η Ουάσιγκτον έστεψε πρόεδρο της Βενεζουέλας τον Χουάν Γκουάϊντό, μ’ όλο που αυτός δεν συμμετέσχε καν σε προεδρικές εκλογές και κήρυξε παράνομο τον Πρόεδρο Μαδούρο, κανονικά εκλεγμένο, προαναγγέλλοντας και τον εγκλεισμό του στη φυλακή του Γκουαντάναμο. Την περασμένη βδομάδα η Ουάσιγκτον ανακοίνωσε την αναστολή της Συνθήκης INF, επιρρίπτοντας την ευθύνη στην Ρωσία και άνοιξε έτσι μιαν ακόμη πιο επικίνδυνη φάση στην κούρσα των πυρηνικών εξοπλισμών.
Αυτήν την βδομάδα η Ουάσιγκτον  κάνει ακόμη ένα βήμα: Αύριο, στις 6 Ιανουαρίου, το ΝΑΤΟ υπό την διοίκηση των ΗΠΑ, διευρύνεται προκαταβολικά, με την υπογραφή του πρωτοκόλλου προσχώρησης της «Μακεδονίας του Βορρά», ως 30ου μέλους του.
Δεν ξέρουμε ακόμα ποιο άλλο βήμα θα κάνει η Ουάσιγκτον την ερχόμενη εβδομάδα, αλλά ξέρουμε ποια είναι η κατεύθυνση. : Μια διαδοχή, ολοένα και ταχύτερη, πράξεων βίας, με τις οποίες οι ΗΠΑ και οι άλλες  δυνάμεις της Δύσης επιχειρούν να διατηρήσουν την μονοπολική υπερεξουσία σε ένα κόσμο που τείνει να γίνει πολυκεντρικός.
Αυτή η στρατηγική –έκφραση όχι ισχύος αλλά αδυναμίας, αλλ’ ωστόσο όχι λιγότερο επικίνδυνη- ποδοπατάει τους πιο στοιχειώδεις κανόνες του Διεθνούς Δικαίου. Συμβολική είναι η περίπτωση της υιοθέτησης νέων κυρώσεων σε βάρος της  Βενεζουέλας, με το «πάγωμα» κεφαλαίων αξίας 7 δισεκατομμυρίων δολαρίων της κρατικής εταιρείας πετρελαίου, με διακηρυγμένη την επιδίωξη να εμποδιστεί η εξαγωγή πετρελαίου της Βενεζουέλας, της χώρας με τα μεγαλύτερα πετρελαϊκά αποθέματα.
Η Βενεζουέλα έχει σπάνιο ορυκτό πλούτο,  και είναι πλούσια σε χρυσό, του οποίου τα  αποθέματα υπολογίζονται σε περισσότερα από 15 χιλιάδες τόνους, που το κράτος χρησιμοποιεί για να προμηθεύεται ισχυρό συνάλλαγμα  για την αγορά φαρμάκων, τροφίμων και άλλων ειδών πρώτης ανάγκης. Γι αυτό το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών  σε συντονισμό με  τους υπουργούς οικονομικών και τους κεντρικούς τραπεζίτες της Ε Ε και της Ιαπωνίας πραγματοποίησαν μιαν μυστική επιχείρηση «διεθνούς κατάσχεσης» ( τα στοιχεία δημοσίευσε η εφημερίδα Il Sole 24 Ore). Παρακράτησαν παράνομα 31 τόνους ράβδων χρυσού ιδιοκτησίας του κράτους της Βενεζουέλας: 14 τόνους που ήσαν κατατεθειμένοι στην Τράπεζα της Αγγλίας  και επί πλέον 17άλλους, που μεταφέρθηκαν σε αυτή την τράπεζα από την γερμανική Ντώυτσε Μπανκ, που τους κρατούσε ως ενέχυρο δανείου, το οποίο είχε πλήρως εξοφληθεί από την Βενεζουέλα σε σκληρό συνάλλαγμα. Mια πραγματική ληστεία, στο ίδιο στυλ εκείνης του 2011, με το δήθεν «πάγωμα» των 150 δισεκατομμυρίων δολαρίων του κράτους της Λιβύης (που έχουν έκτοτε κατά μέγα μέρος εξαφανιστεί), με την διαφορά ότι η η κλοπή του χρυσού της Βενεζουέλας έγινε κρυφά.
Στόχος είναι  να επιτευχθεί ο οικονομικός στραγγαλισμός του πληττόμενου κράτους και να επιταχυνθεί η κατάρρευσή του με την ανάφλεξη εσωτερικής εξέγερσης και, εάν αυτό δεν αρκέσει, να ακολουθήσει εξωτερική στρατιωτική επίθεση.
Με την ίδια περιφρόνηση στους πιο στοιχειώδεις κανόνες των διεθνών σχέσεων, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους κατηγορούν την Ρωσία ότι παραβιάζει την Συνθήκη INF, χωρίς να παρουσιάσουν την παραμικρή απόδειξη, ενώ αγνοούν τις φωτογραφίες από δορυφόρους που μετέδωσε η Μόσχα, οι οποίες αποδεικνύουν ότι οι ΗΠΑ είχαν αρχίσει να ετοιμάζουν την παραγωγή των απαγορευμένων  από την Συνθήκη πυρηνικών πυραύλων, στις εγκαταστάσεις της Βιομηχανίας Raytheon, δυο χρόνια πριν αρχίσουν να κατηγορούν την Ρωσία για παραβίαση της Συνθήκης.
Αναφορικά, τέλος, με την επικείμενη επέκταση του ΝΑΤΟ, που θα υπογραφεί αύριο (σήμερα), το γεγονός μας θυμίζει ότι το 1990, την παραμονή της διάλυσης του Συμφώνου της Βαρσοβίας, ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζέιμς Μπέϊκερ διαβεβαίωνε τον Πρόεδρο της Σοβιετικής ΄Ενωσης Μιχαήλ Γκορμπατσώφ ότι «το ΝΑΤΟ δεν θα επεκταθεί ούτε μια ίντσα προς τα Ανατολικά». Σε είκοσι χρόνια, έχοντας  κατεδαφίσει με βομβαρδισμούς την Γιουγκοσλαβική Ομοσπονδία, το ΝΑΤΟ  διογκώθηκε από τις 16 σε 30 χώρες, επεκτεινόμενο  ανατολικά, ολοένα πλησιέστερα στα ρωσικά σύνορα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Paul Craig Roberts, Zero Hedge, Sun, 02/03/2019
Mετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Οι συναντήσεις στο Πεκίνο στις 30-31 Ιανουαρίου μεταξύ ΗΠΑ, Ρωσίας, Κίνας, Γαλλίας και Βρετανίας προφανώς απέτυχαν να διατηρήσουν την υποχρέωσή τους να απαγορεύουν πυρηνικούς πυραύλους ενδιάμεσου βεληνεκούς. Η Ουάσιγκτον επέμεινε στην απόφασή της να αποσυρθεί από την ιστορική συμφωνία Ρέϊγκαν και  Γκορμπατσώφ να καταστρέψουν όλους τους χερσαίους πυρηνικούς πυραύλους μέσου βεληνεκούς. Αυτή η αμερικανική αποχώρηση από συμφωνία μείωσης πυρηνικών όπλων έρχεται μετά την αποχώρηση του καθεστώτος Τζωρτζ Μπους- Ντικ Τσένυ από την συνθήκη αντιβαλλιστικών πυραύλων. Πράγματι, από τις μέρες του καθεστώτος Κλίντον, κάθε πρόεδρος των ΗΠΑ προκάλεσε  μείωση της εμπιστοσύνης  μεταξύ των δυο μεγαλύτερων πυρηνικών δυνάμεων.
Από αυτό τίποτα το καλό δεν μπορεί να προκύψει, όπως ο Ρώσος υφυπουργός των Εξωτερικών Σεργκέι Ριμπακώφ είπε στην συνάντηση του Πεκίνου.
Η Συνθήκη των Ενδιάμεσων Πυρηνικών Πυραύλων (INF) δεν αφορά την αμερικανικήν ασφάλεια. Προστατεύει την Ευρώπη από ρωσικούς πυραύλους και την Ρωσία από αμερικανικούς πυραύλους εγκατεστημένους στην Ευρώπη. Η αναγγελία του Τραμπ ότι αποδεσμεύεται από την συνθήκη λέει στους Ρώσους ότι πρόκειται  να έχουν στα σύνορά τους πυρηνικούς πυραύλους που δεν τους αφήνουν περιθώρια χρόνου να ανταποδώσουν το πλήγμα σε αντίποινα. Οι Ευρωπαίοι είναι παράφρονες να συμφωνούν σε αυτό, αφού αυτοί θα είναι οι στόχοι της των ρωσικών αντιποίνων, αλλά οι Ευρωπαίοι είναι υπόδουλοι στην Ουάσιγκτον.
Από τότε που ο Κλίντον παραβίασε την υπόσχεση της Ουάσιγκτον να μην προχωρήσει το ΝΑΤΟ στα ανατολικά, η Ρωσία εγνώριζε πως η Ουάσιγκτον επιζητούσε να έχει το πλεονέκτημα  εις βάρος της. Αποχωρώντας από την Συνθήκη των Αντιβαλλιστικών Πυραύλων, το καθεστώς του Τζωρτζ Μπους έλεγε στην Ρωσία πως απέβλεπε να αποκτήσει την υπεροχή, εγκαθιστώντας μιαν ασπίδα αντιπυραύλων που θα εκμηδένιζε την ικανότητα αντιποίνων της Ρωσίας, και θα την καθιστούσε υποχείριο πυρηνικού εκβιασμού. Η Ρωσία απάντησε με υπερηχητικούς Διηπειρωτικούς Πυρηνικούς Βαλλιστικούς Πυραύλους, που είναι αδύνατο να αναχαιτισθούν  και τώρα έχει την πυρηνική υπεροχή απέναντι στις ΗΠΑ, αλλά δεν την εκμεταλλεύεται. Η απάντηση των ΗΠΑ είναι να σχίσουν την συνθήκη των ενδιάμεσων πυρηνικών πυραύλων και να ξαναβάλουν τέτοιους πυραύλους στα σύνορα της Ρωσίας.
Μια άλλη όψη της ακύρωσης της Συνθήκης INF είναι ότι το καθεστώς Ομπάμα διέθεσε ένα τρισεκατομμύριο δολάρια των Αμερικανών φορολογουμένων ( επιπλέον του ετήσιου προϋπολογισμού δαπανών του συμπλέγματος συμφερόντων ‘Άμυνας και Ασφάλειας) για την παραγωγή περισσότερων πυρηνικών όπλων, που κανένα τους δεν χρειάζεται, αφού οι ΗΠΑ διαθέτουν αρκετά πυρηνικά για να κονιορτοποιήσουν τον κόσμο κάμποσες φορές. Η κατάργηση της Συνθήκης INF είναι ο ασφαλέστερος τρόπος για να εγκαινιάσεις μια νέα κούρσα εξοπλισμών που θα προσφέρει την δικαιολογία για το ένα τρισεκατομμύριο δολάρια των φορολογουμένων που η Ουάσιγκτον πληρώνει αυτό το σύμπλεγμα κάθε χρόνο.
Μια τρίτη πλευρά αυτής της απόφασης είναι ότι η Ουάσιγκτον θέλει την έξοδο από την Συνθήκη, για να μπορεί να αναπτύξει ενδιάμεσου βεληνεκούς πυρηνικούς πυραύλους εναντίον της Κίνας. Η Ουάσιγκτον έχει έτοιμα σχέδια πολέμου εναντίον Ρωσίας και Κίνας και έχει πραγματοποιήσει παρομοιώσεις για την έκβαση αυτού του πολέμου. ΄Οπου η Αμερική νικάει, φυσικά.
Η επικίνδυνη ιδέα, ότι ένας πυρηνικός πόλεμος μπορεί να κερδηθεί, προωθείται εδώ και κάποια χρόνια από τους νεο-συντηρητικούς, που πρεσβεύουν την αμερικανική παγκόσμια ηγεμονία. Αυτή η ιδέα εξυπηρετεί βέβαια τα υλικά συμφέροντα του πλέγματος συμφερόντων άμυνας/ασφάλειας και είναι δημοφιλής μεταξύ των πρακτόρων επιρροής στην Ουάσιγκτων.
Η πρόφαση της Ουάσιγκτον για την κατάργηση της Συνθήκης INF είναι ότι η Ρωσία απιστεί και παραβίασε την συνθήκη. Αλλά η Ρωσία δεν έχει κανένα συμφέρον να παραβιάσει μιαν συνθήκη που προστατεύει την Ρωσία. Οι ενδιάμεσου βεληνεκούς πύραυλοι της Ρωσίας δεν μπορούν να πλήξουν τις ΗΠΑ και ο μόνος λόγος για τον οποίο θα στοχοποιούσε την Ευρώπη  θα ήταν σε αντίποινα για την ευρωπαϊκή φιλοξενία αμερικανικών πυρηνικών πυραύλων στα ρωσικά σύνορα.
Οι ωφελημένοι από την ανανεωμένη κούρσα  των εξοπλισμών  είναι οι μέτοχοι των επιχειρήσεων του πλέγματος ΄Αμυνα/Ασφάλεια. Η Ουάσιγκτον φουσκώνει τα κέρδη τους εκθέτοντας την ανθρωπότητα σε μεγαλύτερο κίνδυνο  πυρηνικού Αρμαγεδδώνα. Συσσωρεύονται όπλα των οποίων η χρήση θα τερματίσει κάθε ζωή στον πλανήτη. Αυτό κάνει τα όπλα το ακριβώς αντίθετο της ασφάλειας. Ο Τραμπ, του οποίου σκοπός ήταν να εξομαλύνει τις σχέσεις με την Ρωσία, είναι τώρα κάτω από τον αντίχειρα του πλέγματος Άμυνα/Ασφάλεια και ανακοίνωσε την πρόθεση των ΗΠΑ να αποχωρήσουν και από την τελευταία που απομένει συμφωνία ελέγχου  εξοπλισμών –την Συνθήκη Μείωσης Στρατηγικών ΄Οπλων (START).
Η κατάσταση είναι σοβαρή. Ελάχιστα αναφέρουν τα αμερικανικά ΜΜΕ για την ανάσταση της κούρσας των πυρηνικών εξοπλισμών και για ότι γράφουν κατηγορούν την Ρωσία και την Κίνα. Οι Αμερικανοί ακούνε ότι είναι η Κίνα  και όχι οι ΗΠΑ είναι αυτήπου  στρατιωτικοποιεί την Νότια Κινεζική Θάλασσα και η Ρωσία που επιδιώκει να ανασυγκροτήσει την Σοβιετική Αυτοκρατορία και πως αυτές οι προθέσεις απειλούν την αμερικανική εθνική ασφάλεια.  Σαν απόδειξη προβάλλεται μόνο ο ισχυρισμός. Οι Ρώσοι πρόσφεραν απόδειξη πως δεν παραβίασαν την συνθήκη INF, αλλά η Ουάσιγκτον δεν ενδιαφέρεται, επειδή η Ουάσιγκτον δεν εγκαταλείπει την συνθήκη επειδή οι Ρώσοι «την παραβιάζουν».
Η Ουάσιγκτον εγκαταλείπει την συνθήκη επειδή η Ουάσιγκτον θέλει την στρατιωτική ηγεμονία επί της Ρωσίας και της Κίνας και μια καλή πρόφαση για να προσφέρει ένα ακόμη τρισεκατομμύριο δολάρια στο πλέγμα συμφερόντων  Άμυνα/Ασφάλεια. Τελικά ο καπιταλισμός δεν εκμεταλλεύεται μόνο την εργασία. Σκοτώνει και την ζωή στον πλανήτη.
Παραδοσιακά, ένας επιδρομέας προετοιμάζει τον δρόμο προς  τον πόλεμο με συνεχή προπαγάνδα εναντίον της χώρας που θέλει να πλήξει. Η προπαγάνδα παράγει δημόσια υποστήριξη και δικαιολογεί την επίθεση. Το συνεχές ρεύμα προκλητικών κατηγοριών της Ουάσιγκτον εναντίον της Ρωσίας και της Κίνας (και του Ιράν), για να δικαιολογηθεί η παραβίαση συνθηκών και υψηλότερες εξοπλιστικές δαπάνες, ακούγονται από την Ρωσία και την Κίνα σαν να στοχοποιούνται για επίθεση. Είναι ανεύθυνο και ριψοκίνδυνο να πείθεις πυρηνικές δυνάμεις πως πρόκειται να υποστούν επίθεση. Δεν υπάρχει πιο σίγουρος τρόπος για να προκαλέσεις έναν πόλεμο. Η Ρωσία και Κίνα ακούνε ότι άκουγε ο Σαντάμ Χουσείν, ότι άκουγε ο Καντάφι, ότι άκουσε ο ΄Ασαντ, ότι ακούει το Ιράν. Αντίθετα από αυτά τα θύματα της Ουάσιγκτον, η Ρωσία και η Κίνα διαθέτουν ουσιώδη επιθετική ικανότητα. Όταν μια χώρα έχει πειστεί πως είναι στο στόχαστρο για επίθεση, θα καθίσει εκεί άπραγη να περιμένει να της επιτεθούν;
Η Ουάσιγκτον μπορεί να στήνει την Αμερική σαν στόχο για προληπτικό πλήγμα, με το ξέφρενο ρεύμα κατηγοριών και προκλήσεων από άτομα πολύ ηλίθια για να έχουν  στην κατοχή τους πυρηνικά όπλα. Στην πυρηνική εποχή είναι αφροσύνη για μια κυβέρνηση να αντικαθιστά την διπλωματία με απειλές και εξαναγκασμούς. Η αφροσύνη της Ουάσιγκτον είναι η πιο επικίνδυνη απειλή που αντιμετωπίζει ο κόσμος.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Της Λίνας Αλεξίου *

Ο τίτλος αυτού του κειμένου είναι ο τίτλος του σπουδαίου βιβλίου του Έριχ Φρομ, γραμμένου πριν από σχεδόν εβδομήντα χρόνια. Κι αν σήμερα τον ανασύρω είναι γιατί όσα αναλύθηκαν σ’ εκείνο το βιβλίο παραμένουν το ίδιο επίκαιρα. Ιδίως σε ό,τι σχετίζεται με την υποταγή σε μια εξουσία που εφαρμόζει συστήματα ανεξέλεγκτα ουσιαστικά ακόμη και από αυτά που ονομάζουμε δικλείδες ασφαλείας της δημοκρατίας.
Το κακό με τους ανθρώπους που έχουν ζήσει αρκετές δεκαετίες δεν είναι, βέβαια, ότι επιβαρύνουν -συνταξιούχοι πια- το ασφαλιστικό σύστημα της χώρας μας, όπως τόσο ανάλγητα ειπώθηκε από τους κορυφαίους της κυβερνώσας “Αριστεράς”. Το κακό είναι ότι πολλοί από αυτούς θυμούνται. Έχουν ζήσει πολλές καταστάσεις, πολλές ιστορικές περιόδους, πολλές ματαιώσεις και διαψεύσεις που δεν ξεχνιούνται και πολλές μεταλλάξεις προσώπων που διαφορετικά ξεκίνησαν και κατέληξαν στο μοιραίο χαντάκι της υποταγής, στο μύλο της εξουσίας. Γι’ αυτούς ο Μάριος Χάκκας έγραψε εκείνη τη φοβερή φράση:
“Οι σύντροφοι, που τους ήξερα πέτρες και έγιναν σφουγγάρια”.
Ξέχασαν και... ορθοφρόνησαν. Άλλαξαν δέρμα. Απεκδύθηκαν τις “αυταπάτες”, όπως ο κυνικός νέος “σωτήρας” και “φωστήρας” εκστόμισε. Και δεν μιλώ μόνον για τους τυχάρπαστους, ανιστόρητους καιροσκόπους που αποκαλύφθηκαν, ασυγκράτητοι πια, όταν θεώρησαν πως ήρθε ο καιρός, επέστη η ώρα να δικαιολογηθούν πως τώρα είδαν “το φως το αληθινό”. Μιλώ και για κάποιους που ήξερα σε μια άλλη ζωή ασυμβίβαστους και σήμερα θλιβερά ναυάγια της νεότητάς τους.
Οι άλλοτε και οι σήμερα συναποτελούν τους υποταγμένους σε οικονομικά συμφέροντα –για να θυμηθώ πάλι τον Έριχ Φρομ- κονιορτοποιούν την ελευθερία της ίδιας της ύπαρξής τους, και υπαγορεύουν τη στράτευση στη διάλυση του κοινωνικού ιστού. Γίνονται εργαλεία διεθνοπολιτικών συστοιχιών, εχθρικών ακόμη και προς την έκφραση της ελεύθερης ατομικής και κοινωνικής βούλησης, εντέλει εχθρικών προς το θεμέλιο της λαϊκής κυριαρχίας. Κάθε απόκλιση μηδενίζεται. Κάθε προσπάθεια απόδρασης προσκρούει στο τείχος των καθ’ υπαγόρευση τιμητών του… εθνικού συμφέροντος. Γιατί, έμφοβοι και οι ίδιοι τάσσουν σαν στόχο την υπαγωγή της λαϊκής αντίδρασης στο ισοπεδωτικό αδιέξοδο του φόβου μπροστά στην ελευθερία.
Πόσο δουλική υπήρξε η προσήλωση των κυβερνώντων στις προσταγές του πλέγματος συμμόρφωσης προς τα γεωπολιτικά συμφέροντα της δυτικοευρωπαϊκής συμμαχίας καταδείχθηκε με τη διαβόητη μεθόδευση της Συμφωνίας των Πρεσπών. Ο φόβος του συνταγματικά επιβεβλημένου δημοψηφίσματος που θα είχε αποτρέψει της επιβολή της, εκδηλώθηκε με την ωμή αγνόηση της εθνικής επιταγής.
Μάρτυρες της απίστευτης επέλασης των ξένων συμφερόντων, είδαμε και την πλήρη ταύτιση –πίσω από τα δήθεν αγαθά χαμόγελα- του ηγέτη των Σκοπίων με τις μεθοδεύσεις των δικών μας. Κι αν εκείνος προσέφυγε σε δημοψήφισμα που απέδωσε ξεκάθαρη αρνητική απάντηση στη Συμφωνία, αμέσως μετά το αγνόησε –όπως ακριβώς έκανε και ο “αριστερός” δικός μας με το δημοψήφισμα του Ιουλίου 2015. Πώς να μην αγκαλιάζονται στις συναντήσεις τους, πώς να μην έχουν ανοιχτή καθημερινή επικοινωνία. Ομοίος ομοίω. Και το επιβεβαίωσαν με την τακτική που και οι δύο ακολούθησαν για να εξασφαλίσουν την ψήφο στη Βουλή. Άγρα, με κάθε μέσο, ψήφων από τους έτοιμους από καιρό.
Και τα “μεθεόρτια”; Ο πανηγυρισμός των μετά βίας κρατούντων για τα συχαρίκια των οφελούμενων από τη Συμφωνία ξένων εντολέων τους. Σε άλλες εποχές, θα αποτελούσε όνειδος η τόσο απροκάλυπτη ευαρέσκειά τους. Σε άλλες εποχές, ο φόβος μπροστά στην ελευθερία ξορκιζόταν με αγανάκτηση γιατί η ελευθερία ήταν ύψιστο αγαθό και όχι ευκαιριακή, στρεβλή επίκληση. Τώρα οι αμνήμονες δεν ορρωδούν να επιτάξουν εναντίον της και κλομπς και χημικά. Όπως δεν διστάζουν να καταλύουν θεσμούς, αρχές και αξίες. Πόση θλίψη να διαπιστώνει κανείς όταν ανάμεσα στους αρωγούς τους επ’ ανταλλάγματι βρίσκονται -ενυπόγραφα- και μερικοί που κάποτε υπήρξαν “πέτρες”, όπως τους ονομάτιζε ο Χάκκας, κι έγιναν, στα στερνά τους, σφουγγάρια.
Θυμάμαι που κοντά είκοσι-επτά χρόνια πίσω, o τότε Πρωθυπουργός ήθελε κι αυτός μια άρον-άρον συμφωνία και υποστήριζε πως “σε τρία-τέσσερα χρόνια θα έχουν ξεχαστεί και οι διαδηλώσεις και οι αντιδράσεις. Κανείς δεν θα θυμάται το θέμα”. Έχασε στις εκλογές και “το θέμα” με τη συμφωνία έμεινε ανοιχτό. Μετά από τόσα χρόνια αποδείχθηκε ότι δεν ξεχάστηκε. Η διαφύλαξη της ιστορικής μνήμης για τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού μας παραμένει ενεργή. Και ας μεριμνά ο “αριστερός” να “ενημερώνει” τους ξένους πάτρονες ότι αυτοί που αντιδρούν είναι μερικοί “λαϊκιστές και ανεγκέφαλοι”! Αν η μνήμη ξεθωριάσει μπροστά στον ανηλεή καταιγισμό ψεύδους και παραποιήσεων, τότε θα κινδυνεύσει να χαθεί και το νόημα της αντίστασης.
Υπάρχει πάντα ένα χρέος γι’ αυτούς που θυμούνται, γι’ αυτούς που αποκρούουν με ευψυχία το “χάλκεον χέρι” του φόβου: Το χρέος προς τις νεότερες γενιές και τις επερχόμενες. Στις γενιές που καλούνται να πιστέψουν, με βομβαρδισμό αηδιαστικής προπαγάνδας, ότι η αγάπη για την πατρίδα είναι σημάδι εθνικισμού και ο αγώνας γι’ αυτήν έχει τα χαρακτηριστικά του φασισμού! Αυτή η διαστροφή δεν πρέπει να περάσει. Όσο και αν σε κάποιους μοιάζει ουτοπική, η ανάταση της κοινωνικής συνείδησης, όπως και η ανατροπή της μοιρολατρίας, είναι απόλυτα πραγματοποιήσιμη. Αυτό χρειάζεται να περάσουν στους νεότερους όσοι αντιστέκονται στην εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας προς τους μασκαρεμένους “προστάτες του εθνικού συμφέροντος”.
Στο τέλος-τέλος, ας αναρωτηθούμε σε τι χώρα θέλουμε να ζούμε; Ανεξάρτητη ή παραδομένη;
* δημοσιογράφος
πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


[Το κατωτέρω άρθρο βρετανού δημοσιογράφου, που επί δεκαετίες διέπρεψε ως ανταποκριτής και σχολιαστής μεγάλων βρετανικών και αμερικανικών εφημερίδων -όσο αυτές υπηρετούσαν το λειτούργημα της λαϊκής ενημέρωσης και όχι τους στόχους δισεκατομμυριούχων σφετεριστών της-  παρέχει έναν μεγάλο, περιεκτικό, ρεαλιστικό, συναρπαστικό πίνακα της κατάστασης των θεμελίων του οικοδομήματος της «Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης», της  ευστάθειας των πυλώνων του  και του προσδόκιμου επιβίωσής του.                             Χρησιμότατη προσφορά για την έγκαιρη γνώση -ή αφύπνιση- των πολιτών της ηπείρου, είναι ωστόσο αυστηρώς ακατάλληλη δι’ ανηλίκους  και (για λόγους υγείας) για πορφυρογέννητους  ιππότες  των ταγμάτων Ρότσιλντ, Σόρος και Σια,  υπερασπιστές της πολιτικής ορθότητας, από την μάστιγα των «λαϊκιστών», των αντιδραστικών νοσταλγών του έθνους/κράτους και των εμπρηστών της παγκοσμιοποίησης. Επειδή, ιδού τι γράφει:]

Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού

Η Γερμανίδα Καγκελάριος Μέρκελ και ο Γάλλος  Πρόεδρος Μακρόν υπέγραψαν προ ημερών μια νέα γάλλο-γερμανική συνθήκη, στην ιστορική πόλη του Άαχεν, παρουσία πρωθυπουργών, του Γ.Γ. του ΝΑΤΟ, με τελετουργία και ρητορική μεγάλου ιστορικού γεγονότος.
 
Αλλά στις σκέψεις τους πρέπει να εβάρυναν τα βασανιστικά πολιτικά προβλήματα που κοχλάζουν στις αντίστοιχες  πατρίδες τους, όπως και σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση και σε  διεθνή κλίμακα.
Εάν η τοποθεσία της πόλης του Άαχεν, κέντρου της αυτοκρατορίας του Καρλομάγνου στον 9ο Αιώνα, επελέγη σαν σύμβολο ενότητας, μπορεί  όμως θαυμάσια να εμπνέει και την εικόνα της αποσύνθεσης. ΄Ολες, άλλωστε, οι αυτοκρατορίες καταλήγουν στην διάλυση. Γιατί η υπερεθνική ΕΕ θα διέφευγε αυτήν την μοιραία κατάληξη;
Η γάλλο-γερμανική  συνθήκη που υπέγραψαν οι Μέρκελ και Μακρόν θεωρείται περισσότερο  ως  μια  επινόηση δημοσίων σχέσεων παρά  ως εξέλιξη με ουσιαστικό περιεχόμενο.
Καταρχήν, υπάρχει ήδη μια συμφωνία μεταξύ των δύο χωρών. Η Συνθήκη των Ηλυσίων, που υπεγράφη το 1963 από τον Σαρλ Ντε Γκωλ και  τον Κόνραντ Αντενάουερ και θεωρείται ως ένας ιστορικός σταθμός μεταπολεμικής συμφιλίωσης μεταξύ δύο μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων, που άνοιξε τον δρόμο για την σύγχρονη Ευρωπαϊκή ΄Ενωση.
Αρκετοί παρατηρητές αμφισβήτησαν την χρησιμότητα  σύναψης νέας συνθήκης από τους Μακρόν και Μέρκελ. Ο Γάλλος ιστορικός Marion Gaillard  είπε στον σταθμό France 24 πως μοιάζει ένα ζευγάρι γερόντων που ξαναπαντρεύεται.

Η νέα συνθήκη αποβλέπει στην στενότερη γάλλο-γερμανική συνεργασία στους τομείς της εξωτερικής πολιτικής, της άμυνας, της ασφάλειας, της οικονομικής πολιτικής και στην ενίσχυση του ευρύτερου ευρω-ενωσιακού σχεδίου. Φιλοδοξεί «να καταστήσει την ΕΕ ικανή να δρα ανεξάρτητα.»*
Την επομένη της υπογραφής, Η ΄Ανγκελα Μέρκελ, είπε στο Οικονομικό Συνέδριο του Νταβός ότι η νέα γάλλο-γερμανική συνθήκη είναι ένα πραγματικό βήμα προς την δημιουργία Ευρωπαϊκού Στρατού.

Η φιλοδοξία να αποκτήσει η Ευρώπη ανεξαρτησία στην εξωτερική πολιτική και στην άμυνα είναι προφανώς η αντίδραση στις αυξανόμενες εντάσεις μεταξύ των ΗΠΑ και της ΕΕ, οι οποίες ανέκυψαν ανοίκεια  αφ’ ότου ο Ντόναλντ Τραμπ έγινε Πρόεδρος.

Η επιτίμηση των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, και ιδιαίτερα της γερμανικής από τον Τραμπ, για το εμπόριο, την εξωτερική πολιτική και τις δαπάνες στο ΝΑΤΟ, ώθησε το Βερολίνο και το Παρίσι να συνενώσουν τις δυνάμεις τους σε κάποια προσπάθεια να περισώσουν ίσως κάποιο γόητρο, και να μήνφαίνονται απλά ανδρείκελα της Ουάσιγκτον.

Ωστόσο οι οιωνοί δεν είναι αίσιοι. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις  συνεχίζουν να ακολουθούν δουλικά την γραμμή  της Ουάσιγκτον με την υιοθέτηση εχθρικών κυρώσεων κατά της Ρωσίας. Επίσης, την περασμένη βδομάδα, ήταν επαίσχυντο το θέαμα της Ε.Ε. να συνοδεύει πειθήνια την Ουάσιγκτον στην απροκάλυπτη  πραξικοπηματική επιχείρηση κατά της Βενεζουέλας. Τέτοιο δείγμα θέλησης για ανεξαρτησία !
                                                                                                                            Οι Μέρκελ και Μακρόν  έχουν όμως κυρίως να νοιάζονται για τις αυξανόμενες φουρτούνες στο εσωτερικό μέτωπο της Ε.Ε.

Οι δύο ηγέτες θρηνολόγησαν για την άνοδο του «λαϊκισμού και του εθνικισμού» ως αρνητικών δυνάμεων, που υπονομεύουν και θρυμματίζουν το ευρωπαϊκό  οικοδόμημα των 28 κρατών. Με την υπογραφή της συνθήκης στο Άαχεν απέβλεπαν έτσι να «εμπνεύσουν ενότητα» και «συνοχή».
                                                                                          
Και εδώ πάλι. Η προσπάθειά τους μοιάζει περισσότερο πομπώδες  θέαμα για εντυπωσιασμό παρά  γεγονός υποσχόμενο πρακτικό αποτέλεσμα.
 Ενώ ο Μακρόν σέρβιρε το τσάι στην Μέρκελ και αντάλλαζαν γλυκοκουβέντες στο Άαχεν, και οι δυο χώρες τους σείονταν από κοινωνική αναταραχή, από λόγους οικονομικής απόγνωσης και ανεξέλεγκτης  μεταναστευτικής εισροής. Και οι δυο τους έχουν υποστεί σοβαρή καθίζηση πολιτικού κύρους. Είναι φιγούρες εξασθενημένες στα μάτια των πολιτών τους, αντίθετα με τους συμβαλλόμενους της συνθήκης του 1963, Ντε Γκωλ και Αντενάουερ, που απολάμβαναν του γενικού σεβασμού ως  εθνικοί ηγέτες.

Ο Μακρόν της Γαλλίας, ειδικώτερα,  συγκεντρώνει την απέχθεια ολοένα περισσότερων Γάλλων πολιτών. Οι διαδηλώσεις των Κίτρινων Γιλέκων, που περισφίγγουν την Γαλλία επί σχεδόν τρείς μήνες, αξιώνουν την παραίτησή του και τον χαρακτηρίζουν «πρόεδρο των βαθύπλουτων».
Η Μέρκελ είναι  επίσης μιας σκιά της  πρώην «Σιδηράς Καγκελαρίου», όπως την έβλεπαν κάποτε. Στο τελευταίο στάδιο της θητείας της, αναμένεται να αποχωρήσει με την φήμη της  κουρελιασμένη από την  διογκούμενη οικονομική ανέχεια και  την άνοδο του  αντιμεταναστευτικού κινήματος, του ευρωσκεπτικισμού και του κόμματος Εναλλακτική για την Γερμανία.                                                                                                               

Η πολιτική «ανοικτών θυρών», που επέβαλε η Μέρκελ στο μεταναστευτικό, λειτούργησε σαν μπούμερανγκ σε βάρος του κέντρο-δεξιού Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος . Η υπογραφή της γάλλο-γερμανικής συνθήκης προ ημερών εμφανίζεται έτσι σαν μια κούφια απόπειρα των δυο πρωταγωνιστών να περιβληθούν κάποιο  ένδυμα κύρους, απέναντι στην ογκούμενη κατακραυγή και το μίσος των ψηφοφόρων. Ωστόσο, αντί άλλου αποτελέσματος, η επιχείρηση του Άαχεν κατάφερε να επισύρει ακόμη μεγαλύτερη λαϊκή καταφρόνηση.

΄Οσον αφορά την «έμπνευση ενότητας», από τον Μακρόν και την Μέρκελ στην υπόλοιπη Ευρώπη, οι θεαματικές τελετουργίες τους στο Άαχεν συγκρούονται με την αγανάκτηση και αποστροφή, που υπάρχει  σε όλη την Ευρώπη, γι’ αυτό που οι πολίτες βλέπουν σαν στάση υπεροπτικής αδιαφορίας του ευρωπαϊκού κατεστημένου, του οποίου οι νεοφιλελεύθερες καπιταλιστικές πολιτικές σωρεύουν αμετανόητα την κοινωνική δυστυχία.

Ο Μακρόν χαρακτηρίζει τον λεγόμενο «λαϊκισμό» ως απεχθή μάστιγα που επέπεσε σε μιαν υποτίθεται πάναγνη Ευρώπη. Χαρακτήρισε μάλιστα την «λαϊκίστικη» πολιτική σαν «λέπρα», που κατατρώγει το πολιτικό σώμα της Ε Ε. Αυτοί οι ανακτορικού  ύφους χαρακτηρισμοί του κρίνονται ως επιθέσεις εναντίον των κυβερνήσεων της Ιταλίας και της Ουγγαρίας.
Ο αντιπρόεδρος της ιταλικής κυβέρνησης Ματέο Σαλβίνι έχει καταστεί κάρφος στο πλευρό του Μακρόν. Πρόσφατα δήλωσε για τον Γάλλο πρόεδρο πως είναι «όλο λόγια και  μηδενικό έργο» και πρόσθεσε πως ελπίζει οι Γάλλοι να ξεφορτωθούν γρήγορα τον τραγικό Μακρόν.

Kαι ο  Λουίτζι Ντι Μάγιο, δεύτερος αντιπρόεδρος της ιταλικής κυβέρνησης, έδωσε μια φραστική κλωτσιά στις φαντασιώσεις του Γάλλου προέδρου την περασμένη εβδομάδα. Κατήγγειλε την Γαλλία πως εκμεταλλεύεται την Αφρική «με τις οικονομικές πολιτικές  που εφαρμόζει στις πρώην αποικίες της και με τον τρόπο αυτό - ισχυρίστηκε ο Ντι Μάγιο- οι γαλλικές κυβερνήσεις  προκαλούν την μετανάστευση στην Ευρώπη.
Λαμβάνοντας υπόψη ότι η Ιταλία είναι μια από τις ιδρυτικές χώρες της Ε Ε  -με την Γαλλία και την Γερμανία- η κλιμακούμενη οξύτητα των διαπληκτισμών δείχνει  την σοβαρότητα των ρηγμάτων στην «Ένωση».

Πανικό πρέπει να προκαλεί στους  Ευρώφιλους, όπως ο Μακρόν και η Μέρκελ, ότι τόσα κόμματα σε όλη την Ευρώπη έχουν συνταχτεί με την απόφαση της Βρετανίας για έξοδο από την Ε Ε , παρά το χάος που έχουν προκαλέσει οι  Βρετανοί γύρω από  την αποχώρησή τους.


Αυτό που η Μέρκελ και ο Μακρόν και άλλοι του Ευρωσυστήματος δεν φαίνονται ικανοί να αντιληφθούν είναι ότι ο «λαϊκισμός» είναι απλά μια δημοκρατική εξέγερση εναντίον του  ιερού -γι’ αυτούς- κανόνα  ότι η οικονομική πολιτική πρέπει να ικανοποιεί τις μεγάλες τράπεζες και τις μεγάλες επιχειρήσεις, ενώ ο απλός κόσμος πρέπει να υφίσταται την φτώχια, τους χαμηλούς μισθούς, τις ανερχόμενες τιμές, την απρόσιτη στέγη και τις συνεχώς  χειρότερες δημόσιες υπηρεσίες.

 Με άλλα λόγια, οι όμοιοι της Μέρκελ και του Μακρόν είναι οι ίδιοι δημιουργοί  του εφιάλτη τους, της λαϊκής οργής και των αποτυχιών τους,  με την εφαρμογή χρεωκοπημένων καπιταλιστικών  πολιτικών.

Στη διάσκεψη του Νταβός, των  διευθυντών επιχειρήσεων, ο Ιταλός πρωθυπουργός Γκιουζέπε Κόντε, στιγμάτισε τις οικονομικές πολιτικές της Ε Ε, καταγγέλλοντας ότι «σπέρνουν απελπισία και δυσφορία από άκρου σε άκρο της Ευρώπης». Και πρόσθεσε: «Μας λένε εξτρεμιστές επειδή θέλουμε να δώσουμε την εξουσία πίσω στον λαό.»

Η Γάλλο-Γερμανική Συνθήκη, που υπογράφτηκε στις 22 Ιανουαρίου είναι ένα άχρηστο τσιρότο για να καλύψει τις ρωγμές μιας  κατακερματιζόμενης  Ευρώπης. Αυτό που πρέπει να γίνει είναι η Ευρώπη να ανοικοδομηθεί, με ένα οικονομικό /πολιτικό σύστημα γνήσια δημοκρατικό, στην υπηρεσία αντιμετώπισης των αναγκών των απλών ανθρώπων. Και να δημιουργηθεί μια Ευρώπη πραγματικά ανεξάρτητη από τις πολεμικές επιχειρήσεις  της Ουάσιγκτον και την ψυχρο-πολεμική ιδεοληψία της εναντίον της Ρωσίας.


*Σημείωση: Στην Γαλλία ο Μακρόν καταγγέλθηκε, ότι με αυτή την Συνθήκη  1) υποτάσσει την Γαλλία σε γερμανική ηγεσία,2) παραδίδει και από τα υπολείμματα της εθνικής κυριαρχίας που άφησε στην Γαλλία η Ε Ε και 3) ότι ξεπούλησε την επαρχία της Λωρραίνης στους Γερμανούς, με την καθιέρωση μεικτού διοικητικού καθεστώτος και διγλωσσίας σε παραμεθόριες επαρχίες.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου