Articles by "ΑΠΟΨΕΙΣ"

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΠΟΨΕΙΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ακτιβιστής στις 0

Ο Λευτέρης Κωνσταντινίδης, ο συμπολίτης μας, ο γείτονας, ο φίλος, ο αγωνιστής, ο πολιτικός διανοητής, ο Έντιμος και ανυπότακτος δεν είναι πλέον μαζί μας.
Έφυγε για το μεγάλο ταξίδι του.
Είναι μεγάλη η απώλειά σου Λευτέρη. Εκτός από την οικογένειά σου λείπεις και από τους φίλους σου, εσύ   ο πάντα συγκροτημένος, σταθερός αλλά και μειλίχειος συνομιλητής.

O φίλος του Γαβριήλ Αβραμίδης σε ανάρτησή του για την απώλεια σημειώνει:

«Από σήμερα νιώθω πολύ φτωχότερος, έφυγε για την αιωνιότητα ένας πολυαγαπημένος φίλος, άνθρωπος σύμβολο για εμένα και πολιτικός μου δάσκαλος. Ο Λευτέρης Κωνσταντινίδης υπήρξε παράδειγμα θάρρους, αγωνιστικότητας, ηθικής, ένας σπουδαίος πολιτικός διανοούμενος. Ως βουλευτής είχε την πρωτοβουλία και ήταν εισηγητής του νόμου για την αναγνώριση της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και την καθιέρωση ημέρας μνήμης της 19ης Μαΐου. Αγαπητέ μου σύντροφε και δάσκαλε καλό ταξίδι στην γειτονιά των Αγγέλων, ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ που με τίμησες με τη φιλία σου».



Ο φίλος του Γρηγόρης Νικολάου:

Καλό ταξίδι υπέροχε φίλε και Άνθρωπε Λευτέρης Κωνσταντινίδης.....Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ καλέ μου φιλε!!!!!,,. Χαιρετισμούς εκεί ψηλά στον κοινό μας φίλο τον Γιώργη Γεννηματά και τον Ανδρέα Παπανδρέου......
Και παραθέτει ένα απόσπασμα από συνέντευξη του Λευτέρη στον κ. Βαρδάνη:

Τελικά τι είναι για σας κ.Λευτερη Κωνσταντινίδη σοσιαλισμός;
Ακούστε κ. Βαρσάμη, είμαι περίπου 23 χρόνια στην Ελλάδα. Για 23 χρόνια ακούω για σοσιαλισμό και σοσιαλισμό δεν βλέπω. Έκανα 16 χρόνια στη Σουηδία, δύο χρόνια στη Φινλανδία και εκεί είδα και έζησα το σοσιαλισμό. Μπορεί να δίνει λοιπόν ο καθένας τον όποιο θεωρητικό ορισμό θέλει για τον σοσιαλισμό, όμως για μένα σοσιαλισμός είναι κάτι περισσότερο από οικονομική θεωρία. Είναι πράξη, είναι τρόπος ζωής.
Σοσιαλισμός λοιπόν είναι να είσαι ο μακροβιότερος Πρωθυπουργός δημοκρατικής χώρας, να κυβερνάς τη χώρα σου για 23 ολόκληρα χρόνια, από το 1946 έως το 1969 και να ζεις και να πεθαίνεις σε ένα δυάρι εργατικών κατοικιών όπως ο Τάγκε Ερλάντερ της Σουηδίας. Βέβαια οι εργατικές κατοικίες εκεί δεν έχουν να κάνουν τίποτα με τα δικά μας άθλια και καταθλιπτικά «αρχιτεκτονικά» τερατουργήματα στα οποία στοιβάζουμε την εργατική τάξη.
Σοσιαλισμός για μένα είναι να είσαι γόνος βαθύπλουτης οικογένειας της Σουηδίας, όπως ήταν ο Ούλοφ Πάλμε, και να μένεις σε ένα μεσοαστικό προάστιο όπου γείτονάς σου είναι κι ένας Έλληνας, «Αλβανός» για την εποχή εκεί. Σοσιαλισμός για μένα είναι να είσαι επί 7,5 χρόνια γείτονας του πρωθυπουργού της Σουηδίας και ούτε μια φορά να έχεις δει κάποιο αυτοκίνητο να παίρνει ή να φέρνει στο σπίτι του τον πρωθυπουργό, ούτε ποτέ σου να έχεις δει αστυνομικό να φυλάει το σπίτι του. Ο Πάλμε, όπως και οι περισσότεροι υπουργοί του, εκτός εκείνων που πήγαιναν με τα ΙΧ τους, χρησιμοποιούσαν το μετρό για να πάνε στα υπουργεία τους.
Σοσιαλισμός για μένα είναι να είσαι ο πρωθυπουργός της χώρας της ουτοπίας, να υποβάλεις αίτηση στις αρμόδιες αρχές για να μεγαλώσεις την κουζίνα σου και να κάνεις ένα μικρό γραφείο και να απορρίπτεται από την πολεοδομία της Στοκχόλμης, με την αιτιολογία ότι θα αλλοιωθεί το τοπίο και ότι θα διαμαρτυρηθούν οι γείτονες. Και καλά μέχρι εδώ, η έκπληξή σου γιγαντώνεται όταν την επομένη βλέπεις τη γυναίκα του πρωθυπουργού να χτυπά την πόρτα του σπιτιού σου, να σε καλησπερίζει και να ρωτά δειλά-δειλά αν έχεις αντίρρηση με το μεγάλωμα της κουζίνας τους και όταν με το στόμα ορθάνοιχτο, από την έκπληξη, λες όχι, σε παρακαλεί ευγενικά να υπογράψεις σ’ ένα χαρτί όπου κι άλλοι γείτονες υπέγραψαν πριν από σένα. Σοσιαλισμός για μένα είναι να επιστρέφεις στη Σουηδία, να περιμένεις στη σειρά σου να περάσεις από τον έλεγχο διαβατηρίων στο αεροδρόμιο της Στοκχόλμης και κάποιος να σε χτυπά στην πλάτη, να γυρίζεις και να βλέπεις τον πρωθυπουργό της χώρας, με το διαβατήριό του στο χέρι, να σου χαμογελά και να σε χαιρετά περιμένοντας στην ουρά να περάσει κι αυτός από τον έλεγχο διαβατηρίων, και σε λίγο να βλέπεις τη γυναίκα του να τον περιμένει έξω με το σαραβαλάκι τους για να πάνε σπίτι τους κι από πάνω να σε ρωτούν αν θέλεις να σε πάρουν μαζί τους στο σπίτι σου.
Σοσιαλισμός για μένα είναι να βλέπεις τον πρωθυπουργό της χώρας με ένα χαλί στον ώμο να περιμένει στη σειρά των ταμείων της ΙΚΕΑ.
Σοσιαλισμός για μένα είναι να βλέπεις τον πρωθυπουργό της χώρας κάθε χρόνο, παραμονή πρωτομαγιάς να καθαρίζει μαζί με τους γείτονές του τη γειτονιά του απ’ όλα εκείνα τα σκουπίδια που έφερε στην επιφάνεια το λιώσιμο των χιονιών του χειμώνα.
Σοσιαλισμός για μένα είναι να είσαι βοηθός κηπουρού στο επάγγελμα και να είσαι επί 21 χρόνια υπουργός εθνικής οικονομίας, ο πιο επιτυχημένος κατά γενική ομολογία, και βασικός συντελεστής του οικονομικού θαύματος της Σουηδίας όπως ο Γκούνναρ Στρενγκ και να μεταβαίνεις στο υπουργείο σου κάθε πρωί στις 8.21 με τον περιαστικό σιδηρόδρομο χωρίς να σε συνοδεύουν φρουροί ή άλλοι βαστάζοι. Ο Έρικ Μπλουμπεργκ, τέως καθηγητής εθνικής οικονομίας στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης και τέως πρόεδρος της επιτροπής Νόμπελ για την απονομή των βραβείων Νόμπελ Οικονομίας, σε κείμενό του για τον Γκούνναρ Στρενγκ λέει: «Όταν μιλούσε για οικονομία σε όλους εμάς του οικονομολόγους μας κολλούσε στον τοίχο με την απλή λογική του και τα επιχειρήματά του. Διαρκώς έφερνε παραδείγματα από ζαρζαβατικά και λουλούδια”.
Σοσιαλισμός για μένα είναι να έχεις δουλέψει στη Φιλανδία για 21 μήνες και μετά από 35 χρόνια οι αρμόδιες υπηρεσίες της χώρας αυτής να σε αναζητούν για 6 ολόκληρους μήνες για να σου δώσουν τη σύνταξη που σου αναλογεί και δικαιούσαι ενώ εσύ ζώντας στη χώρα της αυθαιρεσίας και της αδικίας ούτε να έχεις διανοηθεί ποτέ σου ότι με τους 21 μήνες εργασίας κατοχύρωσες συνταξιοδοτικό δικαίωμα.
Σοσιαλισμός για μένα είναι να είσαι πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ΝΟΚΙΑ, της μεγαλύτερης και της πιο κερδοφόρας επιχείρησης στην Ευρώπη (5η στον κόσμο) με 110.000 εργαζόμενους, με 60 δις ευρώ τζίρο και 10 δις ευρώ καθαρά κέρδη, και να τρως βαρύτατο πρόστιμο γιατί στο αεροδρόμιο του Ελσίνκι δεν δήλωσες κάποιες κολώνιες και πούρα που αγόρασες στη Γενεύη και η αξία τους ξεπερνούσε την αξία που δικαιούσαι. Στην άλλη αυτή χώρα της ουτοπίας το πρόστιμο είναι περισσότερο ανάλογο του εισοδήματός σου και λιγότερο ανάλογο της αξίας των προϊόντων που εσύ προσπάθησες να περάσεις λαθραία στη χώρα. Κάντε λοιπόν τους συνειρμούς σας και πέστε μου αν μπορείτε να διανοηθείτε ότι υπάρχει Έλλην τελωνιακός που θα τολμήσει όχι πρόστιμο να βάλει, όχι να ελέγξει, αλλά ακόμη και να κοιτάξει τις αποσκευές κάποιου μεγαλόσχημου κυρίου του οικονομικού κατεστημένου προς δόξαν του άρθρου 4 του Συντάγματος που λέει ότι «όλοι οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του Συντάγματος και των νόμων του κράτους.
Σοσιαλισμός για μένα είναι να είσαι η πρώην διευθύντρια του γραφείου του πρωθυπουργού της Ελλάδος και να δυσκολεύεσαι να πληρώσεις τη δόση του στεγαστικού σου δανείου.
Σοσιαλισμός για μένα είναι να είσαι αλληλέγγυος και να αγωνίζεσαι κυρίως για τα δίκαια αυτών που οικονομικά και κοινωνικά είναι ασθενέστεροι από εσένα. Σοσιαλισμός για μένα είναι …
Λευτέρης Κωνσταντινίδης

Πρώην βουλευτής
Ο δικός μου φίλος.... Ο καλός φίλος μου.....
Ο άνθρωπος που μπήκε στη Βουλή φτωχός και βγήκε από τη Βουλή πιο φτωχός.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

του Γιώργου Χαραλαμπίδη *

Επειδή ήδη, αργυρώνητοι δημοσιολόγοι, δημοσιογράφοι, καθηγητές, με ή χωρίς ακαδημαϊκούς τίτλους, ειδικοί πάσης φύσεως και ειδικότητας, έχουν κατακλύσει την δημόσια αλλά και ιδιωτική σφαίρα πληροφόρησης, με προφανή στόχο να παρασύρουν το μυαλό μας σε σχέδια “αξιοπρεπούς” υποταγής σε συμμαχίες “συμφέροντος”, όσο και ραγιάδικης συμπεριφοράς, νομίζω ότι ήρθε η ώρα για αποφάσεις που θα επηρεάσουν την ζωή των μελλοντικών γενεών για πολλές δεκάδες χρόνια.

Σε ποιους απευθύνομαι: Στον Έλληνα, στην Ελληνίδα, σε οποιονδήποτε ταυτίζει τα θέλω του και τις επιδιώξεις του με αυτό που ιδανικά ονομάζεται Ελληνικός Λαός.

Πολλοί άνθρωποι ταυτίζουν την λήψη πληροφορίας με την απόκτηση γνώσης.
Αλλά δεν είναι το ίδιο.
Αν λάβεις το 2+2=4 σαν πληροφορία χωρίς να το επεξεργαστείς, τότε εύκολα θα το αλλάξεις λόγω εξωτερικών παραγόντων σε 2+2=5 ή οτιδήποτε άλλο.
Αν όμως το επεξεργαστείς τότε δεν θα υποκύψεις σε ό,τι προσπαθεί να σου θολώσει τη σκέψη.

Τι είναι αυτό που κάνει πραγματικά την πληροφορία γνώση;
Μα ο στοχασμός!
Με τον στοχασμό, η πληροφορία: “Έχουμε δημοκρατία”, θα αποδειχθεί ψευδής, όπως και η πληροφορία: “Βγήκαμε από τα μνημόνια”, όπως τόσες άλλες.
Θα το νιώσει, θα το καταλάβει ο καθένας και δεν θα είναι εύκολο να τον κοροϊδέψεις.

Οι περισσότεροι από μας, αρκούμαστε να μεταδώσουμε ή να αναμεταδώσουμε την πληροφορία.
Αλλά αυτό που χρειάζεται είναι να κινητοποιήσουμε σε κάθε άνθρωπο από πέντε έως ενενηνταπέντε χρονών τον στοχασμό. Δηλαδή την μη μετατροπή άκριτα της πληροφορίας σε γνώση και την επανάληψη της επέκεινα σαν παπαγαλολαλιά, αλλά την στοχαστική εξέταση και διασταύρωση της, ώστε να καταστεί ή όχι, γνώση και αν χρειάζεται συνείδηση.
Αναντικατάστατο μέσο κινητοποίησης του στοχασμού είναι η συζήτηση που στοχεύει στην αναζήτηση της αλήθειας.

Έτσι ο άνθρωπος γίνεται πολίτης, οι πολίτες λαός και ο λαός διώχνει τα παράσιτα και φέρνει τη δημοκρατία!

Αν δεν πραγματοποιηθεί αυτό, όλα τα άλλα είναι μάταια! ...

Αλλά τι εμποδίζει τους ανθρώπους να στοχάζονται;
Μα η σε παγκόσμια κλίμακα επιχειρούμενη και επιβαλλόμενη διαφθορά των μαζών από τις ελίτ.
Τι είναι διαφθορά;
Ο εξαναγκασμός και στη συνέχεια εθισμός των ανθρώπων στο να μην εξελίσσουν και να μην χρησιμοποιούν τις πνευματικές τους δυνατότητες – ικανότητες. Δηλαδή: Συναίσθημα, Λογική, Συνείδηση, σε αρμονική αναλογία.

Τι είναι πίσω από τη διαφθορά;
Το ευρώ!
Με τι κίνητρο οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ αλλοιώνουν την πληροφορία και διαδίδουν ψεύδη;
Τα ευρώ!
Με ποιο αντάλλαγμα οι πολιτικοί ξεπουλούν τη Λαϊκή θέληση;
Τα ευρώ!
Με ποιο κίνητρο οι δικαστές ΔΕΝ αποδίδουν δικαιοσύνη;
Με τα ευρώ!
Τι είναι αυτό που φιμώνει τους πάντες και αποστρέφουν το βλέμμα απ' την αλήθεια;
Το ευρώ!
Ποιο το κίνητρο των βουλευτών και των ευρωβουλευτών να εκλεγούν; Αν αφαιρούσατε τα ευρώ θα είχαν κίνητρο;
Ποιο το κίνητρο των των αστυνομικών που ξυλοκοπούν τους διαμαρτυρόμενους πολίτες, αλλά και των μπαχαλάκηδων; Αν αφαιρούσατε τα ευρώ θα είχαν κίνητρο;
Τι σημαίνει ιδιωτικοποίηση; Υποταγή της οικονομίας στο ευρώ ή στο συμφέρον του Λαού;

Τίνος χάριν οι “Έλληνες” ξεπουλούν τον χρόνο τους, την ικμάδα τους, την δυνατότητα να είναι ενεργοί πολίτες;
Του ευρώ!
Πώς είναι δυνατόν να έχεις Δημοκρατία όταν το Ευρώ είναι πάνω από τον Λόγο σαν αξία και σαν εφαρμογή;
Ποιος ελέγχει το ευρώ; Τί είναι πάνω από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση;
Μήπως οι ΗΠΑ, το οπλοστάσιο τους και το δολάριο;
Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω...

Δεν υπάρχει πολιτική Τραμπ, ούτε πολιτική Πούτιν. Υπάρχουν πολιτική ΗΠΑ, πολιτική Ρωσίας.
Δεν είναι ο Χίτλερ που ξεκίνησε τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο αλλά η Γερμανία.
Όταν ο Μητσοτάκης λέει: “είμαστε σε πόλεμο με τη Ρωσία”, δεν μπορεί ο Ελληνικός λαός να σφυρίζει αδιάφορα! Είναι ντροπή! Όταν κληθεί να πολεμήσει τους Ρώσους τι θα κάνει; Πολίτης και ευθύνη, είναι έννοιες που συνυπάρχουν, αλλιώς αν σβήσει η μια σβήνει και η άλλη.

Είναι ντροπή οι Έλληνες να συνταχτούν στο ίδιο “στρατόπεδο” με τους σφαγείς λαών και εθνών.
Όταν οι Έλληνες σφάζονταν από τους Οθωμανούς,
οι Πορτογάλοι έσφαζαν ιθαγενείς σε Αφρική και Λατινική Αμερική,
οι Ισπανοί έσφαζαν ιθαγενείς σε Αφρική, Μεξικό, Λατινική Αμερική,
οι Γάλλοι έσφαζαν ιθαγενείς σε Αφρική, Αμερική, Άπω Ανατολή, Καραϊβική, Καναδά,
οι Ολλανδοί έσφαζαν ιθαγενείς σε Ινδία, Αφρική, Καραϊβική,
οι Ιταλοί έσφαζαν ιθαγενείς στην Αιθιοπία,
οι Βέλγοι έσφαζαν ιθαγενείς στο Κογκό,
οι Γερμανοί έσφαζαν ιθαγενείς στην Αφρική,
οι Εγγλέζοι έσφαζαν ιθαγενείς σε όλον τον κόσμο... Αυτοκρατορία ντε και καλά...

Και είναι Γερμανοί που αιματοκύλισαν την Ελλάδα 1941 – 1944, Βρετανοί 1944 – 1946 και από το 1946 και μετά, Αμερικάνοι των ΗΠΑ έχουν μετατρέψει την Ελλάδα σε προκεχωρημένο φυλάκιο της πολιτικής τους, εφαρμόζοντας το: «Πρέπει να πλήξουμε τον Ελληνικό Λαό στην γλώσσα, την θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητα του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει...» και πνίγοντας στο αίμα με τη βοήθεια ντόπιων δωσιλόγων, μαυραγοριτών και των απογόνων τους, κάθε φωνή που τολμά να υψωθεί για εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία!...

Και είναι όλοι οι παραπάνω, αγκαλιά με το Ισραήλ, το “Δυτικό μπλοκ” όπως αρέσκονται να ονομάζονται, που αιματοκυλούν σε πιο πρόσφατο χρόνο, Κορέα, Βιετνάμ, Ιράκ, Ιράν, Λιβύη, Σερβία, Συρία, Νιγηρία, Αφρική γενικά, Λατινική Αμερική γενικά, Φιλιππίνες, Ινδονησία, Παλαιστίνη...

Και για να μην ξεγελιόμαστε από την προπαγάνδα: Τον πόλεμο στην Ουκρανία, οι ΗΠΑ τον υποδαύλισαν και τον ξεκίνησαν. Τώρα παριστάνουν τους ειρηνευτές! Άξιοι μαθητές της περίφημης “Βρετανικής διπλωματίας”!

Αυτό που επιχειρείται στην Βενεζουέλα είναι πειρατεία και ληστεία.

Ευρωπαϊκή Ένωση!
Αλλά δεν είναι ευρωπαϊκή, αφού το κεφάλι (αποφάσεις) και τα χέρια (NATO), είναι στις ΗΠΑ.
Ούτε ένωση είναι, αφού στην πρώτη ευκαιρία ο ένας πάει να φάει τον άλλον. Επί παραδείγματι, το χρέος της Ελλάδας, το χρέος της Ιρλανδίας, η υπόθεση με τα εμβόλια Covid 19, το φθηνό ρωσικό φυσικό αέριο που προμηθευόταν για χρόνια η Γερμανία, η άρνηση της Ισπανίας για συμμετοχή στην αύξηση δαπανών για την άμυνα και πολλά άλλα που δείχνουν την προσπάθεια επικυριαρχίας των αμερικανόδουλων ελίτ των βορειοδυτικών ευρωπαϊκών κρατών, σε όλους τους άλλους “εταίρους”. Τελευταία έπεσε στο τραπέζι η ιδέα της διαίρεσης της σε “Ευρώπη δύο ταχυτήτων”! Τόσο ένωση!

Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν υπήρξε ανάγκη των λαών των εθνών της Ευρώπης. Ήταν οικονομικό εγχείρημα ελιτίστικων ομάδων (lobbies) προς ίδιον όφελος. Ελιτίστικων ομάδων που ωφελήθηκαν από την αποικιοκρατία, που έχουν ορμητήριο τις ΗΠΑ, και την βορειοδυτική Ευρώπη και θέλουν να διατηρήσουν προνόμια και εξουσία. Κυρίως το εκδοτικό δικαίωμα του νομίσματος και την επέκταση του δικαιώματος αυτού σε Γήινη έκταση (παγκοσμιοποίηση δυτικής έμπνευσης – ΝΤΠ)!

Είναι ύβρις να θέλεις να φτιάξεις μια “κοινωνία” εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων με βάση το νόμισμα. Την χρηματοοικονομική “επιστήμη”. Χρηματοδοτώντας την χυδαία προπαγάνδα των μέσων διαστρέβλωσης της πληροφορίας. Καταστρέφοντας τα έθνη και τις εθνικές οικονομίες. Σπέρνοντας τον φόβο της πείνας, των επιδημιών, του “κοινού” εχθρού... της Ρωσίας! ... ώστε να κρατηθεί το σαθρό οικοδόμημα συνεκτικό και να μην διαλυθεί!!

Το χρήμα από την φύση του δεν ενώνει! Χωρίζει!
Η επιστροφή σε πανανθρώπινες αξίες μπορεί να αποσοβήσει την περαιτέρω υποδούλωση των ανθρώπων, σε αδίστακτους συνανθρώπους τους, που εργαλειοποιούν την ψηφιοποίηση και την “τεχνητή νοημοσύνη”, που απεργάζονται τον τρίτο μεγάλο πόλεμο.

Η Ελλάδα ιστορικά δεν έχει σχέση με τους Ευρωπαίους αποικιοκράτες. Σύρθηκε σε μια ομαδοποίηση εθνών – κρατών που είχε στόχο να εξυπηρετήσει τις ελίτ του χρήματος και των χρηματιστηρίων.
Σε τι ωφελήθηκε η Ελλάδα από την συμμετοχή της στην ΕΕ;
Αποβιομηχανοποιήθηκε, έχασε μια ανθούσα βιοτεχνία, οι ευρωπαϊκές ποσοστώσεις ρήμαξαν την γεωργία της και την κτηνοτροφία της. Δέχτηκε ένα τεράστιο χρέος και την μετατροπή του δραχμικού της χρέους σε ευρώ. Έκλεισαν τόσες και τόσες ελληνικές επιχειρήσεις ώστε να αντικατασταθούν από άλλες “ευρωπαϊκές” και “διεθνείς”.

Δέχτηκε μνημόνια που εκπονήθηκαν και γράφτηκαν στο Λονδίνο, δέχτηκε την ισχύ τους σε αγγλικό δίκαιο. Το προδοτικό πολιτικό της προσωπικό δέχτηκε να βρίζουν και να λοιδορούν τον Ελληνικό Λαό, χάριν ιδιοτελών συμφερόντων. Δέχτηκε την είσοδο στην επικράτεια της εκατομμυρίων αλλοεθνών, κυρίως μουσουλμανικού θρησκεύματος και την μετανάστευση ενός και πλέον εκατομμυρίου πτυχιούχων Ελλήνων και Ελληνίδων που αδυνατούσαν να χτίσουν το μέλλον τους στην Ελλάδα.
Το “Ανήκομεν εις την δύσιν” έγινε εννοιολογικά ταυτόσημο με το “Ερωτεύτηκα τον βιαστή μου”!

Προδοσία είναι η εσκεμμένη αθέτηση εμπιστοσύνης, πίστης ή όρκου.
Η προδοσία τόσο σε ατομικό επίπεδο, όσο και σε συλλογικό, επιφέρει συναισθηματικό ψυχολογικό τραύμα. Ο προδότης είναι άτομο φιλικό ή άτομο δεδομένο στο “εμείς”. Ο προδομένος τις περισσότερες φορές οδηγείται σε κατάθλιψη, αδράνεια, κλείσιμο στον εαυτό και άλλα.
Το ατομικό όσο και το συλλογικό τραύμα τις περισσότερες φορές είναι αποτέλεσμα προδοσίας.

Το εθνικό συλλογικό μας τραύμα, οφείλεται σε επαναλαμβανόμενες προδοσίες του Ελληνικού Λαού από τις ελληνόφωνες πολιτευόμενες ελίτ, στον ξένο παράγοντα. Από τους δωσίλογους της κατοχής που έμειναν ατιμώρητοι και τους απογόνους τους, που αιματοκύλισαν την χώρα στα δεκεμβριανά, την λευκή τρομοκρατία και τον εμφύλιο, την βία και νοθεία της δεκαετίας του 1950 που λεηλάτησε την χώρα οικονομικά και οδήγησε στην επταετή δικτατορία, έως την προδοσία της Κύπρου το 1974, την οικονομική λεηλασία της δεκαετίας του 1990 με το χρηματιστήριο αλλά όχι μόνο, την προδοσία των μνημονίων το 2010, την προδοσία του δημοψηφίσματος το 2015.
Η ιδιωτικοποίηση των δημόσιων ελληνικών υποδομών είναι προδοσία.
Ο περιορισμός της ελληνικής δυναμικότητας σε ένα μόνο τομέα, τον τουρισμό, είναι προδοσία.
«Ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης». Ιωάννης Καποδίστριας.

Πριν χρόνια, ο επιθετικός ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός που εκπορεύεται από την “Δύση” κοκορευόταν ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Το τέλος της ιστορίας έλεγαν!
Ευτυχώς υπήρξαν χώρες όπως η Ρωσία, που για τρίτη φορά (πρώτη επί Ναπολέοντα, δεύτερη επί Χίτλερ), έβαλε φραγμό στην περαιτέρω φασιστικοποίηση. Ευτυχώς χώρες όπως η Κίνα και η Ινδία, έδειξαν ότι είναι δυνατόν οι ανθρώπινοι πληθυσμοί να βγουν από την επιβαλλόμενη από τις δυτικές ελίτ φτώχεια και εκμετάλλευση και να ακολουθήσουν τον δικό τους δρόμο. Η δημιουργία του διεθνούς πολιτικού οργανισμού BRICS και η επιθυμία πάρα πολλών χωρών να συμμετέχουν σ' αυτόν, δείχνει άλλους δρόμους. Βέβαια έγινε αγκίδα στο μάτι των ιμπεριαλιστών! ...

Το βασικό θέμα είναι ότι αν δεν υπήρχε το δωσιλογικό πολιτικό σύστημα που είναι δεμένο με συμφέροντα στο “Δυτικό μαντρί”, ο ξένος παράγοντας θα ήταν ανίσχυρος. Τα συμφέροντα αυτά είναι που αλυσοδένουν τη χώρα, ξεπουλώντας Πατρίδα και Ιδανικά!
Η Ελλάδα πρέπει να φύγει από το “Δυτικό μαντρί”, για να ξαναγίνει Πατρίδα με λαό αξιοπρεπή και περήφανο που είναι Έλληνας.

Κι άλλες φορές οι Έλληνες βρέθηκαν μπροστά σε τόσο μεγάλες αποφάσεις.
Σε όλες τις περιπτώσεις οι Έλληνες αγωνίστηκαν για Ελευθερία, Ανεξαρτησία, Κυριαρχία, Δικαιοσύνη, Δημοκρατία. Δεν κέρδισαν πάντα τον πόλεμο. Κέρδισαν όμως μια αξιοπρεπή θέση στην ιστορία, κάνοντας περήφανους αυτούς που μαθαίνουν την ελληνική ιστορία και την θεωρούν κληρονομιά τους!

Νυν υπέρ πάντων αγών!


* Γιώργος Χαραλαμπίδης
συγγραφέας του βιβλίου (ebook)
«Άνθρωπος – Λόγος – Παιδεία – Δημοκρατία»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

του Ρούντι Ρινάλντι

Στη φετινή σύνοδο του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο χιονισμένο Νταβός της Ελβετίας συγκεντρώθηκαν περίπου 80 ηγέτες χωρών, και περίπου 800 διευθύνοντες σύμβουλοι (CEO) των μεγαλύτερων επιχειρηματικών κύκλων. Συνολικά εκπρόσωποι κυβερνήσεων ή επιχειρήσεων από 130 χώρες του κόσμου, πάνω από 3.000 επίσημοι προσκεκλημένοι. Η Κίνα συμμετείχε με παρουσία αντιπροέδρου, η Ινδία με σημαντικούς οικονομικούς παράγοντες.

Τρία ήταν τα πιο εκκωφαντικά μηνύματα από την πρόσφατη σύνοδο:

• Πρώτο: Η ατραξιόν αλλά και η εφαρμογή του «Συμβουλίου Ειρήνης» που ξεκινά ο Τραμπ∙ δηλαδή μια μορφή ενός ιδιωτικού ΟΗΕ που θα παρεμβαίνει «πιο αποτελεσματικά» σε όποια γωνιά του πλανήτη κριθεί αναγκαίο. Πρώτη παράσταση η «Ριβιέρα στη Γάζα». Δημοσιεύτηκε και το καταστατικού του υπό κατασκευή «οργανισμού». Για να πάρει μέρος μια χώρα πρέπει να συνεισφέρει 1 δισεκατομμύριο δολάρια και να είναι πρόθυμη να κάνει ό,τι θέλει ο ισόβιος «πρόεδρός» του, δηλαδή ο Τραμπ. Από την Ε.Ε. των 27 συμμετείχαν η Ουγγαρία και η Βουλγαρία. Ο Μητσοτάκης δήλωσε ότι η Ελλάδα (και άλλες ευρωπαϊκές χώρες) θα συμμετάσχει στο «Συμβούλιο Ειρήνης», αλλά μόνο για τη Γάζα.

• Δεύτερο: Η ομιλία του Καναδού πρωθυπουργού Κάρνεϊ, που τάραξε τα νερά και αποτελούσε μια απάντηση στην επιθετικότητα και αρπακτικότητα των ΗΠΑ, αφού οι τελευταίες έχουν συμπεριλάβει στο «μενού» και τον Καναδά ολόκληρο! Ξεκίνησε την ομιλία του ως εξής: «Σήμερα θα μιλήσω για μια ρήξη στην παγκόσμια τάξη πραγμάτων, για το τέλος μιας ωραίας ιστορίας και την αρχή μιας σκληρής πραγματικότητας, όπου η γεωπολιτική μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων δεν υπόκειται σε κανένα περιορισμό». Αμέσως ο Τραμπ ακύρωσε την πρόσκληση που είχε κάνει στον Καναδό πρωθυπουργό να πάρει μέρος στην ιδρυτική ατραξιόν του «Συμβουλίου Ειρήνης» την επόμενη μέρα. Ο Κάρνεϊ στην ομιλία του συγκαταλέγει τον Καναδά στις «μεσαίες χώρες» που απειλούνται από την αμερικανική αρπακτικότητα. Σκεφθείτε, αν ο Καναδάς, μέλος του G7 και του G20, ιδρυτικό μέλος του ΝΑΤΟ, κινδυνεύει να μετατραπεί σε 51η πολιτεία των ΗΠΑ, πόσο υπολογίζεται η Ελλάδα από τις ΗΠΑ και τον Τραμπ. Ορισμένοι έχουν αρχίσει να ανησυχούν σφόδρα μήπως ρίξει ο πλανητάρχης το βλέμμα του προς τα εδώ…

• Τρίτο: Η ομιλία του CEO της κακόφημης BlackRock, Λάρι Φινκ. Με κυνισμό και τάχα κοινωνική ευαισθησία έκρουσε καμπανάκι κινδύνου για το αβυσσαλέο χάσμα ανάμεσα στον πλούτο και την φτώχεια σε παγκόσμιο επίπεδο. Το ερώτημα για αυτόν είναι πώς θα κάνουμε περισσότερους να συμμετέχουν στα καλά της «ανάπτυξης». Όπως είπε, «ο πλούτος συγκεντρώθηκε σε ένα πολύ μικρότερο μερίδιο ανθρώπων από ό,τι μπορεί να διατηρήσει οποιαδήποτε υγιής κοινωνία». Για τη σύνοδο και τους παρευρισκόμενους παρατήρησε ότι βρίσκονται «εκτός ρυθμού της εποχής: μοιάζουν με ελίτ σε μια εποχή λαϊκισμού». Συνέκρινε την εποχή της παγκοσμιοποίησης από το 1989-90 μέχρι πρόσφατα, με την εποχή που αρχίζει με την AI: «Αν η Τεχνητή Νοημοσύνη κάνει στην εργασία των υπαλλήλων γραφείου αυτό που έκανε η παγκοσμιοποίηση στους εργαζόμενους, πρέπει να το αντιμετωπίσουμε άμεσα».
Ο Φινκ θα συμπληρώσει πως: «Η ευημερία δεν είναι απλώς η ανάπτυξη συνολικά∙ δεν μπορεί να μετρηθεί μόνο με βάση το ΑΕΠ. Πρέπει να κριθεί από το πόσοι άνθρωποι μπορούν να το δουν, να το αγγίξουν και να χτίσουν ένα μέλλον πάνω σε αυτό». Καμπανάκι για ένα κοινωνικό χάος και ρήγμα; Ανησυχία για την έλλειψη κοινωνικής συναίνεσης; Ανησυχία για τον «ωκεανό λαϊκισμού» που συνιστά ένα περιβάλλον για το οποίο οι ελίτ του Νταβός αδιαφορούν;

Βέβαια έγινε κουβέντα, «μας έβγαλαν γλυκό, μας έβγαλαν και μέντα» παραφράζοντας λίγο το τραγούδι (Ο Γιάννης ο φονιάς) και για τη Γροιλανδία. Μάλλον ανήκει ήδη στις ΗΠΑ∙ το ΝΑΤΟ θα βρει μια λύση που θα καταπιούν και όλοι οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι, που ψιλογκρινιάζουν τώρα. Κύκλοι του Τραμπ διαρρέουν ότι θέλουν κάτι σαν το βρετανικό στάτους των βάσεων στην Κύπρο (να και ο ελληνισμός πάλι…). Δηλαδή βάσεις που θα αποτελούν αμερικανικό έδαφος για πάντα, και όχι ιδιαίτερες συμφωνίες με μια χώρα (Δανία ή Γροιλανδία κ.λπ.). Η Αγγλία με αυτό το μοντέλο έχει πλήρη κυριαρχία στο 8% του εδάφους της Κύπρου. Φυσικά να μην ξεχνάμε ότι ο Πούτιν δήλωσε ότι «αυτό που συμβαίνει στη Γροιλανδία δεν μας αφορά καθόλου», και αναφέρθηκε στο ιστορικό της πώλησης της Αλάσκας από τη Ρωσία στις ΗΠΑ το 1867.

Μόνο που υπάρχει μια αποσιώπηση, ένα γενικό μπλακ άουτ ενημέρωσης και ειδήσεων. Τι λέει ο «ωκεανός λαϊκισμού», η παγκόσμια πλειοψηφία ολόκληρου του κόσμου; Τι λένε οι κοινωνίες και λαοί; Μετά τη γενοκτονία στη Γάζα, παίρνει σειρά το πούλημα (για άλλη μια φορά) του κουρδικού λαού.

Γενικά, «καλά πάμε» όπως βλέπετε… Έχουμε και Belhara, πνιγόμαστε και στην Γλυφάδα… ενώ έρχονται γεωπολιτικά τσουνάμι. Κάτι είπε ήδη η κα Γκίλφοϊλ.


(Δρόμος, φύλλο 761, 24/1/26)


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

από τον Μουνίρ Κιλάνι

«Αν δεν είσαι στο τραπέζι, είσαι στο μενού »: μια ωραία φράση... που ειπώθηκε από έναν άνθρωπο που πέρασε τη ζωή του στρώνοντας τραπέζι για τους μεγάλους θηρευτές της Γουόλ Στριτ και της Σίτι, προτού αυτοσχεδιάσει ως αρχισερβιτόρος σε ένα πιο πράσινο συμπόσιο, αλλά για τους ίδιους καλεσμένους, και που τώρα παίζει τον ρόλο ενός μετανοημένου χορτοφάγου.

Το σκηνικό και οι μάσκες

Στις 20 Ιανουαρίου 2026, στο Νταβός, ο Καναδός πρωθυπουργός Μαρκ Κάρνεϊ εκφώνησε μια ομιλία που απήχησε στα δερμάτινα καθίσματα της ελίτ του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ. Έλαβε όρθια χειροκροτήματα. Οι
εντυπωσιακές φράσεις του περιλάμβαναν:
– « Βρισκόμαστε στη μέση μιας ρήξης, όχι μιας μετάβασης »·
– « Η νοσταλγία δεν είναι στρατηγική »·
– και πάνω απ 'όλα: « Αν δεν είσαι στο τραπέζι, είσαι στο μενού ».

Οι κυρίαρχοι σχολιαστές το βλέπουν ως ένα «ιστορικό σημείο καμπής», μια θαρραλέα έκκληση από τις «μεσαίες δυνάμεις» εναντίον των καταπιεστικών μεγάλων δυνάμεων.
Μια ομιλία προσεκτικά σχεδιασμένη για να έχει αντίκτυπο - και πάνω απ' όλα, να καθησυχάσει όσους τις κυριαρχούν.

Αλήθεια; Σαν να μην ήταν το Νταβός ακριβώς το μεγαλύτερο τραπέζι στον κόσμο, που προορίζεται για δισεκατομμυριούχους, διαχειριστές περιουσιακών στοιχείων και κεντρικούς τραπεζίτες που αποφασίζουν το μενού για τον υπόλοιπο πλανήτη. Ένα τραπέζι όπου η κυριαρχία και η δημοκρατία συζητούνται ανάμεσα σε κοκτέιλ, ενώ εκατοντάδες ιδιωτικά τζετ κατακλύζουν τον ελβετικό ουρανό και οι άνθρωποι παραμένουν καθηλωμένοι.

Στο Νταβός, συζητούν για τον πλανήτη... σε υψόμετρο.

Ας δούμε όμως κάτω από το κάλυμα ESG. Πίσω από τον επιδειχθέντα ρεαλισμό κρύβεται μια υποκρισία τόσο αβυσσαλέα που θα μπορούσε να εξαλείψει έναν ολόκληρο αγωγό. Ο Μαρκ Κάρνεϊ δεν είναι ένας προφήτης που εμφανίστηκε από το πουθενά. Είναι ένα καθαρό προϊόν του συστήματος που τώρα ισχυρίζεται ότι επικρίνει: δεκατρία χρόνια στην Goldman Sachs (όπου έμαθε να συσκευάζει τα ενυπόθηκα δάνεια υψηλού κινδύνου σαν χριστουγεννιάτικα δώρα), διοικητής της Τράπεζας του Καναδά και στη συνέχεια της Τράπεζας της Αγγλίας (όπου παρακολουθούσε την Πόλη σαν κότα που κρατάει τα κερδοσκοπικά της κοτόπουλα), ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ για την κλιματική αλλαγή (φανταστείτε, μια εθελοντική θέση για έναν πολυεκατομμυριούχο), αντιπρόεδρος της Brookfield Asset Management...

Ένα βιογραφικό σημείωμα τόσο τέλεια ευθυγραμμισμένο που μετατρέπεται σε ενοχοποιητικό στοιχείο.

Ένα καθαρό προϊόν του συστήματος

Αυτός ο άνθρωπος έχει περάσει δεκαετίες εδραιώνοντας την υπερ-παγκοσμιοποιημένη χρηματοδότηση, κλειδώνοντας τις αλυσίδες εφοδιασμού, κατοχυρώνοντας την «εμπιστοσύνη στην αγορά» και προωθώντας την πράσινη χρηματοδότηση που ποτέ δεν αμφισβητεί τον εξορυκτισμό, αλλά απλώς τον επαναπροσδιορίζει με πράσινο τρόπο. Και τώρα παίζει τον επαναστάτη. Πόσο συγκινητικό.

Συγκινητικό, πραγματικά. Μοιάζει σχεδόν με πρόσφατα προσηλυτισμένο... εκτός από το ότι οι επενδύσεις του δεν οδήγησαν ποτέ πραγματικά σε μετάνοια.
Η εξομολόγηση είναι δημόσια, η άφεση αμαρτιών ιδιωτική.


Ο αρχιτέκτονας που ασκεί κριτική στην αρχιτεκτονική (και εισπράττει την προμήθειά του στη διαδικασία)

Ο Κάρνεϊ καταγγέλλει μια τάξη «βασισμένη σε κανόνες» που έχει καταστεί «εν μέρει ψευδής», όπου οι μεγάλες δυνάμεις εξαιρούνται από τους κανόνες που επιβάλλουν σε άλλους. Έχει δίκιο... αλλά ξεχνά εύκολα ότι ήταν ένας από τους αρχιτέκτονες αυτού του ασύμμετρου συστήματος.

Είναι πάντα πιο εύκολο να ασκήσεις κριτική στο κτίριο αφού έχουν πουληθεί όλα τα διαμερίσματα.

Στην Goldman Sachs, έπαιξε ρόλο στην οικονομική απορρύθμιση που άνοιξε το δρόμο για την κρίση του 2008 - ξέρετε, εκείνη τη μικρή κρίση που κατέστρεψε εκατομμύρια ανθρώπους, ενώ οι συνάδελφοί του τσεπώνουν ρεκόρ μπόνους, τα οποία διασώθηκαν με δημόσιο χρήμα. Στην Τράπεζα της Αγγλίας, επέβλεψε την City κατά τη διάρκεια του Brexit, υπερασπιζόμενος σθεναρά την οικονομική ολοκλήρωση ως πηγή καθολικής ευημερίας... μέχρι που η ίδια ολοκλήρωση έγινε, με τα δικά του λόγια σήμερα, «όπλο καταναγκασμού». Τι έκπληξη.
Το όπλο άλλαζε χέρια μόνο όταν γύριζε η κάννη.

Τα οικονομικά βάφτηκαν πράσινα

Και τι γίνεται με το Μπρούκφιλντ; Εκεί, φτάνουμε στο αποκορύφωμα της διττής γλώσσας. Ως Αντιπρόεδρος και επικεφαλής των «επενδύσεων μετάβασης», ο Κάρνεϊ επέβλεψε δισεκατομμύρια που επενδύθηκαν σε έργα άνθρακα, τερματικούς σταθμούς λιμένων άνθρακα και αγωγούς που συνδέονται με ασφαλτούχες άμμους - μεταξύ των πιο ρυπογόνων πηγών ενέργειας στον κόσμο. Το 2021, το Μπρούκφιλντ επικρίθηκε από αρκετές ΜΚΟ και ανεξάρτητους αναλυτές επειδή συνέχισε να χρηματοδοτεί υποδομές ορυκτών καυσίμων, ενώ αυτοανακηρύχθηκε «μηδενικό καθαρό» μέσω λογιστικών κόλπων που αφορούσαν «αποφευγόμενες εκπομπές».

Η μετάβαση εδώ είναι πρωτίστως σημασιολογική.

Τα στοιχεία μιλούν από μόνα τους: σύμφωνα με ανεξάρτητες αναλύσεις, τα περιουσιακά στοιχεία ορυκτών καυσίμων της Brookfield αντιπροσωπεύουν σχεδόν 159 εκατομμύρια τόνους ισοδύναμου CO₂ ετησίως, ένας όγκος εκπομπών που υπερβαίνει κατά πολύ αυτό που αναγνωρίζει ο όμιλος στις λεγόμενες «βιώσιμες» εκθέσεις του. Οι ειδικοί χλεύασαν, ο Carney διόρθωσε δειλά την ανακοίνωση, αλλά η στρατηγική δεν άλλαξε ποτέ πραγματικά. Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς: όταν είσαι αντιπρόεδρος «επενδύσεων μετάβασης» στην Brookfield, μεταφέρεις κυρίως μπόνους στον τραπεζικό σου λογαριασμό, όχι περιουσιακά στοιχεία σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.
Το κλίμα μπορεί να περιμένει, αλλά η απόδοση όχι.

Από το διοικητικό συμβούλιο μέχρι την ηγεσία

Τώρα, ως πρωθυπουργός, υπέγραψε ένα μνημόνιο με την ένθερμη υποστηρίκτρια του Τραμπ στην Αλμπέρτα, Ντανιέλ Σμιθ, για να επιταχύνει την κατασκευή ενός νέου αγωγού προς τη Δυτική Ακτή -που ευφημιστικά ονομάστηκε «συνεργασία αντίστασης»- ενώ ταυτόχρονα θα άρει τους κλιματικούς περιορισμούς στις πετρελαιοφόρες άμμους. Ο Καναδάς, ο τέταρτος μεγαλύτερος παραγωγός πετρελαίου στον κόσμο, έχει κατά κεφαλήν εκπομπές συγκρίσιμες με εκείνες της Σαουδικής Αραβίας. Αλλά σσσς: η συζήτηση γίνεται για «στρατηγική διαφοροποίηση» και «πρόσβαση στις ασιατικές αγορές», όχι για το κλίμα.

Προτεραιότητες, προτεραιότητες... και ευχαριστημένοι μέτοχοι.
Ο πλανήτης μπορεί να περιμένει: η αγορά, ωστόσο, είναι ανυπόμονη.

«Ρεαλισμός βασισμένος σε αξίες»... η ελιτίστικη εκδοχή (με ένα μπόνους greenwashing)

Ο Κάρνεϊ καλεί τις μεσαίες δυνάμεις να ενωθούν για να αποφύγουν να καταλήξουν «στο μενού». Ωραία ρητορική. Αλλά ποιος βρίσκεται πραγματικά στο τραπέζι του Νταβός; Οι διευθύνοντες σύμβουλοι της BlackRock, της Goldman Sachs, της OpenAI, της Lockheed Martin... και οι πολιτικές προσωπικότητες που προσφέρουν το δημοκρατικό τους προσωπείο.

Μια δημοκρατία με VIP κονκάρδες.

Η ομιλία του αποφεύγει προσεκτικά να κατονομάσει τις πραγματικές δυναμικές ισχύος: τις Ηνωμένες Πολιτείες (δασμολογικές απειλές, γεωπολιτική πίεση στην Αρκτική και τη Γροιλανδία), την Κίνα (βιομηχανικές εξαρτήσεις), αλλά και τον ίδιο τον Καναδά, έναν πρόθυμο οικονομικό υποτελή του οποίου οι εξαγωγές εξαρτώνται σχεδόν κατά 75% από την αμερικανική αγορά. Αντ' αυτού, ο Κάρνεϊ προτείνει μια ρεαλιστική «νέα πολυμέρεια» που έχει μια εντυπωσιακή ομοιότητα με την παλιά: τους ίδιους κανόνες που γράφονται από τους ίδιους δρώντες, αλλά εφαρμόζονται πιο σκληρά στο όνομα της ασφάλειας, του κλίματος ή της ψηφιακής τεχνολογίας.

Ηθική, κυρώσεις και χρήσιμοι πόλεμοι

Αλλαγή του λεξιλογίου για τη διατήρηση της ιεραρχίας.
Η Ουκρανία είναι το πιο βάναυσο παράδειγμα αυτού: στο όνομα του διεθνούς δικαίου και των «αξιών», ένας πόλεμος μετατρέπεται σε εργαλείο γεωοικονομικής πειθαρχίας, όπου οι κυρώσεις, οι αναγκαστικές ευθυγραμμίσεις και η πολεμική οικονομία γίνονται όργανα δυτικής διακυβέρνησης.

Αυτός ο «αξιακός ρεαλισμός» χρησιμεύει κυρίως για να νομιμοποιήσει μια νέα φάση ήπιου καταναγκασμού: πράσινα πρότυπα, οικονομικές προϋποθέσεις, έλεγχος των αλυσίδων δεδομένων και της τεχνητής νοημοσύνης, αυξημένη παρακολούθηση των εμπορικών ροών.

Ένας ιμπεριαλισμός χωρίς μπότες, αλλά με υπολογιστικά φύλλα.
Η Ουκρανία δεν είναι απλώς ένα πεδίο μάχης, αλλά ένα εργαστήριο: δέσμευση περιουσιακών στοιχείων, αναδιαμορφωμένες ενεργειακές εξαρτήσεις, τεράστιο χρέος και ανοικοδόμηση που έχουν ήδη υποσχεθεί στους ίδιους ιδιωτικούς φορείς που κάθονται στο Νταβός.

Έκδοση PowerPoint για την Κυριαρχία.

Επικαλείται τα ανθρώπινα δικαιώματα και την κυριαρχία. Ωστόσο, ο Καναδάς συνεχίζει να πουλάει όπλα σε αμφιλεγόμενα καθεστώτα, αγνοεί τη Γάζα παρά τις κατηγορίες για γενοκτονία που διατυπώνουν διεθνείς οργανισμοί και καταπατά τα δικαιώματα των αυτόχθονων λαών επιταχύνοντας τον εξορυκτικό ρατσισμό στις εκτάσεις τους στο όνομα της «ενεργειακής ασφάλειας».

Αυτός είναι ο ρεαλισμός των ελίτ: η δημόσια κριτική της αμερικανικής ηγεμονίας για να κατευναστεί η κοινή γνώμη που έχει κουραστεί από τον Τραμπ, διατηρώντας παράλληλα τη στρατηγική υποταγή κατ' ιδίαν.
Η αγανάκτηση είναι πάντα υπό όρους.

Οι αποκαλυφθείσες ανταλλαγές μεταξύ Δυτικών ηγετών - δημόσιες καταγγελίες, κολακεία στα παρασκήνια - καταδεικνύουν αυτό το διαρκές διπλό μέτρο και σταθμά. Οι νταήδες καταδικάζονται... αρκεί να παραμένει κανείς στο πλευρό του.

Νταβός, ένας ναός υποκρισίας (και ιδιωτικών τζετ)

Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ επικροτεί μια ομιλία που φιλοδοξεί να θάψει την φιλελεύθερη τάξη, ενώ ταυτόχρονα προετοιμάζει τον μετασχηματισμό της. Ο παλιός κόσμος κηρύσσεται παρωχημένος, αλλά οι φύλακες του παραμένουν στον έλεγχο. Ο Κάρνεϊ καταγγέλλει τη νοσταλγία, αλλά αυτός είναι που είναι νοσταλγικός: νοσταλγός για μια εποχή που οι κεντρικοί τραπεζίτες και οι διαχειριστές περιουσιακών στοιχείων κυβερνούσαν χωρίς δημοκρατική εποπτεία, υπό το πρόσχημα της τεχνικής εμπειρογνωμοσύνης.

Η τεχνοκρατία ποτέ δεν συμπάθησε τη δημοκρατία, εκτός από όταν ήταν διακοσμητική.

Η έκκλησή του για «ανθεκτικότητα» ακούγεται σαν ευφημισμός για περισσότερο έλεγχο και περισσότερη εξόρυξη: διαφοροποίηση των συμμαχιών, σίγουρα, αλλά πάνω απ' όλα εντατικοποίηση των εξορυκτικών, ενεργειακών και ψηφιακών έργων για την «αποφυγή της εξάρτησης». Ο λαός θα πληρώσει το τίμημα: αυξανόμενες τιμές ενέργειας, καταστροφή του περιβάλλοντος και επιδείνωση των ανισοτήτων.

Εν τω μεταξύ, τα ιδιωτικά τζετ θα συνεχίσουν να προσγειώνονται στην ώρα τους για το κοκτέιλ πάρτι... και να απογειώνονται ξανά με δηλώσεις μηδενικών εκπομπών ρύπων στο χώρο αποσκευών. Αντιστάθμιση εκπομπών, καθαρή συνείδηση.
Η ηθική είναι ελαφριά όταν ταξιδεύεις στην business class.


Μια αναδιάρθρωση, όχι μια ρήξη (και ένα εξαιρετικό βιογραφικό για το μέλλον)

Ο λόγος του Μαρκ Κάρνεϊ δεν αποτελεί ρήξη με το παρελθόν. Είναι ένα εκλεπτυσμένο μπάλωμα. Μια αντεπανάσταση από πάνω, όπου οι ελίτ ανακυκλώνουν τη γλώσσα της διαμαρτυρίας για να διατηρήσουν την εξουσία τους σε έναν ασταθή πολυπολικό κόσμο.

Εξέγερση, ναι – αλλά υπό έλεγχο.

Δεν ζητά να σπάσουν οι αλυσίδες. Ζητά να αλλάξουν τραπέζι... διατηρώντας παράλληλα τους ίδιους καλεσμένους, τους ίδιους άρρητους κανόνες και τα ίδια κυρίαρχα συμφέροντα. Με, φυσικά, πρόσθετες χρεώσεις που επιβάλλουν οι νόμοι ESG.

Ίδια κυριαρχία, νέα ταμπέλα.
Η Ουκρανία δεν αποτελεί ηθική εξαίρεση, αλλά στρατηγικό προηγούμενο: απόδειξη ότι η λεγόμενη «βασισμένη σε κανόνες» τάξη εφαρμόζεται αυστηρά σε άλλους και με ευελιξία σε εκείνους που συντάσσουν τις ρήτρες της.

Οι αληθινές αφυπνίσεις δεν έρχονται από το Νταβός. Προέρχονται από ανθρώπους που αρνούνται να είναι στο μενού - και που αρνούνται επίσης να καθίσουν στο τραπέζι των αρπακτικών.

Ο Κάρνεϊ μπορεί να διατηρήσει τα σλόγκαν του και τις όρθιες επευφημίες του.
Εμείς, ωστόσο, παραμένουμε ξεκάθαροι: οι ελίτ δεν επαναστατούν ποτέ ενάντια στον εαυτό τους. Προσαρμόζουν το σύστημα για να επιβιώσουν. Και να συνεχίσουν να δειπνούν υπό το φως των κεριών... ενώ ο κόσμος καίγεται από κάτω.

πηγή: https://www.weforum.org/stories/2026/01/davos-2026-special-address-by-mark-carney-prime-minister-of-canada

Μουνίρ Κιλάνι



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Χθες, ο Μαρκ Κάρνεϊ, πρώην κεντρικός τραπεζίτης και νυν πρωθυπουργός του Καναδά, εκφώνησε μια αξιοσημείωτη ομιλία ( βίντεο , απομαγνητοφώνηση ) στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός.

Πρόκειται για μια επίθεση στην «διεθνή τάξη που βασίζεται σε κανόνες», την έννοια που τα ιμπεριαλιστικά δυτικά έθνη έχουν προωθήσει και χρησιμοποιήσει για να δικαιολογήσουν τις μυριάδες αποκλίσεις και τις καταχρήσεις του διεθνούς δικαίου:

Για δεκαετίες, χώρες όπως ο Καναδάς άκμασαν υπό αυτό που ονομάζαμε διεθνή τάξη που βασίζεται σε κανόνες. Ενταχθήκαμε στους θεσμούς της, επαινέσαμε τις αρχές της και επωφεληθήκαμε από την προβλεψιμότητά της. Μπορούσαμε να επιδιώξουμε εξωτερικές πολιτικές βασισμένες σε αξίες υπό την προστασία της.

Γνωρίζαμε ότι η ιστορία της διεθνούς τάξης που βασίζεται σε κανόνες ήταν εν μέρει ψευδής. Ότι ο ισχυρότερος θα εξαιρούνταν όταν του ήταν βολικό. Ότι οι εμπορικοί κανόνες εφαρμόζονταν ασύμμετρα. Και ότι το διεθνές δίκαιο εφαρμοζόταν με ποικίλη αυστηρότητα ανάλογα με την ταυτότητα του κατηγορουμένου ή του θύματος.

Αυτή η μυθοπλασία ήταν χρήσιμη και η αμερικανική ηγεμονία, ειδικότερα, βοήθησε στην παροχή δημόσιων αγαθών: ανοιχτών θαλάσσιων διαδρόμων, ενός σταθερού χρηματοπιστωτικού συστήματος, συλλογικής ασφάλειας και υποστήριξης πλαισίων για την επίλυση διαφορών.

Έτσι, τοποθετήσαμε την πινακίδα στο παράθυρο. Συμμετείχαμε στις τελετουργίες. Και σε μεγάλο βαθμό αποφύγαμε να επισημάνουμε τα κενά μεταξύ ρητορικής και πραγματικότητας.

Αυτή η συμφωνία δεν ισχύει πλέον.

Επιτρέψτε μου να είμαι ευθύς: βρισκόμαστε εν μέσω μιας ρήξης, όχι μιας μετάβασης.

Η έννοια της τάξης που βασίζεται σε κανόνες, ένα ψέμα από μόνη της, ήταν χρήσιμη για τις πληρεξούσιες δυνάμεις και τους υποτελείς του παγκόσμιου ηγεμόνα, εφόσον οι ίδιοι δεν απειλούνταν από τις συνέπειές της.

Αλλά καθώς αυτός ο ηγεμόνας έχει στραφεί εναντίον εκείνων των υποτελών που τον υποστήριζαν, η ιδέα έχει γίνει επικίνδυνη και πρέπει να απορριφθεί:

Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, μια σειρά από κρίσεις στους τομείς των χρηματοοικονομικών, της υγείας, της ενέργειας και της γεωπολιτικής αποκάλυψε τους κινδύνους της ακραίας παγκόσμιας ολοκλήρωσης.

Πιο πρόσφατα, οι μεγάλες δυνάμεις άρχισαν να χρησιμοποιούν την οικονομική ολοκλήρωση ως όπλα. τους δασμούς ως μόχλευση. τις χρηματοπιστωτικές υποδομές ως εξαναγκασμό. τις αλυσίδες εφοδιασμού ως τρωτά σημεία προς εκμετάλλευση.

Δεν μπορείς να «ζεις μέσα στο ψέμα» του αμοιβαίου οφέλους μέσω της ολοκλήρωσης, όταν η ολοκλήρωση γίνεται η πηγή της υποταγής σου.
...
Και υπάρχει μια άλλη αλήθεια: αν οι μεγάλες δυνάμεις εγκαταλείψουν ακόμη και την προσποίηση κανόνων και αξιών για την ανεμπόδιστη επιδίωξη της ισχύος και των συμφερόντων τους, τα οφέλη από τον «συναλλακτισμό» καθίστανται πιο δύσκολο να αναπαραχθούν. Οι ηγεμόνες δεν μπορούν να εκμεταλλευτούν συνεχώς τις σχέσεις τους.

Οι σύμμαχοι θα διαφοροποιήσουν τις δραστηριότητές τους για να αντισταθμίσουν την αβεβαιότητα. Θα αγοράσουν ασφάλιση. Θα αυξήσουν τις επιλογές. Αυτό θα ανοικοδομήσει την κυριαρχία – την κυριαρχία που κάποτε βασιζόταν σε κανόνες, αλλά θα βασίζεται ολοένα και περισσότερο στην ικανότητα αντοχής στην πίεση.

Όπως είπα, μια τέτοια κλασική διαχείριση κινδύνου έχει ένα κόστος, αλλά αυτό το κόστος της στρατηγικής αυτονομίας, της κυριαρχίας, μπορεί επίσης να μοιραστεί. Οι συλλογικές επενδύσεις στην ανθεκτικότητα είναι φθηνότερες από το να χτίσει ο καθένας το δικό του φρούριο. Τα κοινά πρότυπα μειώνουν τον κατακερματισμό. Η συμπληρωματικότητα είναι θετικό άθροισμα.

Το ερώτημα για τις μεσαίες δυνάμεις, όπως ο Καναδάς, δεν είναι αν θα προσαρμοστούν σε αυτή τη νέα πραγματικότητα. Πρέπει. Το ερώτημα είναι αν θα προσαρμοστούμε απλώς χτίζοντας ψηλότερα τείχη - ή αν μπορούμε να κάνουμε κάτι πιο φιλόδοξο.

Ο Κάρνεϊ δεν υποστηρίζει την πλήρη επιστροφή στο κράτος δικαίου. Δεν ζητά την ισότιμη εφαρμογή του διεθνούς δικαίου σε όλα τα έθνη. Υποστηρίζει τη συνεργασία των «μεσαίων δυνάμεων» για την αντίσταση στον ηγεμόνα. Δεν λέγεται ότι μια τέτοια λέσχη πιθανότατα θα συνέχιζε να λεηλατεί τον υπόλοιπο κόσμο:

Οι μεσαίες δυνάμεις πρέπει να δράσουν από κοινού, επειδή αν δεν είσαι στο τραπέζι, είσαι στο μενού.

Οι μεγάλες δυνάμεις έχουν την οικονομική δυνατότητα να δράσουν μόνες τους. Έχουν το μέγεθος της αγοράς, τη στρατιωτική ικανότητα, την επιρροή για να υπαγορεύουν όρους. Οι μεσαίες δυνάμεις δεν έχουν. Αλλά όταν διαπραγματευόμαστε μόνο διμερώς με έναν ηγεμόνα, διαπραγματευόμαστε από αδυναμία. Δεχόμαστε ό,τι προσφέρεται. Ανταγωνιζόμαστε μεταξύ μας για να είμαστε οι πιο εξυπηρετικοί.

Αυτό δεν είναι κυριαρχία. Είναι η άσκηση κυριαρχίας με την αποδοχή της υποταγής.

Σε έναν κόσμο αντιπαλότητας μεταξύ μεγάλων δυνάμεων, οι χώρες που βρίσκονται ενδιάμεσα έχουν μια επιλογή: να ανταγωνίζονται μεταξύ τους για εύνοια ή να συνεργάζονται για να δημιουργήσουν μια τρίτη οδό με αντίκτυπο.

Δεν πρέπει να επιτρέψουμε στην άνοδο της σκληρής ισχύος να μας τυφλώσει ως προς το γεγονός ότι η δύναμη της νομιμότητας, της ακεραιότητας και των κανόνων θα παραμείνει ισχυρή — αν επιλέξουμε να την ασκήσουμε από κοινού.

Ο Κάρνεϊ παρακαλεί τους υποτελείς του ηγεμόνα να αντισταθούν συλλογικά στην εξουσία του. Παρέχει μια συνταγή για να το πετύχει αυτό (η έμφαση είναι στο πρωτότυπο):

Σημαίνει να ονομάζουμε την πραγματικότητα . Σταματήστε να επικαλείστε την «διεθνή τάξη που βασίζεται σε κανόνες» σαν να λειτουργεί ακόμα όπως διαφημίζεται. Ονομάστε το σύστημα όπως είναι: μια περίοδος εντεινόμενης αντιπαλότητας μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων, όπου οι πιο ισχυροί επιδιώκουν τα συμφέροντά τους χρησιμοποιώντας την οικονομική ολοκλήρωση ως όπλο καταναγκασμού.

Σημαίνει να ενεργούμε με συνέπεια . Να εφαρμόζουμε τα ίδια πρότυπα σε συμμάχους και αντιπάλους. Όταν οι μεσαίες δυνάμεις επικρίνουν τον οικονομικό εκφοβισμό από τη μία κατεύθυνση αλλά σιωπούν όταν προέρχεται από την άλλη, κρατάμε την πινακίδα στο παράθυρο.

Σημαίνει να οικοδομήσουμε αυτό στο οποίο ισχυριζόμαστε ότι πιστεύουμε . Αντί να περιμένουμε την αποκατάσταση της παλιάς τάξης πραγμάτων, δημιουργήστε θεσμούς και συμφωνίες που λειτουργούν όπως περιγράφεται.

Και αυτό σημαίνει μείωση της μόχλευσης που επιτρέπει τον καταναγκασμό . Η οικοδόμηση μιας ισχυρής εγχώριας οικονομίας θα πρέπει πάντα να αποτελεί προτεραιότητα κάθε κυβέρνησης. Η διαφοροποίηση σε διεθνές επίπεδο δεν είναι απλώς οικονομική σύνεση. Είναι το υλικό θεμέλιο για μια έντιμη εξωτερική πολιτική. Οι χώρες κερδίζουν το δικαίωμα σε θέσεις αρχών μειώνοντας την ευαλωτότητά τους σε αντίποινα.

Ο Κάρνεϊ απευθύνει έκκληση στις «μεσαίες δυνάμεις» να ενταχθούν στον Καναδά στη νέα ομάδα:

Καταλαβαίνουμε ότι αυτή η ρήξη απαιτεί κάτι περισσότερο από απλή προσαρμογή. Απαιτεί ειλικρίνεια για τον κόσμο όπως είναι...

Σύμφωνα με τους NY Times , η ομιλία, την οποία ο Κάρνεϊ έχει γράψει ο ίδιος, έγινε δεκτή με όρθιους χειροκροτητές.

Ο Arnaud Bertrand σχολιάζει και υποστηρίζει ότι η ομιλία είναι σημαντική:

Μην κάνετε κανένα λάθος, η ομιλία του Κάρνεϊ στο Νταβός μπορεί να αποδειχθεί μία από τις σημαντικότερες ομιλίες που έχει εκφωνήσει παγκόσμιος ηγέτης τα τελευταία 30 χρόνια. Πρόκειται πραγματικά για κάτι κοσμοϊστορικό.

Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, αυτό που σημαίνει είναι ότι, στο βαθμό που υπήρξε καν, η Δύση έχασε ανεπανόρθωτα τον Δεύτερο Ψυχρό Πόλεμο: ένας Ψυχρός Πόλεμος απαιτεί δύο ανταγωνιστικά συστήματα. Ο Κάρνεϊ μόλις ανακοίνωσε ότι το ένα από αυτά απλώς δεν υπάρχει πια.

Δεν θα επεκταθώ σε αυτόν τον ισχυρισμό. Η νέα λέσχη «μεσαίας δύναμης» που οραματίστηκε ο Κάρνεϊ δεν έχει ακόμη αποκτήσει μέλη.

Θα είναι δύσκολο και θα χρειαστεί χρόνος για τις πολιτικές «ελίτ» των υποτελών χωρών να αλλάξουν νοοτροπία, από το να είναι οι υποτιθέμενοι δικαιούχοι της φανταστικής τάξης που βασίζεται σε κανόνες, στο να γίνουν αντίθετες με αυτήν. Τα συμφέροντά τους ποικίλλουν και η εύρεση κοινού εδάφους για κάποια νέα, έστω και άτυπη, οντότητα, θα απαιτήσει πολλές συνομιλίες και διαπραγματεύσεις.

Το να απορρίψουμε την «τάξη που βασίζεται σε κανόνες», να την αποκαλύψουμε ως το ψέμα που ήταν πάντα, είναι ένα καλό βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Είναι μια θεμελιώδης αλλαγή στην άποψη του κόσμου.

Αλλά πρέπει επίσης να είμαστε προσεκτικοί ώστε να μην πέσουμε στην παγίδα των όρθιων επευφημιών, επειδή τέτοιες θεμελιώδεις αλλαγές μπορούν να γίνουν αντικείμενο κατάχρησης.

Λάβετε υπόψη ότι οι «φιλελεύθεροι», όπως ο Κάρνεϊ, που ξαφνικά κηρύττουν την τήρηση του διεθνούς δικαίου όταν ο Τραμπ προσπαθεί να αρπάξει τη Γροιλανδία, είναι οι ίδιοι που εξακολουθούν να κρύβονται πίσω από κάθε σιωνιστική παραβίαση του διεθνούς δικαίου στην Παλαιστίνη:

Οι ίδιοι ηγέτες που καταδικάζουν τις απειλές των ΗΠΑ για προσάρτηση της Γροιλανδίας έχουν επιτρέψει και ενθαρρύνει το Ισραήλ να επιβάλει μια «γραμμή ασφαλείας», η οποία έχει οδηγήσει στην ουσιαστική προσάρτηση του 60% της Γάζας. Το Ισραήλ συνεχίζει επίσης να προσαρτά εδάφη στη Δυτική Όχθη και τη Συρία, όλα με την υποστήριξη φιλελεύθερων ηγετών που τώρα μας λένε ότι η εδαφική ακεραιότητα είναι ύψιστης σημασίας.

Αυτοί οι ηγέτες έχουν επίσης επανειλημμένα επικαλεστεί την ανάγκη για συνεργασία και διάλογο με τις ΗΠΑ για την αποφυγή σύγκρουσης για τη Γροιλανδία. Αυτός ο νεοαποκτηθείς ενθουσιασμός για διάλογο έρχεται μετά τον αποκλεισμό της Ρωσίας από κάθε πιθανό διεθνές φόρουμ και την ώθηση της Ευρώπης στα πρόθυρα ενός μεγάλου πολέμου, αρνούμενη επί χρόνια να συζητήσει το μέλλον της Ουκρανίας με τον ίδιο τρόπο που επιθυμούν τώρα να συζητήσουν το μέλλον της Γροιλανδίας.

Η υποκρισία, ο παραλογισμός και η επικινδυνότητα της κατάστασης δεν μπορούν να υπερεκτιμηθούν.

Η «διεθνής τάξη που βασίζεται σε κανόνες» ήταν χρήσιμη για ορισμένους μέχρι που έπαψε να ισχύει. Καθώς πλέον έχει κηρυχθεί νεκρή, αναρωτιέται κανείς ποια άλλη φανταστική έννοια θα επινοηθεί για να αποφευχθεί η πλήρης επιστροφή στην τήρηση του διεθνούς δικαίου.



πηγή: https://www.moonofalabama.org/2026/01/carney-declares-death-of-the-rules-based-order.html



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

από τον Γκύντερ Μπούρμπαχ / reseauinternational

Η Ευρώπη βρίσκεται σε ένα γεωπολιτικό σημείο καμπής το 2025, και κανείς δεν φαίνεται πραγματικά πρόθυμος να το παραδεχτεί. Η νέα εμπορική συμφωνία με τις Ηνωμένες Πολιτείες, την οποία ενορχηστρώνει η πρόεδρος της Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και επικυρώνει ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς, καταδεικνύει περίτρανα αυτό που αποτελεί πλέον πραγματικότητα: η Ευρώπη δεν είναι πλέον εταίρος, αλλά ικέτης.

Και ο Ντόναλντ Τραμπ δεν το κρύβει. Αντιθέτως: μας το δείχνει ζωντανά, χωρίς καμία διπλωματική λεπτότητα, χωρίς καμία ανησυχία μήπως χάσει την υπόληψή του. Και το χειρότερο απ' όλα: οι κυβερνήσεις μας χειροκροτούν. Θα μπορούσε να ήταν ακόμη χειρότερα, θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί, αλλά ισχύει όντως αυτό; Δεν πρόκειται πλέον για δασμούς, τους οποίους ορισμένοι κύριοι στην Ουάσιγκτον ανακοινώνουν κατά βούληση μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες. Πρόκειται για την Ευρώπη, κάποτε μια μεγάλη οικονομική δύναμη. Πρόκειται για το γεγονός ότι αυτή η πρώην οικονομική δύναμη δεν έχει τίποτα άλλο να προσφέρει παρά την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, η οποία πουλάει την απόλυτη ταπείνωση ως μια καλή συμφωνία.

1. Η νέα συμφωνία: μια προαναγγελθείσα συνθηκολόγηση

Στις 27 Ιουλίου 2025, ο Τραμπ και η φον ντερ Λάιεν παρουσίασαν μια εμπορική συμφωνία που υποτίθεται ότι είχε σχεδιαστεί για να προστατεύσει την ΕΕ από υψηλότερους δασμούς. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια μονομερή συνθήκη που ευνοεί τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ενώ η Ευρώπη θα πρέπει τώρα να εισάγει αμερικανικό σχιστολιθικό φυσικό αέριο αξίας 750 δισεκατομμυρίων δολαρίων και δεσμεύεται να επενδύσει 600 δισεκατομμύρια δολάρια, τα αμερικανικά προϊόντα παραμένουν σε μεγάλο βαθμό αδασμολόγητα. Σε αντάλλαγμα, η ΕΕ δέχεται τιμωρητικούς δασμούς 15% στις κύριες εξαγωγές της: αυτοκίνητα, μηχανήματα και ημιαγωγούς. Ο Τραμπ το αποκαλεί «ισορροπία», αλλά στην πραγματικότητα, είναι ένα τίμημα που πρέπει να πληρώσουμε. Μένει να δούμε πώς θα τα πάει η ήδη αποδυναμωμένη αυτοκινητοβιομηχανία μας.

Αυτός ο «συμβιβασμός» χαιρετίστηκε από τα διατλαντικά μέσα ενημέρωσης ως παραχώρηση. Στην πραγματικότητα, αποτελεί έκφραση απόλυτης υποταγής. Η Ευρώπη πληρώνει για να αποφύγει την τιμωρία και εξακολουθεί να προωθεί αυτήν την κατάσταση ως διπλωματική επιτυχία.

2. Στρατιωτική προστασία ως όπλο – Η απειλή-ομπρέλα

Οι Ηνωμένες Πολιτείες παρέχουν στρατιωτική άμυνα στην Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης της πυρηνικής άμυνας, μια σιωπηρή συναίνεση εδώ και δεκαετίες. Αλλά ο Τραμπ έχει παραβιάσει δημόσια αυτή τη συναίνεση. Ήδη από το 2020, αμφισβήτησε το ΝΑΤΟ και το 2024 απαίτησε « οι χώρες που δεν πληρώνουν να τα βγάλουν πέρα ​​μόνες τους ». Σήμερα, το καθιστά σαφές: Η Ευρώπη πρέπει να πληρώσει, αλλιώς η ομπρέλα θα αποσυρθεί.

Τι σημαίνει αυτό;

• Η πρόσβαση στα αμερικανικά πυρηνικά όπλα παραμένει εξ ολοκλήρου υπό τον έλεγχο της Ουάσιγκτον.

• Οι εγγυήσεις για την κυβερνοασφάλεια είναι επίσης πολιτικά εξαρτημένες.

• Η στρατιωτική εφοδιαστική, οι δορυφόροι και τα συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης είναι ουσιαστικά απρόσιτα χωρίς την αμερικανική πρόσβαση.

Η Ευρώπη εξαρτάται στρατιωτικά από μια αντλία βενζίνης. Και αυτή η αντλία χρησιμοποιείται τώρα για την επιβολή πολιτικής και οικονομικής υποδούλωσης. Και τα πράγματα θα χειροτερεύουν, γιατί με αυτές τις νέες συμφωνίες όπλων, θα εξαρτηθούμε ακόμη περισσότερο από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Κάποιος πραγματικά αναρωτιέται τι είδους σκέψη έχει νόημα σε τέτοια θέματα. Το αμερικανικό λογισμικό ελέγχει τα πάντα και ο Μεγάλος Αδελφός βρίσκεται σε κάθε υπολογιστή, σε κάθε κάμερα ή σε οποιοδήποτε άλλο σύστημα στην Ευρώπη. Ρίχνουμε μια γεύση από το τι σημαίνει αυτό με τον Τραμπ. Αλλά όλα αυτά φαίνεται να μην έχουν κανένα αποτέλεσμα. Όχι, απλώς φέρνουν την Ευρώπη ακόμη πιο κοντά στον Μεγάλο Αδελφό. Η Ευρώπη προφανώς περιμένει να τιμωρηθεί από τον Τραμπ μέσω περαιτέρω περιπετειών.

3. Ο προγραμματισμένος διαχωρισμός: πώς οι Ηνωμένες Πολιτείες απέσπασαν την Ευρώπη από τη Ρωσία

Όσοι πιστεύουν ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι μια τυχαία κλιμάκωση παρερμηνεύουν τα στρατηγικά συμφέροντα της Ουάσιγκτον. Από το 2014, η αμερικανική εξωτερική πολιτική έχει εργαστεί για να απομονώσει τη Ρωσία από την Ευρώπη, καταβάλλοντας κολοσσιαίες προσπάθειες.

• Μετά το Μαϊντάν, περισσότερα από 5 δισεκατομμύρια δολάρια επενδύθηκαν στην « προώθηση της δημοκρατίας » στην Ουκρανία (Victoria Nuland, 2014).

• Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν παράσχει όπλα, έχουν εκπαιδεύσει τον ουκρανικό στρατό σύμφωνα με τις δυτικές τακτικές και έχουν εδραιώσει το δόγμα του ΝΑΤΟ στον μηχανισμό ασφαλείας της χώρας.

• Πολυάριθμες ΜΚΟ, ομάδες προβληματισμού και σύμβουλοι κοντά στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν εγκατασταθεί συστηματικά στο Κίεβο. Η χώρα έχει ενσωματωθεί πολιτικά, οικονομικά και μιντιακά στη Δύση, χωρίς να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, αλλά με σαφή προσανατολισμό.

• Από το 2016, έχουν παρασχεθεί ετησίως εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια σε στρατιωτική βοήθεια. Με τον πόλεμο του 2022, αυτή η βοήθεια έχει φτάσει σε διψήφια ποσά δισεκατομμυρίων δολαρίων, συμπεριλαμβανομένων βομβών διασποράς, συστημάτων Patriot και εκπαίδευσης Black Hawk.

Ο αγωγός Nord Stream σαμποτάζονταν, οι διπλωματικοί δίαυλοι διακόπτονταν, με στόχο τον οριστικό διαχωρισμό της ΕΕ από τη Μόσχα. Νικητές: οι Ηνωμένες Πολιτείες. Ηττημένοι: η Ευρώπη, η οποία έκτοτε αγοράζει αμερικανικό σχιστολιθικό φυσικό αέριο σε εξωφρενικές τιμές και χάνει τη βιομηχανική της βάση.

4. Η πολιτική τάξη: διαχείριση της ανικανότητας

Τι κάνουν οι κορυφαίοι πολιτικοί της Ευρώπης; Διαχειρίζονται, αποκρύπτουν, συγκαλύπτουν, αλλά δεν αμφισβητούν. Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, η οποία έχει εξαιρετικές διατλαντικές διασυνδέσεις, ενεργεί ως πρέσβης της Ουάσινγκτον. Ο Φρίντριχ Μερτς, πρώην της BlackRock και νυν υπουργός Οικονομικών, υπερασπίζεται τους δασμούς του Τραμπ ως «ώθηση εκσυγχρονισμού». Ο Εμανουέλ Μακρόν ασκεί επιφυλακτική κριτική, αλλά τελικά παραμένει σιωπηλός. Κριτική για το ΝΑΤΟ, τις αμερικανικές κυρώσεις ή την αποβιομηχάνιση μέσω των τιμών της ενέργειας; Τίποτα.

Οι ευρωπαϊκές ελίτ κάνουν αυτό που έχουν τελειοποιήσει όλα αυτά τα χρόνια: δίνουν μια παράσταση χωρίς να αναλαμβάνουν δράση. Χρησιμοποιούν καλοπροαίρετη γλώσσα που καταρρέει μπροστά στην πραγματικότητα. Και συγχέουν την διατλαντική αφοσίωση με την ανευθυνότητα απέναντι στον ίδιο τους τον λαό.

5. Πλήρης εξάρτηση σε όλους τους τομείς

• Η Ευρώπη χρησιμοποιεί σχεδόν συστηματικά την αμερικανική υποδομή λογισμικού: Microsoft, Amazon Web Services, Palantir.

• Άμυνα: F-35, συστήματα αντιπυραυλικής άμυνας, μεταγωγικά αεροσκάφη, όλα είναι αμερικανικά.

• Ενέργεια: Το αμερικανικό υγροποιημένο αέριο κυριαρχεί στα κατασκευαστικά έργα στο Βίλχελμσχάφεν, το Μπρούνσμπιτελ και αλλού.

• Χρηματοοικονομικά: το δολάριο παραμένει το νόμισμα αναφοράς, ενώ η SWIFT και οι κυρώσεις των ΗΠΑ υπαγορεύουν τι μπορούν να κάνουν οι ευρωπαϊκές τράπεζες.

Κάθε ένας από αυτούς τους τομείς είναι ένα πιθανό όπλο, και ο Τραμπ το γνωρίζει. Δεν απειλεί καν διακριτικά. Το λέει ανοιχτά. Και η Ευρώπη; Παραμένει σιωπηλή.

6. Τι θα γινόταν αν όλα σταματούσαν πραγματικά αύριο;

Φανταστείτε τον Τραμπ να απαιτεί: « Δύο τρισεκατομμύρια ευρώ ετησίως, αλλιώς δεν θα υπάρχει προστασία ». Καμία πρόσβαση σε στρατιωτικές υποδομές. Καμία πυρηνική αποτροπή. Καμία κυβερνοασπίδα. Κανένας δορυφόρος. Καμία πρόσβαση σε αμερικανικές οικονομικές πλατφόρμες. Καμία συνεργασία με τις στρατιωτικές υπηρεσίες πληροφοριών.

Τι απομένει για την Ευρώπη; Απλή και καθαρή εξάρτηση. Κανένα σχέδιο Β, καμία στρατηγική αυτονομία, καμία συμμαχία εκτός της αμερικανικής σφαίρας επιρροής. Η Γαλλία; Μόνη της. Η Γερμανία; Στρατιωτικά αφοπλισμένη. Το ΝΑΤΟ; Ένα κοίλο σώμα χωρίς αμερικανικό πυρήνα.

7. Η Ευρώπη πρέπει να δράσει τώρα – αλλιώς θα βυθιστεί.

Ο χρόνος για δισταγμό έχει τελειώσει. Είτε η Ευρώπη καταλαβαίνει επιτέλους ότι θα επιβιώσει μόνο ως ανεξάρτητος παράγοντας, είτε θα παραμείνει προτεκτοράτο. Τα μέτρα:

• Να οικοδομηθεί μια κυρίαρχη αμυντική δομή με τη Γαλλία, την Ιταλία και τη Σκανδιναβία.

• Δημιουργήστε μια ευρωπαϊκή κυβερνοδιοίκηση χωρίς αμερικανική τεχνολογία.

• Ενεργειακή ανεξαρτησία μέσω στρατηγικών συνεργασιών με την Αφρική, την Ασία και τη Λατινική Αμερική.

• Ψηφιακή κυριαρχία με τα δικά της clouds, chips, πρότυπα.

• Διπλωματική νεύρωση: αποκατάσταση διπλωματικών διαύλων με τη Ρωσία, χωρίς ιδεολογικά παρωπίδες.

Συμπέρασμα: Ο Τραμπ δεν είναι το πρόβλημα. Είναι ο καθρέφτης. Η αντανάκλαση μιας Ευρώπης που έχει ξεχάσει πώς λειτουργεί η ανεξαρτησία. Έχουμε υποβιβαστεί σε έναν κατώτερο εταίρο, από φόβο, άνεση και ιδεολογική αδράνεια. Είναι πλέον πολύ αργά για ευγένεια.

Η Ευρώπη πρέπει να απελευθερωθεί από την εξάρτησή της, διαφορετικά θα μετατραπεί σε γεωπολιτικό κενό. Η Ευρώπη δεν οφείλει τίποτα σε κανέναν εκτός από τους πολίτες της.

πηγή: Overton Magazin μέσω Euro-Synergies




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

από τον Τιερί Μεϊσάν

Ο κόσμος αλλάζει πολύ γρήγορα. Το έτος 2026 αναμένεται να σηματοδοτηθεί από την επιστροφή των σφαιρών επιρροής και το τέλος των αποικιακών αυτοκρατοριών. Πάνω απ' όλα, θα δούμε την επιστροφή του διεθνούς δικαίου στους κανόνες που γνωρίζαμε μέχρι τώρα. Μόνο όσοι είναι σε θέση να κατανοήσουν αυτές τις εξελίξεις και να προσαρμοστούν γρήγορα σε αυτές θα συνεχίσουν να ευημερούν.
Ο παγκόσμιος χάρτης που καταρτίστηκε στη σύνοδο κορυφής του Άνκορατζ στις 15 Αυγούστου 2025. Ο παγκόσμιος χάρτης χωρίζεται σε τρεις ζώνες επιρροής. Αυτές υποδεικνύονται γενικά και επί του παρόντος αποτελούν αντικείμενο διαπραγμάτευσης με μεγαλύτερη ακρίβεια.


Βρισκόμαστε μάρτυρες μιας αναδιοργάνωσης της παγκόσμιας τάξης μετά τη σύνοδο κορυφής του Άνκορατζ (15 Αυγούστου 2025), την κατάπαυση του πυρός στη Γάζα (10 Οκτωβρίου 2025) και την Επιχείρηση Απόλυτη Αποφασιστικότητα στη Βενεζουέλα (3 Ιανουαρίου 2026). Είναι πλέον σαφές ότι οι πρόεδροι Ντόναλντ Τραμπ και Βλαντιμίρ Πούτιν μοίρασαν τον κόσμο μεταξύ τους στην Αλάσκα. Η τελική επικύρωση αυτής της συμφωνίας θα πραγματοποιηθεί στην επόμενη σύνοδο κορυφής Τραμπ-Ξι.

Οι μόνες πληροφορίες που έχουμε είναι ο χάρτης που δημοσιεύτηκε από το Ρωσικό Γενικό Επιτελείο και δημιουργήθηκε από τον Αντρέι Μαρτιάνοφ. Χωρίζει τον κόσμο σε τρεις ζώνες επιρροής, κάτι που δεν έρχεται σε αντίθεση με την αρχή ενός πολυπολικού κόσμου. Το πρώιμο διεθνές δίκαιο - εννοώ το δίκαιο πριν από τον Ψυχρό Πόλεμο - αντιμετωπίζει μόνο μερικά προβλήματα. Παρέχει στα κράτη πλήρη ελευθερία να κάνουν ό,τι θέλουν εντός των ορίων που τα ίδια έχουν θέσει.

Στην προηγούμενη στήλη μου εξήγησα ότι, σε αντίθεση με όσα λένε όλοι, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορεί να διέπραξαν έγκλημα απαγάγοντας τον Πρόεδρο Μαδούρο, σύμφωνα με τους προηγούμενους κανόνες, είχαν το δικαίωμα να το πράξουν, αποκλειστικά βάσει των δεσμεύσεών τους. Το αν αυτή η πραγματικότητα είναι σοκαριστική ή όχι δεν αλλάζει τίποτα. Έτσι πρέπει να λειτουργήσουμε τώρα.

Μέχρι τώρα, ο κόσμος κυβερνιόταν από την G5/6/7/8/7, η οποία χθες αποτελούνταν από τη Γερμανία, τον Καναδά, τη Γαλλία, τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ιταλία, την Ιαπωνία, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η εξαφάνισή της σηματοδοτεί το τέλος της Αγγλικής και της Γαλλικής Αυτοκρατορίας. Πρέπει να παραδεχτούμε ότι η Γαλλία θα πρέπει να αποαποικιοποιήσει τη Νέα Καληδονία και την Πολυνησία. οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να αποαποικιοποιήσουν τη Σαμόα, το Γκουάμ και τις Παρθένες Νήσους. η Νέα Ζηλανδία θα πρέπει να αποαποικιοποιήσει το Τοκελάου. και τέλος, το Ηνωμένο Βασίλειο θα πρέπει να αποαποικιοποιήσει την Αγκίλα, τις Βερμούδες, τις Παρθένες Νήσους, τα Νησιά Κέιμαν και Φώκλαντ, το Γιβραλτάρ, το Μοντσεράτ, την Αγία Ελένη και τα Νησιά Τερκς και Κάικος. Αυτό θα πρέπει να γίνει πολύ γρήγορα εάν η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Νέα Ζηλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο επιθυμούν να διατηρήσουν την παρουσία τους στις πρώην αποικίες τους.

Είναι πιθανό η Κοινοπολιτεία να διαλυθεί. Τα κράτη μέλη της, τουλάχιστον, θα εγκαταλείψουν την κοινή τους υπηκοότητα.

Η G7 θα αντικατασταθεί από μια ομάδα C4/5 που θα αποτελείται από την Κίνα, τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ινδία και τη Ρωσία, στην οποία ο Πρόεδρος Τραμπ ελπίζει να προσθέσει την Ιαπωνία.1. Ωστόσο, είναι πιθανό ότι η Ιαπωνία δεν θα γίνει δεκτή, δεδομένων των πολεμοχαρών δηλώσεών της. Η Κίνα παραμένει βαθιά εξοργισμένη από την άνοδο του ιαπωνικού αυτοκρατορικού μιλιταρισμού, την άρνηση της κυβέρνησης Sanae Takaichi, τις απόψεις της για τους μικροεπεξεργαστές της Ταϊβάν και την εξερεύνηση σπάνιων γαιών.

Δεδομένης της αντίστοιχης ισχύος τους, οι τέσσερις μεγάλες παγκόσμιες δυνάμεις θα μπορούν να αποφασίζουν να κάνουν ό,τι θέλουν σε όλες τις περιπτώσεις που δεν διέπονται από το διεθνές δίκαιο - όπως έπραξαν οι Ηνωμένες Πολιτείες στη Βενεζουέλα.

Αρκετές περιφερειακές συμμαχίες θα επιτρέψουν σε δευτερεύουσες δυνάμεις να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο.

Δεν θα μιλήσω για το ΝΑΤΟ, το οποίο θα διαλυθεί μέχρι τα μέσα του 2027 ή νωρίτερα, αν το επιτρέψει η μεταφορά της Γροιλανδίας από τη Δανία στις ΗΠΑ. Οι νουθεσίες μερικών Ευρωπαίων δεν θα αλλάξουν τίποτα: δεν θα πολεμήσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες περισσότερο από όσο θα κάνουν με τη Ρωσία. Η Συμμαχία AUKUS (Αυστραλία, Ηνωμένες Πολιτείες και Ηνωμένο Βασίλειο) επίσης δεν θα επιβιώσει από τη διαίρεση του κόσμου. Η ΕΕ θα πρέπει επίσης να εξαφανιστεί. Η εμφάνιση της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν στην τελετή υπογραφής της συμφωνίας ελεύθερων συναλλαγών ΕΕ/Mercosur απλώς επιταχύνει την πτώση της: οι λαοί της Γαλλίας, της Πολωνίας, της Αυστρίας, της Ιρλανδίας και της Ουγγαρίας μόλις συνειδητοποίησαν ότι αυτή η γραφειοκρατία δεν υπερασπίζεται τα συμφέροντά τους, αλλά θυσιάζει τους αγρότες τους στις ανάγκες της γερμανικής βιομηχανίας.

Αρκετοί οργανισμοί θα αναλάβουν: η Κοινή Εκστρατευτική Δύναμη (JEF), ένα βρετανικό μίνι-ΝΑΤΟ, περιλαμβάνει ήδη την Εσθονία, τη Λιθουανία, τη Λετονία, τη Δανία, τη Νορβηγία, την Ισλανδία, τη Σουηδία, τη Φινλανδία και την Ολλανδία, όλες με επίκεντρο το Ηνωμένο Βασίλειο. Η Ουκρανία θα ενταχθεί, ενώ η Ισλανδία θα ενταχθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες (μετά την παραχώρηση της Γροιλανδίας). Πράγματι, ο Καναδάς και η Γροιλανδία βρίσκονται στην αμερικανική υφαλοκρηπίδα, όπως και μέρος της Ισλανδίας, κάτι που, όπως είναι κατανοητό, δίνει στις Ηνωμένες Πολιτείες όρεξη για κάτι τέτοιο. Από την πλευρά τους, η Βουλγαρία, η Φινλανδία, η Λετονία, η Λιθουανία, η Πολωνία και η Σουηδία έχουν ήδη σχηματίσει μια «Συμμαχία Ανατολικού Μετώπου». Είναι αβέβαιο εάν αυτός ο νέος οργανισμός θα είναι μόνιμος, καθώς προς το παρόν δεν έχει ούτε προϋπολογισμό ούτε γραμματεία.

Αυτές οι στρατιωτικές συμμαχίες θα συμπληρωθούν από πολιτικούς συνασπισμούς, όπως ακριβώς η ΕΕ συμπλήρωσε το ΝΑΤΟ. Η Πρωτοβουλία των Τριών Θαλασσών είναι η κύρια. Συγκεντρώνει την Αυστρία, τη Βουλγαρία, την Κροατία, την Εσθονία, την Ελλάδα, την Ουγγαρία, τη Λετονία, τη Λιθουανία, την Πολωνία, τη Ρουμανία, τη Σλοβακία, τη Σλοβενία ​​και την Τσεχική Δημοκρατία. Στοχεύει στη μεταρρύθμιση της μεσαιωνικής Πολωνολιθουανικής Κοινοπολιτείας ή στο σχέδιο Ομοσπονδίας Międzymorze του Στρατάρχη Γιόζεφ Πιλσούντσκι: τη δημιουργία μιας ομοσπονδίας μεταξύ Γερμανίας και Ρωσίας.

Είναι ένα πολωνικό σχέδιο, με επικεφαλής τον Πρόεδρο Κάρολ Ναβρότσκι (Νόμος και Δικαιοσύνη), ενώ η Συμμαχία του Ανατολικού Μετώπου είναι ένα σχέδιο με επικεφαλής τον Πρωθυπουργό Ντόναλντ Τουσκ (Συνασπισμός Πολιτών).

Στη Μέση Ανατολή, ο ανταγωνισμός Σαουδικής Αραβίας/Ιράν έληξε με τη μεσολάβηση της Κίνας το 2023. Έχει αντικατασταθεί από έναν ανταγωνισμό Σαουδικής Αραβίας/Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, ήδη εμφανής στην Υεμένη και το Σουδάν. Αυτοί που, μόλις πριν από τέσσερα χρόνια, ήταν οι καλύτεροι φίλοι, είναι τώρα άσπονδοι αντίπαλοι. Το Ριάντ προσπαθεί να συγκεντρώσει υποστήριξη, μαζί με το Πακιστάν, την Τουρκία, την Αίγυπτο και τη Σομαλία. Εν τω μεταξύ, το Άμπου Ντάμπι, το οποίο έχει ήδη σφυρηλατήσει στρατιωτικές συμμαχίες με σουδανικές, λιβυκές και σομαλικές παρατάξεις, αναμένεται να πλησιάσει το Ισραήλ και να προσθέσει την Αιθιοπία στη συμμαχία του.

Στην Αφρική, η Συμμαχία των Κρατών του Σαχέλ, που αποτελείται από την Μπουρκίνα Φάσο, το Μάλι και τον Νίγηρα, είναι η μόνη περιφερειακή στρατιωτική συμμαχία. Θα πρέπει να ενθαρρύνεται από την Κίνα και τη Ρωσία. Στη Λατινική Αμερική, η Μπολιβαριανή Συμμαχία των Λαών της Αμερικής μας (ALBA) δεν λειτουργεί πλέον. Αντίθετα, σχηματίζεται ένας συνασπισμός γύρω από την Αργεντινή και τη Χιλή με την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η Κίνα, η Ινδία και η Ρωσία θέλουν να διατηρήσουν τα Ηνωμένα Έθνη. Ως αποτέλεσμα, ο Πρόεδρος Τραμπ αποφάσισε να μην εγκαταλείψει το γυάλινο κτίριο. Είναι κρίσιμο να κατανοήσουμε ότι πολλά από αυτά που έχει κατασκευάσει ο ΟΗΕ θα αποσυναρμολογηθούν για να ευθυγραμμιστούν με το διεθνές δίκαιο. Διότι, σε αντίθεση με ό,τι έχουμε κάνει τους εαυτούς μας να πιστεύουμε, τα Ηνωμένα Έθνη δεν είναι διεθνές δίκαιο.

Τιερί Μεϊσάν

Πηγή: Δίκτυο Βολταίρος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ απέστειλε επιστολή στον Πρωθυπουργό της Νορβηγίας, Γιόνας Γκαρ Στόρε. Το προσωπικό του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας παρέδωσε αντίγραφα της επιστολής στους Ευρωπαίους πρέσβεις στην Ουάσινγκτον.

Ένα αντίγραφο δόθηκε σε έναν δημοσιογράφο του Newshour :

Αγαπητέ Πρέσβη,

Ο Πρόεδρος Τραμπ ζήτησε να διαβιβαστεί το ακόλουθο μήνυμα, το οποίο κοινοποιήθηκε στον Πρωθυπουργό Γιόνας Γκαρ Στόρε, στον [ονομασμένο αρχηγό κυβέρνησης/κράτους] σας.
«Αγαπητέ Jonas, δεδομένου ότι η χώρα σας αποφάσισε να μην μου δώσει το Νόμπελ Ειρήνης επειδή σταμάτησα τους 8 Πολέμους PLUS, δεν αισθάνομαι πλέον την υποχρέωση να σκέφτομαι αποκλειστικά την Ειρήνη , αν και θα είναι πάντα κυρίαρχη, αλλά τώρα μπορώ να σκεφτώ τι είναι καλό και σωστό για τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Η Δανία δεν μπορεί να προστατεύσει αυτή τη γη από τη Ρωσία ή την Κίνα, και γιατί έχουν «δικαίωμα ιδιοκτησίας» ούτως ή άλλως; Δεν υπάρχουν γραπτά έγγραφα, μόνο ότι ένα πλοίο προσάραξε εκεί πριν από εκατοντάδες χρόνια, αλλά είχαμε και εμείς πλοία που προσάραξαν εκεί. Έχω κάνει περισσότερα για το ΝΑΤΟ από οποιονδήποτε άλλον από την ίδρυσή του, και τώρα το ΝΑΤΟ θα πρέπει να κάνει κάτι για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο κόσμος δεν είναι ασφαλής εκτός αν έχουμε τον πλήρη και ολοκληρωτικό έλεγχο της Γροιλανδίας. Ευχαριστώ! Πρόεδρε DJT»

Ο Τραμπ θα συνεχίσει να απαιτεί τη Γροιλανδία μέχρι να κάνει κάτι η Ευρώπη για να τον σταματήσει αποφασιστικά.

Όταν ο Τραμπ προσπάθησε να καταστρέψει το εμπόριο με την Κίνα επιβάλλοντας πανάκριβους δασμούς, οι Κινέζοι απάντησαν σταματώντας τις εξαγωγές σπάνιων ορυκτών και προϊόντων σπάνιων γαιών. Οι ΗΠΑ τα χρειάζονται αυτά και δεν έχουν άλλες πηγές. Ο Τραμπ απέσυρε τους δασμούς και έκανε ειρήνη με τον Πρόεδρο Σι.

Η Ευρώπη πρέπει να κάνει μια εξίσου αποφασιστική κίνηση. Επέτρεψε στον Τραμπ να επιβάλει δασμούς σε ευρωπαϊκά προϊόντα χωρίς να επιβάλει αντίμετρα. Αυτό ήταν ένα τεράστιο λάθος, καθώς ο Τραμπ το ερμήνευσε αμέσως ως αδυναμία που θα μπορούσε να αξιοποιηθεί περαιτέρω.

Η Ευρώπη έχει εμπορικό πλεόνασμα από την πώληση αγαθών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αλλά η Ευρώπη έχει έλλειμμα από την αγορά υπηρεσιών από τις ΗΠΑ. Τέτοιες υπηρεσίες είναι το λογισμικό, οι εφαρμογές διαδικτύου, οι τηλεοπτικές εκπομπές και οι ταινίες, η συμβουλευτική και ορισμένοι τομείς των τραπεζικών επιχειρήσεων.

Η Ευρώπη θα πρέπει να επιβάλει αμέσως δασμούς σε όλες τις υπηρεσίες που παρέχουν οι ΗΠΑ στην Ευρώπη. Αυτοί θα πρέπει να είναι διπλάσιοι από τους δασμούς που έχει επιβάλει ο Τραμπ σε ευρωπαϊκά προϊόντα. Αν ο Τραμπ απαντήσει με υψηλότερους δασμούς σε αγαθά, να απαντήσει αυξάνοντας αυτόν τον συντελεστή για τις υπηρεσίες. Ας φωνάζουν η Microsoft, η Google και το Χόλιγουντ. Όλα τα προϊόντα τους μπορούν να αντικατασταθούν με ευρωπαϊκά χωρίς μεγάλη ταλαιπωρία.

Υπάρχουν και άλλα μέτρα που θα μπορούσαν να λάβουν οι ευρωπαϊκές χώρες. Υπάρχουν αρκετές δεκάδες χιλιάδες Αμερικανοί στρατιώτες και συναφείς πολίτες στην Ευρώπη. Καθώς οι ΗΠΑ απειλούν τη Γροιλανδία, είναι δικαιολογημένο να περιοριστεί η τρέχουσα ελεύθερη κυκλοφορία τους. Απλώς για να διασφαλιστεί ότι, υπό την ηγεσία του Τραμπ, δεν θα αρχίσουν να κάνουν κάτι εξίσου ηλίθιο. Στο τέλος, αυτοί οι άνθρωποι είναι όμηροι. Χρησιμοποιήστε τους ως τέτοιους.

Η Ευρώπη θα πρέπει επίσης να συγκεντρώσει αμέσως ένα πολυεθνικό ανεξάρτητο σύνταγμα υπό δανική διοίκηση και να το αναπτύξει στη Γροιλανδία. Θα πρέπει να προστατεύσει τη γη από τις «ρωσικές» και «κινεζικές» εισβολές που οι ΗΠΑ ισχυρίζονται ότι φοβούνται.

Ένα χθεσινό δημοσίευμα ανέφερε ότι το Πεντάγωνο ισχυρίζεται ότι έχει θέσει 1.500 εν ενεργεία αλεξιπτωτιστές του Στρατού σε επιφυλακή για πιθανή ανάπτυξη στη Μινεσότα:

Οι στρατιώτες προέρχονται από την 11η Αερομεταφερόμενη Μεραρχία, με έδρα την Κοινή Βάση Έλμενντορφ-Ρίτσαρντσον στην Αλάσκα, έναν από τους κορυφαίους σχηματισμούς πεζικού του Στρατού και δύναμη πρώτης γραμμής στην στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στον Ειρηνικό, τοποθετημένο για να βοηθήσει στην αποτροπή της Κίνας. Η μεραρχία είναι επίσης ο κορυφαίος σχηματισμός του στρατού για τον πόλεμο στην Αρκτική.

Αν πιστεύετε ότι οι κύριες αμερικανικές μονάδες που εκπαιδεύτηκαν και ορίστηκαν να πολεμήσουν σε αρκτικό κλίμα τέθηκαν σε συναγερμό για να καταστείλουν ανύπαρκτες ταραχές στη Μινεσότα, επικοινωνήστε μαζί μου για την αγορά αυτής της τεράστιας γέφυρας που έχω σε προσφορά. Αυτά τα στρατεύματα αναμφίβολα ετοιμάζονται να καταλάβουν τη Γροιλανδία.

Η Ευρώπη θα πρέπει να τους αντιμετωπίσει ενεργώντας ταχύτερα.

Δυστυχώς, η τρέχουσα γενιά Ευρωπαίων ηγετών είναι η χειρότερη που είχε η ήπειρος εδώ και δεκαετίες. Γι' αυτό αμφιβάλλω αν θα είναι σε θέση να σχεδιάσουν και να εφαρμόσουν οποιοδήποτε σημαντικό μέτρο.

Κατά συνέπεια, ο Τραμπ θα πάρει τη Γροιλανδία... και μετά θα επιδιώξει περισσότερα.

πηγή

* Η φωτο, προϊόν AI, αναρτήθηκε από τον Τραμπ στον λογαριασμό τουτο Truth Social

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

του ακτιβιστή 

Καλές όλες οι επαφές που γίνονται για βελτίωση των απαρχαιομένων συγκοινωνιακών γραμμών που εξυπηρετούν χιλιάδες δημότες από και προς τη Θεσσαλονίκη, καλές οι δεσμεύσεις, καλά και τα δελτία τύπου που εκδίδονται μετά τις συσκέψεις με τον ΟΣΕΘ από τη διοίκηση του δήμου.
Αλλά στο δια ταύτα .... τα λόγια δεν λύνουν το πρόβλημα. Δεν πείθουν τους αγανακτισμένους πολίτες που αναμένουν ΠΟΛΛΕΣ φορές περισσότερο από 35 και 40 λεπτά να φανεί αστικό και μετά έρχονται δύο  μαζί. Δεν πείθουν τους νεολαίους του Θερμαϊκού που ακόμη και τα Παρασκευοσαββατοκύριακα είναι υποχρεωμένοι να επιστρέφουν στα πάτρια εδάφη το αργότερο στις 12. Καμία πρόβλεψη για επιμήκυνση των δρομολογίων τα ΠΣΚ, καμία συγνώμη και κυρίως διορθωτική κίνηση προς τους συνδημότες μας που ταλαιπωρούνται εξαιτίας της ανάλγητης συγκοινωνιακής κάλυψης του ΟΑΣΘ και ΚΤΕΛ.
Κι αυτό για το πλησιέστερο προάστιο της πόλης, όχι για μια απομακρυσμένη και μικρή πληθυσμιακά περιοχή .... αστική γραμμή είναι κύριοι !!!
Καλοδεχούμενη η ανανέωση του παλιοκαιρίσιου στόλου του ΟΣΕΘ με ηλεκτροκίνητα λεωφορεία αλλά δεν απαντά στα κύρια προβλήματα που αντιμετωπίζουμε.

Και φυσικά Δήμαρχε στην ουσία τώρα ....
Τί θα γίνει με τον ένα και μοναδικό δρόμο που διαπερνά τον Δήμο από Μηχανιώνα μέχρι την έξοδο της Περαίας.
Γνωρίζετε φυσικά το καθημερινό μποτιλιάρισμα. Ουρές δυσθεώρητες ειδικά όταν βρισκόμαστε πίσω από λεωφορείο ή φορτηγό. Και όχι πλέον μόνο τις πρωινές ώρες, όλη την ημέρα.
Η ποιότητα ζωής και η καθημερινότητα καθορίζεται από αυτά τα προβλήματα που  πιθανολογούμε πως δεν θα επιλυθούν με τέτοιου είδους συσκέψεις.

Το δελτίο τύπου του Δήμου Θερμαϊκού για το θέμα:

Συνάντηση του Δημάρχου Θερμαϊκού, Θεόδωρου Τζέκου με τη Διοίκηση του ΟΣΕΘ - Στρατηγικός σχεδιασμός για την αναβάθμιση της Αστικής Συγκοινωνίας του Δήμου Θερμαϊκού 

Στο πλαίσιο των ενεργειών για τη βελτίωση της αστικής συγκοινωνίας στο δήμο Θερμαϊκού, πραγματοποιήθηκε συνάντηση εργασίας με πρωτοβουλία του Δημάρχου Θερμαϊκού, κ. Θεόδωρου Τζέκου, με την ηγεσία του Οργανισμού Συγκοινωνιακού Έργου Θεσσαλονίκης (ΟΣΕΘ). 

Στη σύσκεψη, η οποία είχε ως κεντρικό άξονα την επαναξιολόγηση και ενίσχυση του συγκοινωνιακού έργου που εκτελείται από τα ΚΤΕΛ και τον ΟΑΣΘ στα διοικητικά όρια του Δήμου, συμμετείχαν ο Πρόεδρος του ΔΣ του ΟΣΕΘ, κ. Ιωάννης Καλογερούδης, ο Διευθύνων Σύμβουλος του Οργανισμού, κ. Ιωάννης Τόσκας, το μέλος του ΔΣ, Λία Παπαγεωργίου και στελέχη του οργανισμού, ενώ από την πλευρά του δήμου συμμετείχε μαζί με τον δήμαρχο ο δημοτικός σύμβουλος και πρόεδρος της ΔΕΥΑΘ, Συμεών Γιαννακίδης. 


Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, τέθηκαν επί τάπητος όλα τα κρίσιμα ζητήματα που αφορούν τη λειτουργική επάρκεια και την ποιότητα των μετακινήσεων. 

Συγκεκριμένα: 

1. Ανανέωση Στόλου Οχημάτων: Η Δημοτική Αρχή έλαβε τη δέσμευση από τη διοίκηση του ΟΣΕΘ ότι εντός των επόμενων μηνών θα πραγματοποιηθεί ανανέωση του στόλουτων λεωφορείων που εξυπηρετούν τον Δήμο Θερμαϊκού σε υψηλό ποσοστό. Η ενέργεια αυτή κρίνεται επιβεβλημένη για την ασφάλεια των επιβατών και την τήρηση των χρονοδιαγραμμάτων. 

2. Αναδιάρθρωση Δικτύου λόγω Μετρό: Εξετάστηκε διεξοδικά η προσαρμογή των λεωφορειακών γραμμών ενόψει της επικείμενης έναρξης λειτουργίας της επέκτασης του Μετρό στην Καλαμαριά. Στόχος είναι η βέλτιστη διασύνδεση των γραμμών της αστικής συγκοινωνίας με τους τερματικούς σταθμούς του Μετρό, ώστε να μειωθεί ο χρόνος μετάβασης των δημοτών στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. 

3. Δημιουργία Νέας Γραμμής & Ενίσχυση Συνδέσεων: Κατόπιν τεκμηριωμένου αιτήματος της πλευράς του Δήμου, διαπιστώθηκε σύγκλιση απόψεων και θετική ανταπόκριση για τη δημιουργία μιας νέας τοπικής γραμμής που θα συνδέει άμεσα την Επανομή με την Περαία, εξυπηρετώντας τις αυξημένες ανάγκες μετακίνησης μεταξύ των δύο μεγάλων οικιστικών κέντρων. Επίσης θετική ήταν η ανταπόκριση στο αίτημα για απευθείας σύνδεση της Περαίας με τον αεροδρόμιο κατά τους θερινούς μήνες, προς εξυπηρέτηση της τουριστικής κίνησης. 

4. Ολιστική Εξυπηρέτηση Δημοτικών Ενοτήτων: Τέλος, αναλύθηκε το σύνολο των δρομολογίων που καλύπτουν όλες τις Δημοτικές Ενότητες (Θερμαϊκού, Επανομής, Μηχανιώνας) και τέθηκαν συγκεκριμένα ζητήματα με στόχο τον εξορθολογισμό των συχνοτήτων και την κάλυψη περιοχών που παρουσιάζουν συγκοινωνιακά κενά. 

Ο Δήμαρχος Θερμαϊκού, Θεόδωρος Τζέκος, εξέφρασε την ικανοποίησή του για το κλίμα συνεργασίας και την κατανόηση των αναγκών από την πλευρά του ΟΣΕΘ, τονίζοντας πως η Δημοτική Αρχή θα παρακολουθεί στενά την υλοποίηση των δεσμεύσεων προς όφελος της τοπικής κοινωνίας.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading
Εγγραφή σε: Σχόλια (Atom)