Articles by "ΑΠΟΨΕΙΣ"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΠΟΨΕΙΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τα LED είναι πραγματικότητα και αντιπροσωπεύουν το μέλλον  


Μετά από παραινέσεις τις Ευρωπαϊκής Ένωσης και μετά από τόσο αγώνα προκειμένου η Διοίκησή μας να ανταποκριθεί σε αυτές, εξασφαλίζοντας για τον τόπο και τους κατοίκους του σημαντικά περιβαλλοντικά, κοινωνικά και οικονομικά οφέλη, είναι το λιγότερο ανούσιο, να επαναλαμβάνουμε τους λόγους – γνωστοί τοις πάσι πλέον – για τους οποίους ο δημοτικός ηλεκτροφωτισμός Led αποτελεί ένα μείζονος σημασίας έργο.

Ωστόσο, επειδή τα ερωτήματα καλό είναι να απαντώνται, κυρίως όταν τίθενται για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας και δημιουργίας εντυπώσεων, ας αναφερθούν για ακόμα μία φορά, με την ελπίδα οι πεισματικά αμετανόητοι πολέμιοι του μεγαλόπνοου, εκσυγχρονιστικού αυτού έργου να παύσουν τη μεθοδευμένη ρητορική τους.
  • Εκσυγχρονίζεται ένα απαρχαιωμένο και προβληματικό σύστημα ηλεκτροφωτισμού.
  • Οι λαμπτήρες Led έχουν μεγάλη ανθεκτικότητα, παρουσιάζοντας υψηλότατη διάρκεια ζωής.
  • Μειώνεται η εκπομπή θερμότητας.
  • Εξασφαλίζεται καλύτερη απόδοση φωτισμού.
  • Μειώνεται σημαντικά η ετήσια δαπάνη οδοφωτισμού, ενώ συγχρόνως ο ανάδοχος του έργου έχει την υποχρέωση για 10ετή συντήρηση των προσφερόμενων ειδών.
  • Σε αντίθεση με τις λάμπες νατρίου, οι τύπουLedδεν περιέχουν υδράργυρο και ως εκ τούτου δεν αποτελούν εν δυνάμει απειλή ούτε για το περιβάλλον ούτε για τον άνθρωπο.
  • Η εξοικονόμηση ενέργειας είναι τεράστια (περίπου 60%), ενώ το αποτύπωμα του διοξειδίου του άνθρακα μικρότερο των συμβατικών λαμπτήρων. Κατ’ επέκταση υπάρχει ευθυγράμμιση με τις δεσμεύσεις που ανέλαβε ο Δήμος προσχωρώντας στο ευρωπαϊκό δίκτυο ΟΤΑ «Σύμφωνο των Δημάρχων», για τονπεριορισμό έκλυσης αερίων φαινομένου του θερμοκηπίου (ΑΦΘ) κατά τουλάχιστον 20% μέχρι το 2020.
Τα παραπάνω αποτελούν δεδομένα βάσει επιστημονικών μελετών και στοιχειών. Και κυριότερα αποτελούν δεδομένα, τα οφέλη των οποίων πρόκειται να καρπωθούν οι πολίτες, με την καθημερινότητά τους να γίνεται αισθητά πιο ποιοτική.


Επιτέλους, ας βγάλουν οι μόνιμα οπισθοδρομικά ενιστάμενοι τις παρωπίδες. Και αν μη τι άλλο, αν όχι για τον εαυτό τους, ας το κάνουν για τις νέες γενιές.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
H Μέρκελ Υπερασπίζεται τον Ρωσικό Αγωγό Αερίου 
Από τις Συνεχείς Επιθέσεις της Κυβέρνησης Τραμπ


Από Zero Hedge, 21-2-2019
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Ο Ντόναλντ Τραμπ αρχίζει να εκνευρίζει την ΄Ανγκελα Μέρκελ, καθώς η Γερμανίδα καγκελάριος αναγκάζεται να αποκρούει επιθέσεις της αμερικανικής κυβέρνησης για τον αξίας 9,5 δις Ευρώ και μήκους 1.220 χιλιομέτρων, υποβρύχιο αγωγό φυσικού αερίου 'Nord Stream 2', μεταξύ Ρωσίας και Γερμανίας, σύμφωνα με το Μπλούμπεργκ.

Αμερικανοί διπλωμάτες πλησίαζαν το τελευταίο δεκαήμερο αξιωματούχους στο Παρίσι και στις Βρυξέλλες για να τους πείσουν να ενταχτούν στην αντίσταση εναντίον του αγωγού, ενώ η Μέρκελ συζητούσε μια συμφωνία για το σχέδιο με την Γαλλία, έλεγαν οι γνωρίζοντες, κατά το Μπλούμπεργκ.

Τον Ιανουάριο, ο Αμερικανός πρεσβευτής στο Βερολίνο, Ρίτσαρντ Γκρένελ, έστειλε επιστολές στις γερμανικές εταιρείες που δουλεύουν για το αγωγό, προειδοποιώντας της για «τους σημαντικούς κινδύνους κυρώσεων», εάν δεν εγκατέλειπαν το έργο. Η επιστολή ανέφερε ότι ο αγωγός θα καθιστούσε την Ευρώπη εξαρτημένη από την Μόσχα, αυξάνοντας την απειλή ρωσικών επεμβάσεων.

Επικεφαλής του προγράμματος Nord Stream 2 είναι ο Γερμανός πρώην καγκελάριος Γκέρχαρντ Σρέντερ, που είναι επίσης σύμβουλος της τράπεζας Ρότσιλντ.


Το περασμένο Σάββατο, ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Μάικ Πενς συνέστησε στα μέλη της ΕΕ να απορρίψουν τον υποβρύχιο αγωγό, μιλώντας παρουσία της Μέρκελ και άλλων διεθνών ηγετών, στην Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου.

Η Μέρκελ αντεπιτίθεται


Γερμανίδα καγκελάριος χρησιμοποίησε σκληρές εκφράσεις για την κυβέρνηση Τραμπ, μιλώντας με πάθος προς τους συμμετέχοντες στην Διάσκεψη Ασφαλείας, υπερασπιζόμενη την πολυμερή διεθνή τάξη «που αμφισβητεί ο Τραμπ» και αποσπώντας τις επευφημίες όρθιων των μελών ενός ακροατηρίου γεμάτου προέδρους, πρωθυπουργούς και ανώτερους στρατιωτικούς αξιωματούχους.

Σε μήνυμά του στο Τουίτερ ο Καρλ Μπιλτ εσχολίασε: «Η Μέρκελ ήταν φωτιά. Ο λόγος της είχε δύναμη και πεποίθηση, όσο ποτέ άλλοτε. Μια δυναμική παρουσίαση των διεθνών προβλημάτων και ισχυρή συνηγορία υπέρ των συνεργασιών και του πολυκεντρισμού.»

Η Μέρκελ ήταν προφανώς ευχαριστημένη με την ανταπόκριση στην ομιλία της, σύμφωνα με τον εκπρόσωπό της Στέφεν Σάιμπερτ, ο οποίος πρόσθεσε ότι η καγκελάριος είχε «στην συνέχεια μερικές πολύ καλές συνομιλίες», με συμμάχους από άλλα έθνη.

Οι επικρίσεις του Τραμπ κατά της Γερμανίας, ότι εξαρτάται από το ρωσικό αέριο δεν είναι κάτι καινούργιο. Τον Ιούλιο στηλίτευε την Γερμανία, ότι «είναι υποχείρια της Ρωσίας, αφού από αυτήν προμηθεύεται τόση από την ενέργεια που χρειάζεται.»

Διμερές πρόγευμα του Τραμπ με τον Γεν. Γραμματέα του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες

«Είναι πολύ θλιβερό όταν η Γερμανία πηγαίνει και κάνει μια τεράστια συμφωνία για αέριο με την Ρωσία όταν εμείς είμαστε για να την φυλάμε από την Ρωσία και αυτή πηγαίνει και πληρώνει δισεκατομμύρια και δισεκατομμύρια δολάρια κάθε χρόνο στην Ρωσία», είπε ο Τραμπ, πριν να συναντηθεί με τον Γ.Γ. του ΝΑΤΟ Γιενς Στόλντεμπεργκ.


Και η εγκατάσταση του αγωγού πλησιάζει στην ολοκλήρωση

Οι επικρίσεις του Τραμπ απείλησαν να φέρουν την Μέρκελ σε απομόνωση μεταξύ των Ευρωπαίων εταίρων της, όπου κάποιοι ηγέτες εξέφρασαν ανησυχία για την αυξανόμενη εξάρτησή τους από την Ρωσία, όσο και για τους κινδύνους υπονόμευσης της Ουκρανίας, η οποία κερδίζει 2 δις δολάρια τον χρόνο από τέλη διέλευσης του ρωσικού αερίου από προηγούμενο αγωγό.

Η αμερικανική επίθεση φάνηκε να κερδίζει έδαφος στις 6 Φεβρουαρίου, όταν δημοσίευμα της Σουντώϋτσε Τσάϊτουγκ ανέφερε ότι η Γαλλία θα αντιταχτεί στην Γερμανία και θα ψηφίσει κανονισμούς τη ΕΕ που εγείρουν εμπόδια τον αγωγό. Αυτό προκάλεσε έναν οργασμό συνομιλιών, που κατέληξαν σε μιαν γερμανό-γαλλική συμφωνία στις 8/2, που «νέρωνε» τους περιορισμούς στη Οδηγία της Ε.Ε.

Σε ερώτηση Ουκρανού βουλευτή το Σάββατο, η Μέρκελ υποσχέθηκε ότι ο αγωγός στην Βαλτική δεν θα υπονομεύσει την θέση της Ουκρανίας ως χώρας διέλευσης φυσικού αερίου.

« Συνειδητά να αποκλείσουμε την Ρωσία από τον πολιτικό στίβο, νομίζω ότι αυτό είναι επίσης λάθος», είπε η Μέρκελ για το πρόγραμμα του οποίου ηγείται Γερμανός πρώην καγκελάριος. « Η διακοπή κάθε σχέσεως με την Ρωσία δεν μπορεί να είναι προς το γεωπολιτικό συμφέρον της Ευρώπης.»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Διασκέψεις σε Βαρσοβία και Μονάχο
του Tom Luongo, Zero Hedge, 19-2-2019

[Δυο διεθνείς διασκέψεις την περασμένη εβδομάδα, στην Βαρσοβία και στο Μόναχο, πέρασαν σχεδόν απαρατήρητες στην ομφαλοσκοπική ελλαδική δημοσιότητα, μολονότι κρίσιμες για την διαμόρφωση του γεωστρατηγικού περιβάλλοντος και της δικής μας χώρας –του κρισιμότερου απομένοντα παράγοντα για την τελική τύχη της. Το κατωτέρω άρθρο, ευρύτατα αναδημοσιευόμενου Αμερικανού σχολιαστή, παρέχει κατατοπιστική ενημέρωση για τους και παρ’ ημίν ενδιαφερομένους.]

Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού

Eάν η Διάσκεψη εναντίον του Ιράν στην Βαρσοβία ήταν η εισαγωγή, η ετήσια Διάσκεψη Ασφαλείας στο Μόναχο ήταν το κύριο έργο. Και οι δυο παρήγαγαν πολλές ομιλίες, πόζες μεγαλοπρέπειας και ηθικολογίας, αλλά και πολλές εκφράσεις αμηχανίας και σκυμμένες κεφαλές.

Το μήνυμα από τις ΗΠΑ, Ισραήλ κι Σαουδική Αραβία ήταν σαφές: «Είμαστε πάντοτε ταγμένοι για την καταστροφή της Συρίας ως λειτουργικού κράτους και τον τερματισμό της αύξουσας επιρροής του Ιράν.»

Η Ευρώπη, κατά πλειοψηφία, δεν ακολουθεί πια αυτή την γραμμή. Ασφαλώς δεν την ακολουθεί η Γερμανία. Η Βρετανία είναι ένα ανέλπιδο παρελθόν, που ζει σε κατάσταση αφασίας Βαθέως Κράτους -και πλύσεως χρήματος στο Σίτυ του Λονδίνου.

Οι Πολωνοί έχουν μια μόνο φροντίδα, πώς να μαχαιρώσουν τους Ρώσους.

΄Ολοι οι άλλοι κυριαρχούνταν από την σκέψη «το έχω ξαναζήσει, το έχω ξανακάνει, δεν το ξανακάνω».

Ξέρουν ότι η υποστήριξη του μύθου ότι ο πόλεμος στην Συρία ήταν ένας πόλεμος κατά του κακοποιού προέδρου ΄Ασαντ είναι αντιπαραγωγική.

Το γεωπολιτικό πεδίο μεταβάλλεται γρήγορα. Και χώρες όπως η Ουγγαρία, η Τσεχία, η Ιταλία γνωρίζουν ότι η σημερινή πορεία της πολιτικής της κυβέρνησης Τραμπ απέναντι στην Ρωσία, το Ιράν και την Κίνα θα αποτελούσε γι’ αυτές συνθήκη αυτοκτονίας.

΄Ετσι παρουσιάζονται όταν προσκαλούνται, δέχονται τους διπλωμάτες μας και στην συνέχεια ξεχνούν τα περισσότερα από όσα τους είπαν. Αυτό είναι και το τι συνέβη τελικά στο Μόναχο.

Ακόμη και η ηγεσία της ΕΕ δεν έχει ψευδαισθήσεις για τους σκοπούς της αμερικανο-ισραηλινής πολιτικής στην Συρία. Και γι’ αυτό αρνήθηκε να αποκλείσει την Ρωσία και το Ιράν από την Διάσκεψη Ασφαλείας στο Μόναχο, παρά τις υπερβολικές πιέσεις της ερασιτεχνικής διπλωματίας του Πομπέο, (υπουργού των Εξωτερικών των ΗΠΑ).

Το Ξύπνημα από την Μέθη της Συρίας

Αυτές οι χώρες παλεύουν με τα μεθεόρτια πολεμικού εκτοπισμού εκατομμυρίων ανθρώπων, που η ΄Ανγκελα Μέρκελ προσκάλεσε στην Ευρώπη για τα δικά της πολιτικά σχέδια.

Το συνακόλουθο χάος απειλεί τώρα κάθε μεγάλο κέντρο πολιτικής εξουσίας στην Ευρώπη, και μπορεί να οδηγήσει σε μια νίκη των ευρωσκεπτικιστών στις εκλογές για το Ευρωκοινοβούλιο τον Μάιο.

Η πορεία σε αυτόν το δρόμο οδηγεί μόνο στο σχηματισμό, από την Ρωσία, την Κίνα, το Ιράν και την Τουρκία, ενός κοινού στρατοπέδου με την Ινδία για αντιπαράταξη στην οικονομική και πολιτική ισχύ της Δύσης, κατά τις επόμενες δύο δεκαετίες.

Έτσι, δεν ήταν έκπληξη να βλέπεις τον Ισραηλινό πρωθυπουργό να ανταλλάσει υποκριτικές χειραψίες, ψαρεύοντας εικόνες υποστήριξης, για να τις προβάλλει οίκαδε, στην προεκλογική εκστρατεία του.

Ούτε ήταν έκπληξη το θέαμα του Γ.Γ. του ΝΑΤΟ, Γιενς Στόλτενμπεργκ, να έρπει στα πόδια της Ουάσιγκτον, για την κοινή τους αποστολή, επειδή γνωρίζει ότι εκεί βρίσκεται ο μαστός της Αμάλθειας.

Αλλά ύστερα από ένα διήμερο συζητήσεων, η διάσκεψη του Μονάχου δεν παρήγαγε καμιά διακήρυξη στόχων. Στην Βαρσοβία είχε ήδη στηθεί το σκηνικό γι’ αυτό. Ο αντιπρόεδρος Πενς έπεσε στο κενό, ως υποκατάστατο του Τραμπ. Ο υπουργός των Εξωτερικών Πομπέο φαινόταν περίλυπος και μπερδεμένος με το γιατί δεν χειροκρότησε κανείς την φτηνή και άδεια ρητορική του για το πόσο φρικώδες είναι το Ιράν.

Η επιχείρηση-Συρία είχε σχεδιαστεί από τις ΗΠΑ, Ισραήλ, Σαουδαραβία και Κατάρ με τον δηλωμένο στόχο να δημιουργήσουν ένα κράτος-ναυάγιο από ακυβέρνητα φέουδα. Η Συρία επρόκειτο να διαμελισθεί, με καθέναν από τους συνεταίρους να αρπάζουν και από ένα κομμάτι της χώρας

Το Ισραήλ θα έπαιρνε μια λωρίδα απόκρουσης ανατολικά των Υψωμάτων Γκολάν. Η Τουρκία θα έπαιρνε το Ιντλίμπ, το Αφρίν και το Χαλέπι. Οι Κούρδοι όλη την περιοχή ανατολικά του Ευφράτη. Και η Ευρώπη τους αγωγούς από την Αραβική Χερσόνησο.

Στο μεταξύ το Ιράν θα είχε αποκοπεί από την Συρία και τον Λίβανο. Η Ρωσία θα είχε πεταχτεί έξω από την ευρωπαϊκή αγορά φυσικού αερίου (παράλληλα με το πραξικόπημα στην Ουκρανία) και το κέντρο της Συρίας θα ήταν ένα θερμοκήπιο τρομοκρατίας, προς εξαγωγή σε όλη την γύρω περιοχή και πιο πέρα, με στόχευση την Ρωσία και το Ιράν.

Όλα φαίνονταν πολύ ωραία στον χάρτη.

Αλλά ήταν μια επιχείρηση στημένη σε υποθέσεις και στον λανθασμένο υπολογισμό πως κανένας δεν θα τολμήσει να αντισταθεί.

Αλλά να που ήρθε η Ρωσία τον Οκτώβριο του 2015 και τα ρέστα, δυστυχώς για τους νεοσυντηρητικούς, είναι απλά εικόνα φυγής.

΄Ηταν η Ρωσία και η Κίνα, με την κίνησή τους προς την Συρία, που ανέτρεψαν τους υπολογισμούς.

Η Ευρώπη, μόλις ξεκαθάρισε ποιες θα ήταν οι ζημιές με την συνέχιση του σχεδίου, δεν είχε πλέον κίνητρα να επιμείνει. Οι μόνοι που εξακολουθούν να επιμένουν στην στρατηγική της βαλκανιοποίησης είναι αυτοί που θα έβγαιναν κερδισμένοι: Οι ΗΠΑ, το Ισραήλ και η Σαουδική Αραβία. Στο Μόναχο ήταν φανερό ότι ο Ρώσος υπουργός των Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρώφ ήταν ο άνθρωπος που όλοι ζητούσαν να πλησιάσουν.

Κάθε ένας έριχνε δόλωμα. Ακόμη και οι Σαουδάραβες επενδύουν την καλύτερη κολακεία τους στον Πρόεδρο Πούτιν.

Οι ΗΠΑ έχουν ακόμη ανάγκη να προβάλλουν παγκόσμια εικόνα ισχύος, σε στήριξη του δολαρίου και της άσεμνης χρηματοπιστωτικής ασωτίας του. Το Ισραήλ ατενίζει σε ένα μέλλον όπου η μυριάδα εχθρών του έχουν νικήσει και οι Σαουδάραβες πρέπει να κυριαρχήσουν στον Σουνιτικό αραβικό κόσμο για να ηγηθούν σε πόλεμο με το Ιράν.

Η Διάσκεψη της Βαρσοβίας ήταν ένας θρίαμβος υπό την έννοια ότι οι ΗΠΑ μπορούν ακόμη να διατάξουν τους συμμάχους τους σε προσοχή και αυτοί να συμμορφωθούν. Αλλά μέχρις εκεί. Επειδή στο Μόναχο ήτανε φανερό ότι η Ευρώπη δεν αγοράζει πια ότι έχουν να πουλήσουν οι ΗΠΑ για τις σχέσεις τους.

Νάνοι της εξωτερικής πολιτικής, όπως ο Πομπέο και ο Πενς, πραγματικά εκλιπαρούσαν τον καθένα να μην υπονομεύσει το τελευταίο τους σχέδιο, να κάνουν τον κόσμο ασφαλή για το Ισραήλ και να στηρίξουν το βλακώδες σχέδιο του Τραμπ για ενεργειακή κυριαρχία των ΗΠΑ.

Σφυρίζοντας στο Μόναχο

Τελικά η όλη ιστορία του Μονάχου έμοιαζε με μια ομάδα ανθρώπων που συγκεντρώθηκαν για να περάσουν σφυρίζοντας έξω από το νεκροταφείο της φθαρμένης μεταπολεμικής καθεστωτικής τάξεως. Ο Τραμπ θέλει την Ευρώπη να πληρώνει για το ΝΑΤΟ, ώστε να μην το πληρώνουμε εμείς, αλλά η Ευρώπη δεν θέλει το ΝΑΤΟ με τους όρους του Τραμπ, που την βάζουν στο σκόπευτρο της αναμέτρησής του με την Ρωσία και την Κίνα για την Συνθήκη Ενδιάμεσων Πυρηνικών ΄Οπλων (INF).
Ο Πούτιν οικοδόμησε μια μορφή του οχυρού Ρωσία, που από κάθε πρακτική άποψη είναι απόρθητο, εκτός από μιαν ολοκληρωτική πυρηνική σύρραξη που δεν θέλει κανείς –εκτός ίσως τους πιο ιδεολογικά παθιασμένους στην Ουάσιγκτον και στο Ισραήλ.

Οι αντιρρησίες είπαν τα δικά τους, αλλά τα όπλα που αποκάλυψε ο Πούτιν, στην Ομιλία του για την Κατάσταση του ΄Εθνους τον περασμένο Μάρτιο, άλλαξαν το τοπίο κατά τρόπο που υποχρεώνει σε διαφορετικές τακτικές.

Αυτά τα νέα όπλα αντιπροσωπεύουν μιαν επαναστατική αλλαγή στην οπλική τεχνολογία και ταυτόχρονα είναι φτηνά μέσα αποτροπής της περαιτέρω κλιμάκωσης. Ανταποκρίνονται στον προϋπολογισμό της Ρωσίας, περιοριζόμενο από την δημογραφική και την εσωτερική πραγματικότητα.

Επισημαίνουν ότι εμείς (οι Αμερικανοί) δεν νικάμε στην τεχνολογία. ΄Ετσι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να εφαρμόζουμε πολιτικές φθοράς και να αναγκάζουμε την Ρωσία και τους συμμάχους της να ξοδεύουν χρήματα για να εξισορροπούν τις δικές μας δαπάνες.

Είναι ένα παιχνίδι που αδειάζει όλους. Αλλά είναι ευκολότερο στον Πούτιν να πείσει τους Ρώσους για τον αμυντικό χαρακτήρα της στάσης του, από το να πείσουμε εμείς για την υποστήριξη στην Αλ Κάϊντα και στους Τζιχαντιστές για να τους νικήσουν.

Και γι’ αυτό η Ευρώπη είναι τόσο απρόθυμη να ακολουθήσει τον Τραμπ στην κατάργηση της Συνθήκης INF, στην καθεστωτική αλλαγή στο Ιράν και ακόμη για το σχέδιό του για αραβικό ΝΑΤΟ. Είναι αυτοί από τους οποίους ζητά να είναι στην πρώτη γραμμή, να πληρώνουν και να μπαίνουν σε πόλεμο εναντίον των συμφερόντων τους.

Και αυτός είναι ο λόγος που κανένας δεν ήταν διαθέσιμος να ενταχτεί στο τελευταίο «συνασπισμό των προθύμων» στο Μόναχο, για την διαιώνιση του πολέμου στην Ασία. Θα ακολουθήσουν στα σχέδια του Τραμπ για την Βενεζουέλα, αυτό στρατηγικά δεν τους κοστίζει τίποτα .
Αλλά ακόμη και η Μέρκελ ξέρει ότι, υπό το φως των γεγονότων των τελευταίων τρεισήμισι χρόνων, η σωστή κίνηση για την Ευρώπη είναι να έρθει σε μια συμφωνία με την Ρωσία και το Ιράν, κρατώντας το κεφάλι σκυμμένο όσο οι ΗΠΑ έχουν τα μυαλά τους χαμένα.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τα είπε όλα η Ζωή με ένα σχόλιο στο tweeter χθες, σχολιάζοντας την βράβευση Τσίπρα στο δείπνο στη Βαυαρία,όπου του επιδόθηκε βραβείο, εξ ημισίας με τον φίλο του (και επίσης εντολοδόχο των ίδιων εντολέων) Ζάεφ:





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Μοχλοί για την επιβολή της επιθυμητής εσωτερικής και 
εξωτερικής πολιτικής και της υποταγής (ή ανατροπής) κυβερνήσεων.

Την Χρήση τους περιγράφει στρατιωτικό εγχειρίδιο του Πενταγώνου, που αποκάλυψε η ομάδα Wikileaks. 


του Whitney Webb Strategic Culture Foundation|11-2-19

[Πολύτιμο βοήθημα σωστής ανάγνωσης και αξιολόγησης των ειδήσεων, και σχολίων ξένων και ντόπιων ελεγχόμενων ΜΜΕ, για συγκρούσεις, κρίσεις, εξεγέρσεις και ανατροπές, στην σημερινή χαώδη διεθνή ζωή -αλλά και σωστής διάγνωσης για την σημερινή κατάσταση της χώρας- το εκρηκτικό περιεχόμενο του παρόντος άρθρου αποκαλύπτει και τεκμηριώνει, ως αδιάψευστη πραγματικότητα, όσα και η εμπειρία της εθνικής μας συντριβής την τελευταία οκταετία (όπως και οι δεινές εμπειρίες της Κύπρου) είχαν γεννήσει ως υπόνοιες στον νου ορισμένων οξυδερκών πνευμάτων, που ωστόσο, κατά την διατύπωσή τους, προκαλούσαν ορυμαγδό καταδίκης -με την κατηγορία του «συνωμοσιολόγου»- κάθε τολμητία αρνητή της εισαγμένης μαζοχιστικής ερμηνείας του «εμείς τα φάγαμε». Καταγγελίες εγκυρότατων Αμερικανών οικονομολόγων , όπως οι Michael Huston και o Paul Graig Roberts, για τον ρόλο αυτών των υποχείριων «διεθνών» οργανισμών στην ελληνική καταστροφή, αγνοήθηκαν αφ’ υψηλού από τα λεγόμενα μέσα ενημέρωσης και από αλληλοδιάδοχες κυβερνήσεις υποβολείς τους. Γεγονός που εξηγείται ίσως (;) και από την παράγραφο του αμερικανικού στρατιωτικού εγχειριδίου ανορθόδοξου πολέμου, που αναφέρεται στην συνεργασία και μυστικών υπηρεσιών για τον «εντοπισμό, στο ανθρώπινο πεδίο, στοιχείων προσφερόμενων σε οικονομική δέσμευση»...]

Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού

Το « Αμερικανικό Εγχειρίδιο Πραξικοπήματος» που πρόβαλαν πρόσφατα οι Wikileaks προσφέρει την επιβεβαίωση ότι η λεγόμενη «ανεξαρτησία» οικονομικών οργανισμών όπως η Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ είναι ψευδαίσθηση και ότι αυτοί οι θεσμοί συγκαταλέγονται στα «οικονομικά όπλα» που έχει σε τρέχουσα χρήση η αμερικανική κυβέρνηση για να υποτάσσει χώρες στις θελήσεις της.

Σε διαρρεύσαν στρατιωτικό εγχειρίδιο περί «ανορθόδοξου πολέμου», που πρόσφατα προβλήθηκε στην δημοσιότητα από τους Wikileaks, ο Αμερικανικός Στρατός πιστοποιεί ότι μεγάλοι διεθνείς χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί –όπως η Παγκόσμια Τράπεζα, το ΔΝΤ και ο ΟΟΣΑ- χρησιμοποιούνται από τις ΗΠΑ ως ανορθόδοξα οικονομικά «όπλα σε περιόδους συγκρούσεως, μέχρι και περιλαμβανομένου του μεγάλης έκτασης γενικού πολέμου», όπως και για την « υπαγόρευση των πολιτικών επιλογών και της συνεργασίας κρατικών κυβερνήσεων».

Το αποκαλυπτικό έγγραφο, επίσημα τιτλοφορούμενο“Field Manual (FM) 3-05.130, Army Special Operations Forces Unconventional Warfare” ( Εγχειρίδιο Πεδίου (αγώνα), Δυνάμεις Ειδικών Επιχειρήσεων Ανορθόδοξου Πολέμου), εκδόθηκε αρχικά το 2008 και προβλήθηκε ιδιαίτερα από τους Wikileaks τελευταία σε συσχετισμό με τα γεγονότα στην Βενεζουέλα. Στην αρχική αποκάλυψή του οι Wikileaks το είχαν τιτλοφορήσει «στρατιωτικό εγχειρίδιο αλλαγής καθεστώτων».

WikiLeaks
✔@wikileaks

What's happening with Venezuela? @WikiLeaks' publication of US coup manual FM3-05.130, Unconventional Warfare [UW], provides insight

DOS=Department of State IC=Intelligence Community UWOA=UW operations area
ARSOF=US Army Special Operations Forces

Το στρατιωτικό εγχειρίδιο έχει 248 σελίδες. Οι Wikileaks εφιστούν την προσοχή στο ανωτέρω κεφάλαιο με τίτλο «Χρηματοπιστωτικό Εργαλείο Αμερικανικής Εθνικής Ισχύος και Ανορθόδοξου Πολέμου». Αυτό το κεφάλαιο ειδικότερα αναφέρει ότι η αμερικανική κυβέρνηση ασκεί «μονομερή και έμμεση εξουσία μέσω της πειστικής (πιεστικής) επίδρασής της σε διεθνείς και εσωτερικούς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς σε θέματα χορήγησης και όρους δανείων, δωρεών ή άλλης χρηματοπιστωτικής βοήθειας σε κρατικούς ή μη παράγοντες». Και ειδικότερα κατονομάζει την Παγκόσμια Τράπεζα, το ΔΝΤ, τον ΟΟΣΑ όπως και την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (BIS), ως « Διπλωματικούς-Χρηματοπιστωτικούς Χώρους Αμερικανικής Δωσιδικίας» για αυτούς τους χειρισμούς.

Το εγχειρίδιο επίσης εξαίρει την «κρατική χειραγώγηση της φορολογίας και των επιτοκίων» σε συνδυασμό με άλλα «νομικά και γραφειοκρατικά μέτρα» για «το άνοιγμα και το κλείσιμο χρηματοπιστωτικών κρουνών» και σημειώνει ότι η Αμερικανική Υπηρεσία Ελέγχου Ξένων Κεφαλαίων του Υπουργείου Οικονομικών(OFAC) -η οποία επιστατεί των κυρώσεων επί άλλων εθνών, όπως η Βενεζουέλα- «έχει μακρά ιστορία διεξαγωγής οικονομικών πολέμων, πολύτιμη για κάθε επιχείρηση (ανορθόδοξου πολέμου) των Δυνάμεων Ειδικών Επιχειρήσεων Στρατού (OFAC)».

Αυτό το κεφάλαιο του εγχειριδίου συνεχίζει αναφέροντας ότι αυτά τα χρηματοπιστωτικά όπλα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να δημιουργήσουν «οικονομικά κίνητρα ή αντικίνητρα προκειμένου να πείσουν ανταγωνιστές, συμμάχους ή εντολοδόχους να αλλάξουν την στάση τους στο στρατηγικό, τακτικό, ή εκτελεστικό επίπεδο». Αναφέρει επίσης ότι τέτοιες επιχειρήσεις ανορθόδοξου πολέμου διεξάγονται σε υψηλό συντονισμό με το Στέϊτ Ντιπάρτμεντ και με τις μυστικές υπηρεσίες για να εξακριβωθεί « ποια στοιχεία στο ανθρώπινο επίπεδο προσφέρονται καλύτερα σε οικονομική δέσμευση, στην περιοχή επιχειρήσεων ανορθόδοξου πολέμου».

Ο ρόλος αυτών των «ανεξάρτητων» διεθνών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, ως προεκτάσεων της αμερικανικής αυτοκρατορικής κυριαρχίας αναπτύσσεται αλλού στο εγχειρίδιο και διάφοροι από αυτούς τους οργανισμούς περιγράφονται με λεπτομέρειες σε παράρτημα, υπό τον τίτλο «Το Χρηματοπιστωτικό όργανο της Εθνικής Ισχύος». Ειδικά το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα κατατάσσονται σε δύο κατηγορίες, ως Χρηματοπιστωτικά και Διπλωματικά ΄Οργανα της αμερικανικής Εθνικής Εξουσίας και ως οργανικά μέρη αυτού που το εγχειρίδιο αποκαλεί «το Παρόν Σύστημα Παγκόσμιας Διακυβέρνησης.»

Επιπλέον αναφέρει ότι το αμερικανικό στράτευμα «κατανοεί ότι η σωστά συντονισμένη καθοδήγηση της οικονομικής ισχύος μπορεί και πρέπει να αποτελεί ένα συστατικό τμήμα του ανορθόδοξου πολέμου», υποδηλώνοντας ότι αυτά τα όπλα είναι μόνιμο χαρακτηριστικό των εκστρατειών ανορθόδοξου πολέμου που διεξάγουν οι ΗΠΑ.

Ένα άλλο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι η χρήση αυτών των οικονομικών όπλων ανήκει στην αρμοδιότητα του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας, επικεφαλής του οποίου είναι τώρα ο Τζων Mπόλτον (της ιστορικής τηλεοπτικής ομολογίας, ότι το πετρέλαιο της Βενεζουέλας αφορά τις αμερικανικές εταιρείες και τα αμερικανικά συμφέροντα.)

Μολονότι το εγχειρίδιο ανορθόδοξου πολέμου εντυπωσιάζει γράφοντας τόσο απροκάλυπτα ότι «ανεξάρτητοι οικονομικοί θεσμοί» όπως η Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ είναι στην πραγματικότητα το μακρύ χέρι της αμερικανικής εξουσίας, αναλυτές είχαν από δεκαετίες επισημάνει ότι αυτοί οι οργανισμοί συστηματικά προωθούσαν τις αμερικανικές βλέψεις στο εξωτερικό.

Πράγματι ο μύθος της ανεξαρτησίας της Διεθνούς Τράπεζας και του ΔΝΤ καταρρέει μόλις απλά κοιτάξει κανείς την δομή και την χρηματοδότηση αυτών των οργανισμών. Η Παγκόσμια Τράπεζα έχει την έδρα της στην Ουάσιγκτον και ο κυβερνήτης της είναι ανέκαθεν Αμερικανός πολίτης που επιλέγει και διορίζει ο πρόεδρος των ΗΠΑ. Και οι ΗΠΑ είναι ο μεγαλύτερος μέτοχος της τράπεζας, θέση που της δίνει και το αποκλειστικό δικαίωμα στο βέτο, εναντίον ανεπιθύμητης στις ΗΠΑ απόφασης του συμβουλίου των μετόχων, για την οποία απαιτείται πλειοψηφία 85%. Επιπλέον ο Αμερικανός υπουργός των Οικονομικών λειτουργεί και ως κυβερνήτης της Παγκόσμιας Τράπεζας. Σήμερα αυτός είναι ο κ. Στηβ Μνούχιν, πρώην στέλεχος της Γκόλτμαν Σακς.

Μολονότι το ΔΝΤ διαφέρει κατά την δηλωμένη αποστολή του από την Παγκόσμια Τράπεζα, και αυτό εξαρτάται από την επιρροή και την χρηματοδότηση της αμερικανικής κυβέρνησης. ΄Εχει και αυτό την έδρα του στην Ουάσιγκτον και την αμερικανική κυβέρνηση ως τον μεγαλύτερο μέτοχο –τον κατά πολύ μεγαλύτερο, ιδιοκτήτη του 17,46% των μετοχών και που επίσης πληρώνει το μεγαλύτερο ποσοστό εξόδων συντήρησης του οργανισμού, καταβάλλοντας 164 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως.

Μολονότι οι ΗΠΑ δεν εκλέγουν τον διοικητή του ΔΝΤ, ελέγχουν την πολιτική του ΔΝΤ, ως ο μεγαλύτερος χρηματοδότης, απειλώντας να διακόψουν την χρηματοδότησή του εάν δεν συμμορφώνεται με τις υποδείξεις της Ουάσιγκτον.

Ως αποτέλεσμα αυτής της άνισης επιρροής των ΗΠΑ στην λειτουργία αυτών των θεσμών, αυτοί οι οργανισμοί χρησιμοποίησαν τα δάνεια και τις επιχορηγήσεις τους για να παγιδεύσουν έθνη στις δαγκάνες του χρέους και επέβαλαν στις δέσμιες κυβερνήσεις προγράμματα «οικονομικής μεταρρύθμισης», τα οποία οδηγούν στην μαζική ιδιωτικοποίηση της κρατικής περιουσίας, στην απορρύθμιση και στην λιτότητα -μέτρα επωφελή για ξένες μεγάλες επιχειρήσεις, σε βάρος της τοπικής οικονομίας.

Συχνά, αυτοί οργανισμοί (Παγκόσμια Τράπεζα, ΔΝΤ) – με πιέσεις στις χώρες να απορρυθμίσουν τον χρηματοπιστωτικό τομέα τους και με συναλλαγές διαφθοράς με κρατικούς παράγοντες- δημιουργούν οι ίδιοι τα οικονομικά προβλήματα, που στην συνέχεια ορμούν για να «επιλύσουν».

Με δεδομένους τους δεσμούς της αμερικανικής κυβέρνησης με τους τρείς διεθνείς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, δεν είναι παράξενο ότι στην Βενεζουέλα, ο αυτοδιορισμένος (με υπόδειξη του Αμερικανού Αντιπροέδρου Πενς) «προσωρινός πρόεδρος» Χουάν Γκουάϊντό, ζήτησε δάνειο από το ΔΝΤ, για να χρηματοδοτήσει την παράλληλη κυβέρνησή του.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Της Ζωής Κωνσταντοπούλου*

Η αγάπη για την πατρίδα δεν είναι εθνικισμός, ούτε φασισμός. Η αγάπη για την πατρίδα είναι το αυτονόητο δικαίωμα κάθε ανθρώπου, για την πατρίδα του. Και το αυτονόητο συλλογικό δικαίωμα κάθε λαού, για την πατρίδα του. Από την αγάπη για την πατρίδα σου, περνά κι ο σεβασμός στην αγάπη του άλλου για την πατρίδα του. Η ειρηνική συνύπαρξη των λαών περνά μέσα από αυτήν την αγάπη κι απ' αυτόν τον σεβασμό.
Στο Σύνταγμά μας, η αγάπη για την πατρίδα, η πίστη στην πατρίδα και την δημοκρατία, περιγράφονται ως ύψιστη υποχρέωση των πολιτών. Πατρίδα και Δημοκρατία είναι αλληλένδετες: «Ο Σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και στη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων».  «Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσον εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία».
Η τήρηση του Συντάγματος, ο σεβασμός στη Δημοκρατία, είναι θέμα πατριωτισμού. Κι αυτός ο πατριωτισμός ήταν η αφετηρία και η φλόγα των δημοκρατικών αγώνων του λαού μας.
Εδώ και ένα χρόνο σκηνοθετήθηκε, υλοποιήθηκε και διεκπεραιώθηκε μια ακόμη μεγάλη προδοσία: η κατ' εντολήν του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, των ΗΠΑ και της Γερμανίας, παράδοση στοιχείων της ιστορίας και της πολιτισμικής μας ταυτότητας, παράδοση της Μακεδονίας ως αναπόσπαστου, πολύτιμου κομματιού της πατρίδας μας, εδαφικά, ιστορικά, πολιτισμικά, «προς πάσα χρήση». Παράδοση και προδοσία, από εκείνους που και στο δημοψήφισμα πρόδωσαν τον ελληνικό λαό, κατέλυσαν το Σύνταγμα και παρέδωσαν τη Δημοκρατία.
Η «Συμφωνία των Πρεσπών» υπογράφηκε από μια Κυβέρνηση υποτελή και όχι αυτεξούσια. Ψηφίστηκε από μια Βουλή δοτών με τρόπο Αντισυνταγματικό, χωρίς λαϊκή νομιμοποίηση, με συναλλαγή, κατά παράβαση των διεθνών κανόνων σύναψης και κύρωσης διεθνών συνθηκών. Προωθήθηκε κατεπειγόντως, σε πείσμα της πλατιάς, πάνδημης αντίδρασης στην παράδοση αυτή, που εκφράστηκε με μαζικά συλλαλητήρια σε Θεσσαλονίκη, Αθήνα και όλη την Ελλάδα.
Η Συμφωνία των Πρεσπών δεν αποτελεί τετελεσμένο. Ακριβώς λόγω του αντιδημοκρατικού και αντισυνταγματικού τρόπου σύναψής της. Ακριβώς λόγω του ότι ουδέποτε έλαβε λαϊκή νομιμοποίηση. Ακριβώς λόγω του ότι και στη χώρα μας και στη γείτονα χώρα απορρίφθηκε ηχηρά από τους πολίτες: στη γείτονα με δημοψήφισμα από το οποίο απείχε η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού (65%), στη χώρα μας με επανειλημμένες μαζικές κινητοποιήσεις, που ήταν όλες εναντίον της συμφωνίας και καμμία υπέρ.
Ο Τσίπρας δεν τολμά να κάνει δεύτερο δημοψήφισμα και να το παραβιάσει. Για αυτό δεν προκήρυξε δημοψήφισμα. Γνώριζε και γνωρίζει καλά ότι το αποτέλεσμά του θα ήταν και πάλι ένα ηχηρό ΟΧΙ του ελληνικού λαού. Από αυτά τα ΟΧΙ που ο γενναίος λαός μας ξέρει να λέει στους κατακτητές, κάθε φορά που επιζητούν να του επιβάλουν την υποταγή και την παράδοση, με πάσης φύσεως «Συμφωνίες».
Η Πλεύση Ελευθερίας ζητά να προκηρυχθεί δημοψήφισμα για τη Συμφωνία των Πρεσπών. Και δεσμεύεται, δεσμευόμαστε, με την εμπιστοσύνη του λαού, να ενεργήσουμε για την ακύρωσή της. Με συνέπεια σε όσα εξαρχής είπαμε, από τον Γενάρη το 2018, όταν ξεκίνησε η «διαπραγμάτευση» που οδήγησε στην προδοσία.
Και με συνείδηση ότι η ακύρωση της Συμφωνίας, η υπεράσπιση της Μακεδονίας, της Πατρίδας μας, είναι θέμα Δημοκρατίας.


Επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας, τ. Προέδρου της Βουλής

του Paul Craig Roberts, Zero Hedge, Sat,09/02/2019
[Είναι σκόπιμο να προειδοποιηθούν οι αναγνώστες που δεν τον γνωρίζουν ότι ο συντάκτης του άρθρου δεν είναι ξένος εχθρός των ΗΠΑ, ψευδώνυμος πράκτορας εχθρικής χώρας, η Αμερικανός αμφισβητούμενου πατριωτισμού. Είναι εγκυρότατος συγγραφέας, καθηγητής της Οικονομικής Επιστήμης, πρώην υπουργός του Ρέϊγκαν και πρώην αρχισυντάκτης της Wall Street Journal, ναυαρχίδας του διεθνούς καπιταλισμού. Είναι όμως προπάντων δημοκράτης και πατριώτης, αγωνιζόμενος για την οικονομική, κοινωνική, πολιτική και ηθική αναστύλωση της πατρίδας του και ως τέτοιος τιμάται από τα λαμπρότερα πνεύματα στην χώρα του και διεθνώς. Η επαναληπτική εξειδίκευση της καταγγελίας του στην  «Ουάσιγκτον» υποδηλώνει ως στόχο το κατεστημένο ιδιοτελών επιβητόρων της αμερικανικής εξουσίας, που βλάπτουν τα εθνικά συμφέροντα των ΗΠΑ.]
Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού

Τίποτα δεν φωτίζει καλύτερα την αντίθεση της  Ουάσιγκτον προς την Δημοκρατία και την αυτοδιάθεση όσο το κραυγαλέο δημόσια πραξικόπημα που οργάνωσε η Ουάσιγκτον εναντίον του άμεμπτα εκλεγμένου προέδρου της Βενεζουέλας.
Η Ουάσιγκτον προσπαθούσε επί χρόνια να ανατρέψει την κυβέρνηση της Βενεζουέλας. Η Ουάσιγκτον θέλει την ιδιωτικοποίηση της κρατικής εταιρείας πετρελαίου της Βενεζουέλας, για να περάσει στα χέρια των αμερικανικών πετρελαϊκών εταιρειών. ΄Ετσι η Ουάσιγκτον θα αποκτούσε τον έλεγχο της Βενεζουέλας. Η μεταφορά του πλούτου εκτός της χώρας θα εμπόδιζε οποιαδήποτε οικονομική ανάπτυξη από το εσωτερικό της. Κάθε πλευρά της οικονομίας της θα περνούσε στον έλεγχο των μεγάλων αμερικανικών εταιρειών. Η εκμετάλλευση θα ήταν αμείλικτη και απάνθρωπη.
Ο λαός της Βενεζουέλας το αντιλαμβάνεται και γι’ αυτό, παρ’ όλο που έχει βουλιάξει την οικονομία και προσφέρει πλούσια δωροδοκία των στρατιωτικών, η Ουάσιγκτον δεν κατάφερε να στρέψει τον λαό και τον στρατό εναντίον του Μαδούρο.
Η αιτιολόγηση της επίθεσης της Ουάσιγκτον στην Βενεζουέλα από την ηλεκτρονική εφημερίδα Moon of Alabama παρέχει μιαν αληθέστερη εικόνα, που διαφέρει ριζικά από τα ψέματα που εκστομίζουν Αμερικανοί και Ευρωπαίοι πολιτικοί και εκπορνευόμενα ΜΜΕ -μια χορωδία από πόρνες, αδειασμένες από κάθε ίχνος εντιμότητας και ηθικής και που  κερδίζουν το βιος τους λέγοντας και εκπέμποντας ψέματα.
Δεν είμαι το ίδιο σίγουρος με το δελτίο Moon of Alabama ότι ο αγώνας της Βενεζουέλας, που άρχισε με τον Τσάβες, να καταστεί μια κυρίαρχη χώρα, ανεξάρτητη από τον έλεγχο της Ουάσιγκτον, μπορεί να διασωθεί. Η Ουάσιγκτον είναι αποφασισμένη να δώσει να καταλάβουν όλοι στην Λατινικήν Αμερική ότι είναι άσκοπο να ονειρεύονται αυτοδιάθεση. Η Ουάσιγκτον απλά δε το επιτρέπει.
Ο Μαδούρο, παρά το ότι είναι ο νόμιμα εκλεγμένος πρόεδρος με την μάζα του λαού και του στρατού στο πλευρό του, προφανώς δεν διαθέτει την δύναμη να συλλάβει το αμερικανικό ανδρείκελο, που, χωρίς στήριγμα νόμου ή εκλογής, αυτό-ανακηρύχτηκε σε πρόεδρο, δημιουργώντας έτσι μιαν –υπό αμερικανική προστασία- «κυβέρνηση», ως εναλλακτική της νόμιμα εκλεγμένης. Η ανεπάρκεια του Μαδούρο να υπερασπιστεί την δημοκρατία από το εσωτερικό αποτελεί μιαν βέβαιη αδυναμία του αξιώματός του. Πως λοιπόν είναι δυνατό να αποκαλείται ο Μαδούρο δικτάτορας, όταν είναι ανίσχυρος απέναντι σε ένα ανατρεπτικό κίνημα;
Εάν η Ρωσία και η Κίνα έσπευδαν να πραγματοποιήσουν μιαν στρατιωτική παρουσία στην Βενεζουέλα για να προστατεύσουν τα δάνεια και τις πετρελαϊκές επενδύσεις τους, η Βενεζουέλα θα εσώζετο και άλλες χώρες, που θα ήθελαν να είναι ανεξάρτητες, θα αναθαρρούσαν, βλέποντας πως, μολονότι καμιά υποστήριξη δεν μπορεί να περιμένει η εθνική αυτοδιάθεση από τον Δυτικό Κόσμο, οι πρώην αυταρχικές χώρες θα την υποστηρίξουν. Τότε θα ακολουθούσαν και άλλες διακηρύξεις ανεξαρτησίας και η Αυτοκρατορία θα κατέρρεε.
Η Βενεζουέλα είναι μια ευκαιρία για την Ρωσία και την Κίνα να αναλάβουν την ηγεσία του κόσμου, αλλά αμφιβάλλω ότι η ρωσική και η κινεζική κυβερνήσεις θα έχουν την οξυδέρκεια να δράξουν αυτήν την ευκαιρία και έτσι πράττοντας να αλλάξουν τον κόσμο.
 Ο Πούτιν σπαταλά τα λόγια του όταν σωστά επικρίνει την Ουάσιγκτον για τις παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου που διαπράττει. Κατά την  άποψη της Ουάσιγκτον Δίκαιο είναι ότι εξυπηρετεί το αμερικανικό συμφέρον.
Και να η ανάλυση του δελτίου Moon of Alabama:
Η αντιπολίτευση στην Βενεζουέλα πιθανότατα θα χρησιμοποιήσει τα «παγωμένα» (σε αμερικανικές τράπεζες) κεφάλαια της χώρας για να αγοράσει όπλα και να δημιουργήσει έναν στρατό μισθοφόρων, για να εξαπολύσει έναν «εμφύλιο πόλεμο» εναντίον του Μαδούρο και των οπαδών του. Αμερικανικές «ειδικές δυνάμεις» και κάποιες εταιρείες μισθοφόρων της CIA θα προθυμοποιηθούν να βοηθήσουν, όπως στην Συρία. Η γραμμή εφοδιασμού σε έναν τέτοιο πόλεμο θα περνά πιθανότατα μέσω Κολομβίας. Εάν όπως στην Συρία, σχεδιάζεται και ο πόλεμος χερσαίων δυνάμεων, αυτός προφανώς θα αρχίσει σε παραμεθόριες πόλεις.

Οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν το πρόσχημα της «αποστολής ανθρωπιστικής  βοήθειας» από την Κολομβία στην Βενεζουέλα, για να υπονομεύσουν την κυβέρνηση και να δημιουργήσουν μιαν γραμμή εφοδιασμού για τις περαιτέρω επιχειρήσεις. Είναι μια ακόμη απόπειρα να προσελκύσουν τους στρατιωτικούς στο στρατόπεδο των οργανωτών του πραξικοπήματος.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Finian Cunningham, Strategic Culture, 6-2-2019
Επιλογή/Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

«Τo τέλος της αδιαφιλονίκητης παγκόσμιας οικονομικής κυριαρχίας τω ν ΗΠΑ  έφτασε νωρίτερα από όσο αναμενόταν», έγραψε ο καθηγητής της Πολιτικής Οικονομίας, Michael Hudson,σε πρόσφατη δυνατή πραγματεία του..
Ο Hudson προχωρεί για να επισημάνει με άφθονη ειρωνεία πως «το τέλος του αμερικανικού νομισματικού ιμπεριαλισμού» επιταχύνθηκε από έναν δεξιό μεγιστάνα οικοδομικών επιχειρήσεων, τον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, περικυκλωμένο από μιαν ομάδα νέο-συντηρητικών σκευωρών στον Λευκό Οίκο.
Ο συγγραφέας, του οποίου  παλαιότερο βιβλίο, «Super Imperialism» είχε προαναγγείλει τα χαρακτηριστικά της σημερινής γεωπολιτικής πραγματικότητας, υποστηρίζει ότι «η διεθνής χρηματοπιστωτική πρακτική και οι ξένες επενδύσεις έχουν καταστεί το κυρίαρχο χαρακτηριστικό  της σημερινής παγκόσμιας πολιτικής της πυγμής.»
Κεντρικός παράγων της ιστορικής απώλειας της αμερικανικής παγκόσμιας οικονομικής κυριαρχίας είναι το επικείμενο τέλος του δολαρίου ως του πρώτου διεθνούς νομίσματος και συνακόλουθα της χρήσης του ως νομίσματος-όπλου στα χέρια της Ουάσιγκτον.
Η τελευταία έκρηξη στις διεθνείς σχέσεις , που εμπλέκει την Ουάσιγκτον με την Βενεζουέλα σε επιχείρηση αλλαγής καθεστώτος, δεν είναι παρά η τελευταία μιας μακράς σειράς διεθνών εξελίξεων, εντάσεων και συγκρούσεων, που σε τελευταία ανάλυση απορρέουν από την απέλπιδα προσπάθεια των ΗΠΑ να διατηρήσουν την παγκόσμια ηγεμονία τους.
Κατά το τελευταίο δωδεκάμηνο υπήρξε ένας χορός κρατών που ξεφορτώνονται τα δολάρια και τα αμερικανικά ομόλογα από τα θησαυροφυλάκιά τους. Η Ρωσία, η Κίνα, η Ιαπωνία, η Τουρκία και άλλα κράτη, εξαποστέλλουν τα αμερικανικά νομίσματα με το φτυάρι. Στο μεταξύ η Ρωσία και άλλες χώρες  αποθηκεύουν αποθέματα χρυσού, ως ασφαλέστερο στρατηγικό περιουσιακό στοιχείο.
Αυτό είναι ασφαλώς  ένα σημάδι συστηματικής «αποδολαριοποίησης», που οφείλεται σε μια γενική πτώση της εμπιστοσύνης στο αμερικανικό νόμισμα, όπως και σε μια σιωπηρή πολιτική απόφαση για τον  διακριτικό αφοπλισμό του «νομισματικού ιμπεριαλισμού» της Ουάσιγκτον.
΄Αλλες σημαντικές ενδείξεις  περιλαμβάνουν την απόφαση της  Κίνας να τιμολογεί στο εξής σε κινεζικά Γιουάν το τεράστιο πετρελαϊκό εμπόριο της με την Σαουδική Αραβία και άλλες πηγές πετροδολαρίων.
Η Ρωσία και η Κίνα έχουν ήδη εγκαινιάσει διμερές εμπόριο που χρησιμοποιεί αμοιβαία τα εθνικά τους νομίσματα. Αυτό είναι ένα ακόμη παράδειγμα πως η τρομοκρατική χρήση των κυρώσεων και ο έλεγχος επί του διεθνούς συστήματος πληρωμών από την Ουάσιγκτον οδηγεί αναπόδραστα  στην καθιέρωση εναλλακτικών, εκτός δολαρίου, μηχανισμών εμπορίου.
Η εισαγωγή την περασμένη βδομάδα, από την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση, ενός νέου συστήματος πληρωμών για το εμπόριο με το Ιράν, προκειμένου να αποφευχθούν οι αμερικανικές κυρώσεις, αποτελεί απόδειξη της περαιτέρω διεθνούς απομάκρυνσης  από την εξάρτηση στο αμερικανικό δολάριο, το άλλοτε διεθνές αποθεματικό νόμισμα. Και εδώ επίσης η Ουάσιγκτον ξεπέρασε τα ανεκτά όρια.
Οι απειλές να τιμωρηθούν τα ευρωπαϊκά έθνη επειδή συναλλάσσονται εμπορικά με το Ιράν, υπό τους όρους της διεθνούς  συμφωνίας  του 2015 για τα πυρηνικά -από την οποία ο Τραμπ μονομερώς  αποχώρησε πέρυσι- ανάγκασαν τους Ευρωπαίους να προστατέψουν τα δικά τους ζωτικά συμφέροντα, απόφαση που αναγκαστικά συνεπάγεται την παράκαμψη του αμερικανικού συστήματος δολαρίου.
Κοντολογίς οι Αμερικανοί κυβερνώντες σκάβουν οι ίδιοι τον τάφο τους..
Όπως επισημαίνει ο Μάϊκλ Χιούντσον, η άλλοτε αμερικανική ηγεμονία εισέρχεται  σε  μια επιταχυνόμενη παρακμή, πού προκλήθηκε από την δική της προκλητική υπεροψία και την μονομερή επιθετικότητα, ακόμη  και προς τους υποτιθέμενους συμμάχους της.
Φαίνεται ότι, για να αποφύγουν αυτήν την κατάρρευση εξουσίας, οι ΗΠΑ κλιμακώνουν την επιθετικότητα και τον μιλιταρισμό, σε μιαν απέλπιδα προσπάθεια να επιβληθούν.
΄Ετσι βλέπουμε τις ΗΠΑ να προχωρούν στο ριψοκίνδυνο βήμα της  αποχώρησης από την Συνθήκη Απαγόρευσης των Ενδιάμεσων Πυρηνικών Δυνάμεων (INF) με την Ρωσία. Πολλοί ειδικοί στο θέμα των εξοπλισμών σε όλο των κόσμο –και στις ΗΠΑ-  είναι βαθιά ανήσυχοι ότι η κυβέρνηση Τραμπ τραυματίζει σοβαρά την διεθνή ασφάλεια και «ωθεί τον κόσμο κοντύτερα σε έναν πυρηνικό πόλεμο».
Πίσω από την αμερικανική απόφαση, να σχίσουν την συνθήκη INF, κρύβεται η πρόθεση της Ουάσιγκτον να προσπαθήσει να εκφοβίσει στρατιωτικά την Ρωσία και την  Κίνα, τις οποίες αρκετά πρόσφατα αμερικανικά στρατιωτικά προγράμματα περιγράφουν ως  «ανταγωνιστικές μεγάλες δυνάμεις». 
Η επιθετικότητα και οι απειλές της Ουάσιγκτον εναντίον του Ιράν εμπίπτουν επίσης σε αυτόν τον απειλητικό μιλιταρισμό, ως μέθοδο άσκησης πολιτικής της πυγμής.
Η αμερικανική δραματική κλιμάκωση των εντάσεων με την Βενεζουέλα κατά το τελευταίο δεκαπενθήμερο είναι μια ακόμη σελίδα από τον ίδιο οδηγό δράσεως. Είναι  σχεδόν συγκλονιστική η θρασύτητα των απειλών της Ουάσιγκτον για στρατιωτική επίθεση κατά της Νότιο-Αμερικανικής χώρας.
Τα ασύστολα τελεσίγραφα της κυβέρνησης Τραμπ για αλλαγή κυβέρνησης και η κατάσχεση του πετρελαϊκού πλούτου της  Βενεζουέλας αποτελούν αποτροπιαστική παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου, σύμφωνα με το έγκυρο Ελβετό Νομικό και πρώην Εισηγητή των Ηνωμένων Εθνών Alfred de Zayas.
Σε αξιοθρήνητο θέαμα, πολλά ευρωπαϊκά κράτη ακολουθούν δουλικά στην επίθεση της Ουάσιγκτον εναντίον της κυβέρνησης Μαδούρο, παρά το γεγονός ότι και αυτά τα ίδια έχουν ακόμη και πρόσφατα ταπεινωθεί από τους αμερικανικούς τραμπουκισμούς.
Η Βενεζουέλα διαθέτει, όπως πιστεύεται, τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου στον πλανήτη, ξεπερνώντας και την Σαουδική Αραβία. Μέγα μέρος του εμπορίου της  κατευθύνεται στην αμερικανική αγορά. Δυστυχώς, αυτό έδωσε στην Ουάσιγκτον ισχυρά όπλα οικονομικού πολέμου εναντίον του Καράκας.
Αλλά και εδώ, πάλιν, οι αλαζόνες Αμερικανοί κινδυνεύουν να το παρακάνουν. Απειλές στρατιωτικής εισβολής  -ενώ είναι ποινικά διώξιμες-  λέγονται  ευκολότερα από όσο γίνονται πράξη. Εάν η Βενεζουέλα τα καταφέρει να ξεπεράσει  την σημερινή πολιτική  θύελλα, θα στρέψει αναμφίβολα τις εκπληκτικές πετρελαϊκές επιχειρήσεις της προς την Ρωσία, την Κίνα, την Τουρκία και άλλες  χώρες στην Ανατολή, που δεν ακολούθησαν τον υστερικό όχλο του Μπάρμπα Σαμ στην φρενίτιδα για λυντσάρισμα στην Καραϊβική.
Σε συσχετισμό με την επιθετικότητα της Ουάσιγκτον σε τόσα άλλα  μέτωπα – κατά της Ρωσίας, της Κίνας, του Ιράν, της Ευρώπης-  η χονδροειδής αμερικανική παρανομία σε βάρος της Βενεζουέλας επιταχύνει την εξέλιξη προς την κατεύθυνση που τρέμουν: προς ένα κόσμο πολυκεντρικό, όπου δεν θα υπάρχει πια η αμερικανική ηγεμονία.
Μια κατάσταση χάους και σύγκρουσης είναι πολύ επικίνδυνη. Το εύφλεκτο μίγμα μπορεί να εκραγεί σε παγκόσμια εμπόλεμη σύρραξη. Η απέλπιδα προσπάθεια της Ουάσιγκτον να αποφύγει την μοίρα του ηγεμονικού  θανάτου μπορεί να οδηγήσει σε μιαν επίθεση πέραν της κόκκινης γραμμής. Μια αλόγιστη εισβολή στην Βενεζουέλα θα μπορούσε να γίνει ένας τέτοιος πυροκροτητής.
Οπωσδήποτε  είναι κρίσιμο να αντιληφθούμε την παρούσα επικίνδυνη διεθνή πραγματικότητα ως το προϊόν εγγενών αμερικανικών οικονομικών προβλημάτων. Αυτός  είναι κομβικός παράγων που συνδέει όλες τις άλλες φαινομενικά διάσπαρτες εντάσεις και συγκρούσεις. Η Βενεζουέλα δεν είναι παρά  μια ακόμη έκφανση ενός ευρύτερου δομικού προβλήματος, εδραζόμενου στην κατάρρευση του αμερικανικού καπιταλισμού.
Οι Ρώσοι, οι Κινέζοι και άλλοι πληροφορημένοι σχεδιαστές στρατηγικής είναι προφανώς σε πολύ καλή γνώση για  τους κινδύνους που  εμφωλεύουν στην μετάβαση της διεθνούς πολιτικής μακριά από την αμερικανική αυτοκρατορική κυριαρχία. Η Μόσχα και το Πεκίνο δεν έχουν την παραμικρή επιθυμία για μια ξαφνική κατάρρευση της αμερικανικής ισχύος, επειδή αυτό θα μπορούσε να πυροδοτήσει μιαν καταστροφική στρατιωτική αντίδραση. Η βαθμιαία υπόσκαψη και εξασθένιση του δολαρίου, σε μια σταδιακή εγκατάλειψή του, είναι πιθανώς ο ασφαλέστερος τρόπος αφοπλισμού της αμερικανικής ωρολογιακής βόμβας.


Finian Cunningham: Πρώην αρχισυντάκτης, αρθρογράφος και  ανταποκριτής μεγάλων δημοσιογραφικών συγκροτημάτων.  Βαθύς γνώστης και έγκυρος σχολιαστής των διεθνών θεμάτων, διαβάζεται ευρύτατα σε αρκετές γλώσσες.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Μιχαήλ Στυλιανού

Τελικά η Γερμανία (και η Ρωσία) πέτυχαν σήμερα να διασώσουν τον  αγωγό Nord Stream 2  από την επίθεση, μέσω ξένων πλοκάμων στην ΕΕ, για την ματαίωση της εγκατάστασης του – επιχείρηση που αναμενόταν να επιτύχει μετά την έκπληξη της γαλλικής απόφασης να την υποστηρίξει.
Η Καγκελάριος Μέρκελ και αξιωματούχοι της ΕΕ ανακοίνωσαν μετά την συζήτηση του ζητήματος, την επίτευξη συμφωνίας, που χαρακτηρίζεται από το πρακτορείο Ζero Hedge ως νίκη της Γερμανίας και της Ρωσίας. (Νίκη που ωστόσο δεν φαίνεται οριιστική.)
Κατά  την σημερινή σύνοδο του Συμβουλίου της ΕΕ στις Βρυξέλλες, διπλωμάτες της ΕΕΕ   παρουσίασαν ένα σχέδιο οδηγίας, που είχε αρχικά προταθεί προ διετίας, από το οποίο είχε αφαιρεθεί ένας όρος που θα ματαίωνε τον αγωγό. Στη συζήτηση συμφωνήθηκε να γίνουν διαπραγματεύσεις με την Ευρωβουλή  για μια τελική διατύπωση της σχετικής οδηγίας. Και οι δύο αντίπαλες πλευρές αποβλέπουν σε μιαν επίσημη συμφωνία την προσεχή εβδομάδα, ή το αργότερο μέχρι το τέλος Μαΐου.
 Σχολιάζοντας την στάση της Γαλλίας, ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκώφ, δήλωσε πως η Μόσχα θα παρακολουθήσει στενά τις συζητήσεις στις Βρυξέλλες, ενώ θα συνεχίζει το  έργο εγκατάστασης του αγωγού.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 Οι εκρηκτικές εκπλήξεις του Εμμανουέλ Μακρόν

Του Μιχαήλ Στυλιανού

O Γάλλος Πρόεδρος Μακρόν αναμένεται σήμερα να ματαιώσει την ολοκλήρωση του  Ρώσο-Γερμανικού Αγωγού Αερίου Nord Stream2,  με γαλλική ψήφο  στο Συμβούλιο (ηγετών) της Ε Ε υπέρ Οδηγίας της Κομισιόν που  στοχεύει ακριβώς στην ματαίωση αυτού του έργου, που βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο εκτέλεσης.  
Η «Οδηγία» που επινόησε η Κομισιόν (;) για την ματαίωση εγκατάστασης του  αγωγού Nord Stream2, ορίζει ότι οι αυστηροί  κανόνες που ισχύουν για την εγκατάσταση  αγωγών στο εσωτερικό της Ε Ε ισχύουν και έξω από αυτήν –και επομένως ο προμηθευτής του φυσικού αερίου ( η ρωσική Gazprom) δεν μπορεί να είναι και η διαχειρίστρια του  αγωγού.
Στην ψηφοφορία, η Γαλλία, επικεφαλής Πολωνίας, Σλοβακίας, και Βαλτικών χωρών, θα ταχθεί εναντίον της Γερμανίας και χωρών που την ακολουθούν στον αγώνα διάσωσης του αγωγού, στην ύστατη φάση αυτής της μακράς και πολύτροπης αμερικανικής επιχείρησης ματαίωσής του.
Η γαλλική ψήφος αναπόφευκτα θα λειτουργήσει ως πυρηνική τορπίλη  εναντίον .πολλαπλών στόχων και θυμάτων.
Κατά  κωμικό-τραγική ειρωνεία, χαρακτηριστική  της Μακρονικής προεδρίας, η απρόοπτη αυτή ενέργεια έρχεται δεκαπέντε μόλις ημέρες μετά την πανηγυρική –μετά φανών και λαμπάδων- υπογραφή στην πόλη του Καρλομάγνου, στο Άαχεν, από τον Εμμάνουελ Μακρόν και την ΄Ανγκελα Μέρκελ, νέας συνθήκης ανανέωσης των όρκων πίστεως  στην γάλλο-γερμανική σύζευξη του 1963, που προβλήθηκε κατά κόρον από τα γαλλικά ΜΜΕ ως χαλύβδωση της υποστύλωσης του « Ευρωπαϊκού Οικοδομήματος» , κλυδωνιζόμενου από τις κραυγές απόγνωσης και μίσους μυριάδων «λαϊκιστών» ψηφοφόρων-διαδηλωτών απ’ άκρου σ’ άκρο της Ε.Ε.
Οι ασπασμοί  αιώνιου εθνικού εναγκαλισμού, στο Άαχεν
Η συνθήκη του Άαχεν θα αποτελούσε την απαρχή  περίπου «αδελφοποίησης» των δύο κρατών, στον στρατιωτικό, οικονομικό   και πολιτικό τομέα: Μικτή διοίκηση, συγκοινωνίες και δίγλωσση εκπαίδευση στις παραμεθόριες  επαρχίες, κοινή κατασκευή του νέου ευρωπαϊκού καταδιωκτικού, κοινή εμφάνιση και στάση σε διεθνείς διασκέψεις,  κοινή προσπάθεια για την εισδοχή της Γερμανίας στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, ενιαίος πυρήνας μιας «σφικτότερης» ευρωπαϊκής ένωσης -με δικές της «ανεξάρτητες» αμυντικές δυνάμεις κατά την πανηγυρική δήλωση Μακρόν.
Αυτά, τα θαυμάσια, με πανηγυρισμούς, προ δεκαπενθημέρου !
Και τώρα η αναμενόμενη γαλλική ψήφος:
΄Ερχεται 1ον να παραδώσει την νέα συνθήκη του Άαχεν στο σχεδιαστήριο των γελοιογράφων, 2ον να καταφέρει το βαρύτερο μεταπολεμικό πλήγμα στην καρδιά (;), ή στον καιροσκοπικό μανδύα των στενότατων υποτίθεται σχέσεων, των« δύο»( στην αντίληψη των Γάλλων) ηγέτιδων δυνάμεων στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση. 3ον να υποσκάψει ακόμη βαθύτερα τα θεμέλια του βαθιά διαβρωμένου - από νοσογόνα εξωχώρια τρωκτικά, παράσιτα και μικρόβια-  ετοιμόρροπου ευρωπαϊκού οίκου των Βρυξελλών και  4ον -να καταφέρει την πολιτική  χαριστική βολή στους «χαρισματικούς» ηγέτες των εξωφύλλων του γαλλικού και του γερμανικού Τύπου.
Η γερμανική εφημερίδα  Sueddeutsche Zeitung, που ανακάλυψε την αιφνιδιαστική, αινιγματική  και ανατρεπτική αυτή πρόθεση της γαλλικής ηγεσίας, θέλησε να μάθει τα κίνητρα. Όχι από την Προεδρία, ούτε από υπουργό ή εκπρόσωπο, αλλά μόνο από ανώνυμους «κυβερνητικούς κύκλους»  κατόρθωσε να πληροφορηθεί ότι το πρόγραμμα του ρωσικού αγωγού εγείρει «στρατηγικά προβλήματα» στις τεταμένες ευρω-ρωσικές σχέσεις: «Δεν επιθυμούμε να ενισχύσουμε την εξάρτηση από την Ρωσία και να πλήξουμε έτσι τα συμφέροντα χωρών όπως η Πολωνία και η Σλοβακία», είπαν οι κύκλοι στην γερμανική εφημερίδα.
Επιπλέον οι Γερμανοί πληροφορήθηκαν ότι ο Γάλλος πρόεδρος ματαιώνει, την κοινή με την Καγκελάριο Μέρκελ, συμμετοχή του στην επικείμενη ετήσια διάσκεψη διεθνούς ασφάλειας, στο Μόναχο, όπως είχε προγραμματιστεί. Ως λόγος, τους  αναφέρθηκε η ενασχόληση του  κ. Μακρόν με τα εσωτερικά του προβλήματα.
Για την σωστή εκτίμηση των καταστροφών που συνεπάγεται αυτή
η απροσδόκητη έκρηξη φυσικού αερίου στον εγκέφαλο του Γάλλου προέδρου και στα θεμέλια της Ε Ε  θα πρέπει να συνυπολογιστούν και τα χαλάσματα στις σχέσεις της Γαλλίας με την γείτονά της Ιταλία, τρίτη συνιδρύτρια της Ε Ε χώρα , από την οποία προχθές η Γαλλία ανακάλεσε τον πρεσβευτή της, σε ένδειξη παγώματος των μεταξύ τους σχέσεων. Σχέσεων που τελευταία χαρακτηρίζονταν από την ανταλλαγή υβριστικών φράσεων, διπλωματικά ή ωμότατα διατυπωμένων.
Πρόκειται για μιαν άλλη οπτική  γωνία θέασης, από όπου το                    -διευρυνόμενο στα Βαλκάνιο-  Ευρωπαϊκό Οικοδόμημα, μοιάζει  βομβαρδισμένο και ετοιμόρροπο.
* * * * *
Για τα βαθύτερα κίνητρα αυτής της εντελώς απροσδόκητης απόφασης του Προέδρου Μακρόν πολλοί  θα προχωρήσουν σε συναρτήσεις -από την μια- της μανιώδους αμερικανικής επιδίωξης ματαίωσης της εγκατάστασης του αγωγού και -από την άλλη- σειράς αδυναμιών και  πολιτικών ολισθημάτων του Γάλλου προέδρου, που προσφέρονται  στην  προσφιλή στην Ουάσιγκτον αλάθητη μέθοδο του εκβιασμού. Τόσο προβλέψιμα αποτελεσματική, όσο ο στόχος, στην συγκεκριμένη περίπτωση, ήταν ευάλωτος σε πολλά εσωτερικά πεδία.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου