Ακτιβιστής: ΑΠΟΨΕΙΣ

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΠΟΨΕΙΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τα μεγάλα λόγια στη ΔΕΘ και τα όρια της ανάπτυξης

Ακτιβιστής στις 15.9.26 0

Κάθε χρόνο στη ΔΕΘ ακούμε περίπου την ίδια ιστορία. Οι πολιτικοί αρχηγοί ανεβαίνουν στο βήμα και μιλούν για περισσότερη ανάπτυξη, περισσότερες επενδύσεις, αυξήσεις εισοδημάτων, νέες θέσεις εργασίας, φοροελαφρύνσεις και ένα καλύτερο αύριο. Οι διαφορές βρίσκονται κυρίως στο πόσα θα δώσει ο καθένας και σε ποιους.

Αυτό που σπάνια ακούμε είναι η πιο δύσκολη ερώτηση: μέχρι πού μπορεί να συνεχιστεί αυτή η ανάπτυξη; Γιατί το ελληνικό πολιτικό και οικονομικό σύστημα παραμένει προσκολλημένο στη συνεχή ποσοτική αέναη μεγέθυνση του ΑΕΠ. Real estate, μεγάλα έργα, νέες τουριστικές υποδομές, περισσότερος τουρισμός, περισσότερη κατανάλωση. Σαν να είναι οι φυσικοί πόροι ανεξάντλητοι και ο χώρος απεριόριστος.

Όμως δεν είναι. Το νερό, η γη, τα δάση, τα βουνά, οι ακτές, η βιοποικιλότητα και το κλίμα έχουν όρια. Και όταν αυτά τα όρια παραβιάζονται, ο λογαριασμός δεν εμφανίζεται αμέσως στους οικονομικούς δείκτες. Εμφανίζεται αργότερα στην ερημοποίηση, στην απώλεια γεωργικής γης, στην υποβάθμιση των οικοσυστημάτων, στην ενεργειακή και στεγαστική κρίση, στις πλημμύρες και στις πυρκαγιές.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται η διαφορετική πρόταση της πολιτικής οικολογίας. Δεν μιλά για επιστροφή στη φτώχεια ούτε για μια νέα μορφή λιτότητας. Μιλά για λιτή ευημερία: να ζούμε καλύτερα χωρίς να καταναλώνουμε διαρκώς περισσότερο. Για μια μικτή οικονομία με κοινωνικό και δημόσιο έλεγχο, βιωσιμότητα και αειφορία. Για αποκέντρωση, ισχυρή αυτοδιοίκηση, τοπικές οικονομίες και δημοκρατική συμμετοχή. Για μια οικονομία που αναγνωρίζει ότι η ευημερία δεν μετριέται μόνο με το ΑΕΠ.

Η λέξη «απο-ανάπτυξη» τρομάζει. Ίσως γιατί απαιτεί κάτι που η πολιτική επικοινωνία αποφεύγει συστηματικά: αυτοσυγκράτηση. Τα παραδοσιακά κόμματα θέλουν ταυτόχρονα να ικανοποιούν τις αγορές και τους επενδυτές, να υπόσχονται κοινωνική προστασία και να μιλούν για προστασία του περιβάλλοντος. Έτσι δημιουργείται ένας ιδεολογικός χυλός, όπου όλα χωρούν και τίποτα δεν συγκρούεται.

Όμως η πραγματικότητα συγκρούεται. Δεν μπορούμε να έχουμε απεριόριστη ανάπτυξη σε έναν πλανήτη με πεπερασμένους πόρους. Αυτό είναι το ερώτημα που θα έπρεπε να βρίσκεται στο κέντρο κάθε πολιτικής συζήτησης, και ιδιαίτερα στη ΔΕΘ.

Όχι μόνο πόσο θα μεγαλώσει η οικονομία. Αλλά για ποιον, με ποιο κόστος και μέχρι πού.

Στέφανος Σταμέλλος

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ακτιβιστής ΑΠΟΨΕΙΣ Απώλειες Ένοπλες Δυνάμεις ΡΟΗ

Ποιά είναι η Athens Flying Week και με ποιές πλάτες είχε προκλητική πρόσβαση μια ιδιωτική εταιρεία στις Ένοπλες Δυνάμεις;

Ακτιβιστής στις 7.9.26 0

του ακτιβιστή

Αδιαμφισβήτητα η συντριβή του F-4 Phantom στην Τανάγρα και ο θάνατος των δύο πιλότων του Επισμηναγού Ιωάννη Μπλέσια, 40 ετών, και του Σμηναγού Δημήτριου Πέτρου, 37 ετών βύθισε στο πένθος την χώρα και φέρνει όλους τους Έλληνες συμπαραστάτες στον θρήνο των οικογενειών τους.
Τριήμερο πένθος κήρυξε στις Ένπλες Δυνάμεις της χώρας ο υπουργός Εθνικής Άμυνας κ. Νίκος Δένδιας.

Ήρωες χαρακτηρίζουν δημοσιεύματα του τύπου τους δύο αεροπόρους.
Έπεσαν σε μια μάχη; Έπεσαν σε μια αποστολή των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας;

ΟΧΙ.
Βρήκαν οικτρό θάνατο σε μια εκδήλωση επίδειξης χειρισμών πτήσεων που διοργανώθηκε από μια ιδωτική εταιρεία εκδηλώσεων την Athens Flying Week S.A.

Μια εταιρεία που "κατάφερε" με την πλήρη υποστήριξη της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Άμυνας ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ (και ανεξαρτήτως κυβερνήσεων (από το 2012 έως και σήμερα) να χρησιμοποιεί εγκαταστάσεις της Πολεμικής Αεροπορίας, αρχικά το στρατιωτικό Αεροδρόμιο Τατοΐου και στη συνέχεια από το 2016 (επί Καμμένου) την 114 Πτέρυγα Μάχης της Τανάγρας, να "ναυλώνει" (;;;) πολεμικά αεροσκάφη και να συνεργάζεται (αδεία της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας δοθείσης) με μάχιμους αξιωματικούς πιλότους.

Για να το πούμε πιο απλά:

Μια διοργάνωση που δεν ανήκε στην Πολεμική Αεροπορία αλλά σε ιδιωτική εταιρεία απέκτησε πρόσβαση σε στρατιωτικά αεροδρόμια, άνοιγε αυτές τις στρατιωτικές βάσεις στο κοινό και ενέτασσε στρατιωτικά μέσα και προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων στο θέαμά της.

Δηλαδή ακόμη πιο συγκεκριμένα:

Συγκατάθεση αρχικά στο πρότζεκτ έδωσε η Κυβέρνηση Αντώνη Σαμαρά (2012–2015) με υπουργούς Εθνικής Αμύνης τους Πάνο Παναγιωτόπουλο, Δημήτρη Αβραμόπουλο και Νίκο Δένδια.
Ακολούθησε η Κυβέρνηση Αλέξη Τσίπρα (2015–2019) με τους Πάνο Καμμένο και Ευάγγελο Αποστολάκη.
Η πρώτη Κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη (2019–2023) με υπουργό τον Νίκο Παναγιωτόπουλο.
Υπηρεσιακή Κυβέρνηση Ι. Σαρμά (2023): Αλκιβιάδης Στεφανής.
Και η δεύτερη Κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη (2023–Σήμερα) με υπουργό το Νίκο Δένδια.

Πώς ακριβώς μια ιδιωτική αεροπορική διοργάνωση απέκτησε τόσο σταθερή και εκτεταμένη πρόσβαση στις υποδομές και στα πτητικά μέσα των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων; Και κυρίως, με ποιες αποφάσεις;

Ποια ήταν η αρχική συμφωνία του 2012 για το Τατόι;
Ποιός και με ποιούς όρους ενέκρινε τη μεγάλη μεταφορά στην Τανάγρα το 2016;
Υπήρξε σύμβαση με το Δημόσιο;
Προβλέφθηκε οικονομικό αντάλλαγμα για τη χρήση της 114 Πτέρυγας Μάχης;
Και οι άδειες αυτές δίνονται κάθε χρόνο ή υπάρχει κάποια μόνιμη συμφωνία που επιτρέπει στη διοργάνωση να χρησιμοποιεί τη βάση;

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

ΑΠΟΨΕΙΣ Ρινάλντι ΡΟΗ

Παροχολογία και πραγματικότητα

Ακτιβιστής στις 7.9.26 0

του Ρούντι Ρινάλντι

Πέρασε ένα ολόκληρο καλοκαίρι, μόλις μπαίνουμε στο φθινόπωρο, και ήδη βαράει η καμπάνα της προεκλογικής παροχολογίας κυβέρνησης και κομμάτων από το βήμα της ΔΕΘ.
Και φέτος το καλοκαίρι τη «βγάλαμε» όπως τα τελευταία χρόνια: φωτιές με θύματα, καταστροφές του φυσικού περιβάλλοντος, μεγάλη ακρίβεια και δυσκολία για να κάνει ο κόσμος έστω ολιγοήμερες διακοπές, καύσωνες μαζί με αβεβαιότητα. Πέρα από τις επιδείξεις χλιδής σε θέρετρα, είχαμε αρκετές εκρήξεις σε χώρους εργασίας, ορισμένες με θύματα. Δεν έλειψαν και οι λεπτομερείς περιγραφές φρικιαστικών εγκλημάτων και δυστυχημάτων. Τα δελτία «ειδήσεων» επιδόθηκαν με ζήλο στο έργο αυτό…

Ο πολιτικός κόσμος, τον χαβά του: οι επόμενες εκλογές, τα ποσοστά, οι υποψήφιοι. Και, βέβαια, η συνέχιση της υπηρεσίας προς το εξαρτημένο μεταπρατικό μοντέλο.
Όσο για την οικονομική ολιγαρχία, κοιτάζει πώς θα ξεζουμίσει κι άλλο τον απλό πολίτη και πώς θα προωθηθούν τα σχέδια της «Ελλάδας-Κόμβος 2030». Το εθνικό έγκλημα της καταστροφής των λιγνιτικών υποδομών στη Δυτική Μακεδονία συνδέεται άμεσα με αυτούς τους σχεδιασμούς. Η εξάπλωση των data centers σε πολλές περιοχές της χώρας, η Riviera στην Αθήνα, η δημιουργία ευρύτατων βάσεων logistics, δεν σταμάτησαν ούτε το καλοκαίρι.
Κοντά σε αυτά, ο διεθνής προσανατολισμός της χώρας έγινε ακόμη πιο δυτικόστροφος, πιο υποτελής, πιο εξυπηρετικός προς το σιωνιστικό Ισραήλ, πιο υποχωρητικός –παρά τα γαβγίσματα– απέναντι στη μεγάλη αναβάθμιση της Τουρκίας. Τόσο η κ. Κίμπερλι όσο και η νέα πρέσβης του Ισραήλ στην Ελλάδα έχουν ειδικούς ρόλους εποπτείας…
Ο γεωπολιτικός αναδασμός στην περιοχή οξύνεται επικίνδυνα. Οι βρυχηθμοί της Τουρκίας είναι αποκαλυπτικοί και άκρως επικίνδυνοι.

Για όλα αυτά δεν λένε κουβέντα τα κόμματα στην ατραξιόν της ΔΕΘ.
Κουβέντα για το τι γίνεται στη Λέσβο, όπου ο στρατός εποπτεύει τη διάλυση της κτηνοτροφικής παραγωγής.
Κουβέντα για την εκτεταμένη τρομοκρατία σε χώρους δουλειάς, σε τοπικές κοινωνίες, σε πανεπιστημιακά ιδρύματα, στον δημόσιο χώρο.
Κουβέντα για τους σχεδιασμούς που προχωρούν στο Κυπριακό.
Κουβέντα για την ακραία κήρυξη πολέμου ολόκληρης της Ε.Ε. ενάντια στη Ρωσία και για τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνουμε, να στηρίξουμε την Ουκρανία ακόμα και με Patriot. Το πού χρησιμοποιούνται οι Patriot –που έχει αγοράσει πανάκριβα η Ελλάδα– δείχνει καθαρά προς τα πού στρέφονται τα όπλα: στους πολέμους της Δύσης ενάντια στο Ιράν και στη Ρωσία.
Κουβέντα για την ντροπή (εθνική ντροπή!) να στηρίζουμε την άμυνα απέναντι στην Τουρκία στο σιωνιστικό Ισραήλ, επειδή τώρα έχει ισχυρές αντιθέσεις με το καθεστώς Ερντογάν. Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» μας έλειπε, ενώ ήδη η Ελλάδα μετατρέπεται σε στρατηγικό μετόπισθεν του Ισραήλ σπαταλώντας αρκετά δισεκατομμύρια… Άλλωστε το χρήμα ρέει σε μπίζνες, μίζες, υπερκοστολογήσεις. Την ίδια στιγμή περηφανεύονται που παραδίδουν δικαιοδοσίες στις υπηρεσίες του Ισραήλ να δρουν στη χώρα, και παράλληλα κυνηγούν και ποινικοποιούν κάθε υποστήριξη προς τον Παλαιστινιακό λαό. Μέσα στο καλοκαίρι έγιναν πολλές ασχήμιες αυτού του είδους…

Πάνω απ’ όλα, δεν λένε κουβέντα για το συνολικό κοινωνικό ζήτημα στη χώρα μας:
Περίπου τρία εκατομμύρια πολίτες βρίσκονται μεταξύ φτώχειας και επισφάλειας. Ένα πολύ μεγαλύτερο τμήμα της κοινωνίας αδυνατεί να τα βγάλει πέρα, ασφυκτιά οικονομικά και κοινωνικά, δεν βλέπει καμία καλυτέρευση της κατάστασής του όσο κι αν δουλέψει. Δεν έχει καμία πραγματική προσδοκία για ένα καλύτερο μέλλον. Αυτό το τμήμα του πληθυσμού ίσως να επισκέφθηκε το καλοκαίρι την επαρχία και τα χωριά του, δίνοντας πρόσκαιρα λίγη ζωή σε περιοχές που εγκαταλείπονται και ρημάζουν.
Το 27,5% του πληθυσμού βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού. Πολύ περισσότεροι ζουν στη μεγάλη γκρίζα περιοχή ανάμεσα στη φτώχεια και στην ασφάλεια. Είναι άνθρωποι που εργάζονται αλλά δεν αποταμιεύουν. Που έχουν ένα σπίτι αλλά όχι διαθέσιμο εισόδημα. Που πληρώνουν δυσβάστακτο ενοίκιο. Που εξαρτώνται από τους γονείς τους στα τριάντα και στα σαράντα. Που μια σοβαρή βλάβη του αυτοκινήτου, ένα οδοντιατρικό πρόβλημα ή ένας αυξημένος λογαριασμός μπορεί να ανατρέψει τον οικογενειακό προϋπολογισμό τους.
Αυτό είναι το σύγχρονο κοινωνικό ζήτημα!

Το κύριο πρόβλημα είναι ότι αυτό το τμήμα του πληθυσμού δεν έχει δική του φωνή. Είναι απογοητευμένο, κουρασμένο, κατακερματισμένο. Προσπαθεί ατομικά να βολευτεί, να επιβιώσει. Δεν περιμένει καμία καλυτέρευση. Δεν είναι αδιάφορο για ένα e-pass, ένα επίδομα, μια υπόσχεση δουλειάς, έστω μερική και κακοπληρωμένη. Θα ακούσει τι θα δοθεί ως επίδομα και βοήθεια στη Θεσσαλονίκη. Ξέρει όμως καλά ότι αυτό δεν θα αλλάξει την πραγματική του θέση.
Το χειρότερο δεν είναι να περιμένεις κάποια «ψίχουλα» που μοιράζουν κάθε τόσο. Το χειρότερο είναι να συνηθίσεις στην ιδέα ότι μόνο αυτά δικαιούσαι. Να μην μπορείς πια να διανοηθείς ότι δικαιούσαι να ζεις αξιοπρεπώς με έναν μισθό. Ότι δικαιούσαι βασικές κοινωνικές υπηρεσίες. Ότι μπορεί να υπάρχει ένα καλύτερο αύριο.

Εδώ βρίσκεται ίσως και η ουσία της παροχολογίας της Θεσσαλονίκης: Δεν αναδιανέμουν τον πλούτο: διαχειρίζονται την ανασφάλεια. Κυβέρνηση και κράτος επιδοτούν τον αδύναμο με «ψίχουλα» ώστε να συνεχίσει να πληρώνει τον ισχυρό.

Το καλοκαίρι που αφήνουμε και το φθινόπωρο που αντικρίζουμε έχουν, λοιπόν, τη συνηθισμένη γεύση του μοντέλου που κυριαρχεί. Και ισχυρά γεωπολιτικά κύματα θα καθορίσουν πολλές εξελίξεις, ακόμα και οικονομικές…

Φίλες και φίλοι, καλό φθινόπωρο, με σθένος, κουράγιο και Οξυγόνο στη συνείδηση και την ψυχολογία μας!

(Δρόμος, φύλλο786, 5/9/2026)

ΑΠΟΨΕΙΣ Ευρώπη Πολιτική άποψη ΡΟΗ Ρωσία

Λειψία: Η σαφήνεια που εγείρει ερωτήματα

Ακτιβιστής στις 5.9.26 0

από τον Jules Kaizen / reseauinternational.net

Δύο ύποπτοι ταυτοποιήθηκαν. Μια αποτυχημένη επιχείρηση με μη επανδρωμένο αεροσκάφος. Ευανάγνωστα έγγραφα. Πριν καταλήξουμε, ας δούμε τι μας διδάσκει η ιστορία. Η υπόθεση της Λειψίας δεν μπορεί να διαβαστεί μεμονωμένα. Είναι μέρος μιας καταγεγραμμένης ιστορίας σκηνοθετημένων γεγονότων, κατασκευασμένων αποδεικτικών στοιχείων και επιχειρήσεων με ψευδή σημαία. Δεν λέμε ότι η Λειψία είναι μια φάρσα. Δείχνουμε ότι η πρόσφατη ιστορία περιέχει περιπτώσεις όπου τα αποδεικτικά στοιχεία που παρουσιάζονται ως αδιάσειστα έχουν καταρρεύσει.

Η ιστορία έχει ήδη δει σκηνές όπου τα φαινόμενα απατούν. Η Λειψία θέτει το ερώτημα, χωρίς ακόμη να του απαντήσει.

Το drone

Ένα drone βρέθηκε κοντά στη Λειψία της Γερμανίας. Σύμφωνα με κοινές έρευνες των NDR, WDR και Süddeutsche Zeitung, εμπλέκονταν τρία drones και η σχεδιαζόμενη επίθεση ήταν μεγαλύτερη από ό,τι είχε αρχικά αναφερθεί. Στόχος: ένα ουκρανικό μεταγωγικό αεροπλάνο Antonov An-124 σταθμευμένο στο αεροδρόμιο.

Η επιχείρηση απέτυχε. Τα στοιχεία που βρέθηκαν είναι αμέσως εντυπωσιακά στην αναγνωσιμότητά τους: πολύ σαφή, πολύ προφανή, πολύ εύκολα στην ανάγνωση.

Το drone ανακαλύφθηκε κοντά στον διάδρομο προσγείωσης-απογείωσης, κοντά στο Antonov. Η παρουσία του εκεί, εκείνη την εποχή, είναι από μόνη της σημαντική.

Η ακρίβεια των στοιχείων που βρέθηκαν στο ναυάγιο είναι αμέσως εντυπωσιακή. Οι πραγματικές σκηνές εγκλήματος σπάνια είναι τόσο καθαρές. Εδώ, όλα φαίνονται διατεταγμένα για εύκολη ανάγνωση.

Οι ύποπτοι

Ο πρώτος ύποπτος γεννήθηκε στη Ρωσία. Κατέχει λετονικό διαβατήριο. Τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης Süddeutsche Zeitung , NDR και WDR τον περιγράφουν ως τον συντονιστή υλικοτεχνικής υποστήριξης και εκπαιδευτή της επιχείρησης. Αναφέρονται φερόμενοι δεσμοί με τις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες. Σύμφωνα με πληροφορίες, έφτασε στο Βερολίνο στα τέλη Ιουλίου, οδήγησε ένα ενοικιαζόμενο αυτοκίνητο στη Λειψία και στη συνέχεια έφυγε από τη Γερμανία αεροπορικώς δύο ημέρες πριν από την αποτυχημένη επίθεση.

Ο δεύτερος ύποπτος είναι Λευκορώσος. Κατέχει ρωσικό διαβατήριο. Πιστεύεται ότι εισήλθε στη Γερμανία με ιταλική τουριστική βίζα που είχε αποκτήσει στο Μινσκ.

Αυτές οι λεπτομέρειες προέρχονται από το Reuters , το οποίο επικαλείται τρία γερμανικά μέσα ενημέρωσης. Η γερμανική εισαγγελία δεν απάντησε σε αιτήματα για σχολιασμό.

Το ερώτημα δεν αφορά την ενοχή των δύο ανδρών. Αφορά τους μηχανισμούς που έκαναν αυτά τα στοιχεία τόσο εύκολα εμφανή. Μια ιδανική σκηνή εγκλήματος σπάνια μοιάζει με μια πραγματική σκηνή εγκλήματος.

Μαϊνίλα

Στις 26 Νοεμβρίου 1939, ο Κόκκινος Στρατός βομβάρδισε το δικό του συνοριακό χωριό, το Μαϊνίλα, και στη συνέχεια κατηγόρησε τη Φινλανδία.

Επτά οβίδες, που εντοπίστηκαν από τρία φινλανδικά παρατηρητήρια, έπεσαν περίπου 800 μέτρα εντός του σοβιετικού εδάφους. Οι Φινλανδοί προσφέρθηκαν να διεξαγάγουν ουδέτερη έρευνα. Η Μόσχα αρνήθηκε, διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις και ξεκίνησε τον Χειμερινό Πόλεμο τέσσερις ημέρες αργότερα.

Οι ιστορικοί καταλήγουν τώρα στο συμπέρασμα ότι ο βομβαρδισμός οργανώθηκε από την NKVD. Φινλανδικά πολεμικά ημερολόγια καταγράφουν ότι η Μαϊνίλα ήταν πέρα από την εμβέλεια οποιουδήποτε φινλανδικού πυροβολικού. Οι συνοριοφύλακες, από την πλευρά τους, κατέθεσαν ότι άκουσαν πυροβολισμούς από τη σοβιετική πλευρά. Αυτά τα αρχεία, δεκαετίες αργότερα, εξακολουθούν να έχουν βαρύτητα.

Ο Τζον Γκάνθερ, ένας Αμερικανός δημοσιογράφος που ήταν παρών τον Δεκέμβριο του 1939, περιέγραψε το περιστατικό ως «τόσο αδέξιο και προφανώς κατασκευασμένο όσο όλα τα «περιστατικά» από το Μούκντεν το 1931».

Νόρθγουντς

Τον Μάρτιο του 1962, ο αμερικανικός στρατός πρότεινε ένα σχέδιο επιχείρησης με ψευδή σημαία εναντίον της Κούβας.

Το έγγραφο περιέγραφε σχέδια για αεροπειρατείες, επιθέσεις στο Μαϊάμι και την Ουάσινγκτον και βύθιση σκαφών με κουβανούς πρόσφυγες, όλα αποδιδόμενα στην Κούβα για να δικαιολογήσουν στρατιωτική επέμβαση. Υπογράφηκε από τον Στρατηγό Λάιμαν Λέμνιτζερ, εγκρίθηκε από το Κοινό Επιτελείο, απορρίφθηκε από τον Κένεντι. Αποχαρακτηρίστηκε το 1997.

Η κρίσιμη λεπτομέρεια: το σχέδιο περιελάμβανε την προσέλκυση ψευδών αποδεικτικών στοιχείων για την εμπλοκή της Κούβας. Κατασκευή ενδείξεων. Δημιουργία ενόχων. Ένας σκηνοθετημένος, υπογεγραμμένος και αρχειοθετημένος μηχανισμός.

Το υπόμνημα, που διαβάστηκε στο Οβάλ Γραφείο, έγινε κατανοητό για όσα υπονοούσε. Ο πρόεδρος αρνήθηκε. Το έγγραφο, ωστόσο, παρέμεινε. Και επανεμφανίστηκε 35 χρόνια αργότερα για να υπενθυμίσει σε όλους ότι η κατασκευασμένη απόδειξη είχε ήδη εξεταστεί στο υψηλότερο επίπεδο.

Ζινόβιεφ

Τέσσερις ημέρες πριν από τις βρετανικές εκλογές του Οκτωβρίου 1924, η Daily Mail δημοσίευσε μια επιστολή που αποδίδεται στον Γκριγκόρι Ζινόβιεφ, ηγέτη της Κομμουνιστικής Διεθνούς, στην οποία καλούσε σε επανάσταση στη Μεγάλη Βρετανία.

Η επιστολή έριξε την πρώτη κυβέρνηση των Εργατικών του Ράμσεϊ ΜακΝτόναλντ. Οι Συντηρητικοί κέρδισαν 155 έδρες.

Η MI5 έκρινε κρυφά ότι η επιστολή ήταν πλαστογραφία, αλλά δεν την αποκάλυψε για να προστατεύσει τη φήμη της. Οι ιστορικοί συμφωνούν τώρα ότι ήταν πλαστογραφία. Ένα πλαστό έγγραφο, που δημοσιεύτηκε την κατάλληλη στιγμή, έριξε μια κυβέρνηση.

Ο Ράμσεϊ ΜακΝτόναλντ, ο απερχόμενος πρωθυπουργός, εκμυστηρεύτηκε στο επιτελείο του ότι ένιωθε «σαν άντρας ραμμένος σε σάκο και πεταμένος στη θάλασσα ». Μια αποκαλυπτική εικόνα: δεν το περίμενε. Κανείς δεν το περίμενε. Η απάτη ήταν τέλεια.

Η Μασκίροφκα

Η Μασκίροφκα, που κυριολεκτικά «μασκάρισμα», είναι το ρωσικό δόγμα της στρατιωτικής εξαπάτησης.

Καμουφλάζ, δολώματα, αντιπερισπασμοί, παραπληροφόρηση, χειραγώγηση αντιλήψεων. Συνέβαλε στις σοβιετικές νίκες στο Στάλινγκραντ, το Κουρσκ και το Μπαγκρατιόν.

Το βασικό σημείο: η μασκίροφκα περιλαμβάνει ρητά την χειραγώγηση γεγονότων και αντιλήψεων με σκοπό τον επηρεασμό των μέσων ενημέρωσης και της παγκόσμιας κοινής γνώμης. Είναι ένα γνωστό, τεκμηριωμένο δόγμα, που διδάσκεται ακόμη και σήμερα. Ένα κράτος που κατακτά αυτή την τέχνη δεν αφήνει τυχαία ευανάγνωστα ίχνη.

Η Μασκίροφκα διδάσκεται στις ρωσικές στρατιωτικές ακαδημίες. Εμφανίζεται σε σχολικά βιβλία, μαθήματα και διδακτικά έργα. Δεν είναι μυστικό. Είναι ένα γνωστικό αντικείμενο.

Διπλωματία

Η διπλωματική διαδικασία συνεχίζεται.

Την 1η Σεπτεμβρίου, το Βερολίνο κατηγόρησε τη Μόσχα. Ελήφθησαν μέτρα: το ρωσικό προξενείο στη Βόννη έκλεισε, η Ρωσική Οικία έκλεισε και οι έλεγχοι ασφαλείας εντάθηκαν. Το προξενείο σταμάτησε να λειτουργεί την ίδια ημέρα.

Η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ursula von der Leyen, δηλώνει στα ισπανικά: «Europa y la OTAN no solo mantendrán la presión sobre Rusia, sino que la aumentarán» — «Η Ευρώπη και το ΝΑΤΟ όχι μόνο θα διατηρήσουν την πίεση στη Ρωσία, αλλά θα την αυξήσουν » .

Ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, πρόσθεσε στα αγγλικά: «Η Ρωσία έχει γίνει ολοένα και πιο απερίσκεπτη καθώς συνεχίζει τον τρομερό πόλεμό της εναντίον της Ουκρανίας » .

Η ρωσική απάντηση, όπως αναφέρει το Reuters, είναι κατηγορηματική: «Ο Ρώσος πρέσβης απέρριψε κατηγορηματικά τις κατηγορίες που διατύπωσε το Βερολίνο ως αβάσιμες, παράλογες και αντίθετες με την κοινή λογική » .

Στις 2 Σεπτεμβρίου, ο Γερμανός επιτετραμμένος Μπερντ Φίνκε πέρασε μία ώρα στο ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών. Μία ώρα. Ούτε περισσότερο, ούτε λιγότερο. Ο χρόνος που χρειάστηκε για να υποβληθεί επίσημη διαμαρτυρία.

Ο πραγματικός αντίκτυπος των κυρώσεων, ωστόσο, μετριέται αλλού. Η Maria Shagina, του Carnegie Endowment, δηλώνει: « Ο μεγάλος αριθμός γύρων κυρώσεων δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως αποτελεσματικότητα » .

Τα στοιχεία του Ινστιτούτου KSE το επιβεβαιώνουν αυτό. Τα έσοδα από το ρωσικό πετρέλαιο αυξήθηκαν από 10,4 δισεκατομμύρια δολάρια μηνιαίως σε 19,1 δισεκατομμύρια δολάρια τον Μάρτιο, 21,5 δισεκατομμύρια δολάρια τον Απρίλιο και 20,8 δισεκατομμύρια δολάρια τον Μάιο. Τα απροσδόκητα έσοδα από την ενέργεια έφτασαν τουλάχιστον τα 35,7 δισεκατομμύρια δολάρια μεταξύ Μαρτίου και Ιουνίου. Η οικονομία βρίσκεται σε τέλμα. Δεν καταρρέει.

Τι απομένει

Ο συνοριοφύλακας στη Μαΐνιλα σημείωσε τους πυροβολισμούς χωρίς να τους φωνάξει. Ο επιτετραμμένος Φίνκε παρέμεινε στη Μόσχα για μία ώρα. Εν τω μεταξύ, ο ερευνητής από τη Λειψία εξακολουθεί να εξετάζει τα συντρίμμια.

Τρία πρόσωπα. Τρεις εποχές. Ο ίδιος μηχανισμός: στοιχεία, κατηγορίες, διαψεύσεις και το πέρασμα του χρόνου.

Η Μαϊνίλα χρειάστηκε δεκαετίες για να καταγραφεί. Ο Νόρθγουντς περίμενε τριάντα πέντε χρόνια στα αρχεία. Η επιστολή του Ζινόβιεφ αναγνωρίστηκε ως πλαστογραφία μόνο μετά από χρόνια σιωπής. Η αλήθεια πάντα τελικά αποκαλύπτεται. Απλώς πρέπει να κάνουμε υπομονή. Θα δούμε τι θα προκύψει.

Πηγή: Georisk Watch

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

ΑΠΟΨΕΙΣ Γρηγορίου Η απέναντι όχθη Οι Bloggers σχολιάζουν ΡΟΗ

Όλα όσα είναι η ζωή

Ακτιβιστής στις 30.8.26 0

της Σοφίας Γρηγορίου

Κάποτε νομίζουμε πως η ζωή θα μας αποκαλυφθεί σε κάποια μεγάλη στιγμή. Ότι θα έρθει μια μέρα που θα ξέρουμε. Θα ξέρουμε ποιοι είμαστε, πού πηγαίνουμε, ποιο είναι το σωστό μονοπάτι, ποιο όνειρο αξίζει να κυνηγήσουμε και ποιο πρέπει να αφήσουμε πίσω.
Φανταζόμαστε τη ζωή σαν έναν δρόμο που κάπου οδηγεί και πιστεύουμε πως το μόνο που χρειάζεται είναι να βρούμε τη σωστή κατεύθυνση. Μόνο που η ζωή δεν είναι δρόμος. Είναι οι στάσεις του. Είναι τα μέρη που βρεθήκαμε χωρίς να ξέρουμε ότι θα τα θυμόμαστε. Οι πόλεις που κάποτε ήταν απλώς ένας σταθμός και χρόνια αργότερα έγιναν μια ολόκληρη εποχή. Ένα σπίτι που δεν μας άρεσε ιδιαίτερα, αλλά μέσα του γελάσαμε με ανθρώπους που αγαπήσαμε. Ένα δωμάτιο στο οποίο ξενυχτήσαμε. Ένας δρόμος που
περπατήσαμε εκατοντάδες φορές και κάποια μέρα περπατήσαμε για τελευταία φορά χωρίς να το γνωρίζουμε. Ίσως αυτό να είναι το παράξενο με τη ζωή.

Δεν ξέρουμε ποτέ ποια στιγμή είναι η τελευταία.

Δεν ξέρουμε πότε ακούμε για τελευταία φορά τη φωνή
κάποιου.

Πότε καθόμαστε για τελευταία φορά σε ένα συγκεκριμένο τραπέζι. Πότε επιστρέφουμε για τελευταία φορά σε ένα μέρος που κάποτε θεωρούσαμε σπίτι.

Πότε αγκαλιάζουμε κάποιον χωρίς να ξέρουμε ότι αυτή η αγκαλιά θα γίνει αργότερα ανάμνηση. Κι έτσι προχωράμε. Με μια βαλίτσα γεμάτη πράγματα που δεν καταλαβαίνουμε ακόμη ότι κουβαλάμε.

Όταν είμαστε μικροί, έχουμε μεγάλες φιλοδοξίες. Θέλουμε να γίνουμε κάποιοι. Να κάνουμε κάτι σπουδαίο, να αφήσουμε το
όνομά μας κάπου, να αποδείξουμε ότι άξιζε που ήρθαμε σε αυτόν τον κόσμο. Βλέπουμε το μέλλον σαν μια μεγάλη σκηνή και φανταζόμαστε τον εαυτό μας στο κέντρο της.
Μεγαλώνοντας, όμως, οι φιλοδοξίες αλλάζουν σχήμα. Κάποια όνειρα τα καταφέρνουμε. Κάποια τα εγκαταλείπουμε. Κάποια τα ξεχνάμε τόσο καλά, που χρειάζεται να γυρίσουμε πίσω για να θυμηθούμε ότι κάποτε τα θέλαμε. Και τότε καταλαβαίνουμε κάτι που κανείς δεν μας είχε πει:

Δεν είναι αποτυχία να αλλάξεις όνειρο. Μερικές φορές το όνειρο που
είχες στα δεκαοκτώ δεν χωράει στον άνθρωπο που έγινες στα τριάντα. Και αυτό δεν σημαίνει ότι πρόδωσες τον εαυτό σου. Σημαίνει ότι τον γνώρισες λίγο καλύτερα.
Άλλωστε, πόσα από αυτά που κυνηγήσαμε τα θέλαμε πραγματικά και πόσα τα θέλαμε επειδή πιστεύαμε πως έπρεπε να τα θέλουμε; Ίσως τελικά η επιτυχία να μην είναι να φτάσεις εκεί που σχεδίαζες. Ίσως να είναι να μπορείς, όταν φτάσεις κάπου, να κοιτάξεις γύρω σου και να πεις: «Ναι. Αυτή η ζωή μου μοιάζει.»

Και ανάμεσα στα όνειρα υπάρχουν οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι. Αυτοί που έρχονται σαν να τους περίμενε από πάντα μια θέση στη ζωή μας και αυτοί που περνούν τόσο γρήγορα, που αναρωτιόμαστε αν όντως υπήρξαν.

Υπάρχουν άνθρωποι που μένουν για χρόνια. Υπάρχουν άνθρωποι που μένουν για μια εποχή. Και υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να γνωρίσουμε για λίγες μόνο ώρες και, με κάποιον ανεξήγητο τρόπο, να θυμόμαστε για μια ζωή.

Μια δασκάλα που μας είπε κάποτε μια φράση. Ένας φίλος που μας κράτησε το χέρι σε μια δύσκολη νύχτα.

Ένας άγνωστος σε ένα τρένο που μας μίλησε για δέκα λεπτά και μας έκανε να δούμε διαφορετικά κάτι που μας βασάνιζε. Ένας έρωτας που μας έμαθε πώς είναι να ανοίγεις την καρδιά σου. Ένας άλλος που μας έμαθε γιατί πρέπει να την προστατεύεις.

Οι άνθρωποι μπαίνουν στη ζωή μας και αφήνουν κάτι πίσω τους. Μια συνήθεια.

Μια λέξη.
Ένα τραγούδι.

Ένα τραύμα.

Μια ανάμνηση.

Μερικές φορές ένα κομμάτι του εαυτού μας που δεν είχαμε γνωρίσει πριν τους συναντήσουμε. Και μετά φεύγουν. Όχι πάντα επειδή
δεν αγαπήθηκαν. Μερικές φορές απλώς επειδή η ζωή έχει την παράξενη συνήθεια να αλλάζει τις διαδρομές μας.

Και υπάρχουν τα μέρη. Τα μέρη που μας μεγάλωσαν και τα
μέρη που μας άλλαξαν. Το σπίτι των παιδικών μας χρόνων, ακόμη κι αν σήμερα μας φαίνεται μικρό. Η αυλή. Το σχολείο. Η πρώτη καφετέρια στην οποία νιώσαμε μεγάλοι. Η πόλη που αφήσαμε για να κυνηγήσουμε κάτι καλύτερο. Το μικρό διαμέρισμα όπου κάποτε μετρούσαμε τα χρήματα μέχρι το τέλος του μήνα. Ένα δωμάτιο ξενοδοχείου σε μια πόλη που δεν ξέραμε καν αν θα ξαναεπισκεφθούμε. Και κάποια παραλία. Πάντα υπάρχει κάποια παραλία. Ένα καλοκαίρι που τότε έμοιαζε ατελείωτο και τώρα χωράει ολόκληρο σε μια φωτογραφία. Τα μέρη δεν μένουν ίδια όταν τα αφήνουμε. Ή, ίσως, εμείς δεν μένουμε ίδιοι. Επιστρέφουμε κάποτε σε έναν δρόμο που γνωρίζαμε καλά και ξαφνικά αισθανόμαστε τουρίστες. Κοιτάζουμε ένα παλιό σπίτι και καταλαβαίνουμε ότι δεν μας λείπει το σπίτι. Μας λείπει ο άνθρωπος που ήμασταν όταν ζούσαμε εκεί.

Και ύστερα υπάρχουν όλα τα μικρά. Αυτά που δεν γράφονται στις βιογραφίες. Ο πρώτος καφές το πρωί. Το φως που μπαίνει από το παράθυρο. Η μυρωδιά της βροχής. Ένα τραγούδι που ακούμε τυχαία και για τρία λεπτά γυρίζουμε δέκα χρόνια πίσω. Το γέλιο ενός φίλου από το διπλανό δωμάτιο. Το φαγητό που έφτιαξε κάποιος για εμάς. Ένα μήνυμα που ήρθε ακριβώς τη στιγμή που το χρειαζόμασταν. Το να περπατάς χωρίς προορισμό. Το να γυρίζεις σπίτι αργά τη νύχτα και να βλέπεις τα φώτα των διαμερισμάτων αναμμένα. Άγνωστοι άνθρωποι πίσω από άγνωστα παράθυρα, ο καθένας να ζει μια ολόκληρη ζωή που δεν θα μάθουμε ποτέ. Κι ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο συγκινητικά πράγματα στον κόσμο: Ότι παντού γύρω μας υπάρχουν άνθρωποι που, όπως κι εμείς, φοβούνται, ερωτεύονται, αποτυγχάνουν, περιμένουν, ελπίζουν.

Ο καθένας πρωταγωνιστής στη δική του ιστορία. Κι εμείς περαστικοί στις περισσότερες από αυτές.

Υπάρχουν και οι μέρες που δεν συμβαίνει τίποτα. Οι μέρες που μοιάζουν χαμένες. Οι Δευτέρες που περιμένουμε να τελειώσουν. Τα απογεύματα που κοιτάμε το ρολόι. Οι μήνες που περνούν χωρίς κάποια μεγάλη αλλαγή. Και όμως, κάποτε θα κοιτάξουμε πίσω
και θα ανακαλύψουμε ότι ακόμη κι αυτές οι μέρες ήταν μέρος της ζωής μας. Δεν γίνεται μια ζωή να αποτελείται μόνο από κορυφές. Χρειάζεται και τις κοιλάδες της. Χρειάζεται τις βαρετές διαδρομές, τις αναμονές, τις αποτυχίες, τις περιόδους που δεν ξέρουμε τι
κάνουμε, τις μέρες που απλώς σηκωθήκαμε από το κρεβάτι και συνεχίσαμε.

Γιατί ίσως η ζωή δεν μετριέται μόνο από όσα καταφέραμε. Μετριέται και από όσα αντέξαμε. Και κάποια στιγμή, χωρίς να το καταλάβουμε, φτάνουμε σε μια ηλικία όπου αρχίζουμε να
κοιτάμε πίσω. Όχι επειδή θέλουμε να γυρίσουμε. Αλλά επειδή θέλουμε να καταλάβουμε.
Να καταλάβουμε πώς περάσαν τα χρόνια τόσο γρήγορα. Πώς εκείνο το παιδί που ήμασταν έγινε ο άνθρωπος που είμαστε. Πότε οι φίλοι μας έγιναν άνθρωποι με υποχρεώσεις. Πότε οι γονείς μας έπαψαν να μοιάζουν αθάνατοι. Πότε ένα «θα τα πούμε σύντομα» άρχισε να σημαίνει «δεν ξέρω πότε θα σε ξαναδώ». Και ίσως τότε συνειδητοποιούμε ότι όλη αυτή την ώρα ψάχναμε τη ζωή στα μεγάλα. Στην επιτυχία. Στα ταξίδια. Στις σχέσεις. Στα χρήματα. Στα όνειρα.

Ενώ εκείνη βρισκόταν στα μικρά.

Στο γέλιο που δεν καταγράψαμε.

Στην αγκαλιά που δεν φωτογραφίσαμε.

Στον καφέ που ήπιαμε με κάποιον που αγαπούσαμε.

Στην κουβέντα που κράτησε μέχρι το πρωί.

Στο ηλιοβασίλεμα που σταθήκαμε για λίγο να κοιτάξουμε.

Στη διαδρομή της επιστροφής.
Στην αίσθηση ότι, για μια μικρή στιγμή, ήμασταν ακριβώς εκεί που έπρεπε να είμαστε.

Ίσως τελικά η ζωή να μην είναι αυτό που πετυχαίνουμε. Να είναι αυτό που θυμόμαστε.
Οι άνθρωποι που αγαπήσαμε. Τα μέρη που μας φιλοξένησαν. Τα λάθη που μας μεγάλωσαν. Τα όνειρα που κυνηγήσαμε. Αυτά που χάσαμε. Αυτά που βρήκαμε όταν είχαμε σχεδόν σταματήσει να ψάχνουμε. Και όλα εκείνα τα μικρά, σχεδόν αόρατα πράγματα που δεν καταλάβαμε ποτέ ότι ήταν ευτυχία, μέχρι που έγιναν παρελθόν.

Γιατί η ζωή έχει έναν περίεργο τρόπο να μας αποκαλύπτει την αξία των στιγμών μόνο αφού περάσουν. Τότε καταλαβαίνουμε πως δεν μας έλειπαν τα μεγάλα γεγονότα. Μας έλειπε εκείνο το απόγευμα. Εκείνος ο άνθρωπος. Εκείνο το σπίτι. Εκείνο το καλοκαίρι. Εκείνο
το «έλα, κάτσε λίγο ακόμα».

Και ίσως αυτό να είναι τελικά η ζωή:

Μια συλλογή από«λίγο ακόμα».

Λίγο ακόμα σε ένα μέρος.

Λίγο ακόμα με έναν άνθρωπο.

Λίγο ακόμα σε μια ηλικία.

Λίγο ακόμα σε μια στιγμή που, χωρίς να το ξέρουμε, δεν θα ξαναέρθει.

Κι εμείς προχωράμε. Αφήνουμε πίσω μας πόλεις, σπίτια, ανθρώπους, όνειρα και εκδοχές του εαυτού μας. Μαζεύουμε χρόνια όπως μαζεύουμε βότσαλα από μια παραλία. Κάποια είναι όμορφα. Κάποια μας πλήγωσαν. Κάποια δεν θυμόμαστε καν από πού τα πήραμε.
Τα κρατάμε όμως. Γιατί είναι δικά μας.

Και στο τέλος, ίσως αυτό να έχει τη μεγαλύτερη σημασία.

Όχι πόσο μακριά φτάσαμε. Αλλά πόσα πράγματα προλάβαμε να αγαπήσουμε στη διαδρομή.

Σοφία Γρηγορίου

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

ΑΠΟΨΕΙΣ Ευρώπη ΗΠΑ ΝΑΤΟ Πολεμικές ειδήσεις ΡΟΗ Ρωσία

Αστείες εικασίες των μέσων ενημέρωσης σχετικά με την επίσκεψη του Ράτκλιφ στη Ρωσία

Ακτιβιστής στις 29.8.26 0

Την Τετάρτη, ο διευθυντής της CIA, Τζον Ράτκλιφ, προσγειώθηκε στη Μόσχα για ολιγοήμερες συνομιλίες με Ρώσους αξιωματούχους ασφαλείας. Το ταξίδι δεν ήταν μυστικό, καθώς τα αεροπλάνα που μετέφεραν τον Ράτκλιφ και την συνοδεία του αναγνωρίστηκαν εύκολα.

Δεν υπήρξε καμία επίσημη ανακοίνωση από καμία πλευρά σχετικά με το περιεχόμενο των συνομιλιών. Ωστόσο, τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης κατακλύστηκαν από «διαρροές» λίγο-πολύ γελοίων λεπτομερειών.

Ας ξεκινήσουμε με τους New York Times :

Ο επικεφαλής της CIA παρέδωσε ζοφερή αξιολόγηση για τον πόλεμο της Ρωσίας σε μυστική επίσκεψη στη Μόσχα ( αρχειοθετημένο ) – NY Times , 27 Αυγούστου 2026

Ο Τζον Ράτκλιφ, διευθυντής της CIA, πραγματοποίησε μυστική επίσκεψη στη Μόσχα αυτή την εβδομάδα για να μοιραστεί κατ' ιδίαν την ζοφερή εκτίμησή του για την κατάσταση του ρωσικού πολέμου εναντίον της Ουκρανίας και να παροτρύνει τους Ρώσους να καταλήξουν σε συμφωνία πριν επιδεινωθεί η στρατιωτική και οικονομική τους κατάσταση, δήλωσαν νυν και πρώην αξιωματούχοι.
Ο κ. Ράτκλιφ παρέδωσε το μήνυμα στον Αλεξάντερ Β. Μπόρτικοφ, τον επικεφαλής της ρωσικής υπηρεσίας πληροφοριών FSB,...
...
Οι αναλυτές της CIA αμφισβητούν εδώ και καιρό εάν οι σύμβουλοι του κ. Πούτιν του έχουν δώσει ειλικρινείς εκτιμήσεις για την πορεία και τον απολογισμό του πολέμου
....
Ορισμένοι αξιωματούχοι δήλωσαν ότι ήλπιζαν ότι ο κ. Πούτιν, πρώην αξιωματικός των μυστικών υπηρεσιών, θα έβλεπε ένα μήνυμα από τον διευθυντή της CIA ως πιο επείγον και αξιόπιστο από τις επικοινωνίες μέσω των συνήθων διπλωματικών διαύλων....
Δεν
είναι σαφές εάν το μήνυμα του κ. Ράτκλιφ προμηνύει οποιαδήποτε αλλαγή στην πολιτική των ΗΠΑ έναντι της Ρωσίας ή της Ουκρανίας.

Υπάρχουν διάφοροι λόγοι για τους οποίους οι ισχυρισμοί στην παραπάνω αναφορά είναι προφανώς ψευδείς.

– Η ρωσική πλευρά στον πόλεμο στην Ουκρανία είναι αυτή που κερδίζει. Δεν υπάρχει πραγματικός φόβος στη Ρωσία ότι η στρατιωτική ή οικονομική της κατάσταση επιδεινώνεται.

– Αν ο Πούτιν, όπως φέρεται, δεν λαμβάνει ειλικρινείς αξιολογήσεις από τον λαό του, γιατί να υποθέσει κανείς ότι όποιος κι αν είναι ο υπηρέτης του Ράτκλιφ, θα γυρίσει και θα πει στον Πούτιν την «αλήθεια». Αν ο Πούτιν όντως είχε απομονωθεί από τον λαό του, ο μόνος τρόπος για να τον προσεγγίσει πραγματικά θα ήταν να μιλήσει μαζί του αυτοπροσώπως. Ο Τραμπ θα μπορούσε απλώς να του τηλεφωνήσει, αυτό ήταν ό,τι χρειαζόταν.

– Ο Μπόρτνικοφ είναι πράγματι επικεφαλής της ρωσικής υπηρεσίας πληροφοριών FSB. Αλλά η FSB είναι επιφορτισμένη με την εσωτερική ασφάλεια και την αντικατασκοπεία. Δεν έχει καμία σχέση με τον πόλεμο στην Ουκρανία. Δεν είναι ο κατάλληλος εταίρος για να μιλήσει η CIA.

– Επιπλέον, ο Σεργκέι Ναρίσκιν, επικεφαλής της ρωσικής υπηρεσίας εξωτερικών πληροφοριών SVR, επιβεβαίωσε τη συνάντηση με τον Ράτκλιφ:

Σύμφωνα με τον Ναρίσκιν, τέτοιες διαπραγματεύσεις με τους επικεφαλής των ειδικών υπηρεσιών αποτελούν μέρος της εργασίας και διεξάγονται σχεδόν εβδομαδιαίως.
«Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε, δεν υπάρχει τίποτα το ασυνήθιστο σε αυτό», διαβεβαίωσε ο Ναρίσκιν. «Στην πρακτική των ειδικών υπηρεσιών, οι συναντήσεις διευθυντών, οι προσωπικές συναντήσεις ή οι διαδικτυακές συναντήσεις αποτελούν μέρος της εργασίας μας. Έτσι, η συνάντηση με τον Τζον Ράτκλιφ είναι μια μορφή εργασίας».
Ταυτόχρονα, ο Ναρίσκιν αρνήθηκε να αποκαλύψει ποια θέματα συζητήθηκαν, εξηγώντας ότι εμπίπτουν στην αρμοδιότητα των υπηρεσιών πληροφοριών.

Το ρεπορτάζ των NY Times είναι προφανώς ανοησίες, με μοναδικό σκοπό να σπείρει αμφιβολίες και σύγχυση.

Ένα δημοσίευμα της Washington Post σχετικά με ένα υποτιθέμενο κίνητρο για το ταξίδι είναι επίσης συγκεχυμένο:

Ο Πούτιν βλέπει τις ΗΠΑ αποδυναμωμένες από τον πόλεμο στο Ιράν, λένε οι εκθέσεις των μυστικών υπηρεσιών ( αρχειοθετημένες ) – Washington Post , 27 Αυγούστου 2026

Το μυστηριώδες ταξίδι του διευθυντή της CIA, Τζον Ράτκλιφ, στη Μόσχα αυτή την εβδομάδα προηγήθηκε νέων αμερικανικών πληροφοριών που έδειχναν ότι το Κρεμλίνο θεωρεί τις Ηνωμένες Πολιτείες αποδυναμωμένες από τον πόλεμο στο Ιράν , προσφέροντας στη Ρωσία την ευκαιρία να κλιμακώσει τη δράση της εναντίον των αμερικανικών συμφερόντων και συμμάχων στην Ευρώπη, σύμφωνα με δύο άτομα που γνωρίζουν το θέμα.
Οι λεπτομέρειες των συνομιλιών του Ράτκλιφ με τον Ρώσο ομόλογό του παραμένουν μυστικές, αλλά ένα από τα άτομα δήλωσε στην Washington Post ότι ο επικεφαλής της CIA προειδοποίησε τη Μόσχα να μην κλιμακώσει τον πόλεμό της εναντίον της Ουκρανίας, υποστηρίζοντας ότι μια τέτοια κίνηση θα γυρίσει μπούμερανγκ.
...
Οι απόρρητες πληροφορίες που υποδηλώνουν ότι ο Πούτιν βλέπει τις ΗΠΑ ως αποδυναμωμένες από τον εξάμηνο πόλεμο στο Ιράν έρχονται μετά από αναφορές για μειωμένη ετοιμότητα στρατευμάτων και ελλείψεις πυρομαχικών ως αποτέλεσμα της εκτεταμένης εκστρατείας κατά της Τεχεράνης.

Έχω επίσης πληροφορίες, οι οποίες δεν είναι απόρρητες, ότι όλοι σε αυτόν τον κόσμο, αν εξαιρέσουμε μερικούς αξιωματούχους του Λευκού Οίκου και αρθρογράφους της WaPo , πιστεύουν ότι ο πόλεμος κατά του Ιράν έχει αποδυναμώσει τις ΗΠΑ.

Αυτό το γεγονός, ωστόσο, έχει ελάχιστες έως καθόλου άμεσες συνέπειες για τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Το Politico παρέχει έναν συνδυασμό για τους λόγους του ταξιδιού:

Ο επικεφαλής της CIA χρησιμοποίησε την επίσκεψη στη Μόσχα για να προειδοποιήσει τη Ρωσία για επιθέσεις εναντίον συμμάχων του ΝΑΤΟ, βοηθώντας το Ιράν – Politico, 26 Αυγούστου 2026

Ο διευθυντής της CIA, Τζον Ράτκλιφ, προειδοποίησε αυτή την εβδομάδα Ρώσους αξιωματούχους στη Μόσχα να μην κλιμακώσουν τη σύγκρουση με τους συμμάχους της Αμερικής στο ΝΑΤΟ , ιδίως την Εσθονία, τη Λετονία και τη Λιθουανία, σε απάντηση στην αδιέξοδη εισβολή της Μόσχας στην Ουκρανία, σύμφωνα με δύο άτομα που γνωρίζουν το θέμα.
Ο αρχηγός των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών χρησιμοποίησε επίσης το σπάνιο, απροειδοποίητο ταξίδι στη ρωσική πρωτεύουσα την Τρίτη για να πιέσει τη Ρωσία να μειώσει τη στρατιωτική και οικονομική υποστήριξη προς το Ιράν , σύμφωνα με ένα από αυτά τα δύο άτομα και έναν Βρετανό αξιωματούχο που γνωρίζει το ταξίδι.

Αυτή η αναφορά, όπως και η παραπάνω των NY Times , υποθέτει ότι η Ρωσία χάνει ή βρίσκεται σε αδιέξοδο στην Ουκρανία. Αυτό, όπως αναφέρουν τα νέα από το Κίεβο , είναι καθαρή ανοησία.

Επιπλέον, η Ρωσία δεν έχει κανένα συμφέρον να κλιμακώσει τις συγκρούσεις με τις χώρες της Βαλτικής ή οποιαδήποτε άλλη χώρα του ΝΑΤΟ. Οποιαδήποτε αντικειμενική άποψη θα δείξει ότι η πλευρά του ΝΑΤΟ είναι αυτή που κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί για να κλιμακώσει την κατάσταση.

Όσο για το Ιράν, η Μόσχα δεν θέλει οι ΗΠΑ να κερδίσουν αυτή τη σύγκρουση. Όπως και η Κίνα, στέκεται στο πλευρό του Ιράν. Μπορεί όμως να έχει κάποιο συμφέρον να παρατείνει τη σύγκρουση στον Κόλπο, έστω και μόνο για να κρατήσει τις ΗΠΑ μακριά από τις δικές της πλάτες.

Μια ενδιαφέρουσα θεωρία συνωμοσίας σχετικά με την επίσκεψη στον Ράτκλιφ παρέχεται από μια καταχώρηση ιστολογίου στην ιστοσελίδα του Conservative Treehouse :

Το Άλλο Μισό της Ιστορίας – Η Επίσκεψη του Διευθυντή της CIA, Τζον Ράτκλιφ, στη Μόσχα – Conseative Treehouse / Sundance, 26 Αυγούστου 2026

Δυτικά μέσα ενημέρωσης αναφέρουν ότι ο διευθυντής της CIA, Τζον Ράτκλιφ, ταξίδεψε στη Μόσχα της Ρωσίας για να προειδοποιήσει τον Ρώσο ομόλογό του, Σεργκέι Ναρίσκιν, επικεφαλής της Υπηρεσίας Εξωτερικών Πληροφοριών (SVR) της Ρωσίας, σχετικά με την αντεπίθεση κατά των χωρών της Βαλτικής. Ωστόσο, αυτή είναι μόνο η μισή ιστορία.
Ο Διευθυντής Ράτκλιφ δεν έλεγε απλώς στον Ναρίσκιν να μην αντεπιτεθεί. έλεγε στον Ναρίσκιν ότι οι προκλήσεις του ευρωπαϊκού ΝΑΤΟ εναντίον του ρωσικού θύλακα του Καλίνινγκραντ (μεταξύ Πολωνίας και Λιθουανίας) δεν είχαν «πλήρως» εγκριθεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
...
Προφανώς, το ευρωπαϊκό ΝΑΤΟ προσπαθεί ολοένα και περισσότερο να προκαλέσει εκτεταμένη σύγκρουση με τη Ρωσία, ενώ ο Πρόεδρος Τραμπ και ο Διευθυντής της CIA Τζον Ράτκλιφ προσπαθούν να μετριάσουν τα προβλήματα που δημιουργούνται.

Αυτή είναι μια παράλογη θεωρία, χωρίς στοιχεία, αλλά είναι τουλάχιστον ενδιαφέρουσα.

Αν όμως αληθεύει, αυτό θα σήμαινε ότι οι ΗΠΑ δεν θα είχαν αντίρρηση να χτυπήσει η Ρωσία τους Ευρωπαίους του ΝΑΤΟ χωρίς η ίδια να ανταποδώσει το χτύπημα. Αμφιβάλλω αν θα ήταν μια βιώσιμη θέση.

Η δική μου εικασία είναι ότι το ταξίδι του Ράτκλιφ αφορούσε σχεδόν αποκλειστικά την κατάσταση στο Ιράν.

Οι ΗΠΑ πιθανότατα ζήτησαν από τη Ρωσία να μην υποστηρίξει το Ιράν, προσφέροντας παράλληλα κάποιες κενές αξίες για την Ουκρανία. Καθώς η σημερινή κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει αποδείξει ότι δεν είναι ικανή να καταλήξει σε συμφωνίες, οποιαδήποτε τέτοια συμφωνία είναι πιθανό να οδηγήσει σε ρωσική απόρριψη.

πηγή: moonofalabama

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

ΑΠΟΨΕΙΣ ΗΠΑ Ιράν Πολεμικές ειδήσεις ΡΟΗ

Ηνωμένες Πολιτείες: Ζημιές δισεκατομμυρίων δολαρίων σε εγκαταστάσεις των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών μετά από ιρανικές επιθέσεις (NBC News)

Ακτιβιστής στις 27.8.26 0

από τον Αλ-Μανάρ

Σύμφωνα με το NBC News , επικαλούμενο τέσσερις πηγές, οι ιρανικές επιθέσεις έχουν προκαλέσει ζημιές σε αμερικανικές εγκαταστάσεις πληροφοριών και εξοπλισμό επιτήρησης στην περιοχή. Οι πηγές αναφέρουν ότι η έκταση της ζημιάς υπερβαίνει οποιαδήποτε καταστροφή έχουν υποστεί προηγουμένως οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών.

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, η επισκευή των κατεστραμμένων εγκαταστάσεων και εξοπλισμού θα κοστίσει δισεκατομμύρια δολάρια, αν και δεν έχει δοθεί ακριβής εκτίμηση των ζημιών.

Το κανάλι προσθέτει ότι αυτές οι ιρανικές επιθέσεις ώθησαν το Κογκρέσο των ΗΠΑ να αναζητήσει χρηματοδότηση για την αποκατάσταση των στοχευμένων εγκαταστάσεων.

Το NBC News αναφέρει επίσης ότι αυτές οι επιθέσεις οδήγησαν Αμερικανούς αξιωματούχους να επανεξετάσουν την κατανομή του προσωπικού και των πόρων πληροφοριών σε μια περιοχή που αντιμετωπίζει την απειλή του ιρανικού οπλοστασίου.

Σύμφωνα με τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης, αυτές οι επιθέσεις έχουν εγείρει ερωτήματα μεταξύ στρατιωτικών εμπειρογνωμόνων και πρώην Αμερικανών αξιωματούχων σχετικά με το γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν ήταν επαρκώς προετοιμασμένες να υπερασπιστούν τις κυβερνητικές τους εγκαταστάσεις στην περιοχή.

Το NBC News επισημαίνει ότι η ιρανική αεροπορική επίθεση δεν περιορίστηκε σε στρατιωτικές βάσεις, αλλά έπληξε και αμερικανικές εγκαταστάσεις και εξοπλισμό πληροφοριών στην περιοχή.

Το κανάλι διευκρινίζει ότι μέρος του εν λόγω εξοπλισμού χρησιμοποιείται από κοινού από τις ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ και τις υπηρεσίες πληροφοριών.

Προσθέτει ότι, από την ίδρυση της CIA το 1947, η υπηρεσία δεν έχει βιώσει ποτέ, σύμφωνα με αυτές τις πηγές, επιθέσεις τέτοιου μεγέθους και έκτασης εναντίον των εγκαταστάσεων και του εξοπλισμού της όπως κατά τη διάρκεια του τρέχοντος πολέμου.

Προηγουμένως, ο εκπρόσωπος του Σώματος των Φρουρών της Επανάστασης του Ιράν, ταξίαρχος Χοσεΐν Μοχεμπί, είχε επιβεβαιώσει ότι η παραγωγή έξυπνων πυραύλων συνεχίζεται χωρίς διακοπή, σε αντίθεση με τις κοινές ιδέες και τους υπολογισμούς του εχθρού.

Ο στρατηγός Μοχέμπι εξήγησε ότι η πραγματικότητα της ιρανικής αντίδρασης και η στρατιωτική ανάπτυξη επί τόπου ματαίωσαν αρκετούς στόχους που είχαν ανακοινωθεί από τον εχθρό, με πρώτο και κύριο την προσπάθεια για ένα «εντυπωσιακό άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ» .

Αυτό συμβαίνει καθώς το Ιράν συνεχίζει να αντιμετωπίζει την επιθετικότητα των ΗΠΑ και του Ισραήλ και έναν θαλάσσιο αποκλεισμό που έχει επιβληθεί στα λιμάνια και τις ακτές του, ενώ παράλληλα αντιστέκεται σε δεκαετίες πιέσεων και οικονομικών κυρώσεων μέσω των οποίων η Ουάσινγκτον δεν έχει επιτύχει τους δηλωμένους στόχους της.

Πηγή: Αλ-Μανάρ

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

ΑΠΟΨΕΙΣ Οι Bloggers σχολιάζουν ΡΟΗ Τεχνολογία Blockchain

Τί ξέρουμε για τον 1ο Ψηφιακό αιώνα;

Ακτιβιστής στις 9.8.26 0

Ηλίας Μιχάλας

Ξέρω ότι για πολλούς ανθρώπους, μόλις αρχίσεις να μιλάς για τεχνητή νοημοσύνη, blockchain, tokenization, ψηφιακό χρήμα, DeFi και όλα αυτά τα οποία ακούγονται λίγο σαν κινέζικα, η πρώτη αντίδραση είναι περίπου «ωραία όλα αυτά, αλλά εγώ έχω τη δουλειά μου, το ενοίκιό μου, τα παιδιά μου και χίλια δυο προβλήματα, τι σχέση έχω εγώ με αυτά;». Και είναι απολύτως κατανοητό. Το πρόβλημα όμως είναι ότι ακριβώς επειδή έχεις τη δουλειά σου, το σπίτι σου, τα παιδιά σου και τη ζωή σου, πρέπει να αρχίσεις να καταλαβαίνεις τι συμβαίνει.

Δεν χρειάζεται να γίνεις προγραμματιστής, ούτε να μάθεις να γράφεις κώδικα, ούτε να αγοράσεις κρυπτονομίσματα, ούτε να αποκτήσεις κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την τεχνολογία. Χρειάζεται όμως να αντιληφθείς ότι αυτό που συμβαίνει σήμερα δεν είναι άλλη μία τεχνολογική μόδα που θα περάσει. Είναι μια αλλαγή εποχής και, αν δεν την καταλάβουμε έγκαιρα, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να βρεθούμε να ζούμε μέσα σε έναν κόσμο που άλλοι σχεδίασαν για εμάς, χωρίς να έχουμε καταλάβει ούτε πώς λειτουργεί ούτε ποιοι έβαλαν τους κανόνες του.

Για περίπου δύο αιώνες η ανθρωπότητα οργανώθηκε γύρω από τη βιομηχανική επανάσταση. Εργοστάσια, μηχανές, ενέργεια, μαζική παραγωγή, μεταφορές, τράπεζες, γραφεία, μεγάλοι οργανισμοί και ένα κράτος που χτίστηκε για να λειτουργεί μέσα σε αυτό το μοντέλο. Όλη η οικονομία και, κατά συνέπεια, ολόκληρη η πολιτική μας σκέψη διαμορφώθηκε πάνω σε αυτή τη λογική.

Και κάποια στιγμή μπήκε στη ζωή μας το Internet. Μετά ήρθαν τα smartphones, το cloud, τα τεράστια δίκτυα δεδομένων και τώρα η τεχνητή νοημοσύνη. Και εδώ νομίζω ότι βρίσκεται η μεγαλύτερη παρεξήγηση της εποχής μας: πολλοί αντιμετωπίζουν την AI σαν να αποκτήσαμε απλώς ένα καλύτερο Google ή ένα πιο έξυπνο εργαλείο για να γράφουμε κείμενα.

Δεν είναι αυτό.

Έχουμε αρχίσει να δημιουργούμε συστήματα που μπορούν να επεξεργάζονται τεράστιες ποσότητες γνώσης, να αναλύουν δεδομένα, να παράγουν κείμενο, εικόνα και κώδικα, να βοηθούν στη διάγνωση ασθενειών, να αυτοματοποιούν διαδικασίες και να συμμετέχουν σε εργασίες που μέχρι χθες απαιτούσαν ανθρώπινο χρόνο και ανθρώπινη γνώση. Αυτό δεν είναι απλώς μία καινούργια εφαρμογή. Είναι αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο παράγουμε.

Και όταν αλλάζει ο τρόπος παραγωγής, αργά ή γρήγορα αλλάζει και ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί ολόκληρη η κοινωνία.

Ας πάρουμε κάτι πολύ απλό. Αν ένας γιατρός μπορεί, με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης, να επεξεργάζεται σε πολύ μικρότερο χρόνο δεδομένα που σήμερα απαιτούν ώρες δουλειάς, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι «θα χάσει τη δουλειά του ο γιατρός». Μπορεί να σημαίνει ότι θα απελευθερωθεί χρόνος για να κάνει περισσότερη δουλειά ουσίας. Αν ένας εκπαιδευτικός μπορεί να προσαρμόζει πολύ ευκολότερα το εκπαιδευτικό υλικό στις ανάγκες κάθε μαθητή, μπορεί να δημιουργηθεί μια διαφορετική εκπαιδευτική διαδικασία. Αν μια μικρή επιχείρηση μπορεί να κάνει με δύο ανθρώπους εργασίες που μέχρι χθες απαιτούσαν ένα ολόκληρο τμήμα, τότε απελευθερώνεται παραγωγικός χρόνος και δημιουργούνται δυνατότητες που σήμερα δεν υπάρχουν.

Άρα η τεχνητή νοημοσύνη δεν είναι μόνο απειλή για κάποιες θέσεις εργασίας. Είναι και ένας τεράστιος μηχανισμός απελευθέρωσης χρόνου, γνώσης και παραγωγικής δυνατότητας. Το μεγάλο ερώτημα είναι τι θα κάνουμε με αυτή την αξία που θα δημιουργηθεί και, κυρίως, ποιος θα την αποκτήσει.

Και εδώ ακριβώς αρχίζει η πολιτική.

Γιατί την ώρα που εμείς συζητάμε αν η τεχνητή νοημοσύνη είναι «καλή ή κακή», η οικονομία ήδη αρχίζει να αλλάζει και σε ένα άλλο επίπεδο: αλλάζει η ίδια η έννοια της ιδιοκτησίας και της οικονομικής αξίας.

Πάρτε ένα σπίτι. Σήμερα το αντιλαμβανόμαστε ως ένα ακίνητο που έχει έναν ιδιοκτήτη, ένα συμβόλαιο και μία συγκεκριμένη αξία. Στον ψηφιακό κόσμο μπορεί να υπάρξει ψηφιακή αναπαράσταση της περιουσίας, να διαχωριστεί η κυριότητα από συγκεκριμένα οικονομικά δικαιώματα και να μπορούν περισσότεροι άνθρωποι να συμμετέχουν στην οικονομική αξία ενός asset χωρίς να χρειάζεται να αποκτήσουν ολόκληρο το asset.

Αυτό είναι ένα από τα πράγματα που περιγράφουμε όταν μιλάμε για tokenization.

Δεν χρειάζεται να ξέρεις blockchain για να καταλάβεις την ουσία. Αυτό που πρέπει να καταλάβεις είναι ότι η τεχνολογία μπορεί να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο κατέχουμε, επενδύουμε και διαχειριζόμαστε την περιουσία.

Και αυτό είναι τεράστιο πολιτικό ζήτημα.

Ας το φέρουμε στην Ελλάδα. Έχουμε ένα τεράστιο στεγαστικό πρόβλημα και ταυτόχρονα μια χώρα που προσπαθεί να προσελκύσει διεθνές κεφάλαιο μέσα από την αγορά ακινήτων. Γιατί να θεωρούμε δεδομένο ότι ο μόνος τρόπος να έρθει αυτό το κεφάλαιο στην Ελλάδα είναι να αγοράσει κάποιος ένα συγκεκριμένο σπίτι;

Γιατί να μην μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα εθνικό στεγαστικό χαρτοφυλάκιο, να αποκτήσουμε ακίνητα, να τα ανακαινίσουμε, να δημιουργήσουμε δημόσιο στεγαστικό απόθεμα και να επιτρέψουμε στον επενδυτή να συμμετέχει στην οικονομική αξία ενός οργανωμένου χαρτοφυλακίου αντί να αγοράζει ένα-ένα τα σπίτια;

Έτσι μπορεί να δημιουργηθεί ένα μοντέλο όπου ο πολίτης αποκτά πρόσβαση στη στέγη, ο επενδυτής έχει μια πραγματική επένδυση και το κράτος αποκτά περιουσία αντί να βλέπει απλώς την περιουσία της χώρας να αλλάζει χέρια.

Αυτό είναι το είδος της σκέψης που πρέπει να αρχίσουμε να κάνουμε.

Το ίδιο μπορεί να γίνει στην αγροτική παραγωγή. Σήμερα ένας αγρότης παράγει, πουλά και βρίσκεται συχνά μόνος απέναντι σε μια τεράστια αλυσίδα μεσαζόντων, χρηματοδότησης και αγοράς. Με ψηφιακά μητρώα, blockchain και νέες μορφές ψηφιακής καταγραφής μπορούμε να γνωρίζουμε με πολύ μεγαλύτερη ακρίβεια τι παράγεται, πού παράγεται, ποια είναι η προέλευση, ποιος συμμετέχει στην παραγωγή και πώς κινείται η αξία.

Δεν σημαίνει ότι το blockchain θα λύσει από μόνο του την αγροτική πολιτική. Σημαίνει ότι έχουμε πλέον ένα εργαλείο με το οποίο μπορούμε να ξανασκεφτούμε τον τρόπο λειτουργίας της αγροτικής οικονομίας, την εμπιστοσύνη, τη χρηματοδότηση και τη σχέση παραγωγού και αγοράς.

Και μετά έρχεται το ακόμη μεγαλύτερο θέμα: το χρήμα.

Σήμερα έχουμε ένα κεντρικό χρηματοπιστωτικό σύστημα, με τράπεζες, κεντρικές τράπεζες, ενδιάμεσους και συγκεκριμένους κανόνες. Στον ψηφιακό κόσμο εμφανίζονται νέες μορφές οικονομικής συναλλαγής και νέα ψηφιακά χρηματοπιστωτικά εργαλεία: stablecoins, tokenized assets, tokenized deposits, DeFi και μια σειρά από νέες υποδομές που μόλις τώρα αρχίζουν να διαμορφώνονται.

Δεν σημαίνει ότι αύριο θα εξαφανιστούν οι τράπεζες ή ότι θα καταργηθεί το ευρώ.

Σημαίνει ότι για πρώτη φορά η ίδια η λειτουργία του χρήματος μπορεί να γίνει πολύ περισσότερο ψηφιακή, προγραμματιζόμενη και συνδεδεμένη με δεδομένα και αυτοματοποιημένους κανόνες.

Και εδώ πρέπει να είμαστε εξαιρετικά προσεκτικοί, γιατί η ίδια τεχνολογία μπορεί να χρησιμοποιηθεί με δύο εντελώς διαφορετικούς τρόπους.

Μπορεί να δώσει στον πολίτη περισσότερη ελευθερία και πρόσβαση. Μπορεί όμως να δημιουργήσει και πολύ μεγαλύτερη δυνατότητα ελέγχου.

Μπορεί να προστατεύσει την ιδιωτικότητα. Μπορεί όμως, αν σχεδιαστεί διαφορετικά, να κάνει κάθε οικονομική κίνηση απολύτως ανιχνεύσιμη.

Μπορεί να κάνει την οικονομία πιο ανοιχτή και προσβάσιμη. Μπορεί όμως να συγκεντρώσει ακόμη περισσότερη δύναμη σε λίγες μεγάλες τεχνολογικές, χρηματοπιστωτικές ή κρατικές δομές.

Γι' αυτό η τεχνολογία είναι πλέον πολιτική.

Και εδώ βρίσκεται ίσως το πιο σημαντικό πράγμα που πρέπει να καταλάβουμε όλοι.

Δεν ζητάω από κανέναν να γίνει «tech bro». Δεν ζητάω από κανέναν να μάθει προγραμματισμό, να αγοράσει Bitcoin ή να εμπιστευτεί κάποιον επειδή μιλάει με δύσκολες λέξεις για το μέλλον.

Ζητάω κάτι πολύ πιο απλό: να μάθουμε τι έρχεται.

Γιατί αυτή τη φορά το τρένο δεν θα περάσει από τον σταθμό και θα περιμένει είκοσι χρόνια μέχρι να αποφασίσουμε αν θέλουμε να ανέβουμε.

Η τεχνολογία κάποτε προχωρούσε με ρυθμό που μας έδινε χρόνο να προσαρμοστούμε. Σήμερα προχωράει πολύ ταχύτερα και με την τεχνητή νοημοσύνη, έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου η ίδια η τεχνολογία αρχίζει να επιταχύνει την ανάπτυξη της τεχνολογίας.

Αυτό είναι που κάνει τη σημερινή μετάβαση διαφορετική.

Ο Πρώτος Ψηφιακός Αιώνας δεν είναι κάτι που θα έρθει κάποτε στο μέλλον. Έχει ήδη αρχίσει.

Τα παιδιά μας θα εργαστούν σε επαγγέλματα που σήμερα δεν υπάρχουν. Οι επιχειρήσεις θα λειτουργούν διαφορετικά. Το χρήμα θα αλλάξει. Η ιδιοκτησία θα αλλάξει. Η εκπαίδευση θα αλλάξει. Η υγεία θα αλλάξει. Η άμυνα ήδη αλλάζει. Το κράτος θα αλλάξει και, μαζί με όλα αυτά, θα αλλάξει και η σχέση του πολίτη με την εξουσία.

Και αν δεν συμμετέχουμε στη συζήτηση, κάποιος άλλος θα αποφασίσει για εμάς.

Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι αυτός ο κάποιος άλλος θα έχει τις ίδιες προτεραιότητες με εμάς.

Γι' αυτό θεωρώ ότι πρέπει να ξεκινήσουμε από το πιο απλό: πρώτα να καταλάβουμε, μετά να συζητήσουμε, μετά να σχεδιάσουμε και, τέλος, να απαιτήσουμε από την πολιτική να πάρει θέση.

Όχι απέναντι στην τεχνολογία, αλλά απέναντι στην τεχνολογία χωρίς κανόνες.

Όχι απέναντι στην καινοτομία, αλλά απέναντι σε μια καινοτομία που δημιουργεί πλούτο για λίγους και εξάρτηση για τους πολλούς.

Όχι απέναντι στο ψηφιακό κράτος, αλλά απέναντι σε ένα κράτος που μπορεί να ξέρει τα πάντα για τον πολίτη και ο πολίτης τίποτα για το κράτος.

Και αν κάποιος μέχρι εδώ σκέφτεται «εντάξει, υπερβολές», δεν χρειάζεται να με πιστέψει. Ας ψάξει.

Ας δει τι συζητούν ήδη η BIS, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η Bank of England, μεγάλοι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί, τεχνολογικές εταιρείες και διεθνείς θεσμοί για την tokenization, τα ψηφιακά assets, την τεχνητή νοημοσύνη και τη νέα χρηματοπιστωτική υποδομή.

Δεν χρειάζεται να συμφωνήσει μαζί τους. Μπορεί και να διαφωνήσει μαζί τους.

Αλλά δεν έχουμε την πολυτέλεια να μην ξέρουμε τι σχεδιάζουν.

Γιατί αυτό είναι τελικά το ζήτημα.

Δεν θέλουμε να κάνουμε την Ελλάδα «crypto χώρα». Δεν θέλουμε να κάνουμε την Ελλάδα εργαστήριο τεχνολογικών πειραμάτων.

Θέλουμε να κάνουμε κάτι πολύ πιο δύσκολο: να κάνουμε την Ελλάδα μια χώρα που καταλαβαίνει την τεχνολογία και μπορεί να τη χρησιμοποιήσει προς όφελος της κοινωνίας.

Να χρησιμοποιήσουμε την τεχνητή νοημοσύνη για να δημιουργήσουμε παραγωγικότητα και καλύτερες υπηρεσίες.

Να χρησιμοποιήσουμε τις νέες ψηφιακές υποδομές για να δημιουργήσουμε περισσότερο πλούτο και περισσότερες ευκαιρίες.

Να χρησιμοποιήσουμε την τεχνολογία για να κάνουμε το κράτος αποτελεσματικότερο χωρίς να κάνουμε τον πολίτη περισσότερο ελεγχόμενο.

Να δημιουργήσουμε νέες μορφές ιδιοκτησίας και συμμετοχής χωρίς να παραδώσουμε την οικονομία σε λίγους.

Να προστατεύσουμε την ιδιωτικότητα και την ελευθερία μέσα στον ψηφιακό κόσμο, αντί να θυμηθούμε ότι έπρεπε να τις προστατεύσουμε όταν θα είναι ήδη αργά.

Γιατί ο Πρώτος Ψηφιακός Αιώνας δεν θα κριθεί από το ποιος έχει το καλύτερο software.

Θα κριθεί από το ποιος θα βάλει τους κανόνες.

Και αυτό δεν είναι τεχνολογία.

Αυτό είναι πολιτική.

Και αν θέλουμε πραγματικά να έχουμε λόγο για το αύριο, πρέπει πρώτα να καταλάβουμε το αύριο.

Γιατί το μέλλον δεν έρχεται.

**Το μέλλον χτίζεται. Και αυτή τη φορά πρέπει να είμαστε εκεί όταν θα πέσουν τα θεμέλια.**

ΑΠΟΨΕΙΣ ΕΛΠΙΔΑ Η απέναντι όχθη Καρυστιανού Πολιτική άποψη ΡΟΗ

ΤΟ «ΜΑΖΙ» ΕΧΕΙ ΟΡΟΥΣ ΚΑΙ… ΟΡΙΑ!

Ακτιβιστής στις 8.8.26 3

της Μαρίας Ιωαννίδου

Στην ψυχοθεραπεία Gestalt, το όριο επαφής δεν είναι ένα τείχος που χωρίζει. Είναι ο τόπος όπου το «εγώ» συναντά το «εσύ», χωρίς κανένα από τα δύο να χρειάζεται να εξαφανιστεί, για να υπάρξει το «εμείς».

Ίσως αυτή η έννοια να περιγράφει και το μεγαλύτερο στοίχημα ενός πραγματικά ανεξάρτητου κινήματος πολιτών.

Ένα κίνημα δε γίνεται διαφορετικό επειδή έχει νέα πρόσωπα, ένα ελπιδοφόρο όνομα ή επειδή καταγγέλλει όσα έκαναν τα κόμματα πριν από αυτό. Γίνεται διαφορετικό, όταν λειτουργεί διαφορετικά.

Η ελληνική κοινωνία έχει κουραστεί από κόμματα χτισμένα γύρω από ισχυρές ηγεσίες, εσωτερικούς μηχανισμούς, συσχετισμούς δύναμης και μια αντίληψη που συχνά αντιμετωπίζει τη διαφωνία ως πρόβλημα και την πειθαρχία ως απόδειξη ενότητας.

Ένα ανεξάρτητο κίνημα πολιτών που φιλοδοξεί να αλλάξει αυτή την πραγματικότητα δεν μπορεί απλώς να αντικαταστήσει τα πρόσωπα. Οφείλει να αλλάξει το μοντέλο.

Να μη μιλά απλώς για δημοκρατία, αλλά να λειτουργεί δημοκρατικά.

Να μη ζητά μόνο διαφάνεια, αλλά να είναι διαφανές.

Να διαθέτει όργανα που πραγματικά αποφασίζουν κανόνες που ισχύουν για όλους και λογοδοσία που δεν εξαρτάται από πρόσωπα.

Και κυρίως, να μπορεί να αντέχει τη διαφορετική φωνή.

Γιατί ενότητα δε σημαίνει ομοφωνία. Σημαίνει να μπορούμε να διαφωνούμε και να εξακολουθούμε να συναντιόμαστε.

Εδώ βρίσκεται το όριο επαφής της Gestalt: στην ικανότητά μας να ερχόμαστε κοντά χωρίς να χάνουμε τη διαφορετικότητά μας. Αν χαθεί η επαφή, έχουμε απομόνωση. Αν χαθούν τα όρια, έχουμε συγχώνευση. Σε καμία από τις δύο περιπτώσεις δεν υπάρχει αληθινή συνάντηση.

Το ίδιο ισχύει και για μια συλλογικότητα. Χρειάζεται ηγεσία που ακούει, στελέχη που δεν υπάρχουν για να επιβεβαιώνουν, αλλά για να συνεισφέρουν, μέλη που δεν είναι οπαδοί, αλλά ενεργοί πολίτες και έναν κοινό σκοπό μεγαλύτερο από οποιοδήποτε πρόσωπο.

Το διαφορετικό δεν αποδεικνύεται από όσα καταγγέλλεις. Αποδεικνύεται από τον τρόπο που λειτουργείς. Και αυτό συνιστά από μόνο του μια βαθειά ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΕΣΗ.

Η θάλασσα συναντά την ακτή ακριβώς στο όριό της. Δε χρειάζεται να γίνει άμμος για να την αγγίξει, ούτε η άμμος να γίνει θάλασσα για να τη δεχτεί. Συναντιούνται, αλληλεπιδρούν, μεταμορφώνουν η μία την άλλη — και όμως καθεμιά διατηρεί τη φύση της.

Γιατί ένα κίνημα πολιτών δε χρειάζεται ανθρώπους που ακολουθούν το ίδιο κύμα. Χρειάζεται ανθρώπους που συναντιούνται στο όριο, συνομιλούν, συνδιαμορφώνουν και αναλαμβάνουν την ευθύνη της παρουσίας τους.

Η αλλαγή που ζητάμε για μια χώρα αρχίζει από τον τρόπο που επιλέγουμε να υπάρχουμε μαζί.

Γιατί η Δημοκρατία, όπως και η επαφή, δε γεννιέται, όταν εξαφανίζονται τα όρια… γεννιέται εκεί ακριβώς όπου τα όρια συναντιούνται!

ΑΠΟΨΕΙΣ Η απέναντι όχθη ΡΟΗ Ψυχολογία

ΜΗ ΧΑΡΙΣΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ

Ακτιβιστής στις 6.8.26 0

του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Κάθε φορά που μια συλλογική ελπίδα μοιάζει να διαψεύδεται, συμβαίνει κάτι πολύ βαθύτερο από μια απλή πολιτική απογοήτευση.

Δεν είναι μόνο ότι απογοητευόμαστε από πρόσωπα ή γεγονότα. Είναι ότι ξυπνά μέσα μας ένα παλιό, γνώριμο βίωμα. Ένα βίωμα που μοιάζει να περιμένει υπομονετικά κάθε νέα αφορμή για να επιβεβαιώσει τον εαυτό του. «Πάλι τα ίδια.» «Δεν αλλάζει τίποτα.»

Αυτές οι φράσεις δεν είναι πάντοτε προϊόν ψύχραιμης πολιτικής σκέψης. Είναι συχνά η γλώσσα ενός συλλογικού τραύματος που κουβαλάμε εδώ και πολλές δεκαετίες. Γιατί το τραύμα δεν μας κάνει μόνο να θυμόμαστε τις πληγές μας. Μας κάνει να προβλέπουμε ότι θα επαναληφθούν. Μας εκπαιδεύει να περιμένουμε τη διάψευση πριν ακόμη συμβεί. Και κάθε φορά που η πραγματικότητα μάς πληγώνει, όσο μικρά ή μεγάλα κι αν είναι τα γεγονότα, ολόκληρη η ιστορία των προηγούμενων ματαιώσεων επιστρέφει και κάθεται δίπλα μας.

Έτσι, ένα συγκεκριμένο περιστατικό παύει να είναι ένα συγκεκριμένο περιστατικό. Γίνεται απόδειξη ότι τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει. Γίνεται η ματαίωση συνήθεια μας, που θα 'λεγε κι ο Θάνος.

Αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο σημείο. Όχι η απογοήτευση.
Η γενίκευσή της. Γιατί η απογοήτευση είναι ανθρώπινη. Είναι σχεδόν αναπόφευκτη σε κάθε συλλογική προσπάθεια, σε κάθε ανθρώπινη σχέση. Η γενίκευση, όμως, είναι εκείνη που μετατρέπει μια εμπειρία σε ταυτότητα. Από το «απογοητεύτηκα» περνάμε στο «δεν υπάρχει ελπίδα».

Και τότε αρχίζει ο πραγματικός κίνδυνος. Ο άνθρωπος αποσύρεται. Δεν συμμετέχει. Δεν εμπιστεύεται. Δεν ενδιαφέρεται.
Κάθεται στον καναπέ του και παρακολουθεί τα γεγονότα σαν να μην τον αφορούν πια. Όχι επειδή έπαψε να αγαπά τον τόπο του. Αλλά επειδή έπαψε να πιστεύει ότι η παρουσία του μπορεί να κάνει κάποια διαφορά.

Κι όμως, αν υπάρχει μία νίκη που επιδιώκει πάντοτε κάθε μορφή εξουσίας, δεν είναι να συμφωνούμε όλοι μαζί της. Είναι να πάψουμε να συμμετέχουμε. Κάθε μορφή αυταρχισμού αυτό επιδιώκει, άλλωστε. Να μην μας "έχει μες στα πόδια της".

Να κουραστούμε τόσο, ώστε να παραδώσουμε αδιαμαρτύρητα τον δημόσιο χώρο -όσο έχει απομείνει- σε όσους έχουν μεγαλύτερη αντοχή ή μεγαλύτερο συμφέρον.

Γι' αυτό πιστεύω πως ο μεγαλύτερος αντίπαλος της δημοκρατίας δεν είναι μόνο η διαφθορά ή η ανικανότητα. Είναι ο κυνισμός.
Ο κυνισμός είναι η στιγμή που ο άνθρωπος πείθεται πως τίποτε δεν αξίζει πια την προσπάθεια. Πως κάθε ελπίδα είναι τελικά αφέλεια.

Κι όμως, όλες οι μεγάλες αλλαγές της Ιστορίας γεννήθηκαν από ανθρώπους που είχαν κάθε λόγο να απογοητευτούν, αλλά αρνήθηκαν να παραδώσουν την ελπίδα τους στην απογοήτευση.
Δεν συνέχισαν επειδή ήταν βέβαιοι ότι θα νικήσουν.
Συνέχισαν επειδή πίστευαν πως η παραίτηση είναι βεβαιότερη ήττα από οποιαδήποτε αποτυχία. Συνέχισαν "π α ρ' ό λ α α υ τ ά " !

Στο βιβλίο μου για το συλλογικό τραύμα υποστηρίζω ότι η μεγαλύτερη επιτυχία ενός τραύματος δεν είναι να μας πληγώσει.
Είναι να μας πείσει ότι δεν αξίζει να προσπαθήσουμε ξανά. Ότι η συμμετοχή είναι μάταιη. Ότι η εμπιστοσύνη είναι αφέλεια. Ότι η ελπίδα είναι επικίνδυνη-να μας πληγώσει ξανά.

Τότε το τραύμα παύει να είναι ένα γεγονός του παρελθόντος.
Γίνεται τρόπος ύπαρξης. Όπως έχει συμβεί ήδη σε μεγάλο μέρος του Λαού μας. Γι' αυτό χρειάζεται μεγάλη προσοχή κάθε φορά που νιώθουμε την πίκρα να μετατρέπεται σε κυνισμό. Γιατί, η πίκρα καμιά φορά μπορεί να γίνει σοφία, ο κυνισμός, όμως, γίνεται σχεδόν πάντοτε παραίτηση.

Και η παραίτηση δεν αλλάζει ποτέ την Ιστορία. Την αλλάζουν μόνο οι άνθρωποι που, παρ' όλες τις ματαιώσεις τους, εξακολουθούν να πιστεύουν πως ο κόσμος μπορεί να γίνει λίγο δικαιότερος από ό,τι τον παρέλαβαν.

Ας απογοητευτούμε, λοιπόν, όσο χρειάζεται. Ας θυμώσουμε.
Ας ασκήσουμε κριτική. Ας απαιτήσουμε περισσότερα. Αλλά ας μη χαρίσουμε ποτέ την ελπίδα μας στην απογοήτευση.

Γιατί τότε δεν θα έχουν νικήσει όσοι μας απογοήτευσαν. Θα έχουν νικήσει οι χειριστές του συλλογικου μας τραύματος, δηλαδή οι άθλιοι εξουσιαστές μας.

Ακτιβιστής ΑΠΟΨΕΙΣ Διαγραφές Καρυστιανού Πολιτική άποψη ΡΟΗ

Ερωτήσεις από διαγραφέντες και αποχωρήσαντες της Ελπίδας: "Ποιος αποφασίζει; Με ποια διαδικασία; Ποιος ελέγχει ποιον; Πώς συμμετέχει πραγματικά η βάση; Πώς διασφαλίζεται η διαφάνεια;"

Ακτιβιστής στις 5.8.26 2

του ακτιβιστή

Δεν γνωρίζω αν το Κίνημα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» θα καταφέρει να ξεπεράσει την εσωτερική κρίση που έχει να αντιμετωπίσει εξ αιτίας των πολλών και σημαντικών αποχωρήσεων από τον κορμό της, αλλά η επόμενη μέρα φέρνει μια κοινή ανακοίνωση από μια ομάδα πρώην στελεχών.

Μια ανακοίνωση που απαντά στις πρόσφατες τοποθετήσεις της Μαρίας Καρυστιανού με τις οποίες επιχείρησε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις των αποχωρήσεων και να συσπειρώσει τα μέλη και στελέχη που παραμένουν πιστά στον κεντρικό οργανωτικό πυρήνα και την ίδια.

Μια ανακοίνωση που απορρίπτει κατηγορηματικά τις αιτιάσεις περί προσωπικών φιλοδοξιών, επιδιώξεων για αξιώματα ή έλλειψης αντοχής, καταγγέλλοντας συγκεντρωτικό μοντέλο λήψης αποφάσεων, απουσία θεσμικών διαδικασιών και επικράτηση παρασκηνιακών μηχανισμών.

Αλλά και μια ανακοίνωση που δείχνει πως υπάρχει μια ομάδα πρώην στελεχών που μάλλον δεν αποχωρούν σιωπηλά αλλά που ενδεχόμενα προσβλέπουν σε μια δυναμικότερη συντονισμένη δράση.

Η πλήρης ανακοίνωση και οι υπογράφοντες:

«Η αποχώρηση δεν είναι έλλειψη χαρακτήρα. Είναι δικαίωμα και, όταν χρειάζεται, στάση αρχής.»

Με αφορμή πρόσφατες δημόσιες τοποθετήσεις της κ. Μαρίας Καρυστιανού σχετικά με τις αποχωρήσεις στελεχών από το Κίνημα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», θεωρούμε αναγκαίο να απαντήσουμε συλλογικά, καθαρά και χωρίς υπεκφυγές.

Δεν θα επιτρέψουμε να παρουσιαστούν οι αποχωρήσεις μας ως αποτέλεσμα προσωπικών φιλοδοξιών, προσωπικών ατζεντών, έλλειψης αντοχής ή ακόμη χειρότερα ως ένδειξη «χαρακτήρα».

Γνωρίζουμε πολύ καλά γιατί μπήκαμε σε αυτό το εγχείρημα. Και γνωρίζουμε εξίσου καλά γιατί αποχωρήσαμε.

Δεν αποχωρήσαμε επειδή μας έλειψαν οι καρέκλες. Δεν αποχωρήσαμε επειδή δεν μας δόθηκαν αξιώματα. Δεν αποχωρήσαμε επειδή «δεν αντέξαμε».

Αποχωρήσαμε ακριβώς επειδή αρνηθήκαμε να συμβιβαστούμε με πρακτικές που θεωρήσαμε ασύμβατες με τις αρχές για τις οποίες ξεκίνησε αυτό το εγχείρημα.

Και οι λόγοι των αποχωρήσεών μας, παρά τις διαφορετικές προσωπικότητες και τις διαφορετικές διαδρομές μας, παρουσιάζουν σημαντικές κοινές αναφορές.

Πιστέψαμε στην ιδέα ενός πραγματικού κινήματος πολιτών, το οποίο θα οικοδομούνταν από τη βάση προς την κορυφή. Πιστέψαμε ότι επιδιώκαμε να μεταφέρουμε στη δημόσια ζωή το αυθεντικό κοινωνικό αίτημα εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών ,για Αλήθεια, Δικαιοσύνη και Λογοδοσία. Ένα πραγματικό Κίνημα Πολιτών ενάντια στη σήψη του πολιτικού συστήματος.

Πιστέψαμε ότι οι πολίτες θα είχαν ουσιαστικό λόγο στη διαμόρφωση των οργάνων, των διαδικασιών και των αποφάσεων.

Στην πορεία, όμως, διαπιστώσαμε πρακτικές συγκέντρωσης αποφασιστικών αρμοδιοτήτων σε έναν περιορισμένο κύκλο προσώπων, χωρίς την αντίστοιχη θεσμική και δημοκρατική νομιμοποίηση. Αντί για συλλογικές διαδικασίες, διαφάνεια και θεσμική συγκρότηση, διαμορφώθηκε ένα συγκεντρωτικό μοντέλο αποφάσεων από ελάχιστα πρόσωπα, με λογικές “αυλών”, μηχανισμών και παρασκηνιακών ανταγωνισμών.

Αυτό δεν είναι μια προσωπική μας εντύπωση που πρέπει να απορριφθεί. Είναι μια πολιτική και οργανωτική διαφωνία που δικαιούμαστε να εκφράζουμε.

Σε ένα δημοκρατικό εγχείρημα η διαφορετική άποψη δεν μπορεί να θεωρείται εχθρική πράξη.

Η κριτική δεν είναι προδοσία. Η διαφωνία δεν είναι υπονόμευση. Η αποχώρηση δεν είναι έλλειψη χαρακτήρα.

Και όποιος επιλέγει να αποχωρήσει επειδή δεν μπορεί πλέον να συνυπάρξει με μια πολιτική ή οργανωτική πραγματικότητα που θεωρεί λανθασμένη, δεν οφείλει να απολογείται για την αξιοπρέπειά του.

Αντιθέτως, ίσως αυτό ακριβώς να αποτελεί ένδειξη συνέπειας.

Υπήρξαν ζητήματα που για ορισμένους από εμάς δεν ήταν απλώς οργανωτικές διαφωνίες αλλά ζητήματα αρχής.

Υποστηρίζουμε κάτι διαφορετικό, ότι ένα πολιτικό εγχείρημα που διεκδικεί να εκφράσει την κοινωνική δικαιοσύνη οφείλει να σταθμίζει όχι μόνο τη νομιμότητα, αλλά και την ηθική διάσταση των επιλογών του και συλλογικά και προσωπικά..

Ένα κίνημα που ζητά από τους πολίτες να το εμπιστευθούν οφείλει να λειτουργεί με κανόνες που είναι γνωστοί και ξεκάθαροι σε όλους.

Η καταστατική συγκρότηση οργάνων, η εκλογή προσώπων, η αξιολόγηση υποψηφίων και η λήψη αποφάσεων πρέπει να διέπονται από σαφή, αντικειμενικά και δημοκρατικά κριτήρια.

Δεν μπορούμε να ζητάμε από τους πολίτες να εμπιστευθούν ένα νέο πολιτικό μοντέλο και ταυτόχρονα να τους ζητούμε να αποδεχθούν διαδικασίες που δεν έχουν προηγουμένως θεσμοθετηθεί με τρόπο διαφανή και δημοκρατικό..

Η Δημοκρατία δεν αρχίζει όταν ολοκληρωθεί η στελέχωση. Αρχίζει από τον τρόπο με τον οποίο στελεχώνεται ένας δημοκρατικός φορέας.

Μας προβληματίζει ιδιαίτερα η λογική σύμφωνα με την οποία, όποιος αποχωρεί πρέπει να θεωρείται ότι απομακρύνεται από τις αρχές του εγχειρήματος.

Ας είμαστε ξεκάθαροι:

Δεν αποχωρήσαμε από τις αρχές μας. Αποχωρήσαμε επειδή θεωρήσαμε ότι οι αρχές αυτές δεν υπηρετούνταν πλέον με τον τρόπο που εμείς πιστεύαμε ότι πρέπει. Αυτό είναι ουσιαστική διαφορά & δεν μπορεί να διαγραφεί με χαρακτηρισμούς.

Ακούσαμε την άποψη ότι «όποιος φεύγει δείχνει τον χαρακτήρα του». Συμφωνούμε.

Πράγματι, η αποχώρηση δείχνει χαρακτήρα. Δείχνει αν ένας άνθρωπος είναι διατεθειμένος να παραμείνει σε έναν χώρο μόνο και μόνο για να διατηρήσει τη θέση του ή αν είναι έτοιμος να αποχωρήσει όταν οι πράξεις και οι αρχές πάψουν να συμβαδίζουν.

Ο δικός μας χαρακτήρας δεν κρίνεται από το αν παραμείναμε. Κρίνεται από το αν μείναμε πιστοί σε αυτά που πιστεύαμε όταν αποφασίσαμε να συμμετάσχουμε.

Οι περισσότεροι από εμάς δεν είχαμε ανάγκη το συγκεκριμένο εγχείρημα για να αποκτήσουμε δημόσια αναγνωρισιμότητα, επαγγελματική υπόσταση ή πολιτική παρουσία.

Είχαμε ήδη τη δική μας διαδρομή. Μπήκαμε επειδή πιστέψαμε ότι μπορούσε να δημιουργηθεί κάτι διαφορετικό.

Και ακριβώς επειδή το πιστέψαμε, πονά περισσότερο όταν διαπιστώνουμε ότι αυτό που οραματιστήκαμε κινδυνεύει να αποκτήσει χαρακτηριστικά από εκείνα που υποσχέθηκε ότι θα αφήσει πίσω του.

Δεν επιθυμούμε προσωπική σύγκρουση με την κ. Καρυστιανού ούτε με κανένα άλλο πρόσωπο.

Δεν έχουμε ανάγκη από χαρακτηρισμούς. Έχουμε ανάγκη από απαντήσεις. Ποιος αποφασίζει;

Με ποια διαδικασία; Ποιος ελέγχει ποιον; Πώς συμμετέχει πραγματικά η βάση; Πώς διασφαλίζεται η διαφάνεια; Ποια είναι τα αντικειμενικά κριτήρια επιλογής προσώπων;

Και, κυρίως, ποια είναι η πραγματική θέση των πολιτών μέσα σε ένα Κίνημα που δημιουργήθηκε στο όνομά τους; Αυτά είναι τα ερωτήματα που θέσαμε.

Και επειδή δεν λάβαμε τις απαντήσεις που θεωρούσαμε αναγκαίες, επιλέξαμε τον δρόμο της αποχώρησης. Δεν αποχωρήσαμε από την Ελπίδα και ότι πιστεύαμε ότι εξέφραζε.

Αποχωρήσαμε από ένα συγκεκριμένο οργανωτικό και πολιτικό μοντέλο. Δεν αποχωρήσαμε από την ανάγκη για διαφάνεια και κοινωνική δικαιοσύνη και ασφαλώς δεν αποχωρήσαμε από τους πολίτες που πίστεψαν σε μια διαφορετική Ελλάδα.

Αυτές οι αρχές δεν ανήκουν σε κανένα πρόσωπο και σε κανέναν κομματικό μηχανισμό, ανήκουν στην κοινωνία

Και γι’ αυτό θα συνεχίσουμε να τις υπηρετούμε, ο καθένας από τον δικό του δρόμο.

Δεν ζητούμε να μας πιστέψει κανείς επειδή το λέμε εμείς.

Ζητούμε μόνο να μας κρίνει για όσα πραγματικά είπαμε, για όσα πραγματικά κάναμε και για τους πραγματικούς λόγους για τους οποίους αποχωρήσαμε, γιατί η Δημοκρατία δεν φοβάται αυτούς που αποχωρούν επειδή αρνούνται να σιωπήσουν.

Οι υπογράφοντες

Μερικά από τα αποχωρήσαντα στελέχη του Κινήματος «Ελπίδα για τη Δημοκρατία»

Κοκοτσάκης Βασίλειος, Αυγερινός Αθανάσιος, Νίκος Ζαρκαδούλας, Λενακάκη Αγγελική, Τζουγανάτος Αθανάσιος, Τάκης Κοτσιόργιος, Ρομπογιαννάκης Αχιλλέας, Ηλίας Μιχαλάς, Κατερίνα Σωτηράκου, Βαμβακάς Κων/νος, Σοφούλης Μανόλης, Σταύρος Σταυρουλάκης, Φρονιμάκης Γιάννης, Κατερίνα Μουτσάτσου, Μπαγκέρης Ιάσων,Λαινάς Ιωάννης, Παναγιώτα Κάπου, Γιαννής Γρηγορίου,Ηρώ Βουρδούμπα, Παναγ.Παντελάκης, Κλωθάκης Δημήτρης και Μαρία Παιζάκη

Σ.σ. : Με την σειρά αποχώρησης»

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

ΑΠΟΨΕΙΣ Ευρώπη ΡΟΗ Ρωσία

Ευρώπη: Ο «αργός θάνατος» της «συμμαχίας των προθύμων» γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρος

Ακτιβιστής στις 4.8.26 0

Η αποχώρηση του Κιρ Στάρμερ και το ανακοινωθέν τέλος της θητείας του Εμανουέλ Μακρόν έχουν προκαλέσει φόβους για έναν «αργό θάνατο» για τον «συνασπισμό των προθύμων» στην Ουκρανία. Η έλλειψη διαδόχων ικανών να διατηρήσουν την πορεία, οι εθνικές διαιρέσεις, οι επερχόμενες εκλογές και η έλλειψη ηγεσίας απειλούν τη μακροπρόθεσμη επιβίωση και την πολιτική συνοχή του.

Ο «συνασπισμός των προθύμων» που σχηματίστηκε γύρω από την Ουκρανία θα μπορούσε να καταδικαστεί σε «αργό θάνατο » , ανέφερε η Telegraph στις 2 Αυγούστου . Σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα, η αποχώρηση του Keir Starmer και, πάνω απ' όλα, η επικείμενη διαδοχή του Emmanuel Macron κινδυνεύουν να στερήσουν από αυτή τη συμμαχία τους κύριους πολιτικούς της μοχλούς, ενώ κανένας άλλος Ευρωπαίος ηγέτης δεν φαίνεται επί του παρόντος ικανός να αναλάβει σταθερά τα ηνία.

Ο Εμανουέλ Μακρόν θα πρέπει να εγκαταλείψει το Μέγαρο των Ηλυσίων μετά τις προεδρικές εκλογές του 2027, στο τέλος της δεύτερης θητείας του. Η αποχώρησή του ανοίγει ένα σημαντικό ρήγμα. Κανένας προφανής διάδοχος δεν φαίνεται ικανός να συνεχίσει τις πολιτικές του, ενώ οι κορυφαίοι υποψήφιοι υποστηρίζουν θέσεις που θα μπορούσαν να αμφισβητήσουν άμεσα τη γαλλική πολιτική απέναντι στην Ουκρανία, τη Ρωσία και το ΝΑΤΟ.

Η Μαρίν Λεπέν θεωρείται η επικρατέστερη υποψήφια για να διαδεχθεί τον Γάλλο πρόεδρο. Έχει υποσχεθεί να αποσύρει τη Γαλλία από την ολοκληρωμένη στρατιωτική διοίκηση του ΝΑΤΟ και να άρει τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας. Ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν, που παρουσιάζεται ως ένας από τους κύριους αντιπάλους της, θέλει να προχωρήσει ακόμη περισσότερο, αποσύροντας τη Γαλλία από την Ατλαντική Συμμαχία.

Η άνοδος στην εξουσία οποιασδήποτε από αυτές τις δύο πολιτικές προσωπικότητες θα μπορούσε επομένως να αποτελέσει μοιραίο πλήγμα για τον «συνασπισμό των προθύμων». Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η Telegraph , Βρετανοί αξιωματούχοι εξετάζουν ήδη τις πιθανές συνέπειες ενός τέτοιου σεναρίου στις γαλλο-βρετανικές σχέσεις, την ανταλλαγή πληροφοριών και το ίδιο το μέλλον του συνασπισμού. Ένας Δυτικός αξιωματούχος προειδοποίησε επίσης ότι η νίκη οποιουδήποτε από αυτούς τους υποψηφίους θα αποτελούσε σοβαρό πρόβλημα για το ΝΑΤΟ.

Ένας Ευρωπαίος διάδοχος παραμένει ασαφής.

Σύμφωνα με την εφημερίδα, η «απειλή» δεν προέρχεται, ωστόσο, αποκλειστικά από το Παρίσι. Οι ηγέτες που θεωρητικά θα μπορούσαν να καλύψουν το κενό που άφησαν οι ίδιοι ο Εμανουέλ Μακρόν και ο Κιρ Στάρμερ φαίνονται πολύ εύθραυστοι, πολύ απομονωμένοι ή πολύ απορροφημένοι από τις δικές τους κρίσεις για να επιβάλουν μια κοινή κατεύθυνση.

Ο Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς, ο οποίος μερικές φορές παρουσιάζεται ως πιθανός νέος Ευρωπαίος ηγέτης, ήδη αγωνίζεται να διατηρήσει τον έλεγχο του κόμματός του. Αντιμετωπίζει εσωτερικές κρίσεις, αυξανόμενη διαφωνία στο εσωτερικό του κόμματός του και αμφιβολίες για την ικανότητά του να διατηρήσει την εξουσία μακροπρόθεσμα.

Η Γερμανία, σε αντίθεση με το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία, αρνείται να στείλει στρατεύματα στην Ουκρανία ως μέρος μιας πιθανής ευρωπαϊκής ειρηνευτικής δύναμης. Σύμφωνα με τον βουλευτή των Χριστιανοδημοκρατών Ρόντεριχ Κίζεβτερ, οι διαφωνίες εντός του γερμανικού κυβερνητικού συνασπισμού σχετικά με την προσέγγιση της Ρωσίας οδήγησαν τον Φρίντριχ Μερτς να καθυστερήσει ορισμένες παραδόσεις όπλων, συμπεριλαμβανομένων των πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς Taurus, να μην κατασχέσει πλοία που αρκετές ευρωπαϊκές χώρες συνδέουν με τον ρωσικό «στόλο-φάντασμα», να μπλοκάρει μια ευρωπαϊκή πρωτοβουλία που αποσκοπεί στον περιορισμό της κυκλοφορίας Ρώσων διπλωματών εντός της ζώνης Σένγκεν και να αρνηθεί το κλείσιμο της Ρωσικής Βουλής.

Για τον Ρόντεριχ Κιζέβτερ, αυτή η προειδοποίηση δεν μπορεί να θεωρηθεί ηγεσία. Ο ευρωβουλευτής πιστεύει ότι η Ευρώπη χρειάζεται έναν νέο Τσώρτσιλ, αλλά ότι δεν έχει ακόμη αναδειχθεί καμία προσωπικότητα αυτού του μεγέθους. Το ερώτημα, επομένως, παραμένει: ποιος μπορεί να κρατήσει ζωντανό τον συνασπισμό;

Η Πολωνία δεν φαίνεται πλέον έτοιμη να αναλάβει αυτόν τον ρόλο. Ο πρωθυπουργός της, Ντόναλντ Τουσκ, αρνείται οποιαδήποτε συμμετοχή σε ανάπτυξη στρατευμάτων στην Ουκρανία, επικαλούμενος την εγγύτητα των ρωσικών συνόρων. Η συνέχιση της παραμονής του στην εξουσία θα εξαρτηθεί από το αποτέλεσμα των εκλογών που έχουν προγραμματιστεί για το επόμενο έτος.

Παρόμοια είναι η κατάσταση στην Ιταλία. Η Τζόρτζια Μελόνι έχει επίσης αποκλείσει την αποστολή στρατευμάτων στην Ουκρανία και θα πρέπει να διοργανώσει εθνικές εκλογές πριν από το τέλος του επόμενου έτους. Αυτές οι προθεσμίες θα μπορούσαν να μειώσουν περαιτέρω τον αριθμό των ηγετών που είναι πρόθυμοι να δεσμεύσουν τη χώρα τους στον συνασπισμό.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η αντικατάσταση του Keir Starmer από τον Andy Burnham προσθέτει ένα νέο επίπεδο αβεβαιότητας. Ο Burnham είναι κυρίως έμπειρος στην εσωτερική πολιτική και σχεδόν καθόλου στην εξωτερική πολιτική, σημειώνει η εφημερίδα. Από τότε που ανέλαβε τα καθήκοντά του, έχει διαβεβαιώσει τους συμμάχους ότι το Λονδίνο θα συνεχίσει να υποστηρίζει την Ουκρανία και το ΝΑΤΟ. Ωστόσο, αυτή η υπόσχεση από μόνη της δεν αρκεί για να αποδείξει ότι θα είναι σε θέση να ασκήσει την ίδια επιρροή με τον προκάτοχό του.

Η Ρωσία, από την πλευρά της, θεωρεί την ανάπτυξη ευρωπαϊκών δυνάμεων στην Ουκρανία ισοδύναμη με την εγκατάσταση ενός ΝΑΤΟϊκού αποσπάσματος στα σύνορά της. Ο εκπρόσωπος της ρωσικής προεδρίας Ντμίτρι Πεσκόφ το έχει ήδη δηλώσει αυτό. Εν τω μεταξύ, το Κρεμλίνο καλεί τις ευρωπαϊκές χώρες να αποκαταστήσουν τον διάλογο με τη Μόσχα, υποστηρίζοντας ότι η Ρωσία είναι πολύ ισχυρή για «να την αγνοήσει απλώς η Ευρώπη » .

Πηγή: RT France

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου