Articles by "ΑΠΟΨΕΙΣ"

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΠΟΨΕΙΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ακτιβιστής στις 0

με την υπογραφή του Γιώργου Χαρβαλιά

Στα μέσα της περασμένης εβδομάδας οι λεγόμενοι «πρόθυμοι» της Ευρώπης, αυτοί δηλαδή που ξύνονται για καβγά με τον Πούτιν, εξέδωσαν μία δήλωση «συμπαράστασης» υπέρ της Δανίας. Σε αντίθεση με τις συνήθεις επιθετικές κορόνες η διατύπωση ήταν νερόβραστη και προσεκτική, σχεδόν φοβική θα σας έλεγα, γιατί δεν απευθυνόταν στους Ρώσους. Στον Τραμπ απευθυνόταν, εκλιπαρώντας τον εμμέσως να…ξανασκεφτεί το θέμα της Γροιλανδίας!

Έρχονται, λοιπόν, στιγμές που η διεθνής πολιτική προσφέρει κωμικά σκετς τόσο καλοδουλεμένα ώστε ούτε η πιο καυστική σάτιρα θα μπορούσε να επινοήσει. Ένα από αυτά αφορά τη σημερινή αγωνία της Δανίας, μιας χώρας που το τελευταίο διάστημα είχε πάρει τον ρόλο του ευρωπαϊκού κήρυκα κατά της «ρωσικής απειλής» προειδοποιώντας για έναν επικείμενο εφιάλτη: Ότι οι Ρώσοι θα μπουκάρουν στα σπίτια μας και δεν θα αφήσουν ρουθούνι.

Ωραίο το σενάριο για πολεμικό blockbuster, όμως η σοβαρότερη απειλή που αντιμετωπίζει σήμερα η Δανία δεν έρχεται από τη Ρωσία. Έρχεται από τον μέχρι πρότινος στενότερο σύμμαχό της. Τις Ηνωμένες Πολιτείες του Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος ποτέ δεν έκρυψε ότι θεωρεί τη Γροιλανδία στρατηγικό λάφυρο και τη Δανία έναν απλώς ενοχλητικό ιδιοκτήτη.

Η πρόσφατη αμφισβήτηση, ακόμη και με την επίκληση επικείμενης στρατιωτικής εισβολής, αποτέλεσε πραγματική ψυχρολουσία για τη μικρή σκανδιναβική χώρα που νόμιζε ότι είχε ξεπεράσει τον σκόπελο και… ο θείος Ντόναλντ είχε αποκοιμηθεί.

Οι Δανοί, ξέρετε, είναι ένα είδος Ευρωπαίων… πολυτελείας. Εκμεταλλεύονται τη διαδικασία της ενοποίησης στη γηραιά ήπειρο, όπως και όποτε θέλουν, μετέχουν στις δομές α λα καρτ, με το ένα πόδι μέσα και το άλλο έξω, αρνήθηκαν (σοφά) να υιοθετήσουν το ευρώ και μέχρι πρότινος είχαν εξασφαλίσει μια σειρά εξαιρέσεων από συλλογικές δράσεις σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και άμυνας τις οποίες οι ίδιοι ανέστειλαν εν όψει της… ρωσικής απειλής.

Από τη δεκαετία του ’70 κατάφεραν να επιβάλουν τις ιδιοτροπίες τους με διαδοχικά δημοψηφίσματα που τρομοκρατούσαν τις Βρυξέλλες ότι θα χάσουν το… κελεπούρι και στο τέλος αποσπούσαν ένα είδος προνομιακής μεταχείρισης, ασύμμετρο σε σχέση με το μπόι και τη γεωπολιτική ισχύ της χώρας τους.

Οι Δανοί, βεβαίως, είναι πλούσιοι. Ανήκουν στον οικονομικά εύρωστο ευρωπαϊκό Βορρά. Αλλά ο πλούτος τους δεν οφείλεται σε κάποια μοναδικότητα, με εξαίρεση ίσως τον διεθνοπολιτικό τους πραγματισμό. Στις δύσκολες στιγμές επέλεγαν τη… βολική πλευρά της ιστορίας.

Τον Απρίλιο του 1940 οι Γερμανοί κατέλαβαν τη Δανία σχεδόν χωρίς να πέσει ντουφεκιά. Οι απώλειές τους περιορίστηκαν σε… δύο νεκρούς, λιγότερους δηλαδή από όσους χάθηκαν σε τροχαία δυστυχήματα κατά τη διάρκεια προετοιμασίας της επίθεσης!
Οι Γερμανοί εκτίμησαν αυτό το είδος της παθητικής παράδοσης και τους άφησαν στην ησυχία τους για μεγάλο διάστημα. Η χώρα δεν καταστράφηκε, όπως ακριβώς και στον Πρώτο Παγκόσμιο που τήρησε καθεστώς αυστηρής ουδετερότητας. Έτσι λοιπόν, στη νεότερη Ιστορία της η Δανία φρόντισε να αποφύγει τις μεγάλες συγκρούσεις, να ελαχιστοποιήσει το κόστος από τις παγκόσμιες συρράξεις, αλλά και να μετατρέψει τη γεωγραφική της θέση σε εμπορικό πλεονέκτημα. Χωρίς πολεμικά ερείπια, εμφύλιες διενέξεις και χαμένες γενιές προσανατολίστηκε στη ναυτιλία και στο παγκόσμιο εμπόριο, με κολοσσούς όπως η Maersk, ανέπτυξε ισχυρή φαρμακοβιομηχανία με αιχμή τη Novo Nordisk, αξιοποίησε υδρογονάνθρακες στη Βόρειο Θάλασσα, επένδυσε στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, αλλά ταυτόχρονα προστάτευσε και την πρωτογενή παραγωγή της, προσφέροντάς της εξαγωγικό προσανατολισμό.

Το πραγματικό πλεονέκτημα όμως των Δανών δεν ήταν η καινοτομία, αλλά η ικανότητα να αποφεύγουν τους καβγάδες. Μέχρι που πρόσφατα ψήφισαν για πρωθυπουργό μία ανόητη κυρία με εμμονές. Μία κυρία που έβλεπε στον ύπνο και τον ξύπνιο της τον Πούτιν να ορμά στο σπίτι της, αλλά σήμερα κινδυνεύει να χάσει τη Γροιλανδία από τον Τραμπ.

Η περίπτωση της Μέτε Φρεντέρικσεν είναι πραγματικά απίθανη. Από αυτές που ερμηνεύονται μόνο με κριτήρια απόλυτης βλακείας ή ιδιοτέλειας. Έπεισε τους Δανούς που την ψήφισαν ότι κινδυνεύουν και έσπευσε να στοιχηθεί μαζί με άλλους «χρήσιμους ηλίθιους» στο κλαμπ των προθύμων, απογειώνοντας το αφήγημα της ρωσικής απειλής με εμπρηστικές δηλώσεις.


Η κυρία Φρεντέρικσεν φαινόταν πεπεισμένη ότι o Πούτιν είχε βαλθεί να καταπιεί τη μικρή χώρα της. Γι’ αυτό και υποστήριζε ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν πρέπει να σταματήσει ποτέ! Κατά την άποψή της ο Ζελένσκι πρέπει να ενισχύεται χρηματοδοτικά και στρατιωτικά μέχρι να σβήσει ο ήλιος, ώστε να κρατούνται οι Ρώσοι απασχολημένοι και να μην εισβάλλουν στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Αν ο συλλογισμός σάς φαίνεται αστείος, κρατήστε και ότι αναφορικά με την ίδια τη Δανία δεν έχει κανένα απολύτως ιστορικό υπόβαθρο. Οι βαλτικές χώρες, που δεν κρύβουν ασφαλώς και τις ναζιστικές τους συμπάθειες, ας υποθέσουμε ότι έχουν προηγούμενα με τους Ρώσους. Η Δανία, όμως, στη νεότερη Ιστορία της ουδέποτε έχει «ακουμπιστεί» με το ρωσικό έθνος.

Τραυματική εμπειρία εδαφικού ακρωτηριασμού είναι αλήθεια ότι έχει υποστεί. Το 1864 στο Σλέσβιγκ Χόλσταϊν. Αλλά όχι από τους… Ρώσους, από τους Πρώσους!
Τον επόμενο αιώνα η Δανία γνώρισε και Κατοχή. Από τους Γερμανούς ναζί. Σοβιετικό άρμα μάχης οι Δανοί δεν έχουν δει παρά μόνο σε ταινίες. Κάπου εδώ, λοιπόν, αρχίζουν ο παραλογισμός και η γεωπολιτική ειρωνεία. Η πρωθυπουργός της Δανίας επένδυσε πολιτικά στον φόβο μιας ανύπαρκτης απειλής και υποτίμησε δραματικά τις βλέψεις ενός πανίσχυρου υποτιθέμενου συμμάχου.

Σήμερα, λοιπόν, η Δανία, αιφνιδιασμένη και τρομοκρατημένη, μυξοκλαίει και ζητάει την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Λυπούμαι, αλλά δεν θα συμμετέχω στο δράμα της, ούτε θα τη συμπονέσω. Αφήστε που, προσωπικά, αν ήμουν Γροιλανδός, θα προτιμούσα να με κυβερνάει ο Τραμπ με 100.000 δολάρια στην τσέπη παρά μία εμφανώς βλαμμένη που δεν κατάλαβε ποια είναι η απειλή για τη χώρα της.

Αλλά δεν είμαι Γροιλανδός. Έλληνας είμαι και θυμάμαι επίσης ότι η Δανία, χωρίς καν να είναι στο ευρώ, παρέδιδε μαθήματα δημοσιονομικής ηθικής την περίοδο των Μνημονίων. Τότε που η ελληνική κοινωνία κατέρρεε οικονομικά και θεσμικά η πολιτική σκηνή στη Δανία δεν διακρίθηκε για τη συμπόνια της. Αντιθέτως κυριάρχησε ένας λόγος απαξιωτικός, σχεδόν τιμωρητικός. Στη δανική Βουλή ακούστηκαν δηλώσεις για τα «40 χρόνια ελληνικής ανευθυνότητας», με συνέπεια η χώρα μας να παρουσιάζεται ως κραυγαλέο παράδειγμα προς αποφυγή.

Θυμάμαι επίσης και ότι ένας από τους πιο σκληρούς και ανάλγητους τοποτηρητές της τρόικας για λογαριασμό του ΔΝΤ ήταν Δανός. Ο ανεκδίηγητος κύριος Πολ Τόμσεν, που νόμιζε πως πραγματοποιεί περιοδεία σε αποικία της Υποσαχάριας Αφρικής.

Σήμερα, λοιπόν, η Δανία που μας κουνούσε το δάχτυλο την περίοδο των Μνημονίων, η ίδια Δανία που πρωτοστάτησε χωρίς κανέναν λόγο στο φαιδρό αφήγημα της ρωσικής απειλής, ανακαλύπτει ξαφνικά πανικόβλητη τον κυνισμό στις διεθνείς σχέσεις.

Ε, λυπάμαι, αλλά δεν συγκινούμαι. Όπως έστρωσε, ας κοιμηθεί.
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Η χώρα θέλει βαθιά αλλαγή και όχι μόνο κάθαρση και τιμωρία των ενόχων

του Γιώργου Σαχίνη

Το αίτημα της κάθαρσης είναι αναγκαίο. Αλλά δεν αρκεί. Η ελληνική κοινωνία δε βρίσκεται απλώς σε φάση δυσαρέσκειας, βρίσκεται σε κατάσταση ηθικής και θεσμικής κόπωσης, απόκλισης πλήρους από ένα σάπιο σύστημα που απλά αναπαράγει σχέσεις εξουσίας, αλλά αντίλογο προσώρας πειστικό δεν έχει. Από τις υποκλοπές και τα Τέμπη έως τον ΟΠΕΚΕΠΕ, από τις υποδομές που καταρρέουν μέχρι ένα κράτος που μοιάζει ανίκανο να προστατεύσει ακόμη και τον εναέριο χώρο του, το αίσθημα της ατιμωρησίας και της συγκάλυψης έχει μετατραπεί σε κοινό τόπο.

Η αίσθηση ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται όχι με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον, αλλά την εξυπηρέτηση οργανωμένων συμφερόντων - ενίοτε και απλών “χορηγών” - έχει παγιωθεί.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, το αίτημα για κάθαρση, δικαιοσύνη και τιμωρία των ενόχων δεν είναι απλώς εύλογο, είναι βαθιά πολιτικό και κοινωνικά νομιμοποιημένο. Και είναι ακριβώς αυτό το αίτημα που γεννά, ξανά και ξανά, νέες πολιτικές απόπειρες, κινήσεις, κόμματα που ακόμη δεν έχουν πλήρως γεννηθεί. Η κίνηση της Μαρίας Καρυστιανού αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό και ισχυρό σύμπτωμα αυτής της φάσης.

Η Καρυστιανού ως σύμπτωμα, όχι ως αιτία

Η Μαρία Καρυστιανού δεν αναδείχθηκε μέσα από κομματικούς μηχανισμούς. Αναδείχθηκε μέσα από μια εθνική τραγωδία. Στο πρόσωπό της συμπυκνώθηκε η κραυγή μιας κοινωνίας που αισθάνθηκε προδομένη από το σύνολο των θεσμών: τη Δικαιοσύνη, το κράτος, την πολιτική, τα Μέσα Ενημέρωσης. Το κύρος που απολαμβάνει δεν είναι πολιτικό, είναι ηθικό.

Και αυτό την καθιστά εξαιρετικά ισχυρή, αλλά ταυτόχρονα και εξαιρετικά ευάλωτη. Η απόφασή της να μετατρέψει τον αγώνα για δικαιοσύνη σε πολιτικό εγχείρημα δεν είναι ούτε παράλογη, ούτε πρωτοφανής. Ιστορικά, μεγάλες πολιτικές μετατοπίσεις γεννήθηκαν από τραύματα. Το ερώτημα δεν είναι αν δικαιούται να το επιχειρήσει - το δικαιούται απολύτως - αλλά αν το ίδιο το αίτημα της κάθαρσης αρκεί για να θεμελιώσει μια βιώσιμη πολιτική πρόταση διακυβέρνησης.

Το όριο του «ούτε δεξιά ούτε αριστερά»

Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Συχνά λέγεται ότι η διάκριση ανάμεσα στη Δεξιά και την Αριστερά έχει ξεθωριάσει, ότι δε λέει πια πολλά για την πραγματικότητα. Υπάρχουν πράγματι σοβαροί λόγοι γι’ αυτή τη διαπίστωση - και σε μεγάλο βαθμό είναι αληθής. Το ουσιαστικό στοιχείο βρίσκεται αλλού: στο ότι αυτό που ιστορικά ονομάστηκε Αριστερά ενσωματώθηκε, πρώτον, οργανικά στο μεταπολιτευτικό πολιτικό και κοινωνικό συμβόλαιο, αποδεχόμενη ένα κυρίαρχο πλαίσιο. Δεύτερον, επί ΠΑΣΟΚ, εντάχθηκαν στο πολιτικό σύστημα τμήματα και δομές που για δεκαετίες βρίσκονταν εκτός της επίσημης πολιτικής διαδικασίας. Και τρίτον - και καθοριστικότερο - με την εμπειρία του ΣΥΡΙΖΑ, ο όρος “Αριστερά” υπέστη βαθιά φθορά, όταν ως κυβέρνηση όχι μόνο δεν κατάργησε τα μνημόνια, αλλά ψήφισε, μαζί με τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις, το τρίτο και επαχθέστερο απ’ όλα.

Θα αρκούσαν όλα αυτά για να εξηγηθεί το ξεθώριασμα της αντίθεσης Δεξιάς-Αριστεράς; Ίσως ναι. Όμως υπάρχει και κάτι ακόμη, εξαιρετικά σοβαρό: η ιστορική ήττα και η χρεωκοπία του λεγόμενου “υπαρκτού σοσιαλισμού”, καθώς και η μαζική μεταπήδηση πρώην “κομμουνιστών” σε καθεστώτα ολιγαρχών και ένθερμων υποστηρικτών του καπιταλισμού στη νεοφιλελέ εκδοχή του. Αυτή η διεθνής επικράτηση ενός ολιγαρχικού συστήματος κέρδους με ή χωρίς “εκλόγιμες μοναρχίες”, σε μια τεράστια γεωγραφική περιοχή και χωρίς ουσιαστική αντίσταση, επέτεινε τη σύγχυση, αν όχι την κρίση, ολόκληρου του λεγόμενου αριστερού κόσμου - ιδεολογικά, πολιτικά και ηθικά.

Κι όμως, αυτή η χρεωκοπία και αυτό το ξεθώριασμα δεν μπορούν να αποκρύψουν μια θεμελιώδη πραγματικότητα: σε κάθε χώρα - και γενικότερα, σε κάθε κοινωνία - υπάρχουν πάντοτε δύο “όχθες”. Όσο κι αν θολώνει το παλιό σχήμα Δεξιά/Αριστερά, οι κοινωνίες εξακολουθούν να χωρίζονται σε δύο πλευρές, κυρίως με όρους δύναμης και ισχύος, όχι απλώς ιδεολογίας. Η μία όχθη ανήκει σε εκείνους που κατέχουν εξουσία: κεφάλαιο, μέσα επιρροής, θεσμούς, δίκτυα, πρόσβαση. Είναι η όχθη του συστήματος, με τη δική της γλώσσα, τη δική της στρατηγική κάθε φορά και τα ιδιαίτερα - συχνά “εθνικά” - χαρακτηριστικά της.

Απέναντί της στέκει η άλλη όχθη: πλατύτερη, μαζικότερη, αλλά σήμερα σε μεγάλο βαθμό ακαθόριστη. Είναι ο λαός, τα ενδιάμεσα στρώματα, οι εργαζόμενοι, οι αποκλεισμένοι. Εκείνοι που άλλοτε επένδυσαν την ελπίδα τους σε συλλογικά οράματα και άλλοτε την είδαν να συντρίβεται σε ήττες και διαψεύσεις. Πρόκειται για μια όχθη μαζική αλλά ρευστή, πολυφωνική, κατακερματισμένη από μηχανισμούς χειραγώγησης και ελέγχου, γενικά ασυντόνιστη. Παρά τα σκιρτήματά της, δεν έχει ακόμη βρει σταθερή φωνή, μόνιμη πολιτική έκφραση. Δε συγκροτείται σε ένα εθνικοκοινωνικό μέτωπο. Δε συγκροτεί, ακόμη, ένα νέο, δυναμικό “Εμείς”.

Διαφορετική οπτική από κάθε όχθη

Η μεταφορά των δύο όχθεων δεν είναι τυχαία. Άλλωστε και οι ίδιοι οι όροι “Δεξιά” και “Αριστερά” προέκυψαν από τη χωροθέτηση των εκπροσώπων πραγματικών κοινωνικών αντιμαχόμενων δυνάμεων στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση του 1789. Άλλοι κάθισαν δεξιά, άλλοι αριστερά. Το περιεχόμενο των όρων δεν ήταν αφηρημένο, καθοριζόταν από τη θέση τους στην οικονομική, κοινωνική και πολιτική ζωή. Η σημερινή μεταβιομηχανική και μετανεωτερική ρευστοποίηση ιδεολογιών και ταυτοτήτων οδήγησε στο ξεθώριασμα των λέξεων - όχι όμως στην κατάργηση των πραγματικών κοινωνικών πόλων.

Η μεταφορά έχει όμως και έναν ακόμη κρίσιμο όρο: το ποτάμι που κυλά ανάμεσα στις δύο όχθες. Το ποτάμι είναι ο χρόνος, η ιστορία, η ταξική πάλη, η οικονομία και οι αναδιαρθρώσεις της, ο πολιτισμός που ρέει. Όλα αυτά συγκροτούν την κοίτη μέσα στην οποία συνυπάρχουν και αντιπαρατίθενται οι δύο όχθες, αναδιαμορφώνοντάς τες διαρκώς.

Έτσι, οι σχέσεις που διαπερνούν έναν κοινωνικό σχηματισμό γίνονται όλο και πιο σύνθετες, πιο διαλεκτικές και ταυτόχρονα πιο αντιθετικές. Η ίδια η έννοια της “χώρας” είναι μια τέτοια σχέση - τόσο προς τον εαυτό της όσο και προς το διεθνές περιβάλλον. Οι δύο όχθες συνδέονται, αλλά δε σχετίζονται με τον ίδιο τρόπο με τη διεθνή οικονομία, τις προβολές ισχύος, τις σχέσεις κυριαρχίας και τις μεταπρατικές εξαρτήσεις. Σε μια εξαρτημένη χώρα, η κυρίαρχη όχθη υπηρετεί ξένα συμφέροντα, αυτοεξυπηρετείται, πλουτίζει και ταυτόχρονα νομιμοποιεί την εξάρτηση μέσα από ιδεολογικά σχήματα.
Το τρίπτυχο “εξάρτηση- εκμετάλλευση- πόλεμος”, που διατρέχει σαν κόκκινη κλωστή τη σύγχρονη ελληνική ιστορία, δεν αντιμετωπίζεται με τον ίδιο τρόπο από τις δύο όχθες. Το ίδιο ισχύει και για την εθνική, κοινωνική και ατομική ελευθερία.

Η ρητορική του “ούτε δεξιά ούτε αριστερά”, όσο ελκυστική κι αν ακούγεται σε μια κοινωνία κουρασμένη και απογοητευμένη από τα κόμματα, έχει αποδειχθεί ιστορικά πολιτικά αδιέξοδη. Δεν υπάρχει διακυβέρνηση χωρίς κατεύθυνση. Δεν υπάρχει κράτος χωρίς επιλογές. Και δεν υπάρχει πολιτική χωρίς συγκρούσεις. Όταν ένα πολιτικό εγχείρημα αρνείται να απαντήσει στο ερώτημα “προς τα πού;” - οικονομικά, κοινωνικά, γεωπολιτικά - κινδυνεύει είτε να απορροφηθεί από το υπάρχον σύστημα είτε να μετατραπεί σε όχημα ετερόκλητων και συχνά αντιφατικών συμφερόντων. Η ιστορία βρίθει κινημάτων που ξεκίνησαν ως ηθικές εξεγέρσεις και κατέληξαν είτε στην ασημαντότητα είτε σε αυταρχικές εκδοχές “κάθαρσης”.
Δείτε ένα ποτάμι: ποια είναι η αριστερή και ποια η δεξιά όχθη; Και θυμηθείτε τον Μπόρχες: «Το ποτάμι που κυλά δεν είναι το ίδιο ποτάμι· κι ο άνθρωπος που το κοιτάζει δεν είναι ο ίδιος άνθρωπος». Όλα αλλάζουν. Τα πάντα ρει. Η πραγματικότητα δεν παγώνει. Ο χρόνος και η ιστορία δρουν. Και ακριβώς γι’ αυτό, μπορούμε - και οφείλουμε - να φανταστούμε έναν άλλον ορίζοντα για τη χώρα μας.

Το νέο πολιτικό εγχείρημα και η Μαρία Καρυστιανού

Με το ξεκίνημα της νέας χρονιάς, η Μαρία Καρυστιανού με μια συνέντευξη έκανε κάτι απλό: επισημοποίησε την παρουσία της στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό. Ανήγγειλε την εμπλοκή της στην πολιτική και την κάθοδό της και στις εκλογές, δεν είναι τα ίδια πράγματα αυτά. Μίλησε ως κεντρική πολιτική φυσιογνωμία και κατάσταση. Θορύβησε το πολιτικό σύστημα πολλαπλά. Όχι γιατί δεν το ήξεραν ή δεν το υπολόγιζαν, αλλά γιατί γνωρίζουν ότι υπάρχει μια μεγάλη τάση μέσα στην κοινωνία.
Από την άλλη να είναι σαφές, ποτέ ο λαός και η κοινωνία δεν απελευθερώθηκαν από μάγους, θεόπεμπτους άγιους ή καθαρτήριες δυνάμεις.

Τα κόμματα που χρωστάνε της Μιχαλούς και οδήγησαν παντοιοτρόπως την Ελλάδα σε χρεωκοπία ανησυχούν μήπως συσταθεί νέο κόμμα, χειρότερο από δαύτα... Είναι και διασκεδαστικό και εξοργιστικό αυτό που παρακολουθούμε: στελέχη της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, που κατέστρεψαν τη χώρα και χρωστάνε περίπου 1 δισ. ευρώ, χαρακτηρίζουν έναν πολιτικό σχηματισμό που δεν έχει ακόμα συσταθεί «σκορποχώρι», «χωρίς ιδεολογικό προσανατολισμό», «ψεκασμένο» και άκρο των άκρων. Αν έχουν πρόβλημα μαζί σου αυτοί που δημιούργησαν τα μεγαλύτερα προβλήματα, ίσως και να βοηθήσεις την πατρίδα.

Κι από κοντά ο ΣΥΡΙΖΑ με τις παραφυάδες του, η ροζουλί, νατοϊκή και νεο-μετα κι άλλα πολλά παγκοσμιοποιητική Αριστερά, που πέρναγε από Τσίπρα σε Κασσελάκη και μετά σε άλλους περαστικούς, που έχει γίνει παντοιοτρόπως ρεζίλι. Λησμονεί, μάλλον, το “όχι που αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά του ναι”, το 3ο μνημόνιο που πάντως στην όχθη των προνομιούχων δεν κόστισε, ενώ την απέναντι όχθη κόντεψε να την εξαφανίσει για να αφήσει το “μαξιλάρι” όντως των 37 δισ. ευρώ, προς όφελος όμως όχι των πολλών, και τη Συμφωνία των Πρεσπών για χάρη των Αμερικανών επί Μπάιντεν και μόνο. Το ΚΚΕ, που εδώ και έναν αιώνα ψάχνει “τις ώριμες συνθήκες” αλλά μετά το 1990 προτιμάει να επιβιώνει η στρατηγική του “σκαντζόχοιρου” ως την “επιφοίτηση των καιρών για μια άλλη κοινωνία”, παρότι με μια άλλη εντελώς διαφορετική από όλους τους άλλους πολιτική, ακόμη κι αυτό, φαίνεται να νιώθει την... καυτή ανάσα του χρόνου και ξεσπά στην Καρυστιανού, προσπαθώντας να κερδίσει λίγο χρόνο ακόμα, “προφητεύοντας” ξανά το “εγώ σας τα έλεγα”... ως αιτιολόγηση όμως τελικά της “ακινησίας” του, σε μια κοινωνία που θα έπρεπε να “φλέγεται”.

Τα παραπάνω δε σημαίνουν ότι χρωστάμε ψήφο σε οποιοδήποτε κόμμα ή πρόσωπο. Η προτίμηση θα κριθεί από τις πράξεις, τις διακηρύξεις, το πρόγραμμα και - πάνω απ’ όλα - από τα πρόσωπα που θα το στελεχώσουν. Παρ’ όλα αυτά, ένα καλό στην Ελλάδα μπορεί να το κάνει: η παρουσία του στα κοινά ενδέχεται να αποδυναμώσει τα πολιτικά χτικιά που αρρωσταίνουν το έθνος, την κοινωνία και το απαλλοτριωμένο κράτος της και απειλούν την επιβίωσή του.

Το πραγματικό διακύβευμα: νέα μεταπολίτευση ή νέος κύκλος απογοήτευσης;

Η Ελλάδα δε χρειάζεται ένα κόμμα, κίνημα ή κίνηση ή πρωτοβουλία του θυμού. Χρειάζεται το κόμμα, το μέτωπο, την πρωτοβουλία - μικρή σημασία έχουν οι λέξεις - της νέας μεταπολίτευσης. Ένα πολιτικό σχέδιο που να ενσωματώνει το αίτημα της κάθαρσης, αλλά να το υπερβαίνει. Που να μιλά για κοινωνικό συμβόλαιο, για ανισότητες, για παραγωγική ανασυγκρότηση, για δημοκρατικό έλεγχο της εξουσίας. Αν το νέο πολιτικό εγχείρημα περιοριστεί στην τιμωρία, θα εξαντληθεί. Αν όμως καταφέρει να μετατρέψει την οργή σε σχέδιο, τότε μπορεί να αποτελέσει πραγματικό ιστορικό γεγονός.

Η δημόσια παρουσία και οι αναφορές της Μαρίας Καρυστιανού δείχνουν ότι το εγχείρημα δεν είναι απλώς προσωπικό, αλλά απαιτεί βαθιά ανάλυση και αξιολόγηση. Το ηγετικό υλικό της Καρυστιανού - δηλαδή η ηθική της φυσιογνωμία, η σταθερότητα και η ικανότητα να αντέχει στον δημόσιο διάλογο - προσφέρει ισχυρό υπόβαθρο.

Ωστόσο, το ερώτημα παραμένει: θα αρκεί μόνο η ηθική ισχύς ενός προσώπου για να θεμελιωθεί ένα βιώσιμο πολιτικό σχέδιο;

Πριν ένας νέος πολιτικός φορέας διεκδικήσει την εμπιστοσύνη της κοινωνίας, δεν αρκεί η συγκίνηση, τα γενικόλογα “αξίες” ή η αίσθηση δικαίωσης. Είναι αναγκαίο να τεθεί υπό αυστηρό έλεγχο η σοβαρότητα και η ετοιμότητα του εγχειρήματος, σε εθνικό, κοινωνικό και παγκόσμιο επίπεδο. Το εγχείρημα Καρυστιανού είναι μια τάση της κοινωνίας, όχι λευκή επιταγή, οφείλει να αποδείξει ότι μπορεί να μετατρέψει τη συλλογική οργή σε σχέδιο.
Επίλογος

Υπό προϋποθέσεις ανοικτός ορίζοντας

Η ελληνική κοινωνία παραμένει συμπιεσμένη με αγωνία και ερωτήματα από την πολλές φορές άχρηστη υπερπληροφόρηση, αλλά έτοιμη να αναζητήσει νέους δρόμους. Το νέο πολιτικό εγχείρημα δεν είναι μόνον προσωπικό στοίχημα, είναι η αντανάκλαση μιας κοινωνικής δυναμικής που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Ο χώρος που ανοίγεται στην Καρυστιανού δεν είναι δεδομένος. Είναι υπό προϋποθέσεις: αν καταφέρει να συνδέσει ηθική φυσιογνωμία με πολιτικό σχέδιο, αν μετατρέψει την οργή σε πρόγραμμα, αν ενοποιήσει τα ρευστά στρώματα της κοινωνίας σε μια συνεκτική πρόταση.

Η ηγετική φυσιογνωμία της Καρυστιανού - το ηθικό και σταθερό υπόβαθρο της προσωπικότητάς της - αποτελεί ένα γερό υλικό υπόβασης κι ας το αποκαλούν απλοϊκό κι όχι υπερπολιτικό, ίσως ο κόσμος μπούχτισε από τη στείρα έως καταστροφική αποτελεσμάτων υπερπολιτική και θέλει τα απλά, δικαιοσύνη για όλους σε όλα, αλήθεια, ισοπολιτεία, κράτος κυρίαρχο, δημόσιο χώρο και δημόσια ευθύνη. Η κοινωνία παρακολουθεί, αξιολογεί και περιμένει. Δε δίνει λευκή επιταγή, αλλά αφήνει ανοιχτό το πεδίο στην πράξη.

Το εκκολαπτόμενο εγχείρημα μπορεί να αποτελέσει ιστορική στιγμή ή να μείνει μια τάση που θα παρατηρείται ως ανεκπλήρωτη ελπίδα. Η επιλογή ανήκει στο ίδιο το εγχείρημα και στην κοινωνία. Η Ελλάδα, ποταμός-θάλασσα αιώνων, κυλά ανάμεσα σε δύο όχθες. Η μία είναι η όχθη της απογοήτευσης, της παθητικής αποδοχής της ανικανότητας και της αναποτελεσματικότητας. Η άλλη είναι η όχθη της προσδοκίας, της αμφισβήτησης, της επιθυμίας για νέα πορεία. Το πολιτικό εγχείρημα που ακούει προσώρας στο όνομα της Μαρίας Καρυστιανού γεννιέται εκεί, ανάμεσα στις δύο όχθες, ως η εκδήλωση μιας τάσης που υπήρχε ήδη μέσα στην κοινωνία, η τάση να σπάσει ο κύκλος της παρακμής, να αναζητηθεί μια νέα μορφή πολιτικής παρουσίας που δεν ταυτίζεται με τις παλιές ή τις φθαρμένες ταυτότητες.

Δεν πρόκειται για λευκή επιταγή. Η Καρυστιανού δεν μπορεί να έρχεται ως μάντισσα, ούτε ως σωτήρας. Η φυσιογνωμία της, με την ηθική και ψυχολογική της βαρύτητα, είναι ένα γερό υλικό υποβάθρου: ένας χαρακτήρας που διαθέτει προσωπικότητα, αντοχή και συνείδηση των ευθυνών, του προσωπικού στραπάτσου που έχει υποστεί και της πολεμικής επί 3ετία πριν καν μιλήσει για πολιτική εμπλοκή. Αυτή τη δήλωση “μετάνοιας”, που να αποκλείει ένα τέτοιο ενδεχόμενο πολιτικής ανάμειξης (τι ειρωνεία αλήθεια για το σήμερα), της έθεταν από την πρώτη στιγμή, όταν μιλούσε για την τραγωδία της συγκάλυψης των αιτιών για τους 57 των Τεμπών, όσοι σήμερα την ψέγουν ότι μπέρδεψε την τραγωδία με την πολιτική, τρία χρόνια μετά... Αν απλά είχαν όφελος οι ίδιοι από αυτή, τότε όλα θα ήταν καλά... Αλλά το αν αυτό αρκεί για να στηρίξει ένα εγχείρημα που φιλοδοξεί να αλλάξει την Ελλάδα μένει ανοιχτό. Η κοινωνία, που ήδη έχει συνηθίσει σε προσωρινά, εύθραυστα και φαντασιακά πρότυπα, παρακολουθεί με προσοχή και με κριτικό βλέμμα, έτοιμη να αξιολογήσει την ουσία πίσω από τις λέξεις, την ικανότητα πίσω από την παρουσία και τη συνέπεια πίσω από τις προθέσεις.

Η τάση που εκφράζει η Καρυστιανού δεν είναι αποτέλεσμα προσωπικής επιβολής, είναι η αντανάκλαση ενός συλλογικού αιτήματος για διαφάνεια, λογοδοσία και πραγματική κοινωνική συμμετοχή. Είναι η απαίτηση να μετατραπεί η οργή σε σχέδιο, η απογοήτευση σε πράξη, η κούραση σε δημιουργική ενέργεια. Αν όμως η ηγετική προσωπικότητα δεν επαρκεί, αν το ηθικό και κοινωνικό της βάρος δε συνοδευτεί από πράξεις και θεσμική ωριμότητα, τότε η τάση κινδυνεύει να παραμείνει απλώς ένα όνειρο ανάμεσα στις όχθες ή στη χειρότερη, να συντριβεί στα βράχια τους.

Η κοινωνία, όπως πάντα, θα αποφασίσει στο τέλος. Οι δύο όχθες συνεχίζουν να υπάρχουν: η μία κρατά τα παλιά, τα φθαρμένα, τα άλυτα προβλήματα, η άλλη ανοίγει την προοπτική για μια νέα μεταπολίτευση, όχι με διακηρύξεις, αλλά με έργα και συνέπεια. Το νέο πολιτικό εγχείρημα, μέσα από την κοινωνική πίεση που το δημιούργησε και την ηγετική φυσιογνωμία που το εκφράζει προσώρας, μπορεί να αποτελέσει τον καταλύτη αυτής της μετάβασης - υπό την προϋπόθεση ότι δε θα υποκύψει στην εύκολη ικανοποίηση του θυμού, του αυτοθαυμασμού, αλλά θα επιβεβαιώσει την τάση που εκπροσωπεί μέσα από την πράξη και τον κοινωνικό έλεγχο.

Η ιστορία δε θα συγχωρήσει εύκολα ούτε την αδράνεια, ούτε τις μεγαλοστομίες. Αλλά, για πρώτη φορά εδώ και χρόνια, ένας κόμβος πολιτικής, ένας φορέας με σαφές κοινωνικό αίτημα, ένα εγχείρημα που συνδέει ηθικό βάρος, προσωπικότητα και κοινωνική τάση, ενδέχεται να εμφανίζεται στο προσκήνιο. Το ερώτημα παραμένει ανοιχτό: αν αυτό το υλικό υποβάθρου - η φυσιογνωμία της Καρυστιανού - επαρκεί για να κρατήσει σταθερό το “καράβι” στις ταραγμένες όχθες της ελληνικής πολιτικής, ή αν θα χρειαστεί την πλήρη συνδρομή της κοινωνίας για να γίνει πραγματική ιστορία, αν και εφόσον την πείθει τελικά την κοινωνία αυτή.

Στο μεταξύ, η τάση υπάρχει, δυνατή και ανοιχτή, σαν ποτάμι που πιέζει για διέξοδο, και η κοινωνία συνεχίζει να παρακολουθεί, να ζυγίζει, να περιμένει. Το εγχείρημα Καρυστιανού δεν είναι πλέον μόνο προσωπικό κι ας εμφανίζεται από πολλούς ως τέτοιο, είναι η εκδήλωση μιας συλλογικής αναζήτησης, η οποία, υπό προϋποθέσεις, μπορεί να ανοίξει νέους δρόμους στην ελληνική πολιτική ζωή - δρόμους που μέχρι σήμερα παρέμεναν ανοιχτοί μόνο ως υποσχέσεις. Ανάλογα εγχειρήματα υπό τις ίδιες προϋποθέσεις έχουν ομοίως χώρο, η κοινωνία αυτό αποζητά και αυτή στο τέλος είναι που θα κρίνει και σωστό ή λάθος θα πάρει και την ευθύνη της... Είναι κι αυτή η ρήση, δεν έχω υπόψη μου ποιος την έχει διατυπώσει αλλά συγκυριακά “κουμπώνει” γάντι στις υπάρχουσες εξελίξεις και είναι αναφορά προς όλους τους ενδιαφερόμενους, εμπλεκόμενους, επικριτές και υμνητές: «Η αληθινή αξιοπρέπεια είναι σαν το ποτάμι: όσο πιο βαθύ είναι, τόσο λιγότερο θόρυβο βγάζει»...


πηγή: neakriti.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Πολλοί, ακόμα και μη δεξιοί σ' όλο τον κόσμο, πόσο μάλλον Αμερικανοί πολίτες, προσέβλεπαν με συγκρατημένη συμπάθεια στις εξαγγελίες του Τραμπ πριν από την εκλογή του (ειρήνη στην Ουκρανία, εμβόλια κλπ).
Η συμπεριφορά  και το "γιο-γιο" των διαθέσεων, των ανακοινώσεων του έδειχνε από την αρχή της ανάληψης καθηκόντων του, την αλλαγή από την πεπατημένη προηγούμενων Προέδρων, δημοκρατικών και ρεπουμπλικανών, και τον τρόπο που χειριζόταν τη διεθνή κατάσταση οι πρώην.

Μάλιστα τότε πολλοί  πανικοβλήθηκαν λίγο. Άλλοι το χαρακτήρισαν αυτό ως «Σύνδρομο Διαταραχής Τραμπ» (ΣΔΤ).

Οι δημοκρατικοί παρότι τον παρουσίαζαν ως φλυαρό ανίκανο άτομο  πίστευαν πως η διακυβέρνησή του δεν θα είχε μεγάλες συνέπειες για τον κόσμο, για τις ΗΠΑ δεν μ' ένοιαζε ιδιαίτερα, αν κι αυτό γνωρίζω πως είναι λάθος γιατί εκατομμύρια αμερικανοί πολίτες πλήττονται από αυτή.

Στην αρχή η συνάντηση στην Αλάσκα με τον Πρόεδρο Πούτιν φαινόταν πως πήγε αρκετά καλά. Ο πόλεμος στην Ουκρανία φαινόταν να κινείται προς κάποιο λογικό αποτέλεσμα. Η εσωτερική πολιτική του ήταν λίγο παράλογη, αλλά όχι μακριά από την αναμενόμενη πορεία.

Τα πράγματα έχουν αρχίσει να πηγαίνουν στραβά από τότε. Κάτι σίγουρα έχει αλλάξει. Αλλά το γιατί και το πώς συνέβη αυτή η διαταραχή είναι ακόμη άγνωστο.

Η επίθεση της CIA στα τέλη Δεκεμβρίου στην κατοικία του Πούτιν στην περιοχή του Νόβγκοροντ, η οποία περιλαμβάνει στρατηγικές εγκαταστάσεις διοίκησης, έχει παραβιάσει τους κανόνες που διέπουν τις σχέσεις μεταξύ των πυρηνικών δυνάμεων εδώ και πολλές δεκαετίες. Αυτές οι σχέσεις έχουν πλέον επιδεινωθεί σε σημείο που δεν μπορεί να διορθωθεί.

Η επίθεση στη Βενεζουέλα ήταν επίσης πέρα ​​από κάθε λογική. Υπάρχουν ελάχιστες πιθανότητες οι ΗΠΑ να πάρουν ποτέ αυτό που θέλουν από τη χώρα χωρίς χερσαία επέμβαση. Αλλά οποιαδήποτε δέσμευση στρατευμάτων στο Καράκας θα κατέληγε σε καταστροφή.

Η υπεράσπιση της διοίκησης των μπράβων της ICE, οι οποίοι σαφώς παραβίασαν όλους τους κανόνες αστυνόμευσης όταν σκότωσαν μια αθώα γυναίκα, είναι επίσης πέρα ​​από κάθε λογική. Υπάρχουν σίγουρα τρόποι να εξηγηθεί το περιστατικό, αλλά αποφάσισαν να δυσφημίσουν το προφανές θύμα.

Το ότι μια τέτοια συμπεριφορά έχει γίνει και θα παραμείνει ο κανόνας για την κυβέρνηση Τραμπ μπορεί να συναχθεί από δύο πρόσφατες συνεντεύξεις.

Η πρώτη ήταν στις 5 Ιανουαρίου στο CNN με τον βοηθό του Τραμπ, Στίβεν Μίλερ :

ΜΙΛΕΡ: Λοιπόν, αυτό που είπε ο Πρόεδρος είναι αλήθεια. Οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής κυβερνούν τη Βενεζουέλα. Εξ ορισμού, αυτό είναι αλήθεια. Τζέικ, ζούμε σε έναν νόμο, λυπάμαι, ζούμε σε έναν κόσμο στον οποίο μπορείς να μιλάς όσο θέλεις για διεθνείς ευγένειες και οτιδήποτε άλλο, αλλά ζούμε σε έναν κόσμο, στον πραγματικό κόσμο, Τζέικ, που κυβερνάται από τη δύναμη, που κυβερνάται από τη βία, που κυβερνάται από την εξουσία. Αυτοί είναι οι σιδερένιοι νόμοι του κόσμου που υπάρχουν από την αρχή του χρόνου. Οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Και όταν ερωτάται από τον δημοσιογράφο: 

Μα όσον αφορά τις καθημερινές επιχειρήσεις στη Βενεζουέλα, η πρόεδρος, η υπηρεσιακός πρόεδρος Ροντρίγκεζ, σωστά; Δεν είναι κάποιο είδος Αμερικανού απεσταλμένου.

ΜΙΛΕΡ:  Όχι, αυτό που λέω είναι, και θα συνεχίσουμε εδώ, Τζέικ. Θέλω λοιπόν να πω αυτό που λέω, και μετά θα δώσεις συνέχεια. Αλλά αυτό που λέω είναι μόνο ένα επίπεδο πάνω από αυτό, το οποίο είναι ότι, εξ ορισμού, εμείς είμαστε υπεύθυνοι επειδή έχουμε τον στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών σταθμευμένο εκτός της χώρας. Εμείς θέτουμε τους όρους και τις προϋποθέσεις. Έχουμε ένα πλήρες εμπάργκο σε όλο το πετρέλαιό τους και στην ικανότητά τους να κάνουν εμπόριο.

Έτσι, για να κάνουν εμπόριο, χρειάζονται την άδειά μας. Για να μπορούν να διευθύνουν μια οικονομία, χρειάζονται την άδειά μας. Έτσι, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν τον έλεγχο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες κυβερνούν τη χώρα κατά τη διάρκεια αυτής της μεταβατικής περιόδου.


Ο Μίλερ φαίνεται να πιστεύει πραγματικά ότι έτσι λειτουργεί ο κόσμος. Δεν είναι έτσι.

Η δεύτερη συνέντευξη, στις 7 Ιανουαρίου, δόθηκε από τους NY Times με τον ίδιο τον Τραμπ:

Ο Τραμπ παρουσιάζει ένα όραμα εξουσίας που περιορίζεται μόνο από «τη δική μου ηθική» ( αρχειοθετημένο )

Το σχετικό απόσπασμα της τρέλας:

Όταν ρωτήθηκε σε μια εκτενή συνέντευξη στους New York Times αν υπήρχαν όρια στις παγκόσμιες εξουσίες του, ο κ. Τραμπ απάντησε: «Ναι, υπάρχει ένα πράγμα. Η δική μου ηθική. Το δικό μου μυαλό. Είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να με σταματήσει».

«Δεν χρειάζομαι το διεθνές δίκαιο», πρόσθεσε. «Δεν επιδιώκω να βλάψω ανθρώπους».

Όταν πιέστηκε περαιτέρω για το αν η κυβέρνησή του έπρεπε να τηρήσει το διεθνές δίκαιο, ο κ. Τραμπ απάντησε «Ναι». Αλλά ξεκαθάρισε ότι θα ήταν ο κριτής όταν τέτοιοι περιορισμοί θα εφαρμόζονταν στις Ηνωμένες Πολιτείες.

«Εξαρτάται από το ποιος είναι ο ορισμός του διεθνούς δικαίου», είπε.

Η εκτίμηση του κ. Τραμπ για την ελευθερία του να χρησιμοποιεί οποιοδήποτε μέσο στρατιωτικής, οικονομικής ή πολιτικής ισχύος για να εδραιώσει την αμερικανική υπεροχή ήταν η πιο ωμή αναγνώριση μέχρι σήμερα της κοσμοθεωρίας του. Στον πυρήνα της βρίσκεται η ιδέα ότι η εθνική ισχύς, και όχι οι νόμοι, οι συνθήκες και οι συμβάσεις, θα πρέπει να είναι ο αποφασιστικός παράγοντας καθώς οι δυνάμεις συγκρούονται.

Η άποψη του Τραμπ για τα εγχώρια όρια αποκαλύπτει ένα παρόμοιο όραμα που λέει ότι η δύναμη κάνει το σωστό:

Στο εσωτερικό μέτωπο, ο κ. Τραμπ υποστήριξε ότι οι δικαστές έχουν την εξουσία να περιορίζουν την ατζέντα της εσωτερικής πολιτικής του — από την ανάπτυξη της Εθνοφρουράς έως την επιβολή δασμών — μόνο «υπό ορισμένες συνθήκες».

Αλλά ήδη σκεφτόταν εναλλακτικές λύσεις. Έθιξε το ενδεχόμενο ότι εάν οι δασμοί που είχε εκδώσει βάσει εξουσιών έκτακτης ανάγκης καταργούνταν από το Ανώτατο Δικαστήριο, θα μπορούσε να τους ανασυσκευάσει ως τέλη αδειοδότησης. Και ο κ. Τραμπ, ο οποίος δήλωσε ότι εξελέγη για να αποκαταστήσει τον νόμο και την τάξη, επανέλαβε ότι ήταν πρόθυμος να επικαλεστεί τον Νόμο περί Εξέγερσης και να αναπτύξει τον στρατό εντός των Ηνωμένων Πολιτειών και να ομοσπονδιοποιήσει ορισμένες μονάδες της Εθνοφρουράς, εάν έκρινε ότι ήταν σημαντικό να το πράξει.

Μέχρι στιγμής, είπε, «δεν έχω νιώσει πραγματικά την ανάγκη να το κάνω».

Το «Σύνδρομο Διαταραχής Τραμπ» (ΣΔΤ) μάλλον έχει μεταλλαχθεί πλέον. Ο Τραμπ είναι διαταραγμένος και δεν είναι απλώς ένα σύνδρομο. Δεν έχω ακόμη αποφασίσει τι είναι πιο πιθανό να προκύψει από αυτό.

Μήπως οι ΗΠΑ ολισθαίνουν στο δρόμο προς τον πλήρη φασισμό; Ή μήπως πρόκειται για καθαρή αλαζονεία που θα τελειώσει μόλις βρεθούν αντιμέτωπες με ένα σοβαρό προπύργιο;


πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Υπέρμαχη της συμφωνίας η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν χαιρέτησε την επικύρωσή της από τουλάχιστον 15 χώρες της ΕΕ που αντιπροσωπεύουν το 65% του πληθυσμού της και με καθοριστικό ρόλο στο αποτέλεσμα της ψηφοφορίας να παίζει η Ιταλία που τελευταία στιγμή τάχθηκε με τις χώρες που την στηρίζουν, μαζί και η χώρα μας,
Αντίθετες στάθηκαν η Γαλλία, η Πολωνία, η Ουγγαρία, η Ιρλανδία, η Αυστρία και απείχε το Βέλγιο.

Ας δούμε όμως τί είναι η συμφωνία Mercosur;

Η Mercosur (Mercado Común del Sur) είναι ένας εμπορικός συνασπισμός της Νότιας Αμερικής που ιδρύθηκε το 1991 από τα ιδρυτικά μέλη Αργεντινή, Βραζιλία, Παραγουάη και Ουρουγουάη.

Τα πλήρη μέλη, «κράτη μέρη», του Mercosur περιλαμβάνουν τα ιδρυτικά μέλη και τη Βολιβία, η οποία προσχώρησε πρόσφατα ως πλήρες μέλος το 2024. Η Βενεζουέλα ήταν πλήρες μέλος το 2012, αλλά επί του παρόντος έχει ανασταλεί η ιδιότητά της ως μέλους του Mercosur λόγω μη συμμόρφωσης.

Η εμπορική συμφωνία αφορά και θα επηρεάσει  δύο τεράστιες αγορές περίπου 450 εκατομμυρίων καταναλωτών στην Ευρώπη και περίπου 270 εκατομμυρίων στη Νότια Αμερική.

Γιατί οι αγρότες τάσσονται ενάντια στη συμφωνία;

Σ' αυτή τη συμφωνία, παρότι η Ούρσουλα και οι υποστηρικτές της (κυρίως η Γερμανία και δευτερευόντως Ιταλία, Βέλγιο, Πολωνία κλπ) μιλούν για μια συμφωνία win-win (δηλ. επικερδής και για τις δύο πλευρές), κάποιος κερδίζει και κάποιος χάνει.
Σύμφωνα μ' αυτή  η  ΕΕ θα  εξάγει περισσότερα οχήματα, μηχανήματα, κρασιά και οινοπνευματώδη ποτά στη Λατινική Αμερική, ενώ θα διευκολυνθεί η εισαγωγή αγροτικών προϊόντων, βοείου κρέατος, ζάχαρης, ρυζιού, μελιού και σόγιας από τη Νότια Αμερική στην Ευρώπη.

Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, οι αγρότες αντιτίθενται σθεναρά στη συμφωνία με το Mercosur, η οποία θα «πλημμυρίσει» την αγορά με φθηνότερες αγροτικές διατροφικές λύσεις και θα προκαλέσει ανυπολόγιστη ζημιά στα έσοδά τους αλλά και θα οδηγήσει σε περαιτέρω απομάκρυνσή τους από τη γη τους, αφού δεν θα τους εξασφαλίζει πλέον την επιβίωσή τους.

Ο αγροτικός τομέας της Λατινικής Αμερικής, από την άλλη πλευρά, αναμένεται να ωφεληθεί σημαντικά.

Το 2024, οι τέσσερις χώρες του Mercosur εξήγαγαν γεωργικά και αγροδιατροφικά προϊόντα αξίας 23,3 δισεκατομμυρίων δολαρίων στην ΕΕ, σύμφωνα με την Eurostat, με αποτέλεσμα το εμπορικό έλλειμμα της ΕΕ να ανέλθει σε 20,1 δισεκατομμύρια ευρώ (23,6 δισεκατομμύρια δολάρια).

Όσον αφορά την Ελλάδα:

Oι ελληνικές εξαγωγές στις χώρες της Mercosur ανέρχονται μόλις στα 34 εκατ. ευρώ, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, ενώ η Ελλάδα εισήγαγε από τις χώρες της Mercosur αγροτικά προϊόντα, τρόφιμα και ποτά (χωρίς τον καπνό) αξίας 452,1 εκατ. ευρώ.

Άρα με λίγα λόγια θα ευνοηθούν οι βιομηχανικές χώρες της ΕΕ, θα "γονατίσουν" οι καθαρά αγροτικές χώρες, όπως η Ελλάδα και μάλλον θα κυκλοφορήσουν στην αγορά ίσως επισφαλή προϊόντα από τη Λατινική Αμερική που έχουν πολύ χαλαρότερες προδιαγραφές ελέγχων (φυτοφάρμακα, γεννετικά τροποποιημένα προϊόντα κλπ).
 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

από τον Μπάξτερ Ντμίτρι

Ένα γεγονός που προκάλεσε έκπληξη στα εναλλακτικά μέσα ενημέρωσης: μέλη της ισχυρής τραπεζικής δυναστείας των Ρότσιλντ συνεχάρησαν δημόσια τον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ μετά τη στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα.

Ο Νατ Ρότσιλντ, Διευθύνων Σύμβουλος του Ομίλου Volta και εξέχων κληρονόμος της οικονομικής αυτοκρατορίας των Ρότσιλντ, συνεχάρη τον Τραμπ μετά την στρατιωτική δράση των ΗΠΑ που στόχευε την κυβέρνηση και το χρηματοπιστωτικό σύστημα της Βενεζουέλας.

Η σημασία αυτής της δήλωσης είναι αναμφισβήτητη: Η Βενεζουέλα είναι μία από τις λίγες χώρες στον κόσμο που ιστορικά αντιστάθηκε στην εγκαθίδρυση ενός κεντρικού τραπεζικού συστήματος δυτικού τύπου που ελέγχεται από τους Ρότσιλντ.

Επί χρόνια, η οικονομική ανεξαρτησία της Βενεζουέλας την έχει καταστήσει στόχο κυρώσεων, προσπαθειών αλλαγής καθεστώτος και οικονομικού πολέμου.

Σήμερα, μετά την άμεση παρέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών, οι παρατηρητές σημειώνουν ότι οι έπαινοι από στελέχη του τραπεζικού τομέα φαίνεται να επιβεβαιώνουν τις επίμονες υποψίες σχετικά με τους πραγματικούς δικαιούχους των ξένων «απελευθερωτικών εκστρατειών».

Τα σχόλια της Ντέιμ Χάνα Ρότσιλντ , κληρονόμου της οικογένειας Ρότσιλντ, έχουν τροφοδοτήσει περαιτέρω την αντιπαράθεση. Δήλωσε ότι κανένας μεγάλος πόλεμος δεν διεξάγεται - και κανένας αρχηγός κράτους δεν λαμβάνει απόφαση - χωρίς την έγκριση της οικογένειας Ρότσιλντ.

Ενώ τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης απορρίπτουν αυτούς τους ισχυρισμούς ως θεωρίες συνωμοσίας, οι επικριτές υποστηρίζουν ότι η ιστορία της μεταπολεμικής επέκτασης των κεντρικών τραπεζών αφηγείται μια πολύ διαφορετική ιστορία.

Για τους σκεπτικιστές, η επιχείρηση στη Βενεζουέλα μοιάζει λιγότερο με απελευθέρωση και περισσότερο με καταναγκαστική επιχείρηση - μια προειδοποίηση προς τα έθνη που προσπαθούν να λειτουργήσουν εκτός της διεθνούς οικονομικής τάξης.

Ο ρόλος του Τραμπ, που κάποτε θεωρούνταν αντι-παγκοσμιοποιητής, τώρα επανεκτιμάται από εκείνους που πιστεύουν ότι η πραγματική εξουσία δεν βρίσκεται στις εκλογές ή στους προέδρους, αλλά σε μη εκλεγμένες οικονομικές δυναστείες που λειτουργούν πέρα ​​από τα εθνικά σύνορα.

Σύμπτωση ή επιβεβαίωση, το μήνυμα είναι σαφές σε πολλούς: αμφισβητήστε το τραπεζικό σύστημα και το σύστημα τελικά θα ανταποδώσει.

Πηγή: VT Foreign Policy via Marie-Claire Tellier




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

από τον Χαλ Τέρνερ

Πολλοί άνθρωποι εξεπλάγησαν και προβληματίστηκαν όταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ έθεσε την ιδέα της προσάρτησης της Γροιλανδίας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Δεδομένης της γεωπολιτικής πραγματικότητας, έτσι πρέπει να είναι.

Πολλοί άνθρωποι συμβουλεύονταν χάρτες για να δουν πού βρισκόταν η Γροιλανδία σε σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, και αυτοί οι χάρτες ήταν χάρτες «προβολής Mercator» που προορίζονταν για παιδιά και δημοσιογράφους.

Αλλά οι χάρτες προβολής Mercator, τους οποίους όλοι μάθαμε στο σχολείο (και εξακολουθούμε να χρησιμοποιούμε σήμερα), ΔΕΝ αποτελούν χρήσιμο οδηγό για να γνωρίζουμε πού βρίσκονται στην πραγματικότητα οι χώρες ή οι περιοχές στον πραγματικό κόσμο στον οποίο ζούμε.

Γροιλανδία – Προβολή από χάρτη με σωστή πολική προβολή:




Γιατί Γροιλανδία; Επειδή η Μόσχα βασίζει σχεδόν όλους τους στρατηγικούς στρατιωτικούς πόρους της στη χερσόνησο Κόλα, δίπλα στη Φινλανδία, η οποία σκιαγραφείται με έντονο ροζ μαρκαδόρο. Εκεί βρίσκονται τα σιλό διηπειρωτικών βαλλιστικών πυραύλων, οι βάσεις υποβρυχίων και τα στρατηγικά βομβαρδιστικά της Ρωσίας.

Αν κοιτάξετε την τροχιά πτήσης (βαλλιστική ή μηχανοκίνητη) μεταξύ της χερσονήσου Κόλα και οποιασδήποτε τοποθεσίας στις 48 συνεχόμενες πολιτείες, που βρίσκονται ανάμεσα στις δύο φωτεινές ροζ γραμμές, τότε όλα περνούν πάνω από τη Γροιλανδία.

Η Γροιλανδία είναι το πεδίο όπου αμφισβητούνται οι στρατηγικές ανταλλαγές μεταξύ Ουάσινγκτον και Μόσχας.

Αν θέλετε να αναχαιτίσετε έναν βαλλιστικό πύραυλο, το καλύτερο σημείο για να το κάνετε είναι στο απόγειο, το υψηλότερο σημείο της τροχιάς πτήσης του. Η συντομότερη διαδρομή για να φτάσει ένας αναχαιτιστής στο απόγειο είναι να εκτοξευθεί ακριβώς από κάτω του.

Εκεί βρίσκεται η Γροιλανδία.

Έτσι, χωρίς να χρειάζεται να επεκταθώ στο τι θα πρέπει να συμβεί εδώ, αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η κυβέρνηση Τραμπ λέει ότι χρειάζεται τη Γροιλανδία για εθνική ασφάλεια.

Το άλλο γεγονός που βρίσκεται σε εξέλιξη είναι το άνοιγμα του Σκανδιναβικού Περάσματος μέσω της Αρκτικής, και σύντομα κινεζικά φορτηγά πλοία θα διασχίζουν την Αρκτική με προορισμό το Ρότερνταμ. Αυτό το πέρασμα είναι ταχύτερο από τη Διώρυγα του Σουέζ, και τα πλοία δεν περιορίζονται στο μέγεθος του Suezmax, γεγονός που θα επιταχύνει σημαντικά το εμπόριο μεταξύ Κίνας και ΕΕ.

Αυτό σημαίνει ότι κινεζικά υποβρύχια θα επιχειρήσουν επίσης να πλεύσουν κάτω από την Αρκτική στον Βόρειο Ατλαντικό, ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΗΔΗ.

Επομένως, η βορειοανατολική ακτή της Γροιλανδίας εξυπηρετεί όχι έναν, αλλά δύο στρατηγικούς στόχους απαραίτητους για την εθνική ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών.

Εάν αυτό δεν είναι σαφές, λάβετε υπόψη ότι η προβολή του παγκόσμιου χάρτη Mercator προορίζεται για παιδιά και δημοσιογράφους. Δεν αποτελεί χρήσιμο οδηγό για τον εντοπισμό χωρών ή εδαφών στον πραγματικό κόσμο στον οποίο ζούμε.

Κανένας ενήλικας που σέβεται τον εαυτό του δεν πρέπει να χρησιμοποιεί το Mercator για να σχηματίσει την κοσμοθεωρία του. Όποιος ισχυρίζεται ότι « πρέπει να υπάρχει ένας άλλος μυστικός λόγος για τον οποίο ο Τραμπ ενδιαφέρεται για τη Γροιλανδία » είναι πιστοποιημένος άσχετος.

Αυτή τη στιγμή στη Γροιλανδία, το μόνο που κάνουμε είναι να παρέχουμε έγκαιρη προειδοποίηση μέσω ραντάρ. Με τους υπερηχητικούς πυραύλους, η «έγκαιρη προειδοποίηση» δεν υπάρχει. Χρειαζόμαστε επαρκή ισχύ πυρός για να τους καταρρίψουμε πριν φτάσουν στην επικράτειά μας. Για να το κάνουμε αυτό, πρέπει να κατασκευάσουμε βάσεις στη Γροιλανδία και θα ξεκινήσουμε να το κάνουμε αμέσως.

πηγή: Ραδιοφωνική εκπομπή Hal Turner



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

από τον Πίτερ Χάνσελερ / reseauinternational

Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι μόνο ηθικά χρεοκοπημένες, αλλά και οικονομικά: ο πραγματικός λόγος για την απαγωγή του Μαδούρο είναι η αναχρηματοδότηση του αμερικανικού δημόσιου χρέους.

Ακούγοντας τη συνέντευξη Τύπου του Ντόναλντ Τραμπ μετά την επίθεση και την απαγωγή του Προέδρου Μαδούρο και της συζύγου του, καταλαβαίνει κανείς γρήγορα ότι δεν πρόκειται για τον Μαδούρο ως έμπορο ναρκωτικών, αλλά για το πετρέλαιο και επομένως για το χρήμα.

Δεν πρόκειται καν να επιχειρήσουμε μια νομική αξιολόγηση της επίθεσης των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα σε αυτό το στάδιο, επειδή ο Τραμπ παραβιάζει όχι μόνο το διεθνές δίκαιο με αυτήν την πράξη κλοπής, αλλά και το αμερικανικό δίκαιο. Όταν ένας δημοσιογράφος τον ρώτησε αν η στρατιωτική επίθεση είχε εγκριθεί από το Κογκρέσο, ο Τραμπ απάντησε απλώς λακωνικά ότι είχαν γίνει συζητήσεις.

Ακόμη και ο Φρίντριχ Μερτς, ο οποίος έχει εμπειρία σε θέματα εγκληματικότητας (βλ. « Τι θα μπορούσε να κάνει η Ρωσία »), θεωρεί τον χαρακτηρισμό της αμερικανικής ενέργειας «σύνθετο»· με άλλα λόγια, θα την εγκρίνει αργά ή γρήγορα με ικανοποίηση.

Τα δυτικά μέσα ενημέρωσης δεν καταδικάζουν με κανέναν τρόπο αυτή τη φυγή, αλλά παρουσιάζουν αυτήν την ενέργεια ως την απελευθέρωση του λαού της Βενεζουέλας.

« Θέλουμε ειρήνη, ελευθερία και δικαιοσύνη » ~ Ντόναλντ Τραμπ, 3 Ιανουαρίου 2026

Ο κόσμος ξεπουλάει αμερικανικά ομόλογα και οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν έλλειψη χρημάτων — είναι τόσο απλό. Με το πετρέλαιο που θέλουν να κλέψουν οι Αμερικανοί, θα έχουν και πάλι περιουσιακά στοιχεία για να αναχρηματοδοτήσουν μια Αμερική που αγωνίζεται. Ο Τραμπ αναγκάστηκε επομένως να εξαπολύσει αυτήν την επιδρομή, γιατί διαφορετικά, τα άδεια ταμεία της Ουάσιγκτον θα εκραγούν μπροστά στα μούτρα του. Ως επιχειρηματίας, βρήκε ακόμη και έναν τρόπο να πλουτίσει τους φίλους του στη βιομηχανία πετρελαίου ταυτόχρονα.

Μπορούσε επίσης να βασιστεί στην υποστήριξη των διεφθαρμένων στρατιωτικών και επιχειρηματικών ηγετών της Βενεζουέλας - ακόμη και οι σωματοφύλακες του Μαδούρο τον εγκατέλειψαν. Ο στρατός, πιθανώς σε συνεννόηση με τη CIA, απενεργοποίησε τη δική του αεράμυνα για να διασφαλίσει την ασφαλή διέλευση των ληστών βαρόνων.

Οι παραλληλισμοί με τη Συρία είναι προφανείς, με τη διαφορά ότι ο Άσαντ μύριζε σαν αρουραίος και αδειάστηκε από τους Ρώσους.

Συνέπειες

Κάποιος θα μπορούσε να αναρωτηθεί αν οι Αμερικανοί θα καταφέρουν να πάρουν τον έλεγχο ολόκληρης της χώρας. Η αντιπρόεδρος Ντέλσι Ροντρίγκεζ επιδεικνύει μαχητική στάση.

Ο Τραμπ φαίνεται να θέλει να εγκαταστήσει τον προστατευόμενό του Ρούμπιο ως αντιπρόεδρο προκειμένου να αναλάβει τον έλεγχο της χώρας.

Οι Κινέζοι και οι Ρώσοι δεν θα επέμβουν στρατιωτικά υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Αντίθετα, θα πρέπει να περιμένουμε ότι οι Κινέζοι θα ανταποδώσουν καταστρέφοντας το COMEX*. Θα μάθουμε περισσότερα τις επόμενες ημέρες. Είναι απαραίτητο να παρακολουθούμε στενά τις τιμές του χρυσού και του ασημιού. Όσο υψηλότερες είναι οι τιμές αυτών των πολύτιμων μετάλλων, τόσο πιο σοβαρή είναι η κατάσταση για το δολάριο ΗΠΑ και τα δημόσια οικονομικά των ΗΠΑ.

Ελπίζεται ότι η Βενεζουέλα θα αμυνθεί με όλα τα απαραίτητα μέσα.

Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι ο Δυτικός κόσμος έχει γυρίσει την πλάτη του στο κράτος δικαίου. Ο Τραμπ θεσπίζει τον νόμο της ζούγκλας. Πώς θα αντιδρούσε ο Τραμπ αν οι χώρες άρχιζαν να παίρνουν ομήρους όλους τους Αμερικανούς πολίτες που διαμένουν στο έδαφός τους;


* Το COMEX (Commodity Exchange Inc.) αναφέρεται κυρίως στο κύριο χρηματιστήριο εμπορευμάτων για πολύτιμα και βασικά μέταλλα, μέρος του {{CME Group}} (Chicago Mercantile Exchange), όπου διαπραγματεύονται συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης (futures) σε χρυσό, ασήμι, χαλκό κ.ά., καθορίζοντας τις παγκόσμιες τιμές

Πηγή: Φόρουμ Γεωπολιτικής


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Στο τελευταίο μου άρθρο για την επίθεση του Τραμπ στη Βενεζουέλα, επεσήμανα ότι έλειπε ένα κομμάτι από το σχέδιο :

Αναρωτιέται κανείς ποια είναι τα επόμενα βήματα που σχεδιάζουν να κάνουν οι ΗΠΑ. Δεν έχουν αρκετές δυνάμεις για να εισβάλουν στη Βενεζουέλα. Ούτε ένας αποκλεισμός της χώρας θα οδηγούσε σε αλλαγή της κυβέρνησής της. Μια εσωτερική επανάσταση είναι απίθανο να πετύχει.

Οι Αμερικανοί νάνοι κατάφεραν να κλέψουν τα εσώρουχα. Τώρα έρχεται το βήμα 2. Μετά τα κέρδη. Αυτό ακούγεται σαν ένα καλό σχέδιο.

Αλλά κανείς δεν φαίνεται να γνωρίζει μέχρι στιγμής τι μπορεί να συνεπάγεται το βήμα 2.

Αποδεικνύεται ότι η φάση 2 αυτού του επιχειρηματικού σχεδίου για τα εσώρουχα και τα ξωτικά είναι να γίνει το ίδιο όπως πριν ( αρχειοθετημένο ):

Όταν ρωτήθηκε πώς οι Ηνωμένες Πολιτείες σχεδίαζαν να κυβερνήσουν τη Βενεζουέλα, ο κ. Ρούμπιο δεν παρουσίασε ένα σχέδιο για μια αμερικανική κατοχική αρχή, όπως αυτή που έθεσε σε εφαρμογή η κυβέρνηση Τζορτζ Μπους του νεότερου στη Βαγδάτη κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Ιράκ, αλλά αντ' αυτού μίλησε για τον εξαναγκασμό μιας κυβέρνησης της Βενεζουέλας, η οποία διοικείται από συμμάχους του φυλακισμένου ηγέτη Νικολάς Μαδούρο, να κάνει αλλαγές πολιτικής.

Οι αμερικανικές δυνάμεις θα συνεχίσουν να εμποδίζουν τα πετρελαιοφόρα που βρίσκονται σε λίστα κυρώσεων των ΗΠΑ να εισέρχονται και να εξέρχονται από τη χώρα μέχρι η κυβέρνηση να ανοίξει την κρατικά ελεγχόμενη πετρελαϊκή βιομηχανία σε ξένες επενδύσεις - πιθανώς δίνοντας προτεραιότητα σε αμερικανικές εταιρείες - και να προβεί σε άλλες αλλαγές, δήλωσε στην εκπομπή «Face the Nation» του CBS News.

«Αυτό παραμένει σε ισχύ και πρόκειται για ένα τεράστιο ποσό μόχλευσης που θα συνεχίσει να ισχύει μέχρι να δούμε αλλαγές, όχι μόνο για την προώθηση του εθνικού συμφέροντος των Ηνωμένων Πολιτειών, το οποίο είναι το Νο. 1, αλλά και για ένα καλύτερο μέλλον για τον λαό της Βενεζουέλας», είπε.

Τίποτα δεν άλλαξε. Η Βενεζουέλα εξακολουθεί να κυβερνάται από Τσαβιστές που προσκολλώνται στην Μπολιβαριανή επανάσταση. Συνεχίζει να δέχεται πιέσεις να επιτρέψει σε αμερικανικές εταιρείες να εξερευνήσουν το πετρέλαιό της. Οι Τσαβιστές, συμπεριλαμβανομένου του Μαδούρο, είναι πρόθυμοι να το επιτρέψουν αυτό, αλλά έχουν ορισμένους όρους. Αυτοί δεν έχουν αλλάξει, και πιστεύω ότι δεν θα αλλάξουν.

Όλη η πομπώδης δράση ήταν ένας ουσιαστικός πόλεμος :

Η επιδρομή, η οποία πραγματοποιήθηκε σε έναν εναέριο χώρο που θα έπρεπε να είναι ιδιαίτερα αμφισβητούμενος και προηγήθηκε μιας ελάχιστης ή σχεδόν ανύπαρκτης εκστρατείας SEAD, θα ήταν δυνατή μόνο εάν ο στρατός της Βενεζουέλας είχε λάβει εντολή αποχώρησης. Ο Μαδούρο, ο οποίος βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ για μια ελεγχόμενη μετάβαση της εξουσίας από το 2024, είτε προδόθηκε από ολόκληρη τη δομή εξουσίας της Βενεζουέλας είτε παραδόθηκε οικειοθελώς και δεν φαίνεται να βρισκόταν καθόλου σε «φρούριο» κατά τη στιγμή της επιδρομής.

Ποιο ήταν λοιπόν το νόημα όλης αυτής της επιχείρησης; Θα μπορούσε κανείς να ρωτήσει. Ίσως, λοιπόν, να μην υπήρχε κανένα:

Υπάρχουν ακόμα πολλά αναπάντητα ερωτήματα σχετικά με την «Απόλυτη Αποφασιστικότητα», το όνομα που έδωσε το Πεντάγωνο στην επιχείρηση. Ποια ήταν η ακριβής φύση της συμφωνίας που έκαναν οι Βενεζουελάνοι με τον Τραμπ; Υπάρχει συνεργασία μεταξύ του Ροντρίγκεζ και των ΗΠΑ; Υπήρχε κάποια πραγματικότητα στις υποσχέσεις του Τραμπ για εξαγορά της πετρελαϊκής βιομηχανίας των ΗΠΑ και «δισεκατομμυρίων» δολαρίων σε επενδύσεις στη Βενεζουέλα; Εάν αυτό το γεγονός είναι τόσο εικονικό όσο φαίνεται με βάση τις πληροφορίες που έχουμε αυτήν τη στιγμή, αυτά τα ερωτήματα μπορεί να μην απαντηθούν ποτέ ρητά. Αντίθετα, το γεγονός απλώς θα ξεθωριάσει, παραμένοντας σε μια διαρκή κατάσταση αδιαπέραστου, ακατανόητου και αδύνατου να αναλυθεί, μέχρι να ξεχαστεί σε μεγάλο βαθμό.

Ή ίσως το θέμα ήταν απλώς να επιδείξουν τι θα μπορούσε να κάνει η κυβέρνηση Τραμπ σε άλλους :

Το 1992, ο Αμερικανός συντηρητικός συγγραφέας Μάικλ Λεντίν φέρεται να είπε: «Κάθε 10 χρόνια περίπου, οι Ηνωμένες Πολιτείες χρειάζεται να μαζεύουν κάποια μικρή, άθλια χώρα και να την πετάνε στον τοίχο, απλώς για να δείξουν στον κόσμο ότι το εννοούμε σοβαρά».

Στην πραγματικότητα, τέτοιες αδικαιολόγητες επιδείξεις δύναμης προδίδουν τον φόβο ότι η παγκόσμια δύναμη των ΗΠΑ υποχωρεί. Το να χτυπάς έναν ασθενέστερο αντίπαλο για να αποδείξεις τη δύναμή σου είναι η πράξη ενός ανασφαλούς νταή.

Η Βενεζουέλα είναι πιθανό να καλωσορίσει αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες που είναι πρόθυμες να επενδύσουν στη χώρα. Αλλά δεν θα είναι καθόλου όπως η χρυσή τομή που φαίνεται να οραματίζεται ο Τραμπ. Το πετρέλαιο της Βενεζουέλας είναι βαρύ και δαπανηρό στην ανάκτησή του . Χρειάζονται υγρά αραίωσης ή ατμός για να το βγάλουν στην επιφάνεια και να το μεταφέρουν στις αγορές. Με τις παγκόσμιες τιμές πετρελαίου να αναμένεται να παραμείνουν γύρω στα 50 δολάρια ανά βαρέλι, υπάρχουν ελάχιστα κίνητρα για τις απαραίτητες επενδύσεις πολλών δισεκατομμυρίων.

Αναμένω ότι μετά τη δράση αυτού του Σαββατοκύριακου τίποτα δεν θα αλλάξει. Οι ΗΠΑ δεν θέλουν να κυβερνήσουν τη Βενεζουέλα. Δεν θέλουν να στείλουν στρατιώτες στο έδαφος. Ο αποκλεισμός, μια πράξη πολέμου, θα συνεχιστεί για λίγο, αλλά κάποια στιγμή τα πλοία θα πρέπει να επιστρέψουν στα λιμάνια τους. Καθώς δεν υπάρχει τίποτα να κερδίσει από αυτό, η κυβέρνηση Τραμπ θα κινηθεί προς τον επόμενο στόχο της.

Εν τω μεταξύ, το Ισραήλ ετοιμάζεται για ένα ακόμη χτύπημα στο Ιράν. Οι ΗΠΑ μεταφέρουν στρατεύματα στη Μέση Ανατολή, ενώ το Ιράν ετοιμάζεται να αντεπιτεθεί με όλη του τη δύναμη.

Σε μια εβδομάδα από τώρα, η Βενεζουέλα πιθανότατα θα βρίσκεται εκτός των πρωτοσέλιδων, ενώ η ζωή θα συνεχίζεται ως συνήθως.


ΠΗΓΗ
https://www.moonofalabama.org/2026/01/trump-abducted-maduro-but-gained-not-a-thing.html




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Ο Αλεξάντερ Ντούγκιν εξηγεί πώς έχει καταρρεύσει το διεθνές δίκαιο και γιατί η πάλη μεταξύ μονοπολικής κυριαρχίας και πολυπολικής παγκόσμιας τάξης οδεύει ήδη προς έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Είμαι βέβαιος ότι τώρα —βλέποντας τι εκτυλίσσεται στην παγκόσμια πολιτική— όλοι έχουν επιτέλους καταλάβει ότι το διεθνές δίκαιο δεν υπάρχει πια. Δεν υπάρχει πια.

Το διεθνές δίκαιο είναι μια συνθήκη μεταξύ μεγάλων δυνάμεων, ικανών να υπερασπιστούν την κυριαρχία τους στην πράξη. Αυτές είναι που καθορίζουν τους κανόνες για τις ίδιες και για όλους τους άλλους: τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται. Και τους ακολουθούν. Ένα τέτοιο δίκαιο λειτουργεί σε φάσεις (ρυθμούς) — εφόσον διατηρείται η ισορροπία μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων.

Το Βεστφαλικό σύστημα, το οποίο αναγνωρίζει την κυριαρχία των εθνών-κρατών, διαμορφώθηκε λόγω ενός αδιεξόδου στην ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Καθολικών και Προτεσταντών (στους οποίους προστέθηκε και η αντι-αυτοκρατορική Γαλλία). Εάν οι Καθολικοί κέρδιζαν, η Ρωμαϊκή Έδρα και η Αυστριακή Αυτοκρατορία θα είχαν εγκαθιδρύσει μια εντελώς διαφορετική ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική. Πιο συγκεκριμένα, θα είχαν διατηρήσει την προηγούμενη, μεσαιωνική.

Κατά μία έννοια, οι Προτεστάντες του ευρωπαϊκού Βορρά ήταν αυτοί που επωφελήθηκαν από την Ειρήνη της Βεστφαλίας το 1648, καθώς αρχικά είχαν στραφεί προς εθνικές μοναρχίες εναντίον του Πάπα και του Αυτοκράτορα. Χωρίς να πετύχουν ολοκληρωτική νίκη, παρόλα αυτά εξασφάλισαν τον στόχο τους.

Τυπικά, το σύστημα της Βεστφαλίας έχει επιβιώσει μέχρι σήμερα, καθώς κατασκευάζουμε το διεθνές δίκαιο με βάση την αρχή των εθνών-κρατών - ακριβώς αυτό στο οποίο επέμειναν οι Προτεστάντες στον Τριακονταετή Πόλεμο. Αλλά ουσιαστικά, τον 17ο αιώνα, αυτό αφορούσε μόνο τα κράτη της Ευρώπης και τις αποικίες τους, και αργότερα, δεν κατείχε κάθε έθνος-κράτος πραγματική κυριαρχία. Όλα τα έθνη είναι ίσα, αλλά τα ευρωπαϊκά έθνη (οι Μεγάλες Δυνάμεις) είναι «πιο ίσα» από τα άλλα.

Υπήρχε ένα ορισμένο στοιχείο υποκρισίας στην αναγνώριση της εθνικής κυριαρχίας για τις αδύναμες χώρες, αλλά αυτό αντισταθμίστηκε πλήρως από τη θεωρία του Ρεαλισμού. Αποκρυσταλλώθηκε πλήρως μόνο τον 20ό αιώνα, ωστόσο αντανακλούσε μια εικόνα των διεθνών σχέσεων που είχε διαμορφωθεί πολύ καιρό πριν. Εδώ, η ανισότητα των χωρών εξισορροπείται από τη δυνατότητα δημιουργίας συνασπισμών και την «σκακιστική» τάξη συμμαχιών - τα αδύναμα κράτη συνάπτουν συμφωνίες με τα ισχυρότερα για να αντισταθούν στην πιθανή επιθετικότητα άλλων ισχυρών δυνάμεων. Αυτό συνέβη και συνεχίζει να συμβαίνει στην πράξη.

Η Κοινωνία των Εθνών επιχείρησε να δώσει στο διεθνές δίκαιο που βασίζεται στο σύστημα της Βεστφαλίας έναν πιο σταθερό χαρακτήρα, επιδιώκοντας να περιορίσει εν μέρει την κυριαρχία και να καθιερώσει παγκόσμιες αρχές - βασισμένες στον δυτικό φιλελευθερισμό, τον πασιφισμό και την πρώτη εκδοχή του παγκοσμιισμού - τις οποίες όλες οι χώρες, μεγάλες και μικρές, υποτίθεται ότι ακολουθούσαν. Στην ουσία, η Κοινωνία των Εθνών σχεδιάστηκε ως μια πρώτη προσέγγιση μιας Παγκόσμιας Κυβέρνησης. Τότε ήταν που η σχολή του Φιλελευθερισμού στις Διεθνείς Σχέσεις τελικά διαμορφώθηκε, ξεκινώντας τη μακρά διαμάχη της με τους Ρεαλιστές. Οι φιλελεύθεροι πίστευαν ότι το διεθνές δίκαιο αργά ή γρήγορα θα εκτόπιζε την αρχή της πλήρους κυριαρχίας των εθνών-κρατών και θα οδηγούσε στη δημιουργία ενός ενιαίου διεθνούς συστήματος. Οι ρεαλιστές στις Διεθνείς Σχέσεις συνέχισαν να επιμένουν στη θέση τους, υπερασπιζόμενοι την αρχή της απόλυτης κυριαρχίας - την άμεση κληρονομιά της Ειρήνης της Βεστφαλίας.

Ωστόσο, τη δεκαετία του 1930, κατέστη σαφές ότι ούτε ο φιλελευθερισμός της Κοινωνίας των Εθνών ούτε καν το ίδιο το Βεστφαλικό σύστημα αντιστοιχούσαν στην ισορροπία δυνάμεων στην Ευρώπη και τον κόσμο. Η άνοδος των Ναζί στην εξουσία στη Γερμανία το 1933, η εισβολή της φασιστικής Ιταλίας στην Αιθιοπία το 1937 και ο πόλεμος της ΕΣΣΔ με τη Φινλανδία το 1939 ουσιαστικά την κατέστρεψαν, έστω και τυπικά. Αν και διαλύθηκε επίσημα μόλις το 1946, η πρώτη προσπάθεια καθιέρωσης του διεθνούς δικαίου ως ενός γενικού, υποχρεωτικού συστήματος είχε ήδη ναυαγήσει τη δεκαετία του 1930.

Στην ουσία, η δεκαετία του 1930 είδε την ανάδυση τριών πόλων κυριαρχίας—αυτή τη φορά σε καθαρά ιδεολογικούς λόγους. Τώρα, αυτό που είχε σημασία δεν ήταν η τυπική κυριαρχία, αλλά οι πραγματικές δυνατότητες κάθε ιδεολογικού μπλοκ. Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν ακριβώς μια δοκιμασία για τη βιωσιμότητα και των τριών στρατοπέδων.
  • Ένα στρατόπεδο ένωνε τις αστικοκαπιταλιστικές χώρες - κυρίως την Αγγλία, τη Γαλλία και τις ΗΠΑ. Αυτό ήταν το φιλελεύθερο στρατόπεδο, το οποίο, ωστόσο, ακούσια απογυμνώθηκε από τη διεθνιστική του διάσταση. Οι φιλελεύθεροι αναγκάστηκαν να υπερασπιστούν την ιδεολογία τους απέναντι σε δύο ισχυρούς αντιπάλους: τον φασισμό και τον κομμουνισμό. Αλλά συνολικά - αν εξαιρέσουμε τον «αδύναμο κρίκο», τη Γαλλία, η οποία συνθηκολόγησε γρήγορα μετά την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου - το αστικοκαπιταλιστικό μπλοκ επέδειξε ένα επαρκές επίπεδο κυριαρχίας: η Αγγλία δεν έπεσε στις επιθέσεις της Γερμανίας του Χίτλερ και οι ΗΠΑ πολέμησαν (σχετικά) αποτελεσματικά εναντίον της Ιαπωνίας στον Ειρηνικό.
  • Το δεύτερο στρατόπεδο ήταν ο ευρωπαϊκός φασισμός, ο οποίος ενισχύθηκε ιδιαίτερα κατά την κατάκτηση της Δυτικής Ευρώπης από τον Χίτλερ. Σχεδόν όλες οι ευρωπαϊκές χώρες ενώθηκαν υπό τη σημαία του Εθνικοσοσιαλισμού. Σε μια τέτοια κατάσταση, δεν μπορούσε να γίνει λόγος για κυριαρχία — ακόμη και στην περίπτωση καθεστώτων φιλικών προς τον Χίτλερ (όπως η φασιστική Ιταλία ή η Ισπανία του Φράνκο). Το πολύ-πολύ, ορισμένες χώρες (η Πορτογαλία του Σαλαζάρ, η Ελβετία κ.λπ.) ήταν σε θέση να εξασφαλίσουν μια υπό όρους ουδετερότητα. Μόνο η Γερμανία ήταν κυρίαρχη — ή, πιο συγκεκριμένα, ο Χιτλερισμός ως ιδεολογία.
  • Το τρίτο στρατόπεδο εκπροσωπούνταν από την ΕΣΣΔ και, παρόλο που ήταν μόνο ένα κράτος, βασιζόταν συγκεκριμένα σε μια ιδεολογία: τον Μαρξισμό-Λενινισμό. Και πάλι, δεν αφορούσε τόσο ένα έθνος όσο μια ιδεολογική οντότητα.
Τη δεκαετία του 1930, το διεθνές δίκαιο —η τελευταία εκδοχή του οποίου ήταν οι συμφωνίες των Βερσαλλιών και οι κανόνες της Κοινωνίας των Εθνών— κατέρρευσε. Από τότε και στο εξής, η ιδεολογία και η βία αποφάσιζαν τα πάντα. Επιπλέον, κάθε μία από τις ιδεολογίες είχε τη δική της άποψη για τη μελλοντική παγκόσμια τάξη, πράγμα που σήμαινε ότι λειτουργούσε με τις δικές της εκδοχές του διεθνούς δικαίου.

Η ΕΣΣΔ πίστευε στην Παγκόσμια Επανάσταση και την κατάργηση των κρατών (ως αστικό φαινόμενο), η οποία αντιπροσώπευε μια μαρξιστική εκδοχή της παγκοσμιοποίησης και του προλεταριακού διεθνισμού. Ο Χίτλερ διακήρυξε ένα «Χιλιετές Ράιχ» με την πλανητική κυριαρχία της ίδιας της Γερμανίας και της «Άριας φυλής». Δεν υπήρχε καμία κυριαρχία για κανέναν εκτός από τον παγκόσμιο Εθνικοσοσιαλισμό. Και μόνο η αστική-καπιταλιστική Δύση -ουσιαστικά καθαρά αγγλοσαξονική- διατήρησε τη συνέχεια με το βεστφαλιανό σύστημα, υπολογίζοντας μια μελλοντική μετάβαση στον φιλελεύθερο διεθνισμό και, πάλι, σε μια Παγκόσμια Κυβέρνηση. Στην πραγματικότητα, η Κοινωνία των Εθνών, η οποία τυπικά παρέμεινε αν και μη λειτουργική, ήταν εκείνη την εποχή ένα απομεινάρι του παλιού παγκοσμιισμού και ένα πρωτότυπο για τον μελλοντικό.

Σε κάθε περίπτωση, το διεθνές δίκαιο «ανεστάλη» — ουσιαστικά καταργήθηκε. Ξεκίνησε μια μεταβατική εποχή όπου όλα κρίθηκαν αποκλειστικά από τη σχέση ιδεολογίας και βίας, η οποία έμεινε να αποδειχθεί στο πεδίο της μάχης. Έτσι, προσεγγίσαμε τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ως την κορύφωση αυτής της αντιπαράθεσης μεταξύ ιδεολογιών βίας. Το διεθνές δίκαιο δεν υπήρχε πια.

Το συγκεκριμένο αποτέλεσμα της αντιπαράθεσης εξουσίας-ιδεολογίας μεταξύ φιλελευθερισμού, φασισμού και κομμουνισμού οδήγησε στην κατάργηση ενός από τους πόλους - του ευρωπαϊκού εθνικοσοσιαλισμού. Η αστική Δύση και η αντι-αστική σοσιαλιστική Ανατολή δημιούργησαν τον αντιχιτλερικό συνασπισμό και από κοινού (με το μεγαλύτερο μερίδιο να ανήκει στην ΕΣΣΔ) κατέστρεψαν τον φασισμό στην Ευρώπη.

Το 1945, δημιουργήθηκαν τα Ηνωμένα Έθνη ως το θεμέλιο ενός νέου συστήματος διεθνούς δικαίου. Σε κάποιο βαθμό, αυτό ήταν μια αναβίωση της Κοινωνίας των Εθνών, αλλά η απότομη αύξηση της επιρροής της ΕΣΣΔ, η οποία εγκαθίδρυσε τον απόλυτο ιδεολογικό και πολιτικό έλεγχο στην Ανατολική Ευρώπη (και τη Δυτική Πρωσία - τη Γερμανική Λαϊκή Δημοκρατία), εισήγαγε ένα έντονο ιδεολογικό χαρακτηριστικό στο σύστημα των εθνικών κυριαρχιών. Ο πραγματικός φορέας της κυριαρχίας ήταν το σοσιαλιστικό στρατόπεδο, του οποίου τα κράτη ενώθηκαν από το Σύμφωνο της Βαρσοβίας και, οικονομικά, από την COMECON [Συμβούλιο Αμοιβαίας Οικονομικής Βοήθειας]. Κανείς σε αυτό το στρατόπεδο δεν ήταν κυρίαρχος εκτός από τη Μόσχα και, κατά συνέπεια, το ΚΚΣΕ [Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης].

Στον αστικοκαπιταλιστικό πόλο, έλαβαν χώρα ουσιαστικά συμμετρικές διαδικασίες. Οι ΗΠΑ έγιναν ο πυρήνας της κυρίαρχης φιλελεύθερης Δύσης. Στον αγγλοσαξονικό κόσμο, το κέντρο και η περιφέρεια αντάλλαξαν θέσεις - η ηγεσία πέρασε από τη Μεγάλη Βρετανία στην Ουάσιγκτον. Οι χώρες της Δυτικής Ευρώπης και, ευρύτερα, το καπιταλιστικό στρατόπεδο βρέθηκαν στη θέση υποτελών της Αμερικής. Αυτό εδραιώθηκε με τη δημιουργία του ΝΑΤΟ και τη μετατροπή του δολαρίου στο παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα.

Έτσι, ο ΟΗΕ θεμελίωσε επίσης ένα σύστημα διεθνούς δικαίου—που τυπικά βασιζόταν στην αναγνώριση της κυριαρχίας, αλλά στην πραγματικότητα στην ισορροπία δυνάμεων μεταξύ των νικητών του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Μόνο η Ουάσινγκτον και η Μόσχα ήταν πραγματικά κυρίαρχες. Κατά συνέπεια, το μεταπολεμικό μοντέλο διατήρησε μια σύνδεση με την ιδεολογία, έχοντας καταργήσει τον Εθνικοσοσιαλισμό αλλά ενδυναμώσει σημαντικά το σοσιαλιστικό στρατόπεδο.

Αυτός είναι ο διπολικός κόσμος, ο οποίος προέβαλε την επιρροή του σε όλες τις άλλες περιοχές του πλανήτη. Κάθε κράτος -συμπεριλαμβανομένων των πρόσφατα απελευθερωμένων αποικιών του Παγκόσμιου Νότου- αντιμετώπιζε μια επιλογή: ποιο (από τα δύο!) ιδεολογικά μοντέλα να υιοθετήσει. Αν επέλεγαν τον καπιταλισμό, μετέφεραν την κυριαρχία τους στην Ουάσιγκτον και το ΝΑΤΟ. Αν επέλεγαν τον σοσιαλισμό, τότε στη Μόσχα. Το Κίνημα των Αδεσμεύτων προσπάθησε να δημιουργήσει έναν τρίτο πόλο, αλλά του έλειπαν τόσο οι ιδεολογικοί όσο και οι πόροι ισχύος για να το πράξει.

Η μεταπολεμική εποχή καθιέρωσε ένα σύστημα διεθνούς δικαίου βασισμένο στον πραγματικό συσχετισμό δυνάμεων μεταξύ δύο ιδεολογικών στρατοπέδων. Τυπικά, η εθνική κυριαρχία αναγνωρίστηκε· στην πράξη, όχι. Η αρχή της Βεστφαλίας διατηρήθηκε κατ' όνομα. Στην πραγματικότητα, όλα κρίθηκαν μέσω της ισορροπίας δυνάμεων μεταξύ της ΕΣΣΔ και των ΗΠΑ και των δορυφόρων τους.

Το 1989, κατά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ —που προκλήθηκε από τις καταστροφικές μεταρρυθμίσεις του Γκορμπατσόφ— το Ανατολικό μπλοκ άρχισε να καταρρέει και το 1991, η ΕΣΣΔ διαλύθηκε. Οι πρώην σοσιαλιστικές χώρες υιοθέτησαν την ιδεολογία του αντιπάλου τους του Ψυχρού Πολέμου. Ξεκίνησε ο μονοπολικός κόσμος.

Αυτό σήμαινε ότι το διεθνές δίκαιο άλλαξε ποιοτικά. Μόνο μία κυρίαρχη αρχή παρέμεινε, η οποία έγινε παγκόσμια - οι ΗΠΑ ή η συλλογική Δύση. Μία ιδεολογία, μία δύναμη. Καπιταλισμός, φιλελευθερισμός, ΝΑΤΟ. Η αρχή της κυριαρχίας των εθνών-κρατών και ο ίδιος ο ΟΗΕ έγιναν λείψανο του παρελθόντος, όπως ακριβώς είχε γίνει κάποτε και η Κοινωνία των Εθνών.

Το διεθνές δίκαιο πλέον θεσπιζόταν μόνο από έναν πόλο - τους νικητές του Ψυχρού Πολέμου. Οι ηττημένοι (το πρώην σοσιαλιστικό στρατόπεδο και, κυρίως, η ΕΣΣΔ) αποδέχτηκαν την ιδεολογία των νικητών, αναγνωρίζοντας ουσιαστικά μια υποτελή εξάρτηση από τη συλλογική Δύση.

Σε αυτή την κατάσταση, η φιλελεύθερη Δύση είδε μια ιστορική ευκαιρία να συγχωνεύσει τη διεθνή φιλελεύθερη τάξη με την αρχή της ηγεμονίας της εξουσίας. Αυτό απαιτούσε την προσαρμογή του διεθνούς δικαίου στην πραγματική κατάσταση πραγμάτων. Έτσι, από τη δεκαετία του 1990, ξεκίνησε ένα νέο κύμα παγκοσμιοποίησης. Σήμαινε την άμεση υποταγή των εθνών-κρατών σε ένα υπερεθνικό σώμα (και πάλι, μια Παγκόσμια Κυβέρνηση) και την εγκαθίδρυση άμεσου ελέγχου πάνω σε αυτά από την Ουάσιγκτον, η οποία είχε γίνει η πρωτεύουσα του κόσμου. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δημιουργήθηκε με αυτό το πνεύμα ως μοντέλο ενός τέτοιου υπερεθνικού συστήματος για όλη την ανθρωπότητα. Οι μετανάστες άρχισαν να έρχονται μαζικά ακριβώς για αυτόν τον σκοπό - για να δείξουν πώς θα έπρεπε να μοιάζει η παγκόσμια διεθνής ανθρωπότητα του μέλλοντος.

Σε μια τέτοια περίπτωση, ο ΟΗΕ έχασε το νόημά του:
  1. Καταρχάς, χτίστηκε με βάση την αρχή της εθνικής κυριαρχίας (η οποία δεν αντιστοιχούσε πλέον σε τίποτα απολύτως).
  2. Δεύτερον, οι ειδικές θέσεις της ΕΣΣΔ και της Κίνας και η θέση τους στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ αντιπροσώπευαν ένα λείψανο της διπολικής εποχής.
Ως εκ τούτου, ξεκίνησαν συζητήσεις στην Ουάσιγκτον για τη δημιουργία ενός νέου —ανοιχτά μονοπολικού— συστήματος διεθνών σχέσεων. Ονομάστηκε «Ένωση των Δημοκρατιών» ή «Φόρουμ Δημοκρατίας».

Ταυτόχρονα, εντός των ίδιων των ΗΠΑ, η παγκοσμιοποίηση χωρίστηκε σε δύο ρεύματα:
  • Ιδεολογικός φιλελευθερισμός, καθαρός διεθνισμός (ο Σόρος με την «ανοιχτή κοινωνία» του, η USAID, ο wokeισμός κ.λπ.)·
  • Άμεση αμερικανική ηγεμονία βασισμένη στο ΝΑΤΟ, την οποία υπερασπίζονταν οι Νεοσυντηρητικοί.

Ουσιαστικά συνέκλιναν, αλλά ο πρώτος επέμενε ότι η κύρια προτεραιότητα ήταν η παγκοσμιοποίηση και η εμβάθυνση της φιλελεύθερης δημοκρατίας σε κάθε χώρα του πλανήτη, ενώ ο δεύτερος επέμενε ότι οι ΗΠΑ θα ελέγχουν άμεσα ολόκληρη την επικράτεια της γης σε στρατιωτικοπολιτικό και οικονομικό επίπεδο.

Ωστόσο, η μετάβαση από ένα διπολικό μοντέλο διεθνούς δικαίου σε ένα μονοπολικό δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ πλήρως, ακόμη και παρά την εξαφάνιση ενός από τους ιδεολογικούς πόλους ισχύος. Αυτό εμποδίστηκε από την ταυτόχρονη άνοδο της Κίνας και της Ρωσίας υπό τον Πούτιν, όταν άρχισαν να εκδηλώνονται ξεκάθαρα τα περιγράμματα μιας εντελώς διαφορετικής παγκόσμιας αρχιτεκτονικής - της πολυπολικότητας. Στην αντίθετη πλευρά των παγκοσμιοποιητών (τόσο των αριστερών, καθαρά φιλελεύθερων-διεθνιστών, όσο και των δεξιών νεοσυντηρητικών), εμφανίστηκε μια νέα δύναμη. Αν και δεν έχει ακόμη οριστεί σαφώς ιδεολογικά, απορρίπτει παρόλα αυτά το ιδεολογικό πρότυπο της φιλελεύθερης-παγκοσμιοποιητικής Δύσης. Αυτή η αρχικά αόριστη δύναμη άρχισε να υπερασπίζεται τον ΟΗΕ και να αντισταθμίζει την τελική επισημοποίηση της μονοπολικότητας - δηλαδή, τη μετατροπή της ισχύος και του ιδεολογικού status quo (της πραγματικής κυριαρχίας της συλλογικής Δύσης) σε ένα αντίστοιχο νομικό σύστημα.

Έτσι, βρισκόμαστε σε μια κατάσταση που μοιάζει με χάος. Αποδεικνύεται ότι πέντε λειτουργικά συστήματα διεθνών σχέσεων λειτουργούν σήμερα στον κόσμο ταυτόχρονα, τόσο ασύμβατα όσο και το λογισμικό από διαφορετικούς κατασκευαστές:

  1. Αδρανώς, ο ΟΗΕ και οι κανόνες του διεθνούς δικαίου αναγνωρίζουν την κυριαρχία των εθνών-κρατών, η οποία στην πραγματικότητα έχασε τη δύναμή της πριν από σχεδόν εκατό χρόνια και υπάρχει ως «φάντασμα». Παρ' όλα αυτά, η κυριαρχία εξακολουθεί να αναγνωρίζεται και μερικές φορές γίνεται επιχείρημα στη διεθνή πολιτική.
  2. Επίσης, λόγω αδράνειας, ορισμένοι θεσμοί διατηρούν ίχνη του διπολικού κόσμου που έχει συναφθεί εδώ και καιρό. Αυτό δεν αντιστοιχεί σε τίποτα απολύτως, ωστόσο γίνεται αισθητό κατά καιρούς — για παράδειγμα, στο ζήτημα της πυρηνικής ισοτιμίας μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ.
  3. Η συλλογική Δύση συνεχίζει να επιμένει στην παγκοσμιοποίηση και στο κίνημα προς μια Παγκόσμια Κυβέρνηση. Αυτό σημαίνει ότι όλα τα έθνη-κράτη καλούνται να παραχωρήσουν την κυριαρχία τους υπέρ υπερεθνικών οργάνων - όπως το Διεθνές Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ή το Δικαστήριο της Χάγης. Η ΕΕ επιμένει να αποτελεί πρότυπο για ολόκληρο τον κόσμο όσον αφορά τη διαγραφή όλων των συλλογικών ταυτοτήτων και τον αποχαιρετισμό από την εθνική κρατική υπόσταση.
  4. Οι ΗΠΑ —ειδικά υπό τον Τραμπ— υπό την επιρροή των Νεοσυντηρητικών, συμπεριφέρονται ως ο μοναδικός ηγεμόνας, θεωρώντας τον «νόμο» ως οτιδήποτε είναι προς το συμφέρον της Αμερικής. Αυτή η μεσσιανική προσέγγιση αντιτίθεται εν μέρει στον παγκοσμιισμό, αγνοεί την Ευρώπη και τον διεθνισμό, αλλά επιμένει εξίσου έντονα στην αποκυριαρχία όλων των κρατών —με το δικαίωμα της βίας.
  5. Και τέλος, τα περιγράμματα ενός πολυπολικού κόσμου αναδύονται όλο και πιο καθαρά, όπου ο φορέας της κυριαρχίας είναι το κράτος-πολιτισμός - όπως η σύγχρονη Κίνα, η Ρωσία ή η Ινδία. Αυτό απαιτεί ένα ακόμη σύστημα διεθνούς δικαίου. Το πρωτότυπο για ένα τέτοιο μοντέλο θα μπορούσε να είναι οι χώρες BRICS ή άλλες πλατφόρμες περιφερειακής ολοκλήρωσης - χωρίς τη συμμετοχή της Δύσης (καθώς η Δύση φέρνει μαζί της τα δικά της, πιο αρθρωτά και άκαμπτα μοντέλα).

Και τα πέντε συστήματα λειτουργούν ταυτόχρονα και, φυσικά, αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, προκαλώντας συνεχείς αποτυχίες, συγκρούσεις και αντιφάσεις. Συμβαίνει ένα λογικό βραχυκύκλωμα του δικτύου, δημιουργώντας την εντύπωση χάους ή απλώς την απουσία οποιουδήποτε διεθνούς δικαίου. Αν υπάρχουν πέντε ταυτόχρονοι διεθνείς νόμοι που αλληλοαποκλείονται, τότε, στην ουσία, δεν υπάρχει κανένας.

Το συμπέρασμα από μια τέτοια ανάλυση είναι αρκετά ανησυχητικό. Τέτοιες αντιφάσεις σε παγκόσμιο επίπεδο, μια τόσο βαθιά σύγκρουση ερμηνειών, σχεδόν ποτέ στην ιστορία (ειλικρινά, ποτέ καθόλου) δεν έχει επιλυθεί ειρηνικά. Όσοι αρνούνται να αγωνιστούν για την παγκόσμια τάξη τους, βρίσκουν αμέσως την ήττα τους. Και θα πρέπει να αγωνιστούν για την παγκόσμια τάξη κάποιου άλλου, ήδη με την ιδιότητα του υποτελούς.

Κατά συνέπεια, ένας Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος είναι κάτι παραπάνω από πιθανός. Και το 2026, είναι πιο πιθανός από ό,τι το 2025 ή νωρίτερα. Αυτό δεν σημαίνει ότι είμαστε καταδικασμένοι σε αυτόν. Σημαίνει μόνο ότι βρισκόμαστε σε μια πολύ δύσκολη κατάσταση. Εξ ορισμού, ένας παγκόσμιος πόλεμος αφορά τους πάντες ή σχεδόν τους πάντες. Γι' αυτό ονομάζεται παγκόσμιος πόλεμος. Αλλά παρόλα αυτά, σε κάθε παγκόσμιο πόλεμο, υπάρχουν πρωταρχικά θέματα. Σήμερα, αυτά είναι:
  • Η συλλογική Δύση και στις δύο ενσαρκώσεις της (φιλελεύθερη-παγκοσμιοποιητική και ηγεμονική).
  • Οι ανερχόμενοι πόλοι του πολυπολικού κόσμου (Ρωσία, Κίνα, Ινδία).
Όλοι οι άλλοι είναι, προς το παρόν, απλώς ένα όργανο.

Ταυτόχρονα, η Δύση έχει ιδεολογία, ενώ ο πολυπολικός κόσμος δεν έχει. Η ίδια η πολυπολικότητα έχει ήδη εκδηλωθεί γενικά, αλλά ιδεολογικά δεν έχει ακόμη επισημοποιηθεί. Σχεδόν καθόλου.

Αν δεν υπάρχει διεθνές δίκαιο και είναι εξ ορισμού αδύνατο να υπερασπιστούμε τον κόσμο της Γιάλτας, τον παλιό ΟΗΕ και την αδράνεια της διπολικότητας, τότε πρέπει να προτείνουμε το δικό μας νέο σύστημα διεθνούς δικαίου. Η Κίνα κάνει ορισμένες προσπάθειες προς αυτή την κατεύθυνση («Κοινότητα Κοινού Πεπρωμένου»), εμείς σε μικρότερο βαθμό (με εξαιρέσεις τη Θεωρία του Πολυπολικού Κόσμου και την Τέταρτη Πολιτική Θεωρία). Αλλά αυτό σαφώς δεν είναι αρκετό. Ίσως φέτος θα πρέπει να συμμετάσχουμε σε έναν πλανητικό «αγώνα όλων εναντίον όλων», κατά τον οποίο θα καθοριστεί το μέλλον, η αντίστοιχη παγκόσμια τάξη και το σύστημα διεθνούς δικαίου. Αυτή τη στιγμή, δεν υπάρχει. Αλλά πρέπει να υπάρχει ένα διεθνές δίκαιο που να μας επιτρέπει να είμαστε αυτό που πρέπει να είμαστε - ένα Κράτος-Πολιτισμός, ένας Ρωσικός Κόσμος. Αυτό είναι που πρέπει να εννοιολογηθεί το συντομότερο δυνατό.

(Μετάφραση από τα ρωσικά)



πηγή: Multipolar Press


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

του Γιώργου Γιακουμίδη

Βλέπω τα παιδιά μου, την κόρη μου και τον γιό μου, τους βλέπω μαζί με τους συνομίληκους της γενιάς τους να ζούνε σε περισσή ανασφάλεια. Που ΄ναι πρώτιστα "οικονομική". Κι ύστερα είναι κοινωνική, επειδή συμπεριλαμβάνει, μέσα σε μια μεγάλης χρονικής διάρκειας γενική κρίση, όλες τις εκφάνσεις μιας παρατεταμένης παρακμής. Που δεν είναι μόνο εγχώρια. Είναι γενικευμένη, πανευρωπαϊκή και παρανοϊκή. Επειδή όλες οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και οι γύρω της ηπείρου μας χώρες είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Που η απαράμιλλη ταχύτητα του σημερινού ίντερνετ, αλλά και της τηλεόρασης φέρνει αστραπιαία μέσα στη προσωπική ζωή μας οτιδήποτε συμβαίνει. Με πληρέστατη εικόνα και ζωντανό ήχο! Ακόμα κι απ' την άκρη του κόσμου!

Κι αυτά που συμβαίνουν είναι αυτά που πάντοτε και σε όλες τις εποχές συνέβαιναν. Ίδια κι απαράλλαχτα. Μόνο που τότε πολύ δύσκολα θα μπορούσαμε να τα μάθουμε ενώ σήμερα τα μαθαίνουμε πολύ πιο εύκολα και πολύ πιο γρήγορα. Κι είναι μεν πολλά, αλλά μονάχα τ' άσχημα, τα ελεεινά, τα τρομακτικά και τα πιο φριχτά έρχονται αυθωρεί και παραχρήμα στο κέντρο του μνημονικού και της συνείδησής μας. Κι έρχονται ανεμπόδιστα, ακαριαία και πανεύκολα στην προσωπική και ιδιωτική τράπεζα πληροφοριών του καθενός μας. Που βρίσκεται στην τσέπη μας, στα χέρια μας, στο τραπέζι μας. Στο smartphone! Που πλέον αποτελεί αναπόσπαστο μέλος του οργανισμού μας όπως η καρδιά, το στομάχι, το συκώτι και προ παντός ο εγκέφαλός μας.

Οπότε είναι πανεύκολο και "φυσιολογικό" να συμβαίνει το ανώμαλο: όλοι μας, καθολικά όλοι μας να παίρνουμε την "επιλεγμένη", την καθοδηγούμενη πληροφορία. Επίτηδες! Αυτή που θα μας τρομάξει, θα μας απογοητεύσει, θα μας αποθαρρύνει. Για να κλειστούμε στον εαυτό μας, στο καβούκι μας κι έτσι να μείνουμε αδρανείς, συγκεντρωμένοι μονάχα για ν' αντιμετωπίσουμε την κοπιαστική και δύσκολη επιβίωσή μας. Πλήρως και πάντοτε πεπεισμένοι πως κανένας μας δεν μπορεί ν' αλλάξει τον απερίγραπτο κόσμο που ζούμε. Ο καθείς στη μοναξιά του... επειδή τούτο είναι η πιότερο βολική κατάσταση, που οι κυβερνώντες τον κόσμο μπορούν να εκμεταλλευτούν για να συνεχίζουν να κάθονται εξουσιαστικά κι αναπαυτικά εσαεί στον σβέρκο μας.

"Στην ηλικία μου εσύ ήσουν παντρεμένος είχες οικογένεια και δυό παιδιά" μου λέει παραπονεμένα κι απαισιόδοξα τριανταπεντάρης φίλου γιός, μα και φίλος του γιού μου.. "Εγώ δεν έχω τίποτα... μήπως παιδιαρίζω ακόμα;΄'

Ετούτος τα 'χει καταφέρει να είναι αυτοδημιούργητος και οικονομικά ανεξάρτητος. Χωρίς οικονομική υποστήριξη απ' τον μεροκαματιάρη πατέρα του. Δεν είναι παραλής (που εύχομαι να γίνει) όμως τα πάει καλά στο μαγαζάκι του και δίνει ψωμάκι σε δυό - τρείς σταθερούς υπάλληλους. Τουτέστιν μπορεί να ζήσει οικογένεια με γυναίκα και παιδιά. Αντίθετα με τους περσότερους συνομίληκούς του (που είναι απείρως οι πιο πολλοί) που δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα με τον πενιχρό τους μισθό. Οπότε για γάμο και οικογένεια, ούτε λόγος! Κι αυτή είναι η κύρια αιτία της δραματικής υπογεννητικότητας που μαστίζει όλη την Ευρώπη...

Μου ήταν πολύ εύκολη η απάντηση που περίμενε ο Διονύσης: "αχ! Διονυσάκι. Ήταν άλλη η κοινωνία κι άλλος ο κόσμος τότε τριάντα πέντε χρόνια πριν. Τότε έφτιαξα τη δική μου δουλειά, που μέσα σε εκείνο το οικονομικό περιβάλλον, μπορούσα με ασφάλεια κι απ΄τα εικοσιπέντε – εικοσιεπτά μου χρόνια να πάρω την απόφαση να παντρευτώ και να φτιάξω οικογένεια. Τα χρήματα που κέρδιζα δεν ήταν πολλά. Ήταν όμως αρκετά για να μου δώσουν ασφάλεια να πορευτώ. Τότε η ανεργία ήταν πολύ μικρή. Ακόμα μικρότερη ήταν η υποαπασχόληση, που σήμερα έχει θεριέψει και κατατρώγει την δημιουργικότητα της νεολαίας σαν κακοφορμισμένος καρκίνος. Στον τότε ορίζοντα δεν υπήρχε σοβαρή κρίση, που να υπονομεύει το μέλλον των συνανθρώπων και συμπολιτών μας"...

"Σήμερα ισχύει το αντίθετο. Η σημερινή μειοψηφία μικροεπιχειρηματιών σαν του λόγου σου, μπορεί μεν να κερδίζει περσότερα απ΄ το μέσο όρο, όμως βλέποντας την γενική ανασφάλεια δεν έχει επαρκή σιγουριά για το μέλλον της επιχείρησής του. Δεν υπάρχουν οι τότε οικονομικές και κοινωνικές εγγυήσεις, όπου η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζόμενων τα πήγαινε καλά κι ήταν απίθανο να πιάσουμε όλοι μαζί πάτο! Σήμερα φαίνεται πολύ εύκολο να ξαναπιάσουμε πάτο! Επειδή οι περσότεροι ακροβατούν μεταξύ επιβίωσης και πάτου. Και μια επιχείρηση σαν την δική σου, όταν οι περσότεροι καταστραφούν, θα πάρουν παραμάζωμα και τη δική σου! Να λοιπόν που οφείλεται η ανασφάλειά σου και διστάζεις να κάμεις οικογένεια. Γιατί άμα αφαιρέσεις το α απ' τη λέξη ασφαλής, μένει το σφάλμα"...

Του είπα κι άλλα. Το κυριότερο όμως δεν είναι ούτε οικονομικό ούτε πολιτικό θέμα. Το μείζων πρόβλημα τη σημερινής ελληνικής κοινωνίας είναι η αφόρητη έλλειψη γνήσιων και αυθεντικών ανθρώπων του πνεύματος. Προσωπικότητες γίγαντες της σκέψης και του επιδραστικού λόγου όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Γιάννης Ρίτσος, ο Γιώργος Σεφέρης, ο Βασίλης Ραφαηλίδης, ο Οδυσσέας Ελύτης, ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Κάρολος Κούν, ο Αντώνης Σαμαράκης, ο Μιχάλης Κακογιάννης και τόσοι άλλοι που με μια κουβέντα τους και με τα έργα τους εμπόδιζαν την εκμετάλλευση της κάθε εξουσίας, διόρθωναν τις λαϊκές μαλακίες και προσδιόριζαν την κοινωνική πυξίδα προς τα δύσκολα, τα αναγκιαία κι ωφέλιμα - για όλους μας - πρέπει.

Στην έλλειψη τέτοιων σπουδαίων ανθρώπων οφείλεται η σημερινή μας ελληνική ερημιά και φτώχεια...
---Να έχουμε μια καλύτερη χρονιά το 2026!
Υ.Γ. (το 2025 να πάει κι αυτό στον αγύριστο μαζί με τα προηγούμενα...)

ΠΗΓΗ: εφημερίδα Ο ΚΑΤΟΙΚΟΣ
https://ydates.webnode.gr/


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading
Εγγραφή σε: Σχόλια (Atom)