Articles by "ΑΠΟΨΕΙΣ"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΠΟΨΕΙΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ο ελληνικός λαός πληροφορείται μέσω του ελληνικού και του ξένου τύπου την έναρξη, στις 16-12-2022, της άσκησης μυστικής και προσωπικής διπλωματίας του Έλληνα πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη με τον Τούρκο Πρόεδρο διά της Άννας Μαρίας Μπούρα, προϊσταμένης του Διπλωματικού Γραφείου του πρωθυπουργού.

Η Άννα Μαρία Μπούρα είχε στις Βρυξέλλες από τις 16 Δεκεμβρίου 2022 αλλεπάλληλες συναντήσεις με τον εκπρόσωπο της Τουρκικής Προεδρίας Ιμπραχίμ Καλίν, προσωπικό σύμβουλο του Τούρκου πρόεδρου Ρ.Τ. Ερντογάν. Οι συναντήσεις πραγματοποιήθηκαν υπό την εποπτεία του συμβούλου Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας της γερμανικής Καγκελαρίας, πρέσβη Γενς Πλέτνερ, δηλαδή του συμβούλου τού Όλαφ Σόλτς.

Η γερμανική Ντόιτσε Βέλε μας ενημέρωσε ότι “Έλληνες και Τούρκοι αξιωματούχοι διεξάγουν διπλωματία με μυστικές συναντήσεις με τη διαμεσολάβηση της Γερμανίας”.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος της Γερμανίας είπε ότι “το περιεχόμενο του διαλόγου είναι λογικό και απόρρητο. Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας και ο Τούρκος πρόεδρος αντέδρασαν θετικά στην παρέμβαση της Γερμανίας διότι θα υπάρξει κάποιο όφελος”

Ερωτούμε εάν το “λογικό περιεχόμενο” είναι η επανειλημμένα και διαχρονικά διατυπωμένη Τουρκική και Γερμανική λογική “μισά-μισά στο Αιγαίο” και εάν το απόρρητο περιεχόμενο είναι απόρρητο μόνο για τον ελληνικό λαό!

Επίσης ερωτούμε εάν το “κάποιο όφελος” από την παρέμβαση της Γερμανίας θα αφορά τα γερμανοτουρκικά χρηματιστηριακά, εμπορικά και στρατηγικά συμφέροντα ελέγχου της ΝΑ Μεσογείου σε βάρος των ελληνικών νόμιμων συμφερόντων στις ελληνικές θαλάσσιες ζώνες.

Ο κ. Καλίν υποστήριξεδημόσια ότι «ελήφθησαν αποφάσεις» στις Βρυξέλλες!! Ξένοι δε διπλωμάτες γνωρίζουν τις λεπτομέρειες αυτών των ελληνοτουρκικών διαβουλεύσεων και αναφέρουν ότι περιλαμβάνει «σχέδιο συμφωνίας» ήάτυπο «προσύμφωνο» με συμφωνηθείσα διμερή διαδικασία «διαδοχικών σταδίων προσέγγισης» για όλα τα θέματα, που θα επιτυγχάνονται με κινήσεις της κάθε πλευράς.

Από όλα τα παραπάνω προκύπτει ότι ο Κ. Μητσοτάκης ασκεί τόσο προσωπική όσο και μυστική διπλωματία για τις διαχρονικές παράνομες τουρκικές διεκδικήσεις της ελληνικής εδαφικής κυριαρχίας.

Ο ελληνικός λαός και η ελληνική Βουλή δεν έχουν ενημερωθεί μέχρι σήμερα από τον πρωθυπουργό:

- Εάν η Τουρκία έχει άρει τα εμπόδια οποιουδήποτε διαλόγου μαζί της, που είναι η απόφαση της τουρκικής εθνοσυνέλευσης του 1995 για τη χρήση βίας σε βάρος της ελληνικής εδαφικής ακεραιότητας και την κρατική επιθετική πολιτική περί Γαλάζιας πατρίδας καθώς και γαλάζιων τουρκικών νησιών στο Αιγαίο.

- Ποιες είναιοιπολιτικές ή νομικές κατευθυντήριες οδηγίες, που οπρωθυπουργός έχει δώσει στην κ. Μπούρα.

- Για ποιες απ' όλες ή για όλες τις παράνομες τουρκικές διεκδικήσεις του ελληνικού νησιωτικού εδάφους και των αποκλειστικών ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων έρευνας και εκμετάλλευσης φυσικών πόρων των ελληνικών θαλασσίων ζωνών της χωρικής θάλασσας, της ΑΟΖ και της Υφαλοκρηπίδας καθώς και των ελληνικών αποκλειστικών αρμοδιοτήτων μπορεί να διαπραγματευθεί η κ. Μπούρα με τον κ. Καλίν, και

- πού κατέληξαν ή τι συμφώνησαν η κ. Μπούρα με τον κ. Καλίν μετά τις συζητήσεις κατά τις παραπάνω συναντήσεις στις Βρυξέλλες.

Όμως, ο Κ. Μητσοτάκης δεν νομιμοποιείται, κατά τους διεθνείς και εθνικούς κανόνες, να ασκεί, σαν να είναι προπολεμικός ηγεμόνας – αυτοκράτορας - φεουδάρχης του ελληνικού εδάφους, μυστική διπλωματία διμερούς πολιτικής διαπραγμάτευσης, και ιδιαίτερα συνομολόγηση συμφωνίας για την ελληνική εδαφική κυριαρχία (ελληνικά χερσαία, θαλάσσια και εναέρια σύνορα και εκχώρησης αποκλειστικού χαρακτήρα ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων και δικαιοδοσιών στις ελληνικές εναέριες και θαλάσσιες ζώνες του Αιγαίου).

Η άσκηση της διπλωματίας, ήδη από τη λήξη του πρώτου παγκοσμίου πόλεμου, και ιδιαίτερα μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, έπαψε να είναι μυστική και προσωπική υπόθεση της αυτοκρατορικής ηγεσίας ή των κρατικών ηγεσιών.

Η κατάργηση της μυστικής διπλωματίας και η εφαρμογή της αρχής της αυτοδιάθεσης των λαών, διακηρύχθηκαν το 1918 από τον Αμερικανό Πρόεδρο Ουίλσων -”κήρυκα του ευαγγελίου του διεθνούς δικαίου”- ως απαραίτητοι όροι για την ειρήνευση του κόσμου μετά τον Α' παγκόσμιο πόλεμο.

Οι τύχες των λαών δεν μπορούν να ρυθμίζονται “βάσει του κακόφημου παιγνίου της ισορροπίας των δυνάμεων. Όλες οι εδαφικές διαφορές πρέπει να ρυθμίζονται σύμφωνα με τα συμφέροντα και τη θέληση του λαού…”

Γι’ αυτό, όλα τα παραπάνω ενσωματώθηκαν στον Χάρτη της Κοινωνίας των Εθνών.

Μετά δε το τέλος του Β' Παγκοσμίου πολέμου, κατά το διεθνές δίκαιο, η άσκηση μυστικής διπλωματίας αποτελεί τέλεση διεθνούς εγκλήματος κατά της ειρήνης. Το Δικαστήριο της Νυρεμβέργης καταδίκασε τους Ναζί διπλωμάτες για την ένωση (Anschluss) της ναζιστικής Αυστρίας και της ναζιστικής Γερμανίας, παρότι οι Ναζί διπλωμάτες υπεστήριξαν ότι υπήρχε συναίνεση των ηγεσιών των δύο μερών.

Οι διατάξεις του Προοιμίου και του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, της Οικουμενικής Διακήρυξης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των διατάξεων της Σύμβασης για την δημιουργία της ΟΥΝΕΣΚΟ του 1945, υποχρεώνουν την κυβέρνηση να μην περιφρονήσει τη θέληση του ελληνικού λαού.
Η “θέληση του λαού είναι το θεμέλιο του κύρους των δημοσίων εξουσιών”, κατά τις διατάξεις του άρθρου 21 της ΟΔΔΑ/ ΗΕ. “Η ειρήνη επί μόνων των οικονομικών και πολιτικών συμφώνων των κυβερνήσεων δεν θα μπορούσε να επιφέρει την ομόρρυθμο διαρκή και ειλικρινή συναίνεση των λαών......”

Επίσης, ο πρωθυπουργός και η σύμβουλός του δεν νομιμοποιούνται να κάνουν διάλογο - διαπραγματεύσεις για τη συνομολόγηση διεθνούς συμφωνίας διότι δενείναι τα αρμόδια πολιτειακά όργανα. Κατά την διεθνή και εθνική νομοθεσία, ο Έλληνας Υπουργός των Εξωτερικών είναι το αρμόδιο πολιτειακό όργανο να δίδει ώθηση για διπλωματικές διαπραγματεύσεις και να δίδει σχετικές εντολές για την νόμιμη άσκηση των αρμοδιοτήτων των διεθνών σχέσεων από τους διπλωματικούς υπαλλήλους των αρμόδιων υπηρεσιών του ΥΠΕΞ, που έχουν την ευθύνη της προάσπισης της ελληνικής εδαφικής κυριαρχίας και των εθνικών συμφερόντων καθώς και την άσκηση διαπραγμάτευσης εν ονόματι της ελληνικής Πολιτείας.

Ερωτούμε εάν η κυρία Μπούρα ως προσωπική επιλογή του πρωθυπουργού και η προϋπηρεσία της στην Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης, που ο ρόλος της ήταν η αποτελεσματικότερη εξυπηρέτηση των συμφερόντων της ευρωπαϊκής εξωτερικής πολιτικής, έχει τις παραπάνω απαιτούμενες νόμιμες προϋποθέσεις για την εξυπηρέτηση των εθνικών συμφερόντων.

Επίσης ο Κ. Μητσοτάκης δεν έχει νόμιμο δικαίωμα να συνομολογεί οποιαδήποτε συμφωνία υπό καθεστώς στρατιωτικής τουρκικής απειλής ή χρήσεως βίας καθώς και άλλης πολιτικής ή οικονομικής απειλής, χωρίς να εφαρμόζονται οι αρχές της αυτοδιαθέσεως των λαών, της μη επέμβασης στις εσωτερικές υποθέσεις των λαών, της κυρίαρχης ισότητας και ανεξαρτησίας των κρατών, κατά την Διεθνή Σύμβαση της Βιέννης του 1969 για το Δίκαιο των Συνθηκών.

Η παρέμβαση δε της Γερμανίας - ακόμη και εάν συναινεί ο πρωθυπουργός - δεν είναι νόμιμη, διότι δεν θεμελιώνεται στην αρχή της λαϊκής κυριαρχίας, στην ελεύθερη συναίνεση του ελληνικού λαού και αποκλείεται, κατά το διεθνές δίκαιο, εφόσον πρόκειται για ελληνικά ζητήματα εδαφικής κυριαρχίας, όπως η επέκταση και η οριοθέτηση των ελληνικών θαλασσίων ζωνών, η αποστρατικοποίηση των νησιών κλπ., που περιλαμβάνονται στην ελληνική αποκλειστική εσωτερική δικαιοδοσία των αρμόδιων ελληνικών πολιτειακών οργάνων.

Συνεπώς ο κ. Μητσοτάκης έχει διεθνή και εθνική ευθύνη να μην ασκεί μυστική διπλωματία περιφρονώντας τους διεθνείς και ελληνικούς κανόνες και αρχέςκαθώς και τον ελληνικό λαό για την νόμιμη άσκηση διπλωματίας με σκοπό την επίτευξη ειρήνης και την προάσπιση της ελληνικής εδαφικής ακεραιότητας. Η εδαφική ακεραιότητα είναι αξία του διεθνούς δικαίου και δεν αποτελεί αντικείμενο διαλόγου, διότι στην ιεράρχηση των αξιών που προστατεύει το διεθνές δίκαιο, προηγείται η εδαφική ακεραιότητα και η δυνατότητα εξασφαλίσεως της από κάθε κράτος.

Ο ελληνικός λαός δεν δεσμεύεται νομικά και πολιτικά από τη μυστική και προσωπική διπλωματία, είτε αφορά μυστικό διάλογο, είτε συνομολόγηση και κατάρτιση τελικών μυστικών συμφωνιών ή σχεδίου μυστικής συμφωνίας του πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη με τον Ερντογάν, ή της συμβούλου του Α. Μπούρα με τον Τούρκο σύμβουλο Καλίν, διότι είναι παράνομες διεθνείς πράξεις εκτός συμβατικών κανόνων του διεθνούς δικαίου και κανόνων του ελληνικού συντάγματος, καθώς και γενικά της ισχύουσας ελληνικής νομοθεσίας.

Το Ε.ΠΑ.Μ. καταγγέλλει την μυστική διπλωματία που ασκεί ο Πρωθυπουργός ως διεθνή εγκλήματα κατά της ειρήνης και τις τυχόν μυστικές συμφωνίες ως αξιόποινες πράξεις εσχάτης προδοσίας.

Αθήνα, 6 Φεβρουαρίου 2023
Η Πολιτική Γραμματεία του Ε.ΠΑ.Μ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος*

«Τάραξε» την απορροφημένη στην τηλετύφλωση των Συστημικών ΜΜΕ (Μέσων Μαζικού Εκμαυλισμού) ελληνική κοινή γνώμη το περασμένο Σάββατο 4 Φεβρουαρίου μιλώντας στο MEGA ο ειδικός αστυνομικός αναλυτής κ Σταύρος Μπαλάσκας αναφέροντας ότι τον τελευταίο χρόνο η ΕΛΑΣ αντιμετώπισε τουλάχιστον 4-5 χιλιάδες περιστατικά «παιδική βίας» στα οποία πρωταγωνιστούν και παιδιά ηλικίας μόλις 10 ετών!...

https://www.megatv.com/2023/02/04/egklimatikotita-sok-apo-tin-ayksisi-ton-symmorion-anilikon/

Τα πολύ συχνά κρούσματα αντικοινωνικής συμπεριφοράς, φόνοι, ληστείες, κλοπές, βιασμοί και σεξουαλικές παρενοχλήσεις, καταχρήσεις με ναρκωτικά, εκβιασμοί, εκπόρνευση, και ιδιαίτερα κρούσματα «παιδική βίας» και αντιπαράθεσης «συμμοριών» με μαχαίρια αποτελούν πρωτόγνωρες πραγματικότητες για την ελληνική κοινωνία που απαιτούν συστηματική μελέτη.

Θα προσπαθήσω με το σημερινό μου άρθρο να προσφέρω μια ψυχό-κοινωνική ερμηνεία της αντικοινωνικής συμπεριφοράς στην πάλαι ποτέ ειρηνική, ρομαντική, φιλική, ανθρώπινη «Ψωροκώσταινα», στην Πατρίδα μας Ελλάδα όπου πριν μερικές δεκαετίες υπήρχε εμφανέστατα και αδιαμφισβήτητα ο απαιτούμενος σεβασμός της προσωπικής ελευθερίας και αξιοπρέπειας ανάμεσα σε συμπολίτες, με την εξαίρεση μιας ελάχιστης μειονότητας μεμονωμένων ατόμων και συγκεκριμένων «συμμοριών» με αντικοινωνική συμπεριφορά.

Ευελπιστώ ότι δεν θα δημιουργήσω φοβικές αντιδράσεις, αλλά δεν μπορώ να αποφύγω τη δημοσιοποίηση των ανησυχιών που με διακατέχουν, όπως και πολλούς άλλους συναδέλφους των κοινωνικών επιστημών, αναφορικά με την αύξηση των περιστατικών βίαιης συμπεριφοράς. Οι εκρήξεις βίας προέρχονται, συνήθως, από αυξημένα επίπεδα θυμού και απογοήτευσης, αλλά την τελευταία δεκαετία διαπιστώνουμε και αύξηση της αντικοινωνικής συμπεριφοράς που σχετίζεται με την ανεργία και την ανέχεια στην καθημαγμένη ελληνική οικονομία και επιδεινώθηκαν με τα δεδομένα της πανδημίας.

Οι προσωπικές μου ανησυχίες εντείνονται ακόμη περισσότερο από την απλή διαπίστωση ότι ΔΕΝ υπάρχουν προγράμματα διαχείρισης της κοινωνικής κρίσης (που προκλήθηκε από την οικονομική κρίση και την επιδείνωσή της με lockdown και απαγόρευση ελεύθερης κυκλοφορίας στη διάρκεια της πανδημίας) το οποίο λογικά ΑΠΑΙΤΕΙ τη συνεργασία ΟΛΩΝ των πολιτικών Κομμάτων και, καθώς αφορά όλους μας, την ενεργό συμμετοχή όλων των παραγωγικών τάξεων και των εργοδοτικών φορέων.

Προφανώς ανόητες αιτιάσεις που εδρεύουν στις υπερφίαλες εκτιμήσεις πολιτικού και οικονομικού «κόστους ή ωφέλειας» οδηγούν σε αδράνεια τις δυνάμεις της Πατρίδας μας ενώ οφείλουν αντικειμενικά και με αγάπη να σκύψουν άμεσα πάνω από το πρόβλημα λειτουργώντας άμεσα και Ιπποκρατικά και όχι…Υποκριτικά!.. Επανερχόμενος στη συμβατική αντικοινωνική συμπεριφορά, καταθέτω ότι στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία, η οποία μετεξελίχθηκε σε μερικές δεκαετίες από καθαρά αγροτική σε αστικό-βιομηχανική, ίσως ταιριάζει περισσότερο από άλλες η θεωρητική ερμηνεία της αντικοινωνικής συμπεριφοράς που συνίσταται από τρεις συγκεκριμένες αιτιολογικές διαστάσεις: της σύγκρουσης αξιών, της κοινωνικής αποδιοργάνωσης και της ματαίωσης των προσδοκιών.

Όλοι γνωρίζουμε λίγο-πολύ ότι στο σχολείο, στο σπίτι, στην Εκκλησία, στη γειτονιά, και από εφημερίδες, περιοδικά, και ράδιο-τηλεοπτικές εκπομπές, κάθε νέα γενιά παιδιών διδάσκεται μια σειρά αξιών που στην ολότητά τους χρησιμεύουν ως βασικά στοιχεία δόμησης και σύνθεσης πλαισίων αναφοράς για κοινωνικά αποδεκτή συμπεριφορά. Λέμε, π.χ., «τα αγαθά με κόπο αποκτώνται, η αλήθεια στο τέλος πάντα θριαμβεύει, ή τον πλούτο πολλοί μίσησαν, τη δόξα ουδείς» και άλλα παρόμοια.

Με το πέρασμα του χρόνου καθώς το παιδί ωριμάζει, αρχίζει να συνειδητοποιεί στην πραγματικότητα ότι πολλά από αυτά που του διδάσκουμε είναι «μισές αλήθειες» και δυστυχώς «επιτυχημένοι» θεωρούνται αυτοί που αποφασίζουν «να πατήσουν σε πτώματα ή να κλέψουν με εύσχημους τρόπους», καθώς καταντήσαμε να θεωρούμε και να διαπιστώνουμε ότι η «καπατσοσύνη» είναι υπέρτερη αξία για οικονομική επιτυχία και κοινωνική καταξίωση από την «τιμιότητα».

Το αποτέλεσμα δεν εξαντλείται στη σύγχυση της νεολαίας σε θέματα εσωτερίκευσης και αποδοχής των διδασκομένων αξιών, και δυστυχώς για κάποιες ομάδες της νεολαίας μας η απόληξη είναι η ολική απάρνηση όλων των αξιών που της διδάσκουμε, δηλαδή αυτές οι ομάδες εμπλέκονται σε αντικοινωνική συμπεριφορά για να καταστρέψουν τα ψευδεπίγραφα είδωλα, χωρίς βέβαια να αναλαμβάνουν και την ευθύνη, και χωρίς να διαθέτουν ούτε τις γνώσεις ούτε, φυσικά, και την εξουσία για να τοποθετήσουν άλλα στη θέση τους.

Μια σταθερή κοινωνία, τυπικά αγροτική κοινωνία δεν χαρακτηρίζεται από συχνές ή έντονες εκδηλώσεις αντικοινωνικής συμπεριφοράς. Οι νόμοι, γραπτοί και άγραφοι, που διέπουν τις σχέσεις ατόμων και ομάδων είναι σεβαστοί και οι παραβιάσεις περιορίζονται σε περιπτώσεις προσωπικής ψυχοπαθολογίας, διαπροσωπικών, οικονομικών, συναισθηματικών αντιδικιών και εξαιρετικών γεγονότων.Νέα, όμως, ήθη, νέα συστήματα αξιών, νέοι τρόποι διαπροσωπικών σχέσεων δημιουργούν καταστάσεις ψυχό-κοινωνικής «ανομίας» που οδηγούν άτομα και ομάδες σε εκδηλώσεις βίας και άλλων μορφών αντικοινωνικής συμπεριφοράς.

Στην Πατρίδα μας τα κρούσματα βίας, και ιδιαίτερα τα κρούσματα «παιδικής βίας» είναι «καμπάνα» που χτυπά και μας καλεί σε δράση. Καθώς οδεύουμε σε Εθνικές και αργότερα σε τοπικές και περιφερειακές Εκλογές συνιστώ να καλέσουμε τα Πολιτικά Κόμματα, τις «παρατάξεις» και τους υποψηφίους να σκύψουν με αγάπη, προσοχή και με την καθοδήγηση ειδικών επιστημόνων να συμπεριλάβουν στα «προγράμματα δράσης» τους σχετικές δράσεις…

Τέτοιες δράσεις απαιτούν χρήματα και κοινωνικές δομές που κάποτε υπήρχαν αλλά τότε ΔΕΝ υλοποιήθηκαν, και τώρα που φούντωσε η παραβατικότητα στην «πτωχευμένη» Ελλάδα μας δυστυχώς ΔΕΝ υπάρχουν…

---------------------------------

*O Γιώργος Πιπερόπουλος, Δρ Κοινωνιολογίας - Ψυχολογίας, είναι Επίτιμος Καθηγητής Μάνατζμεντ και Μάρκετινγκ στο Βρετανικό Πανεπιστήμιο Durham, συνταξιούχος καθηγητής Μάνατζμεντ, Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων και πρώην Πρόεδρος του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος*

‘Ένα ελάχιστο «Φόρο Τιμής» στα δυο παλληκάρια, τους πεσόντες στην ώρα του καθήκοντος Έλληνες πιλότους της Πολεμικής μας Αεροπορίας καταθέτω δημοσίως σήμεραως πρώην επισκέπτης Καθηγητής των Ενόπλων μας Δυνάμεων (Ανωτάτη Σχολή Πολέμου-ΑΣΠ/ Ανωτάτη Διακλαδική Σχολή Πολέμου-ΑΔΙΣΠΟ/ και Σχολή Διοικήσεως και Επιτελών-ΣΔΙΕΠ) εκφράζοντας τα ίδια συναισθήματα πόνου και μαζί τα συλλυπητήριά μου στις οικογένειές τους όπως νομίζω ότι κάνει ήδη εδώ και τρεις θλιβερές ημέρες σιωπηρά με δύο δάκρυα στα μάτια κάθε Έλληνας και Ελληνίδα κάθε Ελληνόπουλο και κάθε Ελληνοπούλα.

Με τον τιμητικό βαθμό του Αντιπτεράρχου και με την παρουσία της Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας κηδεύεται σήμερα στην Τρίπολη ο συγκυβερνήτης του μοιραίου F-4/ PhantomIIυποσμηναγός Μάριος – Μιχαήλ Τουρούτσικα 29 ετών, και θα κηδευθεί με τον τιμητικό βαθμό του Αντιπτεράρχου με την παρουσία εκεί της Προέδρους της Ελληνικής Δημοκρατίας αύριο στο Νευροκόπι ο κυβερνήτηςτου αεροσκάφους Σμηναγός ΕυστάθιοςΤσιτλακίδης 31 ετών.

Συγκλονίσθηκε η Πατρίδα μας με το άκουσμα της πτώσης του αεροσκάφους της Πολεμικής μας αεροπορίας στη διάρκεια εκπαιδευτικής πτήσης επιπέδου πολεμικών επιχειρήσεων άμυνας της Πατρίδας που κόστισε τη ζωή στους δύο«Ήρωες» πιλότους.

Κάθε φορά που συνειδητοποιώ με ποια χρηματικά ποσά αμείβονται οι άνδρες και οι γυναίκες των Ενόπλων μας Δυνάμεων, των Σωμάτων Ασφαλείας και του Πυροσβεστικού Σώματος αναρωτιέμαι ΓΙΑΤΙ κορυφαία στελέχη της ελληνικής δημοσιογραφίας με τα παχυλά, μερικοί με αστρονομικά εισοδήματα ΔΕΝ μας λένε και ΔΕΝ θα μας πούνε ποτέ;

Ποιος ήταν ο μισθός των «πεσόντων» στα Ίμια «Ηρώων»μας του Υποπλοίαρχου Χριστόδουλου Καραθανάση, του Υποπλοίαρχου Παναγιώτη Βλαχάκουκαι του Αρχικελευστή Έκτωρα Γιαλοψού, και μερικά χρόνια αργότερα την 23η Μαΐου του 200 του Σμηναγού Κωνσταντίνου Ηλιάκη και άλλων πεσόντων ανδρών των Ενόπλων μας Δυνάμεων, του Πυροσβεστικού Σώματος ή το μηνιάτικο που παίρνουν ως σύνταξη οι χήρες και τα ορφανά τους για να το συγκρίνουμε με τις αμοιβές των Βουλευτών μας και τις συντάξεις τους;

Καταθέτω σήμερα δημοσίως ότι μένουν ζωντανά στη μνήμη μου η ώρα και η ημέρα της δολοφονίας του Σμηναγού Ηλιάκη από Τούρκο πιλότο που παραβίαζε τον Ελληνικό εναέριο χώρο του Αιγαίου καθώς εκείνη την ώρα έκανα τη διάλεξή μου στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου στη Θεσσαλονίκης. Περίπου στις 12.45 ο χειριστής του τούρκικου αεροσκάφους F-16C, Χαλί Ιμπραήμ Οσκεμπίρ, κάνοντας έναν δολοφονικό ελιγμό, χτύπησε με το δεξί φτερό την καλύπτρα του αεροσκάφους του Ηλιάκη, με αποτέλεσμα αυτό να πάρει ανεξέλεγκτη πορεία και να φονευθεί με την πτώση του ο «Ηρωας» Έλληνας πιλότος Σμηναγός Κωνσταντίνος Ηλιάκης.

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CF%89%CE%BD%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%82_%CE%97%CE%BB%CE%B9%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82

Κατά τα άλλα, ενόψει εκλογών και ενώ αγγίζει πλέον επίπεδα «παραληρήματος» η χυδαία επιθετική ρητορική του Τούρκου Προέδρου κ Erdogan, συνεχίζονται οι παραβιάσεις του εναερίου χώρου μας στο Αιγαίο και τα επικίνδυνα παιχνίδια του Τουρκικού Λιμενικού Σώματος ενάντια στα σκάφη του Ελληνικού Λιμενικού Σώματος, συνεχίζονται οι «κοκορομαχίες» εντός Βουλής και σε ραδιοτηλεοπτικά μπαλκόνια και παράθυρα, ακούμε προτροπές τύπου «παραιτήσου» ή τετριμμένες και χιλιοειπωμένες μεγαλοστομίες τύπου «θα φτάσει το μαχαίρι στο κόκαλο» ή ακόμη «θα χυθεί άπλετο φως» και βαρβαρότητες όπως «θα πέσουν κεφάλια», ενώ το «γάντζωμα σε καρέκλες εξουσίας» αγγίζει πρωτόγνωρα επίπεδα στο πολιτικό μας στερέωμα από εκλεγμένους «Εθνοπατέρες και Εθνομητέρες» και σε τοπικές συνάξεις από «φερέλπιδες» υποψηφίους…

--------------------------------------

*O Γιώργος Πιπερόπουλος, Δρ Κοινωνιολογίας - Ψυχολογίας, είναι Επίτιμος Καθηγητής Μάνατζμεντ και Μάρκετινγκ στο Βρετανικό Πανεπιστήμιο Durham, συνταξιούχος καθηγητής Μάνατζμεντ, Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων και πρώην Πρόεδρος του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



του Ανδρέα Καραδημήτρη

Εν τώ μέσω βαρέως χειμώνος
μέ θερμάστρας καί τζάκια σβηστά
εντολή ήτο τού ηγεμόνος
ν' αυξηθούν τού λαού τά μισθά.

Όσοι πέθαναν καί δέν τό ξέρουν
από τούδε καί εις τό εξής
ψυχοχάρτι απλό άν θά φέρουν
θά λαμβάνουν ευχάς δέκα τρείς.

Στούς υπόλοιπους που απομένουν
κι επιμένουν ακόμα νά ζούν
κάποια ψίχουλα νά περιμένουν
άν μάς πείσουνε πώς επιζούν.

Καί είς γέροντας άνευ οδόντων
καθώς δέν τού χρειάζονται πιά
απουσία, σαφώς, τών δεόντων
απεφάνθη ορθά καί κοφτά :

από κλέφτες καλό άν προσμένεις
κι από ψεύτες νά μάθεις αλήθεια
στήν ζωή σου κορόϊδο θά μένεις
καί μετά θά σού γίνει συνήθεια.

Στό παζάρι που έχουνε φτιάξει
γιά χρυσάφι πωλείται ο αήρ
κλέφτες, ψεύτες καί όποιος προφτάσει
καί διά τούτο ξανά α... σιχτίρ!!!!




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Οι δηλώσεις της Επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας στη δίκη για το Έγκλημα στο Μάτι. 

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου ήταν η πρώτη που επίσημα κατέθεσε μήνυση για κακούργημα στις 6 Αυγούστου 2018, λίγες μόνο μέρες μετά την τραγωδία, κι έκτοτε με συνέπεια υπερασπίζεται τον αγώνα των κατοίκων και των θυμάτων για δικαιοσύνη και αλήθεια και για να λογοδοτήσουν οι υπεύθυνοι του κακουργήματος, που η Ζωή Κωνσταντοπούλου το περιγράφει, στις καταγγελίες και στην κατάθεσή της ως Ολοκαύτωμα σε καιρό ειρήνης. 

Εξαρχής μίλησε για τις συντονισμένες κυβερνητικές και θεσμικές παρεμβάσεις και ενέργειες συγκάλυψης του εγκλήματος και υπόθαλψης των υπαιτίων και σήμερα, με την κατάθεσή της, αναφέρθηκε, με συγκεκριμένα στοιχεία και αποδείξεις, στις παρεμβάσεις που έγιναν και γίνονται στην υπόθεση, για την συρρίκνωση της κατηγορίας και για να μην λογοδοτήσουν οι υπαίτιοι, Κυβερνητικοί, Αυτοδιοικητικοί, Κρατικοί και Υπηρεσιακοί παράγοντες.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Δείτε ποια είναι η αμερικανική έκθεση του Κογκρέσου που στηρίζει πλήρως τις θέσεις και επιδιώξεις της Τουρκίας στο Αιγαίο  και που παρ' ότι έχει δημοσιευθεί από τις 9 Ιανουαρίου του '23 εδώ στην Ελλάδα ούτε κάν έχει σχολιαστεί από την Ελληνική κυβέρνηση αλλά και από τα κόματα της αντιπολίτευσης.

Η αποκάλυψη έγινε από την δημοσιογράφο Κύρα Αδάμ στην εφημερίδα Δημοκρατία, ακολουθεί βίντεο με τα σημεία που θίγουν τα συμφέροντα αλλά κυρίως την εδαφική ακεραιότητα της χώρας μας.


Η έκθεση της Διεύθυνσns Ερευνών του Κογκρέσου για τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις το 2023 συνόδευσε το πιεστικό αίτημα του προέδρου Μπάιντεν προς το Κογκρέσο για την άμεση απελευθέρωση της αναβάθμισης και πώλησns νέων αεροσκαφών F-16 στην Τουρκία.

Η παρούσα έκθεση της Διεύθυνσης Ερευνών του Κογκρέσου αποτελεί πυρηνική νομική και στρατιωτική βόμβα όχι μόνο στα θεμέλια της ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο αλλά και την ηπειρωτική Ελλάδα και θέτει σε μέγιστο κίνδυνο την ύπαρξη του Ελληνισμού.

Παρά ταύτα η κυβέρνηση Μητσοτάκη αλλά και τα κόμματα της αντιπολίτευσης ούτε καν ξεφύλλισαν αυτή την αμερικανοτουρκική πυρηνική βόμβα εναντίον της ελληνικής κυριαρχίας , ούτε καν διαμαρτυρήθηκαν και φυσικά δεν έχουν αντιδράσει πολιτικά,νομικά και διπλωματικά για την άμεση εξαφάνιση της αφήvovτας έτσι το πλεονέκτημα στην Τουρκία να χρησιμοποιήσει επισήμως και όπως θέλει αυτή την ελεεινή έκθεση ως τεκμήριο σε βάρος της Ελλάδας σε οποιοδήποτε διεθνές δικαστήριο ή διαιτησία με μόνη χαμένη τη χώρα μας.


Αλλαγή πλεύσης

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη που τα έχει δώσει όλα στις ΗΠΑ από εδώ και πέρα θα ατενίζει τις ΗΠΑ να τα παίρνουν όλα πίσω σε βάρος της ελληνικής κυριαρχίας. Και τούτο διότι όπως αποκαλύπτει η λεπτομερής έκθεση του Κογκρέσου η κυβέρνηση Μπάιντεν υιοθετεί πλήρως και προβάλλει εμφανώς όλες τις τουρκικές θέσεις, διεκδικήσεις και ισχυρισμούς σε βάρος της Ελλάδας χωρίς να κρατά ούτε τα πολιτικά νομικά και διπλωματικά προσχήματα ισορροπίας απέναντι στην Ελλάδα.

Αυτό αποδεικνύεται από μελέτη της έκθεσης σε έκταση και σε βάθος και από την κατωτέρω καταγραφή, ορισμένων μόνον σημείων της. επισημαίνονται ότι όλα τα σημεία της έκθεσης είναι υπέρ των επεκτατικών βλέψεων της Τουρκίας οε βάρος της Ελλάδας γεγονός που την καθιστά 100% ετεροβαρή υπέρ της Τουρκίας.

Η έκθεση αναφέρει μεταξύ άλλων ότι «το 1974 η Ελλάδα ενίσχυσε τη στρατιωτική παρουσία της σε ορισμένα νησιά του Αγαίου. Η Τουρκία άρχισε να αντιδρά για την στρατιωτικοποίηση των νήσων, για τα 6-10 ν.μ ελληνικού ΕΕΧ για το FIR Αθηνών στο Αιγαίο. Τουρκικά στρατιωτικά αεροσκάφη άρχισαν υπερπτήσεις στις διαφιλονικούμενες (disputed) περιοχές και μερικές φορές προκαλούνται από τα ελληνικά στρατιωτικά αεροσκάφη».

Με ψευδή στοιχεία η έκθεση του Κογκρέσου υποστηρίζει τις παράνομες επεκτατικές βλέψεις της Toυρκίας σε βάρος της Ελλάδας ενώ σκόπιμα αποκρύπτει τα πραγματικά στοιχεία που καθιστούν την Τουρκία παράνομη στο σύνολο της διεθνούς νομιμότητας.



Πράγματι η Ελλάδα έθεσε σε ετοιμότητα τις στρατιωτικές δυνάμεις Λήμνου και Λέσβου λόγω της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο και τον Μάιο του 1975 –όχι το 1974 που αναγράφει ψευδώς η έκθεση- ενίσχυσε τις στρατιωτικές δυνάμεις χωρίς να ξεπερνά ή να παραβιάζει τους περιορισμούς της Συνθήκης της Λωζάννης γεγονός που αποκρύπτει η έκθεση.

Tous λόγους όμως για τους onoious η Ελλάδα ενίσχυσε μέσα στα όρια των Συνθηκών τις δυνάμεις ms στα δύο αυτά νησιά τους αποκρύπτει η έκθεση για να υποστηρίξει τις παράνο μες βλέψεις και θέσεις της Toυρκίας σε βάρος της Ελλάδας και για να εξαπατήσει παραπλανήσει το Κογκρέσο των ΗΠΑ ότι η Ελλάδα είναι υπεύθυνη για όλα, προκειμένου αυτό να εγκρίνει την πώληση στην Τουρκία 40 F-16 και την αναβάθμιση άλλων 80.

Και τούτο διότι αποκρύπτει η έκθεση ότι στις 22.01.1975 δηλαδή πέντε μήνες μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο ο Τούρκos υπουργός Εζεμπέλ δήλωσε ότι η Κύπρος αποτελεί το πρώτο βήμα npos το Αιγαίο και τον Απρίλιο 1975 η Αγκυρα συγκρότησε τη Στρατιά του Αιγαίου με στόχο την κατάληψη ελληνικών νήσων.

Η έκθεση είναι απολύτως ελεεινή και κατ εντολή πληρωμένη σε βάρος της Ελλάδας διότι χαρακτηρίζει ελληνικά νησιά του Αιγαίου,όχι ελληνικά αλλά διαφιλονικούμενα (disputed) με στόχο να εξαπατήσει το Κογκρέσο και τον Μενέντεζ ώστε να εγκρίνει τα F-16 στην Τουρκία υποστηρίζοντας ότι οι σημερινές τουρκικές υπερπτήσειβ δεν παραβιάζουν ελληνική κυριαρχία στα νησιά διότι αυτά δεν είναι ελληνικά αλλά διαφιλονικούμενα.

Παράλληλα η έκθεση υποστηρίζει ότι οι τουρκικές ενέργειες στο Αιγαίο είναι νόμιμες λόγω της ελληνικής παρανομίας των 6-10 ν.μ ελληνικού ΕΕΧ και λόγω του FIR Αθηνών για το οποίο η Αθήνα παράνομα απαιτεί σχέδια πτήσης.

Ομως αποκρύπτει και δεν αναγράφει ότι μέχρι το 1974 η Τουρκία αποδεχόταν πλήρως την ελληνικότητα των νήσων χωρίς καμία διαφιλονικία (dispute) εφάρμοζε τα σχέδια πτήσης και σεβόταν τα 10 ν.μ

Η αναφορά στην έκθεση ότι «μερικές φορές τα ελληνικά στρατιωτικά αεροσκάφη παρενοχλούν τα τουρκικά» όταν αυτά κάνουν υπερπτήσεις στα νησιά είναι ψευδή και τούτο διότι το Αρχηγείο Τακτικής Αεροπορίας στη Λάρισα έχει καταστήσει τους Τούρκους πιλότους εναέριους λαγούς, διότι λόγω πανικού μπαίνουν μέχρι 7-10 ν.μ. στο Αιγαίο και μετά… την κοπανάνε.

Στην έκθεση αναγράφεται ότι από τη δεκαετία του 1970 «υπάρχουν διαφιλονικίες (disputes), δηλαδή διεκδίκηση από Τουρκία και Ελλάδα της κυριαρχίας των νήσων του Αιγαίου και της Μεσογείου, καθώς επίσης και των κυριαρχικών δικαιωμάτων αμφοτέρων».

Η αναφορά αυτή είναι ελεεινή και ψευδής διότι η Ελλάδα δεν διεκδικεί την κυριαρχία των νήσων, αφού την έχει αποκτήσει με τις Συνθήκες Λωζάννης – Παρισίων -και όχι μόνον- και ειδικά τη Λήμνο την έχει αποκτήσει με ελληνικό αίμα.

Η Τουρκία αμφισβητεί παράνομα την ελληνική κυριαρχία διότι έχει βλέψεις σε βάρος της Ελλάδας, οι οποίες σαφώς και αδιάντροπα υποστηρίζουν οι ΗΠΑ με την προσπάθεια παράκαμψα του Κογκρέσου, ώστε να μπορέσει η Τουρκία να πάρει τα F-16 για να τα χρησιμοποιήσει σε βάρος της Ελλάδας – και, μάλιστα, με την υποστήριξη της κυβέρνησηςΜπάιντεν.

Οι υπερπτήσεις

Στην έκθεση αναφέρεται ότι οι θέσεις του Μενέντεζ για τις υπερπτήσεις είναι νομικά αβάσιμες (Oegally non-binding). Ουσιαστικά, νομικά και πρακτικά η έκθεση υποστηρίζει ότι οι υπερπτήσεις δεν γίνονται στα νησιά, νησίδες και βραχονησίδες που έχουν ελληνική κυριαρχία, και ταυτίζεται ακριβώς με τις επεκτατικές βλέψεις της Άγκυρας.

Μάλιστα, υποστηρίζει ότι σε περίπτωση που κοντράρει ο Μενέντεζ την πώληση των F-16 στην Τουρκία θα γίνει προεδρικό διάταγμα ώστε να παρακάμψει το Κογκρέσο και να δώσει τα F-16 στην Τουρκία, όπως, δηλαδή έκανε και ο Τραμπ στη Σαουδική Αραβία.

 


 Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Για άλλη μια φορά γινόμαστε μάρτυρες της αδικαιολόγητης και δολοφονικής βίας από πλευράς αστυνομικών δυνάμεων σε άοπλους πολίτες. Αυτή τη φορά τόπος το Μέμφις των ΗΠΑ. Θύμα ο 29χρονος αφροαμερικανός Τράι Νίκολς. Αιτία ένας έλεγχος τροχαίας, που αποδείχθηκε και άκαρπος.

Πέντε γουρούνια μπάτσοι σακάτεψαν στο ξύλο τον άτυχο νεαρό που κατέληξε δύο μέρες αργότερα στο νοσοκομείο από τα βαρύτατα τραύματα που του προκάλεσαν καρδιακή ανακοπή και ηπατική ανεπάρκεια.

Στην από δω πλευρά του Ατλαντικού, στην χώρα μας είχαμε πρόσφατα την δολοφονία του 19χρονου ρομά Νίκου Σαμπάνη και την δολοφονία του 16χρονου επίσης ρομά Κώστα Φραγκούλη στη Θεσσαλονίκη.
Πότε θα τελειώσουν αυτές οι φρικαλεότητες και τα εγκλήματα από τις αστυνομικές δυνάμεις ; Είναι ανεξέλεγκτοι;
Για το βίντεο που ακολουθεί το youtube όπως και το fb έθεσαν περιορισμούς (χαχαχα) για λόγους "κοσμιότητας". Πόσο θλιβερές πλατφόρμες είναι. Παρ'όλα αυτά όμως μπορείτε να το παρακολουθήσετε αν είστε άνω των 18 ετών.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

της Ευαγγελίας Μ. Παναή *

Φτάνει και μόνον το επίπεδο του απαράδεχτου ύφους και του ήθους της αντιπαράθεσης των δύο τελευταίων ημερών εντός της Βουλής, ανάμεσα στα κόμματα που σκιαμαχούν για το βρώμικο θέμα των υποκλοπών, για να αντιληφθεί ο καθένας το μέγεθος του βάλτου στον οποίον έχουν οδηγήσει τον δημόσιο βίο της Χώρας μας όσοι κυβέρνησαν και κυβερνούν αυτή τη στιγμή.

Είναι τραγικό, κόμματα τα οποία διακατέχονται από τις ίδιες αντιδημοκρατικές αντιλήψεις και μετέρχονται των ίδιων αντιδημοκρατικών μέσων για την κατοχή και νομή της εξουσίας, να ρίχνουν την πολιτική αντιπαράθεση σε τέτοιο χαμηλό επίπεδο, μόνο και μόνο για την καλλιέργεια εντυπώσεων, για δήθεν διαχωριστικές γραμμές μεταξύ τους.

Όταν στην πραγματικότητα, ο μόνος σκοπός και στόχος τους είναι η χειραγώγηση και ο εγκλωβισμός των ψηφοφόρων τους σε αυτό το καταστροφικό πίγκ- πονγκ και η διαιώνιση της ίδιας αρρωστημένης πολιτικής, που τόσα κακά συνεπάγεται για τον Λαό μας.

Όλος αυτός ο ζόφος της πολιτικής ζωής, αποδεικνύει πέρα από κάθε επιχειρηματολογία, την απόλυτα επιτακτική ανάγκη, να αλλάξει το περιεχόμενο της Πολιτικής, να αλλάξουν οι Πολιτικές.
Και για να γίνει αυτό, πρέπει να αλλάξουν τα Πολιτικά Πρόσωπα, να αλλάξουν οι Πολιτικές Δυνάμεις που ο Λαός εκλέγει για να τον εκπροσωπίσουν.

Υπάρχει επιτακτική ανάγκη στις επερχόμενες εκλογές, να μπουν στη Βουλή Άνθρωποι που με όλη την προσωπική τους πορεία και στάση ζωής, έχουν αποδείξει την απόλυτη αφοσίωση στις Αρχές και τις Αξίες τους, το θάρρος και την αγωνιστικότητα τους, την αυταπάρνηση τους.
Που με όλη τους την ζωή έχουν αποδείξει πως ξέρουν να εργάζονται τόσον σκληρά, ώστε την Πολιτική δεν την βλέπουν ως μέσον πλουτισμού, αλλά αντιθέτως, ως το μέσον για να προσφέρουν ανιδιοτελώς στην Κοινωνία, στον Λαό μας και στην Πατρίδα μας.

Αξιότιμες συμπολίτισσες και αξιότιμοι συμπολίτες μου,
αγαπημένες φίλες και αγαπημένοι φίλοι μου,
Με βάση όλα αυτά που προανέφερα και κοιτώντας σας με θάρρος και εντιμότητα στα μάτια,
Σάς ζητώ, με την ψήφο σας στις ερχόμενες εκλογές, να βάλετε την Πλεύση Ελευθερίας και την Ζωή Κωνσταντοπούλου στην Βουλή των Ελλήνων!


* Ευαγγελία Μ. Παναή
Φιλόλογος - Επιχειρηματίας
Πλεύση Ελευθερίας Δωδεκανήσου




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος*

Δεν θα αναφερθώ στο σημερινό μου άρθρο στην Ευρωβουλή που ξευτελίζεται με Qatar-Gate και άλλα απίστευτα οικονομικής κυρίως και μαζί ηθικής φύσεως αλλά στα θέματα ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ και ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ που ταλανίζουν επί σειρά ετών την Ελλάδα και την Ελληνική Δημόσια Διοίκηση και καλώ ΟΛΟΥΣ να φροντίσουμε για Κάθαρση!..

Πολλά ειπώθηκαν επί δεκαετίες από Πρωθυπουργούς και Προέδρους Κομμάτων και από επιφανείς πολίτες, αλλά όλοι αναρωτιόμαστε, «Παναγιά μας, Μεγαλόχαρη», αλήθεια τι πέτυχαν μέχρι σήμερα Κυβερνήσεις και Αντιπολιτεύσεις;

Εδώ και αρκετές δεκαετίες η αρμόδια «Επιτροπή Διαφάνειας» του ΟΗΕ χτυπά όχι καμπανάκι αλλά ΚΑΜΠΑΝΕΣ για τα σημεία και τέρατα διαφθοράς, των καταχρήσεων και της περιβόητης «μίζας» από άκρο σε άκρο του πλανήτη μας!

Στον σχετικό πίνακα η Ελλάδα βρίσκεται στην 58η θέση ανάμεσα σε 180 χώρες του πλανήτη με σκορ 49/100 (δηλαδή στη μέση της κλίμακας όπου το σκορ 0 σημαίνει ΑΠΟΛΥΤΗ διαφθορά και το σκορ 100 ΑΠΟΛΥΤΗ καθαρότητα!..

https://www.transparency.org/en/cpi/2021/index/grc

Κατά την ταπεινή μου άποψη το όλο θέμα της ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ-ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ σχετίζεται περισσότερο με βαθιά ριζωμένες στάσεις όλων μας στις μεταξύ μας συναλλαγές και με τις δοσοληψίες με το επίσημο Κράτος και τους φορείς του και λιγότερο με συγκεκριμένα στελέχη των πολιτικών Κομμάτων που Κυβέρνησαν και Κυβερνούν.

Η απληστία, αποδεικνύεται καθημερινά, ότι είναι η πηγή από την οποία πηγάζει η ΜΙΖΑ ως απότοκο κατάχρησης και διαφθοράς που εδράζονται στη διαπλοκή.

Επιπρόσθετα, όμως, εμείς οι Έλληνες διακρινόμαστε για την σχιζοειδή συμπεριφορά μας τη μια στιγμή να κατηγορούμε το αδηφάγο, σπάταλο, φορομπηχτικό και απρόσωπο Κράτος και την άλλη να εκλιπαρούμε μέσα από θεσμοθετημένα κομματικά όργανα και φορείς ΑΥΤΟ το ΚΡΑΤΟΣ να προσλάβει εμάς ή τα παιδιά μας!..

Με αυτές τις διαπιστώσεις δεν στοχεύω στην αναίρεση του κοινωνικού κόστους που προκαλεί η διαφθορά στο Δημόσιο βίο μας, αλλά μάλλον στην συνειδητοποίηση ότι για να εξυγιανθεί ο Δημόσιος βίος χρειάζεται πρώτιστα να δεχθούμε όλοι μας το βαθμό της συμμετοχικής μας ενοχής στα κακώς κείμενα.

Θυμάμαι ότι είχα πληγωθεί ως νεαρός φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης διαβάζοντας το βιβλίο του John Gunther με τίτλο «Μέσα στην Ευρώπη» όπου ξεκινούσε το κεφάλαιο για την Ελλάδα με πρόθεση να χαριτολογήσει ότι:

«Μετά την χειραψία με τους Έλληνες, που συνηθίζουν πολύ τις χειραψίες, καλού κακού, μετρήστε τα δάκτυλά σας!...»

Θυμήθηκα και παραθέτω από πρόσφατη σύναξη Ευρωπαίων συναδέλφων με συμμετοχές από ΗΠΑ, Καναδά και Άπω Ανατολή ένα ανέκδοτο που αν και πλήγωσε τον εθνικό μου εγωισμό είχε και σπουδαίο δίδαγμα που με προτρέπει να το αφηγηθώ.

Σπούδασαν, σύμφωνα με το ανέκδοτο, σε επιφανές πανεπιστήμιο των ΗΠΑ τρεις ευρωπαίοι: ένας Γάλλος, ένας Γερμανός και ένας Έλληνας και έγιναν, μάλιστα, και πολύ καλοί φίλοι. Επιστρέφοντας στις πατρίδες τους προοδευτικά μπλέχτηκαν όλοι με τα κοινά.

Πρώτος τα κατάφερε και κέρδισε μια θέση εξουσίας ο Γερμανός ο οποίος και κάλεσε το Γάλλο και τον Έλληνα στην πόλη του και αφού τους έδειξε τα επιτεύγματα της κοινωνικής του πολιτικής, περήφανος και έχοντας δεχθεί τα συγχαρητήριά τους έκλεισε το μάτι ψιθυρίζοντας «όλα αυτά με 5% μίζα, έτσι;»

Ήρθε η σειρά του Γάλλου να μπλεχτεί στην πολιτική και να κερδίσει το θώκο της εξουσίας και κάλεσε το Γερμανό και τον Έλληνα φίλο στην πατρίδα του και αφού τους επέδειξε τα δικά του έργα στην κατάλληλη στιγμή δήλωσε πονηρά «…παιδιά, η δικιά μου μίζα έφτασε στο 10% !»

Ο Έλληνας μερικά χρόνια αργότερα κατάφερε να εκλεγεί και με τη σειρά του, τους έφερε εδώ, τους πήγε στα μπουζούκια, τους ξαναπήγε στα μπουζούκια και επειδή εκείνοι επέμεναν να τους δείξει το…έργο του, ένα πρωινό μετά τα μπουζούκια και τη σούπα τους πήρε στο ποτάμι, τους έδειξε τις δυο όχθες του και ρώτησε, κλείνοντας το μάτι, «πώς σας φαίνεται η γέφυρα; φοβερή έτσι;»

«Ποια γέφυρα;» ρώτησαν Γερμανός και Γάλλος χαζεύοντας το κενό ανάμεσα στα δύο σημεία.

«Θα γίνει σε λίγα χρόνια καθώς η μίζα μου ήταν 30%!» τους απάντησε ο Έλληνας…

Είναι αναμφίβολα άκομψο και υπερβολικό το συγκεκριμένο ανέκδοτο.

Σίγουρα ΔΕΝ το υιοθετώ προσωπικά αλλά με την ίδια σιγουριά οφείλω, ως πανεπιστημιακός δάσκαλος, να δεχθώ ότι συχνά οι ψυχοκοινωνικές πραγματικότητες που προξενούν πόνο περνούν πιο εύκολα μέσα από την εκτονωτική διαδικασία του χιούμορ.

Σε μια προσπάθεια αναζήτησης διεξόδου από το τελματωμένο κοινωνικό-πολιτικό-οικονομικό μας τοπίο με Εθνικές εκλογές σε μερικές μόνο εβδομάδες θα ήθελα, ταπεινά να ζητήσω από Αρχηγούς Κομμάτων και στελέχη τους να ξεκινήσουν μια ΚΟΙΝΗ αναζήτηση των θετικών στοιχείων στις δομές της προσωπικότητας των Ελλήνων και κατά προέκταση του ελληνικού κοινωνικού συστήματος.

Είναι πλέον καιρός να ξεκινήσει μια υπερβατική διεργασία που θα στοχεύει όχι μόνο στην απάλειψη του αρνητικού αλλά στον εντοπισμό και τη βελτίωση του θετικού.

Η αναζήτηση του θετικού να εστιασθεί στην επιστημονική μελέτη όλων εκείνων των στοιχείων που μπορούν να προσδιορίσουν επακριβώς τους παράγοντες και τις διαδικασίες που απολήγουν στην βελτίωση και του βιοτικού επιπέδου του Λαού αλλά και όλων των δομών και θεσμών του κοινωνικού συστήματος.

Αντί να κυνηγάμε τη διαφθορά και το αρρωστημένο στη Δημόσια Διοίκηση ας φροντίσουμε να εντοπίσουμε τα θετικά στοιχεία στην προσωπική μας ζωή και τη συλλογική συνύπαρξη μεγιστοποιώντας αυτές ακριβώς τις διαδικασίες και τα στοιχεία.

Και σε ότι αφορά την ανάγκη γονέων και δασκάλων και ακαδημαϊκών ανδρών και γυναικών να σκύψουμε ευλαβικά πάνω από το συλλογικό μας ΕΙΝΑΙ και να ανασύρουμε τα θετικά μας στοιχεία γιατί να μην το κάνουμε;

Στο κάτω-κάτω της γραφής δεν ήταν Αμερικανός ούτε Ευρωπαίος ο Μέγας Αλέξανδρος όταν δήλωνε «στους γονείς μου οφείλω το ζην αλλά στους δασκάλους μου το ευ ζην!»

Προφανώς χρειάζεται εμείς οι «δάσκαλοι» σε όλες τις παιδαγωγικές βαθμίδες να συνεργασθούμε με τους πολιτικούς τοπικού και εθνικού επιπέδου για να αναδειχθούν στο κοινωνικό μας σύστημα ως δεδομένα η ποθητή ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ, να εξαφανισθεί στο μέγιστο δυνατό βαθμό η ΔΙΑΠΛΟΚΗ και να επιτευχθεί η ΚΑΘΑΡΣΗ των σχετικών μας ατοπημάτων.

Φρονώ ότι μόνο έτσι θα βοηθήσουμε τα παιδιά μας να χαράξουν υγιή πορεία προς το μέλλον το οποίο εδώ και αρκετά χρόνια το «υποθηκεύσαμε» πραγματικά και συμβολικά!...

Αυτό απαιτεί, βέβαια, να πρωταγωνιστήσουμε σε μια προσπάθεια επιστροφής στο «κυμπαριλίκι», στην αξιοπρέπεια και στο φιλότιμο του Έλληνα!..

Διανύοντας εκλογικό έτος θυμίζω σε όλους εμάς που θα ψηφίσουμε ότι:

Η κοινωνία κινδυνεύει περισσότερο και από αυτούς που εμπλέκονται στη διαφθορά αλλά από όλους εμάς που ενώ τη βλέπουμε δεν παρεμβαίνουμε να την σταματήσουμε!…

-------------------------------------

*O Γιώργος Πιπερόπουλος, Δρ Κοινωνιολογίας - Ψυχολογίας, είναι Επίτιμος Καθηγητής Μάνατζμεντ και Μάρκετινγκ στο Βρετανικό Πανεπιστήμιο Durham, Συνταξιούχος Καθηγητής Μάνατζμεντ, Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων και πρώην Πρόεδρος του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη 6.1.2023  

Μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου Κατάρ, που εκκολάφθηκε στους κόλπους της ΕΕ, τα ΜΜΕ, και όχι μόνο στην Ελλάδα, αφιερώνουν σε καθημερινή βάση σημαντικό τμήμα του χρόνου τους σε αυτό. Με συνεχώς περισσότερες λεπτομέρειες, σχετικά με το πόσοι και ποιοι συμμετείχαν στο σκάνδαλο, πως το μεθόδευσαν, πως διευρύνθηκε ο αριθμός των συμμετεχόντων, πως επικοινωνούσαν μεταξύ τους και πως είχαν κατανείμει τις «αρμοδιότητες» του καθένα, για να αποφευχθούν επικαλύψεις, πως μετέφεραν τα «αργύρια της προδοσίας», με την παραδοσιακή «βαλίτσα» κ.ά.

Από τις σχετικές περιγραφές των ΜΜΕ προκύπτει ακόμη ότι η διεύρυνση του αρχικού αριθμού των «Ευρωπαίων αξιωματούχων και κομπάρσων», που συμμετείχαν στη επιχείρηση Κατάρ, εξασφαλίζεται από τα καθημερινά «συναδελφικά μαχαιρώματα», με την ελπίδα ότι έτσι, χάρη στη βοήθεια προς τις αρμόδιες ανακριτικές αρχές, θα έχουν ηπιότερη μεταχείριση.

Και πριν από την υπόθεση του Κατάρ, υπήρχαν υπόνοιες για χρηματισμούς και διαπλοκές στην ΕΕ. Η ανθρώπινη απληστία ελλοχεύει παντού, και η ΕΕ δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Ωστόσο, η υπόθεση Κατάρ εν προκειμένω, είναι ιδιαιτέρως βεβαρημένη, επειδή ο αριθμός των συμμετασχόντων σε αυτό είναι μεγάλος και επιπλέον επειδή δεν παύει να διευρύνεται, επειδή από τα όσα διαπιστώνονται η υπόθεση πηγαίνει σε βάθος χρόνου, αλλά και επειδή αυτή διέχεε συνεχώς ενδείξεις και ύποπτες συμπεριφορές, που θα όφειλαν να είχαν ληφθεί δεόντως υπόψη από το διευθυντήριο της ΕΕ .

Το πρώτο αυθόρμητο ερώτημα που προκύπτει, μέσα από αυτό τον συρφετό πληροφοριών, είναι το πόσα άραγε άλλα, παρόμοια ή και διαφορετικά, λιγότερο ή περισσότερο σοβαρά σκάνδαλα υποθάλπονται, τώρα ή και στο παρελθόν, μέσα στον οργανισμό Μαμούθ, στον οποίο έχει καταλήξει η ΕΕ, ως κράτος εν κράτει. Και τούτο διότι η έκπληξη με την οποίαν η ηγεσία της ΕΕ υποδέχθηκε την έκρηξη του σκανδάλου Κατάρ μαρτυρεί τραγική άγνοια για το τι συμβαίνει εντός της επικράτειας της. Έκπληξη, επίσης προκαλεί και η ψυχραιμία με την οποίαν απάντησαν τα μέλη, που αποδείχθηκε ότι συμμετείχαν στο σκάνδαλο Κατάρ, επειδή ομολόγησαν, καθώς και η άνεση με την οποίαν έσπευσαν να καταδώσουν ο ένας τον άλλο συνάδελφό τους. Συνεπώς, είναι όντως τρομακτικό το γεγονός ότι το όλο σκηνικό παραπέμπει σε μια καθημερινότητα, σε μια ομαλότητα, σε κατάσταση αποδεκτή ως «matter of fact”!

Αλλά, αν η κατάσταση που επικρατεί στην ΕΕ είναι αυτή που φωτογραφίζεται μέσα από το σκάνδαλο του Κατάρ, ενισχύονται, δυστυχώς, εικασίες, σχετικά με άγνωστο αριθμό ανεξιχνίαστων σκανδάλων, που παραπέμπουν σε καζάνι που βράζει. Συνεπώς, δικαιολογείται απολύτως η αγωνία των Ευρωπαίων πολιτών, που αναρωτιούνται πόσο εκτεταμένη μπορεί να είναι αυτή η διαφθορά στους αχανείς μηχανισμούς της ΕΕ, και σε ποιους τομείς της κυρίως εντοπίζεται. Και, ακόμη, οι Ευρωπαίοι πολίτες εύλογα αναρωτιούνται σε τι ποσοστό αυτή η διαφθορά επηρεάζει ή ακόμη και αναχαιτίζει την αποτελεσματικότητα των ανειλημμένων υποχρεώσεων της ΕΕ, απέναντι στα κράτη-μέλη.

Ενα δεύτερο ακανθώδες ερώτημα, που ανακύπτει μέσα από το συνονθύλευμα των πληροφοριών, γύρω από το σκάνδαλο του Κατάρ, είναι η φευγαλέα προς το παρόν υποψία, για το ενδεχόμενο, η επικέντρωση στην ενοχή της Εύας Καιλή, να αποβλέπει στη συσκότιση άλλων, πιθανώς σοβαρότερων ατοπημάτων. Αν, δηλαδή η κατηγορία εναντίον της Εύας Καιλή, που πιθανόν να είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου, χρησιμοποιείται ως βιτρίνα, προκειμένου να αποτρέψει την επέκταση της έρευνας, και προς άλλες κατευθύνσεις. Η έκρηξη θυμού του Κατάρ, ωστόσο, που συνοδεύτηκε και από απειλές σχετικά με την παύση εξυπηρέτησης της Ευρώπης με πετρέλαιο,, μπορεί να ερμηνευτεί ως επιταγή διακοπής της έρευνας και επικράτησης χαμηλών τόνων.

Αναπόφευκτη είναι, ασφαλώς, και η αγωνία, σχετικά με το μέλλον και την επιβίωση της ΕΕ, αν όντως επιπλέει σε βούρκο σκανδάλων. Ειδικά, που ταυτόχρονα με το σκάνδαλο της ΕΕ, στο οποίο εμφανίζεται να πρωταγωνιστεί Ελληνίδα, συμβαίνουν και απανωτά σκάνδαλα στην Ελλάδα, τα οποία απασχολούν τον τελευταίο καιρό γνωστά ΜΜΕ του εξωτερικού, τα οποία επιλέγουν δεικτικά σχόλια εναντίον της χώρας μας.

Με όλα αυτά, η θέση της ΕΕ φαίνεται να είναι σοβαρά εξασθενημένη και ο ρόλος της υποβαθμισμένος. Κυρίως και επειδή τα σκάνδαλα προστίθενται στις αποφάσεις της, σε χρόνο της πριν από την αποκάλυψη τους, να λειτουργήσει ως φερέφωνο της Αμερικής, θυσιάζοντας μακροχρόνια εθνικά συμφέροντα των κρατών-μελών της.

Αναμένοντας τη συνέχεια του σκανδάλου του Κατάρ, και όσων άλλων απειλούνται με το φως της δημοσιότητας, εύλογα διερωτάται ο μέσος Ευρωπαίος πολίτης, πως θα είναι δυνατόν για την ΕΕ να συνεχίσει, εφεξής, ως αμόλυντη η ίδια και υπεράνω υποψίας, να επιβάλλει κυρώσεις σε κράτη-μέλη της, επειδή παρέβησαν τις εντολές της.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Δημήτριου Οικονομίδη *

"Πόλεμος πατήρ πάντων", διατρανώνει η γνωστή ρήση του Ηράκλειτου, ο οποίος ουσιαστικά δηλώνει ότι σε όλα τα όντα και τις δημιουργίες αυτών, υφέρπει πάντα κάποιας μορφής σύγκρουση που κυριαρχεί και δομεί τις μεταξύ τους σχέσεις. 

Πόλεμος και ειρήνη, αποτελούν διαχρονικά " άρρηκτο ζευγος" και δεν μπορούμε να μιλήσουμε για το ένα μέλος, χωρίς ταυτόχρονα να αναφερθούμε στο άλλο.

Ο Πόλεμος υπάρχει και κατά την διάρκεια της ειρήνης χωρίς την οποία δεν υφίσταται, ενώ η Ειρήνη χωρίς τον πόλεμο δεν θα είχε λόγο ύπαρξης. 

Ο Πόλεμος με όποια μορφή και αν εκφράζεται, αποτελεί δυστυχώς μια πραγματικότητα σε όλο το διάβα της ζωής αυτού του πλανήτη. Ο φορέας που υλοποιεί αυτή τη θλιβερή αναγκαιότητα, που διεξάγει δηλαδή τον πόλεμο, είναι οι Ένοπλες Δυνάμεις κάθε οργανωμένης η μη κρατικής Εθνικής οντότητας. 

Εδώ στη Πατρίδα μας οι Ένοπλες Δυνάμεις από αρχαιοτάτων χρόνων, ως γνήσιος εκφραστής των αγώνων που έδωσε σύσσωμο το Εθνος, πάντοτε ήταν και είναι συνυφασμένες με την ύπαρξη της Ελλάδος και το μέγιστο αγαθό της Ελευθερίας. 

Οι Ένοπλες Δυνάμεις, είναι διαχρονικά άρρηκτα συνδεδεμένες με τα ιερά και τα όσια της Φυλής μας. Το μαρτυρούν οι φράσεις "η ταν η επί τας", "νυν υπέρ πάντων ο αγών", "πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών", "ελευθερία ή θάνατος "

Σήμερα δε, που το διεθνές γεωστρατηγικό περιβάλλον, στην ευρύτερη περιοχή μας, εξελίσσεται ραγδαία και επικίνδυνα, οι Ένοπλες Δυνάμεις, αποτελούν τον πιο σημαντικό πυλώνα του Εθνικού μας οικοδομήματος. 
Ο Τουρκικός αναθεωρητισμός και οι Ιστορικά ανήκουστες και ανιστόρητες επεκτατικές βλέψεις των Αλβανών και Σκοπιανών, επιφέρουν περισσότερες υποχρεώσεις και αυξημένες απαιτήσεις. 

Οι Στρατιωτικοί, παρά τις όποιες δυσκολίες, συνεχίζουν το έργο τους, εμμένοντας στις βασικές αξίες της ζωής, προσηλωμένοι στο καθήκον και στην τιμή, λέξεις που συμβολίζουν πολλά περισσότερα από ένα κώδικα. 
Με τη στάση τους και συμπεριφορά τους, παρά τις άδικες οικονομικές καρατομήσεις που υπέστησαν τα τελευταία χρόνια, οικοδομούν μια αμφίδρομη σχέση εμπιστοσύνης λαού και ενόπλων δυνάμεων ως παρακαταθήκη όλων μας. 
Τώρα ειδικά που η Τουρκική απειλή γιγαντώνεται με ενδεχόμενο να φτάσει σε μη ελεγχόμενο στάδιο, οι Ένοπλες Δυνάμεις, είναι ο εγγυητής της Εθνικής ανεξαρτησίας και εδαφικής ακεραιότητας της Πατρίδας μας. 
Γιατί κανένας δεν θα εγγυηθεί τα σύνορα μας. Είναι διαχρονικά ιστορικά αποδεδειγμένο ότι τα σύνορα της Ελλάδας, τα φυλάνε μόνο Έλληνες. 
Γι αυτό η συνεχής ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεών μας, σε ανθρώπινο δυναμικό και οπλικά συστήματα αποτελεί την μόνη λύση! 

Και όποιος θέλει ας τολμήσει!



* Λοχαγός των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, υπηρετών στα σύνορα του Έβρου



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Με τον όρο «ατομικό οικολογικό αποτύπωμα» αναφερόμαστε στο μέτρο της κατανάλωσης φυσικών πόρων ενός ατόμου για την κάλυψη των «αναγκών» του, συγκρίνοντας την με τη συνολική δυνατότητα της γης να παράγει και να αναπαράγει αυτούς τους πόρους, και με τον όρο «ανθρωπογενή κλιματική αλλαγή» αναφερόμαστε στις αλλαγές του κλίματος και της θερμοκρασίας της γης που αποδίδονται στους ανθρώπους εξαιτίας της χρήσης των ορυκτών καυσίμων για την ενέργεια, της αποψίλωσης των δασών και της κτηνοτροφίας.

Με αφορμή τις κινητοποιήσεις της Ένωσης Ηλικιωμένων για το Κλίμα των Ελβετίδων γυναικών, οι οποίες διαβάζω πρόκειται να επισκεφθούν τις επόμενες μέρες την Ελλάδα, δημιουργείται αυτόματα η σκέψη αν το οικολογικό αποτύπωμα του καθένα μας, αλλά και το οικολογικό αποτύπωμα των κρατών συνολικά, επηρεάζει την «ανθρωπογενή κλιματική αλλαγή» και ποιες είναι οι συγκρίσεις με βάση τις οικονομικές ανισότητες. Η επίδραση είναι αναμφισβήτητη, οι πλούσιες χώρες είναι αυτές που έχουν τις περισσότερες εκπομπές CO2, αλλά και οι συγκρίσεις στις οικονομικές ανισότητες είναι τραγικές και παράλογες μεταξύ των χωρών και πολύ περισσότερο μεταξύ των ανθρώπων. Άρα όλοι περιμένουμε, στα αιτήματα των ηλικιωμένων Ελβετίδων, ένα βασικό αίτημα να είναι η φορολόγηση του πλούτου και η σταδιακή μείωση του κατά κεφαλήν εισοδήματος των Ελβετών, μιας χώρας η οποία βρίσκεται στην κορυφή του πίνακα του ΑΕΠ των χωρών του κόσμου, ώστε να μειωθεί το οικολογικό τους αποτύπωμα.

Συνολικά το 1% των πλούσιων ευθυνόταν το 2019 για το 17% των παγκόσμιων εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα εξαιτίας των καταναλωτικών τους συνηθειών και των επενδύσεών τους. Το 10% των πιο πλούσιων ευθυνόταν για τη μισή ποσότητα διοξειδίου του άνθρακα (CO2) που εκλύθηκε στην ατμόσφαιρα. Το ερώτημα που προκύπτει είναι: ποιον λέμε «πλούσιο». Στην καθημερινή φρασεολογία «πλούσιο» λέμε αυτόν που έχει άφθονα αγαθά, πολλαπλάσια από τις ανάγκες του, και μπορεί να σπαταλά. Η δε λέξη «πλούτος» αποδίδεται με τη σημασία της αφθονίας και της υπέρμετρης σπατάλης. Ποιος λέει ότι η υπερβολική κατανάλωση και η σπατάλη, όχι για την ευζωία, αλλά για την λεγόμενη ευ-ημερία χωρίς όρια, δεν είναι καταστροφή για το περιβάλλον και το κλίμα; Τί θα κάνει ο πλούσιος; Θα φτιάξει τεράστιες βίλες, θα αγοράσει πανάκριβα αυτοκίνητα και πολυτελή σκάφη, τα οποία χρειάζονται αντίστοιχες υποδομές σε μαρίνες και λιμάνια, θα κάνει ταξίδια και διακοπές στη Μύκονο και στα ξωτικά νησιά σπαταλώντας αντίστοιχα. Πού θα τις φτιάξει τις βίλες και τα εξοχικά; στο νησί και στο βουνό, στο δάσος με παράνομες τις περισσότερες φορές διαδικασίες λόγω και του… ιδιαίτερου εκτοπίσματος του χρήματος. Κι αυτά όλα πάντα για μια ματαιοδοξία… που επενδύεται με τη λέξη «καλοπέραση». Όμως το οικολογικό τους αποτύπωμα είναι εδώ και σε βάρος της ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής! Η σπατάλη ενέργειας είναι ανάλογη και παράλογη, αυτή η ενέργεια που όλοι λένε πως πρέπει να παραχθεί από ΑΠΕ για να σωθεί ο πλανήτης, θεωρώντας δεδομένη την καταναλωτική σπατάλη των πλουσίων…

Στο μεταξύ οι οικονομικές ανισότητες όχι μόνο δεν αμβλύνονται, όπως θα περίμενε κανείς, αλλά οξύνονται σε ακραίο βαθμό. Διαβάζουμε ότι οι 355 δισεκατομμυριούχοι της ΕΕ κατέχουν πλούτο ίσο με αυτόν του 40% του πληθυσμού της, δηλαδή τα 178.000.000 των ευρωπαίων. Φυσικά αυτό ούτε λογικό είναι, ούτε δίκαιο, ούτε βιώσιμο. Ακόμα ότι «Τα δύο τελευταία χρόνια της πανδημίας του κορονοϊού ήταν πολύ “καρποφόρα” για τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο». Διαβάζουμε επίσης ότι κάπου 800 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλον τον κόσμο αντιμετωπίζουν το φάσμα της πείνας.

Λέει η Greta στην πρόσφατη έκκλησή της: «Είναι δύσκολο να συνεχίζουμε να ελπίζουμε όταν βλέπουμε την κλιματική καταστροφή που συμβαίνει σ’ όλο τον πλανήτη – εκατομμύρια άνθρωποι κινδυνεύουν να πεθάνουν απ’ την πείνα στην Α. Αφρική» θέλοντας να πει πιστεύω ότι εμείς στην Ευρώπη και στην Β Αμερική καταναλώνουμε σπαταλώντας∙ και αυτοί, που έτσι κι αλλιώς καταναλώνουν ελάχιστα, πεθαίνουν εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής, πεθαίνουν εξαιτίας μας! Αυτή είναι η ουσία.

Αυτή είναι η συνεχής διόγκωση και η άνιση κατανομή του πλούτου. Και αφού λέμε ότι αυτό επηρεάζει άμεσα την κλιματική αλλαγή, γιατί δεν απασχολεί τη συζήτηση στις διεθνείς διασκέψεις για το κλίμα; Και αν συζητιέται, ποια είναι τα μέτρα που πάρθηκαν; Μάλλον οι συζητήσεις σταματούν λίγο πριν την αμφισβήτηση του νεοφιλελεύθερου συστήματος. Μην θιγεί το κυρίαρχο παγκόσμιο κοινωνικοπολιτικό σύστημα παραγωγής και κατανάλωσης! Αυτό μας κάνει να σκεφθούμε ότι: ή κάτι ξέρουν που τους κάνει να μην ανησυχούν πραγματικά και τα λένε αυτά εργαλειοποιώντας την κλιματική αλλαγή για να περάσουν τα σχέδιά τους για την παγκόσμια ανακατανομή του πλούτου με την «πράσινη οικονομία» ή ότι είναι τόσο αδίστακτοι, που θυσιάζουν το μέλλον του πλανήτη για τα δικά τους «πλούσια» σχέδια.

Άρα πρέπει να το εμπεδώσουμε ότι χωρίς αλλαγή του τρόπου παραγωγής και κατανάλωσης «πελεκάμε στα πόδια μας». Το κύριο είναι να κάνουμε τη ζωή μας λιγότερο απαιτητική, να αρκούμαστε στα απαραίτητα για την ευζωία και να σταματήσει αυτός ο ξέφρενος τρόπος ζωής με την καταναλωτική μανία, ιδιαίτερα των πλούσιων χωρών, υιοθετώντας ως τρόπο ζωής την λιτή αφθονία*.

Μερικές ακόμα «χύμα» σκέψεις για τη συζήτηση, καταλαβαίνοντας ότι γίνομαι κουραστικός…

- Στο μεταξύ ο μιλιταρισμός εντείνεται και οι πόλεμοι συνεχίζονται με αυξητικούς ρυθμούς σπαταλώντας τεράστιες ποσότητες ενέργειας και χαροποιώντας τις πολεμικές βιομηχανίες και το εμπόριο όπλων σε όλον τον πλανήτη, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το οικολογικό αποτύπωμα του κάθε πολέμου και την κλιματική αλλαγή. Αν, λέω αν, σταματούσαν οι πόλεμοι, έκλειναν οι βιομηχανίες των όπλων και αν σταματούσε η φρενίτιδα της αύξησης και της συσσώρευσης του πλούτου, γίνονταν μια δίκαιη ανακατανομή των αγαθών με βάση τις αντικειμενικές ανάγκες επιβίωσης με “λιτή αφθονία”, δεν θα μιλούσαμε για σωτηρία του πλανήτη;

- Οι τσιμεντοβιομηχανίες ευθύνονται για το 7% των παγκόσμιων εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα. Αν επιδοτούσαμε τις τσιμεντοβιομηχανίες να μειώσουν σταδιακά την παραγωγή τσιμέντου, θα είχαμε μια μείωση του CO2 κατά ένα μεγάλο ποσοστό.

- Κενό παραμένει περίπου το 30% των κατοικιών στα τρία μεγάλα αστικά κέντρα της Ελλάδας.

Σύμφωνα με την Απογραφή Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 της ΕΛΣΤΑΤ, οι κενές κατοικίες που καταγράφηκαν στη χώρα το έτος αυτό ανέρχονταν σε 2.249.813, αριθμός που αναλογούσε σε 35,3% του συνόλου των κανονικών κατοικιών, παρά το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια το στεγαστικό πρόβλημα στη χώρα έχει αναδειχθεί ως ένα από τα πιο επείγοντα ζητήματα που απαιτούν λύση.

- Real estate: H «ώρα» της εξοχικής κατοικίας - Έως και 306% πάνω η ζήτηση. Και όπως με το δικό του ιδιαίτερα τρόπο έλεγε ο Τζίμης Πανούσης: «Καίω τα δάση, χτίζω μεζονέτες, θα κάνω τα παιδιά μου μαριονέτες»

Γι’ αυτά πότε θα μιλήσουμε; Διότι αυτά επηρεάζουν τα μέγιστα την «ανθρωπογενή κλιματική αλλαγή» και είναι σπατάλη ενέργειας και αγαθών σε έναν κόσμο που υποφέρει καθημερινά∙ και πεθαίνει.

Λαμία, Γενάρης 2023
Στέφανος Σταμέλλος


* Η λιτή αφθονία είναι μια επανανοηματοδότηση της ζωής, που μακροπρόθεσμα θα οδηγήσει σε μια έξοδο από το μοντέλο της απεριόριστης ανάπτυξης, το οποίο είναι καταστροφικό για έναν πλανήτη με πεπερασμένους πόρους, θα εντάξει την οικονομική δραστηριότητα μέσα στην κοινωνία, γκρεμίζοντας τη σημερινή πρωτοκαθεδρία του Homo economicus, και βραχυπρόθεσμα θα αντιταχθεί στις σημερινές νεοφιλελεύθερες και κεϊνσιανές πολιτικές λιτότητας. Η λιτή ζωή, που βεβαίως δεν σημαίνει λιτότητα, όπως εσκεμμένα λένε κάποιοι, είναι προϋπόθεση για μια αξιοβίωτη ζωή, για την αφθονία. Η κοινωνία της απεριόριστης ανάπτυξης και της υπερκατανάλωσης, της εμπορευματοποίησης των πάντων μέσω της κυριαρχίας της αγοράς, είναι μια κοινωνία των στερήσεων, που γεννάει συνεχώς φτώχεια μέσα στην «ευημερία».



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Αναδημοσιεύω δύο απόψεις σχετικά με την ζωή και την ταφή του Κωνσταντίνου Γλύξμπουργκ, που νομίζω πως και οι δύο έχουν την βαρύτητα και την αξία τους και που συμφωνώ και με τις δύο.

Ως πρωίμιο όμως θα αναφερθώ στο αίσθημα ξεφτίλας και αποτροπιασμού που με διακατέχει απέναντι στις άθλιες κυβερνήσεις της πατρίδας μας διαχρονικά, για την εγκατάλειψη του κτήματος Τατοΐου (όπως και τόσων δημοσίων εκτάσεων και κτιρίων - φιλέτων που με σύστημα απαξιώνουν προκειμένου να τα ξεπουλήσουν με ευτελές τίμημα σε φιλαράκια τους και να μεταβιβάσουν τα έσοδα στους δανειστές- δυνάστες μας)  και την σπουδή που επιδεικνύει τις τελευταίες μέρες και ώρες η κυβέρνηση Μητσοτάκη να μεταμορφώσει το έκτρωμα σε τόπο υποδοχής αυτών που θα συνοδεύσουν τον Κωνσταντίνο στην τελευταία του κατοικία.

Θεωρώ πως είμαστε μια γελοία χώρα, με γελοίους κυβερνήτες αλλά και κακόμοιρους πολίτες που τους εκλέγουμε αδιαμαρτύρητα και μοιρολατρικά.



Απόηχοι, από τη συμπεριφορά μας απέναντι στον νεκρό τ. βασιλιά μας

Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη



Ούτε η οικογένειά μου, ούτε εγώ η ίδια υπήρξαμε βασιλικοί. Στο δημοψήφισμα ψήφισα εναντίον του θεσμού της βασιλείας. Ωστόσο, λυπάμαι ειλικρινα για αυτην την εικόνα της απόλυτης μιζέριας, της εκδικητικότητας, αλλά και της μικροπρέπειας με την οποία επιλέξαμε να αποχαιρετήσουμε τον νεκρό τέως βασιλιά μας.

Όπως και να το κάνουμε, ο απελθών ανήκει στην ιστορία μας, που έχει σελίδες δόξας, αλλά και σκότους. Οπωσδήποτε, τα όποια κρίματά του τέως δεν νομίζω ότι υπερβαίνουν τα αντίστοιχα πολλών από τις δημοκρατικές κυβερνήσεις μας.

Θεωρώ, γι αυτό ότι είναι άστοχο, σε μια τόσο δύσκολη συγκυρία για τη χώρα μας, που θα έπρεπε να σηκώσουμε ανάστημα απέναντι όλων όσοι μας έχουν οδηγήσει σε κατάσταση αποικίας χρέους, προβάλλοντας με άνεση ένα κομμάτι της ιστορίας μας, να έχουμε επιλέξει αυτή την τόσο θλιβερή συμπεριφορά. ΚΡΙΜΑ!



Χουντοβασιλικοί!

Στέφανος Πρίντσιος



Μετά την ορκωμοσία της Κυβέρνησης Κόλλια, που έγινε στις 6 το απόγευμα της 21ης Απριλίου 1967, τραβήχτηκε η «πολυσυζητημένη φωτογραφία» του βασιλιά με τα μέλη της χουντικής κυβέρνησης Η φωτογράφηση του βασιλιά με την κυβέρνηση των δικτατόρων έδρασε νομιμοποιητικά για τη Χούντα.

Όπως παραδέχτηκε και ο ίδιος ο Κωνσταντίνος: «Εκ του αποτελέσματος η απόφασή μου αυτή δεν κρίνεται ως ορθή, αφού δεν οδήγησε στο επιθυμητό αποτέλεσμα, αλλά αντιθέτως παρερμηνεύτηκε στον απόλυτο βαθμό».

Δεν είχε περάσει ούτε μία εβδομάδα από το πραξικόπημα και την Τετάρτη 26 Απριλίου ο Κωνσταντίνος πήρε μέρος στην πρώτη πανηγυρική συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου της χούντας όπου δήλωσε μεταξύ άλλων: "Πράγματι η Ελλάς κατά τον τελευταίον καιρόν εδοκιμάσθη σκληρότατα. Οι δημοκρατικοί θεσμοί του πολιτεύματος είχον υποσκαφθή. Το Έθνος, η Βασιλεά, αι Ένοπλαι Δυνάμεις, η Δικαιοσύνη εθίγοντο συνεχώς... Και η δική μου διακαής επιθυμία είναι η ταχυτέρα δυνατή επάνοδος της χώρας εις τον κοινοβουλευτισμόν".

Άρα ιστορικά έχει καταγραφεί ότι ο τότε βασιλιάς Κωνσταντίνος συνέδραμε αποφασιστικά στην κατάλυση του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος και στην εγκαθίδρυση της χούντας, εξ ου και ο όρος χουντοβασιλικοί.

Ας μην ξεχνάμε ότι όπως ο Κωνσταντίνος υπήρξε βασιλιάς , έτσι και ο Παπαδόπουλος υπήρξε πρωθυπουργός και πρόεδρος Δημοκρατίας, χωρίς όμως να παραστεί στην κηδεία του επίσημος κυβερνητικός εκπρόσωπος.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ακούστε την σημερινή συνέντευξη της Προέδρου της Πλεύσης Ελευθερίας, της Ζωής Κωνσταντοπούλου και διαπιστώστε πόσο χαμηλά βρίσκονται συνολικά τα κόμματα της συνδιαλλαγής, της μίζας, της διαπλοκής, της διαφθοράς.
Συγκρίνετε τις θέσεις εκτιμήσεις και προτάσεις και πάτε στις κάλπες με σιγουριά.
Ευτυχώς υπάρχουν λύσεις κι απαντήσεις απέναντι στον πολιτικό ορυμαγδό που μας βρωμίζει.
Ευτυχώς υπάρχει η ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ και η ΖΩΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ !!!




 Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος*

Δύσκολες εποχές για όλους τους Έλληνες οικογενειάρχες, επαγγελματίες, μισθωτούς, μεροκαματιάρηδες, και χειμώνας με δυσθεώρητες τιμές στην ενέργεια ακόμη πιο δύσκολες για όσους παραμένουν άνεργοι...

Προσβολές με υπονοούμενα και χτυπήματα κάτω από τη ζώνη, υποκλοπές, «αρπαχτές» και μετά υπεκφυγές, παρεμβάσεις, θεατρινισμοί, παλιμπαιδισμοί, νταηλίκια εκ του ασφαλούς με χέρια υψωμένα σε στυλ ικέτη ή γροθιές σφιγμένες απειλητικά και τελικά «κομψές» είσοδοι στα, και «γενναίες» αποχωρήσεις από, τα ραδιοτηλεοπτικά παλκοσένικα.

Και οι περιώνυμες κουκούλες να καλύπτουν πρόσωπα διαδηλωτών στους δρόμους και στις πλατείες, στα σουπερμάρκετ, στα Πανεπιστήμια και, συμβολικά, στο διαδίκτυο.

Ανυπόφορη, τελικά, μέσα στον γενικότερο ορυμαγδό η επωδός πόνου και χαμένων μεγαλείων με γυναίκες επιθετικές, άνδρες παθητικούς και ελάχιστους πλέον «Κυνηγούς…»

«΄Ανδρα μοι ἔννεπε, Μοῦσα, πολύτροπον…»

Για το λεξικογράφο (Τεγόπουλος – Φυτράκης) ο «άνδρας» είναι αρσενικός και ενήλικος άνθρωπος, ο «σύζυγος» για το σπίτι και την οικογένεια του, ο «στρατιώτης» για το διοικητή της στρατιωτικής του μονάδας.

Για τον Υπουργό Εμπορίου, εάν έμπαινε στον κόπο να ρίξει μια ματιά στην καθημερινότητα που βιώνουμε τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα, ο «άνδρας» αποτελεί πλέον «αγαθό σε ανεπάρκεια» που μάλλον χρειάζεται να υπαχθεί στη λίστα «διατιμημένων».

Εάν, όμως, στην καρέκλα του Υπουργού Εμπορίου καθόταν μια φεμινίστρια φοβάμαι ότι μάλλον θα αμφισβητούσε τη διάσταση του «Αγαθού».

Για το πρώτο «μισό» των εκπροσώπων του μοντέρνου φεμινιστικού κινήματος ο σύγχρονος άνδρας αποτελεί πλέον απλά και μόνο «σκιά του παρελθόντος του» και για το δεύτερο «μισό» του συνόλου των φεμινιστριών ένα ακόμη απλό αλλά προσπελάσιμο εμπόδιο στη δική τους ανοδική πορεία σε ψηλότερους θώκους εξουσίας του κοινωνικού συστήματος!

Κοινωνικό-ψυχολογικά οι πρώτες «μισές» έχουν δίκιο καθώς το χθεσινό πρότυπο του άνδρα «πατριάρχη» που με τη χειρωνακτική ή πνευματική του εργασία ήταν ο ζωοδότης της οικογένειάς του και ως αυτοδημιούργητος παράγοντας κυριαρχούσε στο κοινωνικό-οικονομικό στερέωμα έχει εκλείψει προ πολλού καθώς η αγορά εργασίας διεκδικήθηκε και κερδήθηκε από τεράστιους αριθμούς γυναικών σε όλα τα επίπεδα της κατοχής δεξιοτήτων και γνώσεων.

Σε Πανεπιστήμια ιδρύματα πολλές πρωτιές κερδίζονται πια από θυγατέρες και εγγονές μας και ακόμη και στις Στρατιωτικές και Αστυνομικές Σχολές πολλές πρωτιές τις κέρδισαν γυναίκες!

Σήμερα σε Ευρώπη και Αμερική σχεδόν μία στις δύο οικογένειες έχουν την εργαζόμενη γυναίκα, σύζυγο, μητέρα να κερδίζει περισσότερα από τον εργαζόμενο άντρα, σύζυγο, πατέρα!

Το πρόβλημα με την οικονομική διάσταση του «ανδρισμού» ήταν ότι ενώ από τη μια πλευρά παρείχε στον άνδρα εξουσία, υπεροχή, αυτονομία, κινητικότητα από την άλλη τον τύλιγε σε άγχος, ανησυχία, μοναξιά.

Αυτά τα προβλήματα τα έχουν τώρα πια και οι εργαζόμενες γυναίκες και ιδιαίτερα εκείνες που ανήκουν στην κατηγορία των «στελεχών» πέρασαν πλέον και στο γυναικείο στρατόπεδο.

Είναι δεδομένο γεγονός ότι υπάρχει το ανάλογο τίμημα που καταβάλλει το γυναικείο φύλο συμμετέχοντας πλέον ενεργά στις στρεσογόνες καταστάσεις που απαιτεί ο ρόλος της «εργαζόμενης» η οποία εμπλέκεται σε αγχωτικές αντιδράσεις, νευρώσεις και έλκη του δωδεκαδακτύλου και του πυλωρού μέχρι και έκθεση σε καρδιόπαθειες και εγκεφαλικά!..

Χωρίς, ειλικρινά, καμία απολύτως ειρωνική πρόθεση καλώ να ‘καλωσορίσουμε’ τις θυγατέρες και εγγονές μας στον απαιτητικό κόσμο της επαγγελματικής και οικονομικής καθημερινότητας.

Στην εποχή μας η μαζική είσοδος των γυναικών σε όλες τις κοινωνικές - οικονομικές δραστηριότητες έφερε και τη μετάλλαξη της κλασικής έννοιας του «ανδρισμού» που οδηγεί σταθερά και μάλλον αμετάκλητα, όχι ακόμη αλλά στο εγγύς μέλλον, στην εξίσωση των ρόλων «άνδρας-γυναίκα».

Αυτό, προσωπικά, δεν το θεωρώ αρνητικό, αν και έτσι το κρίνουν όσοι διαπιστώνοντας ότι μάλλον θα είναι αναπόφευκτο το τέλος της κλασικής ανδροκρατίας, θεωρούν ότι εμείς οι αρσενικοί «homo sapiens» καταντήσαμε «ανδρείκελα»...

Παρηγορητικά και, σίγουρα με μια δόση ευγενικής σάτιρας (μπορεί και είναι ευγενική και καλοπροαίρετη η Αριστοφανική ειρωνεία), στους επικριτές αυτούς θα προτείνω να υψώσουμε έναν ανδριάντα στον «πεσόντα Ιππότη» ο οποίος στον ανδρικό του ρόλο συνθέτει με επιτυχία την αντίθεση της βιαιότητας και της πραότητας.

Όσοι έχουν μελετήσει ιστορικά ντοκουμέντα γνωρίζουν ότι για τους Ιππότες εξουσία και βιαιότητα χωρίς κάποια στοιχεία τρυφερότητας συνιστούν κτηνωδία, ενώ, αντίστροφα, έντονη τρυφερότητα και συμπόνοια χωρίς τον ανδρικό δυναμισμό και επιθετικότητα σβήνουν τη «φλόγα» που μας παρέδωσε ο Προμηθέας και την πλήρωσε, όπως τουλάχιστον μας διαβεβαιώνει ο σχετικός αρχαϊκός μύθος, τόσο ακριβά!…



-----------------------------------------

*O Γιώργος Πιπερόπουλος, Δρ Κοινωνιολογίας - Ψυχολογίας, είναι Επίτιμος Καθηγητής Μάνατζμεντ και Μάρκετινγκ στο Βρετανικό Πανεπιστήμιο Durham, Συνταξιούχος Καθηγητής Μάνατζμεντ, Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων και πρώην Πρόεδρος του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Τα βέλη του προς τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, με αφορμή τη γνωμοδότηση για την ΑΔΑΕ εξαπολύει ο Θανάσης Καμπαγιάννης δικηγόρος, σύμβουλος στο ΔΣ του ΔΣΑ με την Εναλλακτική Παρέμβαση – Δικηγορική Ανατροπή.

Όπως αναφέρει «αποτελεί μαύρη σελίδα στην ιστορία των εισαγγελικών και δικαστικών αρχών της χώρας. Την ελληνική εισαγγελία την υπηρέτησε και ο Παύλος Δελαπόρτας, αλλά και ο Κωνσταντίνος Κόλλιας. Δεν θέλει πολλή σκέψη τη δόξα ποίων ζήλεψε ο συντάκτης της γνωμοδότησης».

Χρησιμοποιώντας βαρείς χαρακτηρισμούς, λέει πως «ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ισίδωρος Ντογιάκος, αντί για Θεματοφύλακας της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης, αναδεικνύεται σε Εφιάλτη της εκτελεστικής εξουσίας».

Ειδικότερα, στην ανακοίνωσή του λέει πως «η σημερινή γνωμοδότηση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, με την οποία επιχειρείται προληπτική καταστολή των προαναγγελθέντων ελέγχων της Αρχής Διασφάλισης Απορρήτου των Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ) στους ιδιώτες παρόχους, αποτελεί μαύρη σελίδα στην ιστορία των εισαγγελικών και δικαστικών αρχών της χώρας».


Καμπαγιάννης: Μνημειώδης σύγχυση διακατέχει τον γνωμοδοτούντα Εισαγγελέα

Η ανάρτηση του Θανάση Καμπαγιάννη:

Ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ισίδωρος Ντογιάκος, αντί για Θεματοφύλακας της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης, αναδεικνύεται σε Εφιάλτη της εκτελεστικής εξουσίας.
Η σημερινή γνωμοδότηση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, με την οποία επιχειρείται προληπτική καταστολή των προαναγγελθέντων ελέγχων της Αρχής Διασφάλισης Απορρήτου των Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ) στους ιδιώτες παρόχους, αποτελεί μαύρη σελίδα στην ιστορία των εισαγγελικών και δικαστικών αρχών της χώρας. Την ελληνική εισαγγελία την υπηρέτησε και ο Παύλος Δελαπόρτας, αλλά και ο Κωνσταντίνος Κόλλιας. Δεν θέλει πολλή σκέψη τη δόξα ποίων ζήλεψε ο συντάκτης της γνωμοδότησης.
 

Θα μπορούσε κάποιος να απαντήσει στη μνημειώδη σύγχυση που διακατέχει τον γνωμοδοτούντα Εισαγγελέα ανάμεσα στις διατάξεις περί γνωστοποίησης σε ιδιώτη νόμιμης επισύνδεσης για λόγους εθνικής ασφάλειας και στις διατάξεις περί ελεγκτικών αρμοδιοτήτων της ΑΔΑΕ, της ανεξάρτητης αρχής που λογοδοτεί στο Κοινοβούλιο. Ωστόσο, το περιεχόμενο της γνωμοδότησης δεν είναι νομικό, αλλά αμιγώς πολιτικό.
 

Σε μια κρίσιμη στιγμή, που η εκτελεστική εξουσία αποδείχτηκε ότι εργαλειοποίησε τη διαδικασία νόμιμων επισυνδέσεων διά της έκδοσης εισαγγελικών διατάξεων για λόγους “εθνικής ασφάλειας” με την παρακολούθηση πολιτικών προσώπων, δημοσιογράφων, κοκ, ο προϊστάμενος της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, αντί να διερευνήσει το σκάνδαλο, απειλεί ευθέως τον Πρόεδρο και τα μέλη της ΑΔΑΕ με ποινικές κυρώσεις: φτάνει μάλιστα στην έσχατη ασχημία να επικαλείται το άρθρο του Ποινικού Κώδικα περί κατασκοπείας. Κατάσκοπος ο Ράμμος που ανταποκρίνεται στο θεσμικό του καθήκον να διερευνήσει τις υποκλοπές και όχι αυτοί που τις διέπραξαν… Τέτοια ντροπή.
 

Ο κύριος Ντογιάκος μέχρι σήμερα αδρανούσε. Σήμερα συνειδητά μετέτρεψε την ιστάμενη δικαιοσύνη σε ραβδούχο του καθεστώτος Μητσοτάκη. Το όνομά του θα γραφτεί με μελανά γράμματα στα χρονικά της ελληνικής δικαιοσύνης.
Οι στιγμές είναι οριακές. Όσες και όσοι σιωπούσαν ή αμφέβαλλαν, ήρθε πλέον η ώρα να μιλήσουν.

Θ. Καμπαγιάννης, δικηγόρος, σύμβουλος στο ΔΣ του ΔΣΑ με την Εναλλακτική Παρέμβαση – Δικηγορική Ανατροπή.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

της Χαριτίνης Καρακωστάκη

Πώς φτάσαμε να θεωρείται κανονικότητα η επίδειξη των κακών τρόπων.

Οταν συναντιούνται τυχαία δύο άγνωστοι στον δρόμο, έλεγε ο Ερβιν Γκόφμαν (αμερικανός κοινωνιολόγος των ηθών της καθημερινής ζωής), αυτό που ακούγεται συχνότερα να βγαίνει από το στόμα τους είναι «καλημέρα» και «συγγνώμη». Και συμπλήρωνε: Αυτά τα «καλημέρα» και τα «συγγνώμη» πρέπει να τα λάβουμε σοβαρά υπόψη και να τα μελετήσουμε, αν θέλουμε να κατανοήσουμε πώς λειτουργεί μια κοινωνία.

Αν ο Γκόφμαν μπορούσε να κάνει μια βόλτα σε ένα ελληνικό αστικό κέντρο τού σήμερα, ας πούμε στην πρωτεύουσα, θα παρατηρούσε ότι όταν συναντιούνται δύο άγνωστοι μπορούν να ακουστούν πολλά διαφορετικά πράγματα, εκ των οποίων σπανιότερα «καλημέρα» και «συγγνώμη». Ο εισαγωγικός χαιρετισμός συχνά απουσιάζει ή στην καλύτερη περίπτωση αντικαθίσταται από ένα, μάλλον επιθετικό, «να σας πω!». Η έκφραση δε του αιτήματος που πυροδοτεί την επικοινωνία είναι συχνά αδιαμεσολάβητη: «Θέλω αυτό» ή «Εχετε το τάδε;» ή «Το τσιγάρο σας έρχεται κατευθείαν πάνω μου!». Η απουσία της λεκτικής ευγένειας συνοδεύεται συχνά και από εκφράσεις αγένειας πέραν της φυσικής γλώσσας: η παντελής αδυναμία συγκρότησης ουράς σε ένα ταμείο και οι συνακόλουθοι αναστεναγμοί δυσαρέσκειας που βγαίνουν από το παρατοποθετημένο μπουλούκι των ανθρώπων, το σολιψιστικό μπλοκάρισμα του διαδρόμου ή της πόρτας στο βαγόνι του μετρό, η ευκολία με την οποία κάποιος «δεν σε βλέπει» και σε προσπερνά κλέβοντας τη σειρά σου, χωρίς να αντιλαμβάνεται καν το «δυνατό άγγιγμα» που προκύπτει από το «ασυναίσθητο» σκούντημα ή ποδοπάτημα, δεν είναι παρά μερικές από αυτές.



Η αγένεια δεν είναι προφανώς ελληνικό προνόμιο. Σε όλες τις πόλεις, όπου η επικοινωνία δεν γίνεται με όρους γνωριμίας όπως συμβαίνει στις πιο μικρές κοινότητες, οι άνθρωποι συχνά απογοητεύονται από τη συμπεριφορά τρίτων απέναντί τους. Το ενδιαφέρον όμως της ελληνικής αγένειας στις τυχαίες δημόσιες συναντήσεις μεταξύ αγνώστων είναι ότι αυτή δεν γίνεται ποτέ αντιληπτή ως μεμονωμένη παρέκκλιση από έναν κανόνα αστικής ευγένειας παρά θεωρείται κανονικότητα. Αντίθετα, μέσα σε ένα καθεστώς απόλυτης αστικής διαστροφής, οι τύποι ευγένειας είναι εκείνοι που θεωρούνται παρέκκλιση και γίνονται συχνά αντικείμενο γελοιοποίησης, σχολιασμού και (καλοπροαίρετης;) πλάκας.

Η κουλτούρα της αγένειας διαμορφώνει ασφαλώς και τους όρους δημοσιότητας των δημοσίων προσώπων. Φωνές, τσιρίδες, υποτιμητικός πληθυντικός και μάγκικος ενικός κυριαρχούν στη ζωντανή και τηλεοπτική πολιτική αντιπαράθεση. «Ακούς τι σου λέω, ρε; Ακούς τι σου λέω;», «Αυτό που σου λέω, εγώ!» ακούγονται να βγαίνουν από το στόμα μελιτζανοκόκκινων προσώπων έτοιμων να εκραγούν. Περιγραφικά επίθετα εν είδει κατηγορητηρίου (Καραγκιόζης, μαφιόζοι, λαμόγια, ρουφιάνοι) και ηθικολογίζοντες αφορισμοί («σα δεν ντρέπεστε!», «καλά, εντάξει, μπαρμπούτσαλα») και πού και πού κανένα αναστοχαστικό συγγνώμη («Μα είστε εντελώς ηλίθιος, συγγνώμη κιόλας») δίνουν και παίρνουν προτού τα διακόψει ρυθμικά η τέλεια μονοτονία της επανάληψης: «Με αφήνετε να μιλήσω; Με αφήνετε να μιλήσω; Μα γιατί δε με αφήνετε να μιλήσω;».


Η ελληνική κουλτούρα της αγένειας δεν είναι καθαυτή κακή, όπως αντίστοιχα μια άλλη εθνική κουλτούρα ευγένειας δεν είναι καθαυτή καλή. Πράγματι η χρήση κάποιων λέξεων όπως «καλημέρα», «συγγνώμη», «ορίστε», «παρακαλώ», «ευχαριστώ», καθώς και η χρήση του πληθυντικού αριθμού δεν εξασφαλίζουν από μόνες τους την καλή συμβίωση των κατοίκων των πόλεων, ούτε επαρκούν για να εξαλείψουν τη βία – βίαιες συμπεριφορές εκδηλώνονται κάλλιστα και σε συνθήκης απόλυτης ευγένειας. Επιτελούν όμως, όπου χρησιμοποιούνται, μια σειρά από πολύπλοκες κοινωνικές λειτουργίες τις οποίες δεν πρέπει να παραβλέψουμε: οργανώνουν τις τυχαίες αλλά αναπόφευκτες συναντήσεις μεταξύ αγνώστων, φτιάχνουν μικρές καθημερινές τελετουργίες, αισθητικοποιούν την επικοινωνία κρύβοντας την πραγματική αδιαφορία που μπορεί να νιώθει ο ένας για τον άλλον, επιτρέπουν την έκφραση μέχρι και των πιο παράδοξων αιτημάτων διαλύοντας και ξαναφτιάχνοντας στιγμιαίες σχέσεις εξάρτησης. Κυρίως, όμως, υφαίνουν το πλαίσιο μιας κουλτούρας που υπολογίζει τον Άλλον, επιτρέπει την κριτική, αλλά επιζητεί τη συναίνεση.

Όχι, η κουλτούρα της αγένειας δεν είναι καθαυτή κακή. Ευνοεί όμως τις εκρήξεις, τις φορμαλιστικές αντιπαραθέσεις και τις ανταγωνιστικές επιδείξεις υπέρμετρων εγώ. Αντίθετα, η αναγνώριση του Άλλου και η προσοχή στις ανάγκες του, που αυτόματα προκύπτουν από τη μηχανική χρήση ξερών τύπων ευγένειας, καθρεφτίζουν μία προδιάθεση συναίνεσης, απαραίτητη για την αστική συμβίωση. Ευγένειες και αγένειες, ήρθε η ώρα όλες αυτές τις λέξεις, τις στάσεις, τις συμπεριφορές, να τις πάρουμε στα σοβαρά.

____

* Η Χαριτίνη Καρακωστάκη είναι πολιτική επιστήμων, υποψήφια διδάκτωρ Κοινωνιολογίας στην Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales (Paris)

πηγή: tanea.gr, το είδαμε στο Αντικλείδι
 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου