Articles by "ΑΠΟΨΕΙΣ"

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΠΟΨΕΙΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Του Μιχαήλ Στυλιανού

Η υπόθεση της προφυλάκισης στην Ελλάδα επί 30μήνες, του Ρώσου ηλεκτρονικού Αλεξάντερ Βίνυκ -απεργού πείνας τώρα, στο νοσοκομείο και εν αναμονή έκδοσής του στις ΗΠΑ μέσω Γαλλίας- απέκτησε σήμερα διεθνή δημοσιότητα, με την δεύτερη θέση στα δελτία ειδήσεων του αγγλόφωνου ρωσικού τηλεοπτικού δικτύου Russia Today και με καταγγελίες για ωμή καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, με βασανιστική και απάνθρωπη μεταχείριση.

Το ρωσικό δελτίο μετέδωσε δηλώσεις του ίδιου του κρατουμένου και της συνηγόρου του κ. Ζωής Κωνσταντοπούλου, τις προηγηθείσες σχετικές δηλώσεις του Ρώσου υπουργού κ. Λαβρώφ και παρουσίαση της υπόθεσης από ειδικό σχολιαστή.

Ο Αλεξάντερ Βίνυκ δήλωσε στο ρωσικό μικρόφωνο- μεταξύ άλλων- πως κρατείται παράνομα στην Ελλάδα επί τριάντα μήνες χωρίς να κατηγορείται για τίποτα. «Υφίσταμαι βασανιστήρια και ψυχολογικό πόλεμο για να σπάσω. Δεν μου επιτρέπουν να πάρω καθαρό αέρα. Η τελευταία φορά που με έβγαλαν στο προαύλιο για λίγα λεπτά ήταν την παραμονή της πρωτοχρονιάς. Θέλουν να με εξουθενώσουν μόνο και μόνο για τις γνώσεις μου και τις τεχνολογικές ικανότητες που διαθέτω».

Η κ. Κωνσταντοπούλου (σε εντυπωσιακά αγγλικά) χαρακτήρισε την περίπτωση του Ρώσου κρατουμένου στην Ελλάδα «Απροκάλυπτη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και διεθνές όνειδος». Εξήγησε ότι αυτός ο άνθρωπος βρίσκεται 30 μήνες στην φυλακή χωρίς κατηγορία, χωρίς δίκη και χωρίς καταδίκη. Δεν έχει διαπράξει κανένα έγκλημα. Είναι ένας άνθρωπος με εξαιρετικές τεχνολογικές ικανότητες στον τομέα του. Αυτό που έκανε δεν είναι εγκληματικό, ωστόσο ενοχλεί ιδιαίτερα αυτούς που θέλουν να κρατούν τον έλεγχο των οικονομικών συναλλαγών μεταξύ των ανθρώπων.

Αυτό που είναι χειρότερο, τόνισε η συνήγορος, είναι τις τελευταίες ημέρες οι συνθήκες κράτησής του χειροτέρεψαν, σε βαθμό που να γίνονται απάνθρωπες. Είναι περιορισμένος στο δωμάτιο του νοσοκομείου όπου βρίσκεται από 12ημέρου και όταν ήρθε η μητέρα του από την Μόσχα δεν της επέτρεψαν να τον δει».

Μεταδόθηκε στην συνέχεια η γνωστή σχετική δήλωση του Ρώσου υπουργού των Εξωτερικών, ότι η ρωσική κυβέρνηση διεμήνυσε στην ελληνική τις θέσεις της επί του ζητήματος, οι οποίες αγνοήθηκαν από την Αθήνα.

Στο σχόλιο που ακολούθησε, προσκεκλημένος αναλυτής ανέφερε ότι ο την έκδοση του Βίνυκ για την διακίνηση ηλεκτρονικού νομίσματος και ξέπλυμα χρήματος ζητούν οι ΗΠΑ, η Γαλλία και η Ρωσία. Την εποχή που συνέβη, το γεγονός δεν ήταν αδίκημα, δεν υπήρχε ακόμη σχετική νομοθεσία. Ο Βίνυκ δεν διέπραξε αδίκημα στις ΗΠΑ, στις οποίες δεν έχει πάει ποτέ. Η Γαλλία ενημέρωσε την Μόσχα ότι δεν ενδιαφέρεται για την έκδοσή του. Η Ρωσία όπου ο Βίνυκ ανέπτυξε την δραστηριότητα που του καταλογίζεται είναι και ο τόπος του φυσικού δικαστή του.

Ο σχολιαστής της αγγλόφωνης εκπομπής του Ρωσικού δικτύου κατέληξε καταγγέλλοντας την Ελλάδα ότι, με το επιχείρημα της έκδοσης του κρατουμένου της διαδοχικά στις τρείς χώρες, βάζοντας πρώτη τη Γαλλία και τελευταία την Ρωσία, χρησιμοποιεί απατηλό τέχνασμα (τρυκ) για να τον παραδώσει -αφού η Γαλλία τον απορρίψει- στις ΗΠΑ, όπου δεν υπάρχει προοπτική δίκαιης δίκης και επιστροφής.

Ευνόητο είναι ότι η διεθνής προβολή του θέματος -από σταθμό μεγάλης ακροαματικότητας σε πολλές ηπείρους- δεν ευνοεί ιδιαίτερα την διεθνή δημοτικότητα και διπλωματία της χώρας, (πολύ πέραν της Ρωσίας), τοποθετώντας την υπόθεση Βίνυκ δίπλα στην επονείδιστη για τους Βρετανούς υπόθεση του Τζούλιαν ΄Ασανζ και εμφανίζοντας την Ελλάδα στερημένη αισθήματος Δικαίου, ελευθερίας κρίσεως και αυτοσεβασμού.


Δείτε το επίμαχο βίντεο από 6:09 έως και 10:14
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο Αλεξάντερ Βίννικ μέσα από το νοσοκομείο, όπου κρατείται φρουρούμενος και σε πλήρη απομόνωση, ενώ διανύει την 28η ημέρα απεργίας πείνας, προέβη στην ακόλουθη δήλωση:

«Είμαι ένας άνθρωπος χωρίς δικαιώματα, κρατούμενος παράνομα 30 μήνες στην Ελλάδα, χωρίς να κατηγορούμαι για τίποτε.

Θέλουν να με εξοντώσουν για την τεχνογνωσία μου.

Θέλουν το κεφάλι μου επί πίνακι, μόνο και μόνο για τις γνώσεις και τις τεχνολογικές μου ικανότητες.

Υφίσταμαι βασανιστήρια και ψυχολογικό πόλεμο για να σπάσω. Δεν μου επιτρέπουν να πάρω καθαρό αέρα, η τελευταία φορά που προαυλίστηκα, για λίγα λεπτά, ήταν την παραμονή Πρωτοχρονιάς, 31 Δεκεμβρίου 2019.

Η δικηγόρος μου, η Ζωή Κωνσταντοπούλου, μού είπε, «είναι η τελευταία σου βόλτα για την δεκαετία» και της απάντησα: «Ίσως είναι η τελευταία βόλτα της ζωής μου».

Είμαι στην 28η ημέρα απεργίας πείνας. Δεν ξέρω αν θα ξαναδώ τα παιδιά μου και τη σύζυγό μου.

Σήμερα εμπόδισαν για 2 ώρες να έρθει στο θάλαμό μου συμβολαιογράφος για να ασκήσω τα δικαιώματά μου και να υπογράψω, όπως ζήτησα, πληρεξούσια για την άσκηση των δικαιωμάτων μου.

Έμαθα ότι η Πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, μετά από όσα έκανε στην υπόθεσή μου, προτάθηκε για Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Ελλάδας.

Έδωσε το κεφάλι μου επί πίνακι και τώρα την προτείνουν για Αρχηγό του Ελληνικού Κράτους. Τι ελπίδα έχω απέναντι σε τέτοιες εξουσίες, απέναντι στις Κυβερνήσεις ΗΠΑ και Γαλλίας; Δυο κρατών στα οποία δεν έχω πατήσει το πόδι μου, αλλά με θέλουν στο έδαφός τους για να με χρησιμοποιήσουν ως ανθρώπινο πολεμοφόδιο έναντι της χώρας μου, της Ρωσίας…

Ζητώ τη βοήθεια κάθε ανθρώπου που έχει συνείδηση. Ζητώ να παρέμβουν όσοι υπερασπίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Σήμερα είμαι εγώ, αύριο θα είναι ένας από εσάς…

Μην τους αφήσετε

Αλεξάντερ Βίννικ

16/1/2020»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Βασική αρετή του ανώτατου πολιτειακού άρχοντα, του Προέδρου της Δημοκρατίας, είναι το δημοκρατικό φρόνημα, η πίστη στο Σύνταγμα και η υπεράσπισή του και φυσικά η αντίστασή του σε δελεαστικές προτάσεις ή πιέσεις να κάμψει τις δημοκρατικές αρχές και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Η κυρία Σακελλαροπούλου, κατά τις τελευταίες 22 ημέρες επέδειξε πλήρη διαθεσιμότητα να κάμψει τις βασικές αρχές λειτουργίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου και του κράτους δικαίου και να παραβιάσει τα δικαιώματα ενός ανθρώπου, του Αλεξάντερ Βίννικ, εξυπηρετώντας την πολιτική ατζέντα του κ. Μητσοτάκη και τις πιέσεις από πλευράς των Κυβερνήσεων ΗΠΑ και Γαλλίας.

Απέδειξε έτσι ότι δεν διαθέτει αυτήν την βασική αρετή της ικανότητας αντίστασης σε αντισυνταγματικές πολιτικές πιέσεις. Κι ακόμη περισσότερο, εμφανίσθηκε διατεθειμένη στην πράξη να σύρει ολόκληρο το Συμβούλιο της Επικρατείας στην κατεύθυνση μιας εξόφθαλμα αντισυνταγματικής σκοπιμότητας, θυσιάζοντας όχι μόνον τα δικαιώματα και ενδεχομένως τη ζωή ενός ανθρώπου, αλλά και την ίδια την έννοια και το περιεχόμενο του Κράτους Δικαίου στη χώρα μας, καθώς και της διάκρισης των εξουσιών.

Τη συγκεκριμένη εξέλιξη την είχα προβλέψει με δημόσια δήλωσή μου στις 24 Δεκεμβρίου 2019, την οποία παραθέτω πιο κάτω. Και με επόμενες δηλώσεις μου (9/1/20, 10/1/20) περιέγραψα όλα όσα διέπραξε η κα Σακελλαροπούλου, στους κρίσιμους χρόνους.

Η προταθείσα από τον Πρωθυπουργό ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας προέδρευσε στις 10/1/2020 του Συμβουλίου της Επικρατείας για την υπόθεση του Αλεξάντερ Βίννικ, την κατά γενική ομολογία σοβαρότερη υπόθεση των τελευταίων ετών ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας, επιμένοντας να την δικάσει άρον-άρον, κάμπτοντας κάθε εγγύηση δίκαιης δίκης. Μολονότι της υπεβλήθη αίτημα αναβολής και αίτηση εξαίρεσης, επέμεινε να προεδρεύσει και να διεκπεραιώσει την αποστολή. Η σημερινή της παραίτηση από τη θέση της Προέδρου του ΣτΕ αποδεικνύει πλήρως ότι διέπραξε, εν γνώσει της, κακοδικία. Και σήμερα προάγεται πολιτειακώς.

Οι δημοκρατικοί πολίτες της χώρας, οι δικηγόροι, οι δικαστές, ας αντιδράσουν πριν να είναι αργά.

Ζωή Κωνσταντοπούλου

Πρ. Πρόεδρος της Βουλής

Επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας

Συνήγορος Υπεράσπισης του Αλεξάντερ Βίννικ

————————————-
Η δήλωσή μου στις 24/12/2019:

«Χθες δήλωσα ότι ο Αλεξάντερ Βίννικ έχει απέναντί του «μηχανισμούς που αναμένεται τώρα να κινητοποιηθούν υπόγεια και φανερά για να ανατρέψουν τη δικαστική απόφαση» αναστολής εκτέλεσης της έκδοσής του.
Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι στην προσωρινή διαταγή αναστολής της έκδοσης και ένα «αόρατο-ορατό» χέρι αφαίρεσε την υπόθεση από το αρμόδιο Δ´ Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας, διέγραψε την υπόθεση από το πινάκιο της ορισθείσας δικασίμου της 24/3/2020 και την προσδιόρισε εσπευσμένα ενώπιον της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας για τις 10 Ιανουαρίου 2020, συντέμνοντας τις προθεσμίες και αλλάζοντας τον Εισηγητή της υποθέσεως, που είχε ήδη ορισθεί.
Το «αόρατο-ορατό» χέρι ανήκει στην Πρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας Αικατερίνη Σακελλαροπούλου, που σήμερα, παραμονή Χριστουγέννων, απασχολήθηκε με αυτό.
Υπενθυμίζω ότι 7/1/2020 ο Πρωθυπουργός επισκέπτεται τον Λευκό Οίκο.
Και ότι το όνομα της κας Σακελλαροπούλου ακούγεται μεταξύ των πιθανών προτεινομένων για την Προεδρία της Δημοκρατίας.
Ο αγώνας του Αλεξάντερ για το δίκαιο και το δίκιο συνεχίζεται. Είναι ένας άνισος αγώνας, που θα δώσουμε με όλες μας τις δυνάμεις, για να τον κερδίσουμε.
Υπερασπιζόμαστε όχι μόνο τον Αλεξάντερ, αλλά και την ανεξαρτησία της χώρας μας και την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης.

24/12/2019
Ζωή Κωνσταντοπούλου
Συνήγορος υπεράσπισης του Αλεξάντερ Βίννικ»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Μιχαήλ Στυλιανού

Ο Πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Βλαντίμιρ Πούτιν, ανήγγειλε σήμερα μεταρρύθμιση του Συντάγματος της Ρωσικής Ομοσπονδίας, υπό μορφή προτάσεων προς συζήτηση «με συμμετοχή του λαού, από τον οποίο άλλωστε πηγάζουν οι εξουσίες», φράση που σχολιαστές της ρωσικής τηλεόρασης ερμήνευσαν ως προοπτική δημοψηφίσματος.

Οι εισηγήσεις του -ενώπιον των μελών της κυβέρνησης, της Βουλής, στελεχών της πολιτικής και στρατιωτικής διοίκησης, της ρωσικής οικονομίας και των ΜΜΕ, συνολικά 1300 ακροατών- αφορούν σημαντικές μεταρρυθμίσεις στη δομή και τα χαρακτηριστικά του ρωσικού πολιτεύματος, κορυφαία των οποίων είναι η ενίσχυση της αντιπροσωπευτικότητας της λαϊκής βούλησης στην επιλογή του πρωθυπουργού και των μελών της κυβέρνησης, επιλογή για την οποία να είναι υποχρεωτική η συναίνεση του κοινοβουλίου.

Ο Πρόεδρος Πούτιν απέρριψε την ιδέα αλλαγής του Συντάγματος, ετόνισε όμως την ανάγκη αναπροσαρμογής του στην σημερινή εξωτερική και εσωτερική πραγματικότητα, προκειμένου να εξασφαλισθεί η ευελιξία και αντοχή του πολιτικού συστήματος και η ενότητα, ευημερία και πρόοδος του έθνους.

Αλλά η καθιερωμένη ετήσια ομιλία του Ρώσου Προέδρου προς τα στελέχη του κρατικού μηχανισμού, που φέτος μετατοπίστηκε στις αρχές του χρόνου, αφιερώθηκε στο μέγιστο της μακράς διάρκειάς της στην εισήγηση σειράς μέτρων εξασφάλισης της ανάπτυξης και της ακμής ενός υγιούς, ευημερούντος και ενωμένου έθνους, με κάθε πολίτη εθελοντή συνδρομητή σε αυτή την κοινή προσπάθεια. Στην ομιλία του –που μεταδόθηκε απ’ ευθείας από το ρωσικό δίκτυο Russia Today- αξιοσημείωτη είναι η συχνή χρήση του όρου «Κοινωνικό Συμβόλαιο».

Ακολουθώντας μιαν αρχιτεκτονική λογική, άρχισε με το θεμελιακό κεφάλαιο της δημογραφικής ανάπτυξης, εξαγγέλλοντας γενναιόδωρα μέτρα ενθάρρυνσης της γεννητικότητας, για την ταχύρρυθμη αύξηση του σημερινού πληθυσμού των 147 εκατομμυρίων και την ενίσχυση του θεσμού της οικογένειας, πυρήνα του δεσμού των μελών μιας κοινωνίας και της ενότητας μιας χώρας.

Εξήγγειλε σημαντικά μηνιαία επιδόματα, αυξανόμενα με την γέννηση δεύτερου και τρίτου παιδιού έως την είσοδό του στο σχολείο, δωρεάν σίτιση «καλής ποιότητος» μαθητών και φοιτητών και κάλυψη σπουδαστικών δαπανών. Κάλεσε τις κατά τόπους διοικήσεις να συμβάλλουν σημαντικά στις σχετικές δαπάνες, να επιδοθούν στην εξασφάλιση ικανοποιητικών εκπαιδευτικών οικημάτων και στην κοινωνική και οικονομική αναβάθμιση των λειτουργών της εκπαίδευσης. Ανήγγειλε επίσης δωρεάν ιντερνέτ για όλους εντός διετίας, σε υποστήριξη της επικοινωνίας, της οικονομίας και της πολιτιστικής ανάπτυξης.

Επίσης, στα πλαίσια ενός εθνικού προγράμματος προγράμματος ανάπτυξης των υποδομών, να ανοίξουν δρόμους και εξασφαλίσουν μέσα για την διακίνηση μαθητών/σπουδαστών σε απομακρυσμένα χωριά. Κάλεσε επίσης τα στελέχη της βιομηχανίας και των επιχειρήσεων να ενισχύσουν την εθνική προσπάθεια ώστε κανένας επιμελής και ταλαντούχος νέος να μην στερείται της ευκαιρίας να ασχοληθεί στην επίδοση της προτιμήσεώς του, ιδιαίτερα στην τεχνολογία και στην ιατρική, για την πλήρη και επαρκή επάνδρωση των νοσοκομείων της χώρας και την εξασφάλιση επαρκούς και ικανοποιητικής ιατρικής περίθαλψης.

Εξήγγειλε μέτρα προστασίας των ανέργων, επίδομα 16.500 ρουβλίων, μετεκπαίδευση σε άλλη ειδικότητα και κρατική υπηρεσία ανεύρεσης νέας απασχόλησης.

Ανήγγειλε πρόγραμμα ανάπτυξης των υποδομών με την διάθεση πλεονασμάτων παρελθούσης χρήσεως, με έμφαση στην βιομηχανία και ιδίως των νέων τεχνολογιών, ώστε η Ρωσία να κατακτήσει πρωτοποριακή θέση, ανάλογη με αυτή που πέτυχε στην τεχνολογία των οπλικών συστημάτων, «όπου άλλοι τώρα τρέχουν πίσω μας και δεν μας φθάνουν».

Κάλεσε τις τοπικές αρχές και τους υπευθύνους βιομηχανιών και τους κατέστησε υπευθύνους για την προστασία του περιβάλλοντος, της γης, των δασών, των υδάτων, από την μάστιγα της ρύπανσης

Εφέτος τα εξωτερικά προβλήματα, δεν απασχόλησαν την ομιλία του, παρά τις προσδοκίες και των παρουσιαστών της τηλεόρασης. Ο Πούτιν περιορίσθηκε σε σύντομη αναφορά στην ανησυχητική διεθνή πραγματικότητα -χωρίς να εξειδικεύσει- τόνισε ότι η Ρωσία δεν διεκδικεί τίποτα ούτε απειλεί κανέναν και συνέστησε την σύνοδο σε διάσκεψη των κρατών-μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, κατόχων πυρηνικών όπλων για την αποσόβηση των κινδύνων κατά της διεθνούς ειρήνης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Δυόμιση χρόνια στη φυλακή «χωρίς ποινή και χωρίς κατηγορία», στη μαύρη τρύπα που παρήγγειλαν οι ΗΠΑ για κείνον, διωκόμενος από τον ίδιο Αμερικάνο εισαγγελέα που διώκει και τον Τζούλιαν Ασάνζ, ο Αλεξάντερ Βίνικ συνεχίζει την απεργία πείνας, με τη ζωή του σε ορατό κίνδυνο, πια, ενώ υπουργείο «Δικαιοσύνης» και Συμβούλιο της Επικρατείας κωφεύουν. Συνέντευξη με τη δικηγόρο του, Ζωή Κωνσταντοπούλου, που εξηγεί, μεταξύ άλλων, πως έχουν κατασκευαστεί οι κατηγορίες και τι σημαίνει για τα βασικά δικαιώματα όλων μας αυτό που συμβαίνει εις βάρος του Αλεξάντερ Βίνικ.

Παρεμβάσεις της Αμερικάνικης πρεσβείας, παρεμβάσεις του ίδιου του πρωθυπουργού στο Συμβούλιο της Επικρατείας, κατά παραγγελία σύνθεση της Ολομέλειας, και ένα όνομα που «έπεσε» στο τραπέζι για την Προεδρία της Δημοκρατίας, φαίνεται να συνδέονται με την υπόθεση Βίννικ, η οποία εξελίσσεται σε τεράστιο σκάνδαλο, και απειλεί όχι μόνον τη ζωή του ίδιου του απεργού πείνας, αλλά και εν γένει τα θεμελιώδη δικαιώματα όλων μας.

Η Ελληνίδα δικηγόρος του, Ζωή Κωνσταντοπούλου, δέχθηκε να μας μιλήσει για την υπόθεση, το στάδιο που βρίσκεται σήμερα και τα σκάνδαλα που την περιβάλλουν. Τα μπολντ και οι αγκύλες είναι της γράφουσας.

-Σε τι κατάσταση ειναι η υγεία του Αλεξάντερ Βίννικ σήμερα;

Είναι πάρα πολύ επιβαρυμένη η υγεία του, είναι η τρίτη απεργία πείνας που κάνει ο Αλεξάντερ, η πρώτη του στοίχησε πολύ μεγάλη βλάβη, διότι ήταν επί 88 ημέρες σε απεργία πείνας, διεκδικώντας τα βασικά, τα πιο θεμελιώδη δικαιώματά του. Διέκοψε προσωρινά την απεργία πείνας γιατί πήρε κάποιες διαβεβαιώσεις απο πλευράς της Ρωσίδας Συνηγόρου του Πολίτη, ότι θα γίνει μεγάλη προσπάθεια για τα δικαιώματά του, επανήλθε, κάνοντας νέα απεργία πείνας το καλοκαίρι, η υγεία του ήδη επιβαρύνθηκε σοβαρά και πλέον είναι στην 26η μέρα της τρίτης, κατά σειρά, απεργίας πείνας. Οι γιατροί του ήδη καταγράφουν πολύ μεγάλη επιβάρυνση της υγείας του, και, βεβαίως, το πιο σοβαρό, είναι ότι σε αυτή την απεργία πείνας κωφεύουν όλοι οι αρμόδιοι.

-Δεν υπάρχει καμμία αντίδραση από κανέναν, ενώ κινδυνεύει η ζωή του;

Καμμία αντίδραση από κανέναν, και κυρίως προσποιούνται ότι δε γνωρίζουν το γεγονός, και ο αρμόδιος υπουργός Δικαιοσύνης, που εξέδωσε μιαν απόφαση αναφέροντας ότι δήθεν ο Αλεξάντερ βρίσκεται στο Κέντρο Υγείας του Κορυδαλλού, ενώ στην πραγματικότητα είναι νοσηλευόμενος σε απεργία πείνας, και η Πρόεδρος του Συμβουλιου της Επικρατείας και τα μέλη της Ολομέλειας, που συνεδρίασαν την προηγούμενη Παρασκευή, επέδειξαν ακραία αδιαφορία για τις συνθήκες του ανθρώπου αυτού. Η μόνη φωτεινή αχτίδα σε αυτή τη διαδικασία, υπήρξε η απόφαση της Προέδρου του Δ’ τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας, η οποία, στις 23 Δεκέμβρη, εξέδωσε απόφαση αναστολής εκτέλεσης της έκδοσής του, λαμβάνοντας σοβαρά υπόψιν ακριβώς την κατάσταση της Υγείας του. Μετά από αυτή την προσωρινή διαταγή κινητοποιήθηκαν σκοτεινοί και φανεροί μηχανισμοί κατάχρησης εξουσίας, και κατάλυσης της δημοκρατικής λειτουργίας, που προσπαθούν να ανατρέψουν την προστασία της οποίας έχει τύχει ο Αλεξάντερ προσωρινά, από τις 23 Δεκεμβρίου και μετά.

– Προσωρινά λέμε, αλλά για να συνεχίσει να κρατείται ο άνθρωπος αυτός, έχουν καταπατηθεί σειρές δικαιωμάτων του, δηλαδή δικαιωμάτων όλων μας.

Είναι πολύ σωστό αυτό που λέτε, η υπόθεση δεν αφορά μόνο τα δικαιώματα του Αλεξάντερ, που είναι σήμερα διόμισυ χρόνια στη φυλακή, χωρίς ποινή και χωρίς κατηγορία. Τονίζω ότι ο Αλεξάντερ δεν αντιμετωπίζει καμμία κατηγορία στη χώρα μας. Όσο για τις άλλες χώρες που ζητούν την έκδοσή του, καμμία διαδικασία δεν έχει προχωρήσει εναντίον του και καμία ποινή δεν του έχει επιβληθεί. Παρ’ όλα αυτά είναι προφυλακισμένος καθ’ υπέρβαση του 18μήνου, που ορίζεται ως το ανώτατο όριο, στο Σύνταγμα. Πρέπει, επίσης, να τονιστεί, ότι ο Αλεξάντερ Βίννικ εδώ και 13 μήνες έχει καταστεί άτομο χωρίς δικαιώματα στη χώρα μας. Δεν έχει δεχτεί να τον ακούσει, ουσιαστικά, κανένα δικαστήριο και καμμία Αρχή. Έχουμε σειρά αποφάσεων δικαστηρίων που, με προσχηματικούς λόγους, το ένα λέει δεν είναι αρμόδιο, το άλλο λέει δεν είναι παραδεκτή η απεύθυνσή του στο δικαστήριο, ο υπουργός Δικαιοσύνης, παρά τα επανειλληένα αιτήματα ακρόασης, που έχει υποβάλλει ο Αλεξάντερ, έγγραφα αιτήματα και πρωτοκολλημένα, από το Δεκέμβριο του 2018 μέχρι σήμερα, δεν έχει ακούσει τα επιχειρήματά του, δεν τον έχει ακούσει, και ουσιαστικά είναι ένας άνθρωπος που βρίσκεται στη μαύρη τρύπα της νομιμότητας. Είναι ένας άνθρωπος χωρίς δικαιώματα στην Ελληνική Επικράτεια.

-Γιατί, κυρία Κωνσταντοπούλου;

Γιατί η τεχνογνωσία του, η ικανότητά του η τεχνική και τεχνολογική και η δραστηριότητά του στον τομέα των κρυπτονομισμάτων, και ειδικότερο στον τομέα της ανταλλαγής bitcoin, είναι μία δραστηριότητα που όχι απλώς ενοχλεί, αλλά εξοργίζει κυβερνήσεις και τραπεζικά συστήματα – εκείνους δηλαδή που θέλουν να κανοναρχίσουν, να πειυαναγκάσουν και να ελέγξουν πλήρως τις οικονομικές συναλλαγές. Το bitcoin είναι ένα νόμιμο μέσο συναλλαγής, παγκόσμιο, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί ανεξαρτήτως του κρατικού και του τραπεζικού ελέγχου, κι αυτό τα μεγάλα κέντρα εξουσίας δεν το θέλουν.

Η πλατφόρμα αυτή, η ιστοσελίδα που είχε την τεχνική της ευθύνη ο Αλεξάντερ Βίννικ, ήταν ένα μέσο συναλλαγής ανθρώπων σε όλο τον κόσμο, τον χρησιμοποίησαν, αυτό τον ιστότοπο, 700.000 χρήστες ανά τον κόσμο, και επιχειρείται η ποινικοποίηση της ύπαρξης αυτής της ιστοσελίδας, μέσα από προσχηματικές διώξεις που έχουν γίνει στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και στη Γαλλία, με μόνο στόχο να εξουδετερωθεί αυτός ο άνθρωπος. Όχι για κάποια αξιόποινη δράση, αλλά για την τεχνογνωσία του, που εί αι κατανοητό σε όλους ότι μπορεί να απελευθερώσει οικονομικά τους ανθρώπους. Είναι χαρακτηριστικό ότι η πρώτη δίωξη που του έγινε, είχε ως τίτλο «λειτουργία μη αδειοδοτημένης επιχείρησης». Και το επιχείρημα ήταν ότι, λειτουργώντας αυτή η ιστοσελίδα, η οποία δημιουργήθηκε και η διαχείρισή της γινόταν από τη Ρωσία ο Αλεξάντερ Βίννικ ουδέποτε πάτησε το πόδι του ούτε στις Ηνωμένες Πολιτείες ούτε στη Γαλλία- το επιχείρημα είναι ότι όφειλε να έχει πάρει άδεια για αυτή την ιστοσελίδα στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Είναι ένα πολύ επικίνδυνο επιχείρημα, σαφώς ακραία στρεβλό νομικά, κατά τις αρχές του Διεθνούς Ποινικού Δικαίου [σσ η ειδίκευση της κας Κωνσταντοπούλου]. Εάν γίνει δεκτή μια τέτοια αντίληψη για το διαδίκτυο, σημαίνει ότι ο καθένας από μας είναι εκτεθειμένος σε διώξεις, στη Σαουδική Αραβία, σε χώρες με ακραίες νομοθετικές προβλέψεις, για οτιδήποτε μπορεί στη χώρα μας να είναι απολύτως νόμιμη διαδικτυακή δραστηριότητα.

– Γιατί δεν αντιδρά ο κόσμος που αγωνίζεται για δικαιώματα; Υπάρχει μια σιωπή για το θέμα…

Νομίζω ότι είναι πολύ σημαντικό οι άνθρωποι που αγωνίζονται για δικαιώματα να αντιδράσουν σε αυτό. Θα έλεγα, έτσι σχηματικά, ας θυμηθούμε την περίφημη ρήση του γερμανού πάστορα «Οταν ηρθαν…». Μπορούμε να πούμε ολοι, ότι όταν ήρθαν για έναν Ρώσο, τεχνικώς διανοούμενο, πατερα δύο παιδιών, σύζυγο καρκινοπαθούς, απεργό πείνας, δε μίλησα, γιατί δεν ήμουν ρώσος, τεχνικός, πατέρας δύο παιδιών, σύζυγος καρκινοπαθούς, απεργός πείνας… Με αυτές τις διατάξεις και με αυτές τις ακρότητες που εφαρμόζονται στον Αλεξάντερ, θα στοχοποιήσουν τον καθένα μας. Ένα δικαίωμα, όταν καταργείται για έναν άνθρωπο, καταργείται για όλους τους ανθρώπους. Η ανοχή στην κατάργηση δικαιώματος, είναι συνενοχή και συμμετοχή στη συρρίκνωση των εγγυημένων ελευθεριών.

Ο Αλεξάντερ Βίννικ αντιμετώπισε τη λειτουργία του Συμβουλίου της Επικρατείας, υπό τον πλήρη έλεγχο της Προέδρου του, εν είδει στρατιωτικής επιτροπής, με πλήρη άρνηση δικαιωμάτων. Σας λέω μόνο – και όποιος δικηγόρος, νομικός ή οποιοσδήποτε έχει σχέση με το Δίκαιο το ακούσει αυτό θα φρίξει – ότι δικάστηκε η υπόθεσή του χωρίς να του έχουν χορηγηθεί καν αντίγραφα του φακέλου, παρά τις επανειλλημένες έγγραφες αιτήσεις του. Σήμερα, πέντε μέρες μετά από την εκδίκαση της υπόθεσης, και δύο μέρες πριν την προθεσμία υποβολής του υπομνήματός του, αρνείται η πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας να του γνωστοποιήσει τη σύνθεση που δίκασε την υπόθεση.

Έχει συμβεί το σκανδαλώδες να έχει συμμετάσχει στη σύνθεση πρώην σύμβουλος του υπουργού Δικαιοσύνης, ο σύμβουλος Βασίλειος Ανδρουλάκης, που ο μόνος λόγος που γνωρίζω ότι έχει σύγκρουση καθηκόντων είναι ότι τον θυμόμουν φυσιογνωμικά απο τη Βουλή να συνοδεύει τον Αθανασίου το 2013-2014. Αυτός ο άνθρωπος, λοιπόν, που έχει υπάρξει σύμβουλος του υπουργού Δικαιοσύνης και στενός συνεργάτης όλων των υπηρεσιών που εξέδωσαν την απόφαση έκδοσης του Αλεξάντερ, έχει αποδεχθεί να κρίνει αντιδικία ενός ανθρώπου με τον υπουργό Δικαιοσύνης! Και, δυστυχώς, την προηγούμενη Παρασκευή, η Ολομελεια του Συμβουλίου της Επικρατείας, στην επιλεγμένη από την Πρόεδρό της σύνθεση – διότι δικάζεται με σύνθεση που έχει επιλεγεί από την Πρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας την οποία εμείς δε γνωρίζουμε, δεν είναι όλοι οι δικαστές, όλη η σύνθεση της Ολομέλειας είναι 50 άτομα, για τη συγκεκριμένη εκδίκαση επιλέγησαν οι μισοί, εξαιρέθηκαν οι δικαστές του αρμοδίου Δ’ Τμήματος που είχε ήδη επιληφθεί. Που σημαίνει ότι ο Αλεξάντερ δικάζεται με μία κατασκευασμένη σύνθεση, επιλεγμένη από ένα πρόσωπο, την Πρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας, που είναι ξεκάθαρο ότι έχει στενή σχέση με την κυβερνητική εξουσία, και μάλιστα το όνομά της έφτασε ακόμη και να ακούγεται ως υποψήφιας Πρόεδρου της Δημοκρατίας. Είναι λοιπόν δεδομένο ότι εδώ έχει καταργηθεί κάθε αρχή Ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης και κάθε αρχή Διαφάνειας στη λειτουργία της Διοίκησης. Είναι επίσης δεδομένο, και το προέβλεψα και το κατήγγειλα, ότι αυτή η διαδικασία δρομολογήθηκε, με τηλεφώνημα που έγινε στην πρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας, μετά την προσωρινή προστασία που παρασχέθηκε από το αρμόδιο Δ’ Τμήμα. Και είναι τέλος δεδομένο, έχουμε γι’ αυτό το γεγονός και στοιχεία και ντοκουμέντα, ότι και η διαδικασία εξέτασης της αίτησης ασύλου που έχει υποβάλλει ο Αλεξάντερ Βίννικ, δεν έγινε από ανεξάρτητο και αμερόληπτο δικαστήριο, αλλά έγινε σε μία διαδικασία συνεννόησης με το υπουργείο Δικαιοσύνης.

– Κα Κωνσταντοπούλου, περιγράφετε τη δικαιοσύνη ενός Προτεκτοράτου…

Ακριβώς. Και λυπάμαι πάρα πολύ, γιατί χωρίς Δικαιοσύνη είναι δεδομένο ότι δεν μπορεί να υπάρξει ούτε Δημοκρατία ούτε Ελευθερία ουτε δημοκρατική εγγύηση των Δικαιωμάτων και των Ελευθεριών των πολιτών. Στη Δικαιοσύνη προσβλέπουν οι αδικούμενοι πολίτες, αλλά χωρίς ανεξάρτητη Δικαιοσύνη δε μπορούν να περιμένουν τίποτε. Η αίσθηση που δημιούργησε σε όλους όσοι παρακολούθησαν τη διαδικασία την περασμένη Παρασκευή, μια διαδικασία πρωτοφανής που τελείωσε στις 11 το βράδυ, με ένα δικαστήριο που αρνείτο τα πιο βασικά δικαιώματα, που έχει κάθε πολίτης…

Σας λέω μόνο πως, δεν υπάρχει καμμία υπόθεση που να έχει προσδιοριστεί κατά αυτόν τον τρόπο, σε τόσο σύντομο χρόνο, χωρίς αίτηση κανενός, και στην οποία αρνούνται στον ενδιαφερόμενο ακόμη και το βασικό δικαίωμα να εξαντλήσει τις 60 μέρες που έχει κάθε άνθρωπος, για να προσβάλει με λόγους ακύρωσης μια εναντίον του πράξη, αλλά και τις 30 μέρες που έχει κάθε διάδικος, για να μελετήσει το φάκελο της διοίκησης. Ο Αλεξάντερ μέχρι σήμερα δεν έχει πάρει αντίγραφα πλήρη του φακέλου της διοίκησης, τα αποσπασματικά αντίγραφα που του δόθηκαν, του δόθηκαν μιάμιση μέρα πριν από τη δικάσιμο, και δε δόθηκαν καν στον ίδιο – ο οποίος είναι κρατούμενος και νοσηλευόμενος και δεν ομιλεί την Ελληνική- δόθηκαν σε μένα, ως πληρεξουσία του, πράγμα που σημαίνει ότι ο ίδιος έχει στερηθεί το δικαίωμα μέχρι σήμερα να έχει μεταφρασμένα αντίγραφα των εγγράφων του εναντίον του φακέλου, αλλά και της ίδιας της προσβαλλόμενης πράξης.

– Δεν ξέρω αν παρακολουθείτε την υπόθεση Ασανζ, είναι πράγματι σα ντεζαβύ.

Ναι, έχει πάμπολλες αναλογίες η υπόθεση του Ασάνζ με την υπόθεση του Αλεξάντερ Βίνικ. Αν δεν κάνω λάθος, είναι και ο ίδιος Εισαγγελέας που κινητοποιείται [από πλευράς ΗΠΑ], και για τον Ασάνζ και για τον Αλεξάντερ Βίνικ, και αυτό είναι ένα σημαντικό στοιχείο για τους γνωρίζοντες.

Η αυθαίρετη κράτηση, η σωματική και ψυχική εξουθένωση, ο ονειδισμός, διότι στον Ασάνζ επισύναψαν μία ονειδιστική κατηγορία, που στη συνέχεια αποσύρθηκε, και για τον Αλεξάντερ διακινούν, και το κάνουν πολύ οργανωμένα, οτι δήθεν συμμετείχε σε σοβαρά οικονομικά εγκλήματα, για τα οποία δεν υπάρχει, προφανώς, όχι μόνον ούτε στοιχείο, αλλά ούτε στοιχειωθετημένη αιτίαση, ούτε συγκεκριμένη κατηγορία. Είναι χαρακτηριστικό ότι, εναντίον του Αλεξάντερ Βίνικ δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος στη γη που να λέει ότι είναι θύμα του. Ούτε ένας άνθρωπος στη γη που να τον καταγγέλει για απάτη, για οικονομικό αδίκημα, για οτιδήποτε… Παρ’ όλα αυτά, δημιουργείται με διαχείριση μηντιακή, αυτός ο μύθος του οικονομικού εγκλήματος, ώστε από τη μία πλευρά να καταστεί ο άνθρωπος μισητός και από την άλλη να καταστεί, βεβαίως, ευάλωτος. Ένας άνθρωπος που στοχοποιείται με την κατηγορία ότι συμμετείχε σε οικονομικά εγκλήματα μεγάλου αντικειμένου, αυτομάτως καθίσταται και ευάλωτος, και στο στόχαστρο εκείνων οι οποίοι που μπορεί να επωφθαλμιούν όλα είναι τα οποία με μυθεύματα διακινείται ότι του αποδίδονται.

Γιατί ένα τέτοιο θέμα δεν έχει έρθει στη Βουλή;

Εδώ θα μου επιτρέψετε να κάνω ένα πολιτικό σχόλιο, που είναι όμως και νομικό και κοινωνικό και ανθρώπινο. Επειδή στη ζωή μου όποιον υπερασπίστηκα και ότι υπερασπίστηκα το έκανα κινητοποιούμενη από την πεποίθηση ότι η υπεράσπιση είναι όχι απλώς δικαίωμα του κάθε ανθρωπου που βάλλεται αλλά και υποχρέωση των υπολοίπων ανθρώπων που βλέπουν αυτή την προσβολή. Υπάρχει μια στρεβλή αντίληψη, ότι ο κοινοβουλευτικός έλεγχος αφορά μόνο όσους έρχονται σε μια επαφή μαζί μας ή από τους οποίους προσδοκούμε ένα όφελος πολιτικό, και έτσι η κοινοβουλευτική λειτουργία των σημερινών πολιτικών κομμάτων είναι επιπέδου συναλλαγής και ανταλλαγής. Εμείς, και εγώ προσωπικά, ούτε ζήτησα από κανέναν να το φέρει στη βουλή, ούτε θα το κάνω, ούτε έταξα σε κανέναν αν το φέρει στη βουλή. Είναι δημόσιο γεγονός παγκοσμίου ενδιαφέροντος, η υπόθεση της δεκαετίας, τουλάχιστον, ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας, μια υπόθεση στην οποία έχουν καταγγελθεί και καταγραφεί παρεμβάσεις της Αμερικανικής πρεσβείας, του ιδίου του πρωθυπουργού, στην Πρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας και είναι ίσως απορίας άξιον, αλλά ίσως και να μην είναι, το γεγονός ότι κανένα κοινοβουλευτικό κόμμα, κανένας βουλευτής δεν έχει ανοίξει αυτό το μείζον θεμα που αφορά την Ελευθερία έκφρασης όλων, την οικονομική Ελευθερία όλων, το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη, το δικαίωμα στο φυσικό δικαστή, το δικαίωμα σε ανεξάρτητη Δικαιοσύνη, και, βεβαίως, την αρχή της Ανεξαρτησίας της Δικαστικής Εξουσίας.

Η απόφαση που πήρε ο υπουργός Δικαιοσύνης για την έκδοση του Αλεξάντερ, σημαίνει, στην πράξη, ότι ο άνθρωπος αυτός θα είναι κρατούμενος περιφερόμενος για δεκαετίες, αν επιζήσει. Διατάσσει ο υπουργός Δικαιοσύνης να εκδοθεί πρώτα στη Γαλλία, μετά το πέρας ολόκληρης της ποινικής διαδικασίας να επανέλθει στην Ελλάδα, να ξαναεκδοθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες, μετά το πέρας εκεί ολόκληρης της ποινικής διαδικασίας να επανέλθει και πάλι στην Ελλάδα, και στο τέλος να εκδοθεί στη Ρωσία, που είναι η χώρα του, η μόνη χώρα από αυτές τις τρεις της οποίας μιλάει τη γλώσσα, και στην οποία είναι η οικογένειά του. Η Ρωσία είναι η χώρα που κανονικά [κατά την πάγια διαδικασία], έχει προτεραιτητα και όπου ο άνθρωπος συναινεί να εκδοθεί. Είναι πρωτοφανές να συναινεί να εκδοθεί σε μία χώρα και ο υπουργός να τον εκδίδει αλλο΄θ για δεκαετίες.

Αν εφαρμοστεί αυτή η απόφαση και αν κατισχύσει, η πρώτη άμεση συνέπεια, που, θα την πω σε ένα επίπεδο και προσωπικό και υπερασπιστικό και ανθρώπινο, είναι ότι τα παιδιά του δε θα δουν τον πατέρα τους μέχρι την ενηλικίωσή τους και ίσως και μετά, εάν επιζήσει – τα παιδιά του είναι σήμερα πέντε και οκτώ ετών και έχουν να τον δουν από όταν ήταν διόμισυ και πεντέμισυ αντιστοίχως- , είναι πολύ αμφίβολο αν θα μπορέσει να ξαναδεί τη σύζυγό του, η οποία έχει προσβληθεί από καρκίνο στον εγκέφαλο, και η πρόγνωση είναι μαύρη.

Και όλα αυτά είναι γνωστά από πέρισυ στο υπουργεία και τους εκάστοτε υπουργούς Δικαιοσύνης, αν δεν κάνω λάθος.

Βεβαίως. Είναι πρωτοκολλημένα, όλα. Η πρώτη επίσημη έγινε το Νοέμβριο του ΄18, η δεύτερη το Δεκέμβριο του ’18, τρίτη το Γενάρη του ’19, η τελευταία το Δεκέμβρη του ’19 και η προτελευταία τον Ιούλιο του ’19. Επανειλημμένες, πρωτοκολλημένες, στοιχειοθετημένες αιτήσεις, για αυτά τα ζητήματα. Είναι απάνθρωπο αυτό που υφίσταται ο Αλεξάντερ, είναι, για μένα, ξεκάθαρη περίπτωση βασανιστηρίου, σκληρής, απάνθρωπης μεταχείρισης. Και θα ήθελα να πω, εκτός της αυτονόητης υπεράσπισης του ανθρώπου αυτού, και της οικογένειάς του, που είναι το πρώτιστο καθήκον μου, να πω κάτι που μας αφορά όλους. Μία τέτοια απόφαση για Ρώσο υπήκοο, σημαίνει ότι έλληνες υπήκοοι που τυχόν συλληφθούν στη Ρωσία, είναι εκτεθειμένοι σε αντίστοιχη συμπεριφορά, από πλευράς Ρωσικής Ομοσπονδίας. Γιατί στις διεθνείς σχέσεις ισχύει η Αρχή της Αμοιβαιότητας. Δε γνωρίζω να έχει τολμήσει Ελληνική κυβέρνηση να εκδόσει ποτέ Αμερικανό υπήκοο στη Ρωσία. Η έκδοση Ρώσου υπηκόου σε Γαλλία και Ηνωμένες Πολιτείες, σημαίνει ότι οι Έλληνες, οι συμπατριώτες μας, που τυχόν θα συλληφθούν σε Ρωσικό έδαφος, εκτίθενται στην πιθανότητα έκδοσης στο Ουζμπακιστάν, την Ουκρανία, τη Λευκορωσία, σε οποιαδήποτε τρίτη χώρα από αυτές στις οποίες η χώρα μας ποτέ δεν θα εξέδιδε πολίτη. Είναι τεράστια η ευθύνη της κυβέρνησης και του υπουργού Δικαιοσύνης αλλά και της Δικαιοσύνης που έχει επιληφθεί. Δεν υπαρχει προηγούμενο, δεν έχει ποτέ γίνει κάτι τέτοιο. Το ότι έχει η χώρα μας μεταβληθεί σε προτεκτοράτο, εκτός του ότι χτυπάει η κυβέρνηση προσοχές στην ΕΕ και τις ΗΠΑ, σημαίνει ότι εκθέτει η κυβέρνηση τους πολίτες της χώρας μας σε κινδύνους οι οποίοι είναι απροσμέτρητοι.-


πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
  • Το παρόν 4ο και όχι τελευταίο μέρος της πολυ-λογίας μας για τα ναρκωτικά, αφιερώνεται σε όσους λένε ότι ο Μητοτάκης τα πάει καλά, σε όσους νομίζουν ότι υπάρχουν πατριώτες μέσα στη Βουλή και σε όσους πιστεύουν ακόμα σε κόμματα. Όταν ποινικοποιούν σταδιακά μέθη και κάπνισμα, αλλά φτιάχνουν «ασφαλείς ζώνες» για βαριά μαστούρα, κάπου το πάνε.
  • Για τι παραπομπές μας, χρησιμοποιούμε τα ασφαλή αρχεία archive , γιατί διαπιστώσαμε ότι αλλάζουν τα κείμενα μετά από χρόνια. Κάπως έτσι το φθινόπωρο του 2019 εμφανίστηκε στα ιδρυτικά μέλη του Δικτύου Ομότιμων Χρηστών, το οποίο ιδρύθηκε το 2016, ο σύλλογος θεραπευομένων ΟΚΑΝΑ. Πιθανή αιτία είναι η χρηματοδότηση ενιαίας ιστοσελίδας και η ανάγκη συμμετοχής αυτού του Συλλόγου σε αυτή, από το Ίδρυμα της πολύ Ανοιχτής Κοινωνίας του κ. Σόρος . Για τη μόνιμη και παντός κόμματος Πρόεδρο του ΟΚΑΝΑ, πρώην ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ, και τον ρόλο της σε όσα καταμαρτυρούμε, δεν θα πούμε κουβέντα. Περιμένουμε. Οι οπαδοί κομμάτων, που μαλώνουν μεταξύ τους, ας αρχίσουν να προβληματίζονται για το αν αξίζει τον κόπο να ψάχνουν για διαφορές.
Αν ο Εσκομπάρ, αντί για καρτέλ, είχε φτιάξει ΜΚΟ κι αν, αντί να συμμαχήσει με τους αριστερούς αντάρτες, είχε συμμαχήσει με τις φαρμακοβιομηχανίες και τις τράπεζες, θα ζούσε ακόμα.

Αυτός σκοτώθηκε νωρίς, ενώ οι σημερινοί dealers των ΜΚΟ είναι τυχεροί. Οι ΜΚΟ, που προσπαθούν για τη νομιμοποίηση των ναρκωτικών και το «δικαίωμα στη χρήση» έχουν ανάγκη τον εθισμό και την εξάρτηση, που δημιουργούν οι «παράνομοι» έμποροι. Αυτός είναι και ο λόγος, που οι ΜΚΟ ζητούν εγκατάλειψη του αγώνα κατά των ναρκωτικών, τη νομιμοποίηση της εμπορίας και την κατοχύρωση του «δικαιώματος στη χρήση».

Τα υποκατάστατα ναρκωτικών είναι ναρκωτικά και προκαλούν εθισμό και εξάρτηση, όπως κάθε άλλο ναρκωτικό. Η διαφορά τους είναι ότι τα παράγουν οι βιομηχανίες και η δικαιολογία για τη νομιμοποίηση τους είναι ότι, όταν βρίσκονται υπό έλεγχο, δεν προκαλούν τόσους θανάτους. Αποκαλούν «θεραπεία» τη διατήρηση της εξάρτησης. Προς αποφυγή των χειρότερων, εμείς συμφωνούμε ότι καλό είναι να συνίσταται η χορήγηση νέων λιγότερο θανατηφόρων ναρκωτικών, αλλά αποδοχή των λογικών της «μικρότερης ζημιάς» σημαίνει συνέχιση της διακίνησης των ναρκωτικών σε έφηβους.

Οι πολιτικοί καθοδηγητές

Για να δούμε τώρα ποιοι κρύβονται πίσω από τις ολιγομελείς «μη κυβερνητικές οργανώσεις». Πρέπει να αναζητήσουμε τις ροές του χρήματος. Εκτός κι αν κάποιος πιστεύει ότι δεν παίζει κανένα ρόλο η χρηματοδότηση των κρυφών και φανερών σκοπών. Χωρίς τη χρηματοδότηση δεν θα υπήρχαν ΜΚΟ. Ο όγκος των χρημάτων προς τις ΜΚΟ δεν προέρχεται από αφελείς πολίτες.

Όμως και οι πολιτικές διάδοσης της χρήσης των ναρκωτικών είναι βγαλμένες από τους ίδιους ανθρώπους, που χρηματοδοτούν και προωθούν παγκοσμίως τη διακυβέρνηση του πλανήτη από εταιρείες. Όπως θα δούμε πιο κάτω, οι χρηματοδότες είναι οι ίδιοι, που σχεδίασαν και προωθούν την παγκοσμιοποίηση της κυριαρχίας των εταιρειών. Βεβαίως, ποτέ δεν λείπει και ένα επιστημονικοφανές πόρισμα από κάποιο «έγκυρο» πανεπιστήμιο, ερευνητικό κέντρο ή οργανισμό.

Η ανάγκη των Κυρίαρχων να κυριαρχούν υποταγμένους οδηγεί στη διάδοση της χρήσης των ναρκωτικών. Από το 1946, ο Άλντους Χάξλεϋ στον πρόλογο του «Θαυμαστού Καινούργιου Κόσμου», το περιμένει: «Και ο δικτάτορας… καλά θα κάμει να ενθαρρύνει αυτή την ελευθερία (σημ. δική μας εννοεί τη σεξουαλική) σε συνδυασμό με το να ονειρεύεται κανείς ξύπνιος κάτω από την επίδραση των ναρκωτικών, του κινηματογράφου και του ραδιοφώνου, αυτό θα συντελέσει ώστε οι υποτακτικοί του να συμφιλιωθούν με την υποταγή τους, που είναι η μοίρα του».

Ακολούθησαν στη δεκαετία του 50 τα πειράματα «ελέγχου του νου» με ναρκωτικά, που έκανε η CIAσε ανθρώπου, που δεν γνώριζαν τι τους έκαναν, για να έλθει η έκρηξη της σεξουαλικής απελευθέρωσης και των ψυχεδελικών ναρκωτικών της δεκαετία του 60.

Όποιος νομίζει ότι η εποχή της ψυχεδέλειας και του LSD έληξεστη δεκαετία του 60, κάνει μεγάλο λάθος. Η Διεθνής Κοινοπραξία για την Πολιτική στα Ναρκωτικά, IDPC, προπαγανδίζει την ελεύθερη χρήση ψυχεδελικών ουσιών και υποστηρίζει την ισχυρή πρωτοβουλία για μια «Ψυχεδελική Κοινωνία», που εμφανίστηκε στην Πολωνία[i]. (Υπάρχουν παντού και στην Ελλάδα, αλλά είναι ακόμα στα σπάργανα. Σε λίγο, μόλις ολοκληρωθεί το πρώτο βήμα της δήθεν προστασίας των χρηστών από θανάτους, θα τους δούμε και αυτούς χρηματοδοτημένους. Για την ώρα, δεν τους ξέρει ούτε η μάνα τους).

Το 2006 ένας από τους σοφούς σχεδιαστές της παγκοσμιοποίησης, ο Ζακ Ατταλί, γράφει μια σύντομη ιστορία του μέλλοντος και «προβλέπει» σαν βασικό συστατικό της ψυχαγωγίας των νομάδων του μέλλοντος μας τη χρήση ναρκωτικών μαζί με άλλα εθιστικά εικονικά παιχνίδια:

«Μιμητές, ανέκαθεν, των ανώτερων ιεραρχικά νομάδων, μερικοί από τους εν δυνάμει -εικονικούς- νομάδες θα πυκνώσουν τις τάξεις των καταναλωτών ναρκωτικών: αλκοόλ, κάνναβη, μορφίνη, ηρωίνη, κοκαΐνη, συνθετικά προϊόντα (αμφεταμίνες, μεταμφεταμίνες, έκσταση). Ναρκωτικά χημικά, ηλεκτρονικά, που διανέμονται από "αυτοεπισκευαστές" θα αποτελέσουν προϊόντα μαζικής κατανάλωσης, σ' έναν κόσμο δίχως νόμο και αστυνομία, τα κυριότερα θύματα του οποίου θα είναι οι κατώτεροι ιεραρχικά νομάδες»[ii].

Την «επίσημη» εκκίνηση του «αγώνα» για την ένταξη της χρήσης των ναρκωτικών στα «ατομικά δικαιώματα», όπως τα βλέπει η υπεραυτοκρατορία των εταιρειών, καθώς και την έναρξη της πολιτικής Harm Reduction(Μείωση Βλάβης), που προωθούν σήμερα οι οπαδοί των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, έκαμε ο γνωστός George Soros με άρθρο στους Financial Times στις 5/5/2014 με τίτλο: «Afutilewarondrugsthatwastesmoneyandwreckslives» (Ένας μάταιος πόλεμος κατά των ναρκωτικών, που σπαταλά χρήματα και καταστρέφει ζωές)[iii].

Δύο ακόμα γνωστά για τα φιλάνθρωπα αισθήματα τους ιδρύματα συμμετέχουν στον κοινό αγώνα για τη διάδοση των ναρκωτικών: Το Ίδρυμα Ford και το Ινστιτούτο για τη Διακυβέρνηση Rockfeller.

Το Ίνστιτούτο Ροκφέλλερ επιτίθεται στο Μεξικό, το οποίο έχει επιτυχίες στον πόλεμο κατά των καρτέλ, ενώ αρνείται πεισματικά να παίξει το παιχνίδι της "Μικρότερης Ζημιάς". Όπως θα δούμε πιο κάτω, ο Τραμπ θέλει να το εντάξει στις χώρες, που υποθάλπτουν την ...τρομοκρατία!

Οι ιθαγενείς του Μοράλες στη Βολιβία ήταν υπέρ της καλλιέργειας της κόκας, αλλά κατά της παρασκευής κοκαΐνης. «Coca Yes, Cocaine No», φώναζαν οι ιθαγενείς καλλιεργητές κόκας. Κι έδιναν μάχη για νόμιμο έλεγχο της παραγωγής. Ο ανηψιός όμως της προσωρινής Προέδρου Jeanine Áñez συνελήφθη το 2017 με 480 κιλά κοκαΐνης. Άραγε, ποιος άλλος θα ωφεληθεί από το πραξικόπημα στη Βολιβία;

Λέτε να είναι οι πολιτικοί, που υπαγορεύουν πολιτικές στα Ιδρύματα - Εταιρείες και όχι το αντίστροφο;

Η ολιγομελής παγκόσμια άρχουσα τάξη είναι ενωμένη, συντονισμένη και αδίστακτη.

Το πλήθος είναι διαιρεμένο, αλλά και γι' αυτό φροντίζουν οι ίδιοι με τις χρηματοδοτήσεις τους. Ο ένας είναι με τους Δημοκρατικούς, ο άλλος με τους Ρεπουμπλικάνους και ο τρίτος φτιάχνει τη νέα ακροδεξιά, αρκεί αυτή να μην είναι ενάντια στο Ισραήλ (Στην Ελλάδα να την ψάξετε ανάμεσα στους Κρανιδιώτη και Βελόπουλο. Ακόμα και η Χ.Α. είχε αρχίσει να ρίχνει νερό στο αντισημιτικό της κρασί, αλλά δεν πρόκανε. Είχε βεβαρημένο παρελθόν ως "η σπορά των ηττημένων του 45". Στην πολιτική, ποτέ δεν είναι αργά).

Και συχνά όλοι είναι με όλους. Ο βασικός χρηματοδότης των Δημοκρατικών Τζωρτζ Σόρος μαζί με την Goldman Sachs διέσωσαν το 2014 τον γαμπρό του Τραμπ, Jared Kushner, από την πτώχευση, βάζοντας κεφάλαια στην real estate επιχείρηση του (Βλέπε βιογραφικό στο Wikipedia).

Εσείς τι ομάδα είστε;

Οι χρηματοδότες

Οργάνωση – ομπρέλα όλων των ΜΚΟ του κόσμου, που ασχολούνται με τη νομιμοποίηση των ναρκωτικών είναι η International Drug Policy Consortium (Διεθνής Κοινοπραξία για την Πολιτική στα Ναρκωτικά, IDPC)[iv]. Τα μέλη των εγχώριων ΜΚΟ απλώς αντιγράφουν πολιτικές και συνθήματα, που προωθούν οι διεθνείς οργανώσεις.

Η διεθνής κοινοπραξία υπέρ των ναρκωtικών IDPC παρουσιάζει ως βασικούς χρηματοδότες τα “Open Society Foundations” και το “Robert Carr Fund”[v]. To πρώτο είναι το πασίγνωστο εργαλείο χρηματοδότησης, το οποίο έχει ιδρύσει ο Τζωρτζ Σόρος. Η μόνη παρατήρηση, που έχουμε να κάνουμε, είναι ότι το Open Society Foundation έχει γίνει πολλά Foundations. Το Robert Carr Fund περιλαμβάνει στους βασικούς χρηματοδότες της περιόδου 2016-2018 την Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, την Προεδρία των ΗΠΑ, τα Υπουργεία Εξωτερικών της Γερμανίας, Νορβηγίας και Ολλανδίας, το Ίδρυμα Bill και Melida Gates(Μicrosoft) και τον ΟΗΕ[vi].

Οι κυβερνήσεις αλλάζουν, τα κόμματα έρχονται και παρέρχονται, αλλά οι χρηματοδοτήσεις παραμένουν. Κάποιοι απόρησαν πώς ένα «πατριωτικό» κόμμα, όπως η «Ελληνική(;) Λύση» συνέπλευσε με τον νεοφιλελεύθερο Μητσοτάκη. Απορούν γιατί δεν ξέρουν.

Ο επίσης «πατριώτης» Ντόναλντ Τραμπ, δήθεν μισητός εχθρός των «ανθρωπιστών» και του Σόρος, απελευθέρωσε μεγαλέμπορο, αρχηγό καρτέλ, μετά από τα δάκρυα της ανθρωπίστριας Κιμ Καρντάσιαν [vii]. Κι αυτό, γιατί τούτος ο βαρώνος των ναρκωτικών ήταν γυναίκα και θα ήταν σεξιστική η παραμονή της στη φυλακή, αφού μετανόησε και τώρα αγαπά όλο τον κόσμο. Το υπερσυντηρητικό Cato Institute των αδελφών Cohen, που στη δεκαετία του 70 χρηματοδότησε τα teaparties και πρόσφατα τα "ακροδεξιά", πλην όμως φιλοσιωνιστικά Alt Rights είναι και αυτό υπέρ του «Harm Reducrtion»[viii]. Στο ίδιο μήκος κύματος με τον Βελόπουλο και τον Κικίλια είναι και ο δήθεν συντηρητικός και ακροδεξιός υπουργός αγροτών κ. Βορίδης και πάει λέγοντας.

Ο υπερσυντηρητισμός είναι η άλλη όψη του ίδιου πολιτικού νομίσματος. Χωρίς την αριστερά δεν μπορεί να υπάρξει δεξιά και αντιστρόφως. Η πραγματική εξουσία βρίσκεται στο χρήμα και κρύβεται πίσω από εικονικές αντιπαραθέσεις.


Οι δικές μας ΜΚΟ και οι χρηματοδότες τους

Αν μη τι άλλο, μπορεί τα κόμματα στην Ελλάδα να μην είναι υποχρεωμένα να αποκαλύπτουν τους χρηματοδότες τους, οι ΜΚΟ, όμως, το κάνουν. Προφανώς το ζητούν οι χρηματοδότες.

Οι υποστηρικτές / χρηματοδότες των ΜΚΟ, που συνέπραξαν ή και υποστηρίζουν τη δημιουργία του ελληνικού δικτύου ομότιμων χρηστών, τη «Μικρότερη Ζημιά» και το «δικαίωμα στη χρήση», παρουσιάζονται πιο κάτω.

Στην οργάνωση «Διογένης» εμφανίζονται σαν υποστηρικτές η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τα Open Society Ιδρύματα[ix].

Στην οργάνωση «Θετική Φωνή», μεταξύ πολλών άλλων, εμφανίζονται το Ίδρυμα Νιάρχος, το Ίδρυμα Μποδοσάκη, η Στέγη Onassis, οι φαρμακοβιομηχανίες Roche, AbbVie, Mylan, ELPEN, MSD, GSK(glaxosmithkline), AHF Europe και GILEAD[x].

Την οργάνωση «Κέντρο Ζωής» υποστηρίζουν τα Ιδρύματα Ιωάννη Λάτση, Στ. Νιάρχου, Μποδοσάκη και Μελίνας Μερκούρη, ΜΜΕ και Εκδοτικοί Οίκοι, 4 Πρεσβείες, 3 ΜΚΟ, μεταξύ αυτών η θυγατρική του Open Society, “Αλληλεγγύη, Solidarity Now”, και αριθμός φαρμακοβιομηχανιών, τις οποίες θα βρείτε στην ιστοσελίδα τους στην υποσημείωση [xi].

Η οργάνωση Praksis έχει για υποστηρικτές την τράπεζα JP Morgan, το Citi Foundation της Citibank, την Υπάτη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, φαρμακοβιομηχανίες, και πολλά άλλα ιδρύματα, οργανισμούς και εταιρείες, τα οποία θα βρείτε στις ιστοσελίδες της[xii].

Η οργάνωση «Προμηθέας», Σύλλογος Ασθενών Ήπατος, μας ενημερώνει ότι υποστηρίζεται από τα Ιδρύματα Νιάρχου, Μποδοσάκη, Open Society, τη ΜΚΟ «Αλληλεγγύη, Solidarity Now» και αρκετές φαρμακοβιομηχανίες[xiii].

Οι ολιγομελείς μη κυβερνητικές οργανώσεις δεν θα είχαν καμία δύναμη και δεν θα επέβαλαν τις απόψεις τους στην πολιτική, αν δεν υπήρχαν οι χρηματοδότες, εταιρείες, ιδρύματα εταιρειών και τράπεζες.


Ο απάνθρωπος ρόλος των ΜΚΟ

Οι εμφανιζόμενοι ως «ανθρωπιστές» και «φιλάνθρωποι» δεν ενοχλούνται από το γεγονός ότι οι χρηματοδότες του εμπλέκονται σε πολέμουwκαι άλλες απάνθρωπες πράξεις. Πρόκειται για ανθρωπιστές ειδικού σκοπού.

Θα άξιζε να ασχοληθούν κάποιοι για την αποκάλυψη όλου αυτού του δικτύου εταιρειών, τραπεζών, ιδρυμάτων, κρατών και διεθνών οργανισμών, ώστε και οι αφελείς άπιστοι να εξάγουν ασφαλές συμπέρασμα για το ποιος κυβερνά τον πλανήτη. Εμείς είμαστε πεισμένοι και από παλαιότερη έρευνα Πανεπιστημίου της Γενεύης ότι ο κόσμος και η πολιτική ελέγχονται από μια χούφτα εταιρείες με επικεφαλής τις τράπεζες[xiv].

Κάποιος που έχει ασχοληθεί με την "ιατρική" Κάνναβη και άλλες φαρμακευτικές εταιρείες έχει βρει ότι πίσω από τους κολοσσούς βρίσκονται πάντα οι ίδιοι θεσμικοί επενδυτές.

Cannabis and Pharmaceuticals. Follow the money. H ανάγνωση του άρθρου έχει πολύ ανθρωπιστική πλάκα.

Φιγουράρουν δεκάδες κολοσσοί μέτοχοι φαρμακευτικών εταιρειών και μεταξύ αυτών η BlackRock των Ρόθτσιλντς, η JP Morgan, η American Bank και λοιπές φιλανθρωπικές συγγενικές εταιρείες. "Είμαστε όλοι μια ωραία ατμόσφαιρα", όπως έλεγε και ο αείμνηστος Ντίνος Ηλιόπουλος. Υλοποιούν τα προγράμματα και τις επενδύσεις τους για την ιατρική κάνναβη και συνάμα ζητούν την απελυθέρωση και της "ψυχαγωγικής", η οποία πέραν όλων των άλλων "κάνει καλό στην υγεία".

Ας το ψάξουν κι άλλοι. Εμείς, πρόχειρα, βρήκαμε ότι ο Donald Rumsfeld, δύο φορές υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, μόνιμος εκπρόσωπος των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ, γερουσιαστής κλπ, έχει διατελέσει μέλος του Δ.Σ. της φαρμακοβιομηχανίας Gilead Services. Στην κεφαλαιακή της σύνθεση θα συναντήσουμε και τον μεγαλοεπενδυτή Warren Buffet.

Από το ΔΣ της φαρμακευτικής Roche έχει περάσει και ο Christoph Franz, ως μέλος και Πρόεδρος της. Ήταν CEO της Lufthansa, ο οποίος είχε συμβάλει ως βοηθός διευθυντή στην μετατροπή της Lufthansaσε εταιρεία βαρέων φορτίων προς τις αμερικάνικες δυνάμεις στον πρώτο πόλεμο του Κόλπου, το ΄90. Η συνεισφορά του ανταμείφθηκε με την ανάληψη της θέσης CEO.

O Philip Hampton, πρώην πρόεδρος της Royal Bank of Scotland, έχει διατελέσει Πρόεδρος της GSK (GlaxoSmithKline).

H φαρμακευτική Mylan είναι κύριος κατασκευαστής των χημικών που χρησιμοποιούνται ενδοφλέβια για τη θανατική ποινή στις ΗΠΑ.

Πτέραρχοι και λοιπά αποστρατευμένα γεράκια, συμμέτοχοι σε ανθρωπιστικούς βομβαρδισμούς και πολέμους, δεν στενοχωρούν τους ανθρωπιστές των ΜΚΟ, όταν τους βλέπουν να διευθύνουν τους χρηματοδότες τους.

Κανείς από τους χρηματοδοτούμενους δεν στενοχωριέται για την πληθώρα των καταγγελιών και μηνύσεων προς τις φαρμακοβιομηχανίες, για χειραγώγηση φαρμάκων και τιμών, οι οποίες οδήγησαν σε σοβαρές βλάβες και θανάτους ασθενών[xv] .

Ειδικά οι τράπεζες που είναι υπεύθυνες για την τεράστια ανθρωπιστική καταστροφή, μετά το 2008, και έχουν στηρίξει όλους τους πολέμους, που έλαβαν χώρα στο όνομα του ανθρωπισμού, από τη δεκαετία του ΄90, βρίσκονται σε όλα τα μετοχολόγια.

Όταν μιλά το χρήμα, οι ανθρωπιστικές ευαισθησίες παρακάμπτονται.

Τώρα ξέρετε για ποιο λόγο κυβέρνηση και κόμματα εκτελούν εντολές ολιγομελών ΜΚΟ, που έχουν για κεντρικό σύνθημα «Ο Πόλεμος κατά των Ναρκωτικών απέτυχε. Ο αγώνας για τα δικαιώματα των χρηστών άρχισε» .

Η διαπλοκή χρήματος και πολιτικής και ο πραγματικός ρόλος των ΜΚΟ

Από τα λίγα που είδαμε, οι όροι «ανεξάρτητες εθελοντικές», «μη κυβερνητικές» και «μη κερδοσκοπικές» οργανώσεις είναι απολύτως παραπλανητικές.
Πέρα από τον πολιτικό σκοπό, έχουν κερδοσκοπικό χαρακτήρα και στην περίπτωση μας υπηρετούν κυρίως τα κέρδη των φαρμακοβιομηχανιών και των μετόχων τους.
Όταν χρηματοδοτούνται από κράτη, διεθνείς οργανισμούς και πολυεθνικές εταιρείες τι νόημα έχει η έννοια του «μη κυβερνητικού»; Πρόκειται για προωθητές / υποστηρικτές / διαφημιστές εταιρικών προϊόντων. 3
Αν αυτοί οι πλουσιοπάροχα χρηματοδοτημένοι είναι «ανεξάρτητοι», εμείς πώς πρέπει να ονομαστούμε;

Όσο για τον πολιτικό τους σκοπό, δεν τον κρύβουν: Οι ομάδες των πέντε, δέκα, είκοσι ανθρώπων αυτοαποκαλούνται «Κοινωνία των Πολιτών» κι έχουν για σκοπό να αντικαταστήσουν την κοινωνία, εμφανιζόμενοι ψευδώς ως η οργανωμένη μορφή της. Ο όρο αυτός έχει γίνει αποδεκτός από διεθνείς οργανισμούς, κόμματα και κυβερνήσεις.

Η μεταμοντέρνα θεωρητική τους υπόσταση πρωτοεμφανίστηκε το 1991 στη διακήρυξη της Λέσχης της Ρώμης με τίτλο «Η Πρώτη Παγκόσμια Επανάσταση». Σύμφωνα με αυτή, η δημοκρατία και τα κράτη – έθνη έχουν αποτύχει και χρειάζονται διεθνείς οργανισμοί και παγκόσμια – συντονισμένη διακυβέρνηση (Για εταιρείες και τράπεζες δεν λέει τίποτε). Τη δημοκρατική επίφαση σε αυτή την παγκόσμια δήθεν δημοκρατία θα δίνουν οι «εθελοντικές», «μη κερδοσκοπικές», Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (NGO’S).

O Ζακ Ατταλί, ο οποίος έχει τιμηθεί και στην Ελλάδα με το παράσημο του Ανώτερου Ταξιάρχη του Τάγματος της Τιμής, είναι σαφέστερος, για το ρόλο των ΜΚΟ. Το απόσπασμα, που παραθέτουμε, βρίσκεται στο βιβλίο του 2006, που προαναφέραμε [xvi]:

« …ως αντίδραση στις αντιφάσεις της παγκοσμιοποίησης της αγοράς, εταιρίες μη κερδοσκοπικές αλληλοσχετιζόμενες[xvii] θα ασκήσουν μερικές από τις λειτουργίες που τα κράτη δεν θα είναι σε θέση πλέον να καλύπτουν. Οι Μ.Κ.Ο, τα Ιδρύματα του Νότου και του Βορρά αποτελούν ήδη μέρος αυτής της πραγματικότητας. Με τη δημιουργία αποφοίτων και τον εθελοντισμό θα καταλάβουν μεγάλο μέρος της αγοράς, που θα τους χρηματοδοτεί και θα δημιουργήσει μαζί τους κοινές επιχειρήσεις. Από την ύπαρξη τους και μόνο θα γεννηθεί το τρίτο κύμα του μέλλοντος, η υπερ-δημοκρατία, όπου θα δούμε, δημοκρατικοί παγκόσμιοι θεσμοί θα συμβάλλουν στη εξισορρόπηση της υπερ-αυτοκρατορίας».

Με καινούργιες λέξεις και με λογικές αλχημείες, ο Ατταλί περιγράφει με ακρίβεια το προσεχές μέλλον, το οποίο είναι ήδη παρόν, μια και το βιβλίο του ιστορεί τα ερχόμενα ως το 2060. Δεν πρόκειται για πρόβλεψη, αλλά για περιγραφή της υλοποίησης του σχεδίου, στο οποίο έχει συμμετάσχει.

Εύγλωττος είναι ο τίτλος ενός κεφαλαίου στο βιβλίο του Ατταλί για τον κόσμο που μας περιμένει:

La fin de la liberté, au nom de la liberté
(Θα έρθει) ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ , ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ


Κάποιοι δεν φοβούνται πια και λένε την αλήθεια. Θεωρούν μη αναστρέψιμη την κατάσταση, που έχουν φτιάξει. Βασίζονται στο ότι, ελέγχοντας ΟΛΑ τα ΜΜΕ, τέτοιου είδους γραφές δεν θα φτάσουν στους άμεσα ενδιαφερόμενους, που είναι η συντριπτική πλειοψηφία του λαού.

Το ότι οι ΜΚΟ είναι κομμάτι της αγοράς και όχι κάτι φιλανθρωπικό, μας το λένε και υποστηρικτικές προς αυτές ιστοσελίδες. Μας ενημερώνουν ότι οι ΜΚΟ είναι η «όγδοη οικονομία» στον κόσμο με βάση τους προϋπολογισμούς τους. Επίσης μαθαίνουμε ότι :

«Η Παγκόσμια Τράπεζα όχι μόνο ενθαρρύνει τις κυβερνήσεις των κρατών μελών να συνεργαστούν με ΜΚΟ σε αναπτυξιακά έργα αλλά και να χρηματοδοτήσουν άμεσα τα σχέδια των ΜΚΟ Αναφέρεται ότι από το 1973 έως το 1988 οι ΜΚΟ συμμετείχαν σε περίπου 15 έργα της Παγκόσμιας Τράπεζας ετησίως. Το 1990, ο αριθμός αυτός είχε αυξηθεί σε 89, ή το 40% όλων των νέων έργων που εγκρίθηκαν». Και «Το 1997, εγκεκριμένα έργα της Παγκόσμιας Τράπεζας στις χώρες του Τρίτου Κόσμου που αφορούσαν ΜΚΟ ήταν: 84% στη Νότια Ασία, 61% στην Αφρική και 60% στη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική»[xviii].

Είναι πολλά τα λεφτά, τόσο για εθελοντές των ΜΚΟ, όσο και για πολιτικούς. Ας μη ξεχνάμε ότι μια χούφτα άνθρωποι, που ελέγχουν τις μεγάλες εταιρείες, κρατούν στα χέρια τους πάνω από τον μισό πλούτο τη ανθρωπότητας. Οι δε τράπεζες, που μπορούν να δημιουργούν χρήμα εκ του μηδενός, χρεώνοντας όλο τον πλανήτη με τόκους του κοπανισμένου αέρα τους, έχουν όσο χρήμα χρειάζονται.

Εσείς μπορείτε να συνεχίσετε να νομίζετε ότι όλοι αυτοί εργάζονται για το καλό μας.

ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΣΥΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΚΑΙ ΥΛΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΕ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ, ΠΟΥ, ΕΠΙΣΗΜΩΣ, ΟΙ ΧΡΗΣΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑΣΙΜΟΙ ΕΩΣ ΚΑΙ ΜΕΙΩΝΟΝΤΑΙ, ΕΝΩ ΣΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΤΩΝ ΛΑΘΡΕΜΠΟΡΩΝ ΤΟ ΜΕΞΙΚΟ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ ΒΑΡΕΙΑ ΠΛΗΓΜΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΒΑΡΩΝΟΥΣ ΤΩΝ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ. ΣΤΗ ΔΕ ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ, ΟΠΟΥ Ο "ΦΤΩΧΟΤΕΡΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ" ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΕ ΤΗ ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΚΑΝΝΑΒΗΣ, ΜΕΤΑ ΑΠΟ 4 ΧΡΟΝΙΑ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑΣ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΑΥΞΗΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΣΧΕΣΕΩΝ ΤΩΝ ΠΑΡΑΝΟΜΩΝ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ. (Και δεν ξέρουν γιατί! Η μάχη τώρα στην Ουρουγουάη γίνεται ανάμεσα σε νόμιμους και παράνομους εμπόρους, για τη φορολογία. Κανένα φτωχός, πρώην αντάρτης, δεν γίνεται Πρόεδρος, χωρίς ανταλλάγματα).

Με άλλα λόγια, οι "παλιές" μέθοδοι δεν ήταν και τόσο αποτυχημένες και κανένα πόλεμος δεν χάνεται, αν δεν θέλεις να χαθεί. Την ώρα, που στο Μεξικό σημειώνονται επιτυχίες της δίωξης (σύλληψη του βαρώνου Τσάπο κλπ), ο Τραμπ σκέφτεται να κατατάξει τη χώρα στις "τρομοκρατικές", για να εισβάλει όποτε θέλει, λόγω των καρτέλ.

ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ, ΠΟΥ ΤΡΕΧΟΥΝ ΝΑ ΠΡΟΛΑΒΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΘΙΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗΣ: ΜΕ ΤΗ ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΧΡΗΣΤΩΝ, ΜΕΙΩΝΕΤΑΙ Ο ΚΥΚΛΟΣ ΕΡΓΑΣΙΩΝ ΤΩΝ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ.

Προστατέψτε τα παιδιά.

Οι "ανθρωπιστικές" ΜΚΟ δεν είναι τίποτε περισσότερο από θυγατρικές των πολυεθνικών.

Αν η κοινωνία δεν οργανωθεί σε κοινότητες, οι ΜΚΟ των εταιρειών θα παριστάνουν τους εκπροσώπους μας σε ένα κόσμο, δίχως ελευθερία και δημοκρατία. Θα πληρώνουμε ακόμα πιο ακριβά απ΄ό,τι σήμερα τις παροχές των μαύρων υπηρεσιών τους. 


ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΚΗ ΚΟΜΠΑΝΙΑ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΣ

(Τα προηγούμενα 3 άρθρα για τα ναρκωτικά, εδώ).

Η εικόνα είναι του Δον ΨΥΧΩΤΗ

πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Για μεγάλη εθνική προδοσία κατηγορεί τις κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑ και Νέας Δημοκρατίας, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, σχετικά με την «ακύρωση της ελληνορωσικής συμφωνίας της 19/6/2015».
Πρόκειται για την συμφωνία μεταξύ Ελλάδος και Ρωσίας που υπέγραψαν ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και ο Αλεξάντερ Νόβακ και που «η Ελλάδα του εθελόδουλου κατεστημένου ακύρωσε έντρομη και πέταξε σιωπηρά στο καλάθι των αχρήστων με τις πρώτες αμερικανικές πιέσεις» τη στιγμή που «η Τουρκία, παρ’ ότι μέλος του ΝΑΤΟ, μπορεί να ασκεί μια πολυδιάστατη ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική και πέραν των άλλων, να εγκαινιάζει τις προηγούμενες μέρες τον αγωγό φυσικού αερίου TurkStream», καθώς και η «»μικρή» Βουλγαρία υπογράφει με τη Ρωσία, συγκεκριμένα με τη Gazprom, τη διέλευση από τα εδάφη της αγωγού με ρωσικό φυσικό αέριο και προορισμό την κεντρική Ευρώπη, ως συνέχεια του TurkStream».


Αν η Τουρκία, παρ’ ότι μέλος του ΝΑΤΟ, μπορεί να ασκεί μια πολυδιάστατη ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική και πέραν των άλλων, να εγκαινιάζει τις προηγούμενες μέρες τον αγωγό φυσικού αερίου TurkStream που θα μεταφέρει ρωσικό φυσικό αέριο μέσω της Μαύρης Θάλασσας. Αν η “μικρή” Βουλγαρία μπορεί και υπογράφει με τη Ρωσία, συγκεκριμένα με τη Gazprom, τη διέλευση από τα εδάφη της αγωγού με ρωσικό φυσικό αέριο και προορισμό την κεντρική Ευρώπη, ως συνέχεια του TurkStream, χωρίς να φοβάται και να υπαναχωρεί μπροστά στις αντιδράσεις των ΗΠΑ. 
Αν συμβαίνουν όλα τούτα στη γειτονιά μας και η Ελλάδα του εθελόδουλου κατεστημένου ακύρωσε έντρομη και πέταξε σιωπηρά στο καλάθι των αχρήστων με τις πρώτες αμερικανικές πιέσεις την άκρως επωφελή οικονομικά και από άποψη ασφάλειας, Συμφωνία Παναγιώτη Λαφαζάνη-Alexander Novak μεταξύ Ελλάδας και Ρωσίας, που υπεγράφη τον Ιούνιο του 2015 στην Πετρούπολη για τη διέλευση από τη χώρα μας αγωγού με ρωσικό αέριο, τότε ας συγκρίνουμε την Ελλάδα με την Τουρκία αλλά και την Βουλγαρία και ας βγάλουμε συμπεράσματα για το πολιτικό κατάντημα μας. 
Διότι ο αγωγός που έσπευσε η τότε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και το ελληνικό κατεστημένο να ματαιώσουν σιωπηρά, παρά τη σχετική διακρατική συμφωνία με τη Ρωσία, είναι ο ίδιος, αν και τώρα μικρότερος, με εκείνον που εγκαινιάστηκε πρόσφατα στην Κωνσταντινούπολη και ο οποίος μέσω Μαύρης Θάλασσας περνάει από την ευρωπαϊκή Τουρκία (TurkStream) και στη συνέχεια από την Βουλγαρία για Σερβία με προορισμό την Ευρώπη. Ο αγωγός λοιπόν που ματαίωσαν τα προδοτικά ελληνικά κατεστημένα κέντρα είναι ακριβώς το σημερινό βουλγαρικό τμήμα του ευρύτερου αγωγού από τη Μαύρη Θάλασσα ως την κεντρική Ευρώπη, μόνο που τότε ούτε η Βουλγαρία του Μπορίσοφ αλλά ούτε και η Τουρκία του Ερντογάν ήθελαν να ακούσουν το παραμικρό για διέλευση αγωγού ρωσικού αερίου από το έδαφός τους, ενώ η Μόσχα δεχόταν να εγκαινιάσει άμεσα και να αρχίσει να κατασκευάζει το έργο με πρωτοπόρα την Ελλάδα και ερήμην της Τουρκίας. Όμως, η Ελλάδα του μεταλλαγμένου ΣΥΡΙΖΑ αλλά και της Νέας Δημοκρατίας έχασε τότε την μοναδική ευκαιρία που της προσφέρετο στο πιάτο . Διότι θα ήταν τότε η Ελλάδα που θα διαμόρφωνε ένα νέο ενεργειακό και πολιτικό χάρτη στην περιοχή και στην Ευρώπη, ο οποίος πέραν των εκατοντάδων εκατομμυρίων ετησίως που θα της προσέφερε από τη συμμετοχή 50-50% στην ιδιοκτησία και την διαχείριση του αγωγού, θα της προσέδιδε ένα νέο ρόλο στρατηγικής συνεργασίας με την Ρωσία, ο οποίος θα έπαιζε καθοριστικό ρόλο για την θωράκιση και την πολιτική επιρροή της.
Αν η Τουρκία, ακόμα και η “μικρή” Βουλγαρία μπορούν να έχουν μια ανεξάρτητη, σε εκείνον ή τον άλλο βαθμό πολιτική και η Ελλάδα, όπως μας λένε, και όπως δυστυχώς υιοθετεί μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού, δεν το μπορεί γιατί είναι τάχα αδύναμη, τότε ας μην παραπονούμεθα γιατί έχουμε γίνει κλωτσοσκούφι, όπως να μην παραπονούμεθα για τα δεινά που έχουμε υποστεί και τα πολύ χειρότερα που έρχονται.
Δεν είναι αδύναμη η Ελλάδα ελληνικέ λαέ ούτε οικονομικά είναι μοιραίο να φτωχοποιείται ο ελληνικός λαός. Εμείς, ως πολίτες, είμαστε απλώς φοβισμένοι και ανεχόμαστε οικονομικούς κηδεμόνες, αδίστακτες ολιγαρχίες, ξένους πολιτικούς προστάτες, προδοτικά κατεστημένα και προδοτικές κυβερνήσεις οι οποίες το μόνο που κάνουν είναι να σκάβουν βαθύτερα τον λάκκο της χώρας μας και του λαού μας. 
Παναγιώτης Λαφαζάνης

*Η φωτογραφία δείχνει στου Μαξίμου τους Αλέξη Τσίπρα και Παναγιώτη Λαφαζάνη και στο μέσο τον Alexey Miller, επικεφαλής της Gazprom, από την τελευταία επίσκεψή του στην Αθήνα, όπου ο Αλέξης Τσίπρας τον διαβεβαίωνε για την επιθυμία του να κατασκευαστεί και να διέλθει από το ελληνικό έδαφος ο αγωγός ρωσικού φυσικού αερίου με προορισμό Βαλκάνια και κεντρική Ευρώπη, ο ίδιος αγωγός που μέσω Τουρκίας και Βουλγαρίας κατευθύνεται προς την Ευρώπη και εγκαινιάστηκε πρόσφατα στην Κωνσταντινούπολη. Η στάση και ο μορφασμός Λαφαζάνη στην φωτογραφία είναι έκφραση δυσαρέσκειας για κάτι ατυχές που όπως μας είπε, ανέφερε εκείνη τη στιγμή ο Αλ. Τσίπρας.

** Η αναφορά στη στρατηγική συνεργασία Ρωσίας Ελλάδας με βάση τη διέλευση από την χώρα μας του αγωγού ρωσικού φυσικού αερίου περιέχεται στη ελληνορωσική Συμφωνία Λαφαζάνη-Novak και στην κοινή δήλωση της Πετρούπολης στη Ρωσία ανάμεσα στον Λαφαζάνη και τον πρόεδρο της κρατικής τράπεζας ανάπτυξης και διεθνούς εμπορίου της Ρωσίας, Β. Dimitrief (βλέπε εδώ).




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

"Ο Ταγίπ Ερντογάν δεν πρόκειται να ακούσει κανένα, εκτός από έναν και μόνο ηγέτη, στον οποίο κατεβάζει το κεφάλι με σεβασμό. Αυτός είναι ο Βλαντίμιρ Πούτιν"

του Μιχάλη Ιγνατίου

Είναι σημαντική, από όποια οπτική γωνία και να το δει κανείς, η πενταμερής σύνοδος των υπουργών Εξωτερικών της Αιγύπτου, της Κύπρου, της Ελλάδας, της Γαλλίας και της Ιταλίας, που συμμετείχε σε συμβουλευτικό πλαίσιο.

Πέντε χώρες της Μεσογείου απορρίπτουν τη βία που προωθεί η Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν στη Λιβύη και γενικά σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο, με πρώτους στόχους το Αιγαίο και την Κύπρο, και καλούν την κατοχική δύναμη να επιστρέψει στην πολιτική διαδικασία, και όχι στη «διπλωματία των κανονιοφόρων».

Γνωρίζουμε ότι οι πολίτες στην Ελλάδα και την Κύπρο έχουν κουραστεί να διαβάζουν αυτές τις ειδήσεις, που, ενώ είναι καλές, διότι πρόκειται για αναφορές σε πολύ στενές συνεργασίες με ισχυρές χώρες στη Μεσόγειο, στην πραγματικότητα δεν είναι αποτρεπτικές για την ακραία επιθετικότητα της Τουρκίας.

Ποιος μπορεί να αδικήσει τους πολίτες; Κανένας. Διότι ακούμε και διαβάζουμε για ανακοινώσεις υποστήριξης, ακούμε και διαβάζουμε για αποδοκιμασία της Αγκυρας, αλλά δεν βλέπουμε την παραμικρή αλλαγή στην τουρκική στάση και επιθετικότητα. Θα έλεγα ότι όσο περνούν οι μέρες και εβδομάδες τα πράγματα γίνονται χειρότερα.

Τη μεγαλύτερη ανυπαρξία έδειξαν οι Ευρωπαίοι εταίροι της Ελλάδας και της Κύπρου, και βεβαίως ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών. Ο πρόεδρος της Τουρκίας δείχνει να ασκεί έναν σχετικό «έλεγχο» στο γενικό γραμματέα Αντόνιο Γκουτέρες, ο οποίος δεν έβαλε καν στην ανακοίνωσή του για τη Λιβύη την Τουρκία, στην οποία οφείλεται η αναζωπύρωση του εμφύλιου πολέμου. Πρόκειται για δειλία; Πρόκειται για κάτι άλλο; Είναι δύσκολο να το γνωρίζει κανείς εάν δεν ομιλεί στη βάση στοιχείων.

Μου προκαλεί μεγάλη εντύπωση το εξής γεγονός...

Οτι ο γενικός γραμματέας ασκεί έντονη κριτική στο Ισραήλ για την κατοχή παλαιστινιακών εδαφών, ενώ δεν κάνει το ίδιο για την Τουρκία και την κατοχή της Κύπρου. Εχουν προκαλέσει πολλές φορές οι δημοσιογράφοι τους εκπροσώπους του και καταλαβαίνουμε από την αντίδρασή τους ότι, στο μυαλό των «πάνσοφων» του ΟΗΕ, η κατοχή της Παλαιστίνης είναι… διαφορετική από την κατοχή της Κύπρου.

Θα ρωτήσετε τώρα: Και τι κάνουν η Αθήνα και η Λευκωσία; Το ίδιο σκέφτομαι και εγώ. Βαδίζουν επί μίας βλακώδους «λογικής» ότι δεν πρέπει να ασκείται κριτική στον Αντόνιο Γκουτέρες, διότι θα μας τιμωρήσει στις εκθέσεις του. Προκαλούν γέλιο αυτές οι δικαιολογίες. Λόγω του ότι δεν είναι πλέον ανεξάρτητος συνομιλητής, θα έπρεπε να του ασκήσουν δριμύτατη δημόσια κριτική. Ομελέτα δεν γίνεται αν δεν σπάσεις αβγά.

Υπάρχει κανένας στην Ελλάδα ή στην Κύπρο που πιστεύει ότι η διαδικασία των διαπραγματεύσεων, όπως την κατάντησαν οι υποχωρήσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς, θα αποδώσει το παραμικρό αποτέλεσμα; Και με δεδομένη την απαίτηση της Τουρκίας για μοίρασμα των πάντων; Προφανώς, μόνο αν τα δώσουμε όλα… Αυτό θα κάνουμε; Θα κατεβάσουμε εντελώς τα παντελόνια;

Επιστρέφοντας στη σύνοδο του Καΐρου, πρέπει να τονίσουμε τη σημασία της, διότι χώρες όπως η Γαλλία και η Ιταλία, που δεν απειλούνται από την επιθετικότητα της Τουρκίας άμεσα, αποφασίζουν να «εκτεθούν» δημόσια και να λάβουν καταδικαστική θέση εναντίον των τουρκικών απειλών.

Βεβαίως, έχουν συμφέροντα στην κυπριακή ΑΟΖ μέσω των ενεργειακών εταιρειών TOTAL και ΕΝΙ, αλλά θα δούμε πόση ισχύ έχουν οι δηλώσεις και οι ανακοινώσεις της Γαλλίας και της Ιταλίας όταν ξεκινήσουν οι γεωτρήσεις. Θυμίζω, διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι η ιταλική ΕΝΙ εξαφανίστηκε από την κυπριακή ΑΟΖ με το που εμφανίστηκε το τουρκικό πολεμικό.

Τώρα, θα πείτε, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Η ΕΝΙ «κατεβαίνει» στην κυπριακή ΑΟΖ με τη γαλλική TOTAL, και ο Εμανουέλ Μακρόν έχει επαναλάβει αρκετές φορές στον πρωθυπουργό της Ελλάδας και στον Πρόεδρο της Κύπρου ότι θα υπερασπιστεί τα συμφέροντα της Γαλλίας. Μακάρι…

Θα θυμίσω, επίσης, ότι ο Ταγίπ Ερντογάν τα μάζεψε άρον-άρον και έφυγε όταν ξεκίνησε τη γεώτρησή της η αμερικανική ExxonMobil. Απειλεί μονίμως την Κύπρο, που δεν μπορεί να αμυνθεί. Απειλεί και την Ελλάδα, που έχει την ισχύ να αμυνθεί και να απαντήσει, αλλά δεν το κάνει.

Προσέξτε: Δεν είναι θέμα αδυναμίας. Αλλά είναι δυνατόν, τον 21ο αιώνα, και μάλιστα στην ταλαιπωρημένη Ευρώπη, να ακούγονται τύμπανα πολέμου, επειδή η παραβατική Τουρκία, που κυριαρχείται από αρρωστημένα εθνικιστικά στοιχεία, «την είδε» πάλι αυτοκρατορία; Η Ελλάδα, και καλά κάνει, επιθυμεί ειρήνη, αλλά -όπως είπε και ο κ. Μητσοτάκης στην Ουάσιγκτον- θα αμυνθεί εάν η Τουρκία εμφανίσει γεωτρύπανο στις θαλάσσιες ζώνες της.

Αντιλαμβάνομαι ότι την ίδια απάντηση έδωσε και στον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ στην τετ-α-τετ συνάντησή τους, όπου συζητήθηκε αποκλειστικά το θέμα της τουρκικής επιθετικότητας. Διότι ο κ. Μητσοτάκης γνωρίζει ότι δεν έχει την παραμικρή πολυτέλεια να επιτρέψει είσοδο τουρκικού γεωτρύπανου ή τουρκικού πολεμικού πλοίου στα ελληνικά νερά. Πώς θα σταθεί την επόμενη μέρα ενώπιον του ελληνικού λαού. Οπως αντιλαμβάνομαι, είπε στον Αμερικανό πλανητάρχη ότι υποστηρίζει την ειρήνη και μόνο την ειρήνη, υποστηρίζει τον διάλογο και μόνο τον διάλογο… Αλλά μέχρι εκεί. Αν προκληθεί, δεν μπορεί να μην υπερασπιστεί την κυριαρχία της.

Προσωπικά πιστεύω ότι ο Ταγίπ Ερντογάν δεν πρόκειται να ακούσει κανέναν, εκτός από έναν και μόνο ηγέτη, στον οποίο κατεβάζει το κεφάλι με σεβασμό. Αυτός είναι ο Βλαντίμιρ Πούτιν. Ο πρόεδρος της Ρωσίας, όπως και οι Αμερικανοί άλλωστε, βλέπει το συμφέρον του. Ο κ. Πούτιν χρησιμοποίησε τον πρόεδρο της Τουρκίας για να προσβάλει τη νότια πτέρυγα του ΝΑΤΟ και να υπηρετήσει τα δικά του στρατηγικά συμφέροντα. Δεν πρόκειται να σταματήσει τον Ερντογάν, διότι δεν τον συμφέρει. Τον εξυπηρετεί αυτή η αναταραχή στη Μεσόγειο.

Η Ελλάδα και η Κύπρος θα είναι μόνες τους εάν η Τουρκία προκαλέσει πόλεμο. Δεν έχω αμφιβολία ότι θα προστρέξουν οι Αμερικανοί, όπως το 1996 στα Ιμια. Το μέγα ζήτημα είναι να επιτύχει η μεσολάβησή τους πριν προκληθεί το επεισόδιο. Σημασία έχει να σταματήσουν την κατοχική δύναμη τώρα. Μπορούν; Εχουν τρόπους και το έδειξαν όταν επρόκειτο να προστατεύσουν τα δικά τους συμφέροντα… Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάικ Πομπέο, θα κάνει προσπάθεια για αποκλιμάκωση. Μακάρι να επιτύχει. Επαναλαμβάνω ότι δεν είμαι αισιόδοξος...


ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ Ι: Πολιτική ισότητα απαιτεί ο κατοχικός ηγέτης, Μουσταφά Ακιντζί, και να μοιραστεί «δίκαια» το φυσικό αέριο. Και τι εννοεί με τη συγκεκριμένη λέξη; Μα δεν κρύβονται οι Τούρκοι, άσχετα αν εμείς δεν δίνουμε σημασία στις λεπτομέρειες. Ολα στη μέση. Αυτό είναι το ένα θέμα. Το άλλο αφορά τη στάση της Τουρκίας. Δεν γνωρίζει ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας ότι ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου λέει σε συνομιλητές του ότι αυτό το διάστημα έχει να ασχοληθεί με άλλα προβλήματα, και ότι το Κυπριακό δεν είναι …πρόβλημα αυτήν τη στιγμή για την κατοχική δύναμη; Και πώς να είναι πρόβλημα; Τους ενοχλεί κανείς;

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΙΙ: Αυτή η «μουσίτσα», ο Κουντρέτ Οζερσάι, ο κατοχικός ψευτο-υπουργός, ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για την «εκλογική διαδικασία» στα κατεχόμενα εδάφη της Κύπρου. Είναι ο άνθρωπος των ισλαμιστών της Αγκυρας και μέσω αυτού θα προσπαθήσουν να νικήσουν τον Μουσταφά Ακιντζί. Εθνικιστής, ακραίος και εσχάτως όταν επισκέπτεται την Τουρκία, μόνιμος «θαμώνας» των τουρκικών τζαμιών.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΙΙΙ: Αγαπητέ Χρήστο. Βάλε φρένο στους δικούς σου. Δεν είναι δυνατόν να σε παρουσιάζουν στην Αθήνα ως πιθανό μεσολαβητή μεταξύ του κ. Μητσοτάκη και του προέδρου της Τουρκίας. Οσοι το άκουσαν κούνησαν με νόημα το κεφάλι τους…


πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Paul Graig Roberts, Russia Insider, 20-1-5

[Το πιο κάτω άρθρο του Ρόμπερτς είναι κάποιας ηλικίας αλλά αναδημοσιεύθηκε τώρα από την ρωσική ηλεκτρονική εφημερίδα με την ευκαιρία του νέου χρόνου και σαν τεκμήριο της οξυδέρκειας και της φωτεινής κρίσης του συντάκτη. Υπενθυμίζεται ότι ο Paul Graig Roberts, καθηγητής της Οικονομίας, υπουργός οικονομικών του Ρέιγκαν, πρώην αρχισυντάκτης της Wall Street Journal, συγγραφέας μεταφρασμένος σε πολλές γλώσσες και διεθνώς περιζήτητος σχολιαστής, ανήκει σε μια μικρή οπισθοφυλακή Αμερικανών πατριωτών, αγωνιστών υπεράσπισης του αμερικανικού Συντάγματος και των αξιών που προοριζόταν να διαφυλάξει.]

Μετάφραση/εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

Aπό το 2016 οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι κλεισμένες στο κελί του Ρωσία-γκέϊτ – μιαν απάτη που μηχανεύτηκε το σύμπλεγμα στρατιωτικοί-μυστικές υπηρεσίες για να εμποδίσουν τον Πρόεδρο Τραμπ να εξομαλύνει τις σχέσεις με την Ρωσία. Ομαλές σχέσεις θα απογύμνωναν την “ΡΩΣΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ”, ένα προπαγανδιστικό φόβητρο που προστατεύει τον ετήσιο προϋπολογισμό 1.000 Δισεκατομμυρίων δολαρίων (ένα Τρισεκατομμύριο προίκα) για το σύμπλεγμα Στρατιωτικοί/Μυστικοί.

Το Δημοκρατικό Κόμμα, το οποίο ασφαλέστατα δεν είναι δημοκρατικό, υποστήριξε την απάτη ελπίζοντας ότι θα ανατρέψει τον Τραμπ, για τους δικούς τους λόγους (την υποψήφια σκύλα-φόνισσα) και έσυρε τα εκπορνευόμενα ΜΜΕ στην συνωμοσία εναντίον του Τραμπ.

Τώρα που αποδείχτηκαν ψέματα -από την έκθεση της ανακριτικής Επιτροπής Μούλερ- όλες οι διαβεβαιώσεις του Κατεστημένου ότι ο Τραμπ ήταν προδότης και συνωμοτούσε με τον Πούτιν να κλέψει την εκλογή από την σκύλα-φόνισσα, η αμερικανική προσοχή είναι ελεύθερη να καταπιαστεί με μιαν άλλη παρανοϊκή ιστορία. Το σήριαλ αυτών των ιστοριών καταστρέφει το όνομα της Αμερικής.

Είναι γεγονός ότι μερικοί από τους τρελαμένους Δημοκρατικούς και τις πόρνες των Μήντια δεν λένε να αποχωριστούν το Ρωσία-γκέητ.

΄Ενας ή δύο παράφρονες καθηγητές αποφάνθηκαν ότι ο Μούλερ ήταν στην συνωμοσία της «συγκάλυψης του Τραμπ»και θα πρέπει να κληθεί σε ανάκριση. Αλλά αυτοί οι ισχυρισμοί απλά υπογραμμίζουν ότι οι ΗΠΑ σπατάλησαν έτσι τρία χρόνια της ύπαρξής τους.

Στο μεταξύ άλλες χώρες προχώρησαν. Οι Ρώσοι, για παράδειγμα, ανακάλυψαν πως οι αμερικανικές «κυρώσεις» έχουν μιαν ευεργετική πλευρά. Η Ρωσία έγινε οικονομικά περισσότερο αυτάρκης και βγήκε από την μειονεκτική κατηγορία του εξαγωγέα μόνο πρώτων υλών στην Δύση, τάξη στην οποία την είχαν εγκλείσει Αμερικανοί και αμερικανοδίδακτοι Ρώσοι οικονομολόγοι. Οι κατηγορίες και οι απειλές της Ουάσιγκτον εναντίον της Ρωσίας παρήγαγαν νέα ρωσικά οπλικά συστήματα, απέναντι στα οποία οι ΗΠΑ δεν διαθέτουν ούτε αντίστοιχα ούτε τα μέσα προστασίας τους –όπλα που υποβαθμίζουν τις ΗΠΑ σε δεύτερης κατηγορίας στρατιωτική δύναμη.

Aπό την άλλη πλευρά, η Κίνα έχει την μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο και ολοένα και περισσότερο περιφρονεί τις εκρήξεις της Ουάσιγκτον. Το ίδιο κάνει και το Ιράν. Ακόμη και η Βενεζουέλα σηκώνει κεφάλι στην Ουάσιγκτον.

Ο κόσμος συμπεραίνει ότι η Ουάσιγκτον δεν είναι η δύναμη που νομίζει πως είναι.

Η κατάχρηση του δολαρίου ως αποθεματικού νομίσματος από την Ουάσιγκτον και οι παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου ενισχύουν ένα κίνημα απομάκρυνσης από την χρήση του δολαρίου στις διεθνείς συναλλαγές. Αυτή είναι ίσως μια ακόμη σοβαρότερη απειλή για την ισχύ της Ουάσιγκτον, από τις ρωσικές στρατιωτικές δυνατότητες.

Ο Πρόεδρος Φράνκλιν Ρούζβελτ ήταν ευχαριστημένος με τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο επειδή κατάλαβε ότι η Βρετανία θα έβγαινε χρεοκοπημένη και χωρίς αυτοκρατορία. Ο Ρούζβελτ κατάλαβε ότι το κέρδος θα το εισέπραττε η Αμερική, επειδή αυτής το νόμισμα, το δολάριο, θα κληρονομούσε από την στερλίνα τον ρόλο του αποθεματικού νομίσματος. Ο λόγος για τον οποίο αυτό είναι σημαντικό είναι επειδή η χώρα με το αποθεματικό νόμισμα μπορεί να πληρώνει τους λογαριασμούς της απλά τυπώνοντας τα νομίσματα που χρειάζεται. ΄Ετσι η κυβέρνησή της δεν έχει προβλήματα προϋπολογισμού.

Για μια χώρα τόσο χρεωμένη όσο η Αμερική, το να χάσει αυτόν τον ρόλο θα αποτελούσε ένα συντριπτικό πλήγμα. Αυτό ακριβώς το πλήγμα αντιμετωπίζει η Ουάσιγκτον λόγω της ηλίθιας πολιτικής των κυρώσεων και της περιφρόνησης του Διεθνούς Δικαίου.

Αλλά υπάρχει και ένα άλλο πλήγμα που δέχεται. Ακριβώς όπως η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία αλώθηκε από εισβολείς που πέρασαν τα σύνορά της, έτσι καταρρέει και η αυτοκρατορία της Ουάσιγκτον. Η Ευρώπη, το διαμάντι του στέμματος της αυτοκρατορίας, πλημμυρίζει τώρα από εκατομμύρια μη αφομοιώσιμων μεταναστών, σε βαθμό που να μην είναι πλέον Ευρωπαϊκή. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ είναι μέχρι τώρα ανίσχυρος να υπερασπισθεί τα σύνορα των Ηνωμένων Πολιτειών. Το Δημοκρατικό Κόμμα και τα εκπορνευμένα ΜΜΕ είναι φανατικά αντίθετα σε κάθε αντίσταση. Γιατί μια κυβέρνηση που δεν θέλει να υπερασπίσει τα σύνορά της ξοδεύει ένα τρισεκατομμύριο δολάρια ετησίως για την «άμυνα»;

Οι Αμερικανοί νέο-συντηρητικοί σιωνιστές, που ελέγχουν την εξωτερική πολιτική προς όφελος του Ισραήλ από την εποχή του καθεστώτος Κλίντον, εξακολουθούν να δρουν σαν να ζούμε ακόμη σε έναν μονοπολικό κόσμο. Για κάποιο λόγο ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του Προέδρου Τραμπ έχει φτωχές πηγές πληροφοριών. Μιλάει σαν να κυβερνάει τον κόσμο, αλλά ούτε οι αξιοθρήνητοι Ευρωπαίοι δούλοι της Ουάσιγκτον δεν ακολούθησαν τον Τραμπ στην δωρεά των Υψωμάτων του Γκολάν της Συρίας στο Ισραήλ.

΄Οσο για την ηθική υπεροχή της Αμερικής, μετά το Αφγανιστάν, το Ιράκ, την Λιβύη, την Σομαλία, την Συρία, την Υεμένη, την Ουκρανία, την Ονδούρα και τώρα την Βενεζουέλα, όλη η ηθική εξουσία έχει μετακομίσει από την Δύση.

Η Ουάσιγκτον δεν χάνει μόνο την οικονομική κι στρατιωτική ισχύ της, αλλά χάνει και την ήπια ισχύ της, που βασιζόταν στην προπαγάνδα της ότι αυτή προστατεύει την δημοκρατία στον κόσμο. Η Δημοκρατία δεν είναι ασφαλής ούτε στις ΗΠΑ, όπου Δημοκρατικοί και τα εκπορνευμένα Μέσα Ενημέρωσης έχουν κάνει τα πάντα για να ανατρέψουν την Δημοκρατία και να ανατρέψουν τον εκλεγμένο Πρόεδρο -ότι ακριβώς το καθεστώς Τραμπ επιχειρεί να κάνει στην Βενεζουέλα.

Όλα τα ψεύδη και η προπαγάνδα που ζωγραφίζουν την Δύση σαν δώρο Θεού στην ανθρωπότητα έχουνε καταρρακωθεί από την ανεύθυνη χρήση της δύναμης από την Ουάσιγκτον, που έχει αφήσει την Δύση ηθικά θεόγυμνη.

Ο κόσμος δεν πιστεύει πια ότι η Δύση είναι κάτι άξιο να το θαυμάζει και να το μιμείται. Αντίθετα την βλέπει σαν το Μεγάλο Κακό, με τα λόγια του Μatt Taibbi,«ένα μεγάλο αιμοδιψές χταπόδι-βρικόλακας, τυλιγμένο στον λαιμό της ανθρωπότητας, αχόρταγα κολλώντας τον αναρροφητήρα του σε οτιδήποτε μυρίζει χρήμα». *

Μια μεγάλη επαγγελία προδόθηκε από αυτούς που είχαν αναλάβει την εκπλήρωσή της. Μια κυβέρνηση υπόλογη στον Νόμο και στον λαό προϋποθέτει έναν ενωμένο λαό, όχι την διχόνοια, τον πολυπολιτισμό και την πολιτική καλλιέργειας των ιδιαιτεροτήτων. Με την γενική επίθεση, σε όλες τις Δυτικές χώρες, εναντίον της εθνικής βάσης ως «λευκών ρατσιστών»,η Δύση δεν μπορεί πια να υπερασπιστεί την πολιτιστική της κληρονομιά από τους μετανάστες που δεν συμμερίζονται αυτήν την παράδοση.

Στην Ευρώπη η κατάσταση είναι τέτοια που η κυβέρνηση της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης, και κυβερνήσεις κρατών-μελών όπως της Γερμανίας και της Γαλλίας έχουν πάρει το μέρος των μεταναστών εναντίον του γηγενούς πληθυσμού. Με άλλα λόγια οι κυβερνήσεις της Ευρώπης δεν νοιάζονται για την προστασία της ίδιας της πολιτιστικής τους κληρονομιάς. Αυτό είναι ένα αλάνθαστο σημάδι του θανάτου ενός πολιτισμού.

Στις ΗΠΑ υπάρχει τέτοια διχόνοια ώστε το να αποκαλούνται Ηνωμένες Πολιτείες αποτελεί διαστροφή της γλώσσας. Οι ψηφοφόροι της Χίλαρυ μισούν τους ψηφοφόρους του Τραμπ και το αντίστροφο. Τα εκπορνευμένα Μίντια και τα πανεπιστήμια είναι ομοιόμορφα εναντίον των λευκών. Χώρες χωρίς ενότητα δεν είναι ισχυρές. Κατά συνέπεια ο Δυτικός κόσμος χάνει την ηγεσία στον πλανήτη.

Φυσικά και ο υπόλοιπος κόσμος δοκιμάζεται από την διχόνοια. Οι Σουνίτες και οι Σιίτες δεν μπορούν να μονιάσουν, με αποτέλεσμα ο μουσουλμανικός κόσμος να είναι αδύνατος. Οι φυλές της Αφρικής δεν μπορούν να ενωθούν. Η Ινδία και το Πακιστάν αλληλομάχονται. Εχθρότητες υπάρχουν και μεταξύ των Ασιατών. Η Κίνα έχει μιαν μουσουλμανική μειονότητα. Αλλά οι διαιρέσεις είναι διαφορετικές από εκείνες της Δύσης. Η Ιαπωνία και η Κίνα έχουν διαφορές, αλλά ο πληθυσμός της Ιαπωνίας είναι ομοιογενής και της Κίνας είναι σε μεγάλο βαθμό. Οι Άραβες είναι ΄Αραβες, είτε είναι Σουνίτες είτε Σιίτες. Η Ρωσική Ομοσπονδία είναι το κατάλοιπο μιας παλαιάς αυτοκρατορίας, σε μεγάλο βαθμό αφομοιωμένη και όχι το αποτέλεσμα πρόσφατων μεταναστεύσεων.

Η συνέπεια της διαίρεσης αποκλείει ίσως κάθε ηγεσία. Αλλά η κατάρρευση της Δύσης στην ανομοιογένεια και την πολύ-πολιτισμικότητα ασφαλέστατα σημαίνει ότι η Δυτική ηγεσία χάθηκε στην αδυναμία της διαίρεσης.

Είναι το χάος που καραδοκεί;

www.paulgraigroberts.org


*Σημ. Μετφ: Ο Μatt Taibbi, Αμερικανός συγγραφέας και δημοσιογράφος περιέγραψε έτσι (σαν αιμοδιψές χταπόδι-βρικόλακα, τυλιγμένο στον λαιμό της ανθρωπότητας) την γνωστή μας Γκόλντμαν Σακς, φιλτάτη των Σημίτη και συντροφίας, στην οποία ανατέθηκε η επιχείρηση λαθραίας εισόδου μας στο Ευρώ, με αποτέλεσμα την εθνική υποδούλωση.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Πηγή: https://www.fractalart.gr/neosystato-elliniko-vasileio-c/
της Φωτεινής Μαστρογιάννη


Σε κάποια κείμενα διαβάζουμε ότι ένα από τα προβλήματα της σύγχρονης οικονομικής και πολιτικής ιστορίας της Ελλάδας είναι η ανυπαρξία μίας πραγματικής ελληνικής αστικής τάξης.

Είναι όμως έτσι; Ας κάνουμε μία πολύ σύντομη ιστορική αναφορά για τον 18ο και 19 αι. σταχυολογώντας κάποια δεδομένα.

Στην περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας η ελληνική αστική τάξη ήταν η πρώτη στα Βαλκάνια και στην Ανατολική Μεσόγειο και λειτουργούσε ως γέφυρα μεταξύ τηςΕυρώπης και της Ασίας.

Ο Χομπσμπάουν έγραψε ότι η πλειονότητα των Ελλήνων έμοιαζε με τις άλλες στρατιωτικές και αγροτικές φυλές των Βαλκανίων. Ωστόσο, ένα μέρος των Ελλήνων ήταν διεθνοποιημένο με εμπορικές δραστηριότητες τόσο εντός όσο και εκτός της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Η γλώσσα της Ορθοδόξου εκκλησίας, μία εκκλησία στην οποία ανήκε η πλειοψηφία των Βαλκανικών λαών, ήταν η Ελληνική και Έλληνες βρίσκονταν επικεφαλής της αρχίζοντας από τον Πατριάρχη της Κωνσταντινουπόλεως. Έλληνες δημόσιοι υπάλληλοι ήταν κυβερνήτες των Παραδουνάβιων ηγεμονιών (σημερινή Ρουμανία). Οι μορφωμένες και με εμπορική δραστηριότητα τάξεις των Βαλκανίων και της Μαύρης Θάλασσα όποια και εάν ήταν η εθνική τους καταγωγή είχαν εξελληνισθεί λόγω της φύσης των δραστηριοτήτων τους.

Τη σημασία της γλώσσας αλλά και της Εκκλησίας τονίζει και ο στρατηγός Ν. Κασομούλης ο οποίος γράφει χαρακτηριστικά στα «Απομνημονεύματά» του. «Ἡ ἑλληνική γλῶσσα, ὁ χαρακτήρ καὶ τὰ ἔθιμα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, μετά τὴν πτῶσιντοῦ βασιλείου μας, ἐδιατηρήθησαν ὑπό τὴν ἐπαγρύπνησιν τοῦ Κλήρου μας καὶ τῶνδιαφόρων πεπαιδευμένων τοῦ Ἔθνους μας καὶ διά τῆς κοινῆς εὐλαβείας πρὸς τὴν ἁγίαν ἡμῶν Θρησκείαν».

Για να επανέρθουμε όμως στην ελληνική αστική τάξη παρατηρούμε ότι ήταν διεθνής και ότι σχετίζονταν στενά οικονομικά με τη Δύση. Συνεπώς τα κεφάλαιά της παράγονταν στο εξωτερικό και μεταφέρονταν στην Ελλάδα.


Η οικονομία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν κλειστή ωστόσο κατά τη διάρκεια του 18ου αι. επιτράπηκαν κάποιες δραστηριότητες τις οποίες ανέλαβαν οι Έλληνες και αυτές ήταν κυρίως η ναυτιλία και το εμπόριο. Στα μέσα του 18ου αιώνα εμφανίσθηκαν και οι πρώτες ελληνικές εταιρίες οι οποίες όχι μόνο δεν εξαρτώνταν από ξένες αλλά αντίθετα τις αντικατέστησαν. Οι Έλληνες έμποροι έλεγχαν το μεγαλύτερο μέρος του εξωτερικού εμπορίου των Οθωμανών ενώ μέχρι το τέλος του 18ου αι. το 75% του εξωτερικού εμπορίου ελέγχονταν από τους Έλληνες, ενώ την ίδια περίοδο οι Έλληνες είχαν το μεγαλύτερο μερίδιο στο εμπόριο της Μασσαλίας, δημιουργούσαν υποκαταστήματα στα μεγαλύτερα εμπορικά κέντρα της Δυτικής Ευρώπης βλ. Βιέννη, Τεργέστη κτλ ενώ ταυτόχρονα επένδυαν και στο Ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα.

Το δεύτερο μισό του 18ου αι. και καθ’όλη τη διάρκεια του 19ου οι Ελληνες έμποροι της διασποράς έδωσαν σημαντικά κεφάλαια για την ανάπτυξη της παιδείας αλλά και για άλλους φιλανθρωπικούς λόγους με στόχο την ενδυνάμωση του νέου ελληνικού κράτους. Τα κεφάλαια αυτά είχαν κατατεθεί στις τράπεζες της Μόσχας, της Οδησσού, της Νίζνας και της Βιέννης.

Στην ελληνική αστική τάξη του 18ου αι. ανήκαν λοιπόν οι έμποροι και οι βιοτέχνες ενώ μετά την επανάσταση στο νέο ελληνικό κράτος πέραν των εμπόρων και των βιοτεχνών μέρος της νέας αστικής τάξης ήταν και οι δημόσιοι υπάλληλοι. Η τάξη αυτή ήρθεσε σύγκρουση με τους προύχοντες όσον αφορά τη νομή της εξουσίας.

Η αστική τάξη της Ελλάδας ήταν διακριτή και στο νέο ελληνικό κράτος και μέσω των κατοικιών της.

Η Αθήνα σήμερον είναι αγνώριστος, ενώ προ ετών ήτο χωρίον. […] Αι Αθήναι έχουσι οικοδομήματα καλά, αριστουργήματα τόσα, όσα εις όλο το Παρίσι παρόμοια δεν απαντά τις. […] Μονοκατοικίαι κομψαί όπως αι εν Αθήναις είναι σπάνιαι.(εφημερίδα Ακρόπολις, 17/2/1898)

Η επίδραση της τάξης αυτής τον 19 αι. φαίνεται και στην πεζογραφία η οποία εξελίσσεται σε μυθιστορηματική και αποτελεί τη λογοτεχνική της έκφραση.

Όπως προανέφερα, η ιστορική αυτή αναφορά είναι ιδιαίτερα σύντομη και υπάρχει πλούσια βιβλιογραφία για το θέμα αυτό για όποιον ενδιαφέρεται. Προφανώς υπάρχει συνέχεια της τάξης αυτής και των χαρακτηριστικών της αλλά δεν αποτελεί αντικείμενο του σύντομου αυτού κειμένου που στόχος του δεν είναι η κριτική και πλήρης απεικόνιση της τάξης αυτής αλλά η απόρριψη του ισχυρισμού περί ανυπαρξίας της.


Πηγές

Αληγιζάκης, Α. 2018. Πολιτική, ιδεολογία, κοινωνία, πνευματική κίνηση και οικονομία στο νεοσύστατο ελληνικό βασίλειο κατά την περίοδο (1832-1897) Γ’ ΜΕΡΟΣ. Διαθέσιμο στο: https://www.fractalart.gr/neosystato-elliniko-vasileio-c/

Βερναρδάκης, Α.Ν.1990. Περί του εν Ελλάδι εμπορίου. Αθήνα: Βιβλιοπωλείου Δ.Ν. Καραβία.
Διαμαντή,A. 2013. Έθνος και Θεσμοί στα Χρόνια της Τουρκοκρατίας, Αθήνα: Εναλλακτικές Εκδόσεις, σελ. 154.

Hobsbawn, J.E.1992. Η εποχή των επαναστάσεων 1789-1848. Αθήνα: Μορφωτικό Ιδρυμα Εθνικής Τράπεζας (ΜΙΕΤ).

Κουτουξιάδου, Α. 2007. Εθνική ευεργεσία και νεοελληνική εκπαίδευση. Διαθέσιμο στο: http://www.apostolikidiakonia.gr/gr_main/catehism/theologia_zoi/category_lib/Afieromata/Eikosiena/text1821/%CE%95%CE%98%CE%9D%CE%99%CE%9A%CE%97%20%CE%95%CE%A5%CE%95%CE%A1%CE%93%CE%95%CE%A3%CE%99%CE%91%20%CE%9A%CE%91%CE%99%20%CE%9D%CE%95%CE%9F%CE%95%CE%9B%CE%9B%CE%97%CE%9D%CE%99%CE%9A%CE%97%20%CE%95%CE%9A%CE%A0%CE%91%CE%99%CE%94%CE%95%CE%A5%CE%A3%CE%97%20(1830-1913),%20%CE%91%CE%99%CE%9A%CE%91%CE%A4%CE%95%CE%A1%CE%99%CE%9D%CE%97%CE%A3%20%CE%9A%CE%9F%CE%A5%CE%A4%CE%9F%CE%A5%CE%9E%CE%99%CE%91%CE%94%CE%9F%CE%A5.pdf

Μαυρουδέας, Σ. 2011. “Στάδια της καπιταλιστικής ανάπτυξης στην Ελλάδα. Eίναι εν εξελίξει ένα νέο στάδιο της σήμερα;” Διαθέσιμο στο: https://stavrosmavroudeas.wordpress.com/2011/07/03/%E2%80%9C%CF%83%CF%84%CE%AC%CE%B4%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CF%80%CE%B9%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%80%CF%84%CF%85%CE%BE%CE%B7/

Μηλιός, Γ. 2000. Ο Ελληνικός κοινωνικός μετασχηματισμός. Από τον επεκτατισμό στην κοινωνική ανάπτυξη. Διαθέσιμο στο: http://users.ntua.gr/jmilios/Ell_Koin_Sxim_a.pdf

Μπαμπανάσης, Σ. 1985. Ιδιομορφίες της Ανάπτυξης στη Νότια Ευρώπη. Αθήνα: Ίδρυμα Μεσογειακών Μελετών.
Πατρώνης, Β. 2015.Ελληνική Οικονομική Ιστορία. Οικονομία, Κοινωνία και Κράτος στην Ελλάδα (18ος – 20ος αι.). Διαθέσιμο στο:
https://repository.kallipos.gr/bitstream/11419/1700/4/00_master_document.pdf



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου