Articles by "ΑΠΟΨΕΙΣ"

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΠΟΨΕΙΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων


«Πρέπει να κυριαρχήσουμε στην κατάχρηση της εξουσίας της τεχνολογικής ελίτ και να επιστρέψουμε στις συνταγματικές και πνευματικές αξίες της χώρας μας. Υπάρχει σίγουρα κόστος, τόσο υλικό όσο και πνευματικό, που πρέπει να πληρωθεί αν δεν το πράξουμε».

Ντουάιτ Αϊζενχάουερ - Αμερικανός Πρόεδρος 
της Φωτεινής Μαστρογιάννη

Στις δύσκολες ημέρες της πανδημίας του κορωνοϊού που ζει η χώρα μας αλλά και όλος ο πλανήτης παρατηρούμε την επικράτηση της ιατρικής έναντι της πολιτικής.

Η επικράτηση αυτή εμφανίζεται ως μία προσωρινή (;) αναγκαιότητα για την προστασία της ανθρώπινης ζωής. Η πολιτική υποχωρεί μπροστά στην επιστήμη. Ολόκληρα κράτη αποκλείονται από την οικονομική και την κοινωνική δραστηριότητα λόγω της έκτακτης υγειονομικής ανάγκης με μέτρα προφύλαξης για τα οποία αποφασίζει και επιβάλλει η ιατρική-επιστημονική κοινότητα. Τα μέτρα αυτά περιορίζουν σημαντικά τις όποιες ελευθερίες έχουν απομείνει στον άνθρωπο στη σύγχρονη ψηφιακή εποχή.



Στο σημείο αυτό, η ρήση του Αμερικανού Προέδρου Ντουάιτ Αϊζενχάουερ είναι ιδιαίτερα επίκαιρη. «Θα πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση όσον αφορά τον κίνδυνο που διατρέχει η δημόσια πολιτική να καταστεί αιχμάλωτη μίας επιστημονικής τεχνολογικής ελίτ».
Αυτό που συμβαίνει σήμερα μήπως θα δημιουργήσει μία κυρίαρχη επιστημονική αλλά και τεχνολογική ελίτ όπως προέβλεψε ο Πρόεδρος Αϊζενχάουερ και όχι μόνο αυτός; Ποιο θα είναι το μέλλον της κοινωνίας σε μία τέτοια περίπτωση; Μήπως η παγκόσμια διακυβέρνηση όπως μας έχουν προετοιμάσει πολλοί Έλληνες και ξένοι πολιτικοί ;

Ο Βρετανός φιλόσοφος Μπέρτραντ Ράσσελ το είχε γράψει: «Μία παγκόσμια επιστημονική κοινωνία δεν θα μπορεί να είναι σταθερή εκτός εάν υπάρχει παγκόσμια διακυβέρνηση».


Ο Ράσελ το ανέλυσε περαιτέρω γράφοντας: «Θα υπάρχουν κατά περιόδους μεγάλοι πόλεμοι στους οποίους η τιμωρία για τον ηττημένο θα είναι η πείνα εκτός εάν υπάρξει μία παγκόσμια κυβέρνηση που θα εξασφαλίζει τον έλεγχο του πληθυσμού… ». Η ευγονική θα είναι σημαντική, κατά τον Ράσελ, για τη δημιουργία της παγκόσμιας κυβερνητικής επιστημονικής δικτατορίας «Σταδιακά, με επιλεκτική αναπαραγωγή, οι συγγενείς διαφορές μεταξύ των ηγεμόνων και των κυβερνώμενων θα αυξηθούν μέχρι να γίνουν σχεδόν διαφορετικά είδη. Μια εξέγερση των πληβείων θα γινόταν τόσο αδιανόητη όσο μια οργανωμένη εξέγερση προβάτων ενάντια στην πρακτική της κατανάλωσης αρνίσιου κρέατος».

Ο Αλντους Χάξλεϋ στο περίφημο, και κατά πολλούς προφητικό, βιβλίο του «Ο Θαυμαστός Καινούριος Κόσμος» έγραφε ότι «τα υποκείμενα του μελλοντικού δικτάτορα θα κυβερνούνται ανώδυνα από ένα σώμα κοινωνικών μηχανικών υψηλής κατάρτισης». Έγραψε επίσης: «Τον 21ο αιώνα, υποθέτω, θα έχουμε την εποχή των Παγκόσμιων Ελεγκτών, το σύστημα της επιστημονικής κάστας και τον Θαυμαστό Καινούριο Κόσμο».

Το 1952, ο Μπέρτραντ Ρασσελ στο βιβλίο του «The impact of science on society » αναφέρεται στον ρόλο της ψυχολογίας των μαζών της οποίας η σημασία αυξήθηκε με τη χρήση των μοντέρνων μέσων προπαγάνδας όπου το πιο σημαντικό μέσο προπαγάνδας είναι η εκπαίδευση, λιγότερο σημαντικό η θρησκεία ενώ έναν όλο και αυξανόμενο ρόλο στην προπαγάνδα αποκτούν οι κινηματογράφοι, ο Τύπος και το ραδιόφωνο. Τονίζει επίσης τον ρόλο της τέχνης της πειθούς στην ψυχολογία των μαζών. Υποστήριξε ότι στο μέλλον οποιοσδήποτε θα μπορεί να πείσει τον άλλο αρκεί να τον «πιάσει» από μικρό και το Κράτος να του δώσει χρήματα και εξοπλισμό. Αυτό θα μπορεί να γίνει πιο επιτυχημένα εάν την υπόθεση την αναλάβουν οι επιστήμονες στα πλαίσια μιας επιστημονικής δικτατορίας.

Ο Ράσελ υποστήριζε ότι η επιστημονική δικτατορία θα είναι πιο σταθερή, ως πολίτευμα, από τη δημοκρατία. Το ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι και αυτό που έγραψε: «Δεν θεωρώ ότι κάποια εξέγερση θα μπορέσει ποτέ να απελευθερώσει τους καταπιεσμένους από τη σύγχρονη επιστημονική δικτατορία».

Τόσο ο Χάξλεϋ όσο και ο Ράσελ πίστευαν ότι οι άνθρωποι αγαπούν τη δουλεία τους κάτι που μας θυμίζει και τον Γκυστάβ Λε Μπον με την έννοια της αγάπης που δείχνουν οι μάζες για τον αυταρχικό ηγέτη, έναν ηγέτη που με αυταρχικά περιοριστικά μέτρα επιβάλλεται στις μάζες που τον σέβονται ακριβώς για τον αυταρχισμό του.

Ο Ράσελ έγραψε ότι υπό την διακυβέρνηση της επιστημονικής δικτατορίας:

«Η πρόοδος στην φυσιολογία και στην ψυχολογία θα δώσουν στις κυβερνήσεις τη δυνατότητα μεγαλύτερου ελέγχου στην προσωπικότητα του ατόμου από ότι είχαν μέχρι στιγμής οι απολυταρχικές κυβερνήσεις. Ο Φίχτε ανέφερε ότι η εκπαίδευση θα πρέπει να στοχεύει στην καταστροφή της ελεύθερης βούλησης και οι μαθητές τελειώνοντας το σχολείο να είναι ανίκανοι, μέχρι το τέλος της ζωής τους, να σκέφτονται ή να δρουν με τρόπο αντίθετο από αυτόν που δίδαξαν οι δάσκαλοί τους. Από πολύ νεαρή ηλικία θα πρέπει να υπάρχει ένας συνδυασμός δίαιτας και ενέσεων έτσι ώστε να δημιουργηθεί αυτός ο τύπος χαρακτήρα και πεποιθήσεων που θα αρέσει στην εξουσία και οποιαδήποτε σοβαρή κριτική της εξουσίας θα είναι ψυχολογικά αδύνατον να επιτευχθεί. Ακόμα και εάν όλοι είναι δυστυχείς, όλοι θα θεωρούν τους εαυτούς τους ευτυχισμένους εάν τους λέει η κυβέρνηση ότι είναι ευτυχισμένοι».

Ο Χάξλεϋ, το 1962, στην ομιλία του στο Μπέρκλεϋ όπου μίλησε για τον «Θαυμαστό Καινούριο Κόσμο» ανέφερε: «Εάν πρόκειται να ελέγξεις τον πληθυσμό για οποιαδήποτε χρονική περίοδο, θα πρέπει να έχεις κάποιο επίπεδο συγκατάθεσης από αυτόν. Η απλή τρομοκρατία δεν μπορεί να λειτουργήσει για πάντα, αργά ή γρήγορα θα πρέπει να προβάλλεις κάποια πειθώ, να κάνεις τους ανθρώπους να δώσουν τη συγκατάθεση τους σε αυτό που τους συμβαίνει. .. Είμαστε στη διαδικασία δημιουργίας μίας σειράς τεχνικών που θα δώσουν τη δυνατότητα στην ελέγχουσα ολιγαρχία που πάντα υπήρχε και πιθανώς πάντα θα υπάρχει, να κάνει τους ανθρώπους να αγαπάνε τη δουλεία τους. Αυτή θα είναι και η εναλλακτική σε μία κακόβουλη επανάσταση».



Το 1971 ο Ζμπίγκνιου Μρεζίνσκι στο βιβλίο του «Between two ages. America’s role in the Technetronic era» έγραφε: «Μία τέτοια κοινωνία θα ελέγχεται από την ελίτ της οποίας η εξουσία θα βασίζεται σε μία ανώτερη επιστημονική τεχνογνωσία. Ανεμπόδιστη από τους περιορισμούς των παραδοσιακών φιλελεύθερων αξιών, η ελίτ αυτή δεν θα διστάσει, για πολιτικούς λόγους, να χρησιμοποιήσει τις τελευταίες σύγχρονες τεχνικές για να επηρεάσει τη δημόσια συμπεριφορά και να κρατήσει την κοινωνία υπό έλεγχο και επιτήρηση».

Συνεπώς η κρίση του κορωνοϊού πέραν του υγειονομικού κινδύνου μήπως θα αποτελέσει και την έναρξη της δυστοπικής επιστημονικής δικτατορίας ή η ανθρωπότητα θα μπορέσει να ξεπεράσει τον κίνδυνο τόσο τον υγειονομικό όσο και τον πολιτικό και να παράξει πιο ανθρώπινες συνθήκες διακυβέρνησης και επιβίωσης;

πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Λεωνίδα Χρυσανθόπουλου
Πρέσβη επί τιμή

Η κυβέρνηση διέθεσε 6.8 δις από τον προϋπολογισμό για την ανακούφιση των πληττομένων από τα μέτρα που πάρθηκαν για την προστασία του πληθυσμού από τον κορονοϊό. Και σωστά έπραξε. Το ποσό αυτό καλύπτει τις ανάγκες για έναν με δύο μήνες. Μετά όμως τι θα γίνει μιας και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει την παύση της πανδημίας;

Η κυβέρνηση άρχισε να διαψεύδει ότι θα μειώσει μισθούς και συντάξεις. Όλοι όμως γνωρίζουμε ότι οι διαψεύσεις αυτές είναι εκ του πονηρού από τη στιγμή που ήδη άρχισε να το σκέφτεται. Τόσες φορές εξάλλου στο παρελθόν έχουν γίνει ανάλογες διαψεύσεις χωρίς αντίκρισμα. Εάν όμως η κυβέρνηση τολμήσει να προβεί σε μειώσεις, το πρακτικό αποτέλεσμα θα είναι το εξής: Οι συνταξιούχοι, που ήδη έχουν χάσει το 60% των συντάξεών τους λόγω των μνημονιακών υποχρεώσεων, δεν θα μπορούν πλέον να πληρώνουν φόρους και δόσεις τραπεζικών δανείων καθώς ό,τι τους περισσεύει θα πηγαίνει στη διατροφή τους και στη συντήρηση των οικογενειών τους. Οι τράπεζες θα απειλούν με κατασχέσεις χωρίς νόημα γιατί ό,τι κατάσχουν θα τους είναι άχρηστο εφόσον δεν θα υπάρχει αγοραστής για τα κατασχεμένα. Τυχόν μείωση των μισθών και των συντάξεων θα σημάνει επίσης κατάρρευση του κρατικού μηχανισμού και αυθόρμητες λαϊκές εξεγέρσεις που θα έχουν περισσότερα θύματα απ’ ό,τι ο κορονοϊός.
Τι μπορεί να κάνει η κυβέρνηση; Μπορεί να κηρύξει στάση πληρωμών προς τους δανειστές για το δήθεν δημόσιο χρέος της Ελλάδας. Ας δούμε όμως τις υποχρεώσεις που μας επιβλήθηκαν:

2020 5.9 δις, 2021 4.9 δις, 2022 9.4 δις, 2023 11.7 δις, 2024 9.4 δις, 2025 9.24 δις, 2026 8 δις, 2027 5,9 δις, 2028 11.5 δις κ.ο.κ. (στοιχεία της Ναυτεμπορικής της 21.5.2019)

Λόγω των έκτακτων μέτρων που λήφθηκαν για την προστασία του πληθυσμού από την πανδημία, η κυβέρνηση θα πρέπει να προβεί σε στάση πληρωμών του δημοσίου χρέους, τουλάχιστον για το 2020 και το 2021, για την εξασφάλιση της επιβίωσης του πληθυσμού της χώρας. Η κυβέρνηση δεν θα ζητήσει την άδεια των δανειστών, απλά θα το ανακοινώσει κι αυτό για λόγους ευγενείας. Λόγω του γενικότερου παγκοσμίου οικονομικού χάους και της προβλεπόμενης διάλυσης της Ε.Ε. θα είναι δύσκολο αν όχι αδύνατο ν’ αντιδράσουν οι δανειστές στη στάση πληρωμών που θα επιβάλουμε. Και ας μην περιμένουμε τις αποφάσεις της Ε.Ε. περί έκδοσης κορονοϊομολόγου που δεν πρόκειται να έρθουν έγκαιρα. Ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας Κλάους Ρέγκλινγκ εξάλλου δήλωσε πρόσφατα ότι θα χρειαστεί τουλάχιστον ένας χρόνος για να μπορέσει να εκδοθεί οποιασδήποτε μορφής ευρωομόλογο.

Η στάση πληρωμών είναι η μόνη λύση που θα μπορέσει να εξασφαλίσει την επιβίωση του ελληνικού πληθυσμού και της χώρας μας σ’ αυτές τις δύσκολες στιγμές που διέρχεται η ανθρωπότητα. Η δήθεν εύκολη λύση της μείωσης μισθών και συντάξεων θα οδηγήσει σε κοινωνικές αναταραχές τέτοιας έκτασης που τα θύματα θα είναι πολύ περισσότερα απ’ αυτά του κορονοϊού, με ενδεχόμενο μάλιστα την κατάρρευση του κράτους κάτι που όλοι μας απευχόμαστε.


πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Ο Ισπανός (σοσιαλιστής) Πρωθυπουργός Pedro Sanchez πήρε τώρα την πρωτοβουλία να ζητήσει ουσιαστικά την αρχή μετατροπής της ΕΕ από μία νεοφιλελεύθερη μεγάλη «ελεύθερη αγορά», προσαρμοσμένη στις ανάγκες του παγκόσμιου Χρηματιστικού Κεφαλαίου, των μεγάλων πολυεθνικών και της Γερμανίας, σε κάτι που να αρχίζει να μοιάζει με πραγματική Ευρωπαϊκή Ενωση.

Όπως σημειώνει ο Ισπανός πολιτικός, σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε στον βρετανικό Γκάρντιαν, η Ευρώπη πρέπει να οικοδομήσει μια οικονομία πολεμικής περιόδου και να προωθήσει την ευρωπαϊκή αντίσταση, ανοικοδόμηση και ανάκαμψη. Πρέπει να το κάνει όσο το δυνατόν ταχύτερα με μέτρα υποστήριξης του δημόσιου χρέους που πολλά κράτη, περιλαμβανομένης της Ισπανίας, αναλαμβάνουν. Και θα πρέπει να συνεχίσει να το κάνει και μετά τον τερματισμό της κατάστασης έκτακτης ανάγκης με ένα «νέο σχέδιο Μάρσαλ».

Ο Sanchez θυμίζει παράλληλα το ιστορικό σφάλμα που έκανε η ΕΕ με την απάντησή της στην κρίση του 2008 μέσω λιτότητας. Ειρήσθω εν παρόδω, η καταστροφή της Ελλάδας μετά το 2010, θεωρείται τώρα παγκοσμίως ως έγκλημα και παράδειγμα προς αποφυγή. Οι μόνοι που λένε το αντίθετο είναι η ίδια η ΕΕ και τα τρία ελληνικά κόμματα εξουσίας, που υπέγραψαν διαδοχικά μνημόνια και δανειακές συμβάσεις, με τις οποίες η Αθήνα έχει φορτωθεί (και συνεχίζει να είναι φορτωμένη!) «εξαιρετικά μη βιώσιμο χρέος» (κατά ΔΝΤ) και εντελώς αποικιακούς όρους που, φοβούμεθα, θα τα βρει αμφότερα πολύ γρήγορα μπροστά της κατά τραγικό τρόπο. Την πραγματικότητα «φυγείν αδύνατοn», ας έχεις κι όλα τα κανάλια με το μέρος σου. Θα χρειαστεί και πολύς άρτος εκτός από τα θεάματα!
Ιταλοί: πυρ κατά Γερμανίας και Ολλανδίας

Μια σειρά Ιταλών πολιτικών υπογραμμίζουν από τη δική τους πλευρά, σε ανοιχτή επιστολή που δημοσιεύτηκε στην Φρανκφούρτερ Αλγκεμάινε Τσάιτουνγκ ότι, αν η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν αποδείξει ότι υπάρχει (στην κρίση του κορονοϊού), τότε θα παύσει να υπάρχει! Οι Ιταλοί επιτίθενται στην Ολλανδία, αλλά είναι προφανές ότι τα λένε στη Χάγη για να τα ακούσει το Βερολίνο.

Και ο συνήθως σιωπών από την πλευρά του Ζακ Ντελόρ έσπευσε προ ημερών να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου, μιλώντας για θανάσιμο κίνδυνο στον οποίο εκθέτει την ΕΕ η έλλειψη αλληλεγγύης.
Ένας αποτρόπαιος Καπιταλισμός που τρομάζει

Τόσο οι νεοφιλελεύθερες παγκοσμιοποιητικές ελίτ, όσο και οι νεοσυντηρητικοί εθνικιστές του «πολέμου των πολιτισμών» (Τραμπ, Νετανιάχου κλπ.), του δόγματος «Πρώτα η Αμερική» κλπ., τα δύο «κόμματα» δηλαδή του σύγχρονου Καπιταλισμού, δείχνουν, εν μέσω της κρίσης, ένα αποτρόπαιο πρόσωπο και την απειλή που συνιστούν, αμφότερα, όχι μόνο για τον πολιτισμό, αλλά και την ίδια την επιβίωση της ανθρωπότητας.

Με πρώτους και καλύτερους τους Αμερικανούς, η μία χώρα κλέβει τώρα από την άλλη μάσκες και ιατρικό εξοπλισμό! Κανένα κράτος-μέλος της ΕΕ δεν βοήθησε εξάλλου την Ιταλία όταν ζήτησε βοήθεια. Οι μόνοι που την βοήθησαν ήταν η Ρωσία, η Κίνα και η Κούβα! ‘Οσο για την άλλη πτέρυγα του δυτικού κόσμου, το στρατόπεδο δηλαδή Τραμπ – Νετανιάχου – Πομπέο, επέβαλε κυρώσεις στο Ιράν, σκέφτεται να το πλήξει στρατιωτικά, πιέζει να μην γίνει δεκτή η βοήθεια της Κούβας από χώρες που τη χρειάζονται, εκμεταλλεύεται την επιδημία εναντίον των Παλαιστινίων, επικήρυξε τον Μαδούρο, απειλεί τη Βενεζουέλα με στρατιωτική επέμβαση και έχει ξεκινήσει «Ψυχρό Πόλεμο» κατά της Κίνας, όλα αυτά εν μέσω της πανδημίας!

Να σημειώσουμε ότι στην επιστολή των Ιταλών πολιτικών υπογραμμίζεται ότι η Ολλανδία μπλοκάρει επείγουσα βοήθεια στα μέλη της ΕΕ, αν και η ίδια «χρησιμοποιεί επί χρόνια το φορολογικό της σύστημα για να αποσύρει φορολογικό εισόδημα από μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες». Οι συντάκτες θυμίζουν επίσης ότι η γερμανική ανοικοδόμηση μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο κατέστη δυνατή λόγω της τεράστιας επιείκειας που επεδείχθη στη Γερμανία στα θέματα του Χρέους, αλλά και του συνόλου της οικονομικής της πολιτικής.
Υπό τη σκια ενός τρομακτικού χρέους!

Αλλά και το ζήτημα της φούσκας του τεράστιου συσσωρευμένου παγκοσμίου Χρέους τίθεται τώρα από όλες τις μεριές, εντός αλλά και εκτός Ευρώπης. Το Χρέος αναδεικνύεται στο μεγαλύτερο οικονομικό ζήτημα της εποχής μας, όπως το κοινωνικό ζήτημα τον 19ο αιώνα.

Αν η ελληνική κυβέρνηση έχει κουκούτσι μυαλό στο κεφάλι της και ένα ελάχιστο ανεξαρτησίας από τους ξένους πρέπει να σκεφτεί άμεσα τι θα κάνει με αυτό το ζήτημα, να προετοιμαστεί για να θέσει το ζήτημα του ελληνικού Χρέους που είναι αδύνατον να πληρωθεί και που, η προσπάθεια να πληρωθεί, διαλύει και θα διαλύσει και ότι απομένει από τη χώρα, τόσο ως οικονομία, όσο και ως δυνατότητα άσκησης στοιχειωδώς της κυριαρχίας της. Καλό θα ήταν να συνεργασθεί η κυβέρνηση σε αυτό το ζήτημα και με όλα τα κόμματα.

Προς το παρόν πάντως, Μέρκελ και Σόιμπλε είναι άτεγκτοι στην υπεράσπιση των απόψεών τους, πιθανώς μη αντιλαμβανόμενοι τη σοβαρότητα του κινδύνου τελικής διάλυσης της ΕΕ και των συνεπειών μιας τέτοιας διάλυσης στην ίδια τη Γερμανία. Το αποτέλεσμα είναι ότι κάθε μέρα που περνάει προστίθεται δηλητήριο στις ενδο-ευρωπαϊκές σχέσεις που, από ένα σημείο και πέρα, δεν θα επιτρέψει επαναφορά.
Ο Μπόφινγκερ και η μοντέρνα νομισματική θεωρία

Δεν είναι βέβαια όλοι οι Γερμανοί σε αυτό το μήκος κύματος. Ο Peter Bofinger, πρώην μέλος της Επιτροπής Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων που συμβουλεύει τη γερμανική κυβέρνηση, υποστήριξε με άρθρο του στο Social Europe ότι ήρθε ο καιρός της «Σύγχρονης Νομισματικής Θεωρίας». ΗΠΑ και Ευρώπη πρέπει να αποζημιώσουν τις απώλειες εταιρειών, μισθωτών και αυτοαπασχολούμενων με άμεσες χρηματιστικές μεταβιβάσεις, χωρίς δημοσιονομικούς περιορισμούς, κάτι που έχουν επιβεβαιώσει ως δυνατό τόσο η ΕΚΤ όσο και η αμερικανική FED στα μέσα Μαρτίου, υποστηρίζει ο Μπόφινγκερ για τον οποίο δεν υπάρχει κίνδυνος πληθωρισμού με δεδομένη την πρωτοφανή πτώση της καταναλωτικής ζήτησης. Προβλήματα υπάρχουν, υπογραμμίζει ο Γερμανός οικονομολόγος, μόνο σε αυτές τις χώρες που δεν μπορούν να δανεισθούν επαρκώς στο νόμισμά τους, ιδίως στα πολύ χρεωμένα κράτη της ευρωζώνης, όπως η Ιταλία, και γι’ αυτό, υποστηρίζει, πρέπει να υπάρξουν ευρωομόλογα για από κοινού χρηματοδότηση, όπου δεν θα δίδονται τα κεφάλαια στα κράτη μέλη υπό μορφή δανείων, αλλά υπό μορφή χρηματικών μεταβιβάσεων. Θα μπορούσε αίφνης να χρησιμοποιηθεί για τον από κοινού ευρωπαϊκό δανεισμό η πιστωτική γραμμή που δημιούργησε η ΕΟΚ το 1975 για να χρηματοδοτήσει προβλήματα ισοζυγίου πληρωμών εξαιτίας της πετρελαϊκής κρίσης.
Ανάγκη διατύπωσης θετικού προγράμματος

Εχει αρχίσει μια σύγκρουση αποφασιστικής σημασίας για το μέλλον της Ευρώπης, κατ΄επέκτασιν και του κόσμου. Με τη μορφή που έχει η ΕΕ δεν μοιάζει ικανή να επιβιώσει για μεγάλο χρονικό διάστημα και δεν πρέπει και να επιβιώσει. Από την άλλη όμως, ούτε μια αναρχική διάλυσή της στα εξ ων συνετέθη θα ήταν σκόπιμη, γιατί θα οδηγούσε πιθανότατα σε ένα γαλαξία μικρών και μεσαίων κρατών, πρακτικά εντελώς ανήμπορων μπροστά στην πίεση της «Αυτοκρατορίας του Χρήματος», του παγκόσμιου Χρηματιστικού Κεφαλαίου (και των ΗΠΑ) και πιθανότατα αναγκασμένων να επιδοθούν σε έναν ανταγωνισμό μείωσης των κοινωνικών και οικολογικών στάνταρτς για να αποσπάσουν ένα καλύτερο μερίδιο μιας διεθνώς συρρικνούμενης ζήτησης.

Γι’ αυτό έχει επείγουσα σημασία η διατύπωση ενός διεθνούς εναλλακτικού πλαν Β για την Ευρώπη από όσες δυνάμεις και χώρες είναι έτοιμες και ώριμες να το πράξουν. Αν το Βερολίνο δει εξάλλου ότι υπάρχει κάτι τέτοιο ενδέχεται και να μαλακώσει. Μέχρι στιγμής η αδιαλλαξία του τροφοδοτούνταν από την επίγνωση ότι, τα θύματα της πολιτικής του, όπως η Αθήνα και η Λευκωσία, δεν ήταν διατεθειμένα να τραβήξουν την υπόθεση μέχρι τέλους.

Το 2011, αντιμέτωποι με την επίθεση των «Αγορών», που κατάφεραν να μετατρέψουν τα δικά τους χρέη σε δημόσια χρέη και την δική τους κρίση σε κρίση της ΕΕ, διατυπώσαμε ένα γενικό περίγραμμα για το ποια θα μπορούσε να είναι μια εναλλακτική πρόταση για την Ευρώπη, από κοινού με τον Μίκη Θεοδωράκη και τον Αλέξη Τσίπρα. Το κείμενο αυτό, που υπεγράφη από μια σειρά προσωπικοτήτων της Ευρώπης, γνώρισε μια μεγάλη επιτυχία τότε σε όλη την ήπειρο και θα μπορούσε να γίνει η βάση ενός σοβαρού διεθνούς πολιτικού αγώνα. Δυστυχώς όμως ούτε ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε και οι σύντροφοί του της ευρωπαϊκής αυτοκαλούμενης «ριζοσπαστικής αριστεράς» πήραν πολύ στα σοβαρά το ίδιο το κείμενο που υπέγραψαν, αιχμάλωτοι μιας καιροσκοπικής, ιδιοτελούς και βραχυπρόθεσμης αντίληψης για την πολιτική.

Ποτέ δεν είναι αργά όμως. Μοιάζει εντελώς απαραίτητο τώρα, όσες δυνάμεις στην Ευρώπη δεν ελέγχονται άμεσα και πλήρως από την «Διεθνή του Χρήματος» να προχωρήσουν σε μια νέα «διάσκεψη του Τσίμμερβαλντ», να θέσουν τις βάσεις δηλαδή για μια διαφορετική τάξη πραγμάτων στην Ευρώπη, για μια Ευρώπη που δεν θα ελέγχεται από το Χρήμα.

Δημοσιεύτηκε στο slpress.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Η Γερμανία μετά την Γαλλία και τον Καναδά καταγγέλλουν την Ουάσιγκτον ότι Κλέβει τις Μάσκες, Ασκώντας μια Νεωτερική Πειρατεία
Image via BBC
Zero Hedge, /05/042020 –
Μετάφραση: Μ.Στυλιανού

Την Παρασκευή η Γερμανία ύψωσε το μαστίγιο εναντίον των ΗΠΑ γι΄αυτό που κορυφαίος κοινοβουλευτικός στο Βερολίνο αποκάλεσε «μια πράξη σύγχρονης πειρατείας», αφού αμερικανικές αρχές «κατέσχεσαν» ένα φορτίο από 200.000 προστατευτικές μάσκες κινεζικής κατασκευής, κατά την άφιξη του πλοίου σε λιμένα της Κεϋλάνης, στον πλου του προς Γερμανία.

Κατά ειρωνική συγκυρία τις μάσκες είχε αγοράσει η γερμανική κυβέρνηση από μιαν αμερικανική εταιρεία –αν και κατασκευασμένες στην Κίνα- και εντούτοις οι ΗΠΑ τις «κατέσχεσαν» την ώρα που ο Τραμπ προειδοποιούσε τις αμερικανικές εταιρείες που έχουν εργοστάσια στην Κίνα ότι «θα το πληρώσουν ακριβά» αν δεν αυξήσουν τον εφοδιασμό της χώρας τους.

΄Ετσι, μέσα σε μια βδομάδα τρεις μεγάλοι σύμμαχοι των ΗΠΑ και συγκεκριμένα ο Καναδάς, η Γαλλία και η Γερμανία κατήγγειλαν την Ουάσιγκτον για κλοπή με την παρεμβολή τους και την αρπαγή εφοδίων προερχόμενων από την Κίνα.

Ο Γερμανός Υπουργός των Εσωτερικών Ανδρέας Γκέϊζελ δήλωσε απερίφραστα για την βάναυση ενέργεια της Ουάσιγκτον», όπως μετέδωσε η Deutsche Welle: «Ακόμη και σε καιρούς παγκόσμιας κρίσης δεν πρέπει να κυβερνιόμαστε με μεθόδους της ΄Αγριας Δύσης. Το γερμανικό κανάλι εξήγησε ότι το κράτος του Βερολίνου είχε παραγγείλει αναπνευστήρες κατηγορίας FFP2 για τους αξιωματικούς της αστυνομίας, που εξακολουθούν να υπηρετούν εν μέσω κρίσεως.

Ο πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος SPD, Ρολφ Μύτζενιχ δήλωσε ότι η κατάσχεση ήταν «παράνομη» και ζήτησε την αποσαφήνιση της υπόθεσης.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει το όλο επεισόδιο και σαν ένδειξη του σε πόσο απελπιστική κρίση έχει περιέλθει το αμερικανικό σύστημα υγείας με την πανδημία του Κορωναιού, ώστε να υποχρεώνει την αμερικανική κυβέρνηση να καταφεύγει σε «πειρατεία», όπως την χαρακτήρισε η Γερμανία.

Πάντως ο Πρόεδρος Τραμπ σχολίασε στο Τουίτερ: «Βαρέσαμε δυνατά σήμερα, αφού είδαμε τι κάνουν με τις μάσκες τους. Μεγάλη έκπληξη για πολλούς σε κυβερνήσεις, σε σχέση με το τι έκαναν –θα έχουν να το πληρώσουν πολύ ακριβά!

Ο Καναδάς είχε επίσης καταγγείλει την Πέμπτη ότι οι αμερικανικές αρχές είχαν βίαια παρεμβληθεί και άλλαξαν τον προορισμό φορτίου με μέσα προστασίας που είχε παραγγείλει η καναδική κυβέρνηση. Ο πρωθυπουργός Τζάστιν Τρουντό δήλωσε ότι είναι «προβληματισμένος» με τις πληροφορίες ότι ένα κρίσιμο μεγάλο φορτίο είχε αφαιρεθεί με την επέμβαση ενός πλειοδότη που ανέτρεψε την συμφωνία. «Κατανοούμε ότι οι ανάγκες των ΗΠΑ είναι πολύ μεγάλες, αλλά το ίδιο ισχύει για τον Καναδά, και γι’ αυτό επιβάλλεται να συνεργαζόμαστε», είπε ο Καναδός πρωθυπουργός.

Παρόμοιες καταγγελίες διατύπωσαν και Γάλλοι αξιωματούχοι. Ο νομάρχης της περιοχής της Ιλ ντε Φρανς, που περιλαμβάνει και την γαλλική πρωτεύουσα, κατηγόρησε ανώνυμους Αμερικανούς ότι «εφόρμησαν» με μετρητά την τελευταία στιγμή για να οικειοποιηθούν φορτία καπαρωμένα από Γάλλους αγοραστές», όπως μετέδωσε το γαλλικό πρακτορείο ειδήσεων AFP

Η υπουργός Valerie Pecresse δήλωσε σε μια τηλεοπτική συνέντευξη ότι η Ουάσιγκτον «κοιτάζει μόνο να κάνει μπίζνες στην ράχη ολόκληρου του κόσμου που στενάζει». Άλλοι υπουργοί αφηγήθηκαν παρόμοιες εμπειρίες όταν προσπάθησαν να εξασφαλίσουν επείγουσα αποστολή προστατευτικού εξοπλισμού.

Διεθνείς πληροφορίες περιγράφουν μιαν απαίσια τέτοια επέμβαση της τελευταίας στιγμής ως εξής:

Καθώς όλες οι μάσκες είχαν φορτωθεί αυτήν την εβδομάδα και θα έφευγαν από την Σιγκαπούρη για την Γαλλία, Αμερικανοί αγοραστές εμφανίστηκαν στον χώρο απογείωσης την τελευταία στιγμή για να αγοράσουν το φορτίο στο τριπλάσιο της τιμής του. «Μια γαλλική παραγγελία εξαγοράστηκε εκεί με μετρητά και το αεροπλάνο που θα έφευγε για την Γαλλία απογειώθηκε τελικά για τις ΗΠΑ,» δήλωσε την Τετάρτη, στο τηλεοπτικό δίκτυο RT France, ο νομάρχης της επαρχίας Provence-Alpes-Côte d’Azur, Ρενώ Μυζελιέ.

Στο μεταξύ η αμερικανική πλευρά διαψεύδει αυτούς τους «ισχυρισμούς». Η κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν αγόρασε οποιεσδήποτε μάσκες που προορίζονταν από την Κίνα για την Γαλλία. Οι πληροφορίες για το αντίθετο είναι τελείως ψευδείς», δήλωσε ανώτερος αξιωματούχος της κυβέρνησης Τραμπ στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων.



Ωστόσο, είναι παντελώς ασυνήθιστο αν όχι ανήκουστο ότι τρείς στενοί σύμμαχοι των ΗΠΑ και την ίδια ώρα να βγαίνουν μπροστά και να καταγγέλλουν τις ΗΠΑ για «κλοπή» και ακόμη για «πειρατεία». Και επιπλέον για τακτικές τραμπουκισμού σε περίοδο παγκόσμιας υγειονομικής κρίσης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου υπενθυμίζει το έργο της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους και τη σημασία του σήμερα

Στις 4 Απριλίου 2015 η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ως Πρόεδρος της Βουλής, ίδρυσε την Επιτροπή Αλήθειας Δημοσίου Χρέους.

5 χρόνια μετά (4/4/2020), με ανάρτησή της, υπενθύμισε το έργο της Επιτροπής, αλλά και πόσο επίκαιρο είναι σήμερα, συνοδεύοντας την ανάρτησή της με το βίντεο της ομιλίας της στην εναρκτήρια συνεδρίαση της Επιτροπής.

Το κείμενο της ανάρτησης της Ζωής Κωνσταντοπούλου:

«Σαν σήμερα πριν 5 χρόνια ίδρυσα, ως Πρόεδρος της Βουλής, την Επιτροπή Αλήθειας Δημοσίου Χρέους.

Μολονότι το έργο της διακόπηκε βίαια, η παρακαταθήκη και τα πορίσματά της αποτελούν πολύτιμο κεκτημένο του Ελληνικού λαού.

Καθώς σήμερα οι δημοσιονομικοί κανόνες κάμπτονται και καταργούνται χάριν του υπέρτερου κοινωνικού συμφέροντος, αποδεικνύεται ότι όσα μας παρουσίαζαν ως πρακτικά αδύνατα είναι απολύτως πραγματοποιήσιμα...

Ας το θυμόμαστε.

Με βάση τα κεκτημένα του χθες και τις εμπειρίες του σήμερα, μπορούμε και πρέπει να διεκδικήσουμε το δίκαιο του λαού μας. Που αυτές τις μέρες, με το παράδειγμά του, καταρρίπτει τα στερεότυπα που βολικά προβάλλονταν για τη δικαιολόγηση της επιβολής του παράνομου χρέους.

ΖΚ»




Δείτε εδώ την ανάρτηση της Ζωής Κωνσταντοπούλου στο Facebook:https://www.facebook.com/1489639131352219/posts/2502813550034767/



Εδώ, η ομιλία της Ζωής Κωνσταντοπούλου στην εναρκτήρια συνεδρίαση της Επιτροπής του Ελληνικού Κοινοβουλίου για τα αληθινά αίτια και τις γενεσιουργούς αιτίες της δημιουργίας και της διόγκωσης του Δημοσίου Χρέους (Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους): https://www.freedomtv.gr/video.php?v=1171



Θυμώνουμε με αυτούς που δεν φρόντισαν ποτέ για την πραγματική μας, την κλασσική παιδεία, που δεν φρόντισαν ποτέ να μάθουμε να σκεπτόμαστε. Όπως παπαγαλίζαμε τα μαθήματα έτσι παπαγαλίζουμε και τον θύμο μας. Το σχέδιο τους έχει απλά πετύχει.

Αυτό που θα έπρεπε να προσέχουμε είναι ο συνωστισμός. 2-3 πρόσωπα όταν μιλούν τετ α τετ και ο ένας είναι φορέας τότε ένα βήξιμο θα μεταφέρει μέρος από το μικροβιακό φορτίο του στόματος (που έβηξε) στα μούτρα αυτουνου που έχει τον άνεμο προς το μέρος του.

Αυτό που θα έπρεπε να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση είναι ο συνωστισμός καθώς βλέπω να μπαίνουν σε σουπερ μάρκετ χωρίς μέτρα και επιπλέον ακούω το καταπληκτικό: οι υγιείς δεν χρειάζεται να φορούν μάσκα και μάλιστα το ανέφερε και ο Τσιόδρας αλλά και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, και ερωτώ: ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΥΓΙΕΙΣ ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΦΟΡΕΙΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΑ ΑΣΘΕΝΕΙΣ;

Περί θεωριών Συνομωσίας

Ακούω για κατασκευασμένους ιούς και εκ του σκόπιμου εξαπολυμένους, για θάνατο των γερόντων και έπειτα ίσως και των ανέργων. Στο εργαστήριο είναι δυνατή η κατασκευή ιών αλλά είναι σαν το λόττο, σε μερικά εκατομμύρια κληρώσεις μπορεί ακόμα να μην έχεις κερδίσει. Είναι σαν την δημιουργία νέων ποικιλιών φράουλας, μπορεί να παιδεύεσαι μια 20ετια και να μην επιτύχεις την χρυσή κότα.

Για κάποιο λόγο ένα μικρόβιο που μέχρι εκείνη την στιγμή ήταν φιλήσυχο και εκκινείτο τα όρια του ενδιαιτήματος του ξαφνικά σηκώνει μπαϊράκι και εξαπλώνεται όπως η φωτιά ή όπως Άραβες το 7ο και 8ο αιώνα μ.χ. Το 1845 (ή κάπου εκεί τριγύρω) μια επιδημία περονόσπορου κατέστρεψε ΟΛΟΚΛΗΡΗ την παράγωγη πατάτας στην Ιρλανδία με αποτέλεσμα ένα εκατομμύριο νεκροί από την πείνα και ενάμιση εκατομμύριο μετανάστες και ανάμεσα τους μια οικογένεια Κέννεντυ.

Θα είχε πολύ ενδιαφέρον να μελετήσουμε τα ξεσπάσματα ώστε να μπορούμε να τα προλάβουμε ή τουλάχιστον να τα χαλιναγωγήσουμε. Μπορούν τα χρήματα να διατεθούν σε έρευνα στην γεωργία και την υγεία και όχι στις στα οπλικά συστήματα και τον θάνατο.


Περί του: είναι Πόλεμος

Το ακούμε από διάφορα χείλη και το αναπαράγουμε με ευχαρίστηση μάλλον, με μια παράξενη ηδονή. Δεν είναι ΠΟΛΕΜΟΣ. Δεν μας την έπεσε ένα είδος με σκοπό και συνείδηση να μας βλάψει, να μας καταστρέψει. Ο ιός κάνει αυτό που κάνουν τα μικρόβια εδώ και εκατομμύρια χρόνια. Είναι επιφορτισμένα με δυο σημαντικές αποστολές: α. την αποικοδόμηση των οργανικών επιστροφών στο έδαφος, φυτικών και ζωικών ώστε να απελευθερωθούν τα θρεπτικά στοιχεία και να κυλάει αδιατάρακτα ο κύκλος της ζωής. Φανταστείτε όλα τα φύλλα να συσσωρεύονταν στο έδαφος χωρίς να ‘λιώνουν’ όπως και τα ζώα και ο άνθρωπος. Θα εγκλωβιζόντουσαν τα θρεπτικά στοιχεία σε οργανικές μορφές και θα έμεναν εκεί. Έρχονται όμως τα μικρόβια και με την βοήθεια και των εντόμων και με τα ενζυμα ξεκινά η διάσπαση και απελευθέρωση. 2. Η αναστολή της επέκτασης. Όταν ένα είδος ξεφύγει υπέρμετρα τότε αναλαμβάνει ένα μικρόβιο να το επαναφέρει σε κανονικά επίπεδα. Φανταστείτε έναν κόσμο όπου η τομάτα ή η βελανιδιά θα είχε κατακτήσει τον πλανήτη. Σε αυτή την περίπτωση ένα μικρόβιο ή ένα έντομο ή και τα δυο θα ξεσπούσαν μια επιδημία και σε μερικούς μήνες θα είχαν προκαλέσει ολοκληρωτική σχεδόν καταστροφή της τοματας ή της βελανιδιάς. Είναι ο φυσικός τους ρόλος, των μικροβίων, να ‘μαζεύουν’ όσους πάνε να απλωθούν υπερβολικά. Και εμείς οι άνθρωποι απλωθήκαμε υπερβολικά. Το σημαντικότερο μάθημα που δίδαξα δεν ήταν ούτε βιολογική φυτοπροστασία ούτε γεωργική βιοτεχνολογία αλλά Γεωργική Οικολογία για εκεί μέσα έχεις την δυνατότητα να δώσεις στον φοιτητή μια ολοκληρωμένη εικόνα του μικρο-οικοσυστήματος ή του μακρό-οικοσυστήματος.

Αυτοί του Συστήματος και των Κυβερνήσεων που λένε ότι είναι ΠΟΛΕΜΟΣ το κάνουν σκόπιμα γιατί έχουν κάτι κατά νου. Μην τους ακολουθείται, μην τσιμπάτε. Δεν είναι πόλεμος, είναι ώρα για περισυλλογή, για σκέψη.


Είναι απλά ΘΕΜΑ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑΣ.

Όταν βλέπω να μπαίνουν σε σουπερ μαρκετ χωρίς μέτρα προστασίας, όταν βλέπω τους υπαλλήλους χωρίς μέτρα προστασίας τότε μάλλον τα θέλει ο κ@λος μας. Δεν λέμε να αφήσουμε την ψευτομαγκια με τίποτε. Και είναι λογικό να μας πάνε σε στρατιωτικό νόμο. Και δεν θα το κάνουν γιατί μας αγαπάνε αλλά γατί φοβούνται το πολιτικό κόστος. Και βεβαίως θέλουν εργαλεία και ‘χαρτιά’ ώστε να πουν μετά την καταιγίδα, να εμείς σας σώσαμε.

Σε κλειστούς χώρους όπως ένα σουπερ μαρκετ, το φτέρνισμα μπορεί να στείλει τα σωματίδια ενός ιού να κυκλοφορούν για ώρες καθώς το μυστικό είναι ο κλιματισμός που δημιουργεί ρεύματα σε ολόκληρο τον χώρο. Κανονικά τα σωματίδια του ιού θα έφταναν στα 2 έως 2.5 μέτρα και μετά θα έπεφταν χάρις στην βαρύτητα.


Πάρτε απλά μέτρα

Κρατήστε μια ελάχιστη απόσταση και φορέστε τις μάσκες σας σε κλειστούς χώρους που έχουν μάλιστα και κλιματισμό.


Αυστηρότητα και Ελπίδα


Είναι σπουδαγμένα τα παιδιά του κοινοβουλίου, μην πω ότι έχουν και ντοκτορά σε αυτά τα πράγματα. Το πρωί φοβέρα και το βράδυ ελπίδα.

Νέα φάρμακα

Ελπίδες δίνει μια νέα είδηση από την κίνα: Τι είναι ο «αναστολέας σύντηξης» ek1c4 που έρχεται στο παγκόσμιο οπλοστάσιο κατά του κορωνοϊού από την Ακαδημία της Κίνας .

Εδώ οι περισσότεροι θα την πατήσουν όπως την νύχτα με μια λακκούβα στο σκοτάδι. Νύχτα σκοτάδι με λακκούβες είναι και η πνευματική νύχτα, η έλλειψη ικανότητας προς κριτική σκέψη και ανάλυση και είναι αυτό το χειρότερο σκοτάδι, η μεγαλύτερη επιδημία.

Και αν βρεθεί το φάρμακο και το εμβόλιο, δεν θα έχουμε πάλι στο μέλλον επέλαση ενός κάποιου μικροβίου φιλήσυχου μέχρι εκείνη την στιγμή;

Σαφέστατα και θα έχουμε.

Άρα τι πρέπει να καταλάβουμε:

Ότι καλό είναι ένα φάρμακο και ένα εμβόλιο για τον κορονοιό αλλά δεν είναι το τέλος. Είναι η αρχή. Η αρχή να μάθουμε να παίρνουμε μέτρα και να προστατεύουμε τον εαυτό μας και τους άλλους. Σε κλειστούς χώρους πάντοτε θα πρέπει ένα βήξιμο ή ένα φτέρνισμα να το εγκλωβίζουμε είτε με ένα χαρτομάντιλο είτε με το ρούχο του αγκώνα μας. Γιατί θα υπάρχει πάντα μια γρίπη ή ένας κορονοιός.

Και βεβαίως θα πρέπει να επεκτείνουμε την προσοχή μας και σε αλλά όπως ο ιος των κονδυλωμάτων, αυτή η μάστιγα που οδηγεί χιλιάδες γυναίκες σε καρκίνο του τραχήλου της μήτρας. Μια επιδημία που όμως δεν μιλαει κανείς. Όπως τα τροχαία, μια άλλη επιδημία που πάλι δεν μιλαει κανείς.

Γι αυτό ο κορονοιός είναι ευκαιρία να μάθουμε να σκεπτόμαστε και να μάθουμε να προστατεύουμε τον εαυτό μας και τους άλλους.



Με εκτίμηση

Δρ Θεοφάνης Α. Τσαπικούνης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Mike Whitney, Unz Review , Russia Insider,1-4-20
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Ο Ντόναλντ Τραμπ κάλεσε προ ημερών στο τηλέφωνο τον Ρώσο Πρόεδρο Πούτιν για να συζητήσουν για την κατάρρευση της τιμής του πετρελαίου που προκαλεί πανωλεθρία στην αμερικανική βιομηχανία σχιστολιθικού πετρελαίου. Οι δυο ηγέτες μίλησαν σύντομα για την πανδημία του Κορωνοϊού, αλλά γρήγορα στράφηκαν στην κύρια φροντίδα του Τραμπ, που ήταν η παραγωγή του πετρελαίου.

Κατά τον περασμένο μήνα η Σαουδική Αραβία πλημμύριζε την αγορά με αργό πετρέλαιο για να αναγκάσει την Ρωσία να συμφωνήσει σε μεγάλες περικοπές της παραγωγής της. Ο Πούτιν αρνήθηκε να υποκύψει στον εκβιασμό της Ριάντ και διατήρησε την ρωσική παραγωγή στο ίδιο επίπεδο. Σε αποτέλεσμα οι τιμές έπεσαν στις χαμηλότερες της 18ετίας, σε 20,09 δολάρια το βαρέλι, δηλαδή πολύ πιο κάτω από το επίπεδο απλής επιβίωσης των αμερικανών παραγωγών σχιστολιθικού πετρελαίου. Σε λιγότερο του μηνός η εντατικού κεφαλαίου αμερικανική βιομηχανία σχιστολιθικού πετρελαίου ακολούθησε κάθετη κατρακύλα, προκαλώντας πανικό στο χρηματιστήριο της Γουόλ Στρητ, όπου οι αναλυτές περιμένουν ότι ένα κύμα πτωχεύσεων θα καταφέρει θανάσιμο πλήγμα στις μεγάλες επενδυτικές τράπεζες.

Γι’ αυτό ο Τραμπ αποφάσισε να τηλεφωνήσει στον Πούτιν. Θέλησε να δει αν μπορεί να πείσει τον Ρώσο Πρόεδρο να περικόψει την ρωσική παραγωγή.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Πούτιν έμεινε στωικά σιωπηλός όταν η κυβέρνηση Τραμπ επέβαλε οικονομικές κυρώσεις στην Ρωσία για τις υποτιθέμενες επεμβάσεις της στην Ουκρανία, ότι δεν διαμαρτυρήθηκε για τις επεμβάσεις της Ουάσιγκτον στην Συρία, ούτε για τις προσπάθειές της να σταματήσει την εγκατάσταση των ρωσικών αγωγών Nordstream και Southstream προς την Γερμανία και την Βουλγαρία. Τώρα όμως τα πράγματα άλλαξαν, πλήττονται τα συμφέροντα των αμερικανικών επιχειρήσεων και ο Τραμπ θεωρεί φυσικό να καλέσει την Μόσχα σε βοήθεια. Όπως είπε κάποιος επικριτικά, «φαίνεται πως η ομάδα του Τραμπ είναι άνετη να μοιράζει κυρώσεις, αλλά όχι όταν τις υφίσταται.»

Το προεδρικό τηλεφώνημα σχεδόν αποσιωπήθηκε από τα αμερικανικά ΜΜΕ, πράγμα αναμενόμενο αφού δεν είναι δυνατόν να διαστρέψεις ένα περιστατικό όπου ο Αμερικανός Πρόεδρος σαφώς παρακαλεί τον «κακοποιό» Πούτιν να του κάνει μια χάρη.

Το ρωσικό κρατικό πρακτορείο ειδήσεων Τας συνόψισε το τηλεφώνημα σε μια λακωνική ανακοίνωση τριών παραγράφων, που απέκλειε συμπληρωματικά στοιχεία. Να ένα απόσπασμα:

«Οι ηγέτες συζήτησαν επίσης την σημερινή κατάσταση της διεθνούς αγοράς πετρελαίου. Συμφώνησαν για ρώσο-αμερικανικές ανταλλαγές απόψεων επί του θέματος μεταξύ των επικεφαλής των υπηρεσιών ενέργειας», ανακοίνωσε το Κρεμλίνο. «Ο Βλαντίμιρ Πούτιν και ο Ντόναλντ Τραμπ συμφώνησαν να συνεχίσουν τις προσωπικές επαφές», μετέδωσε το Τας.

Σημειώστε πως το τηλεγράφημα του Τας αντιπαρέρχεται τους αυθαίρετους ισχυρισμούς και την εριστικότητα που χαρακτηρίζει τα Δυτικά ΜΜΕ. Μετά την πλημμύρα ψευδό-πληροφόρησης περί «ρωσικής ανάμειξης» που κυριάρχησε στους τίτλους του Τύπου την τελευταία τριετία θα περίμενε κάποιος ότι οι αρχισυντάκτες του Τας θα μπορούσαν να είναι ποιο επικριτικοί για το διάβημα του Τραμπ. Οπωσδήποτε το τηλεφώνημα του δημιουργεί την εντύπωση ότι η Ουάσιγκτον είναι έτοιμη να ενδώσει στον «θανάσιμο εχθρό» της προκριμένου να αποσπάσει τις περικοπές στην παραγωγή πετρελαίου που επιδιώκει. Αλλά προφανώς δεν χρησιμοποιούν όλοι τα ΜΜΕ για να προαγάγουν την δική τους στενοκέφαλη πολιτική.

Μερικοί αναγνώστες μπορεί να θυμούνται πως ο Τραμπ κατηγόρησε τον Πούτιν το 2018 στο Ελσίνκι ότι ανέβασε ψηλότερα τις τιμές (85 δολάρια το βαρέλι) και έπληξε την ανάπτυξη στις ΗΠΑ. Όπως του συμβαίνει συχνά, τα στοιχεία του Τραμπ ήταν λανθασμένα. Ο λόγος που ανέβηκαν οι τιμές το 2018 ήταν ότι η κυβέρνηση Τραμπ επέβαλε σκληρές οικονομικές κυρώσεις στο Ιράν και στην Βενεζουέλα, οι οποίες προκάλεσαν μιαν άμεση πτώση της παραγωγής πετρελαίου και απότομη αύξηση των τιμών. Η υποστήριξη των ΗΠΑ στην επίθεση κατά της Λιβύης είχε επίσης συμβάλει στην αύξηση των τιμών. Επομένως, η Ρωσία δεν ήταν υπεύθυνη για την αύξηση των τιμών του πετρελαίου το 2018, όπως δεν ευθύνεται σήμερα για την πτώση τους.

Το 2018 το πρόβλημα ήταν ότι οι αμερικανικές κυρώσεις έπνιξαν την προσφορά, ενώ το 2020 το πρόβλημα είναι η Σαουδική Αραβία. Οι Σαουδάραβες αύξησαν την παραγωγή τους, όχι η Ρωσία. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Πούτιν δεν μπορεί να συμβάλει στην εξομάλυνση της καταστάσεως, αλλά σημαίνει ότι οι δύο ηγέτες θα πρέπει να συζητήσουν τις διαφορές τους με ειλικρίνεια και να βρούν έναν εποικοδομητικό τρόπο προόδου. Αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται μια διάσκεψη κορυφής, κάτι που μέχρι σήμερα αποκρούεται πεισματικά από το κατεστημένο της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.

Σε κάθε περίπτωση είναι εξαιρετικά απίθανο ότι ο Πούτιν θα συμφωνήσει να μειώσει την παραγωγή πετρελαίου με αντάλλαγμα την άρση των οικονομικών κυρώσεων. Δεν είναι καθόλου αυτό που θέλει. Αυτό που ο Πούτιν θέλει από την Ουάσιγκτον είναι πολύ πιο περιεκτικού περιεχομένου. Θέλει να επανενταχτούν οι ΗΠΑ στην κοινότητα των εθνών, ώστε να μπορούν να αντιμετωπιστούν συλλογικά τα κρίσιμα προβλήματα, όπως ο πόλεμος, οι πανδημίες, η διάδοση των πυρηνικών όπλων και η διεθνής ασφάλεια. Θέλει έναν αξιόπιστο εταίρο που να σέβεται τους κανόνες του παιχνιδιού, θα συμμορφώνεται με το Διεθνές Δίκαιο, θα σταματήσει τους πολέμους για αλλαγή καθεστώτων, θα σέβεται την κυριαρχία άλλων εθνών και θα δίνει χέρι βοήθειας στις διεθνείς κρίσεις.

Αυτό είναι που θέλει. Θέλει ένα σύμμαχο που θα σέβεται τα συμφέροντα των άλλων, θα συνεργάζεται σε θέματα αμοιβαίας σπουδαιότητας και θα εργάζεται για την δημιουργία μιας πιο δίκαιης και ανθηρής διεθνούς οικονομίας.

Εάν ο Τραμπ δείξει ότι είναι διατεθειμένος να αλλάξει, τότε ο Πούτιν θα καταβάλει αναμφίβολα κάθε προσπάθεια να βοηθήσει. Αλλά αν ο Τραμπ συνεχίσει στην τακτική της αμερικανικής μονοκρατορίας, τότε συμφωνία δεν πρόκειται να υπάρξει.






Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Εισαγωγικά

Η πανδημία του Covid-19, πέρα από το ότι επηρεάζει και ανησυχεί τους πάντες, αποτελεί συστημικό κίνδυνο γιατί προσβάλλει «ξαφνικά» όλους τους τομείς της οργανωμένης ζωής σε παγκόσμια κλίμακα. Αλλά για να την προσεγγίσουμε ως πραγματικότητα-ολότητα, χρειάζονται κι άλλοι, πιο συγκεκριμένοι προσδιορισμοί.

Ο δυτικός άνθρωπος και το τόσο διαφημισμένο μαζικό καταναλωτικό πρότυπο (το οποίο κυριαρχεί και σε τμήματα βασικών κρίκων του συστήματος πέρα από τη Δύση) αντιμετωπίζουν σήμερα τα όριά τους. Οι άνθρωποι βρίσκονται μπροστά στον κίνδυνο του θανάτου, συχνά απροστάτευτοι, μόνοι και εγκαταλειμμένοι.

Δεν είναι ένας πόλεμος με στρατούς και όπλα, ούτε ένα χρηματιστικό κραχ που οδηγεί σε μαζική ανεργία και πτώχευση. Είναι όμως το ίδιο τρομακτικό γιατί περιλαμβάνει σχεδόν όλα τα αποτελέσματα των παραπάνω καταστάσεων, έστω κι αν εκδηλώνονται με άλλες μορφές. Και οδηγεί, όχι σε συνεννόηση και συνεργασία, αλλά σε μεγαλύτερο ανταγωνισμό και κυνισμό όλων των διεθνών ελίτ απέναντι στους πληθυσμούς και τις κοινωνίες αλλά και αναμεταξύ τους.

Από αρκετές απόψεις, ο κόσμος θα είναι διαφορετικός από δω και πέρα. Θα κινείται σε νέες συντεταγμένες. Είναι ιδιαίτερα κρίσιμο, κάθε σκεπτόμενος και προβληματιζόμενος πολίτης να κατανοήσει ότι το τι θα προκύψει εξαρτάται και από εμάς όλους. Με μια έννοια, είναι μια ρευστή και κρίσιμη κατάσταση όπου η πολιτική πάλη έχει όλη της την επικαιρότητα.

Πρόκειται λοιπόν για φαινόμενο πολύ έντονης δυναμικής, του οποίου οι συνέπειες δεν έχουν φανεί παρά μόνο πολύ μερικώς. Επί του παρόντος, υπάρχουν ορισμένες ιδιαίτερα φανερές, με τις οποίες σχετίζονται τα 5 σημεία που ακολουθούν.

1 . Πανδημία και δομική κρίση του καπιταλισμού

Η πανδημία συναντιέται με τη δομική κρίση του συστήματος κοινωνικών σχέσεων που κυριαρχεί σήμερα σε ολόκληρο τον κόσμο. Ο τρόπος που εκδηλώνεται, αποτελεί ιδιαίτερη έκφραση αυτής της κρίσης. Φανερώνει τη σύμπλεξη των σύγχρονων τρόπων ζωής, της κατανάλωσης και των σχέσεων ανθρώπου/φύσης στις συνθήκες του σύγχρονου καπιταλισμού.

Το καταστροφικό παραγωγικό μοντέλο αυτού του συστήματος, έχει οδηγήσει καταρχάς στην ανατροπή κάθε ισορροπίας μεταξύ φυσικών οικοσυστημάτων και παρεμβατικής εκμεταλλευτικής δραστηριότητας. Δεύτερον, στην ένταση της αστικοποίησης (μαζί με τη φτωχοποίηση) με γιγαντιαίους ρυθμούς, ως μέσων για τη συσσώρευση όρων κερδοφόρας αναπαραγωγής του κεφαλαίου. Οι διεργασίες αυτές, οδηγούν σε μεγάλης κλίμακας καταστροφές κάθε είδους και πολλαπλασιάζουν τις συνέπειές τους.

Η πανδημία του Covid-19 συνδέεται με την πορεία της δομικής κρίσης στην οποία είναι μπλεγμένος όλος ο πλανήτης, αφού ο πολυπολικός χαρακτήρας δεν αίρει τον καπιταλισμό και την εγγενή τάση του για παγκοσμιοποίηση-διεθνοποίηση, όπως δεν καταργεί και τον σφοδρό ανταγωνισμό διαφόρων πόλων.

Συνεπώς, η πανδημία:
θα εντείνει τη δομική κρίση του σημερινού συστήματος,
θα χρησιμοποιηθεί για να συγκαλύψει τους γενικότερους όρους και τις αιτίες αυτής της κρίσης,
θα συμβάλλει στη μεγάλης κλίμακας καταστροφή και απαξίωση κεφαλαίου,
θα επηρεάσει όλο το πλαίσιο των εργασιακών σχέσεων (μισθοί, ασφάλιση, τηλεργασία, ευελιξία κ.λπ.),
θα δώσει τεράστια έκταση στην ανεργία και στη συσσώρευση λιμνάζοντος εργατικού δυναμικού (τεράστια γκέτο και περιφέρειες ολόκληρες ως τέτοιου είδους δεξαμενές),
θα οδηγήσει σε σημαντική διόγκωση του παγκόσμιου χρέους, αναδεικνύοντας το θέμα της διαχείρισης και εξυπηρέτησής του, γύρω από το οποίο θα καθοριστούν και συμμαχικά μπλοκ, και
θα δώσει τεράστια ώθηση στους μηχανισμούς βιοπολιτικού ελέγχου των κοινωνιών.

2. Πανδημία, παγκοσμιοποίηση και γεωπολιτική

Η παγκοσμιοποίηση σήμαινε, εκτός των άλλων, την καταστροφή των παραγωγικών δυνατοτήτων κάθε χώρας και κοινωνίας, ξεδοντιάζοντας εθνικές οικονομίες και διαλύοντας τον παραγωγικό τους ιστό. Τώρα, κάνει τους κυβερνώντες να παραδέχονται, δικαιολογούμενοι, πως διεξάγεται ένας αδυσώπητος πόλεμος για την εξασφάλιση των απαραίτητων υγειονομικών προμηθειών. Η διάλυση παραγωγικών δυνατοτήτων, στερεί δυνατότητες άλλου είδους κινητοποίησης και ελευθερίας (αυτονομίας) στην αντιμετώπιση μεγάλων κρίσεων και κινδύνων.

Δεν ζούμε όμως γενικά στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, αλλά σε μια ιδιαίτερη συγκυρία. Η πανδημία έρχεται να επιταχύνει τάσεις που είχαν διαφανεί τα τελευταία χρόνια. Δηλαδή, τα όρια και αδιέξοδα της παγκοσμιοποίησης, την ενδόρρηξη (το ρήγμα δηλαδή μέσα στην καρδιά του συστήματος –ΗΠΑ, Βρετανία κ.λπ.) και το νέο πλαίσιο ανταγωνισμού μπλοκ και μεγάλων δυνάμεων, όπως η Κίνα, η Ρωσία, η Ευρώπη, ο ισλαμικός κόσμος και περιφερειακές επεκτατικές δυνάμεις.

Ήδη με την ενδόρρηξη και τη μεγάλη προσφυγική κρίση, είχαν τεθεί τα θεμέλια για διεργασίες όπως:
Η αναδίπλωση πρώην κοσμοκρατικών δυνάμεων (κυρίως ΗΠΑ και δευτερευόντως Βρετανία και ορισμένων συμμάχων τους),
οι έντονα φυγόκεντρες τάσεις στην Ευρώπη και το κλείσιμο των συνόρων με βάση το προσφυγικό,
η ανακήρυξη ως μέγιστου εχθρού του «εθνολαϊκισμού», στην πραγματικότητα της παρέμβασης λαών και χωρών στην πολιτική διαδικασία, και
η όξυνση του ανταγωνισμού ΗΠΑ – Ευρώπης, ΗΠΑ – Κίνας, δυτικού στρατοπέδου – Ρωσίας, ευρωατλαντισμού – ισλαμικού κόσμου, στη βάση του οποίου σημειώθηκαν νέες περιφερειακές, οικονομικές και πολεμικές συγκρούσεις.

Με δυο λόγια, είχαμε εισέλθει στην «εποχή της γεωπολιτικής» και είχε επανέλθει η πολιτική (που χαρακτηρίζονταν ως «λαϊκισμός»). Τώρα, με την πανδημία, επανέρχεται το «κράτος». Επανέρχεται εν μέσω γεωπολιτικών διευθετήσεων, έντασης, ανταγωνισμού και πολέμων. Επανέρχεται αδυνατισμένο μεν από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, αλλά και ενισχυμένο στις διαστάσεις της καταστολής και του ελέγχου. Επανέρχεται με μια ιεραρχημένη κλίμακα: Μεγάλες δυνάμεις, περιφερειακές δυνάμεις, ενεργά κράτη, εξαρτημένα και υποδεέστερα κράτη, προτεκτοράτα και κράτη υπό διάλυση-κατεδάφιση. Γρήγορα εξελισσόμενα και ξαφνικά γεγονότα (πανδημία) αλλάζουν τις ρευστότατες συμμαχίες και συνασπισμούς δυνάμεων. Γεγονότα που επηρεάζουν και επανατοποθετούν όλους τους σχεδιασμούς.

Η πανδημία εντείνει αυτές τις τάσεις, και τώρα όλα τα κέντρα σχεδιάζουν την «επόμενη μέρα». Με τρόπο που να ενδυναμώνουν τη δική τους κυριαρχία, το δικό τους κράτος. Ο καθένας μόνος του, εναντίον όλων, σε πλήρη ανταγωνισμό και πόλεμο.

Ειδικά στον ευρωπαϊκό χώρο, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι διαφαίνεται ήδη η ενίσχυση της απονομιμοποίησης της γερμανοκεντρικής Ε.Ε. Η ένταση Βορρά-Νότου ξεδιπλώνεται ακόμα και μέσα από τη διελκυστίνδα για το ευρωομόλογο. Αλλά και γενικότερα, από το πλήρες ξεγύμνωμα κάθε έννοιας «ευρωπαϊκής αλληλεγγύης», που μοιάζει σήμερα με σύντομο ανέκδοτο, και τον κυνισμό που επιδεικνύει η «ατμομηχανή» του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.

3. Τι δείχνει η διαχείριση της πανδημίας διεθνώς

Παρ’ όλες τις προειδοποιήσεις από τμήματα της επιστημονικής κοινότητας ότι είναι στην ημερήσια διάταξη ο κίνδυνος μιας πανδημίας, στην αρχή θεωρήθηκε εσωτερικό ζήτημα της Κίνας. Ο Τραμπ μίλησε για «κινεζικό ιό», ενώ ο Τζόνσον ανοιχτά διαφήμιζε την «ανοσία της αγέλης», δηλαδή τη μαζική νόσηση του πληθυσμού και αναγκαστικά την «εκκαθάριση» των πλέον αδύναμων.

Την ίδια πολιτική, αλλά χωρίς να διαφημίζεται τόσο, ακολούθησαν Γερμανία, Ολλανδία, Αυστραλία και φυσικά οι ΗΠΑ. Η άρνηση κυβερνήσεων να πάρουν δραστικά μέτρα προφύλαξης και αποτροπής της διάδοσης της επιδημίας, παρατηρήθηκε όμως σε όλες σχεδόν τις χώρες ως τάση. Αυτό δεν μπορεί να ερμηνευτεί παρά μόνο με βάση τα ιδιοτελή συμφέροντα των ελίτ που κυβερνούν.

Ο κυνισμός των ελίτ εκφράστηκε με τον πιο κραυγαλέο τρόπο όταν αρνήθηκαν οποιαδήποτε συνεργασία και βοήθεια προς τις πλέον πληττόμενες χώρες. Ακόμα περισσότερο, όταν σκέφτονται να εκμεταλλευτούν την οικονομική τους ισχύ και τη μη διακοπή των δραστηριοτήτων τους, ώστε να προηγηθούν στον ανταγωνισμό προς άλλα κέντρα που θα έχουν εξαντληθεί από τα έκτακτα μέτρα και την καραντίνα. Σκέψεις που συνάντησαν την οργή του κόσμου και ανάγκασαν, με βάση και την τροπή της ίδιας της πανδημίας, στη λήψη ορισμένων μέτρων.

Την ίδια στιγμή, αναδεικνύεται ακόμα ένας διχασμός. Από τη μία, οι χώρες με ισχυρή βιομηχανική παραγωγή, την οποία σε πολλές περιπτώσεις αναδιατάσσουν για την παραγωγή όσων χρειάζονται. Από την άλλη, αυτές που παλεύουν από μειονεκτική θέση για να εξασφαλίσουν τα στοιχειώδη ή γίνονται βορά σε δωρεές (με το αζημίωτο φυσικά) ανερχόμενων μεγάλων δυνάμεων.

Σε κάθε περίπτωση, ο Covid-19 στέκεται ως μεγάλος κατήγορος για ένα έγκλημα που είχε προηγηθεί: Τη γενικευμένη επίθεση στο δημόσιο σύστημα υγείας όπου αυτό υπήρχε και κάλυπτε μεγάλο μέρος των πολιτών. Την τρομερή φτωχοποίηση πληθυσμών και περιοχών. Τη γενική νεοφιλελεύθερη πολιτική περικοπής δημόσιων δαπανών και ενίσχυση της «ιδιωτικής πρωτοβουλίας», δηλαδή μεγάλων μονοπωλιακών μεγαθηρίων. Τη μεταφορά όλων των πόρων προς πεδία που επέτρεπαν την εκτεταμένη κερδοφορία του κεφαλαίου.

Τελικά, η πραγματική γραμμή για τη διαχείριση του Covid-19 είναι «έχουμε λίγες θέσεις στο σύστημα υγείας, οι υπόλοιποι παρακαλούμε μην διαγνωστείτε, μείνετε σπίτι, ή κι αν νοσήσετε σοβαρά καλύτερα να πεθάνετε εκεί». Στην πράξη, όλοι οι διαχειριστές ξέρουν ότι το υπαρκτό σύστημα υγείας και η δομή του, δεν μπορούν να σηκώσουν μια πανδημία. Επομένως, να κερδηθεί χρόνος, να πλατύνει η καμπύλη, να μην πάρει τεράστιες διαστάσεις, και κυρίως να μην διακοπεί για πολύ καιρό η οικονομική δραστηριότητα.

Οι πλέον κυνικοί βλέπουν ήδη το μετά που αρχίζει από το τώρα. Δηλαδή, τον τρόπο διαχείρισης στους τομείς της οικονομίας, της εργασίας, της κοινωνίας και των διακρατικών σχέσεων στο νέο περιβάλλον που διαμορφώνεται.

4. Η Ελλάδα και η πανδημία του Covid-19

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στην Ελλάδα, η πανδημία δεν βρίσκει απλώς μια χώρα σημαδεμένη βαθιά από τις πολιτικές διάλυσης που επιβλήθηκαν για μια δεκαετία. Έρχεται σε μια ιδιαίτερη φάση που χαρακτηρίζεται από την όξυνση της τουρκικής επιθετικότητας, και τελευταία τη χρήση του προσφυγικού ως γεωπολιτικού όπλου με την ανοιχτή προσφυγή σε πολιτικές πληθυσμών.

Η πανδημία όμως αναδεικνύει και πλευρές που σχετίζονται με το ευάλωτο παραγωγικό μοντέλο της χώρας. Με το τι σημαίνει να στηρίζεται μία οικονομία αποκλειστικά στη «βαριά βιομηχανία του τουρισμού», τις υπηρεσίες και τη λειτουργία ως διαμετακομιστικός κόμβος. Σε τομείς δηλαδή πλήρως εκτεθειμένους στις διακυμάνσεις των παγκοσμιοποιημένων μεταφορικών δικτύων και των αλυσίδων προμήθειας.

Ειδικότερα, πρέπει να διακρίνουμε τρία πεδία. Αυτά που σχετίζονται με την κοινωνία, το κράτος και τον πολιτικό κόσμο.

Η κοινωνία, έχοντας περάσει αρκετές δυσκολίες, «έκτακτες καταστάσεις» και ανατροπές της καθημερινότητας τα τελευταία 10 χρόνια (μνημόνια, capital controls, μεταναστευτική κρίση κ.λπ.) έδειξε ψυχραιμία και αυτοπειθαρχία σε μεγάλο βαθμό. Δεν λείπουν φυσικά τμήματα και περιπτώσεις που κινούνται με ιδιοτέλεια, αντικοινωνικά και ανεύθυνα, αλλά αυτά σε καμιά περίπτωση δεν χαρακτηρίζουν τη γενική στάση και συμπεριφορά. Η διαπίστωση αυτή έχει σημασία και έρχεται να διαψεύσει διάφορες θεωρίες και γενικεύσεις για τον «καθυστερημένο», «παρτάκια» κ.λπ. Έλληνα.

Σχετικά με το κράτος: Οι δομές του ήταν ανέτοιμες και είχαν πληγεί από τις μνημονιακές περικοπές και κατεδαφίσεις. Ιδιαίτερα ο δημόσιος τομέας της υγείας, έντονα αδυνατισμένος, σήκωσε και σηκώνει το κύριο βάρος της αντιμετώπισης χάρη στη στάση του ζωντανού στοιχείου της Υγείας, γιατρούς και νοσηλευτές.

Η επιτροπή επιστημόνων που συγκροτήθηκε χαίρει μιας εκτίμησης (ιδιαίτερα ο επικεφαλής της) αλλά προσπαθώντας να αντιμετωπίσει την κατάσταση με όσα μέσα έχει, δεν αφήνει να ακουστεί η φωνή του προσωπικού των νοσοκομείων και δικαιολογεί πολλές ελλείψεις που εμφανίστηκαν. Δεν πρόβαλαν την απαίτηση επίταξης του ιδιωτικού τομέα. Το μοντέλο αντιμετώπισης της πανδημίας, στηρίχθηκε στην κινεζική πείρα περιορισμού όσο περισσότερο γίνεται της διάδοσης του Covid-19.

Η κυβέρνηση, γνωρίζοντας τις ελλείψεις του δημόσιου τομέα υγείας και αντιλαμβανόμενη ότι θα μπορούσε να υπάρχουν πάρα πολλές απώλειες, δέχθηκε εισηγήσεις για μέτρα. Βέβαια κι αυτά κάπως καθυστερημένα και χωρίς συντονισμό, για παράδειγμα στα αεροδρόμια, στα λιμάνια, στα μέτρα καραντίνας όσων εισέρχονταν στη χώρα. Χωρίς να βάζει καθόλου χέρι στον ιδιωτικό τομέα της υγείας, καμαρώνοντας για ορισμένες δωρεές εφοπλιστών και μεγάλων ομίλων, και χωρίς να έχει δεσμευτεί για το πόσα κονδύλια θα πάνε για την ενίσχυση του μετώπου στα νοσοκομεία, με προσλήψεις, υγειονομικό υλικό, κλίνες σε ΜΕΘ κ.λπ.

Στα πλαίσια των μέτρων που παίρνει, αφήνει απροστάτευτους όσους δουλεύουν ακόμα, και ερωτοτροπεί με την ιδέα να φορτώσει όλα τα βάρη στους εργαζόμενους και τα δικαιώματά τους και να παρουσιάσει τις απολύσεις που θα γίνουν ως αναγκαίες. Η πρότασή της θα είναι «μισή ζωή», δηλαδή μισός μισθός, μισή εργασία, μισή σύνταξη και καθόλου κοινωνικό κράτος, στο όνομα κάποιας «ανασυγκρότησης» μετά την πανδημία.

Ο πολιτικός κόσμος δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να ζητήσει έστω μια συγγνώμη για το χάλι που επέβαλλαν τόσα χρόνια οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές όλων των κυβερνήσεων και τα μνημόνια στη δημόσια υγεία. Αν δεν υπήρχε όλα αυτά τα χρόνια η προσφορά των εργαζόμενων στα νοσοκομεία, ακόμα και των συγγενών των αρρώστων, δεν θα λειτουργούσε σχεδόν τίποτα στον τομέα της υγείας.

Τέλος, κατέρρευσε εντελώς η μικροπολιτική, καθώς ο κόσμος δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον για πραγματικές λύσεις, απαντήσεις και πολιτικές ουσίας, γυρίζοντας την πλάτη στον μικροπολιτικό καυγά για το ποιος έκανε τα περισσότερα και ποιος είναι καλύτερος ή λιγότερο κακός από τον άλλον.

5. Ταξική και πολιτική πάλη σε συνθήκες έκτακτης ανάγκης λόγω της πανδημίας

Η πολιτική και η ταξική πάλη (ως πλούσια και περιεκτική διαδικασία και όχι καρικατούρα, με την απλοϊκή και «δυαδική» μορφή με την οποία εννοείται συνήθως) αναγκαστικά παίρνουν άλλες μορφές σε τέτοιες συνθήκες. Δεν καταργούνται, δεν λείπουν ούτε στιγμή καθώς επενεργεί η πανδημία. Κλασικές μορφές συλλογικής δράσης παραμερίζονται, αφού ο δημόσιος χώρος δεν λειτουργεί με τον συνήθη τρόπο σε αυτές τις συνθήκες. Πολλοί υποστηρίζουν ότι χωρίς δημόσιο χώρο με τη γνωστή του μορφή, δεν μπορεί να υπάρχει πολιτική και ταξική πάλη, αλλά κάνουν λάθος.

Η κατάσταση αλλά και το κράτος έκτακτης ανάγκης περιστέλλουν εκφράσεις του δημόσιου χώρου και της πολιτικής όπως σε συνηθισμένους καιρούς, αλλά συνεχίζει να αποσπάται μια συναίνεση ή να ασκείται ποικιλοτρόπως η πίεση της κοινωνίας, η οποία δεν σταματά να υπάρχει με πολλαπλούς τρόπους, ακόμα και μέσα στα σπίτια. Αναδεικνύονται και εφευρίσκονται άλλες μορφές επικοινωνίας, πίεσης και δράσης. Και βέβαια αλλάζουν οι προτεραιότητες, οι ιεραρχήσεις, τα κύρια μέτωπα και στόχοι.

Ο «κοινός νους» είναι υπαρκτός και δραστήριος στη χώρα μας και δεν έχουμε έναν παθητικοποιημένο πληθυσμό που απλά δέχεται τη μοίρα του και περιμένει πότε θα τον βρει το κακό. Η πλευρά της ενεργοποίησης της κοινωνίας με διάφορες μορφές, όσο κι αν υποσκιάζεται από τον φόβο και τις άλλου είδους ανακατατάξεις μεγάλης κλίμακας, σχετίζεται με δεσμούς αλλά και δίκτυα (κοινωνικο-παραγωγικά) που χτίζονται μέσα σε δύσκολες στιγμές και αξιοποιώντας ενυπάρχοντα στοιχεία και διαδικασίες μέσα σε μια κοινωνία.

Μορφές κοινωνικής παρέμβασης στον δημόσιο χώρο δοκιμάζονται στις παρούσες συνθήκες, και κάποιες άλλες ήδη αναδύονται. Από τις διάφορες μορφές ευγνωμοσύνης και αλληλεγγύης προς όσους βρίσκονται στην πρώτη γραμμή, την εθελοντική προσφορά ατόμων και ομάδων, μέχρι τις κινήσεις αλληλεγγύης σε μοριακό επίπεδο (πολυκατοικία, γειτονιά κ.λπ.). Οι προσπάθειες αυτές ανοίγουν χαραμάδες για μετασχηματισμούς και σε ευρύτερα πεδία.

Όσο κι αν φαίνεται παράξενο, είναι ώρα της πολιτικής –αλλά με διαφορετικό τρόπο: Υπάρχει αυξημένο ενδιαφέρον, πρόκειται για θέματα ζωής ή θανάτου, ενώ το πολιτικό πεδίο ισορροπεί στην κόψη του ξυραφιού και όλα είναι πιο ρευστά από πριν. Η συναίνεση, ο έλεγχος και η επιβολή, παίρνουν άλλες μορφές και διαστάσεις.

Η πολεμική φρασεολογία, τα μέτρα περιορισμού των πληθυσμών και η τάση για τον βιοπολιτικό έλεγχο των κοινωνιών, δημιουργούν μεγάλους πειρασμούς για την επιβολή νέων κοινωνικών μοντέλων και μιας εντελώς διαφορετικής καθημερινότητας από δω και πέρα.

Σε πολλές χώρες αναβάλλονται εκλογικές διαδικασίες ή κορυφαίες αθλητικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις, ενώ έχουν σημειωθεί εξεγέρσεις σε χώρους εγκλεισμού, όπως οι φυλακές. Η «υγειονομική Κατρίνα» δεν πλήττει όλους το ίδιο, ούτε έχουν όλοι τις ίδιες ευκαιρίες για να σωθούν. Δεν αποκλείονται βίαια ξεσπάσματα πολλαπλών κινήτρων. Ήδη, για παράδειγμα, υπάρχουν διεθνώς αναφορές για αντιδράσεις τροφοδοτούμενες από την παύση δραστηριοτήτων της κάθε λογής «παραοικονομίας», η οποία καταγράφει ένα τεράστιο ποσοστό της παγκόσμιας οικονομίας.

Είναι περίοδος εξαγωγής βασικών συμπερασμάτων και δραστηριοποίησης στη βάση αυτών. Είναι αναγκαία: Ένα άλλο μοντέλο πολιτικής, βασισμένο στον δημοκρατισμό και την συμμετοχή των πολιτών. Ένα κοινωνικό μοντέλο όπου οι ιεραρχήσεις και οι προτεραιότητες θα είναι διαφορετικές από αυτές του γερασμένου καπιταλισμού και του κυνηγητού του υπερκέρδους. Χωρίς τους πολυποίκιλους ζουρλομανδύες που επιβάλλει ο χρηματιστικός καπιταλισμός/ιμπεριαλισμός.

Το σενάριο, όμως, δεν γράφει «και τότε βρέθηκε το εμβόλιο, πέρασε η πανδημία, οι κοινωνίες έβγαλαν συμπεράσματα για το πόσο κακός είναι ο νεοφιλελευθερισμός και νέες αξίες κυριάρχησαν ανάμεσα στους ανθρώπους». Αυτά που διακυβεύονται και προετοιμάζονται είναι σοβαρά και σχετίζονται με σχεδιασμούς μεγάλης κλίμακας σε παγκόσμιο επίπεδο. Άρα, και οι διαδικασίες εξαγωγής συμπερασμάτων και αλλαγών, θα αντιμετωπίσουν μεγάλες δυσκολίες και με αυτές θα πρέπει να αναμετρηθούν.

Πρέπει να διασωθούμε, να επιβιώσουμε και να ζήσουμε εν κοινωνία, ως σύνολο, μέσα στην ενότητά του αλλά και με τις αντιθέσεις του. Σήμερα είναι και περίοδος προσφοράς του καθένα για να νικήσει η ζωή και να οικοδομηθεί μια άλλη προοπτική με διαφορετικές προδιαγραφές από αυτές που προετοιμάζουν οι κυνικές διεθνείς ελίτ.

Ο αγώνας για τη ζωή περιλαμβάνει όλους τους τομείς της κοινωνικής δράσης. Οικονομία, εργασία, θεσμοί, πολιτισμός, επιστημονικό πεδίο, ιδεολογία, πολιτική και ταξική πάλη, σχέση ανθρώπου με τη φύση. Γιατί η αλαζονεία, η παρακμή και ο κυνισμός του καπιταλισμού, καταστρέφουν τη ζωή στις περισσότερες μορφές της.

Ο αγώνας για την ζωή και την ανθρωποποίηση του ανθρώπου συνεχίζεται!


Ανακοίνωση της ΚΟΕ, 2/4/2020


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Είναι δυσβάσταχτος κι επώδυνος πλέον για όλους μας, που είμαστε για τέταρτη εβδομάδα έγκλειστοι στα σπίτια μας, αυτός ο καθημερινός βομβαρδισμός τρόμου από τα κανάλια.
Το κλίμα της κατάθλιψης και της άσκησης πολιτικών αναγκαστικής αποδοχής του περιορισμού των ελευθεριών μας έχει πλέον αποκαλυφθεί. Σημεία και τέρατα σημειώνονται από εξουσίες όπου γης. Μέχρι και δικτατορικά κατεστώτα εμφανίζονται σε περιβάλλον Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ουγγαρία - δείτε εδώ).

Παραθέτουμε σήμερα ένα σημαντικό βίντεο στο οποίο ο διακεκριμένος Έλληνας καθηγητής επιδημιολογίας στο Στάνφορντ της Καλιφόρνιας των ΗΠΑ, κ. Γιάννης Ιωαννίδης μιλά ψύχραιμα για τον καταιγισμό του τρόμου που έχει εξαπολυθεί και που δεν συμβάλλει κατ' οιονδήποτε τρόπο στην αντιμετώπιση του COVID19. Τουναντίον μάλιστα μιλά θεωρεί λανθασμένη  την επικοινωνιακή τακτική του HORROR REALITY TV SHOW, που οδηγεί σε μεγαλύτερα προβλήματα όπως αυτά του άγχους και του στρες.
Παρακολουθήστε απόσπασμα από την συνέντευξη που έδωσε στον 9,84, στα τέλη του Μάρτη.




"Όλες οι Ενώσεις και τα νοσοκομεία θα κάνουμε κινητοποιήσεις στις 7 Απριλίου για να γίνουν αποκαλύψεις. Δεν είναι δυνατόν να συγκαλύπτουν την αλήθεια".

Αυτό δήλωσαν οι γιατροί της ΟΕΝΓΕ (Ομοσπονδία Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας) σε συνέντευξη τύπου που δόθηκε έξω από το Αττικό Νοσοκομείο, όπου ακούστηκαν πολλά στοιχεία.

Κάλεσαν μάλιστα, όλους τους πολίτες να σταθούν δίπλα τους στη δύσκολη αυτή μάχη.

"Ο κόσμος πρέπει να αντιδράσει γιατί παίζεται η ζωή του" είπαν χαρακτηριστικά, αναφερόμενοι στη δραματική, όπως την χαρακτήρισαν, κατάσταση στα νοσοκομεία της χώρας, λόγω των τραγικών ελλείψεων προσωπικού και εξοπλισμού και των δεκάδων γιατρών που νοσούν από τον ιό, εξαιτίας της μηδαμινής τους θωράκισης.

Οι γιατροί της Ομοσπονδίας μιλώντας σε δημοσιογράφους, είπαν πως η κυβέρνηση ψεύδεται στις ανακοινώσεις της σχετικά με την επάρκεια του υλικού, ενώ συμπλήρωσαν πως φτάνουν κατά δεκάδες καθημερινά καταγγελίες από όλα τα νοσοκομεία της χώρας.

"Αναγκαζόμαστε να χρησιμοποιούμε μια και δυο και τρεις φορές, μάσκες και στολές μίας χρήσης" λένε οι γιατροί.

"92 γιατροί νοσούν και 450 περίπου είναι σε καραντίνα. Υπάρχουν νοσοκομεία όπως το ΝΙΜΙΤΣ που θα μπουν να δουλέψουν ως νοσοκομεία κοροναϊού, χωρίς να έχουν τον απαραίτητο εξοπλισμό" λέει η Μ. Παγώνη.

"Κανένας υγειονομικός δεν μπορεί να βοηθήσει όταν δουλεύει ασταμάτητα από τις ελλείψεις προσωπικού. Κανένας δεν βοηθάει όταν δεν έχει μέσα ατομικής προστασίας. Είναι ανήθικο να στέλνονται γιατροί να αντιμετωπίσουν περιστατικά χωρίς μέσα προστασίας. Κανείς δεν πρέπει να στέλνεται, χωρίς να του έχουν γίνει υγειονομικά τεστ. Τεστ και στον πληθυσμό και στους υγειονομικούς ζητάμε. Ανακοινώνονται νούμερα… λένε πήραμε 1 εκ. μάσκες και στα νοσοκομεία δεν φτάνει τίποτα" λέει ο Κ. Λειβαδάς.

"Η κυβέρνηση έχει κάνει την πρωταπριλιά καθημερινή τακτική. Στα νοσοκομεία αναφοράς δεν έχουμε μέτρα προστασίας. Οι συνάδελφοι μπαίνουν σε καραντίνα και νοσούν γιατί δεν υπάρχει συνάδελφος να τους αντικαταστήσει. Πως διασφαλίζεται η ανοσία στα καμπς; Να πουν και μια αλήθεια. Δεν φτάνουν οι ελάχιστοι γιατροί που διορίζονται ως συμβασιούχοι. Δεν φτάνουν οι στολές." προσθέτει η Δ. Τοσονίδου.

"Σήμερα από τη Λέρο, έφτασε καταγγελία ότι είχαν υλικά μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού" λέει η Δήμητρα Σταματέλου.

"Υπάρχουν συνάδελφοι στην Πελοπόνησο και στα νησιά που λένε ότι νοσούν γιατροί και τους λένε να συνεχίσουν να δουλεύουν. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε, πως λένε ότι είναι όλα υπό έλεγχο. Πως το λένε οι διοικητές των νοσοκομείων όταν η πραγματικότητα λέει το αντίθετο.
Είναι επικίνδυνη η κατάσταση. Σε ξενοδοχείο που νοσηλεύει ύποπτα κρούσματα και στέλνουν συναδέλφους χωρίς γάντια και μάσκες. Και αυτά καταγγέλλονται επώνυμα. Δίνεται μία μάσκα μία στολή σε κάθε άνθρωπο που νοσεί. Κάνουμε πατέντες για να κρατήσουν παραπάνω. Τα αερίζουμε για να ξανά χρησιμοποιηθούν και αυτό είναι το καλό σενάριο" προσθέτει.

"Ο λαός μας έδειξε υπευθυνότητα, το μέτρο απαγόρευσης της κυκλοφορίας δεν είχε υγειονομική χρησιμότητα. Θέλουν να δείξουν, ότι αν γίνει το κακό θα φταίει ο λαός , ούτε η κυβέρνηση, ούτε το σύστημα υγείας. Όλα αυτά, την ώρα που παίρνουν ακατανόητες αποφάσεις. Ήταν πχ υγειονομικά επικίνδυνη και ακατανόητη, η απόφαση για την εκκένωση φοιτητικών εστιών. Είχαν άγνοια οι υπουργοί υγείας. Ποιος ήθελε έναν μαζικό πληθυσμό να μετακινηθεί μαζικά; πρέπει να παρθεί πίσω" λέει ο Π. Παπανικολάου.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Λεωνίδα Βατικιώτη


Τα περιστατικά είναι υπερβολικά πολλά για να θεωρηθούν μεμονωμένα ή τυχαία. Επιλέγω τα πιο χαρακτηριστικά:

Στις ΗΠΑ, από την 1η Φεβρουαρίου ακόμη, όταν δηλαδή ο αμερικανός πρόεδρος εφάρμοζε την γραμμή πλήρους υποτίμησης της πανδημίας του κορονοϊού, εγκρίθηκε σχέδιο ανάληψης της εξουσίας από τον στρατό, στην περίπτωση που η ασθένεια ή η βία παραλύσουν τη χώρα. Ηγέτης των ΗΠΑ σε αυτή την περίπτωση θα αναλάβει ο στρατηγός Τέρενς Ο’Σόνεσι. Ο «τετράστερος» διάδοχος του Τραμπ, που καλείται να παρακάμψει το Σύνταγμα της χώρας, είναι τώρα διοικητής της NORTHCOM (Northern Command) που δημιουργήθηκε αμέσως μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στις ΗΠΑ κι έχει ως αποστολή την άμυνα και την προστασία των ΗΠΑ. Το σχέδιο που αποκάλυψε το περιοδικό Newsweek στις 18 Μαρτίου προβλέπει επίσης την ανάπτυξη της NORTHCOM από την μια ακτή των ΗΠΑ ως την άλλη.

Στο Ισραήλ, ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου έδωσε την άδεια στην Ισραηλινή Υπηρεσία Ασφαλείας να εφαρμόσει στα κρούσματα του κορονοϊού μια τεχνολογία παρακολούθησης, που μέχρι τώρα εφάρμοζε μόνο στους Παλαιστινίους αγωνιστές. Μάλιστα, «όταν υποεπιτροπή της Βουλής αρνήθηκε να δώσει την εξουσιοδότησή της για την εφαρμογή αυτού του μέτρου ο Νετανιάχου το επέβαλε με προεδρικό διάταγμα», έγραφε στους Financial Times ο Γιουβάλ Νόε Χαράρι, συγγραφέας του αξιοδιάβαστου «21 μαθήματα για τον 21ο αιώνα». Τόνιζε επίσης ότι «ανώριμες ακόμη και επικίνδυνες τεχνολογίες τίθενται εσπευσμένα σε υπηρεσία, επειδή ο κίνδυνος της μη δράσης είναι μεγαλύτερος. Ολόκληρες χώρες μετατρέπονται σε πειραματόζωα σε μεγάλης έκτασης κοινωνικά πειράματα. Σε κανονικούς καιρούς κυβερνήσεις, επιχειρήσεις και διοικήσεις εκπαιδευτικών ιδρυμάτων ποτέ δε θα συμφωνούσαν σε τέτοια πειράματα. Αλλά αυτοί δεν είναι κανονικοί καιροί».

Στην Ιορδανία, το Ομάν, το Μαρόκο και την Υεμένη αναστάληκε η εκτύπωση και κυκλοφορία κρατικών και ιδιωτικών εφημερίδων, ως ένα μέτρο αντιμετώπισης της πανδημίας του κορονοϊού. Με βάση μάλιστα την ίδια πηγή, την Επιτροπή για την Προστασία Δημοσιογράφων, οι κυβερνητικές αποφάσεις εκδόθηκαν και στις τέσσερις χώρες εντός μίας εβδομάδας. Οι δημοσιογράφοι βρέθηκαν στο στόχαστρο και στις Φιλιππίνες. Με βάση απόφαση του Κογκρέσου, Μέσα Ενημέρωσης και δημοσιογράφοι θα αντιμετωπίζουν ποινή φυλάκισης δύο μηνών και πρόστιμο έως 19.500 δολάρια αν κατηγορηθούν από την κυβέρνηση ότι διαδίδουν ψευδείς ειδήσεις για τον κορονοϊό. Και μόνο τους τίτλους να παρακολουθεί κανείς για τον βίο και την πολιτεία του προέδρου Ντουτέρτε εύκολα μπορεί να προβλέψει ότι στο στόχαστρό του δεν θα βρίσκονταν οι υπαίτιοι του μοντάζ της τηλεόρασης του Open που γέμισαν την παραλιακή της Θεσσαλονίκης με κόσμο, αλλά όσοι γράφουν και μεταδίδουν ενοχλητικές ειδήσεις, ενάντια στις οδηγίες της κυβέρνησης…


Στην Ουγγαρία ψηφίσθηκε νόμος που περιλαμβάνει όλα σχεδόν τα παραπάνω! Ο Βίκτορ Όρμπαν ξεπέρασε εαυτόν εισάγοντας στη Βουλή νόμο με τον οποίο στην πράξη καταργήθηκε η ίδια η Βουλή, με το επιχείρημα ότι η αντιμετώπιση της πανδημίας του κορονοϊού επιβάλλει την εφαρμογή ενός καθεστώτος έκτακτης ανάγκης. Ψηφίσθηκε δε με 137 ψήφους υπέρ και 53 κατά. Το ειδικό καθεστώς αποτελείται από δύο μέρη. Πρώτον, η κυβέρνηση μπορεί να αποφασίζει με την έκδοση προεδρικών διαταγμάτων, χωρίς κανένα κοινοβουλευτικό έλεγχο. Δεύτερο, προβλέπεται η δημιουργία δύο νέων εγκλημάτων. Το ένα αφορά την διασπορά ψευδών ειδήσεων από δημοσιογράφους και Μέσα με στόχο την πρόκληση πανικού και το άλλο με την παραβίαση των κανόνων καραντίνας ή απομόνωσης. Το ανώτερο όριο φυλάκισης για τους ενόχους φτάνει τα οκτώ έτη.

Ο κατάλογος είναι κάτι παραπάνω από μακρύς, είναι ατελείωτος. Περιλαμβάνει από τις Πολιτείες του Τέξας και το Οχάιο που με αφορμή την πανδημία και προς όφελος της δημόσιας υγείας …εννοείται απαγόρευσαν τις εκτρώσεις απειλώντας τους γιατρούς με πρόστιμο 1.000 δολαρίων, μέχρι και την κυβέρνηση Κ. Μητσοτάκη στην Ελλάδα, που με την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου της 20ης Μαρτίου επανέφερε την πολιτική επιστράτευση. Η αναστολή της ισχύος της παρ. 2 του άρθρου 1 του ν. 4325/2015 δεν μπορεί κατά κανέναν τρόπο να δικαιολογηθεί στη βάση «των κατεπειγόντων μέτρων για την αντιμετώπιση των συνεπειών του κινδύνου διασποράς του κορωνοϊού COVID-19», όπως είναι ο τίτλος της ΠΝΠ. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη εκμεταλλεύτηκε το μούδιασμα της κοινωνίας για να υλοποιήσει νύχτα κι εν κρυπτώ ένα ακόμη αιτηματάκι του ΣΕΒ, από την μακρά λίστα θελημάτων που μεθοδικά και κυρίως σιωπηρά υλοποιεί. Συμπεριλαμβάνεται επίσης η Κύπρος που με βάση δημοσιεύματα εξετάζει τη λύση του κατ’ οίκον περιορισμού όσων ασθενών διαγιγνώσκονται θετικοί στον κορονοϊό με τη χρήση ηλεκτρονικών βραχιολιών που χρησιμοποιούνται για τους φυλακισμένους όπως και τη δυνατότητα της αστυνομίας να επεμβαίνει σε οικείες για τις οποίες υπάρχουν καταγγελίες συγκέντρωσης πολλών ατόμων. Από αυτόν τον κατάλογο δεν θα μπορούσε φυσικά να λείπει και το …ολιγοπώλιο του διαδικτύου. Με βάση όσα περιέγραψε ο Έντουαρντ Σνόουντεν σε μια συνέντευξη που παραχώρησε στο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Δανίας το Facebook και η Google είναι σε συνεννόηση με την αμερικανική κυβέρνηση για να της παρέχουν στοιχεία για τις μετακινήσεις των πολιτών έτσι ώστε να φαίνεται αν κρατούν τις αναγκαίες αποστάσεις μεταξύ τους. Οι διαβεβαιώσεις κυβερνητικών αξιωματούχων πώς δεν πρόκειται με αυτά τα στοιχεία να χτιστούν βάσεις δεδομένων δεν έπεισαν και πολλούς…





Με βάση όλα τα παραπάνω, που είναι ελάχιστα φυσικά μπροστά σε αυτά που γίνονται σε απροσπέλαστα γραφεία και εσωτερικά δίκτυα του κράτους και των μηχανισμών καταστολής τα οποία αγνοούμε ή απλώς διαισθανόμαστε, αυτό που εύκολά συμπεραίνουμε είναι ότι οι κυβερνήσεις εκμεταλλεύονται τα πέρα για πέρα αναγκαία μέτρα απαγόρευσης κυκλοφορίας για να επιβάλλουν νέους περιορισμούς, να ακυρώσουν κατοχυρωμένες ελευθερίες και να αμφισβητήσουν συλλογικά και ατομικά δικαιώματα. Οι κυβερνήσεις καταχρώνται της εμπιστοσύνης που τους δείχνουν οι πολίτες για να διαχειριστούν αυτή τη πρωτοφανή απειλή προκειμένου να επιβάλλουν μια αυταρχική ατζέντα που δεν έχει καμία, μα καμία σχέση με την αντιμετώπιση της πανδημίας του κορονοϊού.

Η αυταρχικοποίηση του κράτους, σε βαθμό να προγραμματίζεται ακόμη η παράδοση της εξουσίας στον στρατό στις ΗΠΑ, δηλαδή στρατιωτικός νόμος (ενδεχόμενο ανήκουστο στο παρελθόν), που δεν πρόκειται φυσικά να αποσυρθεί όταν αντιμετωπισθεί πανδημία (όπως ακριβώς το τέλος του πολέμου στο Αφγανιστάν δεν ακύρωσε τον αντι-τρομοκρατικό νόμο) φέρνει στην επιφάνεια και την κατεύθυνση των αλλαγών που κυοφορεί η πανδημία: Αντί για αμφισβήτηση του νεοφιλελευθερισμού από μια προοδευτική κατεύθυνση, όπως πολλοί ελπίζουν, η επόμενη μέρα θα έχει οργουελικές καταστάσεις με περισσότερη καταστολή, κρατικό αυταρχισμό και διώξεις, που δεν έχει ξαναδεί η γενιά μας!

Υστερόγραφο: Αν κάποιος ή κάποια αντιτείνει, «μα δεν γίνονται αυτά εδώ», θα του συνιστούσα να διαβάσει το αριστούργημα του βραβευμένου με Νόμπελ αμερικανού συγγραφέα Σίνκλερ Λιούις με τίτλο «Δεν γίνονται αυτά εδώ»…

πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο Νόαμ Τσόμσκι, ο γνωστός 91χρονος Αμερικανός γλωσσολόγος και πολιτικός αναλυτής, μίλησε στον Σρέτσκο Χόρβατ στο DiEM25 TV από την Αριζόνα των ΗΠΑ, όπου βρίσκεται σε αυτό-απομόνωση λόγω της πανδημίας. Ο Τσόμσκι επισήμανε ότι η υγειονομική κρίση του κορονοϊού είναι πολύ σοβαρή και θα έχει σοβαρές επιπτώσεις αλλά θα είναι παροδική, ενώ υπάρχουν δύο πιο σοβαρές υπαρξιακές απειλές που έχει να αντιμετωπίσει η ανθρωπότητα, ο πυρηνικός πόλεμος και η υπερθέρμανση του πλανήτη. Στην ανάλυσή του επισημαίνει πώς όλες οι απειλές αυτές επιδεινώνονται από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και μετά το τέλος αυτής της κρίσης η επιλογή θα είναι είτε πιο αυταρχικά, βίαια κράτη είτε ριζική ανασυγκρότηση της κοινωνίας με πιο ανθρώπινες συνθήκες.

Για τον Τσόμσκι είναι σοκαριστικό αυτή την κρίσιμη στιγμή να ηγείται ο Ντόναλντ Τραμπ, τον οποίο χαρακτηρίζει ως κοινωνιοπαθή καραγκιόζη. «Η πανδημία του κορονοϊού είναι αρκετά σοβαρή, αλλά αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι υπάρχουν δύο τεράστιες απειλές που αντιμετωπίζουμε, οι οποίες είναι πολύ χειρότερες από οτιδήποτε έχει συμβεί στην ανθρώπινη ιστορία: Η μία είναι ο αυξανόμενος κίνδυνος ενός πυρηνικού πολέμου και η άλλη είναι φυσικά η αυξανόμενη απειλή της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Ο κορονοϊός είναι κάτι άσχημο και μπορεί να έχει τρομακτικές συνέπειες, αλλά θα υπάρξει ανάκαμψη. Ενώ οι άλλες δύο απειλές αν δεν αντιμετωπιστούν θα είναι το τέλος μας».

Η εξουσία των ΗΠΑ είναι τόσο μεγάλη, που είναι η μοναδική χώρα που όταν επιβάλλει κυρώσεις σε άλλα κράτη όπως το Ιράν και η Κούβα, όλοι οι υπόλοιποι την ακολουθούν μαζί με την Ευρώπη που παίζει τον ρόλο του υποτακτικού, υποστηρίζει ο Τσόμσκι. Οι χώρες αυτές υποφέρουν από τις αμερικανικές κυρώσεις αλλά παρόλα αυτά «ένα από τα πιο ειρωνικά στοιχεία της σημερινής κρίσης του κορονοϊού είναι ότι η Κούβα βοηθάει την Ευρώπη. Η Γερμανία δεν μπορεί να βοηθήσει την Ελλάδα, αλλά η Κούβα μπορεί να βοηθήσει τις ευρωπαϊκές χώρες». Προσθέτοντας και τους θανάτους στη Μεσόγειο χιλιάδων μεταναστών και προσφύγων, ο Τσόμσκι θεωρεί ότι η πολιτισμική κρίση της Δύσης είναι συγκλονιστική.

Η σημερινή ρητορική που παραπέμπει σε φρασεολογία πολέμου έχει κάποια σημασία, σύμφωνα με τον Τσόμσκι. Για να αντιμετωπίσουμε αυτή την κρίση χρειάζεται κάτι όπως μια πολεμική κινητοποίηση. Παράδειγμα φέρνει τις ΗΠΑ και την άμεση οικονομική κινητοποίηση για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η οποία οδήγησε τη χώρα σε μεγαλύτερο χρέος και τετραπλασιάστηκε η παραγωγή και η ανάπτυξη. Αυτή τη νοοτροπία χρειαζόμαστε και τώρα για να ξεπεράσουμε αυτή τη βραχυπρόθεσμη κρίση και η οποία μπορεί να αντιμετωπιστεί από τις πλούσιες χώρες. «Σε έναν πολιτισμένο κόσμο, οι πλούσιες χώρες θα βοηθούσαν μετά τις χώρες που έχουν ανάγκη, αντί να τις στραγγαλίζουν». «Η κρίση του κορονοϊού μπορεί να κάνει τους ανθρώπους να σκεφτούν ‘τι είδους κόσμο θέλουμε;’».

Ο Τσόμσκι πιστεύει ότι η προέλευση αυτής της κρίσης ήταν η παταγώδης αποτυχία των αγορών και των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που εντείνουν τα κοινωνικοοικονομικά προβλήματα. «Ήταν γνωστό εδώ και πολύ καιρό ότι οι πανδημίες είναι κάτι πιθανό να συμβούν και έγινε κατανοητό με την πανδημία του κορονοϊού SARS. Θα μπορούσαν να έχουν εργαστεί πάνω σε εμβόλιο για αυτόν, στην ανάπτυξη προστασίας από πανδημίες του κορονοϊού, και με μικρές τροποποιήσεις να έχουμε σήμερα διαθέσιμο εμβόλιο». Για τις μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες (Big Pharma), ιδιωτικές τυραννίες που είναι αδύνατο για τις κυβερνήσεις να παρέμβουν σε αυτές, η ανάπτυξη εμβολίων δεν είναι τόσο επικερδής όσο οι κρέμες σώματος. Η απειλή της πολιομυελίτιδας τερματίστηκε με το εμβόλιο του Σαλκ, από κυβερνητικό θεσμό, χωρίς ευρεσιτεχνία, και έγινε διαθέσιμο σε όλους. «Αυτό θα μπορούσε να γίνει και τώρα, αλλά η νεοφιλελεύθερη πανούκλα το έχει εμποδίσει».

Οι πληροφορίες υπήρχαν, αλλά δεν δώσαμε σημασία.

«Τον Οκτώβριο του 2019 έγινε μια προσομοίωση μεγάλης κλίμακας στις ΗΠΑ, με το σενάριο μιας πιθανής παγκόσμιας επιδημίας, αλλά για αυτό δεν έκαναν τίποτα. Δεν δώσαμε προσοχή στις πληροφορίες, καθώς στις 31 Δεκεμβρίου η Κίνα ενημέρωσε τον ΠΟΥ (Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας) για την πνευμονία και μία εβδομάδα αργότερα αναγνώρισαν κινέζοι επιστήμονες τον ιό δίνοντας όλες τις πληροφορίες στον κόσμο. Μερικές χώρες οργανώθηκαν, όπως η Κίνα, η Νότια Κορέα, η Ταϊβάν και φαίνεται να το έχουν περιορίσει τουλάχιστον στην πρώτη έξαρση. Η Ευρώπη επίσης έκανε βήματα. Η Γερμανία, η οποία κινήθηκε εγκαίρως, έχει το νοσοκομειακό σύστημα ώστε να το αντιμετωπίσει αν και ενήργησε με εξαιρετικά εγωιστικό τρόπο χωρίς να βοηθά άλλους. Άλλες χώρες το αγνόησαν με τις χειρότερες να είναι το Ηνωμένο Βασίλειο και οι Ηνωμένες Πολιτείες».

Όταν ξεπεράσουμε αυτή την κρίση, οι επιλογές που θα έχουμε θα είναι είτε άκρως αυταρχικά και βίαια κράτη ή η ριζική ανασυγκρότηση με πιο ανθρώπινες συνθήκες, που οι ανθρώπινες ανάγκες θα έρχονται πρώτες αντί του ιδιωτικού κέρδους. «Υπάρχει η δυνατότητα να οργανωθούν οι άνθρωποι, να εμπλακούν, όπως κάνουν πολλοί, και να φέρουν έναν πολύ καλύτερο κόσμο, ο οποίος θα αντιμετωπίσει επίσης τα τεράστια προβλήματα που βρίσκονται ακριβώς μπροστά μας, τα προβλήματα του πυρηνικού πολέμου, ο οποίος είναι πιο κοντά από ποτέ και τα προβλήματα της περιβαλλοντικής καταστροφής από τα οποία δεν θα υπάρχει ανάκαμψη αν φτάσουμε σε αυτό το στάδιο, που δεν απέχει πολύ, εκτός αν ενεργήσουμε αποφασιστικά».

«Επομένως, είναι μια κρίσιμη στιγμή της ανθρώπινης ιστορίας, όχι μόνο λόγω του κορονοϊού, αλλά μπορεί να αποκτήσουμε επίγνωση των βαθιών αδυναμιών, τα βαθιά, δυσλειτουργικά χαρακτηριστικά ολόκληρου του κοινωνικοοικονομικού συστήματος, το οποίο πρέπει να μεταμορφωθεί, αν πρόκειται να υπάρξει ένα βιώσιμο μέλλον. Επομένως, αυτό θα μπορούσε να είναι ένα προειδοποιητικό σημάδι και ένα μάθημα για να το αντιμετωπίσουμε σήμερα ή να το αποφύγουμε και να εκραγεί. Αλλά να σκεφτείτε τις ρίζες του και πώς οι ρίζες αυτές θα οδηγήσουν σε περισσότερες κρίσεις, χειρότερες από αυτές».

Για την κατάσταση καραντίνας στην οποία σήμερα βρίσκονται περίπου 2 δισεκατομμύρια άνθρωποι πάνω στον πλανήτη, ο Τσόμσκι επισημαίνει ότι μια μορφή κοινωνικής απομόνωσης υπήρχε εδώ και χρόνια και η οποία είναι πολύ επιζήμια.

«Βρισκόμαστε τώρα σε μια κατάσταση πραγματικής κοινωνικής απομόνωσης. Πρέπει να το ξεπεράσουμε με την αναδημιουργία των κοινωνικών δεσμών με οποιονδήποτε τρόπο, ανεξάρτητα από το είδος, που μπορούν να βοηθήσουν τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Επικοινωνώντας με αυτούς, αναπτύσσοντας οργανισμούς, επεκτείνοντας την ανάλυση, ώστε να είναι λειτουργικοί, κάνοντας σχέδια για το μέλλον, ενώνοντας τους ανθρώπους όπως μπορεί να γίνει στην εποχή του διαδικτύου ώστε να βρουν απαντήσεις στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν και να εργαστούν πάνω σε αυτά, τα οποία μπορούν να γίνουν. Δεν είναι επικοινωνία πρόσωπο με πρόσωπο που για τον άνθρωπο είναι απαραίτητη. Αλλά θα τη στερηθούμε για λίγο και είναι σε αναμονή».

Ο Νόαμ Τσόμσκι κλείνει λέγοντας: «Να βρείτε άλλους τρόπους και να συνεχίσετε και να επεκτείνετε και να εμβαθύνετε τις δραστηριότητες που πραγματοποιούνται. Μπορεί να γίνει, δεν πρόκειται να είναι εύκολο, αλλά οι άνθρωποι έχουν αντιμετωπίσει πολλά προβλήματα».




πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου