Articles by "Κάτι όμορφο"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κάτι όμορφο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων


Μία ιδέα της διοίκησης του Δήμου που φιλοξενείται στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της πόλης

Οι παλιοί ξεχασμένοι δίσκοι από βινύλιο, που κάποτε συντρόφευαν τους ανθρώπους σε ποικίλα μουσικά μονοπάτια αποκτούν «δεύτερη ζωή» στην Κατερίνη. Η διοίκηση του δήμου δημιούργησε την πρώτη Βινυλιοθήκη στη χώρα, όπου μέσα από τους δίσκους, οι νεότεροι έχουν τη δυνατότητα να μάθουν την εξέλιξη της μουσικής και οι παλιοί να «ταξιδεύουν» σε στιγμές του παρελθόντος, τότε που άκουγαν τα αγαπημένα τους τραγούδια τοποθετώντας τη βελόνα σε δίσκους βινυλίου επάνω σε γραμμόφωνα και πικ απ.

Η ιδέα για την πρώτη Βινυλιοθήκη «γεννήθηκε» πριν από λίγο καιρό, όταν εργαζόμενοι στην υπηρεσία Καθαριότητας του δήμου Κατερίνης, στο πλαίσιο τακτοποίησης των αποθηκών, βρήκαν μέσα σε μαύρες σακούλες περίπου 2500 δίσκους βινυλίου, μέρος της συλλογής του δημοτικού ραδιοφώνου της πόλης. Οι δίσκοι με ελληνική και ξένη μουσική χρησιμοποιούνταν επί χρόνια για να βγαίνει στον «αέρα» το ραδιοφωνικό πρόγραμμα, όμως η έλευση των cd's τους «εξαφάνισε» εν μία νυκτί και τους οδήγησε στην αποθήκη, όπου και παρέμειναν τα τελευταία τριάντα χρόνια.



Η διοίκηση του δήμου Κατερίνης αποφάσισε άμεσα να τους αξιοποιήσει. Τους μετέφερε στη δημοτική βιβλιοθήκη και αφού τους καθάρισε, τους αποθήκευσε σε ειδικά ράφια στο χώρο του Αναγνωστηρίου. Εκεί, όπως αναφέρει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, έγινε η καταγραφή και η ταξινόμηση τους με αλφαβητική και χρονολογική σειρά, ενώ αγοράστηκε ένα ρετρό πικ απ, ώστε οι επισκέπτες να μπορούν να τοποθετούν τη βελόνα επάνω στο βινύλιο και ν' ακούνε το αγαπημένο τους τραγούδι, που τους «γυρίζει» σε στιγμές της εφηβείας και της νιότης τους.



Ύστερα απ' αυτή την εξέλιξη, ακολούθησε μία ακόμη ευχάριστη είδηση, καθώς ήρθε σε επαφή με τον δήμαρχο Κατερίνης, Κώστα Κουκοδήμο, και τους συνεργάτες του ένας αντιναύαρχος εν αποστρατεία του Πολεμικού Ναυτικού που ζει μόνιμα στην Αθήνα. Ο Σπυρίδων Περβαινάς είχε μάθει για τον εντοπισμό των πρώτων 2500 δίσκων και θέλησε να χαρίσει κι αυτός τη δική του, ιδιαίτερα σπάνια συλλογή.



Τη συγκεκριμένη συλλογή την είχε ξεκινήσει ο πατέρας του κ. Περβαινά, ο οποίος την εμπλούτισε και τη διαφύλαξε και αυτή τη στιγμή αριθμεί 2000 δίσκους από βινύλιο και συλλεκτικά μηχανήματα αναπαραγωγής ήχου, μεταξύ αυτών κι ένα παλιό πικ απ του 1950. Ο δήμαρχος άμεσα έστειλε τους συνεργάτες του στην Αθήνα και μετέφεραν τη συλλογή στην Κατερίνη. «Όλα αυτά είναι ένας θησαυρός. Τον οποίο θέλουμε να αξιοποιήσουμε στο έπακρο», δήλωσε στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο δήμαρχος κ. Κουκοδήμος, ο οποίος ήδη επικοινώνησε με το υπουργείο Πολιτισμού καταθέτοντας αίτημα εκ μέρους του δήμου ώστε να δημιουργηθεί στην πόλη της Κατερίνης ένας μουσειακός χώρος.

Την άνοιξη του 2021 παραδίδεται το Πολιτιστικό Μέγαρο Μουσικής και στις σκέψεις της δημοτικής αρχής είναι να χρησιμοποιηθεί ένας χώρος του, όπου οι επισκέπτες θα μπορούν να μαθαίνουν την ιστορία της μουσικής και του βινυλίου. Αυτή τη στιγμή -και μετά τη δωρεά του κ. Περβαινά- είναι σε εξέλιξη μια διαδικασία καταλογογράφησης. Στόχος είναι να δημιουργηθεί ένας ανοιχτός κατάλογος, τον οποίο θα επισκέπτονται ηλεκτρονικά οι ενδιαφερόμενοι και θα γνωρίζουν εάν ο δίσκος που επιθυμούν υπάρχει στη συλλογή του δήμου Κατερίνης.



Με αφορμή όλα τα παραπάνω έχουν αρχίσει αρκετοί ακόμη συλλέκτες να επικοινωνούν με τον δήμο Κατερίνης επιθυμώντας να προσφέρουν δίσκους βινυλίου, τους οποίους όλα αυτά τα χρόνια τους κρατούν καλά φυλαγμένους. Γιατρός ήρθε σε επαφή με τον δήμαρχο λέγοντάς του ότι διαθέτει 500 δίσκους ελληνικής και ξένης μουσικής που επιθυμεί να τους δωρίσει, ενώ έναν αξιόλογο αριθμό προσωπικών δίσκων διαθέτει και ο ίδιος ο κ. Κουκοδήμος, καθώς ο αδελφός του ήταν λάτρης της μουσικής και του βινυλίου.


πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Μια σημαντική εκδήλωση διοργανώνει η Λέσχη Αστυνομικών Θεσσαλονίκης την Δευτέρα 12 Οκτωβρίου στις 11 μμ, στο αμφιθέατρο του Αστυνομικού Μεγάρου Θεσσαλονίκης (Μοναστηρίου 326).
Στην εκδήλωση θα κάνει την εισήγηση ο Πρόεδρος της Λέσχης κ. Γιώργος Φεστερίδης.
Θα παρουσιάσει το περίφημο βιβλίο, που έγινε και η τηλεοπτική του μεταφορά, του κ. Χάρη Τσιρκινίδη "ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΠΟΤΑΜΙ".
Ομιλητές θα είναι ο συγγραφέας Χάρης Τσιρκινίδης, ο γνωστός σκηνοθέτης Μανούσος Μανουσάκης και ο ηθοποιός Στέφανος Κυριακίδης.
Την εκδήλωση θα συντονίσει η δημοσιογράφος Νίκη Στρατηλάτη και την οργάνωσή της επιμελήθηκε ο Γραμματέας της Λέσχης Δημήτρης Αποστόλου.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Ένα κρανίο που βρέθηκε στην Ελλάδα και χρονολογείται πριν από τουλάχιστον 210.000 έτη αντιπροσωπεύει το αρχαιότερο δείγμα από ανατομικής απόψεως σύγχρονου ανθρώπου στην Ευρασία, δηλαδή εκτός Αφρικής, όπως ανακοίνωσε μια ομάδα ελλήνων και ξένων επιστημόνων.

Αυτό σημαίνει ότι, εάν οι επιστήμονες έχουν δίκιο, το κρανίο είναι κατά τουλάχιστον 150.000 χρόνια παλαιότερο από το αρχαιότερο απολίθωμα «έμφρονος ανθρώπου» (Homo sapiens) που είχε βρεθεί έως τώρα στην Ευρώπη.

Ένα δεύτερο κρανίο που βρέθηκε στην ίδια τοποθεσία της Πελοποννήσου και εκτιμάται ότι είναι τουλάχιστον 170.000 ετών διαθέτει χαρακτηριστικά Νεάντερταλ.

Τα δύο απολιθωμένα κρανία είχαν ανακαλυφθεί στο σπήλαιο Απήδημα, δυτικά της Αερόπολης, στη Μάνη, στα τέλη της δεκαετίας του 1970, κατά τη διάρκεια ερευνών του Ανθρωπολογικού Μουσείου της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.



Όμως, έως τώρα δεν είχαν μελετηθεί σε βάθος και είχαν παραμείνει σχετικά άγνωστα, παρά τη μεγάλη σπουδαιότητά τους, όπως τώρα γίνεται αντιληπτό με μεγάλη καθυστέρηση.

Οι ερευνητές από τη Γερμανία, την Ελλάδα και τη Βρετανία, με επικεφαλής τη διακεκριμένη ελληνίδα παλαιοανθρωπολόγο Κατερίνα Χαρβάτη του Κέντρου Σένκενμπεργκ για την Ανθρώπινη Εξέλιξη και το Παλαιοπεριβάλλον του γερμανικού Πανεπιστημίου Έμπερχαρντ Καρλς του Τίμπινγκεν, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό Nature, μελέτησαν πρώτη φορά συγκριτικά, με σύγχρονες μεθόδους απεικόνισης και χρονολόγησης, τα δύο κρανία, γνωστά ως «Απήδημα 1» και «Απήδημα 2».

Όπως δήλωσε η κ. Χαρβάτη, «τα αποτελέσματα της έρευνάς μας δείχνουν τη σημαντικότητα του ελλαδικού χώρου για την ανθρώπινη εξέλιξη. Έχουμε τον αρχαιότερο σύγχρονο άνθρωπο εκτός Αφρικής, που μεταφέρει την άφιξη του Homo sapiens στην Ευρώπη περισσότερο από 150 χιλιάδες χρόνια νωρίτερα απ’ ό,τι νομίζαμε μέχρι τώρα. Η δουλειά αυτή είναι αποτέλεσμα 25 χρόνων έρευνάς μου στην Αφρική, στην Ευρώπη και ιδιαίτερα στην Ελλάδα. Ως Ελληνίδα, εύχομαι η έρευνα στην Ελλάδα να συνεχιστεί, καθώς πιστεύω ότι η χώρα μας έχει ακόμα πολλά να δώσει στο χώρο της παλαιοανθρωπολογίας».

Η ερευνητική ομάδα, η οποία έκανε, μεταξύ άλλων, εικονική ανακατασκευή των κατεστραμμένων τμημάτων των κρανίων, διεξήγαγε συγκρίσεις με άλλα ανθρώπινα απολιθώματα και χρησιμοποίησε μια υψηλής ακριβείας ραδιομετρική μέθοδο χρονολόγησης, προκειμένου να καθορίσει την ηλικία των δύο κρανίων.

Το «Απήδημα 2», που βρίσκεται σε καλύτερη κατάσταση, εμφανίζει τα χαρακτηριστικά Νεάντερταλ, ενώ το «Απήδημα 1» δεν έχει καθόλου νεαντερτάλια γνωρίσματα, αλλά συνδυάζει σύγχρονα και πρωτόγονα χαρακτηριστικά, τα οποία -κατά τους επιστήμονες- το κατατάσσουν στην οικογένεια του Homo sapiens.

Οι ερευνητές εκτιμούν ότι στο σπήλαιο Απήδημα έζησαν δύο ομάδες: ένας πρώιμος πληθυσμός Homo sapiens, που στη συνέχεια αντικαταστάθηκε από έναν πληθυσμό Νεάντερταλ, οι οποίοι προϋπήρχαν στην ευρύτερη περιοχή της νότιας Ελλάδας.

Με τη σειρά τους, οι Νεάντερταλ αντικαταστάθηκαν από προγόνους του σύγχρονου ανθρώπου της Ανώτερης Παλαιολιθικής Περιόδου, η πιο πρώιμη παρουσία των οποίων στην περιοχή χρονολογείται πριν από περίπου 40.000 χρόνια.

Η ανακάλυψη για την παλαιότητα του κρανίου «Απήδημα 1» και η εκτίμηση ότι ανήκει στον Homo sapiens ενισχύει την άποψη ότι οι πρόγονοι των σημερινών ανθρώπων εξαπλώθηκαν από την Αφρική προς την Ευρώπη και την Ασία νωρίτερα απ’ ό,τι συνήθως πιστεύεται.

Η Νοτιοανατολική Ευρώπη γενικότερα και ειδικότερα η περιοχή της σημερινής Ελλάδας αποτέλεσε σημαντικό διάδρομο για την εξάπλωση των πρώτων αυτών «μεταναστών» από την Αφρική. Η νέα μελέτη, σύμφωνα με τους ερευνητές, ενισχύει επίσης τη θεωρία ότι δεν υπήρξε μόνο μία «έξοδος» από τη μαύρη ήπειρο, αλλά πολλές.

«Το Απήδημα 2 είναι περίπου 170.000 ετών. Θα λέγαμε ότι ήταν ένας Νεάντερταλ» σύμφωνα με την Κατερίνα Χαρβάτη. «Προς μεγάλη μας έκπληξη, το Απήδημα 1 είναι ακόμα παλαιότερο, ηλικίας περίπου 210.000 ετών, αλλά δεν έχει κανένα χαρακτηριστικό Νεάντερταλ».

Αντιθέτως, η μελέτη ανέδειξε μια μίξη σύγχρονων ανθρώπινων και αρχαϊκών χαρακτηριστικών, παραπέμποντας σε έναν πρώιμο Homo sapiens.

«Τα ευρήματά μας υποδηλώνουν ότι τουλάχιστον δύο ομάδες ανθρώπων ζούσαν στην περιοχή της Νοτίου Ελλάδας κατά τη Μέση Πλειστόκαινο Εποχή: ένας πρώιμος πληθυσμός Homo sapiens και, αργότερα, μία ομάδα Νεάντερταλ» εξήγησε η κυρία Χαρβάτη. Αυτό στηρίζει την υπόθεση ότι οι πρώιμοι σύγχρονοι άνθρωποι πραγματοποίησαν πολλές φορές εξορμήσεις πέραν της Αφρικής, στην οποία και πρωτοεμφανίστηκαν.

«Το κρανίο Απήδημα 1», όπως ανέφερε, «δείχνει ότι μια πρώτη διασπορά συνέβη νωρίτερα απ’ ό,τι πιστεύαμε, καθώς και ότι εξαπλώθηκε πολύ περισσότερο γεωγραφικά, έως και στο εσωτερικό της Ευρώπης. Εικάζουμε ότι, όπως και στην Εγγύς Ανατολή, ο πρώιμος σύγχρονος ανθρώπινος πληθυσμός, που αντιπροσωπεύεται από το Απήδημα 1, πιθανώς αντικαταστάθηκε από τους Νεάντερταλ, η παρουσία των οποίων στη Νότια Ελλάδα είναι σαφώς τεκμηριωμένη, λαμβάνοντας υπόψιν και το κρανίο Απήδημα 2 από την ίδια τοποθεσία» πρόσθεσε.

Ωστόσο, και οι Νεάντερταλ με τη σειρά τους αντικαταστάθηκαν από τους σύγχρονους ανθρώπους. Κατά την Ανώτερη Παλαιολιθική Περίοδο, περίπου 40.000 χρόνια πριν, οι νεοαφιχθέντες σύγχρονοι άνθρωποι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή, όπως και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Η παρουσία τους επιβεβαιώνεται από την ανασκαφή λεπτοδουλεμένων λίθινων εργαλείων και άλλων ευρημάτων. Από την άλλη, οι Νεάντερταλ εξαφανίστηκαν περίπου την ίδια περίοδο. «Αυτή η ανακάλυψη υπογραμμίζει τη σημασία της Νοτιοανατολικής Ευρώπης στην εξέλιξη του ανθρώπου» τόνισε η κ. Χαρβάτη.

Από ελληνικής πλευράς στη μελέτη συμμετείχαν επίσης ο καθηγητής Βασίλης Γοργούλης (διευθυντής του Τμήματος Ιστολογίας – Εμβρυολογίας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών), η καθηγήτρια Μυρσίνη Κουλούκουσα (διευθύντρια του Ανθρωπολογικού Μουσείου της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ), ο Φώτης Καρακωστής (Πανεπιστήμιο Τίμπινγκεν), ο Παναγιώτης Καρκάνας (Αμερικανική Σχολή Κλασσικών Σπουδών Αθηνών), η καθηγήτρια ακτινολογίας Λία Μουλοπούλου (Ιατρική Σχολή ΕΚΠΑ) και ο επίκουρος καθηγητής ακτινολογίας Βασίλης Κουτουλίδης (Ιατρική Σχολή ΕΚΠΑ). Μεταξύ των ξένων επιστημόνων είναι ο κορυφαίος διεθνώς παλαιοντολόγος Κρις Στρίνγκερ του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου.

Οι επιστήμονες επισήμαναν τις λιγοστές γνώσεις που ακόμη υπάρχουν για τα ανθρώπινα απολιθώματα στη Νοτιοανατολική Ευρώπη και τη σημασία της Ελλάδας για την κατανόηση της ανθρώπινης εξέλιξης και των πρώτων μεταναστευτικών κινήσεων.

Έτσι, σχεδιάζουν περαιτέρω μελέτες του ανευρεθέντος υλικού στο σπήλαιο Απήδημα, το οποίο ήδη θεωρούνταν σημαντικό στην εξέλιξη του ανθρώπινου είδους

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η οικογένεια του Γιάννη και του Θανάση Αντετοκούνμπο για ακόμη μια φορά έδειξε έμπρακτα το κοινωνικό της πρόσωπο και στέλνει βοήθεια στην Καρδίτσα που ακόμα μετράει τις πληγές της από την κακοκαιρία Ιανός που την χτύπησε.
Η οικογένεια Αντετοκούνμπο, με τον Θανάση να αναλαμβάνει προσωπικά την επικοινωνία με τους ανθρώπους της τοπικής κοινωνίας της Καρδίτσας θα στείλει είδη πρώτης ανάγκης στο Κοινωνικό Παντοπωλείο, το οποίο θα τα μοιράσει στους πληγέντες.


Την είδηση έκανε γνωστή ο ΑΣ Καρδίτσας, ο οποίος αναφέρει στην ανακοίνωσή του:


«Η οικογένεια Αντετοκούνμπο από τη πρώτη στιγμή έδειξε το ενδιαφέρον και την αλληλεγγύη της για την Καρδίτσα στις δύσκολες ημέρες που περνά.
Προσωπικά ο Θανάσης Αντετοκούνμπο Μέλος της οικογένειας των διακεκριμένων αθλητών, επικοινώνησε με τον Α.Σ. Καρδίτσας εκφράζοντας τη συμπαράστασή τους και τη διάθεσή τους να συνδράμουν στην αντιμετώπιση των τεράστιων αναγκών.
Ήδη δρομολογείται η αποστολή ειδών πρώτης ανάγκης, τα οποία η οικογένεια θα αποστείλει στο Κοινωνικό Παντοπωλείο του Δήμου Καρδίτσας, ώστε αυτά να διατεθούν στους πληγέντες συνανθρώπους μας.
Ευχαριστούμε από καρδιάς την οικογένεια Αντετοκούνμπο που αποδεικνύει για μια ακόμη φορά, την ευαισθησία και την αλληλεγγύη της προς όλους όσοι έχουν ανάγκη»




πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ένας ορειβάτης , 10 μέρες, 12 καταφύγια, 

86 χιλιόμετρα στο Βουνό των Θεών


Ένα σόλο ορειβατικό ταξίδι που θα «ενώσει» μέσα από γνωστές πεζοπορικές διαδρομές, τα 12 γνωστότερα καταφύγια του Ολύμπου, σε μία ενιαία πορεία ξεκίνησε την Τρίτη 22/9 ο Λορέντζο Νεράντζης, κάτι που γίνεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Το εγχείρημα δύσκολο και η διαδρομή αυτή καταγράφεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα. 

Ο Όλυμπος, Το βουνό των θεών είναι πανέμορφο ιδίως αυτήν την περίοδο, αλλά κρύβει και πολλές παγίδες με τις απότομες αλλαγές του καιρού. Ο Λορέντζο, έμπειρο μέλος της Ελληνικής Ομάδας διάσωσης, ξεκίνησε το ταξίδι του από το καταφύγιο Μπουντόλα, που βρίσκεται πάνω από το Λιτόχωρο πριν από τέσσερεις μέρες και θα καταλήξει στο ίδιο σημείο την Πέμπτη 1η Οκτωβρίου.

Στη διαδρομή αυτή, συνολικού μήκους 86,5 χλμ και συνολικής υψομετρικής διαφοράς 9.000 μέτρων, ο Λορέντζο θα επισκεφθεί τόσο τα οργανωμένα καταφύγια του Ολύμπου, που είναι και περισσότερο γνωστά, αλλά και τα καταφύγια ανάγκης στις πιο δυσπρόσιτες περιοχές του Ολύμπου, στα οποία πολλοί ορειβάτες βρίσκουν καταφύγιο όταν θέλουν να ξεκουραστούν ή να προστατευτούν από τις άσχημες καιρικές συνθήκες που πολύ συχνά επικρατούν στα μεγάλα υψόμετρα. 


Στις 22 Σεπτεμβρίου ο Λορέντζο Νεράντζης, εθελοντής της Ελληνικής Ομάδας Διάσωσης από τη Θεσσαλονίκη, ξεκίνησε κάτι που γίνεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα.

Στόχος αυτής της προσπάθειας είναι να ευαισθητοποιήσει όλους όσοι επισκέπτονται το βουνό ή ασχολούνται με την ορειβασία για τη σημασία της πρόληψης, της ενημέρωσης και της σωστής προετοιμασίας, ώστε να μειωθούν στο ελάχιστο τα ορειβατικά ατυχήματα και τα περιστατικά στο βουνό. Επίσης, θα αναδείξει τον κρίσιμο ρόλο που διαδραματίζει το δίκτυο ραδιοσταθμών των μελών της ΕΟΔ, το οποίο καλύπτει τις ανάγκες για έκτακτη επικοινωνία μεταξύ ορειβατών, διασωστών και καταφυγίων. Ταυτόχρονα, όμως, στοχεύει στην υποστήριξη του έργου της Ελληνικής Ομάδας Διάσωσης στην ορεινή διάσωση, καθώς η πρωτοβουλία θα συνοδευτεί με μία καμπάνια crowd funding, με σκοπό τη συγκέντρωση πόρων για την αγορά διασωστικού εξοπλισμού της οργάνωσης.

Η Ελληνική Ομάδα Διάσωσης είναι η μοναδική εθελοντική οργάνωση στη χώρα με τόσο ενεργό ρόλο στην ορεινή διάσωση, καθώς από το 1994 που ιδρύθηκε μέχρι και σήμερα, συνδράμει σε τουλάχιστον 15 περιστατικά ετησίως, τα περισσότερα από τα οποία σημειώνονται στον Όλυμπο. Εθελοντές της βρίσκονται στο βουνό σε καθημερινή βάση, ειδικά κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, όπου η επισκεψιμότητα στον Όλυμπο είναι μεγάλη, ώστε να είναι σε θέση να συνδράμουν άμεσα σε περίπτωση ατυχήματος, ενώ η οργάνωση διαχειρίζεται και το καταφύγιο Πετρόστρουγκα, το οποίο αποτελεί και τη βάση των μελών της.

Ο Λορέντζο Νεράντζης είναι έμπειρο μέλος στην Ελληνική Ομάδα Διάσωσης από τo 2006 και ασχολείται ενεργά με την ορεινή διάσωση και τις τηλεπικοινωνίες. Είναι αδειούχος ραδιοερασιτέχνης και εκπαιδευτής στο Τμήμα Έρευνας, Τεχνολογίας και Τηλεπικοινωνιών της ΕΟΔ, ενώ έχει πάρει μέρος σε πολλές εκπαιδεύσεις, ασκήσεις και επιχειρήσεις διάσωσης σε διάφορα πεδία στην Ελλάδα. Είναι οικονομολόγος με ειδίκευση στα Ανθρώπινα Δικαιώματα (απόφοιτος του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης), μιλάει τέσσερις γλώσσες και έχει δουλέψει για αρκετά χρόνια σε χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Αφρικής.



Το link στο οποίο μπορούν να κάνουν τις δωρεές τους όσοι το επιθυμούν είναι:

https://gogetfunding.com/olympus-12-refuge-trail/?lang=el

Facebook «Ενώνοντας 12 καταφύγια του Ολύμπου»:

https://www.facebook.com/12refugetrail




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το πρώτο υποβρύχιο καλώδιο που θα διασυνδέσει την Κρήτη με την ηπειρωτική Ελλάδα ποντίστηκε στον κόλπο Κισσάμου στα Χανιά απο τον ΑΔΜΗΕ με ανάδοχο το Prysmian Group. 
Να επισημανθεί ότι το συνολικό όφελος από την ηλεκτρική σύνδεση των νησιών με την ηπειρωτική Ελλάδα υπολογίζεται ότι ανέρχεται στα 700 εκατ. ετησίως, και η σύνδεση θα προκαλέσει μείωση της τιμής του ρεύματος με θετικές επιπτώσεις σε πολιτες και επιχειρήσεις. 

Το μεγάλο βαθος (1.000 μ.), η ιδιαίτερη μορφολογία του βυθού και το μήκος-ρεκόρ του καλωδίου A/C (135 χλμ) καθιστούν τη «μικρή» ηλεκτρική διασύνδεση της Κρήτης ένα απαιτητικό, state-of-the-art έργο που θα τροφοδοτήσει πρώτη φορά το νησί με πιο καθαρή και φθηνή ηλεκτρική ενέργεια. 

Το έργο συγχρηματοδοτείται από την Ελλάδα και την ΕΕ.


Vassilis Karayannis
Member of The Board of Directors at The Hellenic Energy Exchange


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Από την επόμενη εβδομάδα το πάρκο της Καρδίας του δήμου Θέρμης θα φιλοξενεί χίλια φυτά από εβδομήντα φυτικά είδη. Μάλιστα, τα συγκεκριμένα φυτά δεν υπάρχουν στο εμπόριο, αλλά είναι φυτά εξημερωμένα, τα οποία συλλέχθηκαν σε βοτανικές αποστολές και προήλθαν από άγρια είδη της ευρύτερης περιοχής της Μακεδονίας και των βόρειων συνόρων της χώρας.

Όλα αυτά τα είδη με βάση τη μελέτη των ειδικών επιστημόνων του Ινστιτούτου Γενετικής Βελτίωσης και Φυτογενετικών Πόρων του ΕΛΓΟ-ΔΗΜΗΤΡΑ χαρακτηρίζονται ως είδη προτεραιότητας με βάση τη σπανιότητά τους, το βαθμό απειλής τους, τον ενδημισμό που παρουσιάζουν καθώς και το κατά πόσο προστατεύονται ή όχι από κάποια νομοθεσία. Πινακίδες ταυτότητας και περιβαλλοντικής ερμηνείας θα πλαισιώνουν τα φυτά, που θα είναι ταξινομημένα ανά οικογένειες.

Το πάρκο βιοποικιλότητας της Καρδιάς, πέρα από τόπο αναψυχής θα λειτουργεί ως εργαλείο περιβαλλοντικής εκπαίδευσης, αλλά και ευαισθητοποίησης των πολιτών. Τα διαφορετικά είδη φυτών τα οποία θα φιλοξενούνται στο πάρκο για τη βιοποικιλότητα θα συνιστούν ένα “μουσείο” με ζωντανά εκθέματα, όπου μικροί και μεγάλοι θα μπορούν κάνοντας τη βόλτα τους να τα γνωρίσουν από κοντά. Θα έχουν την ευκαιρία να δουν να αγγίξουν, να μυρίσουν όλα αυτά τα φυτά, ενώ από τις πινακίδες θα μπορούν με διασκεδαστικό τρόπο να πληροφορηθούν και να μάθουν, τόσο για τα είδη που φιλοξενούνται, όσο και για τη βιοποικιλότητα γενικότερα.

Το πάρκο το οποίο δημιουργήθηκε για την προστασία της βιοποικιλότητας έχει κάτι μοναδικό. Τα φυτά τα οποία θα ξεκινήσουν να ζουν εκεί, είναι σπάνια και μπορούν να βρεθούν μόνο στην άγρια φύση. Είναι ένας τόπος αναψυχής, αφού διαθέτει παιδική χαρά, όμορφα παρτέρια και βραχόκηπο, αλλά ταυτόχρονα είναι και τόπος μάθησης, ευαισθητοποίησης και προστασίας της βιοποικιλότητας.

Οι υπεύθυνοι λειτουργίας του πάρκου κάνουν έκκληση προς τους κατοίκους της Καρδίας αλλά και προς τους επισκέπτες να το προστατεύσουν από βανδαλισμούς, που, δυστυχώς, έχουν, ήδη, αρχίσει να γίνονται. “Ο δήμος Θέρμης έχει μεριμνήσει για τη φύλαξή του, αλλά είναι σημαντικό ο κάτοικος της περιοχής, το κάθε παιδί που παίζει εκεί, ο κάθε γονιός, ή η κάθε παρέα και ο κάθε επισκέπτης να θέσουν το πάρκο ‘υπό την προστασία’ τους και με ατομική ευθύνη να διαφυλάξουν τον χώρο και τη “ζωή” των φυτών που βρίσκονται εκεί” δηλώνει ο αντιδήμαρχος Πρασίνου Στέργιος Γκιζάρης.

Στον χώρο έχουν ολοκληρωθεί οι σημαντικότερες εργασίες, όπως η διαμόρφωση της παιδικής χαράς με τα παιχνίδια και τις ξύλινες κατασκευές, η τοποθέτηση της περίφραξης, η κατασκευή του βραχόκηπου καθώς και η κατασκευή των μονοπατιών με τους κυβόλιθους.

Το πάρκο βρίσκεται επί των οδών Στρατηγού Καρατάσου, Νίκης, Αλ. Υψηλάντη και Β. Γεωργίου Α’, διαθέτει συνολική επιφάνεια 3.340 τμ, αναπτύσσεται σε δύο οριζόντια επίπεδα και είναι έργο συνολικού προϋπολογισμού 282.000 ευρώ και χρηματοδοτείται από το διασυνοριακό έργο Conse pp του προγράμματος INTERREG.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ένας 12χρονος μουσικός πέρασε όλες τις σχολικές διακοπές του τα τελευταία δύο χρόνια κάνοντας έρευνα για το ούτι στην Χαλκιδική και καταγράφοντας τους ουτίστες του δήμου Σιθωνίας. Σήμερα παρουσιάζει το αποτέλεσμα της έρευνας αυτής, που είναι ένα βιβλίο με το συγκεκριμένο θέμα.

Ο Ανδρέας Σμάγας κατάγεται από τον Άγιο Νικόλαο Χαλκιδικής, αλλά ζει με τους γονείς και τα τρία του αδέρφια στην Κύπρο. Από πολύ μικρή ηλικία ασχολείται με διάφορα έγχορδα όργανα, αλλά αυτό που τον κέρδισε τελικά, είναι το ούτι, «μαγεύοντας» όσους τον ακούν. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι έχει διακριθεί σε διεθνείς διαγωνισμούς μουσικής και έχει προσκληθεί από υψηλούς θεσμικούς παράγοντες για να δώσει συναυλίες σε διάφορες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

Για τον μικρό μαθητή όμως, τo ζητούμενo δεν ήταν η επιτυχία και η δόξα. Το ταλέντο του πηγάζει από την πραγματική αγάπη για τη μουσική και ειδικά για το συγκεκριμένο όργανο. Μάλιστα, από μία πληροφορία που έμαθε τυχαία πριν από λίγα χρόνια, «γεννήθηκε» η επιθυμία του να κάνει γνωστή την ιστορία γύρω από το ούτι, σε σχέση με τον τόπο καταγωγής του.

«Πριν από τρία χρόνια είχα πάει στον Άγιο Νικόλαο Σιθωνίας, προκειμένου να συμμετάσχω σε μία παράσταση. Αμέσως μετά, με πλησίασε μία συγχωριανή μου για να μου πει πόσο της άρεσε που έπαιξα ούτι και ότι της θύμισα τον πατέρα της. Εγώ παραξενεύτηκα γιατί ο παππούς μου δεν γνώριζε κάποιον που να παίζει ούτι στο χωριό και γενικότερα στην περιοχή. Έτσι αποφάσισα να ψάξω το θέμα», είπε ο Ανδρέας Σμάγας, μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό του Αθηναϊκού – Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων «Πρακτορείο 104,9 FM».

Με την απόφαση αυτή ξεκίνησε μία έρευνα που διήρκησε δύο χρόνια. «Καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς, παίρναμε τηλέφωνα από την Κύπρο στην Χαλκιδική και όταν πηγαίναμε στην Ελλάδα τα Χριστούγεννα, το Πάσχα και το καλοκαίρι, γυρνούσαμε σε όλα τα χωριά και από πόρτα σε πόρτα ρωτούσαμε τους ηλικιωμένους κατοίκους αν ήξεραν κάποιον που να παίζει ούτι».

Τον μικρό Ανδρέα συνόδευε άλλοτε ο πατέρας του, άλλοτε ο παππούς του, πάντα όμως κάποιος ενήλικας συγγενής, ο οποίος όμως είχε κυρίως τον ρόλο του οδηγού. Μόνος του κρατούσε σημειώσεις ή ηχογραφούσε τις αφηγήσεις και τις μαρτυρίες των κατοίκων, που στην πλειοψηφία τους άνοιγαν την πόρτα τους με χαρά για να υποδεχθούν τον μικρό ερευνητή.

«Το δύσκολο κομμάτι ήταν να καταλάβουν για ποιο όργανο μιλάω, διότι οι περισσότεροι μπερδεύουν το ούτι με το λαούτο και έτσι μας μιλούσαν για λαουτιέρηδες και όχι για ουτίστες», λέει ο Ανδρέας Σμάγας και δικαιολογεί τη σύγχυση αυτή, εξηγώντας ότι «στη Χαλκιδική υπήρχε μια παγκόσμια πρωτοτυπία: Οι ντόπιοι έβαζαν συρμάτινες χορδές στο ούτι, για να ακούγεται πιο δυνατά και μεταλλικά κλειδιά για καλύτερο κούρδισμα κι έτσι έμοιαζε ακόμη περισσότερο με το λαούτο».

Από την έρευνα που έκανε ο Ανδρέας Σμάγας κατάφερε να καταγράψει εκατόν δώδεκα (112) ουτίστες σε σαράντα επτά (47) χωριά από τα περίπου εκατό του νομού Χαλκιδικής. Οι ενενήντα έξι (96) από αυτούς κατάγονταν από ντόπια χωριά, γεγονός που αποδεικνύει ότι το ούτι προϋπήρχε της άφιξης των μικρασιατών προσφύγων, κάτι που πιθανότατα σχετίζεται με την μακραίωνη σχέση της Χαλκιδικής με τη μουσική.
Στη συνέχεια, ο μικρός μαθητής έγραψε το βιβλίο με τίτλο «το ούτι στην Χαλκιδική και οι ουτίστες της Σιθωνίας», την έκδοση του οποίου ανέλαβε ο ομώνυμος δήμος. «Το βιβλίο αυτό έρχεται να καλύψει ένα κενό που υπήρχε έως τώρα στη μουσική βιβλιογραφία, καθιστώντας την Χαλκιδική και την Σιθωνία αναπόσπαστο μέρος της», είπε στο «Πρακτορείο FM» η αντιδήμαρχος πολιτισμού Κατερίνα Γιουβαρλάκη, τονίζοντας ότι από την πλευρά του δήμου, θεωρήθηκε καθήκον, τόσο απέναντι στον νεαρό δημότη όσο και στην περιοχή γενικότερα, να βοηθήσουν να προβληθεί αυτή η πτυχή του πρόσφατου μουσικού παρελθόντος του του τόπου τους.

Ο Ανδρέας Σμάγας συνεχίζει την ενασχόλησή του με τη μουσική, καθώς από το 2018 παρακολουθεί σεμινάρια μεταπτυχιακού επιπέδου στο ούτι, καθώς και μουσικές διαλέξεις καθηγητών πανεπιστημίου και διακεκριμένων καλλιτεχνών, με τους οποίους συμπράττει σε συναυλίες. Παραμένει ωστόσο αφοσιωμένος στα μαθήματά του και διαβάζει δεκάδες εξωσχολικά βιβλία, αφού δηλώνει σίγουρος ότι θα τον βοηθήσουν να πραγματοποιήσει την επιθυμία του, όταν μεγαλώσει να γίνει δάσκαλος.

Πηγή: ΑΠΕ ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Δύο άντρες πολύ σοβαρά άρρωστοι, ήταν ίδιο δωμάτιο ενός νοσοκομείου. Στον έναν επιτρέπονταν να μένει καθιστός μία ώρα το απόγευμα γιατί τον βοηθούσε να φύγουν τα υγρά από τους πνεύμονες.

Το κρεβάτι του βρισκότανε ακριβώς δίπλα στο παράθυρο του δωματίου. Ο άλλος άντρας έπρεπε να βρίσκεται συνέχεια ξαπλωμένος σε ακινησία και ένας μεσότοιχος που βρισκόταν μεταξύ των κρεβατιών δεν του επέτρεπε να κοιτάει έξω από το παράθυρο.


Οι άντρες κατέληξαν να μιλάνε ατελείωτα. Μιλούσαν για τις συζύγους τους, τις οικογένειες τους, τα σπίτια τους ,τις δουλειές τους ,την θητεία τους στον στρατό, ακόμα και για το που είχαν πάει διακοπές. Κάθε απόγευμα ο άντρας που του επιτρεπόταν να μένει καθιστός περιέγραφε στον συγκάτοικο του όλα όσα έβλεπε από το παράθυρο του δωματίου.

Ο άντρας που βρισκόταν σε αναγκαστική ακινησία άρχιζε να καταλαβαίνει πως ζει γι' αυτές τις μοναδικές απογευματινές ώρες που η άποψη του μεγάλωνε και ζωντάνευε από όλη την δραστηριότητα και τα χρώματα του έξω κόσμου.

Το παράθυρο έβλεπε σε ένα πάρκο με μια θαυμάσια λίμνη. Πάπιες και κύκνοι κολυμπούσαν εκεί, και τα παιδιά έπαιζαν με μικρά μοντέλα σκαφών στο νερό. Νεαρά ζευγάρια περπατούσαν πιασμένα χέρι χέρι μέσα στα υπέροχα λουλούδια που είχαν τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Τεράστια παλιά δέντρα στέκονταν με χάρη επάνω στο έδαφος και μια υπέροχη θέα του ουρανοξύστη της πόλης φαινόταν από μακριά.

Καθώς ο άντρας δίπλα στο παράθυρο εξηγούσε όλες αυτές τις όμορφες λεπτομέρειες, ο άντρας στο διπλανό κρεβάτι φαντάζονταν όλα αυτά που άκουγε. Ένα απόγευμα ο άντρας που ήταν δίπλα στο παράθυρο, περίγραφε μια παρέλαση που περνούσε. Παρόλο που ο άντρας στο δίπλα κρεβάτι δεν μπορούσε να ακούσει τον ήχο της μπάντας, μπορούσε και μόνο με τα μάτια του μυαλού του να δει τους κλόουν που χόρευαν, τα πολύχρωμα άρματα και τα όμορφα διακοσμημένα αυτοκίνητα και άλογα.

Οι μέρες πέρασαν. Ο άντρας που δεν μπορούσε να δει από το παράθυρο άρχισε να επιτρέπει σπόρους έχθρας να αναπτύσσονται μέσα του. Όσο και να εκτιμούσε τις περιγραφές του συγκατοίκου του, εύχονταν μέσα το να ήταν αυτός ο οποίος θα μπορούσε να δει την θέα από το παράθυρο. Άρχισε να αποστρέφεται τον συγκάτοικο του και στο τέλος ο πόθος του να είναι δίπλα στο παράθυρο τον έφερε σε απόγνωση.

Ένα πρωινό, η πρωινή
 επίσκεψη της νοσοκόμας στο δωμάτιο βρήκε τον άντρα δίπλα στο παράθυρο νεκρό. Είχε πεθάνει ειρηνικά μέσα στον ύπνο του. Λυπημένα κάλεσε τους νοσοκόμους και απομάκρυνε το πτώμα του.

Μετά από ένα χρονικό διάστημα για να μην θεωρηθεί και απρέπεια ο άντρας ζήτησε να μετακινηθεί στο κρεβάτι που βρίσκονταν δίπλα στο παράθυρο. Εκείνη με πολύ προθυμία τον μετακίνησε και φρόντισε να είναι άνετος . Σιγά-σιγά στηρίχθηκε με πόνο στον αγκώνα του να σηκωθεί να ρίξει μια ματιά στον έξω κόσμο. Επιτέλους θα μπορούσε να δει τον έξω κόσμο και όλες τις δραστηριότητες του.

Αυτό που είδε ήταν ένας κενός τοίχος !

Κάλεσε την νοσοκόμα και την ρώτησε: πως μπορούσε ο συγκάτοικος μου να βλέπει όλα αυτά που μου περίγραψε; Πως μπορούσε να μου μιλάει για τόσο ομορφιά και με τόσες λεπτομέρειες, όταν αυτό που φαίνεται από αυτό εδώ το παράθυρο είναι ένας παλιός και βρώμικος τοίχος;

Και η νοσοκόμα του απάντησε : Ω θεέ μου........δεν το ξέρατε πως ο πρώην συγκάτοικος σας ήταν τυφλός ; Δεν μπορούσε να δει καν τον τοίχο, ίσως ήθελε να σας ενθαρρύνει.

Εάν ζείτε μια ζωή βασανίζοντας τον εαυτό σας για το τι έχουν οι άλλοι, πιθανότατα να χάσετε την χαρά του να γίνετε αποδέκτες σε αυτά που οι άλλοι θέλουν να σας δώσουν.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Διακρίσεις “έφεραν” στον δήμο Θέρμης, την “Πόλη που Μαθαίνει”, οι μαθητές της Β΄ Τάξης του δημοτικού Σχολείου Ταγαράδων που συμμετείχαν στον διεθνή μαθηματικό διαγωνισμό "Καγκουρό" με την καθοδήγηση και την ενθάρρυνση της δασκάλας τους Αφροδίτης Δούμπλιου, Πρόκειται για τον μεγαλύτερο εκπαιδευτικό διαγωνισμό μαθηματικών στον κόσμο, με συμμετοχές που ξεπερνούν τους 6.5 εκατομμύρια μαθητές από 78 χώρες. Σκοπός του διαγωνισμού είναι η προώθηση των μαθηματικών με διασκεδαστικό τρόπο, χωρίς φυλετικές ή κοινωνικές διακρίσεις.

Φέτος, λόγω ειδικών συνθηκών, η διαγωνισμός πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά ηλεκτρονικά την Παρασκευή 23 Μαϊου 2020. Διάκριση έλαβαν τρεις μαθητές της Β΄ Τάξης του Δημοτικού Σχολείου Ταγαράδων και συγκεκριμένα οι Νίκος Καραμανλής, Ελένη Κωνσταντινοπούλου και Αργύρης Ντούβας.

Περήφανοι για όλα τα παιδιά που συμμετείχαν στον διαγωνισμό δηλώνουν με ανάρτησή τους στην ιστοσελίδα του σχολείου οι εκπαιδευτικοί και η διεύθυνση του σχολείου, ενώ δεν παραλείπουν να συγχαρούν θερμά τους τρεις μαθητές που διακρίθηκαν.

Εμείς ως δήμος, είμαστε πάντα δίπλα σε κάθε πρωτοβουλία που προάγει τη γνώση και τη δημιουργική σκέψη. Θα ήθελα να συγχαρώ όλα τα παιδιά που πήραν μέρος στο διαγωνισμό, τη δασκάλα τους την κ. Δούμπλιου αλλά και το δημοτικό σχολείο Ταγαράδων που στηρίζει το εργο των εκπαιδευτικών” δήλωσε ο . αντιδήμαρχος Παιδείας Στέλιος Αποστόλου. Με την ευχή να συνεχίσουν τις τόσο σημαντικές πρωτοβουλίες τους οι εκπαιδευτικοί στο Δημοτικό Σχολείο Ταγαράδων και στα παιδιά να συνεχίσουν να φέρνουν διακρίσεις και να αγαπούν τη γνώση και την καλλιέργεια της σκέψης χαιρετίζει ο Πρόεδρος της Κοινότητας Ταγαράδων την πρωτοβουλία των παιδιών και της δασκάλας τους.

Ο διαγωνισμός

Η ιδέα του διαγωνισμού ξεκίνησε το 1993 όταν εκπρόσωποι από τη Γαλλία, Ρωσία, Ουγγαρία, Λευκορωσία, Ολλανδία, Πολωνία, Ρουμανία και Ισπανία) αποφάσισαν να διοργανώσουν έναν διαγωνισμό ο οποίος θα απευθυνόταν σε όλους τους μαθητές και όχι μόνο σε εκείνους που ιδιαίτερη κλίση Μαθηματικά. Με αφορμή τον διαγωνισμό παράγεται ενδιαφέρον εκπαιδευτικό υλικό που διαχέει την πληροφορία και παράγει τροφή για σκέψη.

Ένα χρόνο αργότερα, το 1994, οι πρώτοι εκπρόσωποι ίδρυσαν τον Διεθνή Οργανισμό Kangourou Sans Frontieres (Καγκουρό Χωρίς Σύνορα) με έδρα το Παρίσι.

Σήμερα είναι μέλη σχεδόν όλες οι Ευρωπαϊκές χώρες, οι ΗΠΑ, και χώρες της Ασίας, Αφρικής και Λατινικής Αμερικής. Ελλάδα έγινε μέλος του Οργανισμού Kangourou Sans Frontieres τον Οκτώβριο του 2006.



Οι διάφορες χώρες που συμμετέχουν στον διαγωνισμό δεν ανταγωνίζονται μεταξύ τους, ούτε γίνονται συγκρίσεις των αποτελεσμάτων. Ωστόσο, τα θέματα κατασκευάζονται από κοινού από τους εκπροσώπους των χωρών μελών, κατά την ετήσιά τους συνάντηση. Οι διαγωνιζόμενοι γράφουν σε κοινά θέματα με εξαίρεση έναν μικρό αριθμό ερωτήσεων. Οι διαφορές είναι μόνο οι απαραίτητες ώστε να ληφθούν υπ΄ όψιν οι εκπαιδευτικές ιδιαιτερότητες και διαφορές στο αναλυτικό πρόγραμμα κάθε χώρας μέλους.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Έφυγε στη Γερμανία ο μικρός μαθητής - ταλέντο Τάσος Γεραντίδης, που κατάφερε να εκπλήξει τους πάντες με τις επιδόσεις του στα μαθήματα και κυρίως στα μαθηματικά.

Όταν έκανε από μνήμης πολλαπλασιασμούς με πολλά ψηφία έδωσε το έναυσμα στην δασκάλα του να τον προσέξει και να συμβουλεύσει τους γονείς του να φροντίσουν για την καλύτερη δυνατή συνέχιση της εκπαίδευσής του.

Έτσι οι γονείς του μικρού Τάσου απευθύνθηκαν σε ειδικούς επιστήμονες που βρήκαν πως το παιδί θαύμα έχει δείκτη νοημοσύνης 148,5 στα μαθηματικά, όταν το ανώτερο όριο είναι 150 !!!

Ο γενικός δείκτης νοημοσύνης του μικρού Τάσου Γεραντίδη φτάνει στο 140!!!

«Μέσα σε τρεις ημέρες που πήγε στο σχολείο ο Τάσος, μας κάλεσαν οι εκπαιδευτικοί διότι διέκριναν τις δυνατότητες και το προχωρημένο επίπεδό του στα μαθηματικά. Πήγαμε τα τεστ ΙQ, στα οποία υποβλήθηκε ο γιος μου και …έπαθαν πλάκα με το επίπεδό του», λέει στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο πατέρας του 8χρονου Ανδρέας Γεραντίδης.

«Τα παιδιά (σ.σ. ο Τάσος και η αδελφή του)», προσθέτει, «κάνουν εντατικά μαθήματα της γερμανικής γλώσσας και μαθαίνουν πολύ γρήγορα έτσι ώστε σύντομα να μπουν στα κανονικά τμήματα των σχολείων. Τώρα μένει να δούμε σε ποια τάξη θα πάει ο Τάσος, καθώς σίγουρα δεν μπορεί να πάει στην ίδια τάξη με τα παιδιά της ηλικίας του».

Οι δάσκαλοι κατάλαβαν ότι η περίπτωσή του είναι ξεχωριστή

Η πανδημία κράτησε τον Τάσο και την αδελφή του μακριά από το σχολείο, ωστόσο αμέσως μόλις άρχισαν και πάλι τα μαθήματα, οι δάσκαλοί του κατάλαβαν πως η περίπτωσή του είναι ξεχωριστή. «Ήμασταν λίγο άτυχοι. Αν και όλα πήγαν καλά, τακτοποιηθήκαμε αμέσως και ξεκίνησαν τα παιδιά το σχολείο, σε περίπου δέκα ημέρες σταμάτησαν, λόγω της κατάστασης με την πανδημία Covid-19. Τώρα ξεκίνησαν πάλι τα μαθήματα και αμέσως οι εκπαιδευτικοί αντιλήφθηκαν ότι ο Τάσος είναι διαφορετικός. Μας είπαν ότι έχει τεράστια διαφορά από τους συμμαθητές του και τού έδωσαν μαθήματα για δύο- τρεις μεγαλύτερες τάξεις. Γενικά, τα παιδιά στην Ελλάδα -και η κόρη μου- είναι πιο προχωρημένα από τα παιδιά της ίδιας ηλικίας εδώ», αναφέρει χαρακτηριστικά ο πατέρας του 8χρονου.

Κατά τη διάρκεια της υποχρεωτικής παραμονής στο σπίτι, οι εκπαιδευτικοί, όπως εξηγεί ο κ. Γεραντίδης, ήταν κοντά στα παιδιά. «Όλο το διάστημα της καραντίνας, έρχονταν και στο σπίτι και ενδιαφέρονταν πολύ για την ψυχολογία των παιδιών μας. Έφερναν φακέλους και φωτοτυπίες για να ασχολούνται τα παιδιά και ήταν συνέχεια κοντά μας. Μας έχει κάνει φοβερή εντύπωση ότι ειδικά στο θέμα της παιδείας, είναι πολύ οργανωμένοι και ασχολούνται πάρα πολύ με τα παιδιά», τονίζει.

Περιγράφει, δε, με ζωντανά «χρώματα» τη νέα καθημερινότητα της οικογένειάς του στη Νυρεμβέργη. «Ζούμε μέσα στην πόλη και μας αρέσει πολύ. Τα παιδιά περνάνε πολύ όμορφα εδώ. Είναι όλα πάρα πολύ οργανωμένα, βρήκαμε αμέσως δουλειά -κι εγώ και η σύζυγός μου- και άμεσα έγιναν οι εγγραφές των παιδιών στα σχολεία τους. Εγώ πηγαίνω το πρωί στη δουλειά, επιστρέφω το απόγευμα και φεύγει η γυναίκα μου. Δεν σταματήσαμε καθόλου την εργασία μας εξαιτίας της πανδημίας και τα παιδιά ήταν συνεχώς απασχολημένα με εργασίες από το σχολείο τους. Παρά τις δυσκολίες, όλα πήγαν καλά», επισημαίνει.

Ο Τάσος και η οικογένειά του δεν θα επισκεφθούν την Ελλάδα φέτος το καλοκαίρι. Όπως εκμυστηρεύτηκε ο πατέρας του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, αυτό θα γίνει πιθανότατα τα Χριστούγεννα. Μέχρι τότε θα πρέπει ο μικρός «Αϊνστάιν» να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες και να «κυνηγήσει» με όλες τις δυνάμεις του το όνειρό του, που είναι η διάκριση στα αγαπημένα του μαθηματικά.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Χρειάζεται μεράκι, ενθουσιασμός, δουλεία και ταλέντο για να μπορέσεις να βάλεις το λιθαράκι σου στον τόπο σου.
Αυτή ίσως να ήταν η εναυσματική σκέψη των πρωτεργατών της όμορφης πρωτοβουλίας που πήρε σάρκα και οστά και μετέτρεψε το παραδοσιακό χωριό της Αφύτου σε κέντρο συζήτησης και ίσως πλημμυρίσει από επισκέπτες το φετινό καλοκαίρι.

Δύο πρωτοβουλίες με εικαστικό ενδιαφέρον που θαρρείς είναι παρόμοιας έκφυσης και έμπνευσης.

Πρόκειται για την  πρωτοβουλία Εθελοντών της Άφυτου, που ζωγράφισαν 300 Τενεκέδες τυριού και τους μετέτρεψαν σε έργα τέχνης. 110 ζωγράφοι και 170 παιδιά από όλη την Ελλάδα, ξετύλιξαν τις ικανότητες τους και όλη τους τη φαντασία για αυτό το μοναδικό αποτέλεσμα που άλλαξε την όψη του χωριού που βρίσκεται στο πρώτο πόδι της Χαλκιδικής.

Είχε προηγηθεί η ιδέα για ζωγραφική με θέμα τις παλιές πόρτες της Αφύτου. Έσπευσαν και την αγκάλιασαν 80 καλλιτέχνες απ' όλη της Ελλάδα που έστειλαν τις δημιουργίες τους.
Μάλιστα το καλοκαίρι, όπως μαθαίνουμε  θα γίνει έκθεση των έργων σε κεντρικά καφέ της Αφύτου.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


του Βαγγέλη Δόνιου

Η απάντηση στην ερώτηση “πού βρίσκεται η Χονολουλού;” είναι σχετική. Και αυτό συμβαίνει επειδή στα τέλη του πρώτου μισού του περασμένου αιώνα φτιάχτηκε ένα κτίριο σ’ ένα παραθαλάσσιο οικόπεδο της Αγίας Τριάδας, μια καλοκαιρινή ανάσα δρόμο από τη Θεσσαλονίκη. 

Ο μάστρο-Κάλλιας άρχισε να βάζει τα τούβλα το ‘να πάνω στ’ άλλο σχηματίζοντας ένα μεγάλο τετράγωνο πέριξ του άξονά του, κι όταν πια το είχε φτιάξει σε ένα ικανοποιητικό για εκείνον ύψος εμφανίστηκε ο αψηλός Μικρασιάτης εργοδότης του, καθόλου ικανοποιημένος απο το γεγονός οτι δεν είχε αφήσει πουθενά ανοίγματα για πόρτες και παράθυρα. “Μπρέ κιαρατά Κάλλια. Κι από πού θα μπαίνουμε μπρέ;” 

Κάπως έτσι φτιάχτηκε λοιπόν αυτό το κτίριο, με άμμο φερμένη απο την παραλία μαζί με τα κοχύλια της και την αρμύρα της, και με ελπίδες κι όνειρα και εύστοχες οικοδομικές παρατηρήσεις. Για τα θεμέλια του μη με ρωτάτε. Δεν ξέρω πού βασίστηκε, εκτός απο τις ελπίδες και τα όνειρα της οικογένειας που θα το ζούσε και θα το δούλευε. Προικό για την Άννα και τον Γιώργο, που ξεκίνησαν τη μαζί τους ζωή όπως ξεκίνησε το χωριό να γίνεται το πιό εξωτικό καλοκαιρινό θέρετρο της περιοχής. Εξωτικό το θέρετρο, εξωτικό και το όνομα του μαγαζιού: Χονολουλού. 

Το σχήμα που τελικά πήρε, με όλες τις πόρτες και τα παράθυρα στη σωστή τους θέση, εξυπηρετούσε έναν απλό σκοπό με πολύ λειτουργικό τρόπο. Μπρός μαγαζί και πίσω σπίτι, κι αργότερα απο πάνω 7 ενοικιαζόμενα δωμάτια για να στεγάσουν τα καλοκαιρινά τερτίπια των παραθεριστών. Οι παραθερισταί. 

Την χρυσή εποχή της απλότητας, τα πρόσωπα των χωριανών καθρεφτιζόντουσαν στις καλογυαλισμένες Μπιούικ και Κάντιλακ που κατηφόριζαν αργά τους δρόμους προς τη θάλασσα κάτω απο τον καλοκαιρινό ήλιο. Κολλημένοι πίσω απο τα τζάμια τους, εξ’ ίσου αποσβωλωμένες μύτες και παλάμες χάζευαν το δροσερό σκηνικό, με τα στραφταλίσματα της θάλασσας ν’ αντανακλάν πάνω στα μάτια και τους χουρχουριστούς ήχους των μηχανών να μπερδεύονται με τον φλοίσβο. 


Σιωπώντας οι μηχανές, άκουγες τα κλάκ απο τις πόρτες που άνοιγαν και απο μέσα έβγαιναν ηΤζίνα, η Τζέσυ, η Τζέφη και η Τζούλια. Και ο κύριος και η κυρία. Και η γκουβερνάντα. Και ο σωφέρ. Τα φουλάρια στο λαιμό ανέμιζαν για λίγο, μα σχεδόν αμέσως έπαυε η ανάγκη για λούσα. Τα άφηναν όλα μέσα απο το κλάκ της πόρτας. Βγαίναν τα τακουνάκια, λύνονταν τα φουλαράκια, τρέχαν στο νερό τα κοριτσάκια, κι ο φλοίσβος τώρα σιγοντάριζε χαχανητά και πλατσουρίσματα. 

Κατέβαινε κι ο απλός ο κοσμος, απο λεωφορεία κι απο κάρα κι απο κανένα κατσαριδάκι, κι απο καρότσες φορτηγών κι από τα καραβάκια, κατηφορίζοντας χωρίς να γυαλίζει τίποτ’ άλλο πέρα απο τον ιδρώτα στα μέτωπα, βαστώντας μπόγους και βαλιτσάκια που τα κράδαιναν ανυπόμονα ώσπου να πατήσουν αμμουδιά. Και πια σχεδόν δέν ξεχώριζες ποιος είν’ ο βιομήχανος και ποιος ο αγκομήχανος, ποιος είναι απο τζάκι και ποιος απο σόμπα ή μαγκάλι, γιατί πια τρέχαν να ξεφύγουν απο την ζέστη εκεί που η δροσιά ήταν δωρεάν για όλους. 

Όλοι αυτοί λοιπόν πρώτα κολυμπούσαν, και μετά πεινούσαν, και δέ χρειαζόταν να πάνε μακριά, μιας και ολόκληρο το παραλιακό μέτωπο της Αγίας Τριάδας ήταν γεμάτο ταβέρνες, κι έμοιαζε με φερμουάρ ακτογραμμής με φαγητογραμμή, που έκλεινε γύρω στο μεσημεράκι. Μία απο αυτές ήταν και η Χονολουλού. 

Τραπεζάκια λευκά, ψάθινες καρέκλες στη λιακάδα ή κάτω απο το καλαμένιο υπόστεγο στην άμμο για να μή πιάνει ο καφτερός ήλιος τις παγωμένες μπύρες και τις γυαλιστερές καράφλες, και βουή απο κουβέντες και πηρούνια που έκαναν κλάκα-κλούκα πάνω σε πιάτα. Και στο βάθος φλοίσβος. 

Στο πιο βάθος, μέσα στην κουζίνα της Χονολουλούς, άκουγες μονίμως ένα φσσσστ απο τις πετρογκάζ που τηγάνιζε η Άννα τα μύδια, τα καλαμαράκια, τον γαύρο και τις πατάτες σε κάτι μεγάλες χάλκινες μαρμίτες μαύρες απο τη φλόγα. Πιο κει μια μαντεμένια μασίνα με ξύλα για τα μαγειρευτά και τα φουρνιστά, όπου ο Πολίτης μαστρο-Θεόφιλος έκανε τα μαγικά του, και που είχε το χούι να μην αφήνει κανένα γκαρσόνι να σερβίρει φαγητό που έπρεπε να ξεκουραστεί για να δέσουν οι γεύσεις, όσο κόσμο και άν είχε το μαγαζί, παρά στεκόταν απο πάνω με μια κουτάλα και τους κοπάναγε τα χέρια άν έκαναν να τ’ απλώσουν. Όταν έφευγε πια απο ένα μαγαζί, τους έφτιαχνε ένα φαγητό που έκανε δυό μέρες να ετοιμαστεί και ήταν λέει φουρνιστο και είχε και ψάρια μέσα, κι ήταν ό,τι πιό νόστιμο είχανε φάει ποτέ τους. 

Και έτσι ξένοιαστα πέρναγαν τα χρόνια, που τα μετρούσαν όχι με τη βδομάδα ή με το μήνα, αλλα με τη σεζόν. Και φτιάχτηκε και πλάζ, και πίστα πατινάζ, και γράφτηκαν τραγούδια για κορίτσια που φορούσαν τυρκουάζ, κι ο Γιώργος έγινε κυρ-Γιώργος και η Άννα κυρ-Άννα. 


Στις σχάρες ψηνόντουσαν τα ψάρια και τα χταπόδια, και τα κρεατικά, που η κυρα- Άννα τα γύριζε με τα χέρια κι έλεγες, πώς διάολο δέν καιγόταν. Δίπλα ένα χοντρό κούτσουρο κοπής για τα κρέατα, με τη σατίρα του και το μπαλτά του για να κόβεις και να μαλακώνεις τις μπριζόλες, και μια αλουμινένια μηχανή του κιμά με μανιβέλα για να φτιάχνουν τα λουκάνικα και τα σουτζουκάκια, αλλά και τα φοβερά και τρομερά εκείνα μπιφτέκια, που όμοιά τους δεν ξαναβρίσκονται ποτέ. Ήταν, όπως έλεγε και ο κυρ-Γιώργης όταν ήθελε να σου δώσει να καταλάβεις ότι κάτι ήταν πρώτης τάξεως, «εφάμιλλα των Αθηνών». 

“Μπιφτέκι εκ μόνου κιμά”, έλεγε ο κατάλογος. Για να φτάσει να το λέει όμως, είχε μια φορά φτάσει ένας νεαρός εβραίος στο μαγαζί και ζήτησε δουλειά γκαρσόνι βαθιά μέσα στη σεζόν, που δεν είχε άλλες θέσεις η Χονολουλού. “Δεν έχω βρε δουλειά να σου δώσω”, του λεγε ο κυρ-Γιώργος. Τον παρακάλαγε εκείνος, και επέμενε, μ’ ένα πρόσωπο όλο μάτια. Σκούρα τα πράματα, όταν βάλεις στο ίδιο δωμάτιο έναν ανοιχτόμυαλο άνθρωπο και έναν πειστικό, και μιας και ο κυρ-Γιώργος ήταν καλύτερος άνθρωπος από ό,τι ήταν επιχειρηματίας, τον κράτησε γιατί τον λυπήθηκε κι ας μη χρειαζόταν παραπάνω χέρια. Κι όταν τέλειωσε η σεζόν, ο νεαρός εβραίος πήγε και τον έπιασε να τον ευχαριστήσει. “Μάστορα, μ’ έδωσες ψωμί να φάω όταν το είχα ανάγκη και με πήρες παραπανίσιο, και τώρα εγώ θα σε δώσω κάτι που θα φάς κι εσύ πολύ ψωμί απ΄αυτό”. Και του υπαγόρεψε μια συνταγή για μπιφτέκια, που την έγραψε σ ένα τεφτεράκι «ΑΣΤΗΡ», κι είχε μέσα κιμά απο ΧΧΧΧΧΧΧ και ΧΧΧΧΧΧΧ και ΧΧΧΧΧΧΧ, ΧΧ γραμμάρια ΧΧΧΧΧ, ΧΧΧ γραμμάρια ΧΧΧΧΧ και ΧΧ γραμμάρια ΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ, και το ζύμωνες ώσπου να γίνει σα λάστιχο, και μετά έπλαθες ένα ένα τα μπιφτέκια και τα πάταγες ώσπου να γίνουν φαρδιά σάν πιάτα, και το τελευταίο το συστατικό δεν το έβαζες μες τον κιμά, αλλά χωρίς αυτό δεν είχε καμία αξία. 


Αυτά τα αγγελικά πλασμένα μπιφτέκια έμπαιναν σ ένα τεράστιο για παιδικά μάτια κόκκινο ψυγείο – βιτρίνα που έμοιαζε σα να είχε σκεμπέ, και χώριζε την κουζίνα απο τη σάλα του μαγαζιού, κι είχε απο πάνω ένα λευκό μάρμαρο όπου επάνω ακουμπούσαν τα κρασιά, και μέσα εκεί αν έχωνες τη μύτη σου μύριζε πάντα τζατζίκι, καθώς ανάμεσα στα λογής λογής πράγματα που δροσίζονταν μέσα στον σκεμπέ του ήταν κι ένα μεγάλο τάπερ τόσο άσπρο όσο το τζατζίκι που περιείχε. 

Το τζατζίκι, όπως και οι σαλάτες, ήταν δουλειά του κυρ-Γιώργου, που ακόμα και στο σπίτι, στα γιορτινά τραπέζια και τις οικογενειακές μαζώξεις τον έβλεπες να το φτιάχνει πάντα αυτός, σε μια τελετουργία που ολοκληρωνόταν πατώντας το μ’ ένα πηρούνι σ ένα μακρόστενο πιατάκι για να κάνει κυμματάκια, με μια ελιά στη μέση και λίγο ελαιόλαδο απο πάνω. Στη χωριάτικη, όταν ήθελε να περιποιηθεί ιδιαίτερα κάποιον πελάτη, έκοβε τη ντομάτα σε λεπτές φέτες αντί για ακαθόριστα κομμάτια, κι έστηνε ένα πιάτο που έμοιαζε με τεράστιο μεζέ. 

Εκεί στο πόστο για τις σαλάτες ήταν πάντα ένα σακκουλάκι με κάτι ελιές τόσο νόστιμες, που και να μην είχες καμία δουλειά να περάσεις απο εκεί μπροστά, πέρναγες ψάχνοντας κάτι μέσα στην κουζίνα που ούτε εσύ ο ίδιος δεν ήξερες τι ήταν, μόνο και μόνο για να τσιμπήσεις μια, και μια στο γυρισμό. Αμφίσσης, νομίζω. 

Το άλλο πόστο του κυρ-Γιώργη ήταν οι λογαριασμοί, που τους έκανε σ ένα γραφείο που έμοιαζε με δασκάλου, γκρί σιδερένιο με πράσινη δερμάτινη επιφάνεια και ήταν το πρώτο πράγμα που έβλεπες όταν έμπαινες στο μαγαζί καθώς βρισκόταν στο κέντρο της σάλας. Η μάλλον, το πρώτο πράγμα που έβλεπες ήταν η φαλάκρα του, καθώς σχεδόν πάντα ηταν σκυμμένος πάνω απο κανένα τεφτέρι. Αυτή τη φαλάκρα, με κάποιο περίεργο τρόπο κατάφερνε συνέχεια να την κοπανάει σε κανένα ντουλάπι ή σε ότι άλλη διαθέσιμη και αδιάθετη γωνία υπήρχε, και γι αυτό είχε μονίμως κάποιο σημαδάκι επάνω. Νόμιζες πια, πως αν είχε μαλλιά, δέν θα την κοπάναγε ποτέ. 

Όταν δέν τραυμάτιζε την φαλάκρα του στις γωνίες, έκανε και τα ψώνια για το μαγαζί. Φρέσκο ντόπιο ψαράκι, λαχανικά απο τον πλανόδιο με το φορτηγό που αντί να διαλαλεί τί πούλαγε, τραγουδούσε, και μόλις άκουγες το κινητό του μπουζουξίδικο έβγαινες να ψωνίσεις, κι άμα ήθελε ο κυρ-Γιώργης να του κάνει παράπονα για την ποιότητα των φρούτων, τον ρώταγε να του πεi τi είναι πιο φτηνό, τα πεπόνια γιa τα κολοκύθια, για να ξέρει τι να αγοράζει, αφού την ίδια γεύση ειχαν. 

Κάποια πιο εκλεκτά πράγματα τα ψώνιζε απο τη Θεσσαλονίκη. Εϊχε μια Φλορέτα που την φόρτωνε με κάτι καλαθούνες και γύριζε απο μαγαζί σε μαγαζί για να διαλέξει το κάθε πράγμα κι απο άλλον έμπορο στο Καπάνι και τη Μοδιάνο. Έτρωγε και μια μπουγάτσα στο αγαπημένο του μαγαζί και γύριζε στη Χονολουλού να συντονίζει τα γκαρσόνια και να φροντίζει να μηn μπερδεύονται ο ένας στα πόδια του άλλου. 

Μπερδευονταν καμιά φορά και οι γραμμές, και το μεγάλο κόκκινο τηλέφωνο που έμοιαζε λές και είχε φάει ένα καρπούζι ολόκληρο γιατί όλο το κάτω μέρος του ήταν η κοιλάρα για να τρώει τα κέρματα του κερματοδέκτη του, χτυπούσε και ποτέ δεν ήξερες ποιoν θα ζητήσουν να βρούν στη Χονολουλού. Σήκωνε το ακουστικό ο κυρ-Γιώργος: 
  • Ποιόν; Τώωωρα αυτός….πάει. 
  • Τi πάει; 
  • Πέθανε. 
  • Πέθανε; Πότε;! 
  • Προχθές είχαμε τα σαράντα. 

Έκλεινε το τηλέφωνο και έσκαγε στα γέλια. 


Είναι φοβερό πόσο κέφι και όρεξη για αστεία έχεις μέσα στη φούρια της δουλειάς, κι ο κυρ-Γιώργος δεν έχανε ευκαιρία. Μια φορά, κάποια πελάτισσα που έμενε σ ένα δωμάτιο στη Χονολουλού, τους έφτιαξε κρέμ καραμελέ και τους πρόσφερε να τους γλυκάνει, μα φαίνεται πως το λιγότερο που μπορεί να ειπωθεί για εκείνο το γλύκισμα είναι πως του λείπαν 99 δραχμές για να γίνει κατοστάρικο. Τι να πουν; ότι δεν ήταν νόστιμη; «Μμμμμμμμμμμ τι ωραίαααα….» έλεγαν απ’ έξω τους και απο μέσα σφάδαζαν. Εν τω μεταξύ, ένας πλανόδιος πωλητής λουκουμάδων που θα ‘ταν-δε θα ‘ταν 13-14 χρονών, άφηνε την μεγάλη ποσότητα λουκουμάδων πίσω στην αυλή της Χονολουλούς και ανεφοδίαζε το δίσκο του μόλις τους πουλούσε. Φαίνεται οτι πήγε για ανεφοδιασμό και άφησε τα λεφτά του δίπλα στην κούτα με τους λουκουμάδες και τα ξέχασε. Πήγε ο κυρ-Γιώργος να πάρει έναν τενεκέ πατάτες και τα είδε και τα πήρε. Κατάλαβε οτι το παιδάκι τα ξέχασε, και επειδή ήταν Κυριακή στην καρδιά του καλοκαιριού και ο κόσμος ήταν πολύς, κάποιος θα τα έπαιρνε. Σε λίγο ήρθε το παιδάκι στο μαγαζί με τα κλάμματα. «Θείο έχασα τα λεφτά μου.», κλαψούρισε. Και ο κυρ-Γιώργος:«Τι κλαις ρε χαζέ. Εδώ, εμείς κρέμ καραμελέ έφαγαμε και δεν κλαίμε. Εδώ τα έχω τα λεφτά σου». Κι ενώ το παιδάκι έκλαιγε και γελούσε ταυτόχρονα, όλοι κυλιόντουσαν στα πατώματα απο τα γέλια, απο την κουζίνα μέχρι τη λάτζα, και το παιδάκι που δεν ήξερε τι ακριβώς είχε συμβεί, μάλλον τους περασε για τρελούς. 

Εκείνα τα πατώματα, ήταν διακοσμημένα με ένα χρωματιστό μωσαικό με κάτι μεγάλους ρόμβους και κύκλους εδώ κι εκεί και κάτι άλλα σχέδια στα χρώματα του μαρουλιού,της πάπρικας και του τζατζικιού. Περίεργο πώς αποτυπώνεται στο μυαλό μια ανάμνηση με τον ήχο και την εικόνα δεμένα τόσο σφιχτά. Το μωσαικό και το φσσσσσστ απο τις πετρογκάζ, που δε σταματούσαν ποτέ όταν λειτουργούσε το μαγαζί. Άν βρεθείτε σήμερα στο ταβερνάκι «Αριστοτέλους» στο Βοσπόρειο Μέγαρο και καθίσετε στο μοναδικό τραπεζάκι μπορστά απο το ψυγείο-βιτρίνα τους, θα καταλάβετε τί εννοω. Ίδιο μωσαικό, ίδιος ήχος και ίδιες μυρωδιές. 

Τί μυρωδιές ήταν αυτές. Ακόμα και η ψωμιέρα, που ήταν σάν συρταροντούλαπο (μόνο έτσι μπορώ να περιγράψω τον τρόπο που άνοιγε), μοσχοβολούσε ψωμί. Ίσως είχαν ποτίσει τα ξύλα μυρωδιά, ίσως πάλι ήταν που είχε πάντα ψωμί μέσα, δεν ξέρω. Δίπλα της ήταν μια βρύση μονίμως ιδρωμένη στη ζέστα του καλοκαιριού, μιάς και απο κάτω της είχε ένα ψύκτη πιο παλιό ίσως και απο τη μαντεμένια μασίνα. Αθάνατα πράματα. Έβγαζε ένα νερό τόσο παγωμένο, που νομιζες οτι ερχόταν όχι απο τον ψύκτη, αλλά απο τις Άλπεις. Σ αυτόν τον ψύκτη κατέφευγαν πολλές φορές διάφοροι κορακιασμένοι λουόμενοι απο την παραλία, ζητώντας νερό. «Βόντα, βόντα», οι Σέρβοι. «Νέμα βόντα, νέμα βόντα», ο κυρ-Γιώργος. «Υδροπικίαση θα πάθετε, κιαρατάδες», αγανακτούσε μέσα στη φούρια της δουλειάς. Αυτοί δεν τον καταλάβαιναν, και μάλλον ούτε αυτός καταλάβαινε οτι η υδροπικίαση δε σχετίζεται με την κατανάλωση νερού. 

Με τόση δουλειά, αρκετή κατανάλωση νερού γινόταν και στη λάτζα, που ήταν ένα μικρό δωματιάκι στο πισω μέρος της σάλας φτιαγμένο ένα παράξενο ξύλο, κάτι σαν πλακέ χωρίς κόντρα. Απ έξω είχε μια ταπετσαρία πολυτελείας, κι απο μέσα έβλεπες τα δοκάρια και τα σανίδια. Για να μπεις, περνούσες δίπλα απο ένα βρυσάκι μ’ ένα νεροχύτη μικρό σα φλυτζάνι κι ένα καθρεφτάκι για να πλένονται τα γκαρσόνια, κι άνοιγες μια πορτούλα που ήταν γατζωμένη μ ένα μακρύ ελατήριο για να επανέρχεται στη θέση της όσο πιό αυτόματα γινόταν, κι έκανε έναν ήχο λές και γρατζουνούσες ακτίνες ποδηλάτου με πηρούνι. Μέσα μύριζε πούλπα, που ήταν ένας επαγγελματικός πολτός πλυσίματος πιάτων που θύμιζε κατίκι ανακατεμένο με άμμο, κι ο Γιωργάκης, ο λατζιέρης δέν μπορούσε να πει πολτό και το ‘λεγε μπουλντόγκ. «Κυρ-Γιώργο, τελείωσε το μπουλντόγκ». Άν ανέβαινες πάνω στον πισινό πάγκο της λάτζας, κανείς δε θα παραξενευόταν, μιας και εκεί το σουρεαλιστικό αρχιτεκτονικό μυαλό του μαστρο-Κάλλια είχε φτιάξει μια πόρτα που οδηγούσε πίσω στο σπίτι, για να μη χάνεις χρόνο ούτε για να κάνεις το γύρο του μαγαζιού όταν έπρεπε να γυρίσεις απο την ξεκούρασή σου. Σκαλίτσα δεν μπήκε ποτέ, κι έτσι η πόρτα απλά έχασκε στον αέρα, στην μέση της απόστασης μεταξύ ταβανιού και πατώματος. 

Πίσω το σπίτι είχε και μια όμορφη μικρή αυλή όπου φύτρωναν διάφορα ζαρζαβάτια και φρούτα, με μια μεγάλη τζιτζιφιά που είχε φυτευτεί μαζί με το κτίριο, και που ο γείτονας τής έριχνε πετρέλαιο όταν δεν τον έβλέπε -ή νόμιζε οτι δε τον έβλεπε- κανείς, γιατί του έκοβε τη θέα στη θάλασσα, και στο βάθος μια μαγική βυσσινιά που μάλλον ήταν λερναία. Ένα βύσσινο έκοβες, δύο έβγαιναν την άλλη τη μέρα. Και με τόσα βύσσινα δώστου η κυρα-Άννα να φτιάχνει γλυκό, και ποτό σε κάτι μεγάλα βάζα που λιάζονταν στα περβάζια, και βυσσινάδα, και τάρτες, και παντού πια στην κουζίνα του σπιτιού έβλεπες βάζα με βύσσινα σε διάφορα στάδια και μορφές. 

Δίπλα στην μαγική βυσσινιά ήταν η παράγκα, που την λέγανε παράγκα γιατί αυτό ακριβώς ήταν. Εκεί κοιμούνταν τα γκαρσόνια, κι αργότερα όταν έγινε αποθήκη, ακόμα υπήρχαν σφηνωμένα κάτι πακέτα Marlboro που τα έκανε συλλογή ο Λάκης το γκαρσόνι, αυτός ο ίδιος που διασκέδαζε τα εγγόνια του κυρ-Γιώργου και της κυρα-Άννας κάνοντας σαπουνόφουσκες με τον καπνό απο τα τσιγάρα του, συνδυάζοντας το παιδικο με το αντρικό χούι. 


Εκεί στην αυλή ξεκουραζόταν όταν προλάβαινε και η κυρα-Άννα, με το αετίσιο της μάτι που είχε ένα εκπληκτικό λογισμικό αναγνώρισης υποψήφιων πελατών για τα δωμάτια. Όχι μόνο σε έβλεπε απο μακριά και καταλάβαινε ότι έψαχνες δωμάτιο, αλλά μάντευε και την εθνικότητά σου, και σε χαιρετούσε στη γλώσσα σου ρωτώντας άν ψάχνεις δωμάτιο. Πριν από σας, για σας. 

Εκεί που δεν έφτανε το αετίσιο μάτι της, έστελνε τα εγγόνια αντιπροσώπους. «Πήγαινε να δεις Βαγγελάκη, τι παρέες έχουν τ’ άλλα τα μαγαζιά», καμιά φορά όταν είχε λιγότερη δουλειά απο το αναμενόμενο. Ήθελε να ξέρει αν δέν είχε κόσμο γενικά ή ειδικά. Μια, δυο τρεις, στο τέλος ο Βαγγελάκης ήξερε και πήγαινε να δει τι γινόταν γύρω γύρω χωρίς να του το ζητήσει, και έδινε την αναφορά του. 

Καλοδεχούμενη βέβαια και η ανάπαυλα καμιά φορά. Τότε υπήρχε η ευκαιρία να γίνει και τίποτα εκτός προγράμματος, όπως όταν ερχόταν η Βλαχοπούλου, που έμενε δίπλα στα δωμάτια της κυρα-Ζαφειρίτσας για να φάει μακαρονάδα. Ζήταγε να φτιάχνει τη σάλτσα μόνη της, και πήγαινε μαζί με την κυρα-Άννα στην κουζίνα κι έβαζε μες την κατσαρολα κιλά ολόκληρα ντομάτες, και τις έβραζε και τις έβραζε και τις έβραζε μέχρι που δεν έμενε ζουμί και γινόταν ένας πηχτός πολτός, που δέν ήξερες τι ήταν περισότερο, πεντανόστιμος, μοσχοβολιστός ή χάρμα οφθαλμών; 

Αυτή η κυρα Ζαφειρίτσα, που φιλοξενούσε την κυρία Ρένα (τη Βλαχοπούλου), έφτιαχνε τα πιο νόστομα τόστ που μπορεί να φανταστεί ανθρώπινος νούς, γιατί τα βουτύρωνε αδιάκοπα μέχρι που γινόντουσαν τραγανιστά σα πατατάκια, και θυμόταν λέξη προς λέξη όλα τα ποιήματα του σχολείου της, και ήξερε πάντα τι καιρό θα κάνει κοιτάζοντας τα σύννεφα ή από τον τρόπο που πονούσαν τα κόκκαλά της, και φορούσε όλο κάτι ρόμπες με μικροσκοπικά σχεδιάκια και κάτι παντόφλες που έκαναν φρουκ-φρούκ καθως τις έσερνε.

Ο κυρ-Γιώργος, τις ώρες αυτές τις ανάπαυλας έπαιρνε καμιά φορά τη βάρκα του τη Μελίνα και έναν μπλέ στρόγγυλο κουβά και πήγαινε σ ένα μέρος, που το έβρισκε ευθυγραμμίζοντας το τάδε δέντρο με την τάδε βουνοκορυφή και το τάδε βυζί στην παραλία, όπου βρισκόταν βυθισμένο ένα αεροπλάνο που κάποια στιγμή στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο θέλησε να δοκιμάσει τις ικανότητές του ώς υποβρύχιο. Σαν υποβρύχιο δέν τα κατάφερε και τόσο καλά, όμως είχε γίνει μιας πρώτης τάξεως ψαροφωλιά, κι έτσι ο κυρ-Γιώργος γύριζε με τον κουβά του γεμάτο ως πάνω σκουμπριά, και καμιά ζαργάνα αν τύχαινε. Αυτά τα σκουμπριά η κυρα-Άννα τα έκανε γούνες, δηλαδή τα ανοιγε στα δύο και έβαζε απο πάνω ντοματα και κρεμμύδι και τα έψηνε στα κάρβουνα. Δεν περιγράφω άλλο. 

Τα βράδια πια, κατα τις δύο, που τελείωνε η δουλειά, αν περνούσες απ’ έξω από τη Χονολουλού άκουγες γέλια και ξεκαρδίσματα. Ήταν η ώρα που φεύγει η υπερένταση και το παραμικρό προκαλούσε σπαστικά γέλια. Η κυρα-Άννα έφτιαχνε κακάο με νουνού για τα εγγόνια της και τους το βαζε σε κάτι κοντόχοντρα άσπρα φλυτζάνια που κι αυτά έμοιαζαν σα να είχαν σκεμπέ και το χερούλι τους ήταν σαν γαμψή ανάποδη μύτη, και πριν τον ύπνο πίσω στο σπίτι παρά την κούρασή της, έβρισκε κουράγιο να τους πει παραμύθια με χρυσά μήλα, πριγκήπισσες και νεράιδες, που τα ‘χε μάθει από τον πατέρα της τον Χουρμούζη, τον ψηλό Μικρασιάτη που έκανε τις οικοδομικές παρατηρήσεις με τις πορτες και τα παράθυρα. Ο κυρ-Γιώργος ήξερε μόνο ένα παραμύθι, αυτό με τον ελέφαντα και το ράφτη, αλλά ποτέ δε χόρταινες να το ακούς. 

Μεγαλώνοντας στην Χονολουλού, πώς να μην γίνεις γευσιλάγνος και φαγητοπαγής; Πώς να μη συνδέσεις την γεύση με τη ζωή, και τη ζωή με τη γεύση, κι όχι μόνο για φαγητό. Μπορεί να μην ήμασταν απο τζάκι, ήμασταν όμως απο κουζίνα. Η απάντηση λοιπόν στην ερώτηση «πού βρίσκεται η Χονολουλού:», είναι σχετική. Κι αυτό συμβαίνει επειδή ακόμα και σήμερα, η γεύση της βυσσινάδας μου φέρνει στο νου πολλά περισσότερα από όσα θα μπορούσα ποτέ να περιγράψω με λόγια. 


Τι απέγινε, μή με ρωτάτε. Δεν ξέρω, εκτός απο θεμέλιο της ζωής όσων μεγάλωσαν εκεί. Ακούς, παππού; Ακούς, γιαγιά; Εικόνες: Από το οικογενειακό αρχείο του Βαγγέλη Δόνιου 

πηγή 



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Έχουμε συνηθίσει να ακούμε πως είναι αδύνατο να τα βάλεις με τους μεγάλους ....

Η παραίνεση "κάνε το κορόϊδο" ή "εσύ θα βγάλεις το φίδι από την τρύπα" είναι σύμφυτο με την απάθεια και την παθητικότητα του πολίτη και τείνει να γίνει ο κανόνας.....

Υπάρχουν όμως ευτυχώς και φωτεινά παραδείγματα ενεργών πολιτών που δεν ακολουθούν την υποταγή και την "μούγκα".

Δεν το βάζουν κάτω και διεκδικούν - όχι για τον εαυτό τους - αλλά για την κοινωνία την δικαίωση.

Λαμπρό παράδειγμα η περίπτωση του ενεργού πολίτη Χρήστου Στελακάτου Λοβέρδου.

Ιχθυολόγος και εργαζόμενος στην εταιρεία ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ, όχι μόνο αρνήθηκε να ρίξει φορμόλη στα ψάρια, αλλά δημοσιοποίησε τις μεθόδους που χρησιμοποιεί η εταιρεία κολοσσός καταγγέλλοντας την χρήση χημικών ουσιών, όπως η φορμόλη, τις σάπιες τροφές, και τα χρώματα των διχτυών.

Ο Χρήστος Στελακάτος που έχει περάσει έναν γολγοθά, κατήγγειλε, ήδη από τον Δεκέμβρη του'19, ότι η εταιρεία που ανήκει σε δύο μεγάλα Funds, Αμερικανικών και Αραβικών συμφερόντων, προσπαθεί να τον εξοντώσει με αγωγές εξαιτίας των βίντεο που δημοσιοποίησε.

«Αύξησαν την παραγωγή κατακόρυφα για το χρήμα και η φύση βρήκε τεράστιο αριθμό ψαριών στη θάλασσα με αποτέλεσμα να αρχίσουν να μεταδίδονται παράσιτα. Για να τα καταπολεμήσουν ρίχνουν φορμόλη. Το ψάρι ανασαίνει και εισπνέει φορμόλη. Φανταστείτε ότι τα κόκκινα ψάρια τα ονομάζουν φαγκριά όμως στην ουσία πουλάνε για φαγκρί το red sea brim ψάρι που ζει στην Ιαπωνία και το ταΐζουν χημικά, για να πάρει χρώμα κόκκινο. Επίσης ρίχνουν τόνους αντιβιοτικά, φάρμακα και ουσίες τοξικές. Αυτά δεν τα διαπιστώνω εγώ. Τα λένε οι οργανώσεις και οι κάτοικοι σε πολλές περιοχές. Το ότι είναι καρκινογόνα το λέει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας. Θυμίζω ότι είχαν βρει στον Πόρο τεράστια ποσότητα φορμόλης δίπλα σε σχολείο. Βρήκαν σε δύο μονάδες 77 τόνους φορμόλης! Γράφτηκε στον τύπο.» είχε δηλώσει παλαιότερα στο Τvxs.gr.

Μάλιστα όταν προσέφυγε στην ελέγκτρια περιβάλλοντος Ηγουμενίτσας δεν έβγαλε άκρη γιατί: «Η προϊσταμένη του τμήματος περιβάλλοντος κυρία Ανυφαντάκη, είναι παντρεμένη με τον πρόεδρο ιχθυοκαλλιεργειών Ελλάδος. Δηλαδή η ελέγκτρια και ο ελεγχόμενος είναι ζευγάρι 30 χρόνια. Που να βγάλω άκρη;» είχε δηλώσει χαρακτηριστικά.

Δεν το έβαλε όμως κάτω παρά τις δικαστικές διεκδικήσεις της εταιρείας σε βάρος του που απαιτούσε 1.000.000 € ως αποζημίωση για διαφυγόντα κέρδη, προσωπική κράτηση δύο ετών και απειλές αν ξαναδημοσιεύσει τις απόψεις του.

Η αγωγή όμως εκδικάστηκε και Χρήστος Στελακάτος δικαιώθηκε πανηγυρικά αφού το Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσπρωτίας απέρριψε την αγωγή της εταιρείας εναντίον του.



Λοβέρδος Στελακατος Χρήστος: ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΤΗΣ ΑΓΩΓΗΣ εναντιον μου απο την ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ ΙΧΘΥΟΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΕΣ

ΑΠΟΡΡΙΦΘΗΚΕ η αγωγη της ΑΝΔΡΟΜΕΔΑΣ ΙΧΘΥΟΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΕΣ οπου ανηκει σε δυο τεραστια FUNDS την AMERRA CAPITAL και την ΜUBADALA αμερικανικων συμφεροντων η πρωτη και αραβικων η δευτερη με 140 δις μετοχικο κεφαλαιο .

Σημερα παρελαβα απο τον δικηγορο μου στην Ηγουμενιτσα την αποφαση για την αγωγη που ειχα δεχτει απο την ανδρομεδα ιχθυοκαλλλιεργειες οπου ζητουσε

-1εκατομμυριο ευρω διαφυγοντα κερδη

-50000χιλ ευρω για ηθικη βλαβη

-προσωπικη κρατηση 2 ετων

-να δημοσιευσω την αποφαση σε πανελλαδικη εφημεριδα στο προφιλ μου και σε αλλα σαιτ

-απειλη χρηματικου προστιμου 5000ευρο για καθε παραβιαση της αποφασης αλλα και χρηματικη ποινη για καθε μερα καθυστερησης της δημοσιευσης αυτης

Ολη αυτη η αγωγη δεν ηταν τιποτα αλλο παρα ψυχολογικος πολεμος αντιποινων αλλα και σιωπησης της χρησης φορμολης μιας καρκινογονου ουσιας και αλλων εγκληματων στη φυση και στη διατροφη μας.

Ενα ευχαριστω στους δικηγορους μου ΑΝΝΥ ΠΑΠΑΡΟΥΣΟΥ,ΧΡΥΣΑ ΠΕΤΣΙΜΕΡΗ και ΠΕΤΡΟ ΠΑΠΠΑ για ολη την προσπαθεια και τον αγωνα που κατελαβαν σε αυτη την διακαστικη διαμαχη ασχετα ποιο θα ηταν το αποτελεσμα.

Το μεγαλυτερο ευχαριστω ανηκει στην ιδια τη κοινωνια που δεν εκανε τα στραβα ματια και στηριξε αλλα και προβαλε το τι την ταιζουν οι εταιριες και πως δολοφονουν τμηματικα τον τοπο που ζουμε.ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΛΑΟ ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΗΡΙΞΗ

Παρουσιαζω την αγωγη και ελενχους σε φωτο και ειναι στη διαθεση ολης της κοινωνια

Ολα οσα κατηγγειλα στη κοινωνια για το τι την ταιζουν οι εταιριες αποδειχτηκαν αληθινα μεσα σε ενα τεραστιο πολεμο οικονομικο και ψυχολογικο οπου δεχτηκα και συνεχιζω να δεχομαι.

Επομενο δικαστηριο μου περιμενοντας να γινει κληση 27 χρονια φυλακης οπου ζηταει η εταιρια για ις δημοσιευσεις μου σε φιμωση ασφαλιστικων μετρων παρολο που ελεγα την αληθεια.

Η ΓΝΩΣΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ ΔΕΝ ΦΥΛΑΚΙΖΟΝΤΑΙ

ΤΟ ΚΕΡΔΟΣ ΤΩΝ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΩΝ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΦΥΣΗΣ

ΠΛΗΡΩΜΕΝΑ ΤΡΟΛ ΚΑΙ ΓΛΩΣΣΕΣ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ ΕΙΣΤΕ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΟΙ ΚΑΙ ΑΝΑΞΙΟΙ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΗΘΙΚΑ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Σταθερός «φύλακας» μιας περιοχής NATURA, της λιμνοθάλασσας Αγγελοχωρίου, παραμένει εδώ και δεκαετίες το σακατεμένο «Σπίτι του φύλακα της Αλυκής», ένα κτίσμα που παρά τις φθορές του χρόνου, στέκει αγέρωχο να αγναντεύει τον μαγικό υγρότοπο εδώ και δεκαετίες. Παροπλισμένο από τον ρόλο του φύλακα- κατοίκου του, το σπιτάκι αποτελεί μία από τις αθησαύριστες ομορφιές της προστατευόμενης περιοχής που, αν και βρίσκεται λίγα μόλις χιλιόμετρα μακριά από τη Θεσσαλονίκη, παραμένει για πολλούς ένας άγνωστος τόπος. Οι περισσότεροι ίσως συνδέουν την περιοχή μόνο με τις αλυκές, που λειτουργούν για περισσότερο από έναν αιώνα και έχουν συντελέσει στη δημιουργία ενός φυσικού οικοσυστήματος με υψηλή αξία.

Η λιμνοθάλασσα Αγγελοχωρίου μαζί με τα ενωμένα με αυτήν αλμυρά έλη, χωρίζεται από τη θάλασσα με μία στενή αμμώδη ακτή και συνδέεται με αυτή με μία κεντρική τεχνητή συνδετική τάφρο. Στο βόρειο τμήμα της λιμνοθάλασσας υπάρχουν οι αλυκές που είναι πλήρως εναρμονισμένες με το τοπίο και λειτουργούν και ως μια φυσική υγροτοπική περιοχή. Πλούσια είναι η χλωρίδα και η πανίδα, ιδιαίτερα για τα πουλιά -έχουν παρατηρηθεί συνολικά 200 είδη- μερικά από τα οποία είναι ιδιαίτερα σπάνια.

Σημειώνεται ότι η προστατευόμενη περιοχή Λιμνοθάλασσας Αγγελοχωρίου εντοπίζεται στο χερσαίο τμήμα των ακρωτηρίων Μεγάλο Καραμπουρνού και Τούζλα, τα οποία ορίζουν από το νότο τον Κόλπο της Θεσσαλονίκης και βρίσκονται βόρεια του ακρωτηρίου της Επανομής.

Το Σπίτι του φύλακα της Αλυκής

Στην παραλία του Αγγελοχωρίου, δίπλα στη θαλάσσια περιοχή που πολλοί κάνουν ...σερφ όλες τις εποχές του χρόνου, εκμεταλλευόμενοι το προστατευμένο λιμανάκι και τους ισχυρούς ανέμους, στέκει από τη δεκαετία του 1950 ένα μικρό κτίσμα. Όπως εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο πρόεδρος του Μορφωτικού πολιτιστικού συλλόγου Αγγελοχωρίου Βαγγέλης Μίχος, το μικρό σπίτι αποτέλεσε αρχικά την κατοικία της οικογένειας του φύλακα της αλυκής.

«Επειδή δεν υπήρχαν περιφράξεις στις αλυκές, ερχόταν πολλοί και έκλεβαν αλάτι. Ο Πέτρος Αγοραστός, όπως λεγόταν ο φύλακας, έμεινε στο σπίτι με την οικογένειά του μέχρι τη δεκαετία του '80 και μάλιστα η κόρη του, σε μια εκδήλωσή μας, έφερε μια φωτογραφία του πατέρα της και μια λάμπα θυέλλης που είχαν τότε στο σπίτι», λέει ο κ. Μίχος, ο οποίος πρωτοστατεί τα τελευταία δύο χρόνια στην προσπάθεια διάσωσης του οικήματος.

Όταν σταμάτησε η υπηρεσία του φύλακα από τις αλυκές, γιατί το αλάτι φυλάσσονταν πλέον σε προστατευμένους χώρους, στο παραθαλάσσιο σπιτάκι με τη μοναδική θέα φιλοξενούνταν εποχιακοί εργάτες των αλυκών μέχρι και το '92 οπότε και εγκαταλείφθηκε οριστικά.

«Έκτοτε έμεινε να ρημάζει, ξηλώθηκαν οι πόρτες και τα παράθυρα, έπεσε και μέρος της στέγης, γέμισε σκουπίδια, μπάζα, χόρτα και θάμνους. Τον Ιούλιο του 2018, το καθαρίσαμε, βγάλαμε τα χόρτα, φτιάξαμε την πρόσβαση μέχρι την αυλή του, έγιναν παγκάκια από μαδέρια και ένα τραπέζι και ο χώρος φιλοξένησε πολιτιστικές εκδηλώσεις και μουσικές, δίχως ενίσχυση, δίχως φως, δίχως τίποτε να αλλοιώνει το περιβάλλον», αναφέρει ο κ. Μίχος διευκρινίζοντας ότι στο χώρο δεν υπάρχει ηλεκτροδότηση. Όνειρό του είναι να μπορέσει να διασώσει το σπιτάκι ώστε να μπορεί να φιλοξενεί όλο τον χρόνο εκδηλώσεις, εκθέσεις φωτογραφίας, ζωγραφικής, γλυπτικής, θεατρικές συναντήσεις, ποιητικές βραδιές, ημερίδες δημιουργικής αναζήτησης και έκφρασης. Ήδη προγραμματίζει κάποιες εκδηλώσεις γι' αυτό το καλοκαίρι στον περιβάλλοντα χώρο, που είναι προσβάσιμος σε όλους από την αμμουδιά. Ωστόσο, έχει καταθέσει και σχετική μελέτη στον δήμο Θερμαϊκού, όπου έχει παραχωρηθεί το ακίνητο, προκειμένου να γίνουν εργασίες αναστήλωσης και διάσωσης.

«Πρέπει να φτιαχτεί η στέγη και να ανακαινισθεί το σπίτι χωρίς να πειραχθεί το περίβλημά του και οι εξωτερικοί τοίχοι, που είναι 60 εκατοστά πάχος. Μάλιστα, θεωρώ ότι ο χώρος πρέπει να παραμείνει χωρίς ρεύμα και νερό για να διατηρήσει αναλλοίωτη τη φυσιογνωμία του», τονίζει, προτρέποντας τους νέους που επισκέπτονται τον χώρο να σέβονται την όψη του.

Σε σχετικό μάλιστα σημείωμα που έχει αναρτήσει στην είσοδο του σπιτιού, εξηγεί την ιστορία του και καταλήγει χαρακτηριστικά στο υστερόγραφό του: «Υ.Σ. για τους νέους που νοιώθουν πως ο κόσμος τους ανήκει -και είμαι βέβαιος γι' αυτό- που θέλετε να αφήσετε το δικό σας αποτύπωμα, κάντε το σας παρακαλώ, δίχως να αλλοιώνετε τους τοίχους».

Σε επικοινωνία που είχε το ΑΠΕ-ΜΠΕ με τον δήμαρχο Θερμαϊκού Γιώργο Τσαμασλή, διαβεβαίωσε ότι πρόθεση του δήμου είναι η αξιοποίηση του Σπιτιού του φύλακα της αλυκής.

Νατάσα Καραθάνου
*Βίντεο-φωτογραφίες Δημήτρης Τοσίδης





πηγή

Στο Κέντρο Υγείας Καλυβίων βρέθηκε χθες η Ζωή Κωνσταντοπούλου, για την παράδοση της δωρεάς της Πλεύσης Ελευθερίας, που αποτελείται από έναν υπερσύγχρονο καρδιογράφο και ένα λουτρό υπερήχων. Την Επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας υποδέχθηκαν οι ιατροί, νοσηλευτές και το προσωπικό του Κέντρου Υγείας και ο Διευθυντής-Συντονιστής του Κέντρου Υγείας κος Αριστοφάνης Γκίκας. Η κα Κωνσταντοπούλου ξεναγήθηκε στους χώρους του Κέντρου Υγείας, συνομίλησε με το προσωπικό, και ενημερώθηκε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη σημασία που έχουν τα νέα αυτά ιατρικά μηχανήματα για τη λειτουργία του κέντρου υγείας, που αποτελεί κέντρο αναφοράς για τον Κορονοϊό.

Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η υποδοχή, αλλά και η ευχαριστήρια ομιλία του Διευθυντή του Κέντρου Υγείας κου Αριστοφάνη Γκίκα, εκ μέρους όλου προσωπικού:

«Η συγκεκριμένη προσφορά μας συγκινεί και μας δίνει περισσότερη δύναμη για το δύσκολο έργο μας. Από τη δική μας πλευρά, κυρία Πρόεδρε, σας διαβεβαιώνουμε ότι, η δωρεά σας θα πιάσει τόπο και θα βοηθήσει σημαντικά στην καλύτερη εξυπηρέτηση και πιο ασφαλή εξυπηρέτηση των ασθενών. Από την άλλη πλευρά, η γενναιόδωρη χειρονομία σας, όπως και άλλες χειρονομίες απλών πολιτών, επιχειρηματιών και διαφόρων συλλόγων, θα μείνουν χαραγμένες στη μνήμη μας για πάντα και θα εμπνέουν σεβασμό και ευγνωμοσύνη.», είπε, μεταξύ άλλων.



Από την πλευρά της, η Ζωή Κωνσταντοπούλου θέλησε να ευχαριστήσει τους ιατρούς, νοσηλευτές και το προσωπικό του νοσοκομείου για τον αγώνα τους, που συνεχίζεται: «Είναι μέρα μεγάλης χαράς για μένα, γιατί καταφέραμε να υλοποιήσουμε μια υπόσχεση: της ουσιαστικής ενίσχυσης του Πρωτοβάθμιου Συστήματος Υγείας και ενός Κέντρου Υγείας, του δικού σας, του Κέντρου Υγείας Καλυβίων, που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της μάχης κατά του Κορονοϊού και που οι άνθρωποί του, γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι το Σύστημα Υγείας είναι οι άνθρωποι, δίνουν μία μάχη καθημερινή, και μάλιστα, τώρα πια, εικοσιτετράωρη.

Θελήσαμε να σας ενισχύσουμε, θελήσαμε να σας δώσουμε το μήνυμα ότι, όχι απλώς γνωρίζουμε το έργο σας, όχι απλώς το αναγνωρίζουμε, αλλά θέλουμε να είμαστε συμπαραστάτες σας. Θέλουμε να ξέρετε ότι ως κομμάτι της κοινωνίας είμαστε ευγνώμονες για το έργο που κάνετε και για την προσφορά σας. Ταυτόχρονα, θέλουμε να εκπέμψουμε ένα μήνυμα προς την Πολιτεία, ότι η κατεύθυνση της ενίσχυσης του Εθνικού Συστήματος Υγείας, αλλά και ειδικά της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, πρέπει να συνεχιστεί, να ενισχυθεί διότι αυτή είναι η εγγύησή μας, αυτό είναι το δίχτυ προστασίας του Πολίτη απέναντι στην Πανδημία, αλλά και συνολικά απέναντι σε κάθε δοκιμασία για την υγεία και την ανθρώπινη ζωή.

Χαίρομαι πολύ που μπορέσαμε να σας προσφέρουμε μηχανήματα ιατρικά που υπήρχε ανάγκη να βρεθούν στη διάθεσή σας και είμαι σίγουρη, γιατί ξέρω και τη δουλειά σας και την αφοσίωση και την αυταπάρνηση των ανθρώπων της πρώτης γραμμής, είμαι σίγουρη ότι όχι απλώς θα πιάσουν τόπο, αλλά ότι θα αποτελέσουν και ένα υπόδειγμα για άλλες πρωτοβουλίες και για άλλα Κέντρα Υγείας.

Θέλω να σας ευχαριστήσω. Με ευχαριστήσατε, αλλά, στ' αλήθεια, θέλω εγώ να σας ευχαριστήσω. Η Πλεύση Ελευθερίας, ουσιαστικά ευχαριστώντας σας κάνει αυτή τη χειρονομία και αναγνωρίζοντας ότι σε αυτή τη μεγάλη δοκιμασία, χωρίς την ανθρώπινη αλληλεγγύη και χωρίς την αλληλοστήριξη, δεν θα μπορούσαμε να τα καταφέρουμε, όσο καλά τα έχουμε καταφέρει και τα έχετε καταφέρει. Και στην προοπτική των ημερών που έρχονται πρέπει να είμαστε συνειδητοποιημένοι ότι η προσπάθεια δεν πρέπει να σταματήσει. Δεν πρέπει να σας ξεχάσουμε, ούτε πρέπει να ξεχάσουμε ότι είστε εδώ εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο και θα συνεχίσετε να είστε εδώ για εμάς, για τους πολίτες, για τους κατοίκους της περιοχής και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι υπάρχουν ανάγκες οι οποίες πρέπει να καλύπτονται εγκαίρως.

Σας ευχαριστώ από καρδιάς, πραγματικά για το έργο σας και για την υπέροχη υποδοχή που μου επιφυλάξατε.»


Ολόκληρη η δήλωση του Συντονιστή-Διευθυντή του Κέντρου Υγείας Καλυβίων κου Αριστοφάνη Γκίκα:

«Εκ μέρους όλων των μελών του προσωπικού θα ήθελα να ευχαριστήσω την Πλεύση Ελευθερίας και ειδικότερα την κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου, για αυτή την δωρεά προς το Κέντρο Υγείας Καλυβίων. Η συγκεκριμένη προσφορά μας συγκινεί και μας δίνει περισσότερη δύναμη για το δύσκολο έργο μας.




Η περίοδος που διανύσαμε μέχρι τώρα ήταν μία δύσκολη περίοδος, επίπονης προσπάθειας και σημαντικής προσφοράς στην αντιμετώπιση του κορονοϊού. Ταυτόχρονα, αυτή η προσπάθεια συνοδεύτηκε με σημαντικές παρεμβάσεις που στοχεύανε στην ενίσχυση του προσωπικού και γενικότερα στην αναβάθμιση του Κέντρου Υγείας. Το ότι καταφέραμε μέσα σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα να διασφαλίσουμε την 24ωρη λειτουργία του Κέντρου Υγείας νομίζω ότι αποτελεί μεγάλη επιτυχία για τη Διοίκηση της 1ης Υγειονομικής Περιφέρειας και φυσικά για τους εργαζόμενους του Κέντρου Υγείας Καλυβίων. Το γεγονός ότι έχουμε εισέλθει στη δεύτερη φάση της πανδημίας και δεδομένου ότι, ήδη προετοιμαζόμαστε για την επόμενη φάση της διεύρυνσης της λειτουργίας του Κέντρου Υγείας, αυτό δημιουργεί μεγάλες προσδοκίες για τους κατοίκους της περιοχής.

Υπό αυτές τις συνθήκες, εμείς από τη δική μας πλευρά, κυρία Πρόεδρε, σας διαβεβαιώνουμε ότι, η δωρεά σας θα πιάσει τόπο και θα βοηθήσει σημαντικά στην καλύτερη εξυπηρέτηση και πιο ασφαλή εξυπηρέτηση των ασθενών. Από την άλλη πλευρά, η γενναιόδωρη χειρονομία σας, όπως και άλλες χειρονομίες απλών πολιτών, επιχειρηματιών και διαφόρων συλλόγων, θα μείνουν χαραγμένες στη μνήμη μας για πάντα και θα εμπνέουν σεβασμό και ευγνωμοσύνη.»




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου