Articles by "Κάτι όμορφο"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κάτι όμορφο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων


Δύο άντρες πολύ σοβαρά άρρωστοι, ήταν ίδιο δωμάτιο ενός νοσοκομείου. Στον έναν επιτρέπονταν να μένει καθιστός μία ώρα το απόγευμα γιατί τον βοηθούσε να φύγουν τα υγρά από τους πνεύμονες.

Το κρεβάτι του βρισκότανε ακριβώς δίπλα στο παράθυρο του δωματίου. Ο άλλος άντρας έπρεπε να βρίσκεται συνέχεια ξαπλωμένος σε ακινησία και ένας μεσότοιχος που βρισκόταν μεταξύ των κρεβατιών δεν του επέτρεπε να κοιτάει έξω από το παράθυρο.


Οι άντρες κατέληξαν να μιλάνε ατελείωτα. Μιλούσαν για τις συζύγους τους, τις οικογένειες τους, τα σπίτια τους ,τις δουλειές τους ,την θητεία τους στον στρατό, ακόμα και για το που είχαν πάει διακοπές. Κάθε απόγευμα ο άντρας που του επιτρεπόταν να μένει καθιστός περιέγραφε στον συγκάτοικο του όλα όσα έβλεπε από το παράθυρο του δωματίου.

Ο άντρας που βρισκόταν σε αναγκαστική ακινησία άρχιζε να καταλαβαίνει πως ζει γι' αυτές τις μοναδικές απογευματινές ώρες που η άποψη του μεγάλωνε και ζωντάνευε από όλη την δραστηριότητα και τα χρώματα του έξω κόσμου.

Το παράθυρο έβλεπε σε ένα πάρκο με μια θαυμάσια λίμνη. Πάπιες και κύκνοι κολυμπούσαν εκεί, και τα παιδιά έπαιζαν με μικρά μοντέλα σκαφών στο νερό. Νεαρά ζευγάρια περπατούσαν πιασμένα χέρι χέρι μέσα στα υπέροχα λουλούδια που είχαν τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Τεράστια παλιά δέντρα στέκονταν με χάρη επάνω στο έδαφος και μια υπέροχη θέα του ουρανοξύστη της πόλης φαινόταν από μακριά.

Καθώς ο άντρας δίπλα στο παράθυρο εξηγούσε όλες αυτές τις όμορφες λεπτομέρειες, ο άντρας στο διπλανό κρεβάτι φαντάζονταν όλα αυτά που άκουγε. Ένα απόγευμα ο άντρας που ήταν δίπλα στο παράθυρο, περίγραφε μια παρέλαση που περνούσε. Παρόλο που ο άντρας στο δίπλα κρεβάτι δεν μπορούσε να ακούσει τον ήχο της μπάντας, μπορούσε και μόνο με τα μάτια του μυαλού του να δει τους κλόουν που χόρευαν, τα πολύχρωμα άρματα και τα όμορφα διακοσμημένα αυτοκίνητα και άλογα.

Οι μέρες πέρασαν. Ο άντρας που δεν μπορούσε να δει από το παράθυρο άρχισε να επιτρέπει σπόρους έχθρας να αναπτύσσονται μέσα του. Όσο και να εκτιμούσε τις περιγραφές του συγκατοίκου του, εύχονταν μέσα το να ήταν αυτός ο οποίος θα μπορούσε να δει την θέα από το παράθυρο. Άρχισε να αποστρέφεται τον συγκάτοικο του και στο τέλος ο πόθος του να είναι δίπλα στο παράθυρο τον έφερε σε απόγνωση.

Ένα πρωινό, η πρωινή
 επίσκεψη της νοσοκόμας στο δωμάτιο βρήκε τον άντρα δίπλα στο παράθυρο νεκρό. Είχε πεθάνει ειρηνικά μέσα στον ύπνο του. Λυπημένα κάλεσε τους νοσοκόμους και απομάκρυνε το πτώμα του.

Μετά από ένα χρονικό διάστημα για να μην θεωρηθεί και απρέπεια ο άντρας ζήτησε να μετακινηθεί στο κρεβάτι που βρίσκονταν δίπλα στο παράθυρο. Εκείνη με πολύ προθυμία τον μετακίνησε και φρόντισε να είναι άνετος . Σιγά-σιγά στηρίχθηκε με πόνο στον αγκώνα του να σηκωθεί να ρίξει μια ματιά στον έξω κόσμο. Επιτέλους θα μπορούσε να δει τον έξω κόσμο και όλες τις δραστηριότητες του.

Αυτό που είδε ήταν ένας κενός τοίχος !

Κάλεσε την νοσοκόμα και την ρώτησε: πως μπορούσε ο συγκάτοικος μου να βλέπει όλα αυτά που μου περίγραψε; Πως μπορούσε να μου μιλάει για τόσο ομορφιά και με τόσες λεπτομέρειες, όταν αυτό που φαίνεται από αυτό εδώ το παράθυρο είναι ένας παλιός και βρώμικος τοίχος;

Και η νοσοκόμα του απάντησε : Ω θεέ μου........δεν το ξέρατε πως ο πρώην συγκάτοικος σας ήταν τυφλός ; Δεν μπορούσε να δει καν τον τοίχο, ίσως ήθελε να σας ενθαρρύνει.

Εάν ζείτε μια ζωή βασανίζοντας τον εαυτό σας για το τι έχουν οι άλλοι, πιθανότατα να χάσετε την χαρά του να γίνετε αποδέκτες σε αυτά που οι άλλοι θέλουν να σας δώσουν.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Διακρίσεις “έφεραν” στον δήμο Θέρμης, την “Πόλη που Μαθαίνει”, οι μαθητές της Β΄ Τάξης του δημοτικού Σχολείου Ταγαράδων που συμμετείχαν στον διεθνή μαθηματικό διαγωνισμό "Καγκουρό" με την καθοδήγηση και την ενθάρρυνση της δασκάλας τους Αφροδίτης Δούμπλιου, Πρόκειται για τον μεγαλύτερο εκπαιδευτικό διαγωνισμό μαθηματικών στον κόσμο, με συμμετοχές που ξεπερνούν τους 6.5 εκατομμύρια μαθητές από 78 χώρες. Σκοπός του διαγωνισμού είναι η προώθηση των μαθηματικών με διασκεδαστικό τρόπο, χωρίς φυλετικές ή κοινωνικές διακρίσεις.

Φέτος, λόγω ειδικών συνθηκών, η διαγωνισμός πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά ηλεκτρονικά την Παρασκευή 23 Μαϊου 2020. Διάκριση έλαβαν τρεις μαθητές της Β΄ Τάξης του Δημοτικού Σχολείου Ταγαράδων και συγκεκριμένα οι Νίκος Καραμανλής, Ελένη Κωνσταντινοπούλου και Αργύρης Ντούβας.

Περήφανοι για όλα τα παιδιά που συμμετείχαν στον διαγωνισμό δηλώνουν με ανάρτησή τους στην ιστοσελίδα του σχολείου οι εκπαιδευτικοί και η διεύθυνση του σχολείου, ενώ δεν παραλείπουν να συγχαρούν θερμά τους τρεις μαθητές που διακρίθηκαν.

Εμείς ως δήμος, είμαστε πάντα δίπλα σε κάθε πρωτοβουλία που προάγει τη γνώση και τη δημιουργική σκέψη. Θα ήθελα να συγχαρώ όλα τα παιδιά που πήραν μέρος στο διαγωνισμό, τη δασκάλα τους την κ. Δούμπλιου αλλά και το δημοτικό σχολείο Ταγαράδων που στηρίζει το εργο των εκπαιδευτικών” δήλωσε ο . αντιδήμαρχος Παιδείας Στέλιος Αποστόλου. Με την ευχή να συνεχίσουν τις τόσο σημαντικές πρωτοβουλίες τους οι εκπαιδευτικοί στο Δημοτικό Σχολείο Ταγαράδων και στα παιδιά να συνεχίσουν να φέρνουν διακρίσεις και να αγαπούν τη γνώση και την καλλιέργεια της σκέψης χαιρετίζει ο Πρόεδρος της Κοινότητας Ταγαράδων την πρωτοβουλία των παιδιών και της δασκάλας τους.

Ο διαγωνισμός

Η ιδέα του διαγωνισμού ξεκίνησε το 1993 όταν εκπρόσωποι από τη Γαλλία, Ρωσία, Ουγγαρία, Λευκορωσία, Ολλανδία, Πολωνία, Ρουμανία και Ισπανία) αποφάσισαν να διοργανώσουν έναν διαγωνισμό ο οποίος θα απευθυνόταν σε όλους τους μαθητές και όχι μόνο σε εκείνους που ιδιαίτερη κλίση Μαθηματικά. Με αφορμή τον διαγωνισμό παράγεται ενδιαφέρον εκπαιδευτικό υλικό που διαχέει την πληροφορία και παράγει τροφή για σκέψη.

Ένα χρόνο αργότερα, το 1994, οι πρώτοι εκπρόσωποι ίδρυσαν τον Διεθνή Οργανισμό Kangourou Sans Frontieres (Καγκουρό Χωρίς Σύνορα) με έδρα το Παρίσι.

Σήμερα είναι μέλη σχεδόν όλες οι Ευρωπαϊκές χώρες, οι ΗΠΑ, και χώρες της Ασίας, Αφρικής και Λατινικής Αμερικής. Ελλάδα έγινε μέλος του Οργανισμού Kangourou Sans Frontieres τον Οκτώβριο του 2006.



Οι διάφορες χώρες που συμμετέχουν στον διαγωνισμό δεν ανταγωνίζονται μεταξύ τους, ούτε γίνονται συγκρίσεις των αποτελεσμάτων. Ωστόσο, τα θέματα κατασκευάζονται από κοινού από τους εκπροσώπους των χωρών μελών, κατά την ετήσιά τους συνάντηση. Οι διαγωνιζόμενοι γράφουν σε κοινά θέματα με εξαίρεση έναν μικρό αριθμό ερωτήσεων. Οι διαφορές είναι μόνο οι απαραίτητες ώστε να ληφθούν υπ΄ όψιν οι εκπαιδευτικές ιδιαιτερότητες και διαφορές στο αναλυτικό πρόγραμμα κάθε χώρας μέλους.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Έφυγε στη Γερμανία ο μικρός μαθητής - ταλέντο Τάσος Γεραντίδης, που κατάφερε να εκπλήξει τους πάντες με τις επιδόσεις του στα μαθήματα και κυρίως στα μαθηματικά.

Όταν έκανε από μνήμης πολλαπλασιασμούς με πολλά ψηφία έδωσε το έναυσμα στην δασκάλα του να τον προσέξει και να συμβουλεύσει τους γονείς του να φροντίσουν για την καλύτερη δυνατή συνέχιση της εκπαίδευσής του.

Έτσι οι γονείς του μικρού Τάσου απευθύνθηκαν σε ειδικούς επιστήμονες που βρήκαν πως το παιδί θαύμα έχει δείκτη νοημοσύνης 148,5 στα μαθηματικά, όταν το ανώτερο όριο είναι 150 !!!

Ο γενικός δείκτης νοημοσύνης του μικρού Τάσου Γεραντίδη φτάνει στο 140!!!

«Μέσα σε τρεις ημέρες που πήγε στο σχολείο ο Τάσος, μας κάλεσαν οι εκπαιδευτικοί διότι διέκριναν τις δυνατότητες και το προχωρημένο επίπεδό του στα μαθηματικά. Πήγαμε τα τεστ ΙQ, στα οποία υποβλήθηκε ο γιος μου και …έπαθαν πλάκα με το επίπεδό του», λέει στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο πατέρας του 8χρονου Ανδρέας Γεραντίδης.

«Τα παιδιά (σ.σ. ο Τάσος και η αδελφή του)», προσθέτει, «κάνουν εντατικά μαθήματα της γερμανικής γλώσσας και μαθαίνουν πολύ γρήγορα έτσι ώστε σύντομα να μπουν στα κανονικά τμήματα των σχολείων. Τώρα μένει να δούμε σε ποια τάξη θα πάει ο Τάσος, καθώς σίγουρα δεν μπορεί να πάει στην ίδια τάξη με τα παιδιά της ηλικίας του».

Οι δάσκαλοι κατάλαβαν ότι η περίπτωσή του είναι ξεχωριστή

Η πανδημία κράτησε τον Τάσο και την αδελφή του μακριά από το σχολείο, ωστόσο αμέσως μόλις άρχισαν και πάλι τα μαθήματα, οι δάσκαλοί του κατάλαβαν πως η περίπτωσή του είναι ξεχωριστή. «Ήμασταν λίγο άτυχοι. Αν και όλα πήγαν καλά, τακτοποιηθήκαμε αμέσως και ξεκίνησαν τα παιδιά το σχολείο, σε περίπου δέκα ημέρες σταμάτησαν, λόγω της κατάστασης με την πανδημία Covid-19. Τώρα ξεκίνησαν πάλι τα μαθήματα και αμέσως οι εκπαιδευτικοί αντιλήφθηκαν ότι ο Τάσος είναι διαφορετικός. Μας είπαν ότι έχει τεράστια διαφορά από τους συμμαθητές του και τού έδωσαν μαθήματα για δύο- τρεις μεγαλύτερες τάξεις. Γενικά, τα παιδιά στην Ελλάδα -και η κόρη μου- είναι πιο προχωρημένα από τα παιδιά της ίδιας ηλικίας εδώ», αναφέρει χαρακτηριστικά ο πατέρας του 8χρονου.

Κατά τη διάρκεια της υποχρεωτικής παραμονής στο σπίτι, οι εκπαιδευτικοί, όπως εξηγεί ο κ. Γεραντίδης, ήταν κοντά στα παιδιά. «Όλο το διάστημα της καραντίνας, έρχονταν και στο σπίτι και ενδιαφέρονταν πολύ για την ψυχολογία των παιδιών μας. Έφερναν φακέλους και φωτοτυπίες για να ασχολούνται τα παιδιά και ήταν συνέχεια κοντά μας. Μας έχει κάνει φοβερή εντύπωση ότι ειδικά στο θέμα της παιδείας, είναι πολύ οργανωμένοι και ασχολούνται πάρα πολύ με τα παιδιά», τονίζει.

Περιγράφει, δε, με ζωντανά «χρώματα» τη νέα καθημερινότητα της οικογένειάς του στη Νυρεμβέργη. «Ζούμε μέσα στην πόλη και μας αρέσει πολύ. Τα παιδιά περνάνε πολύ όμορφα εδώ. Είναι όλα πάρα πολύ οργανωμένα, βρήκαμε αμέσως δουλειά -κι εγώ και η σύζυγός μου- και άμεσα έγιναν οι εγγραφές των παιδιών στα σχολεία τους. Εγώ πηγαίνω το πρωί στη δουλειά, επιστρέφω το απόγευμα και φεύγει η γυναίκα μου. Δεν σταματήσαμε καθόλου την εργασία μας εξαιτίας της πανδημίας και τα παιδιά ήταν συνεχώς απασχολημένα με εργασίες από το σχολείο τους. Παρά τις δυσκολίες, όλα πήγαν καλά», επισημαίνει.

Ο Τάσος και η οικογένειά του δεν θα επισκεφθούν την Ελλάδα φέτος το καλοκαίρι. Όπως εκμυστηρεύτηκε ο πατέρας του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, αυτό θα γίνει πιθανότατα τα Χριστούγεννα. Μέχρι τότε θα πρέπει ο μικρός «Αϊνστάιν» να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες και να «κυνηγήσει» με όλες τις δυνάμεις του το όνειρό του, που είναι η διάκριση στα αγαπημένα του μαθηματικά.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Χρειάζεται μεράκι, ενθουσιασμός, δουλεία και ταλέντο για να μπορέσεις να βάλεις το λιθαράκι σου στον τόπο σου.
Αυτή ίσως να ήταν η εναυσματική σκέψη των πρωτεργατών της όμορφης πρωτοβουλίας που πήρε σάρκα και οστά και μετέτρεψε το παραδοσιακό χωριό της Αφύτου σε κέντρο συζήτησης και ίσως πλημμυρίσει από επισκέπτες το φετινό καλοκαίρι.

Δύο πρωτοβουλίες με εικαστικό ενδιαφέρον που θαρρείς είναι παρόμοιας έκφυσης και έμπνευσης.

Πρόκειται για την  πρωτοβουλία Εθελοντών της Άφυτου, που ζωγράφισαν 300 Τενεκέδες τυριού και τους μετέτρεψαν σε έργα τέχνης. 110 ζωγράφοι και 170 παιδιά από όλη την Ελλάδα, ξετύλιξαν τις ικανότητες τους και όλη τους τη φαντασία για αυτό το μοναδικό αποτέλεσμα που άλλαξε την όψη του χωριού που βρίσκεται στο πρώτο πόδι της Χαλκιδικής.

Είχε προηγηθεί η ιδέα για ζωγραφική με θέμα τις παλιές πόρτες της Αφύτου. Έσπευσαν και την αγκάλιασαν 80 καλλιτέχνες απ' όλη της Ελλάδα που έστειλαν τις δημιουργίες τους.
Μάλιστα το καλοκαίρι, όπως μαθαίνουμε  θα γίνει έκθεση των έργων σε κεντρικά καφέ της Αφύτου.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


του Βαγγέλη Δόνιου

Η απάντηση στην ερώτηση “πού βρίσκεται η Χονολουλού;” είναι σχετική. Και αυτό συμβαίνει επειδή στα τέλη του πρώτου μισού του περασμένου αιώνα φτιάχτηκε ένα κτίριο σ’ ένα παραθαλάσσιο οικόπεδο της Αγίας Τριάδας, μια καλοκαιρινή ανάσα δρόμο από τη Θεσσαλονίκη. 

Ο μάστρο-Κάλλιας άρχισε να βάζει τα τούβλα το ‘να πάνω στ’ άλλο σχηματίζοντας ένα μεγάλο τετράγωνο πέριξ του άξονά του, κι όταν πια το είχε φτιάξει σε ένα ικανοποιητικό για εκείνον ύψος εμφανίστηκε ο αψηλός Μικρασιάτης εργοδότης του, καθόλου ικανοποιημένος απο το γεγονός οτι δεν είχε αφήσει πουθενά ανοίγματα για πόρτες και παράθυρα. “Μπρέ κιαρατά Κάλλια. Κι από πού θα μπαίνουμε μπρέ;” 

Κάπως έτσι φτιάχτηκε λοιπόν αυτό το κτίριο, με άμμο φερμένη απο την παραλία μαζί με τα κοχύλια της και την αρμύρα της, και με ελπίδες κι όνειρα και εύστοχες οικοδομικές παρατηρήσεις. Για τα θεμέλια του μη με ρωτάτε. Δεν ξέρω πού βασίστηκε, εκτός απο τις ελπίδες και τα όνειρα της οικογένειας που θα το ζούσε και θα το δούλευε. Προικό για την Άννα και τον Γιώργο, που ξεκίνησαν τη μαζί τους ζωή όπως ξεκίνησε το χωριό να γίνεται το πιό εξωτικό καλοκαιρινό θέρετρο της περιοχής. Εξωτικό το θέρετρο, εξωτικό και το όνομα του μαγαζιού: Χονολουλού. 

Το σχήμα που τελικά πήρε, με όλες τις πόρτες και τα παράθυρα στη σωστή τους θέση, εξυπηρετούσε έναν απλό σκοπό με πολύ λειτουργικό τρόπο. Μπρός μαγαζί και πίσω σπίτι, κι αργότερα απο πάνω 7 ενοικιαζόμενα δωμάτια για να στεγάσουν τα καλοκαιρινά τερτίπια των παραθεριστών. Οι παραθερισταί. 

Την χρυσή εποχή της απλότητας, τα πρόσωπα των χωριανών καθρεφτιζόντουσαν στις καλογυαλισμένες Μπιούικ και Κάντιλακ που κατηφόριζαν αργά τους δρόμους προς τη θάλασσα κάτω απο τον καλοκαιρινό ήλιο. Κολλημένοι πίσω απο τα τζάμια τους, εξ’ ίσου αποσβωλωμένες μύτες και παλάμες χάζευαν το δροσερό σκηνικό, με τα στραφταλίσματα της θάλασσας ν’ αντανακλάν πάνω στα μάτια και τους χουρχουριστούς ήχους των μηχανών να μπερδεύονται με τον φλοίσβο. 


Σιωπώντας οι μηχανές, άκουγες τα κλάκ απο τις πόρτες που άνοιγαν και απο μέσα έβγαιναν ηΤζίνα, η Τζέσυ, η Τζέφη και η Τζούλια. Και ο κύριος και η κυρία. Και η γκουβερνάντα. Και ο σωφέρ. Τα φουλάρια στο λαιμό ανέμιζαν για λίγο, μα σχεδόν αμέσως έπαυε η ανάγκη για λούσα. Τα άφηναν όλα μέσα απο το κλάκ της πόρτας. Βγαίναν τα τακουνάκια, λύνονταν τα φουλαράκια, τρέχαν στο νερό τα κοριτσάκια, κι ο φλοίσβος τώρα σιγοντάριζε χαχανητά και πλατσουρίσματα. 

Κατέβαινε κι ο απλός ο κοσμος, απο λεωφορεία κι απο κάρα κι απο κανένα κατσαριδάκι, κι απο καρότσες φορτηγών κι από τα καραβάκια, κατηφορίζοντας χωρίς να γυαλίζει τίποτ’ άλλο πέρα απο τον ιδρώτα στα μέτωπα, βαστώντας μπόγους και βαλιτσάκια που τα κράδαιναν ανυπόμονα ώσπου να πατήσουν αμμουδιά. Και πια σχεδόν δέν ξεχώριζες ποιος είν’ ο βιομήχανος και ποιος ο αγκομήχανος, ποιος είναι απο τζάκι και ποιος απο σόμπα ή μαγκάλι, γιατί πια τρέχαν να ξεφύγουν απο την ζέστη εκεί που η δροσιά ήταν δωρεάν για όλους. 

Όλοι αυτοί λοιπόν πρώτα κολυμπούσαν, και μετά πεινούσαν, και δέ χρειαζόταν να πάνε μακριά, μιας και ολόκληρο το παραλιακό μέτωπο της Αγίας Τριάδας ήταν γεμάτο ταβέρνες, κι έμοιαζε με φερμουάρ ακτογραμμής με φαγητογραμμή, που έκλεινε γύρω στο μεσημεράκι. Μία απο αυτές ήταν και η Χονολουλού. 

Τραπεζάκια λευκά, ψάθινες καρέκλες στη λιακάδα ή κάτω απο το καλαμένιο υπόστεγο στην άμμο για να μή πιάνει ο καφτερός ήλιος τις παγωμένες μπύρες και τις γυαλιστερές καράφλες, και βουή απο κουβέντες και πηρούνια που έκαναν κλάκα-κλούκα πάνω σε πιάτα. Και στο βάθος φλοίσβος. 

Στο πιο βάθος, μέσα στην κουζίνα της Χονολουλούς, άκουγες μονίμως ένα φσσσστ απο τις πετρογκάζ που τηγάνιζε η Άννα τα μύδια, τα καλαμαράκια, τον γαύρο και τις πατάτες σε κάτι μεγάλες χάλκινες μαρμίτες μαύρες απο τη φλόγα. Πιο κει μια μαντεμένια μασίνα με ξύλα για τα μαγειρευτά και τα φουρνιστά, όπου ο Πολίτης μαστρο-Θεόφιλος έκανε τα μαγικά του, και που είχε το χούι να μην αφήνει κανένα γκαρσόνι να σερβίρει φαγητό που έπρεπε να ξεκουραστεί για να δέσουν οι γεύσεις, όσο κόσμο και άν είχε το μαγαζί, παρά στεκόταν απο πάνω με μια κουτάλα και τους κοπάναγε τα χέρια άν έκαναν να τ’ απλώσουν. Όταν έφευγε πια απο ένα μαγαζί, τους έφτιαχνε ένα φαγητό που έκανε δυό μέρες να ετοιμαστεί και ήταν λέει φουρνιστο και είχε και ψάρια μέσα, κι ήταν ό,τι πιό νόστιμο είχανε φάει ποτέ τους. 

Και έτσι ξένοιαστα πέρναγαν τα χρόνια, που τα μετρούσαν όχι με τη βδομάδα ή με το μήνα, αλλα με τη σεζόν. Και φτιάχτηκε και πλάζ, και πίστα πατινάζ, και γράφτηκαν τραγούδια για κορίτσια που φορούσαν τυρκουάζ, κι ο Γιώργος έγινε κυρ-Γιώργος και η Άννα κυρ-Άννα. 


Στις σχάρες ψηνόντουσαν τα ψάρια και τα χταπόδια, και τα κρεατικά, που η κυρα- Άννα τα γύριζε με τα χέρια κι έλεγες, πώς διάολο δέν καιγόταν. Δίπλα ένα χοντρό κούτσουρο κοπής για τα κρέατα, με τη σατίρα του και το μπαλτά του για να κόβεις και να μαλακώνεις τις μπριζόλες, και μια αλουμινένια μηχανή του κιμά με μανιβέλα για να φτιάχνουν τα λουκάνικα και τα σουτζουκάκια, αλλά και τα φοβερά και τρομερά εκείνα μπιφτέκια, που όμοιά τους δεν ξαναβρίσκονται ποτέ. Ήταν, όπως έλεγε και ο κυρ-Γιώργης όταν ήθελε να σου δώσει να καταλάβεις ότι κάτι ήταν πρώτης τάξεως, «εφάμιλλα των Αθηνών». 

“Μπιφτέκι εκ μόνου κιμά”, έλεγε ο κατάλογος. Για να φτάσει να το λέει όμως, είχε μια φορά φτάσει ένας νεαρός εβραίος στο μαγαζί και ζήτησε δουλειά γκαρσόνι βαθιά μέσα στη σεζόν, που δεν είχε άλλες θέσεις η Χονολουλού. “Δεν έχω βρε δουλειά να σου δώσω”, του λεγε ο κυρ-Γιώργος. Τον παρακάλαγε εκείνος, και επέμενε, μ’ ένα πρόσωπο όλο μάτια. Σκούρα τα πράματα, όταν βάλεις στο ίδιο δωμάτιο έναν ανοιχτόμυαλο άνθρωπο και έναν πειστικό, και μιας και ο κυρ-Γιώργος ήταν καλύτερος άνθρωπος από ό,τι ήταν επιχειρηματίας, τον κράτησε γιατί τον λυπήθηκε κι ας μη χρειαζόταν παραπάνω χέρια. Κι όταν τέλειωσε η σεζόν, ο νεαρός εβραίος πήγε και τον έπιασε να τον ευχαριστήσει. “Μάστορα, μ’ έδωσες ψωμί να φάω όταν το είχα ανάγκη και με πήρες παραπανίσιο, και τώρα εγώ θα σε δώσω κάτι που θα φάς κι εσύ πολύ ψωμί απ΄αυτό”. Και του υπαγόρεψε μια συνταγή για μπιφτέκια, που την έγραψε σ ένα τεφτεράκι «ΑΣΤΗΡ», κι είχε μέσα κιμά απο ΧΧΧΧΧΧΧ και ΧΧΧΧΧΧΧ και ΧΧΧΧΧΧΧ, ΧΧ γραμμάρια ΧΧΧΧΧ, ΧΧΧ γραμμάρια ΧΧΧΧΧ και ΧΧ γραμμάρια ΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ, και το ζύμωνες ώσπου να γίνει σα λάστιχο, και μετά έπλαθες ένα ένα τα μπιφτέκια και τα πάταγες ώσπου να γίνουν φαρδιά σάν πιάτα, και το τελευταίο το συστατικό δεν το έβαζες μες τον κιμά, αλλά χωρίς αυτό δεν είχε καμία αξία. 


Αυτά τα αγγελικά πλασμένα μπιφτέκια έμπαιναν σ ένα τεράστιο για παιδικά μάτια κόκκινο ψυγείο – βιτρίνα που έμοιαζε σα να είχε σκεμπέ, και χώριζε την κουζίνα απο τη σάλα του μαγαζιού, κι είχε απο πάνω ένα λευκό μάρμαρο όπου επάνω ακουμπούσαν τα κρασιά, και μέσα εκεί αν έχωνες τη μύτη σου μύριζε πάντα τζατζίκι, καθώς ανάμεσα στα λογής λογής πράγματα που δροσίζονταν μέσα στον σκεμπέ του ήταν κι ένα μεγάλο τάπερ τόσο άσπρο όσο το τζατζίκι που περιείχε. 

Το τζατζίκι, όπως και οι σαλάτες, ήταν δουλειά του κυρ-Γιώργου, που ακόμα και στο σπίτι, στα γιορτινά τραπέζια και τις οικογενειακές μαζώξεις τον έβλεπες να το φτιάχνει πάντα αυτός, σε μια τελετουργία που ολοκληρωνόταν πατώντας το μ’ ένα πηρούνι σ ένα μακρόστενο πιατάκι για να κάνει κυμματάκια, με μια ελιά στη μέση και λίγο ελαιόλαδο απο πάνω. Στη χωριάτικη, όταν ήθελε να περιποιηθεί ιδιαίτερα κάποιον πελάτη, έκοβε τη ντομάτα σε λεπτές φέτες αντί για ακαθόριστα κομμάτια, κι έστηνε ένα πιάτο που έμοιαζε με τεράστιο μεζέ. 

Εκεί στο πόστο για τις σαλάτες ήταν πάντα ένα σακκουλάκι με κάτι ελιές τόσο νόστιμες, που και να μην είχες καμία δουλειά να περάσεις απο εκεί μπροστά, πέρναγες ψάχνοντας κάτι μέσα στην κουζίνα που ούτε εσύ ο ίδιος δεν ήξερες τι ήταν, μόνο και μόνο για να τσιμπήσεις μια, και μια στο γυρισμό. Αμφίσσης, νομίζω. 

Το άλλο πόστο του κυρ-Γιώργη ήταν οι λογαριασμοί, που τους έκανε σ ένα γραφείο που έμοιαζε με δασκάλου, γκρί σιδερένιο με πράσινη δερμάτινη επιφάνεια και ήταν το πρώτο πράγμα που έβλεπες όταν έμπαινες στο μαγαζί καθώς βρισκόταν στο κέντρο της σάλας. Η μάλλον, το πρώτο πράγμα που έβλεπες ήταν η φαλάκρα του, καθώς σχεδόν πάντα ηταν σκυμμένος πάνω απο κανένα τεφτέρι. Αυτή τη φαλάκρα, με κάποιο περίεργο τρόπο κατάφερνε συνέχεια να την κοπανάει σε κανένα ντουλάπι ή σε ότι άλλη διαθέσιμη και αδιάθετη γωνία υπήρχε, και γι αυτό είχε μονίμως κάποιο σημαδάκι επάνω. Νόμιζες πια, πως αν είχε μαλλιά, δέν θα την κοπάναγε ποτέ. 

Όταν δέν τραυμάτιζε την φαλάκρα του στις γωνίες, έκανε και τα ψώνια για το μαγαζί. Φρέσκο ντόπιο ψαράκι, λαχανικά απο τον πλανόδιο με το φορτηγό που αντί να διαλαλεί τί πούλαγε, τραγουδούσε, και μόλις άκουγες το κινητό του μπουζουξίδικο έβγαινες να ψωνίσεις, κι άμα ήθελε ο κυρ-Γιώργης να του κάνει παράπονα για την ποιότητα των φρούτων, τον ρώταγε να του πεi τi είναι πιο φτηνό, τα πεπόνια γιa τα κολοκύθια, για να ξέρει τι να αγοράζει, αφού την ίδια γεύση ειχαν. 

Κάποια πιο εκλεκτά πράγματα τα ψώνιζε απο τη Θεσσαλονίκη. Εϊχε μια Φλορέτα που την φόρτωνε με κάτι καλαθούνες και γύριζε απο μαγαζί σε μαγαζί για να διαλέξει το κάθε πράγμα κι απο άλλον έμπορο στο Καπάνι και τη Μοδιάνο. Έτρωγε και μια μπουγάτσα στο αγαπημένο του μαγαζί και γύριζε στη Χονολουλού να συντονίζει τα γκαρσόνια και να φροντίζει να μηn μπερδεύονται ο ένας στα πόδια του άλλου. 

Μπερδευονταν καμιά φορά και οι γραμμές, και το μεγάλο κόκκινο τηλέφωνο που έμοιαζε λές και είχε φάει ένα καρπούζι ολόκληρο γιατί όλο το κάτω μέρος του ήταν η κοιλάρα για να τρώει τα κέρματα του κερματοδέκτη του, χτυπούσε και ποτέ δεν ήξερες ποιoν θα ζητήσουν να βρούν στη Χονολουλού. Σήκωνε το ακουστικό ο κυρ-Γιώργος: 
  • Ποιόν; Τώωωρα αυτός….πάει. 
  • Τi πάει; 
  • Πέθανε. 
  • Πέθανε; Πότε;! 
  • Προχθές είχαμε τα σαράντα. 

Έκλεινε το τηλέφωνο και έσκαγε στα γέλια. 


Είναι φοβερό πόσο κέφι και όρεξη για αστεία έχεις μέσα στη φούρια της δουλειάς, κι ο κυρ-Γιώργος δεν έχανε ευκαιρία. Μια φορά, κάποια πελάτισσα που έμενε σ ένα δωμάτιο στη Χονολουλού, τους έφτιαξε κρέμ καραμελέ και τους πρόσφερε να τους γλυκάνει, μα φαίνεται πως το λιγότερο που μπορεί να ειπωθεί για εκείνο το γλύκισμα είναι πως του λείπαν 99 δραχμές για να γίνει κατοστάρικο. Τι να πουν; ότι δεν ήταν νόστιμη; «Μμμμμμμμμμμ τι ωραίαααα….» έλεγαν απ’ έξω τους και απο μέσα σφάδαζαν. Εν τω μεταξύ, ένας πλανόδιος πωλητής λουκουμάδων που θα ‘ταν-δε θα ‘ταν 13-14 χρονών, άφηνε την μεγάλη ποσότητα λουκουμάδων πίσω στην αυλή της Χονολουλούς και ανεφοδίαζε το δίσκο του μόλις τους πουλούσε. Φαίνεται οτι πήγε για ανεφοδιασμό και άφησε τα λεφτά του δίπλα στην κούτα με τους λουκουμάδες και τα ξέχασε. Πήγε ο κυρ-Γιώργος να πάρει έναν τενεκέ πατάτες και τα είδε και τα πήρε. Κατάλαβε οτι το παιδάκι τα ξέχασε, και επειδή ήταν Κυριακή στην καρδιά του καλοκαιριού και ο κόσμος ήταν πολύς, κάποιος θα τα έπαιρνε. Σε λίγο ήρθε το παιδάκι στο μαγαζί με τα κλάμματα. «Θείο έχασα τα λεφτά μου.», κλαψούρισε. Και ο κυρ-Γιώργος:«Τι κλαις ρε χαζέ. Εδώ, εμείς κρέμ καραμελέ έφαγαμε και δεν κλαίμε. Εδώ τα έχω τα λεφτά σου». Κι ενώ το παιδάκι έκλαιγε και γελούσε ταυτόχρονα, όλοι κυλιόντουσαν στα πατώματα απο τα γέλια, απο την κουζίνα μέχρι τη λάτζα, και το παιδάκι που δεν ήξερε τι ακριβώς είχε συμβεί, μάλλον τους περασε για τρελούς. 

Εκείνα τα πατώματα, ήταν διακοσμημένα με ένα χρωματιστό μωσαικό με κάτι μεγάλους ρόμβους και κύκλους εδώ κι εκεί και κάτι άλλα σχέδια στα χρώματα του μαρουλιού,της πάπρικας και του τζατζικιού. Περίεργο πώς αποτυπώνεται στο μυαλό μια ανάμνηση με τον ήχο και την εικόνα δεμένα τόσο σφιχτά. Το μωσαικό και το φσσσσσστ απο τις πετρογκάζ, που δε σταματούσαν ποτέ όταν λειτουργούσε το μαγαζί. Άν βρεθείτε σήμερα στο ταβερνάκι «Αριστοτέλους» στο Βοσπόρειο Μέγαρο και καθίσετε στο μοναδικό τραπεζάκι μπορστά απο το ψυγείο-βιτρίνα τους, θα καταλάβετε τί εννοω. Ίδιο μωσαικό, ίδιος ήχος και ίδιες μυρωδιές. 

Τί μυρωδιές ήταν αυτές. Ακόμα και η ψωμιέρα, που ήταν σάν συρταροντούλαπο (μόνο έτσι μπορώ να περιγράψω τον τρόπο που άνοιγε), μοσχοβολούσε ψωμί. Ίσως είχαν ποτίσει τα ξύλα μυρωδιά, ίσως πάλι ήταν που είχε πάντα ψωμί μέσα, δεν ξέρω. Δίπλα της ήταν μια βρύση μονίμως ιδρωμένη στη ζέστα του καλοκαιριού, μιάς και απο κάτω της είχε ένα ψύκτη πιο παλιό ίσως και απο τη μαντεμένια μασίνα. Αθάνατα πράματα. Έβγαζε ένα νερό τόσο παγωμένο, που νομιζες οτι ερχόταν όχι απο τον ψύκτη, αλλά απο τις Άλπεις. Σ αυτόν τον ψύκτη κατέφευγαν πολλές φορές διάφοροι κορακιασμένοι λουόμενοι απο την παραλία, ζητώντας νερό. «Βόντα, βόντα», οι Σέρβοι. «Νέμα βόντα, νέμα βόντα», ο κυρ-Γιώργος. «Υδροπικίαση θα πάθετε, κιαρατάδες», αγανακτούσε μέσα στη φούρια της δουλειάς. Αυτοί δεν τον καταλάβαιναν, και μάλλον ούτε αυτός καταλάβαινε οτι η υδροπικίαση δε σχετίζεται με την κατανάλωση νερού. 

Με τόση δουλειά, αρκετή κατανάλωση νερού γινόταν και στη λάτζα, που ήταν ένα μικρό δωματιάκι στο πισω μέρος της σάλας φτιαγμένο ένα παράξενο ξύλο, κάτι σαν πλακέ χωρίς κόντρα. Απ έξω είχε μια ταπετσαρία πολυτελείας, κι απο μέσα έβλεπες τα δοκάρια και τα σανίδια. Για να μπεις, περνούσες δίπλα απο ένα βρυσάκι μ’ ένα νεροχύτη μικρό σα φλυτζάνι κι ένα καθρεφτάκι για να πλένονται τα γκαρσόνια, κι άνοιγες μια πορτούλα που ήταν γατζωμένη μ ένα μακρύ ελατήριο για να επανέρχεται στη θέση της όσο πιό αυτόματα γινόταν, κι έκανε έναν ήχο λές και γρατζουνούσες ακτίνες ποδηλάτου με πηρούνι. Μέσα μύριζε πούλπα, που ήταν ένας επαγγελματικός πολτός πλυσίματος πιάτων που θύμιζε κατίκι ανακατεμένο με άμμο, κι ο Γιωργάκης, ο λατζιέρης δέν μπορούσε να πει πολτό και το ‘λεγε μπουλντόγκ. «Κυρ-Γιώργο, τελείωσε το μπουλντόγκ». Άν ανέβαινες πάνω στον πισινό πάγκο της λάτζας, κανείς δε θα παραξενευόταν, μιας και εκεί το σουρεαλιστικό αρχιτεκτονικό μυαλό του μαστρο-Κάλλια είχε φτιάξει μια πόρτα που οδηγούσε πίσω στο σπίτι, για να μη χάνεις χρόνο ούτε για να κάνεις το γύρο του μαγαζιού όταν έπρεπε να γυρίσεις απο την ξεκούρασή σου. Σκαλίτσα δεν μπήκε ποτέ, κι έτσι η πόρτα απλά έχασκε στον αέρα, στην μέση της απόστασης μεταξύ ταβανιού και πατώματος. 

Πίσω το σπίτι είχε και μια όμορφη μικρή αυλή όπου φύτρωναν διάφορα ζαρζαβάτια και φρούτα, με μια μεγάλη τζιτζιφιά που είχε φυτευτεί μαζί με το κτίριο, και που ο γείτονας τής έριχνε πετρέλαιο όταν δεν τον έβλέπε -ή νόμιζε οτι δε τον έβλεπε- κανείς, γιατί του έκοβε τη θέα στη θάλασσα, και στο βάθος μια μαγική βυσσινιά που μάλλον ήταν λερναία. Ένα βύσσινο έκοβες, δύο έβγαιναν την άλλη τη μέρα. Και με τόσα βύσσινα δώστου η κυρα-Άννα να φτιάχνει γλυκό, και ποτό σε κάτι μεγάλα βάζα που λιάζονταν στα περβάζια, και βυσσινάδα, και τάρτες, και παντού πια στην κουζίνα του σπιτιού έβλεπες βάζα με βύσσινα σε διάφορα στάδια και μορφές. 

Δίπλα στην μαγική βυσσινιά ήταν η παράγκα, που την λέγανε παράγκα γιατί αυτό ακριβώς ήταν. Εκεί κοιμούνταν τα γκαρσόνια, κι αργότερα όταν έγινε αποθήκη, ακόμα υπήρχαν σφηνωμένα κάτι πακέτα Marlboro που τα έκανε συλλογή ο Λάκης το γκαρσόνι, αυτός ο ίδιος που διασκέδαζε τα εγγόνια του κυρ-Γιώργου και της κυρα-Άννας κάνοντας σαπουνόφουσκες με τον καπνό απο τα τσιγάρα του, συνδυάζοντας το παιδικο με το αντρικό χούι. 


Εκεί στην αυλή ξεκουραζόταν όταν προλάβαινε και η κυρα-Άννα, με το αετίσιο της μάτι που είχε ένα εκπληκτικό λογισμικό αναγνώρισης υποψήφιων πελατών για τα δωμάτια. Όχι μόνο σε έβλεπε απο μακριά και καταλάβαινε ότι έψαχνες δωμάτιο, αλλά μάντευε και την εθνικότητά σου, και σε χαιρετούσε στη γλώσσα σου ρωτώντας άν ψάχνεις δωμάτιο. Πριν από σας, για σας. 

Εκεί που δεν έφτανε το αετίσιο μάτι της, έστελνε τα εγγόνια αντιπροσώπους. «Πήγαινε να δεις Βαγγελάκη, τι παρέες έχουν τ’ άλλα τα μαγαζιά», καμιά φορά όταν είχε λιγότερη δουλειά απο το αναμενόμενο. Ήθελε να ξέρει αν δέν είχε κόσμο γενικά ή ειδικά. Μια, δυο τρεις, στο τέλος ο Βαγγελάκης ήξερε και πήγαινε να δει τι γινόταν γύρω γύρω χωρίς να του το ζητήσει, και έδινε την αναφορά του. 

Καλοδεχούμενη βέβαια και η ανάπαυλα καμιά φορά. Τότε υπήρχε η ευκαιρία να γίνει και τίποτα εκτός προγράμματος, όπως όταν ερχόταν η Βλαχοπούλου, που έμενε δίπλα στα δωμάτια της κυρα-Ζαφειρίτσας για να φάει μακαρονάδα. Ζήταγε να φτιάχνει τη σάλτσα μόνη της, και πήγαινε μαζί με την κυρα-Άννα στην κουζίνα κι έβαζε μες την κατσαρολα κιλά ολόκληρα ντομάτες, και τις έβραζε και τις έβραζε και τις έβραζε μέχρι που δεν έμενε ζουμί και γινόταν ένας πηχτός πολτός, που δέν ήξερες τι ήταν περισότερο, πεντανόστιμος, μοσχοβολιστός ή χάρμα οφθαλμών; 

Αυτή η κυρα Ζαφειρίτσα, που φιλοξενούσε την κυρία Ρένα (τη Βλαχοπούλου), έφτιαχνε τα πιο νόστομα τόστ που μπορεί να φανταστεί ανθρώπινος νούς, γιατί τα βουτύρωνε αδιάκοπα μέχρι που γινόντουσαν τραγανιστά σα πατατάκια, και θυμόταν λέξη προς λέξη όλα τα ποιήματα του σχολείου της, και ήξερε πάντα τι καιρό θα κάνει κοιτάζοντας τα σύννεφα ή από τον τρόπο που πονούσαν τα κόκκαλά της, και φορούσε όλο κάτι ρόμπες με μικροσκοπικά σχεδιάκια και κάτι παντόφλες που έκαναν φρουκ-φρούκ καθως τις έσερνε.

Ο κυρ-Γιώργος, τις ώρες αυτές τις ανάπαυλας έπαιρνε καμιά φορά τη βάρκα του τη Μελίνα και έναν μπλέ στρόγγυλο κουβά και πήγαινε σ ένα μέρος, που το έβρισκε ευθυγραμμίζοντας το τάδε δέντρο με την τάδε βουνοκορυφή και το τάδε βυζί στην παραλία, όπου βρισκόταν βυθισμένο ένα αεροπλάνο που κάποια στιγμή στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο θέλησε να δοκιμάσει τις ικανότητές του ώς υποβρύχιο. Σαν υποβρύχιο δέν τα κατάφερε και τόσο καλά, όμως είχε γίνει μιας πρώτης τάξεως ψαροφωλιά, κι έτσι ο κυρ-Γιώργος γύριζε με τον κουβά του γεμάτο ως πάνω σκουμπριά, και καμιά ζαργάνα αν τύχαινε. Αυτά τα σκουμπριά η κυρα-Άννα τα έκανε γούνες, δηλαδή τα ανοιγε στα δύο και έβαζε απο πάνω ντοματα και κρεμμύδι και τα έψηνε στα κάρβουνα. Δεν περιγράφω άλλο. 

Τα βράδια πια, κατα τις δύο, που τελείωνε η δουλειά, αν περνούσες απ’ έξω από τη Χονολουλού άκουγες γέλια και ξεκαρδίσματα. Ήταν η ώρα που φεύγει η υπερένταση και το παραμικρό προκαλούσε σπαστικά γέλια. Η κυρα-Άννα έφτιαχνε κακάο με νουνού για τα εγγόνια της και τους το βαζε σε κάτι κοντόχοντρα άσπρα φλυτζάνια που κι αυτά έμοιαζαν σα να είχαν σκεμπέ και το χερούλι τους ήταν σαν γαμψή ανάποδη μύτη, και πριν τον ύπνο πίσω στο σπίτι παρά την κούρασή της, έβρισκε κουράγιο να τους πει παραμύθια με χρυσά μήλα, πριγκήπισσες και νεράιδες, που τα ‘χε μάθει από τον πατέρα της τον Χουρμούζη, τον ψηλό Μικρασιάτη που έκανε τις οικοδομικές παρατηρήσεις με τις πορτες και τα παράθυρα. Ο κυρ-Γιώργος ήξερε μόνο ένα παραμύθι, αυτό με τον ελέφαντα και το ράφτη, αλλά ποτέ δε χόρταινες να το ακούς. 

Μεγαλώνοντας στην Χονολουλού, πώς να μην γίνεις γευσιλάγνος και φαγητοπαγής; Πώς να μη συνδέσεις την γεύση με τη ζωή, και τη ζωή με τη γεύση, κι όχι μόνο για φαγητό. Μπορεί να μην ήμασταν απο τζάκι, ήμασταν όμως απο κουζίνα. Η απάντηση λοιπόν στην ερώτηση «πού βρίσκεται η Χονολουλού:», είναι σχετική. Κι αυτό συμβαίνει επειδή ακόμα και σήμερα, η γεύση της βυσσινάδας μου φέρνει στο νου πολλά περισσότερα από όσα θα μπορούσα ποτέ να περιγράψω με λόγια. 


Τι απέγινε, μή με ρωτάτε. Δεν ξέρω, εκτός απο θεμέλιο της ζωής όσων μεγάλωσαν εκεί. Ακούς, παππού; Ακούς, γιαγιά; Εικόνες: Από το οικογενειακό αρχείο του Βαγγέλη Δόνιου 

πηγή 



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Έχουμε συνηθίσει να ακούμε πως είναι αδύνατο να τα βάλεις με τους μεγάλους ....

Η παραίνεση "κάνε το κορόϊδο" ή "εσύ θα βγάλεις το φίδι από την τρύπα" είναι σύμφυτο με την απάθεια και την παθητικότητα του πολίτη και τείνει να γίνει ο κανόνας.....

Υπάρχουν όμως ευτυχώς και φωτεινά παραδείγματα ενεργών πολιτών που δεν ακολουθούν την υποταγή και την "μούγκα".

Δεν το βάζουν κάτω και διεκδικούν - όχι για τον εαυτό τους - αλλά για την κοινωνία την δικαίωση.

Λαμπρό παράδειγμα η περίπτωση του ενεργού πολίτη Χρήστου Στελακάτου Λοβέρδου.

Ιχθυολόγος και εργαζόμενος στην εταιρεία ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ, όχι μόνο αρνήθηκε να ρίξει φορμόλη στα ψάρια, αλλά δημοσιοποίησε τις μεθόδους που χρησιμοποιεί η εταιρεία κολοσσός καταγγέλλοντας την χρήση χημικών ουσιών, όπως η φορμόλη, τις σάπιες τροφές, και τα χρώματα των διχτυών.

Ο Χρήστος Στελακάτος που έχει περάσει έναν γολγοθά, κατήγγειλε, ήδη από τον Δεκέμβρη του'19, ότι η εταιρεία που ανήκει σε δύο μεγάλα Funds, Αμερικανικών και Αραβικών συμφερόντων, προσπαθεί να τον εξοντώσει με αγωγές εξαιτίας των βίντεο που δημοσιοποίησε.

«Αύξησαν την παραγωγή κατακόρυφα για το χρήμα και η φύση βρήκε τεράστιο αριθμό ψαριών στη θάλασσα με αποτέλεσμα να αρχίσουν να μεταδίδονται παράσιτα. Για να τα καταπολεμήσουν ρίχνουν φορμόλη. Το ψάρι ανασαίνει και εισπνέει φορμόλη. Φανταστείτε ότι τα κόκκινα ψάρια τα ονομάζουν φαγκριά όμως στην ουσία πουλάνε για φαγκρί το red sea brim ψάρι που ζει στην Ιαπωνία και το ταΐζουν χημικά, για να πάρει χρώμα κόκκινο. Επίσης ρίχνουν τόνους αντιβιοτικά, φάρμακα και ουσίες τοξικές. Αυτά δεν τα διαπιστώνω εγώ. Τα λένε οι οργανώσεις και οι κάτοικοι σε πολλές περιοχές. Το ότι είναι καρκινογόνα το λέει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας. Θυμίζω ότι είχαν βρει στον Πόρο τεράστια ποσότητα φορμόλης δίπλα σε σχολείο. Βρήκαν σε δύο μονάδες 77 τόνους φορμόλης! Γράφτηκε στον τύπο.» είχε δηλώσει παλαιότερα στο Τvxs.gr.

Μάλιστα όταν προσέφυγε στην ελέγκτρια περιβάλλοντος Ηγουμενίτσας δεν έβγαλε άκρη γιατί: «Η προϊσταμένη του τμήματος περιβάλλοντος κυρία Ανυφαντάκη, είναι παντρεμένη με τον πρόεδρο ιχθυοκαλλιεργειών Ελλάδος. Δηλαδή η ελέγκτρια και ο ελεγχόμενος είναι ζευγάρι 30 χρόνια. Που να βγάλω άκρη;» είχε δηλώσει χαρακτηριστικά.

Δεν το έβαλε όμως κάτω παρά τις δικαστικές διεκδικήσεις της εταιρείας σε βάρος του που απαιτούσε 1.000.000 € ως αποζημίωση για διαφυγόντα κέρδη, προσωπική κράτηση δύο ετών και απειλές αν ξαναδημοσιεύσει τις απόψεις του.

Η αγωγή όμως εκδικάστηκε και Χρήστος Στελακάτος δικαιώθηκε πανηγυρικά αφού το Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσπρωτίας απέρριψε την αγωγή της εταιρείας εναντίον του.



Λοβέρδος Στελακατος Χρήστος: ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΤΗΣ ΑΓΩΓΗΣ εναντιον μου απο την ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ ΙΧΘΥΟΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΕΣ

ΑΠΟΡΡΙΦΘΗΚΕ η αγωγη της ΑΝΔΡΟΜΕΔΑΣ ΙΧΘΥΟΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΕΣ οπου ανηκει σε δυο τεραστια FUNDS την AMERRA CAPITAL και την ΜUBADALA αμερικανικων συμφεροντων η πρωτη και αραβικων η δευτερη με 140 δις μετοχικο κεφαλαιο .

Σημερα παρελαβα απο τον δικηγορο μου στην Ηγουμενιτσα την αποφαση για την αγωγη που ειχα δεχτει απο την ανδρομεδα ιχθυοκαλλλιεργειες οπου ζητουσε

-1εκατομμυριο ευρω διαφυγοντα κερδη

-50000χιλ ευρω για ηθικη βλαβη

-προσωπικη κρατηση 2 ετων

-να δημοσιευσω την αποφαση σε πανελλαδικη εφημεριδα στο προφιλ μου και σε αλλα σαιτ

-απειλη χρηματικου προστιμου 5000ευρο για καθε παραβιαση της αποφασης αλλα και χρηματικη ποινη για καθε μερα καθυστερησης της δημοσιευσης αυτης

Ολη αυτη η αγωγη δεν ηταν τιποτα αλλο παρα ψυχολογικος πολεμος αντιποινων αλλα και σιωπησης της χρησης φορμολης μιας καρκινογονου ουσιας και αλλων εγκληματων στη φυση και στη διατροφη μας.

Ενα ευχαριστω στους δικηγορους μου ΑΝΝΥ ΠΑΠΑΡΟΥΣΟΥ,ΧΡΥΣΑ ΠΕΤΣΙΜΕΡΗ και ΠΕΤΡΟ ΠΑΠΠΑ για ολη την προσπαθεια και τον αγωνα που κατελαβαν σε αυτη την διακαστικη διαμαχη ασχετα ποιο θα ηταν το αποτελεσμα.

Το μεγαλυτερο ευχαριστω ανηκει στην ιδια τη κοινωνια που δεν εκανε τα στραβα ματια και στηριξε αλλα και προβαλε το τι την ταιζουν οι εταιριες και πως δολοφονουν τμηματικα τον τοπο που ζουμε.ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΛΑΟ ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΗΡΙΞΗ

Παρουσιαζω την αγωγη και ελενχους σε φωτο και ειναι στη διαθεση ολης της κοινωνια

Ολα οσα κατηγγειλα στη κοινωνια για το τι την ταιζουν οι εταιριες αποδειχτηκαν αληθινα μεσα σε ενα τεραστιο πολεμο οικονομικο και ψυχολογικο οπου δεχτηκα και συνεχιζω να δεχομαι.

Επομενο δικαστηριο μου περιμενοντας να γινει κληση 27 χρονια φυλακης οπου ζηταει η εταιρια για ις δημοσιευσεις μου σε φιμωση ασφαλιστικων μετρων παρολο που ελεγα την αληθεια.

Η ΓΝΩΣΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ ΔΕΝ ΦΥΛΑΚΙΖΟΝΤΑΙ

ΤΟ ΚΕΡΔΟΣ ΤΩΝ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΩΝ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΦΥΣΗΣ

ΠΛΗΡΩΜΕΝΑ ΤΡΟΛ ΚΑΙ ΓΛΩΣΣΕΣ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ ΕΙΣΤΕ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΟΙ ΚΑΙ ΑΝΑΞΙΟΙ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΗΘΙΚΑ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Σταθερός «φύλακας» μιας περιοχής NATURA, της λιμνοθάλασσας Αγγελοχωρίου, παραμένει εδώ και δεκαετίες το σακατεμένο «Σπίτι του φύλακα της Αλυκής», ένα κτίσμα που παρά τις φθορές του χρόνου, στέκει αγέρωχο να αγναντεύει τον μαγικό υγρότοπο εδώ και δεκαετίες. Παροπλισμένο από τον ρόλο του φύλακα- κατοίκου του, το σπιτάκι αποτελεί μία από τις αθησαύριστες ομορφιές της προστατευόμενης περιοχής που, αν και βρίσκεται λίγα μόλις χιλιόμετρα μακριά από τη Θεσσαλονίκη, παραμένει για πολλούς ένας άγνωστος τόπος. Οι περισσότεροι ίσως συνδέουν την περιοχή μόνο με τις αλυκές, που λειτουργούν για περισσότερο από έναν αιώνα και έχουν συντελέσει στη δημιουργία ενός φυσικού οικοσυστήματος με υψηλή αξία.

Η λιμνοθάλασσα Αγγελοχωρίου μαζί με τα ενωμένα με αυτήν αλμυρά έλη, χωρίζεται από τη θάλασσα με μία στενή αμμώδη ακτή και συνδέεται με αυτή με μία κεντρική τεχνητή συνδετική τάφρο. Στο βόρειο τμήμα της λιμνοθάλασσας υπάρχουν οι αλυκές που είναι πλήρως εναρμονισμένες με το τοπίο και λειτουργούν και ως μια φυσική υγροτοπική περιοχή. Πλούσια είναι η χλωρίδα και η πανίδα, ιδιαίτερα για τα πουλιά -έχουν παρατηρηθεί συνολικά 200 είδη- μερικά από τα οποία είναι ιδιαίτερα σπάνια.

Σημειώνεται ότι η προστατευόμενη περιοχή Λιμνοθάλασσας Αγγελοχωρίου εντοπίζεται στο χερσαίο τμήμα των ακρωτηρίων Μεγάλο Καραμπουρνού και Τούζλα, τα οποία ορίζουν από το νότο τον Κόλπο της Θεσσαλονίκης και βρίσκονται βόρεια του ακρωτηρίου της Επανομής.

Το Σπίτι του φύλακα της Αλυκής

Στην παραλία του Αγγελοχωρίου, δίπλα στη θαλάσσια περιοχή που πολλοί κάνουν ...σερφ όλες τις εποχές του χρόνου, εκμεταλλευόμενοι το προστατευμένο λιμανάκι και τους ισχυρούς ανέμους, στέκει από τη δεκαετία του 1950 ένα μικρό κτίσμα. Όπως εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο πρόεδρος του Μορφωτικού πολιτιστικού συλλόγου Αγγελοχωρίου Βαγγέλης Μίχος, το μικρό σπίτι αποτέλεσε αρχικά την κατοικία της οικογένειας του φύλακα της αλυκής.

«Επειδή δεν υπήρχαν περιφράξεις στις αλυκές, ερχόταν πολλοί και έκλεβαν αλάτι. Ο Πέτρος Αγοραστός, όπως λεγόταν ο φύλακας, έμεινε στο σπίτι με την οικογένειά του μέχρι τη δεκαετία του '80 και μάλιστα η κόρη του, σε μια εκδήλωσή μας, έφερε μια φωτογραφία του πατέρα της και μια λάμπα θυέλλης που είχαν τότε στο σπίτι», λέει ο κ. Μίχος, ο οποίος πρωτοστατεί τα τελευταία δύο χρόνια στην προσπάθεια διάσωσης του οικήματος.

Όταν σταμάτησε η υπηρεσία του φύλακα από τις αλυκές, γιατί το αλάτι φυλάσσονταν πλέον σε προστατευμένους χώρους, στο παραθαλάσσιο σπιτάκι με τη μοναδική θέα φιλοξενούνταν εποχιακοί εργάτες των αλυκών μέχρι και το '92 οπότε και εγκαταλείφθηκε οριστικά.

«Έκτοτε έμεινε να ρημάζει, ξηλώθηκαν οι πόρτες και τα παράθυρα, έπεσε και μέρος της στέγης, γέμισε σκουπίδια, μπάζα, χόρτα και θάμνους. Τον Ιούλιο του 2018, το καθαρίσαμε, βγάλαμε τα χόρτα, φτιάξαμε την πρόσβαση μέχρι την αυλή του, έγιναν παγκάκια από μαδέρια και ένα τραπέζι και ο χώρος φιλοξένησε πολιτιστικές εκδηλώσεις και μουσικές, δίχως ενίσχυση, δίχως φως, δίχως τίποτε να αλλοιώνει το περιβάλλον», αναφέρει ο κ. Μίχος διευκρινίζοντας ότι στο χώρο δεν υπάρχει ηλεκτροδότηση. Όνειρό του είναι να μπορέσει να διασώσει το σπιτάκι ώστε να μπορεί να φιλοξενεί όλο τον χρόνο εκδηλώσεις, εκθέσεις φωτογραφίας, ζωγραφικής, γλυπτικής, θεατρικές συναντήσεις, ποιητικές βραδιές, ημερίδες δημιουργικής αναζήτησης και έκφρασης. Ήδη προγραμματίζει κάποιες εκδηλώσεις γι' αυτό το καλοκαίρι στον περιβάλλοντα χώρο, που είναι προσβάσιμος σε όλους από την αμμουδιά. Ωστόσο, έχει καταθέσει και σχετική μελέτη στον δήμο Θερμαϊκού, όπου έχει παραχωρηθεί το ακίνητο, προκειμένου να γίνουν εργασίες αναστήλωσης και διάσωσης.

«Πρέπει να φτιαχτεί η στέγη και να ανακαινισθεί το σπίτι χωρίς να πειραχθεί το περίβλημά του και οι εξωτερικοί τοίχοι, που είναι 60 εκατοστά πάχος. Μάλιστα, θεωρώ ότι ο χώρος πρέπει να παραμείνει χωρίς ρεύμα και νερό για να διατηρήσει αναλλοίωτη τη φυσιογνωμία του», τονίζει, προτρέποντας τους νέους που επισκέπτονται τον χώρο να σέβονται την όψη του.

Σε σχετικό μάλιστα σημείωμα που έχει αναρτήσει στην είσοδο του σπιτιού, εξηγεί την ιστορία του και καταλήγει χαρακτηριστικά στο υστερόγραφό του: «Υ.Σ. για τους νέους που νοιώθουν πως ο κόσμος τους ανήκει -και είμαι βέβαιος γι' αυτό- που θέλετε να αφήσετε το δικό σας αποτύπωμα, κάντε το σας παρακαλώ, δίχως να αλλοιώνετε τους τοίχους».

Σε επικοινωνία που είχε το ΑΠΕ-ΜΠΕ με τον δήμαρχο Θερμαϊκού Γιώργο Τσαμασλή, διαβεβαίωσε ότι πρόθεση του δήμου είναι η αξιοποίηση του Σπιτιού του φύλακα της αλυκής.

Νατάσα Καραθάνου
*Βίντεο-φωτογραφίες Δημήτρης Τοσίδης





πηγή

Στο Κέντρο Υγείας Καλυβίων βρέθηκε χθες η Ζωή Κωνσταντοπούλου, για την παράδοση της δωρεάς της Πλεύσης Ελευθερίας, που αποτελείται από έναν υπερσύγχρονο καρδιογράφο και ένα λουτρό υπερήχων. Την Επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας υποδέχθηκαν οι ιατροί, νοσηλευτές και το προσωπικό του Κέντρου Υγείας και ο Διευθυντής-Συντονιστής του Κέντρου Υγείας κος Αριστοφάνης Γκίκας. Η κα Κωνσταντοπούλου ξεναγήθηκε στους χώρους του Κέντρου Υγείας, συνομίλησε με το προσωπικό, και ενημερώθηκε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη σημασία που έχουν τα νέα αυτά ιατρικά μηχανήματα για τη λειτουργία του κέντρου υγείας, που αποτελεί κέντρο αναφοράς για τον Κορονοϊό.

Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η υποδοχή, αλλά και η ευχαριστήρια ομιλία του Διευθυντή του Κέντρου Υγείας κου Αριστοφάνη Γκίκα, εκ μέρους όλου προσωπικού:

«Η συγκεκριμένη προσφορά μας συγκινεί και μας δίνει περισσότερη δύναμη για το δύσκολο έργο μας. Από τη δική μας πλευρά, κυρία Πρόεδρε, σας διαβεβαιώνουμε ότι, η δωρεά σας θα πιάσει τόπο και θα βοηθήσει σημαντικά στην καλύτερη εξυπηρέτηση και πιο ασφαλή εξυπηρέτηση των ασθενών. Από την άλλη πλευρά, η γενναιόδωρη χειρονομία σας, όπως και άλλες χειρονομίες απλών πολιτών, επιχειρηματιών και διαφόρων συλλόγων, θα μείνουν χαραγμένες στη μνήμη μας για πάντα και θα εμπνέουν σεβασμό και ευγνωμοσύνη.», είπε, μεταξύ άλλων.



Από την πλευρά της, η Ζωή Κωνσταντοπούλου θέλησε να ευχαριστήσει τους ιατρούς, νοσηλευτές και το προσωπικό του νοσοκομείου για τον αγώνα τους, που συνεχίζεται: «Είναι μέρα μεγάλης χαράς για μένα, γιατί καταφέραμε να υλοποιήσουμε μια υπόσχεση: της ουσιαστικής ενίσχυσης του Πρωτοβάθμιου Συστήματος Υγείας και ενός Κέντρου Υγείας, του δικού σας, του Κέντρου Υγείας Καλυβίων, που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της μάχης κατά του Κορονοϊού και που οι άνθρωποί του, γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι το Σύστημα Υγείας είναι οι άνθρωποι, δίνουν μία μάχη καθημερινή, και μάλιστα, τώρα πια, εικοσιτετράωρη.

Θελήσαμε να σας ενισχύσουμε, θελήσαμε να σας δώσουμε το μήνυμα ότι, όχι απλώς γνωρίζουμε το έργο σας, όχι απλώς το αναγνωρίζουμε, αλλά θέλουμε να είμαστε συμπαραστάτες σας. Θέλουμε να ξέρετε ότι ως κομμάτι της κοινωνίας είμαστε ευγνώμονες για το έργο που κάνετε και για την προσφορά σας. Ταυτόχρονα, θέλουμε να εκπέμψουμε ένα μήνυμα προς την Πολιτεία, ότι η κατεύθυνση της ενίσχυσης του Εθνικού Συστήματος Υγείας, αλλά και ειδικά της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, πρέπει να συνεχιστεί, να ενισχυθεί διότι αυτή είναι η εγγύησή μας, αυτό είναι το δίχτυ προστασίας του Πολίτη απέναντι στην Πανδημία, αλλά και συνολικά απέναντι σε κάθε δοκιμασία για την υγεία και την ανθρώπινη ζωή.

Χαίρομαι πολύ που μπορέσαμε να σας προσφέρουμε μηχανήματα ιατρικά που υπήρχε ανάγκη να βρεθούν στη διάθεσή σας και είμαι σίγουρη, γιατί ξέρω και τη δουλειά σας και την αφοσίωση και την αυταπάρνηση των ανθρώπων της πρώτης γραμμής, είμαι σίγουρη ότι όχι απλώς θα πιάσουν τόπο, αλλά ότι θα αποτελέσουν και ένα υπόδειγμα για άλλες πρωτοβουλίες και για άλλα Κέντρα Υγείας.

Θέλω να σας ευχαριστήσω. Με ευχαριστήσατε, αλλά, στ' αλήθεια, θέλω εγώ να σας ευχαριστήσω. Η Πλεύση Ελευθερίας, ουσιαστικά ευχαριστώντας σας κάνει αυτή τη χειρονομία και αναγνωρίζοντας ότι σε αυτή τη μεγάλη δοκιμασία, χωρίς την ανθρώπινη αλληλεγγύη και χωρίς την αλληλοστήριξη, δεν θα μπορούσαμε να τα καταφέρουμε, όσο καλά τα έχουμε καταφέρει και τα έχετε καταφέρει. Και στην προοπτική των ημερών που έρχονται πρέπει να είμαστε συνειδητοποιημένοι ότι η προσπάθεια δεν πρέπει να σταματήσει. Δεν πρέπει να σας ξεχάσουμε, ούτε πρέπει να ξεχάσουμε ότι είστε εδώ εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο και θα συνεχίσετε να είστε εδώ για εμάς, για τους πολίτες, για τους κατοίκους της περιοχής και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι υπάρχουν ανάγκες οι οποίες πρέπει να καλύπτονται εγκαίρως.

Σας ευχαριστώ από καρδιάς, πραγματικά για το έργο σας και για την υπέροχη υποδοχή που μου επιφυλάξατε.»


Ολόκληρη η δήλωση του Συντονιστή-Διευθυντή του Κέντρου Υγείας Καλυβίων κου Αριστοφάνη Γκίκα:

«Εκ μέρους όλων των μελών του προσωπικού θα ήθελα να ευχαριστήσω την Πλεύση Ελευθερίας και ειδικότερα την κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου, για αυτή την δωρεά προς το Κέντρο Υγείας Καλυβίων. Η συγκεκριμένη προσφορά μας συγκινεί και μας δίνει περισσότερη δύναμη για το δύσκολο έργο μας.




Η περίοδος που διανύσαμε μέχρι τώρα ήταν μία δύσκολη περίοδος, επίπονης προσπάθειας και σημαντικής προσφοράς στην αντιμετώπιση του κορονοϊού. Ταυτόχρονα, αυτή η προσπάθεια συνοδεύτηκε με σημαντικές παρεμβάσεις που στοχεύανε στην ενίσχυση του προσωπικού και γενικότερα στην αναβάθμιση του Κέντρου Υγείας. Το ότι καταφέραμε μέσα σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα να διασφαλίσουμε την 24ωρη λειτουργία του Κέντρου Υγείας νομίζω ότι αποτελεί μεγάλη επιτυχία για τη Διοίκηση της 1ης Υγειονομικής Περιφέρειας και φυσικά για τους εργαζόμενους του Κέντρου Υγείας Καλυβίων. Το γεγονός ότι έχουμε εισέλθει στη δεύτερη φάση της πανδημίας και δεδομένου ότι, ήδη προετοιμαζόμαστε για την επόμενη φάση της διεύρυνσης της λειτουργίας του Κέντρου Υγείας, αυτό δημιουργεί μεγάλες προσδοκίες για τους κατοίκους της περιοχής.

Υπό αυτές τις συνθήκες, εμείς από τη δική μας πλευρά, κυρία Πρόεδρε, σας διαβεβαιώνουμε ότι, η δωρεά σας θα πιάσει τόπο και θα βοηθήσει σημαντικά στην καλύτερη εξυπηρέτηση και πιο ασφαλή εξυπηρέτηση των ασθενών. Από την άλλη πλευρά, η γενναιόδωρη χειρονομία σας, όπως και άλλες χειρονομίες απλών πολιτών, επιχειρηματιών και διαφόρων συλλόγων, θα μείνουν χαραγμένες στη μνήμη μας για πάντα και θα εμπνέουν σεβασμό και ευγνωμοσύνη.»




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Γκρέτα Τούνμπεργκ βραβεύτηκε από τη “Human Act”, η οποία ενεργεί για να δοθεί τέλος στην ακραία φτώχεια σε όλον τον κόσμο, για την “ακούραστη προσπάθειά της να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο σχετικά με τα προβλήματα της κλιματικής αλλαγής” και συνόδευσε την κίνηση της νεαρής ακτιβίστριας με μία δική της δωρεά στη UNICEF, ύψους επίσης 100.000 δολαρίων.

“Όπως η κλιματική κρίση, έτσι και η πανδημία του κορονοϊού είναι μια κρίση των δικαιωμάτων των παιδιών” τόνισε, σε ανακοίνωσή της, η Γκρέτα Τούνμπεργκ. “Θα επηρεάσει όλα τα παιδιά, τώρα και μακροπρόθεσμα, αλλά ο αντίκτυπος στις ευάλωτες ομάδες θα είναι ο ισχυρότερος. Ζητώ από όλους να προσφερθούν και να ενώσουν τις δυνάμεις τους μαζί μου, υποστηρίζοντας τη ζωτικής σημασίας εργασία της UNICEF να σώζει τις ζωές παιδιών, να προστατεύει την υγεία και να συνεχίζει την εκπαίδευση”.

Η Γκρέτα Τούνμπεργκ δώρισε στη UNICEF, για την προστασία των παιδιών στη διάρκεια της πανδημίας, τα 100.000 δολάρια που έλαβε ως βραβείο από τη δανέζικη Μη Κυβερνητική Οργάνωση “Human Act”.


Μέσω αυτής της καμπάνιας, η UNICEF θα διανείμει βασικό υγειονομικό υλικό, στο πλαίσιο του Global Humanitarian Response Plan for COVID – 19 του ΟΗΕ το οποίο στοχεύει στη συγκέντρωση ποσού ύψους 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων για την αποτροπή της εξάπλωσης της πανδημίας και τη στήριξη κοινοτήτων που έχουν επηρεαστεί.

“Η πανδημία του κορονοϊού είναι ο μεγαλύτερος αγώνας που, εδώ και γενιές, έχει δει ο κόσμος”, είπε η εκτελεστική διευθύντρια της UNICEF, Ενριέτα Φορ. “Τα παιδιά και τα νεαρά άτομα είναι ανάμεσα σε εκείνους που έχουν πληγεί περισσότερο από τις παράπλευρες συνέπειες της COVID-19 και, κατά συνέπεια, είναι απλά φυσιολογικό να θέλουν να κάνουν κάτι γι’ αυτό”.



πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Εκφράζει την ευγνωμοσύνη της και ράβει μάσκες για τους εργαζόμενους του Δήμου. 

Περίσσεια αγάπης και αλληλεγγύης από γυναίκα - κάτοικο του Δήμου Θερμαϊκού που «Μένει Σπίτι» και αξιοποιεί το χρόνο της δημιουργικά και, κυρίως, χρήσιμα.

Πρόκειται για την κα Σουλτάνα Καραγκεντσίδου, η οποία αποφάσισε ν’ αναλάβει δράση όταν πληροφορήθηκε από τα ΜΜΕ για την έλλειψη μασκών, αλλά και τα φαινόμενα αισχροκέρδειας στο εμπόριο.

Έτσι, προμηθεύτηκε το κατάλληλο βαμβακερό ύφασμα, χρησιμοποίησε την τέχνη της κοπτικής – ραπτικής, που γνωρίζει από παλιά, και έραψε εκατό (100) μάσκες, τις οποίες προσέφερε στους εργαζόμενους του Δήμου.

«Έβλεπα στο δρόμο πεταμένες μάσκες μιας χρήσης να επιβαρύνουν το περιβάλλον που ζούμε, αφού οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα έχουν διπλή δουλειά να κάνουν αυτές τις δύσκολες μέρες», τονίζει η κα Καραγκεντσίδου και συνεχίζει: «θέλησα να βοηθήσω στο έργο του και τον Δήμαρχο της καρδιάς μας διότι νιώθω πως μας νοιάζεται και αυτός».

Η εθελόντριά μας παρέδωσε στον Δήμαρχο και ένα πακέτο με ενισχυμένες μάσκες για τους εργαζόμενους στην καθαριότητα, που εκτίθενται περισσότερο στον Covid-19.

Εξαίροντας την κοινωνική πρωτοβουλία της δημότισσάς μας, ο Δήμαρχος Θερμαϊκού, Γιώργος Τσαμασλής, την ευχαρίστησε θερμά και επεσήμανε πως «πράξεις όπως αυτές συμβάλλουν στη διασφάλιση της κοινωνικής συνοχής και αλληλεγγύης προς τον συνάνθρωπο. Σε αυτή τη μάχη με τον κορωνοϊό σας θέλουμε όλους δίπλα μας. Κανείς δεν περισσεύει».




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Παράδοση 2 ακόμη κλινών ΜΕΘ/ΜΑΦ στο Νοσοκομείο Παμμακάριστος σήμερα στις 12


Φάρμακα συνολικής αξίας 2.500€ παραδόθηκαν χθες το μεσημέρι από την Επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας, Ζωή Κωνσταντοπούλου, προς τους εθελοντές του Μητροπολιτικού Κοινωνικού Ιατρείου Ελληνικού, για την φαρμακευτική κάλυψη συνανθρώπων μας που δεν υποστηρίζονται ασφαλιστικά ή δεν καλύπτονται από τις κρατικές δομές και διαδικασίες.

Πρόκειται κατά κύριο λόγο για φάρμακα σε έλλειψη, τα οποία αναζήτησε και εξασφάλισε η Πλεύση Ελευθερίας για το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού, με βάση τις ανάγκες του Ιατρείου και των ασθενών, όπως μας γνωστοποιήθηκαν από τους ίδιους τους εθελοντές του Κοινωνικού Ιατρείου. Το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού επικουρεί και καλύπτει αφιλοκερδώς και εθελοντικά δεκάδες χιλιάδες συνανθρώπους μας από το 2011. Στην περίοδο της Πανδημίας, συνεχίζει τη δράση του, υλοποιώντας έμπρακτα την επιταγή της κοινωνικής αλληλεγγύης. Αυτή η εξαιρετικά σημαντική και πρότυπη κοινωνική πρωτοβουλία αποτελεί μια υποδειγματική μονάδα πρώτης γραμμής, την οποία θελήσαμε να ενισχύσουμε.


Κατά την παράδοση των φαρμάκων, οι εθελοντές του ιατρείου ξενάγησαν την κα Κωνσταντοπούλου στους χώρους του Μητροπολιτικού Κοινωνικού Ιατρείου και της εξήγησαν τα αυστηρά πρωτόκολλα που εφαρμόζει η δομή: βάσει κοινωνικών και εξατομικευμένων κριτηρίων, παρέχεται στους ασθενείς φαρμακευτική κάλυψη βασισμένη σε συνταγή, χορηγούνται οι απαιτούμενες δόσεις, παρακολουθείται ο ασθενής, ενώ το ιατρείο, χάρη στην εθελοντική προσφορά και τις δωρεές, καταφέρνει όχι μόνον να συγκεντρώνει σημαντική ποσότητα φαρμάκων για τους ασθενείς που το επισκέπτονται, αλλά και να συνδράμει δομές που έχουν ανάγκη, ακόμη και δημόσια νοσοκομεία, παρέχοντας φάρμακα σε έλλειψη. Από το 2011 μέχρι σήμερα το ιατρείο έχει καλύψει περισσότερους από 72.000 συνανθρώπους μας.

H Ζωή Κωνσταντοπούλου μοιράστηκε τη χαρά της για τη δυνατότητα συμβολής της Πλεύσης Ελευθερίας στο έργο του Μητροπολιτικού Κοινωνικού Ιατρείου, με την ανάρτηση ενός σύντομου video:

https://www.facebook.com/zoe.konstantopoulou.official/videos/674734123309703

Επίσης, χθες πραγματοποιήθηκε δωρεά της Πλεύσης Ελευθερίας ποσού 2.000€ προς το Ταμείο Αλληλοβοήθειας του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών (ΤΑΣΕΗ).

Σήμερα το μεσημέρι (μεταξύ 12 και 1μμ) θα παραδοθεί το δεύτερο τμήμα της δωρεάς της Πλεύσης Ελευθερίας προς το Νοσοκομείο Παμμακάριστος, Νοσοκομείο Αναφοράς για τον Κορονοϊό, με την παράδοση δύο ακόμη κλινών ΜΕΘ/ΜΑΦ.

Θεωρούμε τη συμβολή μας αυτονόητο κοινωνικό καθήκον, συστράτευσης και αλληλεγγύης. Ευχαριστούμε τους ανθρώπους της πρώτης γραμμής, που εξακολουθούν να δίνουν αδιάκοπα τιτάνιο αγώνα για όλους μας. Τους ευχαριστούμε και για την ευκαιρία που μας δίνουν να συνδράμουμε με τις μικρές μας δυνάμεις στον αγώνα αυτό.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Στο νοσοκομείο Γρεβενών διέθεσε 600 μάσκες η Ελόνα Αγκόλι, μία ιδιοκτήτρια καταστήματος ρούχων στα Γρεβενά, που ανταποκρίθηκε στο αίτημα μίας υπεύθυνης υπαλλήλου του νοσοκομείου.

Όταν την πήραν τηλέφωνο από το νοσοκομείο Γρεβενών και τη ρώτησαν εάν μπορεί να τους ετοιμάσει 600 χειρουργικές μάσκες, η Ελόνα απάντησε αμέσως καταφατικά.

Η υπεύθυνη υπάλληλος του νοσοκομείου ζήτησε να της δώσει τιμή ανά τεμάχιο. Η Ελόνα πάλι δεν το σκέφτηκε ούτε μια στιγμή. «Άκουγα συνεχώς στις ειδήσεις ότι υπάρχει έλλειψη μασκών στα νοσοκομεία ότι οι γιατροί και νοσηλευτές κάνουν συνεχώς εκκλήσεις γιατί τους τελειώνουν. Είπα αμέσως στην κυρία ότι δεν θέλω χρήματα ότι θα τις κατασκευάσω δωρεάν και θα τις προσφέρω στο νοσοκομείο και σε όσους εργαζόμενους τις έχουν ανάγκη. Τότε μου είπαν ότι θα μου στείλουν το ύφασμα, τους ζήτησα κι ένα δείγμα το οποίο χρησιμοποίησα για να κάνω πατρόν».

Η κα Ελόνα έχει κατάστημα ρούχων στην πόλη των Γρεβενών κι ένα μικρό εργαστήριο όπου ράβει και κάνει διορθώσεις στους πελάτες της. Ένας γείτονας της εκτύπωσε το ειδικό έντυπο για να μπορέσει να πάει στο κατάστημα της και ξεκίνησε αμέσως την δουλειά. Έφτιαξε πατρόν, έκοψε το ύφασμα που προηγουμένως της είχε προμηθεύσει το νοσοκομείο και έπεσε με τα μούτρα στην δουλειά . Όπως λέει η ίδια στο ΑΠΕ ΜΠΕ χρειάστηκε εννέα ημέρες για να τελειώσει τις 600 μάσκες. Μιλά με καμάρι για τις δημιουργίες της, οι μάσκες έχουν διπλό ύφασμα και ανάμεσα τους έχε ραφτεί ειδικό φίλτρο που της έδωσαν από το νοσοκομείο.

Η κα Ελόνα είναι φειδωλή στο λόγο της. Οι απαντήσεις της είναι σύντομες και σε κάποιες περιπτώσεις μονολεκτικές. Σε κάποιες στιγμές η αμηχανία της είναι εμφανής ίσως γιατί αναγκάζεται να μιλά με λεπτομέρειες για κάτι που στον αξιακό της κώδικα είναι αυτονόητο ως πράξη και ως επιλογή.

«Είπα στην υπεύθυνη ότι εάν χρειαστούν κι άλλες μάσκες θα τις φτιάξω, γιατί θέλω να βοηθήσω» και η Ελόνα έκλεισε την συνομιλία μας λέγοντας ότι «αυτές τις δύσκολες ημέρες πρέπει εμείς οι άνθρωποι να βοηθήσουμε, όπου μπορούμε… να αντέξουμε».

Η Ελόνα Αγκόλι είναι από την Κορυτσά της Αλβανίας, μητέρα δύο παιδιών, μιας 18χρονης και ενός 9 χρόνου αγοριού. Ήρθε με το σύζυγο της από την Αλβανία και τα τελευταία 21 χρόνια ζουν και εργάζονται στα Γρεβενά.

Την ευχαρίστησαν δύο Πρόεδροι

Ο τ. Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος επικοινώνησε μαζί της για να αποδώσει ελάχιστη τιμή σε αυτή την γυναίκα που προσέφερε έμπρακτα στην πατρίδα και στην κοινωνία και να την ευχαριστήσει. Μετά από κάποιες ώρες δέχτηκε τηλέφωνο και από την νυν πρόεδρο κυρία Αικατερίνη Σακελλαρόπουλου.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τοποθετήθηκε σήμερα έξω από το Κέντρο Υγείας ένας καλαίσθητος και ιδιαίτερα λειτουργικός προκάτ οικίσκος προκειμένου να λειτουργήσει ως υποδοχής και παρακολούθησης ύποπτων περιστατικών κορονοϊού.


Ο Οικίσκος αποτελεί δωρεά του Μηχανιώτη επιχειρηματία κ. Διαμαντίδη της εταιρείας κατασκευής διχτυών ΔΙΟΠΑΣ ΑΕ,  που θέλησε με αυτόν τον τρόπο να συνδράμει στην προστασία του Κέντρου Υγείας, ώστε να παραμείνει καθαρό και μην επιτραπεί η διασπορά από ύποπτα περιστατικά του κορονοϊού που θα επισκέπτονται την μονάδα υγείας του Δήμου Θερμαϊκού. Μια προσφορά που βοηθά καθοριστικά στον περιορισμό της διασποράς του ιού στην κοινότητα.

Με χαρά μεταφέρουμε την είδηση αυτή, συγχαίροντας τον δωρητή συνδημότη μας, που δείχνει με τον καλύτερο τρόπο την  ενίσχυση της δομής υγείας στο δήμο Θερμαϊκού.

Όπως θαυμάζουμε την έξοχη πρωτοβουλία της κυρίας που έραψε και παρέδωσε στο νοσοκομείο Γρεβενών τις 600 χειρουργικές μάσκες.

Και με την ευκαιρία χειροκροτούμε την εκστρατεία βοήθειας κι αλληλεγγύης από μέρος του μεγάλου κεφαλαίου με τις μεγάλες δωρεές τους.

Σήμερα παρέλαβε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκς, το μεγάλο φορτίο που έφτασε στο Ελευθέριος Βενιζέλος με 13,5 εκατομμύρια μάσκες, από την Κίνα αξίας 7,5 εκατομμυρίων €.
Η δωρεά είναι ευγενική χορηγία του ιδρύματος Ωνάση.
Είναι η τέταρτη δόση υγειονομικού υλικού, που πραγματοποιήθηκε από την AEGEAN (διέθεσε δωρεάν αεροπλάνα της). Παράλληλα σημαντικά ποσά, άνω των 10 εκατομμυριών που συγκεντρώθηκαν και προσφέρθηκαν για αυτούς τους εφοδιασμούς από διάφορους επιχειρηματίες και εφοπλιστές.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τεράστιος και εκτός γηπέδου αποδεικνύει πως είναι ο Κριστιάνο Ρονάλντο ακόμη μία φορά.

Ο πορτογάλος άσος, που βρίσκεται εδώ και μέρες σε καραντίνα στο σπίτι του στη Μαδέιρα μετά το κρούσμα κοροναϊού στη Γιουβέντους με τον Ντανιέλε Ρουγκάνι, πήρε μια σπουδαία πρωτοβουλία.

Σύμφωνα με τη Marca, ο CR7 παραχωρεί τα ξενοδοχεία που έχει στην Πορτογαλία, ώστε οι αρμόδιες Αρχές να τα μετατρέψουν σε νοσοκομεία για τους ανθρώπους που έχουν προσβληθεί από τον κοροναϊό.

Και όχι μόνο αυτό, αλλά ο ίδιος ο Κριστιάνο θα πληρώσει τους μισθούς των γιατρών και των νοσηλευτών αλλά και όλου του προσωπικού που θα εργαστεί εκεί, με την περίθαλψη που θα παρέχει στους ασθενείς να είναι δωρεάν.


πηγή


update 18/3/20

Μια φάρσα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το βράδυ του Σαββάτου (14/3), ανέκαμψε την Κυριακή σε ολόκληρο τον πλανήτη.

«Είδηση» ήταν η φερόμενη απόφαση του Κριστιάνο Ρονάλντο, που βρίσκεται τώρα σε καραντίνα στο νησί του, στη Μαδέρα, να μετατρέψει τα ξενοδοχεία που κατέχει στην Πορτογαλία σε νοσοκομεία, στη μάχη κατά της πανδημίας.

Σύμφωνα με την «είδηση» οι εγκαταστάσεις θα χρησιμοποιούνταν εντελώς δωρεάν, με τους γιατρούς, τους νοσοκόμους και το υπόλοιπο προσωπικό να πληρώνονται από τον CR7.

πηγή: amna.gr

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σε μια εργασία στοχασμού με μεγάλη δόση χιούμορ, για την "Έξυπνη Παιδεία ως εφαρμοσμένη διδασκαλία", με μια διαρκή ταλάντωση από το Όολον στα Μέρη & από τα Μέρη στο Όλον με σκοπό την υπέρβαση των προβλημάτων στο χώρο τηςπαιδείας, είχαν τη χαρά να συμμετέχουν όποι όσοι παραβρέθηκαν χθες στο ΚΑΠΠΑ. Στην εκδήλωση του 3ου Δημοτικού Σχολείου Περαίας.

Ο χαρισματικός φιλόσοφος, μαθηματικός, στρατηγικός αναλυτής ..... κά ( θα θέλαμε πολύ χώρο, όπως είπε κατά την προσφώνησή του ο Διευθυντής του 3ου Δημοτικού Σχολείου κ. Υψηλάντης, για να αναφέρουμε όλες τις ιδιότητες αυτού του ευφυούς ανθρώπου) κ. Νίκος Λυγερόςμε μια αρθρωμένη αλληλουχία προτάσεων που επέτρεπε την μετάβαση από ένα αρχικό σύνολο προτάσεων σε ένα αποδεδειγμένο συμπέρασμα και με όχημα το παιχνίδι και τις ασκήσεις, έδωσε στο κοινό υλικό για να σκεφτεί και εργαλεία που θα του επιτρέψουν να συλλάβει και να διατυπώσει ερωτήματα,  με κορυφαίο αυτό που θέτουμε προς τον ίδιο μας τον εαυτό: "Πώς γίνεται και δεν έθεσα νωρίτερα στον εαυτό μου αυτό το ερώτημα ;;".


Παρακολουθήστε την ομιλία του καθηγητή - δάσκαλου για να αντιληφθείτε πόσες χρήσιμες πληροφορίες και γνώσεις που αγνοούσαμε μέχρι χθες, μας έγιναν οικείες και άνοιξαν δρόμους στο μυαλό μας. Αναλογιστείτε πόσο θα κερδίσουν τα παιδιά μας που θα γίνουν αποδέκτες της έξυπνης παιδείας, μιας αναγαίας πρότασης - εφαρμογής που θα αλλάξει τα δεδομένα στη μάθηση, με τρόπο ευχάριστο και αποδοτικό για τους μικρούς ανθρώπους .....



Στην εκδήλωση παρέστησαν ο δήμαρχος Θερμαϊκού κ. Γιώργος Τσαμασλής, που αποχώρησε αμέσως μετά τον χαιρετισμό του, προφανώς λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων και ο Πρόεδρος του ΔΗΠΠΑΚΥΘ κ. Πασχαλιάς που επέδωσε τιμητική πλακέτα στον Νίκο Λυγερό. Τον ομιλητή ετίμησε με πλακέτα και αναμνηστικό καπελλάκι του 3ου Δημοτικού ο κ. Υψηλάντης.

Να συμπληρώσουμε πως εξ όσων αντιληφθήκαμε ο κ. Λυγερός ανταποκρίθηκε σε πρόσκληση του διευθυντή του 3ου Δημοτικού Περαίας να βοηθήσει στην μεταλαμπάδευση της μεθόδου στην Περαία.









 
Μια τεράστια προσωπικότητα μας τιμά με την παρουσία του και την διάλεξη που θα δώσει το προσεχές Σάββατο 22 Φεβρουαρίου στην Περαία.
Ο Νίκος Λυγερός έρχεται προσκεκλημένος της διεύθυνσης του 3ου Δημοτικού Σχολείου Περαίας και με την ευγενική υποστήριξη της Αντιδημαρχίας Τουρισμού, Αθλητισμού και Πολιτισμού του Δήμου Θερμαϊκού.


Διοργάνωση: 3ο Δημοτικό Σχολείο Περαίας
ΔΙΑΛΕΞΗ: «Η έξυπνη παιδεία ως εφαρμοσμένη διδασκαλία»
Ομιλητής: Νίκος Λυγερός, Στρατηγικός Αναλυτής
Σάββατο 22 Φεβρ. 2020 / 19:00
Αμφιθέατρο ΚΑΠΠΑ 2000, Περαία

Ο Νίκος Λυγερός παρότι ξεχωρίζει για 189 λόγους, πιστεύει ότι ο καθένας από μας είναι ένας κρίκος μιας αλυσίδας, άρα δεν είναι μοναδικός, αφού όλοι οι κρίκοι μοιάζουν, αλλά ουσιαστικός, γιατί όταν ένας κρίκος σπάσει τότε σπάει και η αλυσίδα.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Νίκος Λυγερός γεννήθηκε το 1968 στο Βόλο. Είναι Έλληνας μαθηματικός, συγγραφέας, ποιητής, ζωγράφος, σκηνοθέτης, ασχολείται με τη μουσική, την κοινωνιολογία, την οικονομία, την αρχαιολογία, το μάνατζμεντ, τη στρατηγική και τη γεωπολιτική.
Είναι ο Έλληνας με τον υψηλότερο δείκτη νοημοσύνης (189 στην κλίμακα Standford-Binet)» και «ένας από τους 50 εξυπνότερους ανθρώπους στον κόσμο». H συγκεκριμένη τιμή IQ συναντάται σε 1 άνθρωπο ανά 80.000.000 (80 εκατομμύρια) ανθρώπους. Ενδεικτικά αναφέρουμε πως ο δείκτης νοημοσύνης του Albert Einstein υπολογίζεται στο 164. Το 189 IQ του κ. Λυγερού είναι σχεδόν διπλάσιο από ενός μέσου ανθρώπου.
Έχει ιδρύσει την οργάνωση "The Pi Society" (http://www.lygeros.org/PI.html) στην οποία για να εγγραφεί κάποιος πρέπει να έχει IQ 176 και πάνω.
Είναι μέλος της Mensa, η οποία έχει 100.000 μέλη ανά τον κόσμο, της Parssociety, μιας διεθνούς ολιγομελούς οργάνωσης μέλη της οποίας, σύμφωνα με το καταστατικό της, μπορούν να γίνουν μόνο άτομα με υψηλό δείκτη νοημοσύνης, αλλά και της Mega Foundation, κ.α.

Είναι επίσης δημιουργός δοκιμασιών νοημοσύνης μεγάλου εύρους, και ένα εκ των τεστ εισαγωγής στην Parssociety είναι σχεδιασμένο από τον ίδιο τον Ν. Λυγερό και είναι ευρέως διαθέσιμο στην προσωπική του ιστοσελίδα.

Είναι Στρατηγικός σύμβουλος, ερευνητής στο Πανεπιστήμιο της Λυών, επισκέπτης καθηγητής στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου διδάσκει Θεωρία Παιγνίων και Νευροεπιστήμες, στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης (Παιδαγωγικό Τμήμα) όπου διδάσκει Θεωρία Ομάδων και Σημασιολογία, ειδικός σύμβουλος στη Σχολή Εθνικής Άμυνας, στην Αστυνομική Ακαδημία, στη Σχολή Πολεμικής Αεροπορίας, στη Σχολή Εθνικής Ασφάλειας και στη Σχολή Στρατολογικού, διερμηνέας-μεταφραστής στα γαλλικά δικαστήρια, επιστημονικός σύμβουλος του Υπουργείου Παιδείας και καθηγητής προικισμένων παιδιών και δημιουργός τεστ ευφυΐας.

Διακεκριμένος για την επικοινωνία που έχει με τα παιδιά, ειδικευμένος στην καθοδήγηση, τη συμβουλευτική αγωγή και τον επαγγελματικό προσανατολισμό μαθητών και γονιών, έχει συνεργαστεί με πολλά σχολεία στην Ελλάδα και στην Κύπρο.

Διδάσκει Σκηνοθεσία, Στρατηγική και Φιλοσοφία του Θεάτρου.
Ως ερευνητής κατέχει διάφορα παγκόσμια ρεκόρ στους τομείς της θεωρίας αριθμών και της συνδυαστικής.
Ανήκει στις ομάδες των ερευνητών που ανακάλυψαν το 1998, δέκα πρώτους διαδοχικούς αριθμούς σε αριθμητική πρόοδο και το 2010 την έκτη λύση της εξίσωσης τ(p) = 0 (mod p) (εξίσωση του Ramanujan, (Ραμανουτζάν) μέσω υπολογιστών).
Έχει ασχοληθεί εκτεταμένα με την ανάδειξη του έργου και της συμβολής του γένους Καραθεοδωρή και συγκεκριμένα του Κωνσταντίνου (μαθηματικός) και του Αλέξανδρου (διπλωμάτης) όντας επιστημονικός σύμβουλος του Συνδέσμου Φίλων Καραθεοδωρή.

Ο αγώνας του για την επίλυση του κυπριακού, ήταν ο λόγος που δημιούργησε το Ίδρυμα Αλτρουϊσμός στην Κύπρο, που προωθεί τις μαζικές προσφυγές κατά της Τουρκίας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Διάβασε το σχέδιο Ανάν των 10.000 σελίδων, εντόπισε επακριβώς τις αντιφάσεις και συνέταξε μια έκθεση, την οποία παρέδωσε στον πρόεδρο της Κύπρου Τάσσο Παπαδόπουλο, απ’ όπου φαινόταν ότι θα ερχόταν η απόρριψή του.

Είναι ένας εκ των τριών καθηγητών (Αντώνης Φώσκολος και Ηλίας Κονοφάος οι άλλοι δύο) που συνέταξαν ειδική έκθεση για τον ορυκτό πλούτο της χώρας.

Είναι μέλος της επιτροπής που επιμελείται μεταξύ άλλων την σύνταξη σχεδίου νόμου για τη θέσπιση της ΑΟΖ και στο οποίο θα αναφέρονται τα δικαιώματά μας για θέματα αλιείας, ορυκτού πλούτου, υδρογονανθράκων κλπ.
Αγωνίζεται για την ελληνική ΑΟΖ γιατί πιστεύει στην ύπαρξη μεγάλου υποθαλάσσιου πλούτου στη χώρα μας τα στοιχεία του οποίου είναι ικανά να προκαλέσουν ανατροπές-σοκ μετατρέποντας τη χώρα μας στον μεγαλύτερο «παίκτη» στην ενέργεια τα επόμενα πενήντα χρόνια.

Αγωνίζεται για τον ελληνικό ΖΕΟΛΙΘΟ γιατί πιστεύει πως και αυτός αποτελεί για την οικονομία μας ένα από τα στρατηγικά της αποθέματα ακριβώς όπως οι υδρογονάνθρακες και οι υδρίτες μεθανίου, η αξιοποίηση του οποίου θα ενισχύσει την αξιοπρέπεια των Ελλήνων.

Παίζει σκάκι από δύο ετών.
Στην προσωπική του ιστοσελίδα (Opus of N. Lygeros) υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες κείμενα του ιδίου που περιλαμβάνουν άρθρα πάνω σε θέματα φιλοσοφίας, νοημοσύνης, εκπαίδευσης, μαθηματικών, φυσικής, μυθολογίας, θρησκείας, ιστορίας, αρχαιολογίας, κινηματογράφου, ζωγραφικής, μουσικής, πολιτικής, κοινωνιολογίας, στρατηγικής, management, οικονομίας, καθώς και άλλου είδους κείμενα όπως ποιήματα, ή λογοτεχνικά αποσπάσματα, στην Ελληνική, Γαλλική ή Αγγλική γλώσσα, αλλά και χιλιάδες σκίτσα ή πληρέστερα έργα ζωγραφικής, πολλά από τα οποία είναι αναφορές σε έργα των Λεονάρντο ντα Βίντσι, Βίνσεντ βαν Γκογκ, Σαλβαδόρ Νταλί, Πάμπλο Πικάσο, Έγκον Σίλε.

Συγγράμματα

ποιητικές συλλογές ("Πηγή ρωμιοσύνης'' (ISBN 960-7956-25-7), "Φωτεινή νοσταλγία", "Το χρώμα του αοράτου'' (ISBN 9963-596-80-0), "Le souvenir du dragon", "La croix du dragon (ISBN 978-2-916808-04-8)"), σενάρια ("Οι σκιές του Πύργου'' (ISBN 9963-8837-0-2), ''Στο σταυροδρόμι του γαλάζιου'' (ISBN 950-8184-55-X)), κωμωδίες ("Autoréférence", "Alter Ego", "Un Deux-pieces")δράματα ("Les demiurges", "Les chacals", "Les toques noires", "Les lumieres noires", "Dialogues oublies", "Ludwig", "Οι χορδές του χρόνου", "Cinq mouvements pour un silence," "L'homme qui n'existait pas", "Formidabiles Homines", "O άνθρωπος χωρίς όνειρα'' (ISBN 978-2-916808-07-9), τραγωδίες ("Ορέστης και Ηλέκτρα", "Αχιλλέας και Πενθεσύλια", "Οδυσσέας και Καλυψώ"), ορατόριο (Προμηθέας και Αθηνά (ISBN 9963-583-55-5)), όπερα (Ο Κένταυρος και ο Τιτάνας (ISBN 9963-583-61-X),

μυθιστορήματα (Le chevalier sans armure (ISBN 978-2-916808-14-7), La légende du chene azur et sang, "Τα τριάντα φιλιά του ήλιου") (ISBN 960-6653-05-6), διηγήματα (Les Caméléons, Les condamnés à vivre, Sous l’olivier, le soleil, Révolutions Humaines (1 mai 2007 ISBN 978-2-916808-02-4), Ο Δεκάλογος των Πρώτων (ISBN 978-9963-583-24-9) και δοκίμια (Structure elements of Hyper-structures (ISBN 960-88078-7-5), Leonardo da Vinci: Le génie universel Ignitions (1 septembre 2006, ISBN 978-2916808017), Νοητική Στρατηγική (ISBN 960-6653-12-9), Pensée stratégique européenne (Ignitions 1 mai 2007 ISBN 978-2916808031), Eléments de stratégie contemporaine (Ignitions (1 octobre 2007, ISBN 978-2916808055), Dignité humaine (Sigest 1 juillet 2006, ISBN 978-2951218796), Μαθηματικές Προκλήσεις (ISBN 2-916808-00-0), Κάτω από το βάρος ενός σταχυού (ISBN 978-2-916808-08-6), Le monde de Vincent(Ignitions 1 janvier 2009, ISBN 978-2916808093), Codex (ISBN 9789607182517), Νοητική Γεωστρατηγική) κ.ά