Articles by "Εικαστικά"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εικαστικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Με αφετηρίες δύο διαφορετικά σημεία των Βαλκανίων, τη Σιάτιστα Κοζάνης και το Βελιγράδι της Σερβίας, έφυγαν για να σπουδάσουν εικαστικές τέχνες στο Μόναχο σε μία εποχή που οι γυναίκες ήταν αποκλεισμένες από τις επίσημες δομές εκπαίδευσης. Επέστρεψαν στις χώρες τους όχι μόνο για να δημιουργήσουν και να συμμετάσχουν ενεργά στα καλλιτεχνικά δρώμενα, αλλά για να προσφέρουν εθελοντικά τις υπηρεσίες τους από την πρώτη γραμμή του Μεγάλου Πολέμου ως νοσηλεύτριες.

Η Θάλεια Φλωρά - Καραβία και η Νάντεζντα Πέτροβιτς δεν συναντήθηκαν ποτέ, όμως τα έργα τους, με τα οποία μέσα στη δίνη του πολέμου έστελναν μήνυμα ειρήνης, συνυπάρχουν στην ίδια αίθουσα, στο Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα στη Θεσσαλονίκη.

Ζωγραφικά έργα, στα οποία αποτύπωσαν την καθημερινότητα των στρατιωτών, μακριά από τα πεδία των μαχών, την ομορφιά του βαλκανικού τοπίου, πέρα και έξω από τις πολεμικές συγκρούσεις, παρουσιάζονται στην έκθεση - σύμπραξη φορέων από την Ελλάδα και τη Σερβία, με τίτλο: "Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος με το βλέμμα δύο γυναικών ζωγράφων: Θάλεια Φλωρά Καραβία - Νάντεζντα Πέτροβιτς".

"Είναι μία έκθεση που ξετυλίγει τις στιγμές του πολέμου χωρίς να δείχνει πολεμικές σκηνές. Είναι μία έκθεση γεμάτη γυναικεία ευαισθησία και μας δείχνει με αυτό τον τρόπο πώς η γυναίκα των Βαλκανίων βγαίνει στον πόλεμο, έμμεσα ως νοσοκόμα, ως ζωγράφος και απαθανατίζει μεγάλες στιγμές των δύο λαών" τόνισε στο ΑΠΕ - ΜΠΕ η Διευθύντρια του Κέντρου Έρευνας Μακεδονικής Ιστορίας και Τεκμηρίωσης του Ιδρύματος Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα (IMMA) Σταυρούλα Μαυρογένη, η οποία επιμελήθηκε την έκθεση μαζί με τη Ντούσιτσα Μπόγιτς, Διευθύντρια του Μουσείου Ιστορίας της Σερβίας.

"Η Φλωρά - Καραβία προσπαθεί να δώσει το πνεύμα της έντασης, της αγωνίας, του πατριωτικού αισθήματος μέσα από τα πορτρέτα των μεγάλων ανθρώπων που εμπλέκονται σε όλο αυτό το σκηνικό, ή μέσα από τις εικόνες με τα μικρά προσφυγόπουλα, ή τον υπόλοιπο λαό, Τούρκους, Έλληνες, Βούλγαρους, που βλέπει στον δρόμο και πραγματικά τις κεντρίζουν το ενδιαφέρον, "πονάει η ψυχή της" όπως λέει, "βλέποντας αυτά τα θλιμμένα μάτια".

"Από την άλλη πλευρά, η Πέτροβιτς αναλύει τον θησαυρό του σερβικού πολιτισμού από το μεσαιωνικό κράτος του Δουσάνου μέχρι τον τελευταίο βασιλιά του, Μάρκο, ο οποίος έδρασε στην περιοχή του Περλεπέ, (Πρίλεπ). Προσπαθεί μέσα από τα μνημεία ιστορικού ενδιαφέροντος, όπως είναι η μονή Γκρατσάνιτσα, με τις υπέροχες τοιχογραφίες, της Σιμωνίδας Παλαιολογίνας και του Στέφανου Ούρου Β΄ Μιλούτιν να δώσει τα στοιχεία του σερβικού πολιτισμού και να κινητοποιήσει, θα λέγαμε, τον σερβικό λαό ως προς το ένδοξο και ηρωικό του παρελθόν" υπογράμμισε η κ. Μαυρογένη.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του ακτιβιστή

Όσοι κατοικούμε στον Θερμαϊκό, δεν ζούμε μόνο σε έναν από τους ομορφότερους τόπους της Ελλάδας. Έχουμε στην κοινότητά μας πολλούς σημαντικούς ανθρώπους, που άλλους τους γνωρίζουμε και ίσως αρκετοί να  μας είναι άγνωστοι.
Ως ενεργός πολίτης και blogger θεωρώ υποχρέωσή μου, όπως όταν πληροφορούμε κάποιο σημαντικό νέο που αφορά την περιοχή να σας το γνωστοποιώ, να μοιράζομαι και τις γνωριμίες μου με συντοπίτες μας, που με την ποιότητα, την ιδιότητα, την εργασία, τις επιτυχίες ή τις δράσεις τους μας κάνουν περήφανους.
Θα ήθελα σήμερα να σας παρουσιάσω έναν νέο άνθρωπο, ένα νέο κορίτσι που ζει δίπλα μας, που ίσως δεν γνωρίζουμε, και ξεχωρίζει για την δημιουργική ανησυχία και το ταλέντο του.
Ας ανακαλύψουμε την Φρόσω Πιτσαλίδου μέσα από αυτό που άλλοι θα  την ονομάσουν συνέντευξη,  κι εγώ θα την αποκαλέσω μια όμορφη κουβεντούλα γνωριμίας σε παραλιακό καφέ της Περαίας, ένα ηλιόλουστο Μαρτιάτικο μεσημέρι:

Ακτιβιστής: Φρόσω θέλω να μάθω πράγματα για σένα, ξέρω πως ζωγραφίζεις και γράφεις. Πότε ξεκίνησε αυτό το όμορφο ταξίδι; Και κυρίως ποια ανάγκη σε οδήγησε στην εξωτερίκευση του κόσμου σου μέσω της εικόνας και του γραπτού λόγου;

Φρόσω Πιτσαλίδου: Δεν θα αποφύγω το γνωστό κλισέ, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, λάτρευα πάντα να γράφω. Στα χρόνια της εφηβείας μου κρατούσα ημερολόγιο μετά μανίας καθημερινά, κατέγραφα τις ανησυχίες και προβληματισμούς μου. Γιατί ένοιωθα να πνίγομαι επειδή θεωρούσα ότι κανείς δεν με καταλάβαινε. Ξέρετε αυτό το ίσως αδικαιολόγητο αλλά συνάμα και κατανοητό παράπονο πως κανένας δεν με καταλαβαίνει, που φυσικά δεν ισχύει γιατί δεν μπαίνεις ποτέ στην διαδικασία, σ' αυτή την ηλικία, να εξηγήσεις καλύτερα τον εαυτό σου. Ή να θελήσεις να μοιραστείς πράγματα. Σε χαρακτηρίζει ένας ιδιότυπος εγωκεντρισμός. Αυτόν τον εγωκεντρισμό μου αισθανόμουν ότι όφειλα κάπου να τον διοχετεύω.

Α: Θεωρούσες, τότε, ότι ήταν υποχρέωση των άλλων να σε καταλάβουν;

ΦΠ: Τότε δεν θα μπορούσα να το παραδεχτώ, αλλά τώρα πιστεύω ότι ναι, αυτό υπήρχε. Πιστεύω ότι τότε κατευθυνόμουν από τον εγωκεντρισμό μου. Είχα την απαίτηση οι άλλοι να με καταλάβουν ενώ δεν είχα την πρόθεση να τους κατανοήσω.

Α: Κάπως έτσι δεν χαρακτηρίζεται η περίοδος της εφηβείας;

ΦΠ: Δεν ξέρω αν είναι δικαιολογία ή αν όντως έτσι είναι η εφηβεία γενικότερα. Η ανεμελιά πάντως δεν μπορεί να χαρακτηρίσει και να προσδιορίσει εκείνη την ηλικία. Πάντως τότε θυμάμαι πως το μεγάλο μου παράπονο ήταν πως δεν μπορούσα να κάνω τις λέξεις να χορεύουν για χάρι μου. Ήθελα πάρα πολύ να μπορώ να μετουσιώνω τις σκέψεις μου σε λέξεις, σε γραπτό λόγο. Αλλά και στις ζωγραφιές είχα το ίδιο παράπονο. Είχα υπέροχες εικόνες στο μυαλό μου που δεν μπορούσα όμως να αποτυπώσω με ακρίβεια στο χαρτί. Και επειδή αγαπάω πολύ τις λεπτομέρειες - σε τρελό βαθμό, αν δει κανείς τους πίνακές μου θα το συνειδητοποιήσει πολύ εύκολα  -  ακριβώς αυτό με ενοχλούσε. Να πετύχω στο περίπου κάτι δεν με ικανοποιεί. Υπάρχει μια τελειομανία έμφυτη, και όσο κι αν αυτή μου η επιδίωξη φαντάζει ουτοπική,  επιθυμώ τουλάχιστον να νοιώθω πως δικαιώνομαι  έτσι μέσα από το εικαστικό ή λογοτεχνικό μου έργο.

Α: "Τα Σιωπηλά Βήματα" είναι το πρώτο σου λογοτεχνικό έργο, και γράφτηκε πότε;

ΦΠ: Είναι το πρώτο μεγάλο μυθιστόρημα που έχω γράψει, σε ηλικία 26 ετών. Μου αρέσει περισσότερο η γραφή θεατρικών έργων.

Α: Έχεις γράψει θεατρικό έργο;

ΦΠ: Ναι. Έχω γράψει αρκετά. Μέχρι σήμερα δεν έχει ανεβεί κάποιο από αυτά. Έχω όμως συμμετέσχει σε διαγωνισμό και ένα μου θεατρικό "Το δωμάτιο της Αλήθειας" πήρε το 4ο βραβείο στον Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσού, πριν μερικά χρόνια. Μου αρέσουν ιδιαίτερα τα θεατρικά έργα γιατί γλιτώνω το περιγραφικό κομμάτι και περνάω κατευθείαν στους ουσιαστικούς διαλόγους. Και ενώ δεν έχουν περίπλοκη δράση τα έργα μου, μ' ενδιαφέρει να εμβαθύνω στην ψυχολογία των ηρώων μου, πως εξελίσσονται μέσα από την αλληλεπίδραση με τους άλλους χαρακτήρες και επικεντρώνομαι πολύ στην ανατροπή και στην κάθαρση. Κι αυτό αφορά  οτιδήποτε είδος γράφω ....

Α: Η  ζωγραφική προηγήθηκε ή ακολούθησε την λογοτεχνική ανησυχία σου;

ΦΠ: Η ζωγραφική ήρθε πολύ νωρίτερα. Η μητέρα μου θυμίζει πως από τριών χρόνων, έλεγα πως θα γίνω ζωγράφος.

Α: Στην ηλικία αυτή μήπως στο είχε υποδείξει, με τον τρόπο της η μητέρα σου; Γιατί σ' αυτή την ηλικία οι γονείς συνήθως - λες και βιάζονται - "βάζουν" ιδέες στα παιδιά.

ΦΠ: Η αλήθεια είναι πως από πολύ μικρή η μητέρα μου έδειξε τον τρόπο να ζωγραφίζω εικόνες και λέξεις. Δεν μπορώ να αποσαφηνίσω αν γεννήθηκε η αγάπη αυτή από μόνη της ή λόγω και της μητέρας μου. Οι μνήμες μου δεν πάνε τόσο πίσω. Ίσως είναι ένα συνδυασμός παραγόντων.

Α: Αναφορικά με την εικαστική σου δραστηριότητα τώρα. Πληροφορήθηκα, είναι αλήθεια όχι on time, πως φιλοτέχνησες τις Ευρωπαϊκές Μέρες Θάλασσας πέρυσι, με έναν από τους υπέροχους πίνακες της συλλογής σου "ΤΟ ΔΩΔΕΚΑΘΕΟ".


ΦΠ: Συμμετείχα πέρυσι στις Ευρωπαϊκές Ημέρες Θάλασσας που διοργανώνει το ΔΗΠΠΑΚΥΘ με τον πίνακα του "Ποσειδώνα" και με αφορμή αυτό εκτέθηκε ολόκληρο το Δωδεκάθεο, σε μια έκθεση που ονομάστηκε από την Ανδρονίκη Ράπτη "Πόσο αρχαίο είναι το Παρόν". Ήταν πολύ ωραίες οι περυσινές εκδηλώσει τόσο στον Φάρο του Αγγελοχωρίου με τις εκθέσεις οστράκων και βότσαλων και αναμένω και τη φετινή διοργάνωση, την οποία θα συνδράμω.

Α:Μίλησέ μου για το μυθιστόρημά σου. Ομολογώ ότι δεν το έχω διαβάσει, αλλά είναι το πρώτο βιβλίο που θα αγοράσω. Άκουσα όμως απίστευτα κολακευτικές κριτικές από φίλους των οποίων εκτιμώ την άποψή τους. Αυτοί μου περιέγραψαν ως περίπλοκη την υπόθεση και διαρκή πισψγυρίσματα στην αφήγηση, που όμως κρατούν σε διαρκή εγρήγορση τον αναγνώστη. Πες μας κάτι  για το στόρι ...


ΦΠ: Είναι εσκεμένα χαοτικό. Έχουμε έξι ανθρώπους που γνωρίστηκαν στα μαθητικά τους χρόνια και αποτελούσαν μια πολύ δεμένη παρέα, αλλά στο πέρασμα των χρόνων χάθηκαν. Μετά από αρκετά χρόνια συναντιούνται στην κηδεία της αγαπημένης τους καθηγήτριας, αυτής που τους είχε συνενώσει ως ομάδα. Παρίστανται όλοι στην κηδεία και κατά την ανάγνωση του επικήδειου λόγου συνειδητοποιούν πως στην διαθήκη εμπεριέχεται ένα είδος γρίφου που αφορά τους ίδιους, που απευθύνεται στη δική τους ομάδα. Οπότε αρχίζει ένα ενδιαφέρον ταξίδι, αφού προσπαθούν να αποκωδικοποιήσουν το μήνυμα που τους έχει αφήσει η καθηγήτρια. Και έτσι ξεκινάει μια αναζήτηση με μια περιπέτεια αποκωδικοποίησης. Παράλληλα μ' αυτό παρακολουθούμε τη δράση ενός serial killer  και αφήνονται υπόνοιες ότι μπορεί να είναι ένα μέλος της ομάδας.
Το μυθιστόρημα κρύβει πολλές ανατροπές που δεν ξέρω αν θα τις μαντέψουν κάποιες ή όλες οι αναγνώστες, ελπίζω να το βρουν ευχάριστο ως ανάγνωσμα. Στην αρχή, όπως  είπα είναι αρκετά χαοτικό γιατί υπάρχουν πολυεπίπεδοι γρίφοι αλλά μετά στρώνουν τα πράγματα και τακτοποιείται κάθε λεπτομέρεια.

Κάπως έτσι έκλεισε η όμορφη συζήτησή μας, την οποία χάρηκα πολύ.
Θεωρώ όμως αυτονόητη υποχρέωσή μου να αναφέρω πως τα "ΣΙΩΠΗΛΑ ΒΗΜΑΤΑ" μπορούν να τα βρουν, όσοι ενδιαφέρονται στα καλά βιβιοπωλεία, να  παραγγείλουν το βιβλίο όσοι θέλουν στον εκδοτικό οίκο (Εκδόσεις Αέναον) ή να το αγοράσουν από τη ΓΝΩΣΗ, στην Περαία (Αμπελοκήπων 34).

Στο παρακάτω λινκ μπορεί να βρει κανείς περισσότερες πληροφορίες για το μυθιστόρημα και να διαβάσει το 1ο κεφάλαιο:
https://aenaonbooks.blogspot.com/2019/01/blog-post_95.html

Την ιστοσελίδα για το ΔωδεκΆθεο μπορείτε να την βρείτε εδώ:
https://foursfield99.wixsite.com/12olympians

Οι Ισπανοί αποφάσισαν να πληρώσουν τον Μπάνκσι με το ίδιο νόμισμα, παρουσιάζοντας έκθεση με τα έργα του χωρίς την έγκρισή του, έκθεση που ξεκίνησε αρχικά από τη Μόσχα.
Η έκθεση «ιδιοφυία ή βάνδαλος» άνοιξε τις πύλες της στη Μαδρίτη και θα υποδέχεται επισκέπτες μέχρι τις 10 Μαρτίου.
Ο επιμελητής της έκθεσης Αλεξάντερ Νατσκεμπίγια συγκέντρωσε έργα του Μπάνσκι από ιδιώτες και περιγράφει τον Βρετανό δημιουργο ως ένα φαινόμενο και τον πιο ιδιοφυή καλλιτέχνη της σύγχρονης εποχής.
Ο ίδιος ο Μπάνκσι παραμένει ένα αίνιγμα καθώς το μοναδικό στοιχείο που έχει αποκαλύψει για τον εαυτό του είναι πως είναι Βρετανός και μένει στο Μπρίστολ.
Το ταλέντο του για αυτοπροβολή και το ιδιαίτερο στυλ συμπεριφοράς και παρουσίασης των έργων του, τον έχουν καταστήσει διάσημο, με τις δημιουργίες του να έχουν πιάσει πάνω από ένα εκατομμύριο λίρες Αγγλίας.
Ο Μπάνκσι έχει αποκηρύξει την έκθεση, λέγοντας πως δεν έχει την έγκρισή του αλλά συμπληρώνει πως δεν είναι ο κατάλληλος για να παραπονεθεί επειδή κάποιοι ανεβάζουν πίνακες και φωτογραφίες χωρίς έγκριση.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Στο πλαίσιο της 3ης Art Thessaloniki την Παρασκευή 23 Νοεμβρίου στις 19:30 θα λάβει χώρα φιλανθρωπική δημοπρασία έργων τέχνης για την αγορά μηχανήματος για το Κέντρο Υγείας Ν. Μηχανιώνας.
Όλες οι γκαλερί που συμμετέχουν στην 3η Art Thessaloniki έχουν προσφέρει υπέρ του σκοπού έργα σύγχρονης τέχνης καλλιτεχνών που εκπροσωπεί η γκαλερί τους, με μια συμβολική και παράλληλα ελκυστική τιμή εκκίνησης. Ως τιμή εκκίνησης έχουν οριστεί συμβολικά τα 100€, για να ενθαρρυνθούν όλοι να συμμετέχουν, τα έργα είναι πολύ μεγαλύτερης αξίας από 350€ έως 1500€.
Μπορείτε να ελέγξετε τα έργα τέχνης από κοντά, στο περίπτερο που θα εκτίθενται κατά της διάρκεια της Art Thessaloniki (Πέμπτη 22/11, 14:00 - 21:00 και Παρασκευή 23/11, 17:00 - 19:30, μέχρι και πριν την έναρξη της δημοπρασίας). Στη δημοπρασία δεν υπάρχει κόστος εγγραφής και μπορούν να συμμετέχουν όλοι όσοι θα παρευρίσκονται την ημέρα και ώρα της διεξαγωγής της, υπογράφοντας τους όρους συμμετοχής. Η συμμετοχή όλων στην παραπάνω δράση εκτός από το φιλανθρωπικό ενδιαφέρον, δίνει και την ευκαιρία απόκτησης σημαντικών έργων σύγχρονης τέχνης σε ξεχωριστές τιμές, αλλά και εμπλουτισμό συλλογών με διεθνείς ζωγράφους.
Για οποιαδήποτε πληροφορία ή διευκρίνιση επικοινωνήστε με τον Θάνο Λούδο στο 6973507282 ή στο tloudos@gmail.com.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Άνθρωπος, εικασίες, συναγωνισμός, μια ξεχωριστή έκθεση εικαστικών δημιουργιών στη δημοτική πινακοθήκη

Τη φύση, το χαρακτήρα και την ιδιοσυγκρασία του ανθρώπου, που συνεχώς μεταβάλλονται πραγματεύεται η έκθεση εικαστικών δημιουργιών του Βενιζέλου Ξανθούλη και του Αριανίτ Σπάχο. Οι δύο καλλιτέχνες, απόφοιτοι της Σχολής Καλών Τεχνών (ΑΠΘ) συνεργάζονται για να αναδείξουν τον τρόπο που ο άνθρωπος χειρίζεται τα ιδανικά του στην αδιάκοπη μεταμόρφωσή του. Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν την Τετάρτη 18 Απριλίου, στις 18:30, ενώ θα διαρκέσει από σήμερα έως τις 27 Απριλίου.

“Η φύση , ο χαρακτήρας και η ιδιοσυγκρασία του ανθρώπου είναι συνεχώς, μεταβαλλόμενα. Συνεπώς, ο άνθρωπος εν γνώσει της αδιάκοπης μεταμόρφωσης του περιβάλλοντος του, χειρίζεται τα ιδανικά του με σεβασμό και ευγένεια. Εδραιώνοντας την αλληλεγγύη και αφαιρώντας τον αγενή ανταγωνισμό, επιτυγχάνεται η Ελευθερία.” δηλώνουν οι καλλιτέχνες.

“Με τόλμη θέτουμε τον τίτλο « Ο Άνθρωπος , Η Εικασία, Ο Συναγωνισμός» αποκτάμε την ελευθερία ως εικαστικοί καλλιτέχνες, να εκφράσουμε μέσω της Ζωγραφικής, της Μυθοπλασίας και της Κινούμενης Εικόνας, την σύγχρονη αισθητική ,ως ίχνος που δημιουργεί η χειρονομία σε οποιαδήποτε επιφάνεια.

Η δημιουργική αντίθεση τα επιθετικά χρώματα και το περιγραφικό ίχνος είναι εδώ και μεταμορφώνονται σε έναν εικαστικό πλουραλισμό.”

Τα έργα που δημιούργησαν στο πλαίσιο του μαθήματος των εικαστικών παρουσιάζουν, για δέκατη συνεχόμενη χρονιά οι μαθητές του 1ου Λυκείου Θέρμης στη Δημοτική Βιβλιοθήκη – Πινακοθήκη θέρμης από τις 16 έως τις 30 Μαρτίου. Τα εγκαίνια της έκθεσης Ζωγραφικής και Σχεδίου θα πραγματοποιηθούν την Παρασκευή 16 Μαρτίου.

Η δουλειά με την τέχνη και τον πολιτισμό που γίνεται εδώ και χρόνια στα σχολειά και τα πολιτιστικά κέντρα του δήμου Θέρμης φέρνει, όπως φαίνεται, αποτελέσματα, αφού έχει φέρει σε επαφή με την τέχνη τόσους νέους ανθρώπους οι οποίοι με τη σειρά τους παίρνουν πρωτοβουλίες που προάγουν προσφέρουν πολιτιστική παιδεία.

ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ-ΕΙΚΑΣΤΙΚΟΣΑΛΑΒΕΡΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ
ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΕΚΘΕΣΗΣΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 16 ΜΑΡΤΙΟΥ 2018| ΩΡΑ 18:30ΑΙΘΟΥΣΑ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ-ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗΣ ΘΕΡΜΗΣ
ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΕΚΘΕΣΗΣ16-30 ΜΑΡΤΙΟΥ 2018
ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ:  ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ-ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΘΕΡΜΗΣ


Σύμφωνα με τον Χρήστο Αλαβέρα, τον εικαστικό και υπεύθυνο καθηγητή του 1ου Λυκείου Θέρμης, που εδώ και τουλάχιστον έξι χρόνια παίρνει αυτή την πρωτοβουλία "η έκθεση αυτή αντανακλά τη συνέχεια μιας προσπάθειας δυο δεκαετιών στο 1ο Γυμνάσιο και το Λύκειο της Θέρμης η οποία έχει φέρει πολλά φανερά και αφανή αποτελέσματα. Αυτή τη στιγμή υπάρχει διψήφιος αριθμός εικαστικών δημιουργών που τα πρώτα τους μαθήματα για τη τέχνη, τα πήραν σ' αυτά τα δυο σχολειά. Το σημαντικότερο είναι ότι υπάρχει, πλέον μια πολύ θετική διάθεση για τις εικαστικές τέχνες ανάμεσα στους νέους ανθρώπους στη Θέρμη κι' αυτό είναι, κυρίως, αποτέλεσμα της προσπάθειας που γίνεται όλα αυτά τα χρόνια μέσα στα σχολεία. Όσον άφορα τη ποιότητα των εκθέσεων αυτό είναι κάτι για το οποίο έχει γίνει πολύ δουλειά όχι μόνο από τους δασκάλους και τα παιδιά αλλά και από το χώρο της δημοτικής βιβλιοθήκης που αγκαλιάζει δημιουργικά κάθε χρόνο αυτή την έκθεση. Κάθε χρόνο η έκθεση έχει να προσφέρει κάτι παραπανω και ο πήχης φαίνεται να μην έχει στοπ. Ελπίζω αυτή η πορεία, η ανοδική να συνεχιστεί και φώτος γιατί η σημασία της αποδοχής αυτής της προσπάθειας έχει βαθύτερη άξια για τη ποιότητα της ζωής όλων όχι μόνο στη Θέρμη, άλλα και ευρύτερα Αυτό είναι κάτι που το γνωρίζω γιατί βλέπω τους παλιούς μαθητές που πλέον έχουν μεγαλώσει. Είναι μέσα στη ζωή κάποιοι απ' αυτούς είναι δάσκαλοι και προάγουν με τον τρόπο τους την άξια του σχεδίου και της ζωγραφικής στη ζωή όλων μας".

Ένας πίνακας του ιταλού ζωγράφου Λεονάρντο ντα Βίντσι πωλήθηκε 450,3 εκατομμύρια δολάρια σε δημοπρασία του οίκου Christie's χθες στη Νέα Υόρκη, καταρρίπτοντας το ρεκόρ του πιο ακριβού πίνακα παγκοσμίως.

Στο τέλος μιας αγοραπωλησίας διάρκειας 19 λεπτών ο "Salvador Mundi" ("Ο Σωτήρας του Κόσμου"), ο τελευταίος πίνακας του ζωγράφου που παρέμενε σε χέρια ιδιώτη συλλέκτη, ξεπέρασε κατά πολύ τον πίνακα του Πάμπλο Πικάσο "Les Femmes d' Alger" ("Οι Γυναίκες του Αλγερίου") που πωλήθηκε 179,4 εκατ. δολάρια το 2015.

Στη συνέντευξη Τύπου που δόθηκε μετά την πώληση, οι υπεύθυνοι του οίκου Christie's αρνήθηκαν να δώσουν οποιαδήποτε πληροφορία σε σχέση με τον αγοραστή και για τους άλλους πλειοδότες, παρά μόνο ότι προέρχονταν από όλο τον κόσμο.

Οι εκτιμήσεις του οίκου δημοπρασιών τοποθετούσαν στα 100 εκατ. δολάρια την αξία του πίνακα, διαστάσεων 65 x 45 εκατοστών, που πωλήθηκε αντί 45 στερλινών το 1958, πριν αναγνωριστεί ως αυθεντικός "Λεονάρντο" το 2005.

Αν και είναι δύσκολο να καθοριστεί με βεβαιότητα, φαίνεται ότι ο "Salvador Mundi" έγινε ο ακριβότερος πίνακας στην ιστορία όλων των πωλήσεων, περιλαμβανομένων αυτών που γίνονται εκτός δημοπρασίας.

Δύο πίνακες, ένας Ντε Κούνινγκ και ένας Γκογκέν που πωλήθηκαν στο πλαίσιο ιδιωτικών πωλήσεων το 2015 αντί 300 εκατομμυρίων ο καθένας σύμφωνα με αμερικανικά μέσα ενημέρωσης, θεωρούνταν μέχρι τώρα οι πιο ακριβοί παγκοσμίως.

"Ήταν μια μεγάλη στιγμή για τον Κρίστις και πιστεύω μια μεγάλη στιγμή για την αγορά της τέχνης", δήλωσε στο τέλος της δημοπρασίας ο γενικός διευθυντής του οίκου Γκιγιόμ Τσερούτι.

Ο πίνακας του Ντα Βίντσι ήταν μέχρι τώρα στην κατοχή του ρώσου εκατομμυριούχου Ντμίτρι Ριμπολόβλεφ, εξόριστου ολιγάρχη και προέδρου της ομάδας ποδοσφαίρου του Μονακό AS Monaco.

Ο μεγιστάνας φέρεται να αγόρασε το έργο αντί 127,5 εκατ. δολαρίων από τον ελβετό έμπορο τέχνης Ιβ Μπουβιέ, ο οποίος τον είχε αγοράσει λίγο καιρό νωρίτερα αντί 80 εκατ. δολαρίων. 'Εκτοτε, Ριμπολόβλεφ και Μπουβιέ ενεπλάκησαν σε μια δικαστική μάχη, με τον εκατομμυριούχο να κατηγορεί τον έμπορο τέχνης ότι πήρε υπέρογκες προμήθειες για τους πίνακες που του προμήθευε.

Τιμή εκκίνησης για τον "Σωτήρα του Κόσμου" ήταν τα 70 εκατ. δολάρια. Στη συνέχεια το ποσό αυξήθηκε 53 φορές έως τα 400 εκατ. δολάρια που έγιναν 450,3 με τις προμήθειες, τα έξοδα και τους φόρους. Οι τουλάχιστον έξι πλειοδότες, στη μέση της δημοπρασίας έγιναν ουσιαστικά δύο επίδοξοι αγοραστές που δεν κατονομάστηκαν και που έδιναν τις εντολές τους τηλεφωνικά μέσω των πωλητών του Κρίστις.

Χειροκροτήματα και επευφημίες γέμισαν την αίθουσα μόλις ακούστηκε το τελικό χτύπημα του σφυριού.

"Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα υπήρχε το "Άγιο Δισκοπότηρο" όλων των καλλιτεχνών, ένας πίνακας αυτού του καλλιτέχνη", δήλωσε ο Φρανσουά ντε Πορτέρ, υπεύθυνος του τμήματος "Old Masters" του Κρίστις. "Είναι μια εξαιρετική στιγμή για τους παλαιούς πίνακες, για την αγορά. Είναι πολύ δύσκολο να περιγράψω αυτό που πραγματικά συνέβη στη δημοπρασία. Είναι μια εξαιρετική τιμή για έναν εξαίρετο πίνακα. Ο Λεονάρντο ενέπνευσε γενιές ολόκληρες και συνεχίζει να εμπνέει".

Τα έργα προγενέστερα του 19ου αιώνα, εξάλλου, σπάνια παρουσιάζονται σε δημοπρασίες, καθώς τα περισσότερα βρίσκονται σε μουσεία, κάτι που άφηνε να πλανάται μια αβεβαιότητα για την τιμή που μπορούσε να στοχεύσει ο πίνακας.

Ωστόσο αγοραστές μετρημένοι στα δάχτυλα ενός χεριού, με μεγάλα πορτοφόλια, εξάλειψαν κάθε αμφιβολία μέσα σε λίγα λεπτά. Επιβεβαίωσαν μετά την πώληση-ορόσημο ενός Μπασκιά αντί 110,5 εκατ. δολαρίων τον περασμένο Μάιο, ότι η αγορά της τέχνης επανέρχεται στα πολύ υψηλά της επίπεδα του 2015.

Από την έναρξη των δημοπρασιών του φθινοπώρου, τα ρεκόρ έχουν καταρριφθεί για έναν Φερνάρ Λεζέ (70 εκατ. δολάρια), έναν Μαρκ Σαγκαλ (28,5 εκατ.) και έναν Ρενέ Μαγκρίτ (20,5 εκατ.)

Τη Δευτέρα, ο πίνακας "Laboureur dans le champ" του Βίνσεντ Βαν Γκογκ κατακυρώθηκε στα 81,3 εκατ. δολάρια, πλησιάζοντας κατά πολύ την τιμή ρεκόρ για έργο του Ολλανδού, που καταγράφηκε το 1990 για το "Πορτρέτο του Δρα Γκασέ" το οποίο πωλήθηκε 82,5 εκατ. δολάρια σε δημοπρασία του Christie's στη Νέα Υόρκη. Τότε ήταν ο ακριβότερος πίνακας στον κόσμο.



Η τέχνη ακολουθεί τη ζωή και γεμίζει την πόλη με εικόνες εικαστικής και κοινωνική παρέμβασης - Ποιος είναι ο γκραφιτάς που παρεμβαίνει σε κάδους απορριμμάτων δημιουργώντας προσωπογραφίες πρωθυπουργών και δημάρχων

Εφορμά από τα υψώματα του Υμηττού μέσα στο μαύρο σκοτάδι όπως τα κομάντο σε άσκηση πολέμου. Φορά τζόκεϊ παραλλαγής, φαρδιές φόρμες και αθλητικά παπούτσια που τον διευκολύνουν να ξεγλιστρά στα δύσκολα, ενώ στο δεξί του χέρι κρατά το «όπλο» του: ένα σπρέι βαφής.

Μετά ψάχνει στους γύρω δρόμους για το αντικείμενο πάνω στο οποίο θα εκφράσει με το σπρέι τη δική του αγανάκτηση, αλλά και του περίγυρού του. Συγκεκριμένα, αναζητά τον πιο πολυχρησιμοποιημένο και σε κακή κατάσταση κάδο σκουπιδιών, στην πρόσοψη του οποίου θα ζωγραφίσει τη μορφή ενός προσώπου που συνήθως προέρχεται από την πολιτική σκηνή. Πρόσωπο που θεωρεί ότι έχει απογοητεύσει τους πολίτες για το οποίο το εμπιστεύτηκαν με την ψήφο τους.

Του το ζητάνε από πέρυσι άλλωστε -και μάλιστα επιτακτικά- φίλοι και γνωστοί του. Ειδικότερα από την ημέρα που εμπνεύστηκε να ζωγραφίσει σε κάδο της λεωφόρου Κηφισίας (λίγο πριν από την Κηφισιά) το πρόσωπο της Γερμανίδας καγκελαρίου Ανγκελα Μέρκελ, εκφράζοντας με αυτόν τον τρόπο την οργή του για την αυστηρή πολιτική που εφαρμόζει εδώ και χρόνια η γερμανική κυβέρνηση απέναντι στην Ελλάδα.

Ο «ζωγράφος-εκδικητής», ο οποίος προτιμά να κρατήσει την ανωνυμία του, εξηγεί στον συντάκτη του «ΘΕΜΑτος» γιατί επέλεξε να ζωγραφίζει στους κάδους πρόσωπα πολιτικών.



Μέχρι χθες θεωρούσε το συγκεκριμένο έργο ως την πιο επιτυχημένη εικαστική παρέμβασή του, καθώς ο εν λόγω κάδος συγκέντρωνε και εξακολουθεί να συγκεντρώνει τη μεγαλύτερη ποσότητα σκουπιδιών από οποιονδήποτε άλλο στην περιοχή.

Κάπως έτσι οι φίλοι του τού προσήψαν το ψευδώνυμο «ζωγράφος-εκδικητής». Ενας άλλου τύπου Γκάι Φοκς - ο πρωταγωνιστής της γνωστής κινηματογραφικής ταινίας «V For Vendetta» με την οποία ταυτίστηκαν οι Anonymous. Μόνο που ο «Hambas» -είναι το ψευδώνυμο που χρησιμοποιεί όταν υπογράφει τα έργα του- δεν είναι ούτε χάκερ, ούτε διαθέτει αληθινά όπλα και βόμβες εξόντωσης, παρά μόνο ένα σπρέι για να εκφράζει ζωγραφίζοντας την οργή και την αγανάκτησή του. Δεν είναι δα και λίγο να είσαι ο πρωθυπουργός μιας χώρας και να δεις τη φάτσα σου να κοσμεί έναν κάδο σκουπιδιών. Οταν λοιπόν οι δικοί του άνθρωποι τού ζήτησαν να ζωγραφίσει σε κάδο σκουπιδιών το πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα ως πράξη διαμαρτυρίας, ο «Hambas» το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να βγει στον δρόμο μεσάνυχτα αναζητώντας τον κατάλληλο κάδο. Μόλις τον εντόπισε, συγκεκριμένα πριν από μερικές μέρες σε γειτονιά της Ηλιούπολης, δεν χρειάστηκε περισσότερο από 40 λεπτά για να ολοκληρώσει την πρωτότυπη εικαστική παρέμβασή του. Το έργο απεικονίζει το θλιμμένο πρόσωπο του Ελληνα πρωθυπουργού στην πρόσοψη ενός κάδου απορριμμάτων και ο καλλιτέχνης, τον οποίο είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε από κοντά, μας εξηγεί πώς το εμπνεύστηκε.

Ο κάδος στην πρόσοψη του οποίου δεσπόζει η μορφή της Γερμανίδας καγκελαρίου είναι μέχρι στιγμής το πιο... επιτυχημένο έργο του «Hambas», καθώς συγκεντρώνει τις μεγαλύτερες ποσότητες σκουπιδιών.



«Μου ζήτησαν να τον ζωγραφίσω»

«Η τέχνη έχει την υποχρέωση να παρεμβαίνει τόσο στην πολιτική όσο και στην κοινωνική ζωή», θα ξεκινήσει να λέει. «Ηταν προτροπή του περίγυρού μου να τον ζωγραφίσω», προσθέτει.

«Ο κάδος είναι ένα αντικείμενο με το οποίο έχουμε καθημερινή επαφή. Εκεί πετάμε τα σκουπίδια μας, το περιεχόμενο των οποίων μπορεί να συμβολίζει είτε την οικονομική μας ευμάρεια, είτε το ότι απλώς δεν έχουμε να φάμε. Από δω και στο εξής, λοιπόν, ο πολίτης που θα έρχεται να πετάξει τα σκουπίδια του θα έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με τον πρωθυπουργό μας. Ηθελα λοιπόν να φέρω τον κ. Τσίπρα μπροστά στα προβλήματα του κόσμου. Οσο για τους λόγους που επέλεξα να τον απεικονίσω με θλιμμένη έκφραση, είναι γιατί προσωπικά τον βλέπω πολύ στενοχωρημένο. Μπορώ να διακρίνω μέσα στα μάτια του μια θλίψη αφενός διότι δεν κατάφερε να κάνει αυτά που ήθελε, αφετέρου γιατί δεν μπόρεσε καν να απεγκλωβιστεί από την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί εξαιτίας των χειρισμών του».

Στην ερώτηση αν ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ και στις δύο προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις απαντά αρνητικά, δηλώνοντας υποστηρικτής της αποχής.

Ωστόσο, όπως εξηγεί, ο περίγυρός του ήταν γεμάτος με υποστηρικτές -και μάλιστα φανατικούς- του Αλέξη Τσίπρα: «Πάρα πολλοί φίλοι μου τον αγάπησαν και τον υποστήριξαν, δηλαδή υπήρχε αγάπη και έρωτας προς το πρόσωπό του. Αυτό σημαίνει ότι αν αγαπήσεις κάποιον και σε προδώσει, τότε πονάς πολύ περισσότερο. Ο κ. Τσίπρας παρουσιάστηκε ως σωτήρας, ένα πρόσωπο που άρχισε να δίνει ελπίδα στο τουλάχιστον 50% της χώρας». «Μετά είδαμε τι μπόρεσε να κάνει», συμπληρώνει.



Γιατί ζωγράφισε και τον Ψηνάκη

Ηταν μεσημέρι της περασμένης Τρίτης όταν συναντήσαμε από κοντά τον ιδιόρρυθμο αρτίστα. Το ραντεβού μας δεν διήρκεσε περισσότερο από μισή ώρα, κι αυτό διότι βιαζόταν να κατευθυνθεί προς τον Μαραθώνα καθώς φίλοι του τού είχαν ζητήσει να φέρει εις πέρας μία ακόμα «ειδική αποστολή»: να ζωγραφίσει σε κάδο απορριμμάτων το πρόσωπο του δημάρχου Μαραθώνα Ηλία Ψηνάκη. Και αυτό επειδή του είχαν μεταφέρει την απογοήτευσή τους από το μέχρι στιγμής έργο του στον δήμο. Εκείνος φυσικά δεν τους χάλασε χατίρι και το πρόσωπο του Ηλία Ψηνάκη κοσμεί ήδη έναν από τους κάδους σκουπιδιών της περιοχής.

Ο «Hambas» μπορεί να τρέφει ιδιαίτερη αδυναμία στους κάδους σκουπιδιών διότι θεωρεί ότι έτσι μπορεί να επικοινωνήσει καλύτερα το έργο του στον κόσμο, όμως έχει θέσει τις δικές του κόκκινες γραμμές.



«Αυτό σημαίνει ότι δεν αγγίζω τους κάδους ανακύκλωσης, οι οποίοι πρέπει να βρίσκονται σε ευδιάκριτο σημείο και να είναι πεντακάθαροι ώστε να εντοπίζονται εύκολα από τους πολίτες», σημειώνει χαμογελώντας. Απώτερος σκοπός του είναι να τραβήξει το βλέμμα των μέσων ενημέρωσης και της Πολιτείας ώστε να δοθεί περισσότερος χώρος στην τέχνη του δρόμου (urban art) και στους νέους καλλιτέχνες.

Ο «Hambas» ξεκίνησε ως ζωγράφος το 2012 και μέχρι το 2014 συμμετείχε σε ομαδικές εκθέσεις σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Νέα Υόρκη. Το 2014 ξεκίνησε δυναμικά τις τοιχογραφίες στους δρόμους, σε δημόσια σχολεία και ιδιωτικά κτίρια.

Το 2015, δε, φιλοτέχνησε στην Κεντρική Αγορά Αθηνών ένα έργο που εκτείνεται σε 30 μέτρα και από τότε συνεργάζεται με μεγάλες εταιρείες όπως η Coca-Cola, η Malboro, η Superga, η Nike, ενώ έχει συμμετάσχει πολλές φορές και σε φεστιβάλ τοιχογραφιών (graffiti) σε όλη τη χώρα.

Ο ζωγράφος επί το έργον


πηγή

Είναι μόλις 18 ετών. Είναι μια νέα, αλλά ήδη αναγνωρισμένη,  ζωγράφος που ήρθε το περασμένο Σαββατοκύριακο στην Περαία για να μυήσει με άλλους συναδέλφους της παιδιά στη ζωγραφική. Παραβρέθηκε σε εκδήλωση με την ονομασία "Χαλαρά στο πάρκο" που έγινε στο "Κοχύλι" της Περαίας.
Εκεί την συναντήσαμε. Μιλάμε για την Dimitra Milan. Θελήσαμε να μάθουμε περισσότερα για τη ζωή και τη δουλειά της.
Μένει στην Αριζόνα. Είναι Ελληνοαμερικάνα αφού η μητέρα της είναι μισή Ελληνίδα και ο παππούς είναι από τη Θεσσαλονίκη. 
Έρχεται κάθε καλοκαίρι στην Ελλάδα, φέτος έμεινε εδώ για ένα μήνα, ενώ πετάει σήμερα Τρίτη για την επιστροφή.
Θέλει κάποια στιγμή να μείνει στην Ελλάδα (μισό χρόνο Ελλάδα-μισό χρόνο Αμερική) που την αγαπάει πολύ.


Εκθέτει ήδη τα έργα της σε 12 γκάλερις αλλά αποφάσισε ότι θέλει να πουλάει απευθείας τα έργα της στους αγοραστές.
Δε σκέφτεται να σπουδάσει γιατί θέλει να κάνει αυτό που αγαπά και να συνεχίσει να είναι αφοσιωμένη στο να ζωγραφίζει.
Ξεκίνησε να ζωγραφίζει στα 12. Οι γονείς της έχουν ιδρύσει το Milan Art School και βοηθούσε το εγονός ότι ήταν homeschooled (παιδί που διδάχθηκε και εκπαιδεύτηκε στο σπίτι καιόχι σε σχολείο).
Εμπνέεται από τη φύση και συνδέει τα πρόσωπα με ζώα.
Πιστεύει στο Θεό, όπως και η οικογένειά της, αν και δεν είναι η πιστή που πηγαίνει συχνά στην Εκκλησία.
Η εκδήλωση που συμμετείχε στην Περαία διοργανώθηκε από τοπική ομάδα Ευαγγελιστών.



* Δυστυχώς η μικρή συνέντευξη που πήραμε από την Dimitra είχε κακό ήχο και δεν θα την ανεβάσουμε. Την ευχαριστούμε πολύ και για την παρουσία της αλλά και για όσα μας εκμυστηρεύτηκε. ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ !!!




Οι εξαιρετικές εικαστικές δημιουργίες της Dimitra Milan, μιας διάσημης καλλιτέχνιδος ήδη από την ηλικία των 15 ετών, βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές στις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Απόγονος καθιερωμένων καλλιτεχνών, η Dimitra αναπτύσσει το στυλ και τις ικανότητές της από πολύ νεαρή ηλικία στο Milan Art Institute στην Αριζόνα, που ιδρύθηκε από τους γονείς της Elli και John Milano. Με χαρισματικό ταλέντο και  σουρεαλιστικό τρόπο, η Δήμητρα εκφράζει τον εαυτό της μέσα από πλούσια χρώματα και τολμηρά σχέδια. Οι πίνακές της αντικατοπτρίζουν έναν ονειρικό κόσμο όπου όλα είναι δυνατά και τα θέματα συνυπάρχουν αρμονικά  χωρίς φόβο. Πίνακές της  μπορεί να δεί κανείς σε γκαλερί τέχνης στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη.


"Θέλω το έργο τέχνης μου να εμπνεύσει τους ανθρώπους και να τους κάνει να αισθανθούν ότι όλα είναι δυνατά γι 'αυτούς. Βοηθήστε τους να καταλάβουν ποιος είναι ο αληθινός εαυτός τους και πώς είναι ικανοί για οτιδήποτε βάλουν στο μυαλό τους ».
Dimitra Milan



Σε ένα μικρό στούντιο γεμάτο από άδεια πακέτα τσιγάρων, στη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Αιγύπτου, την Αλεξάνδρεια, ο Abdelrahman al-Habrouk κάθεται πάνω σε ένα φύλλο λευκού χαρτιού και δημιουργεί πορτρέτα με καπνό.

Τα τσιγάρα τροφοδοτούν την τέχνη του.

Τα σπάει στη μέση, δημιουργεί με προσοχή τις μονόχρωμες εικόνες των διασημοτήτων ή των ζώων με τις λεπτές νιφάδες καπνού, ψεκάζει τις δημιουργίες του με πυρίτιδα και τις βάζει φωτιά.

Τα σημάδια από την καύση του καπνού στο λευκό χαρτί αποτελούν τις δημιουργίες του.

Ο Habrouk είναι 23 χρόνων, άρχισε να χρησιμοποιεί ασυνήθιστα υλικά για να κάνει εικόνες πριν από μερικά χρόνια, πειραματίστηκε με καφέ, αλάτι και άμμο, προτού καταλήξει στην τεχνική του καπνού, επειδή είναι πιο ανθεκτικός.

"Η ιδέα είναι ότι προσπαθώ να φτιάξω έργα τέχνης με μεγαλύτερη διάρκεια", δήλωσε στο Reuters και πρόσθεσε: "Ήθελα να κάνω κάτι καλό από κάτι που θεωρείται επιβλαβές".




Ο δρόμος για την έκφραση στρωμένος με περιπέτειες και δημιουργικότητα



Το Κέντρο Ημέρας Προσφύγων «Αλκυόνη» της Οικολογικής Κίνησης Θεσσαλονίκης με την πολύτιμη συνδρομή του κοινωνικού χώρου Οικόπολις, στο πλαίσιο των δράσεων δημιουργίας διαπολιτισμικού διαλόγου και διόδων επικοινωνίας μεταξύ των προσφύγων και της τοπικής κοινωνίας διοργανώνει εκδήλωση με θέμα «Καλλιτέχνης και πρόσφυγας, ο δρόμος για την έκφραση στρωμένος με περιπέτειες και δημιουργία».

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 7 Ιουλίου 2017 στο ΟΙΚΟΠΟΛΙΣ (Πτολεμαίων 29Α, 5ος όρ.).

Η έκθεση θα είναι ολοήμερη με ώρα έναρξης  την 13.00, ενώ η κεντρική εκδήλωση θα αρχίσει στις  18.00. 

Στην εκδήλωση θα προβληθεί δημόσια για πρώτη φορά εικαστικό βίντεο, παραγωγής της ομάδας επικοινωνίας και κοινωνικής ένταξης του Κέντρου, βασισμένο στην ιστορία του Σύρου ζωγράφου, Merwan Ahme, θα εκτεθούν έργα του και θα πραγματοποιηθεί ανοικτή συζήτηση. Η εκδήλωση έχει ως σκοπό να αναδείξει θέματα όπως προσφυγιά και δημιουργικότητα, τροχοπέδη ή έμπνευση στην καλλιτεχνική έκφραση, προκλήσεις στην άσκηση της Τέχνης, προβλήματα προσβασιμότητας στην υλικοτεχνική υποστήριξη αλλά και να τονίσει την πολιτιστική αξία των έργων και τη συνεισφορά τους στον διαπολιτισμικό διάλογο μεταξύ προσφύγων και τοπικής κοινωνίας καθώς και στην ευρύτερη καλλιτεχνική ζωή του τόπου. Στην ανοικτή συζήτηση θα λάβουν μέρος πρόσφυγες καλλιτέχνες καθώς και άνθρωποι που έχουν υλοποιήσει έργα με αντίστοιχα θέματα.
Την ίδια μέρα έχουμε την τιμή να φιλοξενούμε μέρος του small room project & the 101 windows, ένα έργο που εμπνεύστηκε ο Βασίλης Τσαρτσάνης και υλοποίησε με την ομάδα «Ασκληπιείον». Το έργο  που περιγράφει τη διετή εμπειρία της καθημερινής ζωής με τους πρόσφυγες που προέρχονται από εμπόλεμες χώρες και κατευθύνονται από την Τουρκία στην κεντρική Ευρώπη, μετά από την μεγάλη επιτυχία που γνώρισε στον χώρο του  Μπενσουσάν Χαν θα συμμετάσχει για τις ανάγκες της παρούσης εκδήλωσης με τις εξής ενότητες:

1.         Το νερό της μνήμης, το νερό της επιστροφής
2.         Έκθεση έργων των προσφύγων ζωγράφων Saleh Alismail και Kawa Haji Majid
3.         Library project
4.         Visual

Την εκδήλωση ολοκληρώνει μία μικρή έκθεση ζωγραφικών πινάκων και άλλων αντικειμένων που φτιάχτηκαν με μεράκι και φαντασία από τα διαπολιτισμικά εργαστήρια της οργάνωσης ΝΑΟΜΙ.

Θα ακολουθήσει μουσική παρέμβαση από τον μουσικό και συνθέτη Αβραάμ Παπαϊωάννου, έργα του οποίου «έντυσαν» το βίντεο, ενώ στην συνέχεια θα έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε εδέσματα διαπολιτισμικής κουζίνας.

Το πρόγραμμα:

«Καλλιτέχνης και πρόσφυγας»
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ
13:00: Έναρξη λειτουργίας Έκθεσης
·         Έργα του ζωγράφου Merwan Ahme
·         Small room project & the 101 windows by Asklepeion:

1.      Το νερό της μνήμης, το νερό της επιστροφής
2.      Έκθεση έργων των προσφύγων ζωγράφων Saleh Alismail και Kawa Haji Majid
3.      Library project
4.      Visual – Refugee Diachrons by George Georgalidis
·         Έργα διαπολιτισμικών εργαστηρίων της οργάνωσης ΝΑΟΜΙ

18:00 Κεντρική Εκδήλωση
Χαιρετισμός και καλωσόρισμα από την συντονίστρια του Κέντρου Ημέρας Προσφύγων «Αλκυόνη», Ελεονώρα Ζώτου
Προβολή του βίντεο
«Είμαι ο Merwan Ahme, Σύρος ζωγράφος από την Χάσακα. Αυτή είναι η ιστορία μου…..»
Ανοικτή συζήτηση με θέμα
«Καλλιτέχνης και πρόσφυγας, ο δρόμος για την έκφραση στρωμένος με περιπέτειες και δημιουργία»
Θα λάβουν μέρος:
Βασίλης Τσαρτσάνης εμπνευστής και συντονιστής του έργου “Small Room Project & the 101 Windows
Kawa Hadji Madjid, Ζωγράφος από τη Συρία
Hamo Zuzan, Ζωγράφος από τη Συρία
Συντονίζει: Η Αγγελική Γαβριέλλα Σαμψωνίδου, υπεύθυνη κοινωνικών και πολιτιστικών δράσεων – Αλκυόνη
Μουσική παρέμβαση
Παρουσίαση μουσικών έργων του μουσικο-συνθέτη Αβραάμ Παπαϊωάννου, έργα του οποίου «έντυσαν» το βίντεο
Διαπολιτισμική Κουζίνα




28 χρόνια μετά τον θάνατο του, ο Νταλί εκταφιάζεται για τον πιο ακραίο λόγο!

Δικαστήριο στην Μαδρίτη διέταξε την εκταφή του Σαλβαδόρ Νταλί ώστε να πραγματοποιηθούν γενετικές εξετάσεις. Σκοπός της απόφασης αυτής είναι να διαπιστωθεί εάν ο διάσημος ζωγράφος είναι ο βιολογικός πατέρας μιας γυναίκας από την Καταλονία.

Η Πιλάρ Αμπελ Μαρτίνεζ έχει ζητήσει να αναγνωριστεί ως κόρη του Νταλί, ο οποίος είναι ενταφιασμένος στο Φιγκέρας.

Εικοσιοκτώ χρόνια μετά τον θάνατο του, τα λείψανα του θα παρέχουν το απαραίτητο δείγμα DNA για να αποδείξουν εάν είναι ο πατέρας της Μαρτίνεζ. Η απόφαση αυτή πάρθηκε από τους δικαστές καθώς δεν υπήρχε άλλο διαθέσιμο γενετικό υλικό για να γίνει η σύγκριση.

Η γυναίκα ισχυρίζεται πως η μητέρα της, Αντόνια, είχε δεσμό με τον διάσημο ζωγράφο όσο δούλευε για μια οικογένεια που έμενε στο Καντακές, δίπλα από το σπίτι του Νταλί εκεί.

Η Αντόνια εγκατέλειψε το σημείο το 1955 όπου και μετακόμισε σε άλλη πόλη και παντρεύτηκε έναν άλλο άνδρα.

«Το μόνο που μου λείπει είναι το μουστάκι» είπε κάποτε η Μαρτίνεζ, σύμφωνα με την El Mundo.

Την περίοδο που ισχυρίζεται πως έλαβε τόπο ο παράνομος δεσμός, όμως, ο Νταλί ήταν ήδη παντρεμένος με την μούσα του, Γκαλά. Το ζευγάρι δεν είχε παιδιά.

Αξίζει να σημειωθεί, βέβαια, πως η Μαρτίνεζ έκανε δυο τεστ πατρότητας το 2007 αλλά δεν έλαβε ποτέ τα αποτελέσματα. Η νομικές της ενέργειες ενάντια στο Ισπανικό κράτος πραγματοποιήθηκαν διότι σε αυτό ανήκει πλέον η περιουσία του Νταλί.

Ο δικηγόρος της Μαρτίνεζ λέει πως δεν υπάρχει επίσημη ημερομηνία εκταφής αλλά πως θα συμβεί εντός του Ιουλίου.

Ο Σαλβαδόρ Νταλί απεβίωσε στις 24 Ιανουαρίου 1989 σε ηλικία 84 ετών σε νοσοκομείο του Φιγκέρας.

Τα τελευταία του χρόνια βρισκόταν σε κακή ψυχολογική κατάσταση και τα πέρασε κλεισμένος στον πύργο του στο Πουμπόλ, περιστοιχισμένος από νοσηλεύτριες και γραμματείς.

DEATH
Ένα μαυροφορεμένο φαντασματάκι, με μια λευκή μάσκα τριγυρνάει στο δάσος. Γύρω του σκιουράκια, κουνελάκια, υπέροχα δροσερά λουλούδια. Όταν όμως το χέρι του φαντάσματος ακουμπάει ένα ζώο, αυτό πεθαίνει. Όταν αγγίζει ένα λουλούδι, αυτό μαραίνεται. Ξαφνικά σε ένα ξέφωτο βλέπει ένα όμορφο ελάφι και κυριολεκτικά μαγεύεται. Θέλει να το αγγίξει αλλά διστάζει. Γιατί ξέρει πως κάτι τέτοιο θα σήμαινε και τέλος της ζωής για το ζώο. Αν και η έκφραση στο πρόσωπο του φαντάσματος δεν είναι ορατή, εξαιτίας της μάσκας, σχεδόν μπορεί κανείς να αισθανθεί τη μοναξιά που νοιώθει. Αλλά δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Γιατί το φαντασματάκι είναι ο Θάνατος.
Οι μήνες περνούν και ο Θάνατος αν και ερωτευμένος δεν μπορεί ποτέ να αγγίξει το ελαφάκι που συμβολίζει την ίδια τη ζωή. Δεν το αφήνει όμως ποτέ μόνο. Είναι εκεί για να το προστατεύει από τη βροχή και το χιόνι ή να το προσέχει όσο κοιμάται. Πάντα όμως από απόσταση.
Μέχρι που κάποια στιγμή συμβαίνει κάτι απρόσμενο…
Το «The Life of Death» είναι ένα μικρού μήκους animation της Ολλανδής Marsha Onderstijn , εξαιρετικής αισθητικής με τα σχέδια μάλιστα να είναι όλα φτιαγμένα στο χέρι, κάτι που πλέον στην εποχή μας είναι εξαιρετικά σπάνιο. Η μουσική (Ramon de Wilde) είναι μαγευτική και δεν είναι τυχαίο πως έχει τύχει ιδιαίτερα θετικών σχολείων σε σειρά φεστιβάλ animation που έχει προβληθεί.
Πέρα όμως των καλλιτεχνικών ή τεχνικών χαρακτηριστικών, αυτό που το κάνει τόσο ξεχωριστό είναι η εξήγηση που προσπαθεί να δώσει για το Θάνατο αλλά και η εξαιρετική «προσωποποίηση» του Θανάτου όχι ως ένα «πλάσμα» που όλοι μισούν και φοβούνται αλλά ως μια μοναχική και θλιμμένη ύπαρξη που αναζητά την επαφή και την επικοινωνία με όλα τα θαυμαστά και υπέροχα που συνθέτουν τη ζωή…
Αλλά ο,τι και να σας πούμε, απλά πρέπει να το δείτε και τώρα πια, μπορείτε να το απολαύσετε μέσω διαδικτύου αφού εδώ και περίπου ένα μήνα η δημιουργός του το «ανέβασε» στο Vimeo, εμείς σας το δίνουμε στο youtube που βρήκαμε.


πηγή