Articles by "ΡΟΗ"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΡΟΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ZERO HEDGE,JUN 22, 2022 -
Authored by Eric Zuesse,
Μετάφραση. Μ. Στυλιανού

Η κυβέρνηση των ΗΠΑ δαπανά για τον στρατό της, ετησίως, όχι μόνο στο Υπουργείο Άμυνας, αλλά σε όλα τα τμήματα της συνολικά, περίπου 1,5 τρισεκατομμύρια δολάρια. (Μεγάλο μέρος αυτών των χρημάτων είναι κρυμμένο στο Υπουργείο Οικονομικών και αλλού, προκειμένου να διαβιβαστεί στο κοινό η ψευδής ιδέα ότι «μόνο» περίπου 800 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως δαπανώνται τώρα για τον αμερικανικό στρατό.)



Στις 25 Απριλίου 2022, το Ίδρυμα Εσωτερικής Έρευνας για την Ειρήνη της Στοκχόλμης (SIPRI) με τίτλο "Οι παγκόσμιες στρατιωτικές δαπάνες περνούν 2 τρισεκατομμύρια δολάρια για πρώτη φορά", και ανέφερε ότι, "οι στρατιωτικές δαπάνες των ΗΠΑ ανήλθαν σε 801 δισεκατομμύρια δολάρια το 2021, μια πτώση 1,4 τοις εκατό από το 2020. Το στρατιωτικό βάρος των ΗΠΑ μειώθηκε ελαφρώς από 3,7% του ΑΕΠ το 2020 σε 3,5% το 2021. Ωστόσο, δεν περιελάμβαναν το πλήρες ποσό των ΗΠΑ, αλλά μόνο τα τμήματα του που καταβάλλονται από το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ. Κατά συνέπεια, ένα πιο ρεαλιστικό παγκόσμιο σύνολο θα ήταν περίπου 2,8 τρισεκατομμύρια δολάρια, το οποίο είναι περίπου διπλάσιο από τις ετήσιες στρατιωτικές δαπάνες περίπου 1,5 T των ΗΠΑ. Όλες οι άλλες 172 υπολογιζόμενες χώρες του κόσμου, μαζί, είχαν δαπανήσει ένα ποσό περίπου ισοδύναμο με αυτό.

Πριν από τη δημιουργία από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Χάρι Σ. Τρούμαν του Υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ, στις 18 Σεπτεμβρίου 1947, αντικαθιστώντας το Υπουργείο Πολέμου των ΗΠΑ που είχε δημιουργηθεί στις 7 Αυγούστου 1789 από τους Ιδρυτές της Αμερικής (λίγο μετά το Σύνταγμα των ΗΠΑ είχε τεθεί σε ισχύ στις 4 Μαρτίου 1789), οι ΗΠΑ ήταν μια δημοκρατία — όσο ελαττωματική και αν ήταν, ήταν πραγματική, παρ' όλα αυτά.

Οι ΗΠΑ ξεκίνησαν τη μετατροπή τους σε δικτατορία (υπηρετώντας τους ιδιοκτήτες των στρατιωτικών εταιρειών και των εξορυκτικών-εταιρικών εξαρτήσεών τους όπως η Chevron) όταν, στις 25 Ιουλίου 1945, ο Τρούμαν αποφάσισε ότι αν οι ΗΠΑ δεν κατακτούσαν τη Σοβιετική Ένωση, τότε η Σοβιετική Ένωση θα κατακτούσε τις ΗΠΑ, και έτσι ξεκίνησε τον Ψυχρό Πόλεμο, εκείνη την ημερομηνία, αποφασισμένος ότι η πρώτη του προτεραιότητα ως Πρόεδρος των ΗΠΑ, θα ήταν να θέσει την κυβέρνηση των ΗΠΑ σε μια σχεδόν μόνιμη πολεμική βάση, παρόλο που ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς φασισμούς (τις δυνάμεις του «Άξονα») ήταν έτοιμος να τελειώσει εκείνη την εποχή, και θα ήταν σαφώς μια νίκη για τους συμμάχους των ΗΠΑ — κυρίως, τη Σοβιετική Ένωση, και την αυτοκρατορία του Ηνωμένου Βασιλείου.

Ο Τρούμαν, σε αντίθεση με τον άμεσο προκάτοχό του, τον FDR (Φραγκλίνο Ρούζβελτ), ο οποίος ήταν παθιασμένα αφοσιωμένος αντιιμπεριαλιστής, είχε προηγουμένως βρεθεί στο περιθώριο για τις αυτοκρατορίες, αλλά, πηγαίνοντας προς τα εμπρός μετά από αυτή την ημερομηνία, θα ήταν απόλυτα αφοσιωμένος στο να κάνει ολόκληρο τον κόσμο στον πρώτο ενιαίο κόσμο- αυτοκρατορία, η οποία θα είχε τον έλεγχο ολόκληρου του πλανήτη από την κυβέρνηση των ΗΠΑ και θα μοιράζονταν μόνο οι «σύμμαχοί» της (υποτελή έθνη). Αυτό ήταν το αμερικανικό όνειρο του Τρούμαν, και ήρθε σε πλήρη αντίθεση με το όνειρο της FDR για ένα μελλοντικό Ηνωμένο Έθνη που θα κατείχε ένα παγκόσμιο μονοπώλιο σε όλα τα στρατηγικά όπλα και θα χρησίμευε ως δημοκρατική παγκόσμια ομοσπονδιακή δημοκρατία όλων των εθνών, καθένα από τα οποία θα είχε το δικό του νομικό σύστημα για τις εσωτερικές υποθέσεις, αλλά όλα τα έθνη θα υπόκεινταν στη μοναδική εξουσία των Ηνωμένων Εθνών όσον αφορά όλες τα διεθνή Θέματα. Ο Τρούμαν περιφρονεί τον FDR και ξεφορτώθηκε ολόκληρο το Υπουργικό Συμβούλιο και τους στενούς συμβούλους του FDR, μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια.

Ο Τρούμαν θαύμαζε πάρα πολύ τον στρατηγό Ντουάιτ Αϊζενχάουερ, η συμβουλή του οποίου είχε εδραιωθεί στο μυαλό του Τρούμαν στις 25 Ιουλίου 1945 ότι ο Ουίνστον Τσώρτσιλ είχε δίκιο ότι αν οι ΗΠΑ δεν κατακτούσαν τη Σοβιετική Ένωση, τότε η Σοβιετική Ένωση θα κατακτούσε τις Ηνωμένες Πολιτείες.

(Ο Αϊζενχάουερ, στο τέλος της προεδρίας του, προειδοποίησε τους Αμερικανούς ενάντια στο στρατιωτικό-βιομηχανικό συγκρότημα που ο Τρούμαν και ο ίδιος είχαν δημιουργήσει από κοινού. Ήταν ένας από τους πιο επιδέξιους ψεύτες της ιστορίας, και ήθελε η ιστορία να τον θυμάται ως άνθρωπο της ειρήνης. Στην πραγματικότητα ήταν τόσο ιμπεριαλιστής όσο ήταν ο Τρούμαν.)

Και αυτή η απόφαση, από τον Τρούμαν, εκείνη την ημερομηνία, είναι αυτό που έβαλε την κυβέρνηση των ΗΠΑ αμετάκλητα στο δρόμο προς τη μελλοντική διακυβέρνηση από ένα στρατιωτικό-βιομηχανικό συγκρότημα που θα βίαζε το Σύνταγμα των ΗΠΑ – για να αναιρέσει το πιο σημαντικό επίτευγμα των Ιδρυτών της Αμερικής.

Το Σύνταγμα των ΗΠΑ είχε γραφτεί από ανθρώπους που απεχθανοντο την ίδια την έννοια των «μόνιμων στρατών» – οποιαδήποτε μόνιμη πολεμική κυβέρνηση. Είχαν επαναστατήσει ενάντια σε μια αυτοκρατορία, και καταδίκασαν όλες τις αυτοκρατορίες. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο έκαναν ό, τι ήταν στο χέρι τους να σχεδιάσουν μια κυβέρνηση που θα απαγόρευε κάτι τέτοιο εδώ. Και η κυβέρνησή τους, σχεδιασμένη με αυτόν τον τρόπο, υπηρέτησε καλά το έθνος όλα αυτά τα χρόνια από το 1789-1947, μετά το οποίο το Σύνταγμά τους σταδιακά εγκαταλείφθηκε.

Ένα έγγραφο με ημερομηνία 21 Ιανουαρίου 1946 από το Γενικό Επιτελείο Στρατού των ΗΠΑ, με τίτλο "ΔΗΛΩΣΗ ΕΠΙΔΡΑΣΗΣ ΤΩΝ ΑΤΟΜΙΚΩΝ ΟΠΛΩΝ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ", άρχιζε με ένα "Υπόμνημα του Αρχηγού Του Γενικού Επιτελείου Στρατού των ΗΠΑ", το οποίο άρχιζε το ίδιο:

Διαβάζοντας τη δήλωση της Μεικτής Επιτροπής Στρατηγικής Έρευνας για το παραπάνω θέμα (Κ.Κ.Σ. 1477/5), απέκτησα μια κάπως δυσμενή εντύπωση. Ενώ οι περισσότερες από τις συγκεκριμένες δηλώσεις που έγιναν φαίνονται λογικές, ο τόνος φαίνεται να υποτιμά τη σημασία της ανάπτυξης ατομικών όπλων και να επιμένει άσκοπα έντονα ότι οι συμβατικές ένοπλες δυνάμεις δεν θα εξαλειφθούν. Αν και συμφωνώ απολύτως, όσον αφορά το άμεσο μέλλον, με την τελευταία έννοια, δεν έχω αισθανθεί ότι υπάρχει έντονη δημόσια ζήτηση επί του παρόντος για την κατάργηση των υπηρεσιών. Συνεπώς, ο γενικός τόνος της δήλωσης μπορεί να παρερμηνευθεί από το Κογκρέσο και το κοινό και να θεωρηθεί ένδειξη αντίδρασης εκ μέρους του στρατού και απροθυμίας σε καμία περίπτωση να μειωθεί το μέγεθος του στρατιωτικού κατεστημένου.

Αυτό ήταν σε μια εποχή που η διαδεδομένη αμερικανική υπόθεση ήταν ότι δεν θα εξακολουθούσε να υπάρχει μόνιμος στρατός σε αυτή τη χώρα.

Μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια από το θάνατο του FDR στις 12 Απριλίου 1945, μια τέτοια μόνιμη πολεμική κυβέρνηση των ΗΠΑ δημιουργήθηκε επίσημα. Το σχέδιο του FDR για έναν ΟΗΕ που θα απαγόρευε διεθνώς όλες τις αυτοκρατορίες αντικαταστάθηκε από το σχέδιο του Τρούμαν για μια Αμερική που θα γινόταν αυτό που ο ίδιος ο Χίτλερ φιλοδοξούσε να δημιουργήσει: Την πρώτη παγκόσμια αυτοκρατορία στον κόσμο. Το όνειρο του Τρούμαν είναι το σημερινό αμερικανικό όνειρο, στη σημερινή Ουάσιγκτον. και εδώ ήταν πώς ο βραβευμένος με Νόμπελ Ειρήνης Πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα (ο άλλος από τους πιο επιδέξιους ψεύτες της ιστορίας), δήλωσε στούς αποφοίτους δοκίμους του West Point, στις 28 Μαΐου 2014:

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι και παραμένουν το ένα απαραίτητο έθνος. Αυτό ισχύει εδώ και έναν αιώνα και θα ισχύει για τον αιώνα που έρχεται. ... Η επιθετικότητα της Ρωσίας προς τα πρώην σοβιετικά κράτη εκνευρίζει τις πρωτεύουσες της Ευρώπης, ενώ η οικονομική άνοδος της Κίνας και η στρατιωτική της εμβέλεια ανησυχούν τους γείτονές της. Από τη Βραζιλία έως την Ινδία, οι αυξανόμενες μεσαίες τάξεις ανταγωνίζονται μαζί μας και οι κυβερνήσεις επιδιώκουν μεγαλύτερο λόγο στα παγκόσμια φόρουμ. ... Θα είναι καθήκον της γενιάς σας να ανταποκριθεί σε αυτόν τον νέο κόσμο.»

Είναι ατελείωτα προς τα εμπρός και προς τα πάνω, για τις ΗΠΑ. Όλα τα άλλα έθνη είναι "αναλώσιμα". Και αυτός ο στόχος υποστηρίζεται τώρα, από τις μισές στρατιωτικές δαπάνες του κόσμου.

Έτσι έγινε. Συνέβη με εξαπάτηση, σε κάθε βήμα της διαδρομής.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Αρνητικά σχόλια δεχθήκαμε από πλήθος κατοίκων του Αγγελοχωρίου σχετικά με την Κυριακάτικη εκδήλωση την "Γιορτή του ψαρά και του αγρότη" στο Λιμάνι.

Πρόκειται για μια εκδήλωση που γίνεται από το 2003 συνεχώς, αλλά η φετινή θεωρήθηκε από κατοίκων πως ήταν σαφώς υποβαθμισμένη, συγκρινόμενη με τα περασμένα χρόνια.

Μάλιστα δεν έλειψαν και οι έντονες επικρίσεις καθώς ορισμένοι μιλούσαν για εκδήλωση - παρωδία που την θεώρησαν προσβολή.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η τραγωδία είχε ξεκινήσει δύο χρόνια πριν και ο επίλογος γράφτηκε σήμερα το μεσημέρι στις 3 μμ.
Η είδηση ανέφερε πτώση αυτοκινήτου στο αλιευτικό καταφύγιο του μπαξέ. Μάλιστα αυτόπτες μάρτυρες μιλούσαν για εκούσια ενέργεια.

Την αποκάλυψη της τραγικής κατάληξης όμως έδωσε ο πρώτος δύτης που προσέγγισε το αυτοκίνητο στον βυθό όταν βρήκε τους δύο αυτόχειρες δεμένους με χειροπέδες μεταξύ τους, αλλά και στο τιμόνι του αυτοκινήτου. Μάλιστα στο αυτοκίνητο τοποθέτησαν και σακιά με άμμο.

Σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία της ιατροδικαστικής εξέτασης, οι σοροί των δύο ατόμων δεν φέρουν ίχνη πάλης.

Στελέχη του Λιμενικού, της ΕΜΑΚ, της Αστυνομίας και της Πυροσβεστικής που έφτασαν στο σημείο, έστησαν επιχείρηση απεγκλωβισμού των ατόμων και ανάσυρσης του αυτοκινήτου από τον βυθό της θάλασσας.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ η μητέρα (72 ετών) και ο γιος( 50 ετών) είχαν βιώσει μια οικογενειακή τραγωδία, αφού πριν από δύο χρόνια ο αδερφός του 50χρονου, είχε δώσει τέλος στη ζωή του. Μάλιστα σε σύντομο χρονικό διάστημα από το τραγικό αυτό συμβάν, ο πατέρας της οικογένειας έφυγε από τη ζωή.

Το αυτοκίνητο φέρει πινακίδες από το νομό Κιλκίς και τα θύματα δεν διέμεναν στην περιοχή των Νέων Επιβατών.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Δραματικές στιγμές εκτυλίχθηκαν το απόγευμα της Κυριακής στη θαλάσσια περιοχή Ακρωτήρι Επανομής όταν περίπου στις 7 το απόγευμα το Λιμενικό ενημερώθηκε για δύο κολυμβητές που βρίσκονταν σε κίνδυνο.

Όπως έγινε γνωστό στη συνέχεια επρόκειτο για έναν 46χρονο και τον 15χρονο γιο του, και οι δύο με καταγωγή από τη Βουλγαρία, τους οποίους ανέσυραν από τη θάλασσα άλλοι λουόμενοι.

Στο σημείο βρέθηκαν και δύο ασθενοφόρα του ΕΚΑΒ με τους διασώστες να προσπαθούν να δώσουν τις πρώτες βοήθειες τόσο στον 46χρονο πατέρα όσο και στον 15χρονο γιο του.

Παρά την άμεση μεταφορά του 46χρονου στο νοσοκομείο «Παπαγεωργίου» της Θεσσαλονίκης, δυστυχώς ο άτυχος άνδρας δεν κατάφερε να κρατηθεί στη ζωή. Αντίθετα ο 15χρονος γιος του είναι καλά στην υγεία του και παραμένει νοσηλευόμενος στο ίδιο νοσοκομείο.

Προανάκριση για το περιστατικό διενεργεί το Α’ Λιμενικό Τμήμα Νέας Μηχανιώνας του Κεντρικού Λιμεναρχείου Θεσσαλονίκης, ενώ έχει ζητηθεί η διενέργειας νεκροψίας – νεκροτομής.


πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος*

Η έννοια του μάνατζμεντ πηγάζει και αποτελεί αντικείμενο μελέτης στη φιλοσοφία, την ιστορία, τις πολιτικές επιστήμες, την κοινωνιολογία, την ψυχολογία, τη στρατιωτική επιστήμη και τη θεολογία, ενώ η έννοια της ηγεσίας είναι επίσης ένας τομέας ενδιαφέροντος και μελέτης για τα περισσότερα από τα παραπάνω αυτά γνωστικά πεδία.

Τις τελευταίες δεκαετίες έχουν προκύψει ευρύτατες συζητήσεις αναφορικά με τις ομοιότητες και τις διαφορές μεταξύ Ηγετών και Μάνατζερ ως πρόσωπα, και μεταξυ Ηγεσίας και Διοίκησης ως διαδικασίες. Οι Bennis και ο Nanus, θεώρησαν τους μάνατζερ ως άτομα που εκτελούν ρουτίνες και εκπληρώνουν προκαθορισμένες δραστηριότητες σε αντίθεση με τους ηγέτες που επηρεάζουν τους άλλους παρέχοντας οράματα: «Οι Μάνατζερς κάνουν τα πράγματα σωστά ενώ οι Ηγέτες κάνουν τα σωστά πράγματα».

Για τον Πλάτωνα, οι ηγέτες δεν γεννιούνται με την έμφυτη ικανότητα να διοικούν, αλλά πρέπει να επιλεγούν προσεκτικά και να εκπαιδευτούν για να το κάνουν και μέσω της κατάλληλης εκπαίδευσης να γίνουν άριστοι σε αξία και κατοχή γνώσεων.

Ο Αριστοτέλης δεν ευνοούσε την αριστοκρατία και επέμενε ότι οι Ηγέτες πρέπει να αποκτήσουν «σοφόσυνη» η οποία ως όρος δηλώνει εγκράτεια και σύνεση και ακόμη και μια αρμονική κατάσταση αυτοελέγχου.

Ο Μαξ Βέμπερ έφερε στη σύγχρονη κοινωνιολογία, και κατ' επέκταση στη θεωρία του μάνατζμεντ, τον αρχαιοελληνικό όρο «χάρισμα» που σημαίνει «δώρο ικανοτήτων» και χαρακτηρίζει μερικά μόνο άτομα. Χαρισματικοί Ηγέτες επιβάλλονται στους υφισταμένους και τους οπαδούς τους μέσω ηρωικών, θρησκευτικών ή ηθικών ικανοτήτων, δεξιοτήτων ή επιδεξιοτήτων τους, ανεξάρτητα από την πραγματικότητα ότι είναι πράγματι έτσι ή αυτοί που τους ακολουθούν πιστεύουν ότι είναι έτσι.

Καθώς οι θεωρίες του Μάνατζμεντ εξελίχθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες, η έννοια του «Σπουδαίου Ανθρώπου» στην πολιτική και τη θρησκεία μεταφέρθηκαν στον επιχειρηματικό κόσμο δημιουργώντας το υπόβαθρο για την εισαγωγή της θεωρίας που διαφοροποιεί τη συναλλακτική ηγεσία και τη μετασχηματιστική ηγεσία.

Η συναλλακτική ηγεσία στη θεωρία Μάνατζμεντ προϋποθέτει μια διαδικασία ανταλλαγής αμοιβαίας εξάρτησης που βασίζεται στη δομή εξουσίας μιας επιχείρησης ή ενός οργανισμού. Αυτός ο τύπος Μάνατζμεντ αφορά στο προσωπικό συμφέρον των υφισταμένων και των οπαδών και στη διευκρίνιση των εργασιακών καθηκόντων και των προσδοκιών από τον Μάνατζερ-διευθυντή-ηγέτη και μαζί τις αντίστοιχες ανταμοιβές ή τιμωρίες.

Η μετασχηματιστική ηγεσία δείχνει τη σημασία των ιδιοτήτων των ανθρώπινων σχέσεων στην κρίσιμη αλληλεξάρτηση της σχέσης Μάνατζερ-διευθυντή και υφισταμένου-ακολούθου, με αποτέλεσμα την αύξηση της αφοσίωσης στην επίτευξη του προκαθορισμένων στόχων σε ιδιωτικές ή δημόσιες επιχειρήσεις και οργανισμούς.
Οι θεωρίες της μετασχηματιστικής ηγεσίας, που δηλώνουν εμπνευσμένη ηγεσία, σχετίζονται πολύ στενά με την έννοια του «χαρίσματος».

Οι χαρισματικοί μάνατζερ σε σύγχρονες εταιρείες που επιδεικνύουν πεποίθηση και παίρνουν θέση μπορούν να αιχμαλωτίσουν όχι μόνο τη φαντασία αλλά και τις καρδιές και την πίστη των υφισταμένων και των συναδέλφων τους με συνέπεια στους σύγχρονους χώρους παραγωγής αλλά και στις σουίτες διευθυντικών στελεχών να δημιουργούν εμπνευσμένα κίνητρα για την επίτευξη των εταιρικών και οργανωσιακών οραμάτων.

Το μετασχηματιστικό μάνατζμεντ δημιουργεί επίγνωση της αποστολής ή του οράματος της εταιρείας και παρακινεί τους υφισταμένους και τους συναδέλφους να κοιτάξουν πέρα ​​από τα προσωπικά τους συμφέροντα προς εκείνα που θα ωφελήσουν την επιχείρηση ή τον οργανισμό.

Οι μετασχηματιστικοί μάνατζερ παρακινούν τους άλλους να επιτύχουν περισσότερα από όσα αρχικά σκόπευαν και συχνά ακόμη περισσότερα από όσα πίστευαν ότι είναι δυνατόν να επιτύχουν. Θέτουν πιο απαιτητικές προσδοκίες και πολύ συχνά επιτυγχάνουν υψηλότερες επιδόσεις και αποδόσεις.
«Θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα το 2008 αν αντί για τη Lehman Brothers είχαμε να κάνουμε με τη Lehman Sisters;»

Η καλοπροαίρετα ειρωνική ερώτηση, που κυκλοφόρησε μετά το 2008 ευρύτατα στα Παγκόσμια Μέσα Μαζική Ενημέρωσης και Δικτύωσης δεν είναι εντελώς άσχετη. Το σχόλιο, καυστικό αλλά συνοπτικό, έφερε στο προσκήνιο μια πραγματικότητα που αντιμετωπίζει ταλαντούχες γυναίκες στην εκπαίδευση, στον Επιχειρηματικό κόσμο και στην πολιτική.

Οι γυναίκες υπερτερούν αριθμητικά των ανδρών στις εγγραφές σε Ιδρύματα Ανωτάτης Παιδείας διεθνώς και αποφοιτούν με ποσοστά πολύ μεγαλύτερα από τους άνδρες συναδέλφους τους. Εισέρχονται στον κόσμο των Επιχειρήσεων και Οργανισμών αλλά μετά «χάνονται».

Ένα αιτιολογικό στερεότυπο είναι ότι οι γυναίκες προτιμούν την οικογενειακή ζωή από την καριέρα και αργά ή γρήγορα απέχουν από την πλήρη απασχόληση, καθώς ο γάμος και η μητρότητα τις εμποδίζουν να αφιερώσουν την ίδια ποσότητα ενέργειας και προσπάθειας για την πρόοδο της σταδιοδρομίας τους σε σύγκριση με τους άνδρες συναδέλφους τους.

Ακόμη και εάν το συγκεκριμένο αιτιολογικό στερεότυπο ίσχυε η πραγματικότητα είναι ότι εκείνες οι γυναίκες που επιλέγουν να απέχουν από τη δημιουργία οικογένειας δεν προάγονται στις υψηλότερες βαθμίδες της διοικητικής ιεραρχίας, παρά το γεγονός ότι διαθέτουν όλη την απαραίτητη κατάρτιση, δεξιότητες, εμπειρία και ηγετικά ταλέντα, ξεπερνώντας σε πολλές περιπτώσεις αυτά των ανδρών ανταγωνιστών τους.

Η παρεμπόδιση των γυναικών από το δικαίωμά τους να ανέβουν στα υψηλότερα επίπεδα του Μάνατζμεντ είναι ένα γεγονός που κοστίζει ακριβά, έστω και αν αυτό δεν φαίνεται στους εταιρικούς ετήσιους ισολογισμούς.

Όταν η εκπαίδευση, η εμπειρία, οι δεξιότητες και τα ταλέντα που κατέχουν οι γυναίκες Μάνατζερς δεν χρησιμοποιούνται σωστά, αυτό συσσωρεύει υψηλό κόστος σε ιδιωτικές και δημόσιες Επιχειρήσεις και Οργανισμούς και, κατ' επέκταση, στις ανθρώπινες κοινωνίες. Το γεγονός φέρνει στο νου το σύγχρονο και ευρέως ερευνημένο θέμα της «σιωπηρής γνώσης» σε Επιχειρήσεις και Οργανισμούς που μένει αδρανές και αχρησιμοποίητο.

Πριν δύο δεκαετίες, ο Cotter και οι συνεργάτες του διαπίστωσαν ότι το φαινόμενο της «γυάλινης οροφής» στις ΗΠΑ συνεχίζει να υφίσταται σε ευρύτατη κλίμακα παρά την εισαγωγή και την επιβολή του ιστορικού «Νόμου για τα Πολιτικά Δικαιώματα του 1964», ο οποίος στόχευε στην απαγόρευση κάθε μορφής διάκρισης, αλλά και παρά τον Τίτλο ΙΙ του Νόμου για τα Πολιτικά Δικαιώματα του 1991 που ίδρυσε την «Επιτροπή Γυάλινης Οροφής».

Μια έρευνα του Φεβρουαρίου 2011 από το «Institute of Leadership and Management» που αναφέρθηκε από το BBC, έδειξε ότι τα πράγματα δεν είναι πολύ καλύτερα για τις Βρετανίδες γυναίκες μάνατζερ. Το BBC ανέφερε ότι τα 3/4 των γυναικών που συμμετέχουν σε αυτή την έρευνα εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν εμπόδια για την προαγωγή σε υψηλότερες εταιρικές θέσεις.

Οι κάρτες προφανώς στοιβάζονται ενάντια στις γυναίκες μάνατζερ στην εταιρική ζωή, αλλά τα πράγματα δεν φαίνεται να είναι καλύτερα στην ακαδημαϊκή ζωή. Οι στατιστικές δείχνουν ότι σε πολλά κολέγια και πανεπιστήμια, οι γυναίκες είναι εγγεγραμμένες σε μεγαλύτερους αριθμούς από τους άνδρες, αλλά κοιτάζοντας τους καταλόγους προσωπικού του διδακτικού και ερευνητικού προσωπικού, είναι πραγματικότητα ότι οι άνδρες είναι περισσότεροι από τις γυναίκες. Ακόμη και μια επιφανειακή ματιά κορυφαίων στελεχών σε εκπαιδευτικά ιδρύματα θα αποκαλύψει ότι υπάρχουν περισσότεροι άνδρες που κατέχουν θέσεις Πρυτάνεων, Αντιπρυτάνεων Κοσμητόρων και Προέδρων τμημάτων παρά γυναίκες.

Αξιολογώντας την σημερινή πραγματικότητα με τη χρήση των εργαλείων της θεωρίας του Μαξ Βέμπερ, εύκολα θα διαπιστώσουμε ότι στον 21ο αιώνα η συντριπτική πλειοψηφία ιδιωτικών και δημοσίων επιχειρήσεων και οργανισμών, σε παγκόσμια κλίμακα, συνεχίζουν να λειτουργούν με την μορφή πατριαρχικής εξουσίας.
Κλείνω το άρθρο μου για το επιζήμιο φαινόμενο της «γυάλινης οροφής» που αδικεί τις ταλαντούχες γυναίκες και καταλήγει στη συσσώρευση μεγάλου οικονομικό-κοινωνικό-ψυχολογικού κόστους, αναρωτώμενος πόσο περισσότερος χρόνος θα χρειασθεί να περάσει μέχρι την ημέρα που μια θαρραλέα γυναίκα μάνατζερ θα παραφράσει το ιστορικά μεγάλο κάλεσμα των Μαρξ και Ένγκελς, καλώντας τις γυναίκες μάνατζερ να ενωθούν, «καθώς δεν θα έχουν τίποτα να χάσουν αλλά παρά πολλά να κερδίσουν σπάζοντας τη γυάλινη οροφή που τις κρατά παγιδευμένες στα μεσαία σκαλοπάτια των επιχειρήσεων και των οργανισμών».



*O Γιώργος Πιπερόπουλος, Δρ Κοινωνιολογίας - Ψυχολογίας, είναι Επίτιμος Καθηγητής Μάνατζμεντ και Μάρκετινγκ στο Βρετανικό Πανεπιστήμιο Durham, συνταξιούχος καθηγητής Μάνατζμεντ, Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων και πρώην Πρόεδρος του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Μόλις πριν λίγες μέρες υπήρξε το απαράδεκτο γεγονός της πρόσκλησης του Προέδρου της Παραολυμπιακής Επιτροπής κ. Γιώργο Καπελλάκη σε εγκαίνια αθλητικών εγκαταστάσεων και να μην φροντίσουν για την προσβασιμότητά του με αποτέλεσμα να προκαλέσει αλγεινή εντύπωση η δημοσιευμένη φωτο στο πανελλήνιο.
Γράψαμε τότε:
.....Δεν είναι η πρώτη φορά που δέχεται τέτοιου είδους υποδοχή ο πρόεδρος της Παραολυμπιακής Επιτροπής Γιώργος Καπελλάκης. Έχει σύμφωνα με πληροφορίες μας και απορρίψεις από Δημάρχους που αρνήθηκαν να τον δεχθούν (ρεπορτάζ για το θέμα σε νέα ανάρτησή μας) που έδειξαν με τον χειρότερο τρόπο την άποψή τους για τον αθλητισμό και την διαφορετικότητα.....

Και επανερχόμαστε σήμερα, μετά από σχετική έρευνα που αφήνει εκτεθειμένο τον δήμαρχο Θερμαϊκού κ. Γιώργο Τσαμασλή ο οποίος αρνήθηκε  (λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων ; ) να συναντήσει τον Γιώργο Καπελλάκη με την ιδιότητά του Προέδρου της Παραολυμπιακής Επιτροπής προκειμένου να συζητήσουν θέματα που αφορούν τόσο την προσβασιμότητα των ατόμων με αναπηρία αλλά και την προοπτική βελτίωσης των αθλητικών υποδομών στην περιοχή του Δήμου Θερμαϊκού. Μετά την ακύρωση του προγραμματισμένου ραντεβού του δημάρχου Θερμαϊκού με τον κ. Καπελλάκη που βρισκόταν στην Θεσσαλονίκη και την διαβεβαίωση ότι θα ειδοποιηθεί για νέο ραντεβού, ματαίως ανέμενε στο τηλέφωνό του, επί τριήμερο που βρισκόταν στην περιοχή, ο Πρόεδρος των Παραολυμπιονικών.

Και δεν εστιάζουμε απλά στην αδιαφορία απέναντι σε έναν Παραολυμπιονίκη, ούτε και στον επικεφαλής μια πολύ σημαντικής ομοσπονδίας ατόμων ΑμΕΑ με ότι αυτό συνεπάγεται. Την στιγμή που στον ίδιο χρόνο έσπευσαν να τον συναντήσουν  και να σχεδιάσουν την επόμενη μέρα για τον εκσυγχρονισμό και την αναβάθμιση των αθλητικών υποδομών ο Υφυπουργός Εσωτερικών Μακεδονίας Θράκης Ταύρος Καλαφάτης αλλά και πλήθος δημάρχων, όπως ο Δήμαρχος Καλαμαριάς Γιάννης Δαρδαμανέλης, ο Δήμαρχος Νεάπολης Συκεών Σίμος Δανιηλίδης, ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης και πολλοί άλλοι, πιστεύουμε ότι πρόκειται για ατόπημα εκ μέρους του κ. Τσαμασλή.


Θεωρούμε τελείως λανθασμένη την υποτίμηση της συνάντησης με έναν σημαντικό εκπρόσωπο του αθλητισμού με μεγάλες διακρίσεις σε παγκόσμιο επίπεδο (μετάλλια σε Ολυμπιάδες) που σίγουρα θα ήταν αποδοτική για τον δήμαρχο Θερμαϊκού όσον αφορά την αναβάθμιση των αθλητικών υποδομών της περιοχής, καθόσον η επίσκεψη θα αφορούσε και την καταγραφή των αθλητικών εγκαταστάσεων και τις ελλείψεις τους.

Και θεωρούμε τραγική την αδιαφορία αυτή του Δημάρχου Θερμαϊκού γιατί όπως ουσιαστικά ακόμη και δικοί του σύμβουλοι (Παναγιώτης Τροκάνας, πρόσφατα παραιτηθείς από όλες τις θέσεις που κατείχε συμπεριλαμβανομένης και αυτής του εντεταλμένου συμβούλου για τον Αθλητισμό αλλά και του Υπευθύνου Διευθυντού του ΚΑΠΠΑ) τον ψέγουν δημόσια για την ασυνέπεια και εγκατάλειψη των αθλητικών εγκαταστάσεων στον Δήμο.

Και φυσικά θα είχε έναν λόγο παραπάνω για την συνάντηση αφού στον Δήμο Θερμαϊκού ανήκει ιδιοκτησιακά το ΚΑΠΠΑ, ένα στολίδι που εξακολουθεί να υπολειτουργεί (το κολυμβητήριο παραμένει σε αδράνεια, όπως και άλλες εγκαταστάσεις λόγω μη ύπαρξης σύνδεσης  με ηλεκτρικό ρεύμα - χρόνια μετά τις κλοπές των μετασχηματιστών από κακοποιούς της περιοχής) και στο οποίο ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ - βάσει κανονισμού και συμβατικών υποχρεώσεων - να έχουν πρόσβαση αθλητές αλλά και πολίτες ΑμΕΑ.

Θα έπρεπε, νομίζουμε, να επιδιώξει ο Δήμαρχος Θερμαϊκού την συνάντηση ώστε να σχεδιάσει ενδεχόμενα νέες αθλητικές εγκαταστάσεις, πιθανότατα ένα στάδιο που να καλύψει αναγκαιότητες για αθλητές στίβου όπως και για αθλητές με αναπηρία που δεν υπάρχει ΠΟΥΘΕΝΑ ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ αλλά και στη Χαλκιδική. Εκτός του Καυτατζογλείου τίποτα. Το ΚΑΠΠΑ διαθέτει τεράστια έκταση.
Και ίσως είναι ευνοϊκή η συγκυρία, ώστε να δημιουργηθεί ο κατάλληλος σχεδιασμός, με σχετικές επαφές και προγραμματισμό με Παραολυμπιακή Επιτροπή (Καπελλάκης), ΣΕΓΑΣ (Σακοράφα) και Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή(Καπράλος).


Γνωρίζουμε πως στις αρχές Ιουλίου ο κ. Γιώργος Καπελλάκης θα βρίσκεται εκ νέου στην Θεσσαλονίκη. Δεν ξέρουμε αν στην ατζέντα του υπάρχει συνάντηση με τον Δήμαρχο Θερμαϊκού.  Εκείνος όμως θα πρέπει να επανορθώσει φροντίζοντας να βρεθεί και να συζητήσει σοβαρά με τον Πρόεδρο της 
Παραολυμπιακής Επιτροπής.



* Στις φωτο ο κ. Καπελλάκης με τον δήμαρχο Νεάπολης-Συκεών, με τον δήμαρχο Καλαμαριάς και τον Υφυπουργό Εσωτερικών Μακεδονίας Θράκης κ. Καλαφάτη κατά την επίσκεψη του Μαΐου στην Θεσσαλονίκη

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Daniele Perra.Reseau Interntional, 22-6-22
Μετάφραση: Μ.Στυλιανού

Στις αρχές Ιουνίου, το Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Μελετών με έδρα την Ουάσινγκτον (μια δεξαμενή σκέψης πολύ κοντά στο Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ και την αμερικανική βιομηχανία όπλων μέσω της οποίας χρηματοδοτείται άφθονα) δημοσίευσε ένα άρθρο του Antony H. Cordesman με τίτλο "Ο μακροπρόθεσμος αντίκτυπος της ουκρανικής σύγκρουσης και η αυξανόμενη σημασία της πολιτικής συνιστώσας του πολέμου". που περιγράφει καλά τη νέα βορειοαμερικανική προσέγγιση στη σύγκρουση στην Ανατολική Ευρώπη.

Αναφέρει: "Τώρα φαίνεται πιθανό ότι η Ουκρανία δεν θα ανακτήσει τα εδάφη της στα ανατολικά και δεν θα λάβει γρήγορα τη βοήθεια που χρειάζεται για την ανοικοδόμηση". Μια βοήθεια που θα εκτιμηθεί, με πολύ αισιόδοξο τρόπο, στα 500 δισεκατομμύρια δολάρια (ποσό που δεν λαμβάνει υπόψη την εδαφική απώλεια της πλουσιότερης περιοχής της). Επιπλέον, η Ουκρανία θα πρέπει να αντιμετωπίσει μια μόνιμη ρωσική απειλή που θα περιορίσει την ικανότητά της να ανοικοδομήσει τις βιομηχανικές περιοχές της και η οποία, ιδίως ενόψει των εδαφικών απωλειών που αναφέρθηκαν παραπάνω, θα προκαλέσει ορισμένα προβλήματα όσον αφορά το θαλάσσιο εμπόριο (ο κίνδυνος η Ρωσία, μόλις τελειώσουν οι επιχειρήσεις στο Ντονμπάς, να κατευθυνθεί στην Οδησσό, αποκλείοντας εντελώς το Κίεβο από τις ακτές της Μαύρης Θάλασσας, παραμένει πραγματικός).

Το άρθρο αναφέρει επίσης τον τρόπο με τον οποίο η σύγκρουση ανέδειξε, από τη ρωσική πλευρά, μια συντονισμένη και πολύ ευέλικτη χρήση στρατιωτικών, πολιτικών και οικονομικών μέσων σε σύγκριση με τα οποία, η απλή χρήση του προπαγανδιστικού πολέμου και του καθεστώτος κυρώσεων από τη δυτική πλευρά φαινόταν να είναι σημαντικά αναποτελεσματική. Ένας παράγοντας που, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, θα αναδιαμορφώσει το παγκόσμιο σύστημα από το τελικό τέλος των συγκρούσεων δεν θα σημάνει το τέλος των μακροπρόθεσμων οικονομικών και γεωπολιτικών επιπτώσεών του. Για να μην αναφέρουμε ότι η Ρωσία και η Κίνα αναπτύσσουν μια αξιοσημείωτη ικανότητα να προσελκύουν αφρικανικές και ασιατικές χώρες στο πλευρό τους (η πρόσφατη περίπτωση του Μάλι, το οποίο επέλεξε να απελάσει τα γαλλικά και ιταλικά αγήματα, με αυτή την έννοια, είναι εμβληματική).

Επιπλέον, σε αντίθεση με τη δυτική προπαγάνδα μέχρι στιγμής, ο Κόρντεσμαν ισχυρίζεται ότι μόνο ένα «μικρό μέρος» των ρωσικών ενεργειών στην Ουκρανία μπορεί να οριστεί επίσημα ως «εγκλήματα πολέμου», παρά τον αντίκτυπό τους στον άμαχο πληθυσμό.

Τώρα, ανεξάρτητα από τις εκτιμήσεις του επικεφαλής ομότιμου στρατηγικού της βορειοαμερικανικής δεξαμενής σκέψης (με την οποία μπορεί κανείς να συμφωνήσει ή όχι), αυτό που είναι προφανές είναι η αλλαγή θέσεως στην αφήγηση του δυτικού κέντρου διοίκησης για τη σύγκρουση.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες (εκείνες που, σύμφωνα με τον Κίσινγκερ, έχουν μόνο συμφέροντα και όχι συμμάχους) δεν είναι αρχάριες σε αυτές τις επιχειρήσεις εγκατάλειψης του «φίλου» όταν έχουν επιτύχει τον στόχο τους ή δεν τον θεωρούν πλέον χρήσιμο (από το Βιετνάμ μέχρι το Αφγανιστάν, τον Παναμά και το Ιράκ, η ιστορία είναι γεμάτη από παρόμοια παραδείγματα). Μένει να δούμε αν οι ΗΠΑ έχουν επιτύχει πραγματικά τους στόχους τους όσον αφορά τη σύγκρουση στην Ουκρανία ή αν αυτή η αλλαγή εκτιμήσεων μπορεί να ερμηνευθεί ως "στρατηγική απόσυρση".

Έχει επισημανθεί νωρίτερα ότι η σύγκρουση στην Ουκρανία επιφέρει βαθιές αλλαγές στην τρέχουσα οικονομική, χρηματοπιστωτική και γεωπολιτική δομή του κόσμου. Μπορούμε να μιλήσουμε για μια εξέλιξη προς ένα πολυπολικό σύστημα; Η απάντηση είναι ναι, ακόμα κι αν οι ίδιες οι ΗΠΑ προσπαθήσουν να το επιβραδύνουν. Πώς? Σήμερα υπάρχουν τρεις (στο μέλλον, θα μπορούσαν να υπάρχουν τέσσερις με την Ινδία) μεγάλες παγκόσμιες δυνάμεις: οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ρωσία και η Κίνα (οι δύο τελευταίες θεωρούνται ρεβιζιονιστικές δυνάμεις του μονοπολικού συστήματος). Ωστόσο, ο κύριος παγκόσμιος ανταγωνιστής του δολαρίου είναι το ευρώ. Ο στόχος της Βόρειας Αμερικής, να κερδίσει χρόνο στην φθίνουσα παραβολή της βορειοαμερικανικής αυτοκρατορίας, είναι η συνεχής αποδυνάμωση του ευρωπαϊκού νομίσματος. Εκτός από την Ουκρανία, ποιος είναι ο μεγάλος χαμένος στη σημερινή σύγκρουση στην Ανατολική Ευρώπη; Η Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο στόχος των Ηνωμένων Πολιτειών, τουλάχιστον από το 1999, ήταν να καταστήσουν τη δική τους βιομηχανία τεχνητά ανταγωνιστική καταστρέφοντας την ευρωπαϊκή βιομηχανία, διατηρώντας παράλληλα τη Γηραιά Ήπειρο σε κατάσταση γεωπολιτικής αιχμαλωσίας. Ηευρωπαϊκή πολιτική ελίτ το γνωρίζει καλά αυτό, αλλά είναι πολύ απασχολημένοι με το να επιδιώκουν τα δικά τους συμφέροντα, αυτά του πορτοφολιού.

Πάρτε, για παράδειγμα, την οριακή περίπτωση της Ιταλίας, της οποίας η μακροπρόθεσμη ενεργειακή στρατηγική διαλύθηκε με την επίθεση του ΝΑΤΟ κατά της Λιβύης. Έκτοτε, οι κυβερνήσεις Monti, Letta και Renzi ευθύνονται κατά κύριο λόγο για την σχεδόν πλήρη υποταγή της ιταλικής ενεργειακής πολιτικής στο ρωσικό φυσικό αέριο. Σήμερα, τα ίδια κόμματα που υποστήριξαν για πρώτη φορά την ανάγκη επέμβασης στη Λιβύη, στη συνέχεια οι κυβερνήσεις που ακολούθησαν την προδοσία του Μπερλουσκόνι (υπεύθυνες για την προδοσία της Τρίπολης) είναι τα ίδια που απαιτούν και επικροτούν το εμπάργκο στις εισαγωγές υδρογονανθράκων από τη Ρωσία, αγνοώντας για άλλη μια φορά το εθνικό συμφέρον της Ιταλίας. Σε αυτό το πλαίσιο, η μόνη λύση για την Ιταλία δεν μπορεί να είναι μόνο να απαλλαγεί από τον Ντραγκισμό το συντομότερο δυνατόν.

Συνεπώς, η Ευρώπη είναι ο μεγάλος χαμένος οικονομικά και γεωπολιτικά. Η πιθανότητα επισιτιστικής κρίσης στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή λόγω της συνέχισης της σύγκρουσης και, κατά συνέπεια, της μείωσης των ρωσικών και ουκρανικών εξαγωγών σιτηρών σε αυτές τις περιοχές θα μπορούσε να προκαλέσει νέα κύματα μετανάστευσης που θα επηρεάσουν άμεσα μια Ευρώπη στην οποία το πρόβλημα του ενεργειακού εφοδιασμού θα οδηγήσει σε ολοένα και υψηλότερο πληθωρισμό, διαρθρωτική οικονομική κρίση και σχετική μείωση της γενικής ποιότητας ζωής.

Τέλος, δεν πρέπει να υποτιμάται το γεγονός ότι η άγκυρα της σωτηρίας για την Ευρώπη (τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα, επειδή η διαφοροποίηση μέσω Αφρικής και Ισραήλ φαίνεται πολύ μακριά) υποτίθεται ότι ήταν το υγροποιημένο φυσικό αέριο της Βόρειας Αμερικής. Λοιπόν,με μια παράξενη έκρηξη πρόσφατα παροπλίστηκε το LNG HUB στο Freeport του Τέξας, από όπου αναχωρούν πλοία που μεταφέρουν αέριο στην Ευρώπη. Η υποδομή θα τεθεί εκ νέου σε λειτουργία από τα τέλη του 2022. Όλα αυτά ενώ η Gazprom μειώνει τις εξαγωγές της προς την Ευρώπη σε αντίποινα για την έγκριση ενός ακόμη πακέτου αυτοκτονικών κυρώσεων.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Η κυβέρνηση και τα συστημικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, μετά την ανακοίνωση της έκθεσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, με βάση την οποία η χώρα μας θα βγει από την «ενισχυμένη εποπτεία» των δανειστών της τον ερχόμενο Αύγουστο, έχουν στήσει επικοινωνιακό πανηγύρι και προσπαθούν να πείσουν το λαό, που στενάζει από την ακρίβεια και την ενεργειακή φτώχεια, ότι μαζί με αυτή τελειώνει και η περίοδος της 10ετούς μνημονιακής λιτότητας και οι μνημονιακές δεσμεύσεις.

Η πραγματικότητα, όμως, είναι αρκετά διαφορετική για τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα της χώρας μας. Στη λίστα με τα προαπαιτούμενα της ενισχυμένης εποπτείας, που περιλαμβάνεται σε αυτή την έκθεση, σε λίγα από αυτά υπάρχει η ένδειξη “completed” («ολοκληρώθηκε»), ενώ στα περισσότερα αναφέρονται μικρότερες ή μεγαλύτερες εκκρεμότητες. Η ελληνική κυβέρνηση καλείται, μάλιστα, να προωθήσει ένα μίνι μνημόνιο, αφού σε ασφυκτικές προθεσμίες πρέπει να εφαρμόσει τα μη εκπληρωθέντα μνημονιακά προαπαιτούμενα, όπως για παράδειγμα οι ρυθμίσεις που αφορούν τους πλειστηριασμούς λαϊκών κατοικιών και περιουσιών, αλλιώς κινδυνεύει να χάσει την προθεσμία εκταμίευσης της επόμενης και τελευταίας δόσης μέτρων «ελάφρυνσης» του δημοσίου χρέους στο τέλος του 2022 και να παραμείνει, ουσιαστικά, σε ενισχυμένη εποπτεία από τους δανειστές της και τους πρώτους μήνες του 2023.

Παράλληλα, η Κομισιόν προτείνει την παράταση της «ρήτρας διαφυγής» από το ευρωπαϊκό σύμφωνο δημοσιονομικής σταθερότητας και για το 2023 και απενεργοποίηση της το 2024. Ωστόσο, καθιστά σαφές ότι οι χώρες με υψηλό δημόσιο χρέος, όπως η Ελλάδα, που το διόγκωσε ακόμα περισσότερο τα δύο τελευταία χρόνια, θα πρέπει να δείξουν προσοχή στη λήψη στοχευμένων μέτρων και επιστροφή σε εξοντωτικά για τους λαούς πρωτογενή πλεονάσματα, με στόχο τη μείωση του χρέους, προειδοποιώντας, δηλαδή για νέα μνημόνια λιτότητας.

Στην ουσία, η «ενισχυμένη εποπτεία» των δανειστών, το καθεστώς δηλαδή ταπεινωτικής και ασφυκτικής κηδεμονίας, που συμφώνησε μαζί τους το 2018 η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ ως προέκταση των τριών μνημονίων, δίνει τη θέση της στα «μνημόνια διαρκείας» της ΕΕ, και στην αυστηρή εποπτεία της από την κομισιόν με τη μορφή, πλέον «των εκθέσεων για το Ευρωπαϊκό Εξάμηνο», που θα ελέγχουν την τήρηση των αντιλαϊκών δημοσιονομικών και άλλων στόχων της ΕΕ και της Ευρωζώνης.

Το «Ταμείο Ανάκαμψης», που η κυβέρνηση Μητσοτάκη το επικαλείται ως «μάνα εξ ουρανού» και ως εργαλείο επίλυσης όλων των προβλημάτων, προωθεί τη χρηματοδότηση μεγάλων, κυρίως, ιδιωτικών επιχειρήσεων, σε τομείς και κλάδους, που υπαγορεύει η ΕΕ και οι ωφελούμενοι επιχειρηματικοί όμιλοι και όχι οι πραγματικές ανάγκες του λαού και της χώρας. Επιπλέον, ενώ προβλέπει νέα προνόμια, διευκολύνσεις και επιδοτήσεις στο μεγάλο κεφάλαιο για να επενδύει σε πράσινες «πολιτικές – μπίζνες», περιλαμβάνει πολλές νέες αντικοινωνικές «μεταρρυθμίσεις» ως προαπαιτούμενα για την εκταμίευση των προβλεπόμενων χρηματοδοτήσεων στους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους. Με τον ίδιο μονομερή ταξικά τρόπο θα διατεθούν και τα 300 δισ. ευρώ για τη «διαχείριση της ενεργειακής κρίσης», που ανακοίνωσε πριν λίγες ημέρες η Κομισιόν για τις χώρες της ΕΕ. Σε αυτή την κατεύθυνση είναι και οι επενδυτικοί νόμοι, που ψήφισε η σημερινή κυβέρνηση της ΝΔ και με αυτό τον τρόπο θα αξιοποιηθεί και η παράταση, που δόθηκε για άλλο ένα χρόνο, στη «ρήτρα διαφυγής» από το Σύμφωνο Δημοσιονομικής Σταθερότητας.

Με βάση αυτές τις εξελίξεις το πραγματικό πολιτικό δίλημμα για το λαό είναι, όχι να επιλέξει ένα καλύτερο διαχειριστή αυτών των δρομολογημένων αντικοινωνικών πολιτικών αλλά να αγωνιστεί για να τις αποτρέψει. Ιδού πεδίον δόξης λαμπρό για τις δυνάμεις της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, για ν’ αποδείξουν ότι μπορούν να είναι πραγματικά χρήσιμες στο λαό, συντονίζοντας τη δράση αλλά και τις πολιτικές πρωτοβουλίες τους για να στηρίξουν τους κοινωνικούς αγώνες και προβάλλοντας ενωτικά ένα εναλλακτικό και ελπιδοφόρο φιλολαϊκό δρόμο για το λαό, τη νεολαία και τη χώρα.

Δημήτρης Στρατούλης
Στέλεχος ΛΑΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ
π. Βουλευτής και Υπουργός

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ένα θλιβερό περιστατικό σημειώθηκε το πρωί του Σαββάτου στο Αττικό Ζωολογικό Πάρκο, καθώς ένας χιμπατζής το «έσκασε» από τον περιοριστικό του χώρο μετά από επεισόδιο με άλλους πιθήκους.

Το άτυχο ζώο βρέθηκε σε κοντινή απόσταση με επισκέπτες του Πάρκου που θορυβήθηκαν από την παρουσία του, ενώ το προσωπικό ασφαλείας επιχειρούσε να το θέσει υπό περιορισμό.

Τελικά, οι προσπάθειες για την απομόνωση του χιμπατζή δεν ευοδώθηκαν και το προσωπικό ασφαλείας θανάτωσε το ζώο υπό το φόβο να επιτεθεί σε κάποιον από τους επισκέπτες.

Αυτόπτες μάρτυρες ανέφεραν ότι οι επισκέπτες παρέμεναν στα οχήματά τους, ενώ το προσωπικό ασφαλείας επιχειρούσε να εξουδετερώσει το ζώο.

Πάντως, το γεγονός έχει προκαλέσει αντιδράσεις. Από την πλευρά τους, οι υπεύθυνοι του Πάρκου υποστήριξαν ότι δεν υπήρχε χρόνος για νάρκωση του ζώου.

Η είδηση για την θανάτωση του χιμπατζή έγινε γνωστή μετά από ανάρτηση του Πάρκου στο Instagram, ενώ δημοσιεύτηκε και σχετική ανακοίνωση στο site του.

Η ανακοίνωση για την θανάτωση του χιμπατζή

«Σήμερα το πρωί στις 09:40 διαπιστώθηκε από το προσωπικό του Πάρκου μετά από επεισόδιο μεταξύ των χιμπατζήδων, η διαφυγή του alpha male χιμπτατζή. Αμέσως ενεργοποιήθηκε το πρωτόκολλο ασφαλείας του Πάρκου, ενημερώθηκε η αστυνομία, απομονώθηκαν οι επισκέπτες και ο χιμπατζής, με τις συντονισμένες κινήσεις του προσωπικού ασφαλείας, παρουσία των κτηνιάτρων, οδηγήθηκε σε απομονωμένο χώρο στην περίμετρο του Πάρκου, όπου και κρίθηκε απαραίτητη η εξουδετέρωση του 20 λεπτά αργότερα».

Αξίζει να σημειωθεί ότι η ανακοίνωση του Αττικού Ζωολογικού Πάρκου, η οποία βρίσκεται στο site του, φέρει τον τίτλο: «Τραγική μέρα για το πάρκο», ενώ κάτω από αυτή διευκρινίζεται ότι:

«Τα αναισθητικά επιδρούν σε ένα ήρεμο ζώο σε περίπου 5 -10 λεπτά. Σε ένα ζώο με ανεβασμένη την αδρεναλίνη του, μπορεί να φτάσει και τα 20 λεπτά. Οι χιμπατζήδες ανήκουν στην κόκκινη και πιο υψηλή κατηγορία επικινδυνότητας για αυτό και σύμφωνα με τα πρωτόκολλα ασφαλείας και την εκτίμηση κινδύνου από τους παρόντες και αρμόδιους κτηνιάτρους που βλέπουν την συμπεριφορά του ζώου, προβλέπεται η εξουδετέρωση τους».




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


ZERO HEDGE, JUN 24, 2022 - 12:00 PM
By Tsvetana Paraskova of Oilprice.com
Μετάφραση: Μ. Στυλιανού

Η Ρωσία κερδίζει περισσότερα από 100 εκατομμύρια δολάρια κάθε μέρα από το φυσικό αέριο που πωλεί στην Ευρώπη παρά τις περικοπές στις παραδόσεις σε μεγάλους καταναλωτές της ΕΕ την περασμένη εβδομάδα, σύμφωνα με στοιχεία των Ανεξάρτητων Υπηρεσιών Πληροφοριών Εμπορευμάτων (ICIS) που επικαλείται το Bloomberg.

Λόγω του ράλι των τιμών του φυσικού αερίου, τα ρωσικά έσοδα από τις εξαγωγές φυσικού αερίου πιστεύεται ότι είναι ίσα με τα περσινά, όταν η Μόσχα δεν περιόριζε τις ροές φυσικού αερίου προς την Ευρώπη και δεν βρισκόταν (ακόμη) σε πορεία σύγκρουσης με την ΕΕ.

«Είναι συγκλονιστικό να βλέπουμε ότι, παρά τη μείωση κατά 75% της ημερήσιας προσφοράς από την Gazprom στην Ευρώπη, οι ημερήσιες εισπράξεις εξακολουθούν να είναι σύμφωνες με το σημείο που ήταν πριν από ένα χρόνο και σίγουρα υψηλότερες από τις προ-Covid εποχές», δήλωσε στο Bloomberg ο Tom Marzec-Manser, επικεφαλής ανάλυσης φυσικού αερίου στο ICIS.

Την περασμένη εβδομάδα, η Ρωσία μείωσε σημαντικά την προσφορά σε μεγάλους Ευρωπαίους καταναλωτές, συμπεριλαμβανομένων των μεγαλύτερων πελατών, της Γερμανίας και της Ιταλίας, παρά το γεγονός ότι οι αγοραστές τους υπέκυψαν στην απαίτηση του Πούτιν να ανοίξει λογαριασμούς σε ρούβλια στην Gazprombank για την επεξεργασία των πληρωμών με τον τρόπο που ήθελε η Ρωσία. Επιπλέον, η ετήσια συντήρηση στον Nord Stream έρχεται και θα σταματήσει εντελώς τις παραδόσεις μέσω του αγωγού για δύο εβδομάδες τον Ιούλιο, αφήνοντας την Ευρώπη να προσπαθεί περαιτέρω να γεμίσει τους χώρους αποθήκευσης φυσικού αερίου σε επαρκή επίπεδα πριν από τον χειμώνα.

Παρά το εμπάργκο της ΕΕ στο ρωσικό θαλάσσιο πετρέλαιο, που θα τεθεί σε ισχύ μέχρι το τέλος του έτους, και τη δραστικά μειωμένη παροχή φυσικού αερίου σε αγωγούς, η Ρωσία εξακολουθεί να επωφελείται από τις υψηλές τιμές πετρελαίου και φυσικού αερίου. Παρά τις δυτικές κυρώσεις που έχουν σχεδιαστεί για να βλάψουν τα έσοδα από το πετρέλαιο και το πολεμικό σεντούκι της Ρωσίας, η Μόσχα εξακολουθεί να εισπράττει πολλά επιπλέον δισεκατομμύρια δολάρια σε έσοδα από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο.

Μόνο τον Ιούνιο, η Ρωσία αναμένει να κερδίσει έως και 6,37 δισεκατομμύρια δολάρια σε πρόσθετα έσοδα από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, δήλωσε το υπουργείο Οικονομικών της νωρίτερα αυτό το μήνα, καθώς οι τιμές των ενεργειακών εμπορευμάτων έχουν αυξηθεί μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

ZERO HEDEGE, JUN 24, 2022 - 03:30 PM
Μετάφραση: Μ. Στυλιανού

Η κυβέρνηση της Ουκρανίας ανακοίνωσε την Παρασκευή για πρώτη φορά ότι οι εναπομείνασες δυνάμεις της που υπερασπίζονται τη βασική ανατολική πόλη Σεβεροντονέτσκ διατάχθηκαν να αποσυρθούν, αφού έχασαν τον έλεγχο του μεγαλύτερου μέρους της πόλης από τις ρωσικές δυνάμεις για εβδομάδες, εν μέσω αμείλικτων βομβαρδισμών και επίμονων καταγγελιών του ουκρανικού στρατού ότι δεν έχουν επαρκή πυρομαχικά και άνδρες.

"Το να παραμείνουμε σε θέσεις που βομβαρδίζονται ανελέητα για μήνες απλά δεν έχει νόημα", δήλωσε ο περιφερειακός κυβερνήτης του Λουχάνσκ Σέρχι Χαϊντάι, αφού το Σεβεροντονέτσκ είχε σχεδόν περικυκλωθεί πλήρως τις τελευταίες ημέρες. «Οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις θα πρέπει να υποχωρήσουν από το Σεβεροντόνετσκ. Έχουν λάβει εντολή να το πράξουν».

Όπως και σε προηγούμενες περιπτώσεις ήττας στην περιοχή του Ντονμπάς, η κυβέρνηση τονίζει τη νέα ενέργεια ως «στρατηγική υποχώρηση»: «Έχουν λάβει εντολές να υποχωρήσουν σε νέες θέσεις... και από εκεί συνεχίζουν τις επιχειρήσεις τους», δήλωσε ο Χαϊντάι στην ουκρανική τηλεόραση.

Παρέμεινε ασαφές πόσο γρήγορα θα γίνει η απόσυρση και η εκκένωση από την πόλη. Ο Χαϊντάι στις δηλώσεις του το πρωί της Παρασκευής περιέγραψε μια υποδομή της πόλης που καταστράφηκε ολοσχερώς, εκτιμώντας ότι πάνω από το 90% των σπιτιών είχαν βομβαρδιστεί. Είχε προπολεμικό πληθυσμό πάνω από 100.000 και πιστεύεται ότι θα μπορούσαν να υπάρχουν 10.000 ή περισσότεροι άμαχοι ακόμα εκεί. Ο Χαϊντάι τόνισε ότι το Σεβεροντονέτσκ έχει «σχεδόν μετατραπεί σε συντρίμμια».

Η ανακοινωθείσα ουκρανική υποχώρηση σηματοδοτεί ένα σημαντικό σημείο εξόρμησης για τις ρωσικές δυνάμεις στον τετράμηνο πόλεμο, δεδομένου ότι η πτώση του Severodonetsk σημαίνει ότι ο στρατός της Ρωσίας κατέχει πλέον αποτελεσματικά το σύνολο της επαρχίας του Λουχάνσκ.

Ουκρανοί αξιωματούχοι έχουν επίσης αναγνωρίσει ότι το κοντινό Λυσιτσάνσκ προσπερνάται επίσης από τις ρωσικές δυνάμεις. Από την Πέμπτη τα ουκρανικά στρατεύματα άρχισαν να αποσύρονται από τμήματα της πόλης της πρώτης γραμμής για να «αποφύγουν την περικύκλωση» - όπως έγραψε το Reuters - εν μέσω αυτού που φαίνεται ότι μπορεί να είναι πλήρης αποχώρηση από την περιοχή.

Το πολιορκημένο Λυσιτσάνσκ είναι πιθανό να υποστεί παρόμοια μοίρα με τον Σεβεροντονέτσκ, επίσης με περίπου 7.000 έως 8.000 αμάχους να εξακολουθούν να είναι παγιδευμένοι εκεί, σύμφωνα με πληροφορίες, χωρίς να έχουν πού να πάνε. Και με τις δύο πόλεις, οι ρωσικές δυνάμεις κατέστρεψαν συστηματικά βασικές γέφυρες στην περιοχή, ενώ εξέδωσαν τελεσίγραφα για να κρατήσουν τους Ουκρανούς μαχητές:

«Έχετε δύο επιλογές», προειδοποίησε ένας διοικητής των φιλορώσων αυτονομιστών που μάχονται για να καταλάβουν την πόλη τους υπερασπιστές της Ουκρανίας. «να παραδοθείτε ή να πεθάνετε».

Ωστόσο, κάθε σημαντική υποχώρηση του ουκρανικού στρατού χαρακτηρίζεται από την ηγεσία του ως απόσυρση σε πιο οχυρωμένες θέσεις και όχι ως ήττα.

Ταυτόχρονα, η μάχη για την πόλη ανέδειξε μια κραυγαλέα διαφορά μεταξύ των ρωσικών δυνατοτήτων πυροβολικού και του ανώτερου εφοδιασμού σε σύγκριση με την έλλειψη των ίδιων από την ουκρανική πλευρά. Ένας βετεράνος του βρετανικού στρατού που βοηθά επί του παρόντος τις ουκρανικές δυνάμεις ως ξένος εκπαιδευτής είπε στο CBS για μια «απόλυτη ανομοιομορφία» του πεδίου της μάχης λόγω του πλεονεκτήματος «συντριπτικού υλικού» του ρωσικού στρατού.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Όταν όλο το πολιτικό σύστημα υποκλίνεται σε ΝατοΑμερικανικά συμφέροντα και υπακούει σε υποδείξεις, υπάρχουν κι ελάχιστες πολιτικές φωνές ακηδεμόνευτες, η εξής μία, η ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ. Ακούστε αν θέλετε, για να διαμορφώσετε την δική σας άποψη και γνώμη, για το συστημικό καθεστώς της χώρας με τις κολοτούμπες, τις συμφωνίες κάτω από το τραπέζι και τη μυστική διπλωματία, τις επικείμενες "συμπλεύσεις" αριστερών, δεξιών κι αριστεροδεξιών, τον ξεκάθαρο λόγο και δεσμεύσεις της Προέδρου της ΠΛΕΥΣΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, Ζωής Κωνσταντοπούλου στους ΑΤΑΙΡΙΑΣΤΟΥΣ.

Παρακολουθείστε όπως λέει και η ίδια: "την συνέντευξή μου στους Αταίριαστους του ΣΚΑΪ ΤV, Γιάννη Ντσούνο και Χρήστο Κούτρα, για τις πολιτικές εξελίξεις, τις εκλογές, τις συμπράξεις ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ-ΚΙΝΑΛ-ΜΕΡΑ κ την εκλογική τοποθέτηση της Πλεύσης Ελευθερίας απέναντι σε όλους αυτούς!
Μιλήσαμε σοβαρά,αλλά κ γελάσαμε πολύ"

   



 Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Εάν η προμήθεια φυσικού αερίου από τη Ρωσία παραμείνει σε χαμηλά επίπεδα, η Γερμανία οδεύει προς έλλειψη, η οποία συνεπάγεται ότι κάποιες βιομηχανίες θα έπρεπε να σταματήσουν την παραγωγή και να απολύσουν εργαζόμενους, κάποιες περιοχές θα έχαναν ολόκληρα βιομηχανικά συγκροτήματα, οι αλυσίδες εφοδιασμού θα μπορούσαν να καταρρεύσουν, οι άνθρωποι θα χρεώνονταν για να πληρώσουν τους λογαριασμούς θέρμανσης, θα γίνονταν φτωχότεροι, προειδοποιεί ο υπουργός Οικονομίας και Προστασίας του Κλίματος Ρόμπερτ Χάμπεκ και κάνει λόγο για «σχέδιο του Πούτιν, με στόχο να διαλύσει τη χώρα μας».

«Αυτό που βιώνουμε αυτή τη στιγμή είναι πιο σημαντικό από την κρίση του 1973 και πηγαίνει πιο βαθιά. Η διακοπή φυσικού αερίου σήμερα θα έπληττε την οικονομία μας σφοδρότερα και εκτενέστερα (…) Και δεν μιλάμε μόνο για μέρες ή εβδομάδες, αλλά για πολύ καιρό», τονίζει ο κ. Χάμπεκ σε συνέντευξή του στο περιοδικό Der Spiegel, μία μέρα μετά την ενεργοποίηση της φάσης «συναγερμού» του σχεδίου έκτακτης ανάγκης για το φυσικό αέριο και εκφράζει τον θαυμασμό του για την ομοψυχία με την οποία αντιμετωπίζει το πρόβλημα η γερμανική κοινωνία.

«Ξέρω πολλούς πολίτες που τα χρήματά τους δεν φθάνουν έως το τέλος του μήνα ή δεν ζέσταναν όλα τα δωμάτια του σπιτιού τους τον περασμένο χειμώνα. Για να είμαι ειλικρινής, δεν τελειώνει ακόμη αυτό. Θα πληγούν ακόμη περισσότεροι. Και γι' αυτό είναι αξιοθαύμαστο το γεγονός ότι η κοινωνία παραμένει τόσο ενωμένη. Ο κόσμος έχει συναίσθηση του τι διακυβεύεται. Το να ζεις με ασφάλεια και ελευθερία δεν είναι πλέον αυτονόητο και βλέπω μεγάλη αποφασιστικότητα να μην αφήσουμε τον Πούτιν να ξεφύγει από αυτόν τον πόλεμο, ακόμη και αν μας κοστίσει», δηλώνει ο υπουργός των Πρασίνων και προσθέτει ότι πρόκειται για «μια ισχυρή απάντηση στα σχέδια» του Βλαντίμιρ Πούτιν να μας διχάσει με τις υψηλές τιμές. «Ο Πούτιν θέλει τη διάλυση της χώρας μας, αλλά δεν θα διαλυθούμε», λέει χαρακτηριστικά.

Εξοικονόμηση ενέργειας: Εισαγωγή ορίου ταχύτητας στους αυτοκινητοδρόμους

Ερωτώμενος σχετικά με το τι μπορεί να κάνει ο καταναλωτής προκειμένου να εξοικονομήσει ενέργεια, ο κ. Χάμπεκ αναφέρει ότι π.χ. ο ίδιος έχει μειώσει τη διάρκεια του ντους του. «Είμαι όμως κακό παράδειγμα. Ως υπουργός έχω έναν μισθό που άλλοι μόνο ονειρεύονται. Επίσης λείπω πολλές ώρες από το σπίτι», παραδέχεται και σημειώνει ότι η κατάσταση είναι πολύ διαφορετική για όσους εργάζονται από το σπίτι ή είναι συνταξιούχοι. Ομολογεί επίσης ότι ως υπουργός Οικονομίας αναγκάζεται να λάβει «πολύ πικρές» αποφάσεις σε ό,τι αφορά την κλιματική πολιτική και προτείνει σε όποιον μπορεί να αποφεύγει τα αεροπορικά ταξίδια και τις μετακινήσεις με το αυτοκίνητο, προκειμένου να μην επιβαρύνεται ακόμη περισσότερο το περιβάλλον, «τώρα που αυξάνουμε και πάλι θλιβερά τη χρήση άνθρακα», ενώ ζητά από τους καταναλωτές να μειώσουν τον χειμώνα τη θερμοκρασία κατά έναν βαθμό, κάτι που οδηγεί σε συνολική εξοικονόμηση της τάξης του 6%. Σε ό,τι αφορά το ενδεχόμενο εισαγωγής ορίου ταχύτητας στους αυτοκινητοδρόμους, ο υπουργός Οικονομίας αναφέρει ότι θα οδηγούσε σε οικονομία καυσίμων και μείωση των ρύπων, ενώ θα μειώνονταν και τα σοβαρά ατυχήματα, αλλά εξηγεί ότι για το θέμα δεν υπάρχει συμφωνία μεταξύ των κυβερνητικών εταίρων.

«Δεν μπορούμε να τα κάνουμε όλα τέλεια. Κάποιες φορές τα παιδιά χρειάζονται απλώς να παίξουν με το νερό. Ας τα αφήσουμε να διασκεδάσουν. Ας μην τιμωρούμε τόσο τον εαυτό μας (…) Και ας μην αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους με (…) ηθική αυθάδεια. Αλλά ας μην πιστεύουμε και ότι όλα είναι εύκολα (…) Υπάρχει πάντα η δυνατότητα να εξοικονομήσουμε ένα 10% της ενέργειας. Και πάλι όμως, κάποιοι έχουν προ πολλού περικόψει ό,τι μπορούσαν. Το να τους το λέμε λοιπόν συνεχώς μπορεί να ακούγεται κυνικό», επισημαίνει.

Απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με το πώς θα πειστούν οι πολίτες να συνεισφέρουν στην προσπάθεια εξοικονόμησης ενέργειας, ο Ρόμπερτ Χάμπεκ δηλώνει: «Ποντάρω σε κάτι τόσο παλιομοδίτικο, όπως το αίσθημα ευθύνης. Μπορεί να το βρίσκετε ανόητο, αλλά έχω πίστη στους ανθρώπους».

Οικονομικές ελαφρύνσεις

Αναφερόμενος σε ενδεχόμενες οικονομικές ελαφρύνσεις ενόψει του χειμώνα, ο υπουργός Οικονομίας και αντικαγκελάριος διευκρινίζει ότι «δεν θα μπορέσουμε να απορροφήσουμε τα πάντα, αλλά θα παρέχουμε στήριξη εκεί όπου τα χρήματα είναι πραγματικά λίγα».

Ο κ. Χάμπεκ εξηγεί ακόμη την προσπάθεια της ομοσπονδιακής κυβέρνησης να εξασφαλίσει εναλλακτικές πηγές φυσικού αερίου, π.χ. από το Κατάρ. Στην κριτική που ασκείται σε ό,τι αφορά τις συναλλαγές της Γερμανίας «με μια δικτατορία», απαντά ευθέως: «Δεδομένης της εξάρτησης που έχουμε από τη Ρωσία, δεν βρήκα το ταξίδι στο Κατάρ πολύ δύσκολο. Πάντα αγοράζαμε πετρέλαιο και αέριο από χώρες με διαφορετικές αξίες. Και τώρα υπάρχει μια τόσο επιλεκτική ηθική που μου φαίνεται περίεργη. Να μην κάνουμε δουλειές με το Κατάρ, αλλά δεν έχουμε πρόβλημα με τη Σαουδική Αραβία;», δηλώνει και προσθέτει ότι το Κατάρ βοήθησε ιδιαίτερα στην απομάκρυνση ανθρώπων από το Αφγανιστάν. Ερωτώμενος ακόμη αν θα πρέπει υπό το βάρος της ανάγκης να αγνοηθούν τα ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, επισημαίνει π.χ. το γεγονός ότι το Κατάρ είναι η μοναδική αραβική χώρα που έχει θεσπίσει κατώτατο μισθό. «Δεν υπάρχει άσπρο ή μαύρο, μόνο γκρι. Και πάντα πιστεύω ότι αυτό που κάνουμε είναι καλύτερο από το να παραμένουμε στα νύχια του Πούτιν», τονίζει.

Αύξηση χρήσης άνθρακα

Σχετικά με τη συζήτηση για το ενδεχόμενο παράτασης της λειτουργίας των εργοστασίων παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος με πυρηνική ενέργεια, ο κ. Χάμπεκ εξηγεί ότι υπάρχουν πολλά μειονεκτήματα, κυρίως στα θέματα ασφάλειας, ενώ οι πυρηνικοί σταθμοί δεν χρησιμεύουν στη θέρμανση. «Αυξάνουμε τη χρήση άνθρακα, κάτι το οποίο πραγματικά με θλίβει. Κάνουμε μισό βήμα πίσω και αυτό σημαίνει ότι στο μέλλον πρέπει να κάνουμε μεγαλύτερα βήματα μπροστά», καταλήγει ο υπουργός Οικονομίας.

Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Δεν είναι να αγνοεί ούτε και να υποβαθμίζει κανείς τις αλλεπάλληλες εξοργιστικές δηλώσεις και τις προθέσεις για αλλαγή συνόρων τόσο της Τουρκικής ηγεσίας αλλά και γενικά του συστήματος της γείτονος χώρας, όπως διατυπώνεται καθημερινά.
Δείτε άλλη μια πρόκληση, από Τουρκάλα δημοσιογράφο:

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Παρακάτω θα βρείτε θα βρείτε τη διεθνή πρωτοβουλία 50 ακαδημαϊκών σχετικά με την ΚΥΑ 40494 και το άρθρο 67 του Νόμου 4921. Απευθύνουν πολύ συγκεκριμένα ερωτήματα και επισημάνσεις προς την κυρία Υφυπουργό Δόμνα Μιχαηλίδου βασισμένοι στην επαγγελματική τους συνείδηση και εξειδίκευση.

Αγαπητή κυρία Yφυπουργέ,

Οι υπογράφουσες και υπογράφοντες το παρόν κείμενο, παρακολουθώντας τις αντιδράσεις των πολιτών και συμμετέχοντας στον δημόσιο διάλογο για τις συνέπειες της Κοινής Υπουργικής Απόφασης 40494/3.5.2022 (ΦΕΚ Β' 2302/11-05-2022) και του Νόμου υπ’ αριθμ.: 4921 (Άρθρο 67), κατανοούμε ότι το συγκεκριμένο νομοθέτημα απειλεί τη συνέχιση της ομαλής λειτουργίας του οργανισμού Χαμόγελο του Παιδιού.

Είναι θέμα επαγγελματικής συνείδησης που στηρίζεται στην επιστημονική μας εξειδίκευση σε θέματα παιδικής ηλικίας, κοινωνιολογίας, ψυχολογίας, εκπαίδευσης και ένταξης των νέων να πάρουμε απαντήσεις στα παρακάτω ερωτήματα αποβλέποντας τόσο στη δική μας κατανόηση των επιχειρημάτων που στηρίζουν το σχεδιασμό και τις αποφάσεις του Υπουργείου, όσο και στην ορθή και εμπεριστατωμένη ενημέρωση της κοινής γνώμης.

Γιατί ενδιαφερόμαστε:

Το Χαμόγελο του Παιδιού είναι ένας οργανισμός-σύμβολο ο οποίος στη συλλογική συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας έχει ταυτιστεί με την προστασία της παιδικής ηλικίας και τη φροντίδα ευάλωτων παιδιών και νέων ανθρώπων. Το Χαμόγελο του Παιδιού έχει “αγκαλιαστεί” από το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας, η οποία στηρίζει και συνδράμει με δωρεές και δραστηριότητες που διαχέουν τη σημασία του έργου που προσφέρεται από τον συγκεκριμένο οργανισμό. Η αποστολή του Χαμόγελου του Παιδιού, οι καινοτόμες για την Ελλάδα υπηρεσίες του στην ανάδοχη φροντίδα παιδιών και εφήβων, το διαρκές έργο του και οι θετικές επιπτώσεις στους νέους ανθρώπους που έχουν βρεθεί υπό τη φροντίδα του έχουν εμπνεύσει εμπιστοσύνη στους Έλληνες πολίτες ανεξαρτήτως ιδεολογικού προσήμου. Θεωρούμε ότι κάθε απόφαση η οποία επηρεάζει τη λειτουργία του Χαμόγελου του Παιδιού και οργανισμών με συναφείς ευθύνες πρέπει να είναι άρτια μελετημένη και να λαμβάνεται με γνώμονα το συμφέρον των παιδιών και των οικογενειών τους.

Τι ρωτάμε την Υφυπουργό και συνάδελφο ακαδημαϊκό:

1. Η εύθραυστη υπόσταση οργανισμών όπως το Χαμόγελο του Παιδιού σε καιρούς έντονης κοινωνικοπολιτικής αστάθειας σε συνδυασμό με την κρισιμότητα του έργου που παρέχεται από Το Χαμόγελο του Παιδιού δημιουργούν ερωτήματα για το τι μέλλει γενέσθαι σε περίπτωση υποβάθμισης ή παύσης των εργασιών του οργανισμού. Συγκεκριμένα, είναι το υπουργείο σε ετοιμότητα να καλύψει τα κενά και τις ανάγκες που θα δημιουργηθούν σε μια τέτοια περίπτωση; Υπάρχει σχέδιο και ποιο είναι αυτό;
2. Ποιες είναι οι έρευνες και βέλτιστες πρακτικές που υπαγορεύουν τις προβλέψεις του νόμου και το σχεδιασμό του υπουργείου;
3. Γιατί υφίσταται και πώς εξηγείται η διάκριση μεταξύ των Νομικών Προσώπων Ιδιωτικού Δικαίου και Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου και εκκλησιαστικών ιδρυμάτων;
4. Σε τοποθέτησή σας στη Βουλή κάνατε διάκριση μεταξύ ιδρυματισμού και ένταξης. Σε ποια δεδομένα στηρίζεται αυτή η τοποθέτηση και πώς ακριβώς το Χαμόγελο του Παιδιού προωθεί τον ιδρυματισμό; Έχει κάνει το Υπουργείο κάποια μελέτη η οποία να δίνει βάση στην συγκεκριμένη τοποθέτηση;
5. Δεδομένης της κρίσιμης και εντατικά μεταβαλλόμενης παγκόσμιας ιστορικής συγκυρίας, γιατί επελέγη αυτή η στιγμή να ανοίξει ο διάλογος σε ένα θέμα τόσο ευαίσθητο για το οποίο ο σχεδιασμός πρέπει να είναι μακρόπνοος και στιβαρός και να λαμβάνει υπόψη του τις νέες σταθερές που αναδύονται και επηρεάζουν τη ζωή των παιδιών;

Κλείνοντας επισημαίνουμε και ρωτούμε:

Το άρθρο 12 της Σύμβασης του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα του Παιδιού τονίζει τη σημασία της συμμετοχής των παιδιών στη λήψη αποφάσεων που επηρεάζουν τη ζωή τους. Η Ελλάδα ως υπογράφον κράτος της Σύμβασης ευθυγραμμίζει τις προβλέψεις των νόμων με τις προβλέψεις του συγκεκριμένου κειμένου.

Με ποιο τρόπο ο νόμος και οι διαφαινόμενες αρνητικές επιπτώσεις του στη λειτουργία του Χαμόγελου του Παιδιού προωθούν τα δικαιώματα των παιδιών;

Συγκεκριμένα έχει διεξαχθεί ενδελεχής εκτίμηση των επιπτώσεων του νόμου στα δικαιώματα του παιδιού (Child Rights Impact Assessment) και τι έχει δείξει αυτή η αξιολόγηση;

Διεθνώς η σύγχρονη ακαδημαϊκή έρευνα και οι βέλτιστες πρακτικές πολιτικού σχεδιασμού για τα παιδιά και τους νέους ανθρώπους καταδεικνύουν την κρισιμότητα της “φωνής” τους σε όλο το φάσμα της κοινωνικοπολιτικής δραστηριότητας και διακυβέρνησης. Φρόντισε το υπουργείο να λάβει υπόψη τις εμπειρίες και τη γνώμη των παιδιών-δικαιούχων των υπηρεσιών του Χαμόγελου του Παιδιού; Θα μπορούσε το Υπουργείο να μοιραστεί τα αποτελέσματα αυτής της αξιολόγησης με τους ειδικούς του αντικειμένου και το ευρύ κοινό;

Με ενδιαφέρον και αγωνία περιμένουμε τις απαντήσεις σας και είμαστε στη διάθεσή σας να συνδράμουμε έργα και δράσεις που θα βελτιώσουν την ποιότητα της ζωής των παιδιών και των νέων ανθρώπων στην Ελλάδα.

Είμαστε στη διάθεσή σας για περαιτέρω διάλογο.

Με εκτίμηση:

Θέκλα Αναστασίου, Lecturer in Early Years and Childhood Studies, Education and Social Research Institute, Manchester Metropolitan University.

Γιώργος Ανδρουλάκης, Καθηγητής Κοινωνιογλωσσολογίας και Διδακτικής της Γλώσσας, Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας.

Χρήστος Βαρβαντάκης, Children's Photography Archive, Goldsmiths, University of London.

Αθανάσιος Βοστάνης, Lecturer in Intellectual and Developmental Disabilities, Social Policy, Sociology and Social Research, University of Kent.

Χρήστος Γκόβαρης, Καθηγητής Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης, Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας.

Ειρήνη Γκούσκου, Lecturer in Early Years and Primary Education, The Institute of Education, UCL's Faculty of Education and Society,.

Δέσποινα Δεσλή, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια, Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Ελένη Δημητρέλλου, Lecturer in Education, Graduate School of Education, University of Exeter.

Αναστασία Δημητρίου, Καθηγήτρια, Τμήμα Επιστημών Προσχολικής Αγωγής και Εκπαίδευσης, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Φωτεινή Διαμαντιδάκη, Associate Professor of Languages Education and Applied Linguistics, Department of Culture, Communication and Media, The Institute of Education, UCL's Faculty of Education and Society.

Γιάννης Ευθυμίου, Lecturer in Education, Department of Education, Brunel University London.

Νικόλαος Γ. Ιντζεσίλογλου, Ομότιμος Καθηγητής, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Δόμνα (Μίκα) Κακανά, Καθηγήτρια, Τμήμα Επιστημών Προσχολικής Αγωγής και Εκπαίδευσης, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Λήδα Καμενοπούλου, Associate Professor Psychology and Human Development, The Institute of Education, UCL's Faculty of Education and Society.

Αιμίλιος Καμπουρόπουλος, Καθηγητής, Τμήμα Μουσικών Σπουδών, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Ευγενία Καταρτζή, Assistant Professor in Education, Faculty of Social Sciences, University of Nottingham.

Λίλα Κοσσυβάκη, CPsychol, Assistant Professor in Severe Profound and Multiple Learning Disabilities, Department of Disability Inclusion and Special Needs, University of Birmingham.

Δαμιανός Κωνσταντινίδης, Καθηγητής, Τμήμα Θεάτρου Σχολή Καλών Τεχνών, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Στέλλα Λάββα, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια, Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Αναστασία Λαδά-Χατζοπούλου, Ομότιμη Καθηγήτρια, Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Αναστάσιος Λιάμπας, Αναπληρωτής Καθηγητής Παιδαγωγικής και Κοινωνικού Αποκλεισμού, Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Βάλλη Λύτρα, Reader in Languages in Education, Department of Educational Studies, Goldsmiths, University of London.

Gabriella Macri, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια, Τμήμα Ιταλικής Γλώσσας και Φιλολογίας, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Κώστας Μάγος, Αναπληρωτής Καθηγητής Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης, Παιδαγωγικό Τμήμα Προσχολικής Εκπαίδευσης, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας.

Ελένη Μαριού, Lecturer in Educational Linguistics, School of Education, University of Birmingham.

Μανώλης Μαυρίκης, Professor, UCL Knowledge Lab, The Institute of Education, UCL's Faculty of Education and Society.

Δημήτρης Μαυροσκούφης, Oμότιμος Kαθηγητής, Τμήμα Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Ειρήνη Μαύρου, Associate Professor (Applied Linguistics), Universidad Antonio de Nebrija.

Αικατερίνη Μουρατίδου, Καθηγήτρια, Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Ειρήνη Μπιζά, Associate Professor in Mathematics Education, School of Education & Lifelong Learning, University of East Anglia.

Έλενα Ναρδή, Professor of Mathematics Education, School of Education & Lifelong Learning, University of East Anglia.

Σεβαστή-Μέλισσα Νόλα, Senior Lecturer (Childhood Studies), Department of Sociology, Goldsmiths, University of London.

Ιωάννα Νούλα, Childhood and Education consultant, Visiting Fellow in Children’s Rights and Digital Education, Department of Media and Communications, London School of Economics and Political Science.

Σουζάνα Παντελιάδου, Καθηγήτρια Ειδικής Αγωγής – Μαθησιακών Δυσκολιών, Τμήμα Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Βασιλική Παπαδοπούλου, Καθηγήτρια, Τμήμα Φιλοσοφίας-Παιδαγωγικής, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Steven Παπαχρήστου, Lecturer in Psychology, UCL Department of Psychology & Human Development.

Ελπίδα Παυλίδου, Lecturer in Psychology Education, Department of Education, University of York.

Εύα Παυλίδου, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια, Ρυθμική και Κινητική Αγωγή, ΤΕΠΑΕ, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Ιωάννης Πεχτελίδης, Αναπληρωτής Καθηγητής Κοινωνιολογίας της, Παιδαγωγικό Τμήμα Προσχολικής Εκπαίδευσης, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας.

Αικατερίνη-Νίνα Πολυτίμου, Lecturer in Psychology, Department of Psychology and Human Development, The Institute of Education, UCL's Faculty of Education and Society.

Ξενής Σαχίνης, Καθηγητής, Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Σπύρος Σπύρου, Professor of Anthropology/Sociology, Department of Social and Behavioral Sciences, European University of Cyprus.

Άρης Στυλιανού, Αναπληρωτής Καθηγητής Φιλοσοφίας, Τμήμα Πολιτικών Επιστημών, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Άννα Τραϊανού, Professor, Department of Educational Studies, Goldsmiths, University of London.

Παρασκευή Τριανταφυλλοπούλου, Senior Lecturer in Intellectual and Developmental Disability, School of Social Policy, Sociology and Social Research, University of Kent.

Ειρήνη Φλουρή, Professor of Developmental Psychology, Department of Psychology & Human Development, The Institute of Education, UCL's Faculty of Education and Society.

Μαρία Χατζηστυλιανού, Ομότιμη Καθηγήτρια Παιδιατρικής-Ανοσολογίας, Τμήμα Ιατρικής, ΣΕΥ, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης., πρώην διευθύντρια Β' Πανεπιστημιακής Παιδιατρικής Κλινικής ΑΧΕΠΑ.

Ελένη Χοντολίδου, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Σχολικής Παιδαγωγικής και Λογοτεχνικής Εκπαίδευσης, Τμήμα Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Τζωρτζίνα Χρήστου, Μεταδιδακτορική ερευνήτρια Κοινωνιολογίας, Τμήμα Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, Πανεπιστήμιο Κύπρου.

Φεβρωνία Χριστοδουλίδη, Senior Lecturer in Counselling & Psychotherapy, Department of Professional Psychology, University of East London.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Το Δίκτυο Μουσείων Νομού Καρδίτσας κ αι ο Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογος Καρδίτσας σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου του Στέφανου Σταμέλλου: «Από τον Παγασητικό έως τον Αμβρακικό, ένα οδοιπορικό στα πρώτα σύνορα της Ελλάδας» (εκδόσεις Σ. Ι. Ζαχαρόπουλος, Αθήνα 2018) που θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη, 30/6/2022, στις 20:00 μ.μ., στο καφέ «Μύλος est. 2019» (παλιός μύλος Κολέτσου), Λ. Δημοκρατίας 1, Καρδίτσα

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι

- Φένια Λέκκα, Δρ. Ιστορίας- Μουσειολόγος (Μουσείο Πόλης Δήμου Καρδίτσας & Δίκτυο Μουσείων Νομού Καρδίτσας)

- Παναγιώτης Συρούκης, αρχαιολόγος (Υπηρεσία Νεωτέρων Μνημείων & Τεχνικών Έργων Θεσσαλίας Κεντρικής Στερεάς Ελλάδας ΥΠΠΟΑ)

- Παντελής Μανώλης, πρόεδρος ΕΟΣΚ

και ο συγγραφέας.


Την παρουσίαση θα συντονίσει η Κατερίνα Σταθοπούλου, φιλόλογος, μέλος του Δ.Σ. του Δικτύου.

Αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσει η Μαρία Μπαρμπατσάλου, δικηγόρος-θεατρολόγος.

Την εκδήλωση θα πλαισιώσει μουσικά το Μουσικό Σχολείο Καρδίτσας.

Επιμέλεια βίντεο: Βασίλης Στάθης

Συνδιοργάνωση: Μορφωτικός Σύλλογος Σοφάδων


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η έκθεση Herland, 12-6-22

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού


Η ναζιστική νοοτροπία: Όταν ο Πρόεδρος της Συνέλευσης της Κοινωνίας των Εθνών το 1940, Carl J. Hambro έγραψε ένα βιβλίο για τη γερμανική κατοχή της Νορβηγίας κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, εξήγησε έξοχα τη ναζιστική νοοτροπία.

Με βάση μιαν αμείλικτη πεποίθηση του εθνικού εγωισμού, η ουσία του κτητικού ναζιστικού δόγματος ήταν ότι «είναι το καλύτερο πράγμα για κάθε έθνος να κυβερνάται από εμάς», γράφει στο «Το Είδα να Συμβαίνει στη Νορβηγία».


Έθνη που επιθυμούσαν να διατηρήσουν την εθνική κυριαρχία και την πολιτιστική τους ταυτότητα και αρνήθηκαν να υποταγούν στον γερμανικό πολιτισμό και την κυριαρχία θεωρήθηκαν αμέσως ως εχθροί, γράφει η ιστορικός Hanne Nabintu Herland στην τακτική στήλη της στο World Net Daily, το μεγαλύτερο συντηρητικό ειδησεογραφικό δίκτυο στην Αμερική.

                                                                                                                           Στην περίπτωση της Νορβηγίας, η φιλία με τη Γερμανία ήταν αυτή των καλών επιχειρηματικών σχέσεων και των ισχυρών διπλωματικών δεσμών. Ο Χάμπρο εξηγεί πώς αυτό έγινε τότε μια επικίνδυνη Πέμπτη Φάλαγγα ξένης προδοτικής, κινητοποίησης, καθώς οι Γερμανοί ήταν τόσο καλά συνδεδεμένοι στη Νορβηγία.

Οι Γερμανοί διπλωμάτες ενήργησαν ως «προνομιακός στάβλος Δουρείων Ίππων», οι οποίοι υπό την κάλυψη διεθνών προνομίων, παραβιάζοντας κάθε καθιερωμένο κώδικα διεθνούς τιμής, είχαν καταστήσει τη γερμανική διπλωματική αντιπροσωπεία στη Νορβηγία, τα προξενεία και τις υπηρεσίες αγορών κέντρο συνωμοσίας, κατασκοπείας, επιτελείο προδοσίας και εγκλημάτων κατά του κυρίαρχου έθνους της Νορβηγίας.

Το σοκ για τον Hambro, ο οποίος ήταν επίσης Πρόεδρος του Νορβηγικού Κοινοβουλίου, ήταν ότι αυτοί οι άνδρες, οι οποίοι θεωρήθηκαν φίλοι και έγιναν δεκτοί με φιλοξενία και ανοιχτό μυαλό, είχαν επεξεργαστεί τα πιο λεπτομερή σχέδια για την εισβολή μετά από χρόνια, με την επακόλουθη υποδούλωση των Νορβηγών.

Οι Γερμανοί τουρίστες και τα πεινασμένα παιδιά που στάλθηκαν ως πρόσφυγες αποδείχθηκαν πλέον πράκτορες σε μυστικές αποστολές, μαθαίνοντας νορβηγικά, μελετώντας νορβηγικά ιδρύματα με έναν μόνο στόχο: Να χρησιμοποιήσουν κάθε εμπιστοσύνη που τους δόθηκε για να ανοίξουν το δρόμο για την κατάκτηση της Νορβηγίας.

  Η ναζιστική νοοτροπία: Στη μεγάλη πολιτική σκακιέρα, η Νορβηγία παρουσιάζει φυσικά μικρό ενδιαφέρον, αλλά το σπάνιο μάθημα αντικειμένου που είδα να συμβαίνει στη Νορβηγία, ο καθορισμός της ουσίας της ναζιστικής  οπτικής θεώρησης του κόσμου είναι καθολικού ενδιαφέροντος.

Όχι λιγότερο στην εποχή μας, καθώς μια παρόμοια νοοτροπία φαίνεται να επανεμφανίζεται ως ισχυρή πολιτική δύναμη στη Δύση: Η εξαιρετικά προκατειλημμένη προπαγάνδα στα μέσα ενημέρωσης, που απλά αρνούνται να δώσουν φωνή σε άλλες απόψεις εκτός από το επίσημο κυβερνητικό αφήγημα, η μισαλλοδοξία κατά της διαφορετικότητας των απόψεων και οι διώξεις εναντίον εκείνων που επιθυμούν να περιγράψουν διαφορετικές προοπτικές . Η εμμονή με τη φυλή και το χρώμα του δέρματος ως διαχωριστικό μεταξύ των ανθρώπων, η αυστηρή αυταρχική απαίτηση για, ενιαία πληθυσμιακή σκέψη, η χρήση εξαναγκασμού και φόβου για την φίμωση της διαφωνίας.

Και -για να μην ξεχνάμε- μια φθίνουσα δημοκρατία που αναμφισβήτητα μετατρέπεται σε δικτατορίες, όπου οι επιχειρηματικές «ελίτ» ασκούν σημαντικόν έλεγχο τόσο στις επιχειρήσεις όσο και στην πολιτική…

 



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου