Articles by "Κίνα"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κίνα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων



Σύμφωνα με σημερινές αναφορές από το ΑΠΕ-ΜΠΕ, το κυνήγι των εξοπλισμών, η δυτική επιθετική πολιτική έναντι της Κίνας που μετά τον εμπορικό πόλεμο περνάει σε άλλο λέβελ αλλά και η μπίζνα Αγγλοσαξώνων ενάντια και στα οικονομικά συμφέροντα της Γαλλίας, δημιουργεί αστάθεια στη Νοτιοανατολική Ασία και τριγμούς για την ασφάλεια σε όλο τον κόσμο.
Διαβάστε με προσοχή τις παρακάτω ειδήσεις που κατά τη γνώμη μας επιχειρούν να αλλάξουν το γεωπολιτικό στάτους στον πλανήτη και ελλοχεύουν τεράστιους κινδύνους με την πρόκληση συμμαχιών και συσχετισμών που θα επαληθεύσουν τη ρήση "Παλεύουν τα βουβάλια και ποδοπατούνε τα βατράχια". Αυτό για το αν και κατά πόσο τα νέα μπορεί να προκαλέσουν συνέπειες σε χώρες ακόμα όπως και η δική μας.

“Πισώπλατη μαχαιριά, ωμή απόφαση του Μπάιντεν”… Οργή Παρισίων

Το νέο σύμφωνο ασφαλείας μεταξύ των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της Αυστραλίας, το οποίο περιλαμβάνει κυρίως την παράδοση πυρηνικών υποβρυχίων στην Καμπέρα, δεν αποτελεί προάγγελο ενός Ψυχρού Πολέμου ανάμεσα στην Δύση και την Κίνα, δήλωσε σήμερα ο υπουργός Άμυνας της Βρετανίας. Ο Μπεν Ουάλας σημείωσε ότι το σύμφωνο δεν περιλαμβάνει πυρηνικά όπλα και δεν αφορά την Κίνα. Ερωτηθείς από τον ραδιοσταθμό Times Radio αν πιστεύει ότι το σύμφωνο συνιστά μέρος ενός νέου Ψυχρού Πολέμου με την Κίνα, ο Ουάλας απάντησε: “Όχι, δεν το πιστεύω και πιστεύω ότι το να τον αποκαλούμε Ψυχρό Πόλεμο είναι απαρχαιωμένο”.

“Δεν πρόκειται για ένα μήνυμα προς την Κίνα”, τόνισε. Παράλληλα, αναφερόμενος στη Γαλλία, ο Ουάλας υπογράμμισε ότι το νέο σύμφωνο μεταξύ των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της Αυστραλίας δεν αντιπροσωπεύει κάποια στρατηγική διαφορά μεταξύ της Βρετανίας και της Γαλλίας, αν και, όπως είπε, κατανοεί την απογοήτευση του Παρισιού για την απώλεια του συμβολαίου.

Αμέσως μετά την ανακοίνωση της συμφωνίας αυτής, η Αυστραλία ακύρωσε ένα γιγαντιαίο συμβόλαιο, ύψους 90 δισεκατομμυρίων δολαρίων Αυστραλίας (περίπου 56 δισεκατομμύρια ευρώ), με την Γαλλία για την παράδοση ενός νέου στόλου υποβρυχίων από την γαλλική ναυπηγική εταιρεία Naval Group, προκαλώντας το θυμό του Παρισιού.

Ο Ουάλας δήλωσε στο BBC ότι μίλησε με την Γαλλίδα ομόλογό του και πρόσθεσε: “Δεν πρόκειται για μια στρατηγική διαφορά ανάμεσα στην Βρετανία και τη Γαλλία”. “Κατανοώ την απογοήτευση της Γαλλίας για το βιομηχανικό της συμβόλαιο”, συμπλήρωσε. Η βρετανική αμυντική βιομηχανία θα ενισχυθεί από το νέο σύμφωνο για την ανταλλαγή τεχνολογίας των ΗΠΑ και της Βρετανίας με την Αυστραλία, πρόσθεσε εξάλλου ο Ουάλας.

“Θα υπάρξει μια ενίσχυση για τη βρετανική αμυντική βιομηχανία με αυτή τη συνεργασία επειδή εμείς έχουμε συστήματα υποβρυχίων που δεν έχει η Αυστραλία και θα μπορέσουμε να προσφέρουμε πράγματα πάνω σ’ αυτό”, κατέληξε στις δηλώσεις που έκανε στο BBC, υπογραμμίζοντας ότι το σύμφωνο δεν συνιστά “προδοσία” σε βάρος των Γάλλων.

Πρόκειται για “πισώπλατη μαχαιριά” από την Αυστραλία και για “ωμή” απόφαση του προέδρου των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν, αντέδρασε παράλληλα σήμερα ο επικεφαλής της γαλλικής διπλωματίας Ζαν-Ιβ Λεντριάν στον France Info. “Είναι πραγματικά μια πισώπλατη μαχαιριά”, είπε. “Αυτή η μονομερής, ωμή, απρόβλεπτη απόφαση μοιάζει πολύ με ό,τι έκανε ο (πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ) Τραμπ”, πρόσθεσε, λέγοντας ότι “αισθάνεται θυμό, μαζί με πολλή πικρία”.

“Είχαμε οικοδομήσει με την Αυστραλία μια σχέση εμπιστοσύνης. Η εμπιστοσύνη αυτή προδόθηκε”, σημείωσε επίσης ο Λεντριάν, ο οποίος είχε συνάψει ο ίδιος αυτό το “συμβόλαιο του αιώνα” για τα υποβρύχια με την Αυστραλία όταν ήταν υπουργός Άμυνας.

“Σοβαρό” γεγονός συνιστά η ακύρωση από την Αυστραλία του γιγάντιου συμβολαίου με τη Γαλλία για την παράδοση συμβατικών υποβρυχίων, αντέδρασε παράλληλα η Γαλλίδα υπουργός Άμυνας Φλοράνς Παρλί υπογραμμίζοντας πως η Αυστραλία αθέτησε το λόγο της.

“Από γεωπολιτικής άποψης και διεθνούς πολιτικής, είναι σοβαρό”, κατήγγειλε σε δηλώσεις που έκανε στον ραδιοσταθμό RFI η Παρλί, η οποία είπε επίσης ότι δείχνει “ξεκάθαρα τον τρόπο που οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν τους συμμάχους τους”, μετά την ανακοίνωση από την Ουάσινγκτον ότι σύναψε συμφωνία για την παράδοση στην Καμπέρα υποβρυχίων πυρηνικής πρόωσης, μαζί με την Βρετανία, αλλά χωρίς τη Γαλλία.

Το Παρίσι θα προσπαθήσει να περιορίσει το οικονομικό πλήγμα στον Naval Group από την ακύρωση της συμφωνίας αυτής από την Αυστραλία, σημείωσε επίσης η Παρλί, η οποία δεν απέκλεισε την διεκδίκηση αποζημίωσης από την Καμπέρα.

“Μελετάμε όλες τις κατευθύνσεις” και θα προσπαθήσουμε “να περιορίσουμε τις πιο πιθανές συνέπειες για τον Naval Group”, υπογράμμισε στις δηλώσεις που έκανε στον ραδιοσταθμό RFI, απαντώντας σε ερώτηση για το αν η Γαλλία μπορεί να επιδιώξει να λάβει αποζημίωση.

πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ


AUKUS: Το Πεκίνο καταδικάζει την «ανεύθυνη» πώληση αμερικανικών υποβρυχίων στην Καμπέρα

Εκπρόσωπος της κινεζικής διπλωματίας κατηγόρησε τις ΗΠΑ, τη Βρετανία και την Αυστραλία ότι επιδεικνύουν «ψυχροπολεμική νοοτροπία» και ότι χρησιμοποιούν το πυρηνικό όπλο για γεωπολιτικούς σκοπούς
H Κίνα κατήγγειλε σήμερα την «εξαιρετικά ανεύθυνη» πώληση πυρηνοκίνητων αμερικανικών υποβρυχίων στην Αυστραλία, στο πλαίσιο μιας νέας σύμπραξης στην οποία περιλαμβάνεται και το Ηνωμένο Βασίλειο.

«Η συνεργασία ανάμεσα στις ΗΠΑ, τη Βρετανία και την Αυστραλία στα πυρηνικά υποβρύχια υπονομεύει σοβαρά την περιφερειακή ειρήνη και την περιφερειακή σταθερότητα, εντείνει την κούρσα των εξοπλισμών και θέτει σε κίνδυνο τις διεθνείς προσπάθειες μη διάδοσης των πυρηνικών», δήλωσε στους δημοσιογράφους ο εκπρόσωπος της κινεζικής διπλωματίας Ζάο Λιζιάν.

Ο ίδιος κατηγόρησε τις τρεις χώρες ότι επιδεικνύουν «ψυχροπολεμική νοοτροπία» και ότι χρησιμοποιούν το πυρηνικό όπλο για γεωπολιτικούς σκοπούς.

Ενώ οι σχέσεις του Πεκίνου με την Καμπέρα είναι τεταμένες εδώ και ενάμισι χρόνο, ο Ζάο θεώρησε πως η απόκτηση αμερικανικών υποβρυχίων αντιβαίνει στις δεσμεύσεις της Αυστραλίας όσον αφορά τη μη διάδοση των πυρηνικών.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες επιδιώκουν να ενισχύσουν σε όλα τα επίπεδα τις συμμαχίες τους έναντι της Κίνας, ανακοίνωσαν χθες, Τετάρτη, με την Αυστραλία και το Ηνωμένο Βασίλειο μία ευρεία σύμπραξη ασφαλείας στη ζώνη του Ινδικού-Ειρηνικού ωκεανού που ονομάσθηκε AUKUS και περιλαμβάνει την παράδοση πυρηνικών υποβρυχίων στην Καμπέρα.

Άμεση συνέπεια αυτής της θεαματικής ανακοίνωσης: η Αυστραλία ακύρωσε ένα γιγαντιαίο συμβόλαιο με τη Γαλλία για την παράδοση συμβατικών υποβρυχίων, προκαλώντας το θυμό του Παρισιού, το οποίο κατήγγειλε «μια πισώπλατη μαχαιριά».

Η Κίνα δεν κατονομάζεται στην κοινή ανακοίνωση των ηγετών της Αυστραλίας, των ΗΠΑ και της Βρετανίας, στην οποία γίνεται λόγος για την «ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιφέρεια του Ινδικού-Ειρηνικού ωκεανού». Όμως δεν υπάρχει αμφιβολία πως η νέα συμμαχία έχει κατ' αρχάς στόχο την αντιμετώπιση των περιφερειακών φιλοδοξιών του Πεκίνου.

Ο Τζο Μπάιντεν επαναλαμβάνει από τότε που εξελέγη πως σκοπεύει να αντιπαρατεθεί με την Κίνα, όπως και ο προκάτοχός του Ντόναλντ Τραμπ, αλλά με πολύ διαφορετικό τρόπο, χωρίς να κλειστεί σε μια μετωπική σύγκρουση.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
10000 στρατιώτες από τη Διοίκηση Δυτικού Θεάτρου του PLA και την Ανατολική Στρατιωτική Περιοχή της Ρωσίας ολοκλήρωσαν τις ασκήσεις Zapad/Interaction-2021 στην περιοχή Ningxia, ανατολικά του Σινγιάνγκ, 13 Αυγούστου 2021

M. K. BHADRAKUMAR, Indian Punchline, Reseau Internatonal,15-8-21

[Ο συντάκτης του άρθρου είναι πρώην ανώτερο στέλεχος του ινδικού υπουργείου των εξωτερικών και πρεσβευτής σε χώρες της Μέσης Ανατολή. Οι αναλύσεις του αναδημοσιεύονται σε πολλά έγκυρα διεθνή μέσα σοβαρής πληροφόρησης]


Μετάφραση: Μ.Στυλιανού

Οι Times της Τεχεράνης δημοσίευσαν την Τετάρτη ότι η Μόσχα γνωστοποίησε στην Τεχεράνη ότι ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO) έχει επιτύχει συναίνεση για την ένταξη του Ιράν ως πλήρους μέλους της ομάδας.

Ο Γραμματέας του Συμβουλίου Ασφαλείας της Ρωσίας Νικολάι Πατρούσεφ μετέδωσε αυτή τη σημαντική είδηση σε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Ιρανό ομόλογό του, Ναύαρχο Αλί Σαμκάνι. Αργότερα, ο Σαμκάνι έγραψε στο Τουίτερ ότι αυτός και ο Πατρούσεφ συζήτησαν επίσης για το Αφγανιστάν, τη Συρία και τον Περσικό Κόλπο.

Η SCO επιτέλους αποσυνδέει την ένταξη του Ιράν από τις πυρηνικές συνομιλίες και τις κυρώσεις των ΗΠΑ. Είναι σημαντικό ότι το τηλεφώνημα του Πατρούσεφ σηματοδοτεί επίσης την πρώτη υψηλού επιπέδου στρατηγική επικοινωνία μεταξύ Μόσχας και Τεχεράνης μετά την ορκωμοσία του Εμπραχίμ Ραϊσί ως νέου προέδρου του Ιράν. Ο Patrushev είναι μια πολύ ανώτερη προσωπικότητα στο πολιτικό συμβούλιο του Κρεμλίνου.

Η συναίνεση του SCO — κατ' αρχήν μια σινορωσική κοινότητα — επιταχύνει την αποδοχή του Ιράν, παρά τις αβεβαιότητες που εμφανίζονται στην πολιτική βούληση της κυβέρνησης Μπάιντεν να προχωρήσει στην πυρηνική συμφωνία ενόψει της ισχυρής «δικομματικής» αντιπολίτευσης στην Ουάσιγκτον και από άλλες ομάδες συμφερόντων.

Η επιθετική τοποθέτηση του ανώτερου Δημοκρατικού Γερουσιαστή Μπομπ Μενέντεζ που προεδρεύει της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας, είναι ίσως η πιο αγενής περικοπή από όλες. Ο Μενέντεζ τυχαίνει να είναι κοντά στον Πρόεδρο Μπάιντεν.

Σε μια διεισδυτική ανάλυση στο έγκριτο περιοδικό προβληματισμού Responsible Statecraft, ο Αμερικανός αρθρογράφος και πρώην αρχισυντάκτης Daniel Larison έγραψε αυτή την εβδομάδα ότι η η αμερικανική επανένταξη στην πυρηνική συμφωνία του Ιράν (JCPOA) θα έπρεπε να ήταν ένα απλό καθήκον για τον Μπάιντεν, αλλά το γεγονός ότι έχει ήδη πάρει πάρα πολύ χρόνο — με τις κυρώσεις «μέγιστης πίεσης» της εποχής Τραμπ να εξακολουθούν να ισχύουν — είναι ένα από τα πολλά ανησυχητικά σημάδια ότι η κυβέρνηση φαίνεται να στερείται της πολιτικής βούλησης να οδηγήσει τις διαπραγματεύσεις της Βιέννης στην ολοκλήρωση.

Ο Λάρισον περιγράφει λεπτομερώς πώς η ομάδα του Μπάιντεν εισήγαγε παράλογους όρους στις συνομιλίες του JCPOA που γνωρίζει ότι θα μπορούσαν να είναι πιθανοί λόγοι ματαίωσης συμφωνιών. Σύμφωνα με πληροφορίες, η ομάδα Μπάιντεν « ευνοεί την ιδέα να απαιτήσει από το Ιράν να εγκαταλείψει τον εγχώριο εμπλουτισμό ουρανίου και να συμμετάσχει σε περιφερειακή τράπεζα πυρηνικών καυσίμων». Ο Λάρισον προσθέτει: «Ο Μπάιντεν και ο Μπλίνκεν πιστεύουν ότι μπορούν να αναγκάσουν το Ιράν να συμφωνήσει σε πολύ μεγαλύτερες παραχωρήσεις από ποτέ, και δείχνει πόση επιρροή ασκεί ο πολύ πολεμοχαρής πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων στον Λευκό Οίκο.

Τα ισραηλινά μέσα ενημέρωσης εικάζουν ότι οι ΗΠΑ και το Ισραήλ θα έχουν σχέδιο Β για να αντιμετωπίσουν στρατιωτικά το Ιράν εάν οι συνομιλίες στη Βιέννη ναυαγήσουν. Οι Times of Israel υπαινίχθηκαν ότι κατά τη διάρκεια της επικείμενης επίσκεψης του Πρωθυπουργού Ναφτάλι Μπένετ στην Ουάσινγκτον αργότερα αυτό το μήνα, «το Ισραήλ θα επιδιώξει να αποκαταστήσει τη στρατιωτική επιλογή ως έσχατη λύση για να αποτρέψει τους Ιρανούς από το να φτάσουν σε πυρηνική ικανότητα στρατιωτικού επιπέδου. Το Ισραήλ πιστεύει ότι θα πρέπει να είναι και αμερικανική επιλογή και ελπίζει ότι μπορεί να πείσει τον Μπάιντεν και την ομάδα του να υιοθετήσουν την στρατιωτική επιλογή ως ρεαλιστικό δρόμο».

Ωστόσο, υπάρχει επίσης μια «μεγάλη εικόνα» — η γεωπολιτική του Ιράν. Το τηλεφώνημα του Patrushev αφορούσε βασικούς τομείς όπου η Ρωσία και το Ιράν συνεργάζονται — Συρία, Αφγανιστάν και Περσικός Κόλπος. Εάν η σύνθεση της προτεινόμενης ομάδας εθνικής ασφάλειας του νέου Ιρανού Προέδρου αποτελεί ένδειξη, η πορεία εξωτερικής πολιτικής του Ιράν ενδέχεται να κινηθεί προς μια κατεύθυνση ενίσχυσης της στρατηγικής εταιρικής σχέσης με τη Ρωσία.

Ο υποψήφιος για τη θέση του υπουργού Εξωτερικών Hossein Amir-Abdollahian έχει δηλώσει ανοιχτά περισσότερες από μία φορές ότι το Ιράν πρέπει να δώσει προτεραιότητα στις σχέσεις με τις χώρες της «Ανατολής», όπως μαρτυρούν τα ακόλουθα σχόλια που έγιναν μόλις τον Φεβρουάριο:

«Όπως επανέλαβε ο ηγέτης της Ισλαμικής Επανάστασης, στην εξωτερική πολιτική μας θα πρέπει να προτιμήσουμε την Ανατολή από τη Δύση και τις γειτονικές χώρες από τις μακρινές χώρες, προκειμένου να διαφυλάξουμε τα εθνικά συμφέροντα της χώρας μας. Η καθιέρωση σχέσεων με τις χώρες που έχουν κοινά συμφέροντα μαζί μας είναι προτιμότερη από τις σχέσεις με εκείνους των οποίων τα συμφέροντα ενδέχεται ακόμη και να συγκρούονται με τα δικά μας».

«Ο 21ος αιώνας είναι ο αιώνας της Ασίας. Η Ισλαμική Δημοκρατία πάντα πρόσεχε την Ασία. Υπάρχουν πολλές σημαντικές και ακόμα ανεκμετάλλευτες δυνατότητες σε ασιατικές χώρες όπως η Ρωσία, η Κίνα, η Ινδία, η Μαλαισία, η Ινδονησία και οι υποήπειρες χώρες και θα μπορούσαμε να τις εκμεταλλευτούμε λόγω των κοινών μας συμφερόντων με τις χώρες αυτές.»

«Οποιαδήποτε απόφαση ληφθεί στον Λευκό Οίκο δεν θα αλλάξει, με κανέναν τρόπο, την προοπτική της Ισλαμικής Δημοκρατίας για τη διατήρηση, ενίσχυση και ανάπτυξη των στρατηγικών σχέσεων με τη Μόσχα και το Πεκίνο και τις μακροπρόθεσμες προοπτικές της προς την Ασία».

Οι παραπάνω δηλώσεις πρέπει να αντιπαρατεθούν με την επιδείνωση των σχέσεων ΗΠΑ-Ρωσίας. Όποιες εκκολαπτόμενες ελπίδες κι αν υπήρχαν στη Μόσχα για μια νέα αρχή στις σχέσεις Ρωσίας-ΗΠΑ εξασθενούν. Ο Μπάιντεν δεν έχει το πολιτικό κεφάλαιο για να ξεπεράσει την εδραιωμένη αντιρωσική αντιπάθεια στις ΗΠΑ. Η Κίνα αισθάνεται επίσης πιθανώς την απόκλιση στις αμερικανικές πολιτικές — αν και το ενδιαφέρον της κυβέρνησης Μπάιντεν για το εμπόριο και τις επενδύσεις με την Κίνα για να τροφοδοτήσει την οικονομική ανάπτυξη των ΗΠΑ δεν αμφισβητείται.

Ο Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν δήλωσε την Πέμπτη κατά την ομιλία του σε συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας της Ρωσίας αφιερωμένη στη διεθνή συνεργασία στον τομέα της άμυνας και της ασφάλειας ότι «είναι αδύνατο να επιλυθούν αποτελεσματικά αρκετά ζητήματα σε αυτόν τον τομέα μονομερώς. Θα πρέπει να ενώσουμε τις προσπάθειές μας με τους εταίρους μας, ώστε να διασφαλίσουμε και τη δική μας ασφάλεια». Θεωρητικά, ο Πούτιν θα είχε την Κίνα και το Ιράν στο μυαλό του. Πράγματι, η Ρωσία και η Κίνα ταξινομούν τους λογισμούς τους για να σφυρηλατήσουν ακόμη στενότερη στρατηγική εταιρική σχέση.

Τα μαζικά στρατιωτικά γυμνάσια Κίνας-Ρωσίας, τα οποία ολοκληρώθηκαν την Παρασκευή, ήταν οι πρώτοι στρατιωτικοί επιχειρησιακοί και στρατηγικοί ελιγμοί μεταξύ των δυο χωρών. Δημιουργούν πλαίσιο για μια συνδυασμένη δύναμη εναντίον των ΗΠΑ. Για πρώτη φορά, οι δυο στρατοί χρησιμοποίησαν κοινό σύστημα διοίκησης και ελέγχου σε κίνηση η οποία απηχεί την προσέγγιση του ΝΑΤΟ. Τα κινεζικά και ρωσικά στρατεύματα ενσωματώθηκαν και μοιράστηκαν εξοπλισμό κατά τη διάρκεια των κοινών επιχειρήσεων. Ο Κινέζος υπουργός Άμυνας Γουέι Φενγκχέ χαρακτήρισε τις ασκήσεις ένα γεγονός «μεγάλης σημασίας».

Ασφαλώς, το Πεκίνο θα είναι σε αρμονία με τη ρωσική περιφερειακή στρατηγική που θεωρεί το Ιράν βασικό εταίρο. Ο συντονισμός αυτής της τριάδας επηρεάζει τη σταθεροποίηση της αφγανικής κατάστασης, μπορεί να αποτρέψει οποιαδήποτε επιδείνωση στη Συρία και, πάνω απ' όλα, θα απωθήσει τις προσπάθειες των ΗΠΑ να αναζητήσουν στρατιωτική παρουσία στην Κεντρική Ασία.

Για την Κίνα, η ένταξη του Ιράν ως μέλους της SCO θα δώσει αναμφίβολα ώθηση στα περιφερειακά έργα Ζώνης και Δρόμου. Όσον αφορά τη Ρωσία, η ένταξη του Ιράν στην Ευρασιατική Οικονομική Ένωση (EAEU) είναι πλέον θέμα χρόνου.

Για το Ιράν, το καθεστώς ενός πλήρους μέλους της Ευρασιατικής Ένωσης μπορεί να αλλάξει ριζικά το πολιτικό τοπίο στην Ευρασία, ιδίως στον Νότιο Καύκασο και τη Δυτική Ασία. Ως μέλος της ΕΑΕΕ, το Ιράν θα συνεργαστεί με τη Ρωσία στο υψηλότερο επίπεδο στρατηγικής εταιρικής σχέσης, γεγονός που θα του δώσει σοβαρά ατού στην εφαρμογή της εξωτερικής πολιτικής του. Είναι σαφές ότι η Τεχεράνη θα χρησιμοποιήσει τους ισχυρούς δεσμούς με τη Ρωσία για να εκμεταλλευτεί την επιρροή με τις δυτικές χώρες.

Ενώ από τη μία πλευρά, η ΕΕΕ θα βοηθήσει το Ιράν να επεκτείνει τις εμπορικές και οικονομικές ευκαιρίες και να ξεφύγει από τις κυρώσεις των ΗΠΑ, από την άλλη πλευρά, το Ιράν πιστεύει ότι η στρατιωτική-πολιτική συνιστώσα του μπορεί να αποτελέσει σοβαρή ζώνη ασφαλείας για τη χώρα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Rodolfo Casadei /Réseau International
Μετάφραση: Μ.Στυλιανού

Εάν οι Αμερικανοί πιστεύουν, μετά τη σύνοδο κορυφής Μπάιντεν-Πούτιν στη Γενεύη, ότι έχουν εξουδετερώσει τη Ρωσία και μπορούν τώρα να αφοσιωθούν στον περιορισμό της Κίνας προκειμένου να διατηρήσουν την παγκόσμια ηγεμονία τους, κάνουν λάθος. Η Μόσχα θα συνεχίσει να ενεργεί σε συνεργασία με τις αναθεωρητικές δυνάμεις για να επιταχύνει τη μετάβαση από τη φθίνουσα δυτική ηγεμονική τάξη σε μια πολυπολική διεθνή τάξη.

Αυτό είναι το πιο σημαντικό συμπέρασμα με γεωπολιτικούς όρους που συνάγει κανείς διαβάζοντας το άρθρο του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρώφ με τίτλο "Νόμος, δικαιώματα και κανόνες" που δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του υπουργείου του στις 28 Ιουνίου.

Ένα μακρύ κείμενο σχεδόν 30.000 τυπογραφικών στοιχείων που αναπτύσσει τις παραδοσιακές θέσεις της Ρωσίας του Πούτιν όσον αφορά τις διεθνείς σχέσεις, αλλά και σχετικά νέες υπογραμμίσεις .

Δύο μέτρα και δύο σταθμά

Το γεγονός ότι ο Μπάιντεν χρησιμοποίησε τη σύνοδο κορυφής της Γενεύης για να θέσει τα θεμέλια για ένα είδος συμφωνίας μη επίθεσης με τη Μόσχα προκειμένου να μπορέσει να συγκεντρώσει όλους τους στρατηγικούς πόρους των ΗΠΑ στην αντιπαράθεση με το Πεκίνο, έγινε σαφές όταν ο ίδιος και ο Πούτιν εξέδωσαν κοινή δήλωση επικεντρωμένη στην ανάγκη για «διάλογο στρατηγικής σταθερότητας» προκειμένου να «μειωθεί ο κίνδυνος ενόπλων συγκρούσεων και η απειλή πυρηνικού πολέμου», επειδή «ένας πυρηνικός πόλεμος δεν μπορεί να κερδηθεί και δεν πρέπει ποτέ να εξαπολυθεί».

Ο Λαβρώφ κατέστησε σαφές ότι η Ρωσία θεωρεί επιθετική τη στάση της Δύσης και ότι δεν θα υποκύψει στα διλήμματα Αμερικανών και Ευρωπαίων που περικαλύπτονται με επιχειρήματα περί «δημοκρατίας» και «ανθρωπίνων δικαιωμάτων», καθώς η Δύση σκοπεύει να επιβάλει όλους τους κανόνες της, οι οποίοι διαφέρουν από αυτούς που θεσπίζονται από τις διεθνείς συνθήκες και τον ΟΗΕ.

« Αυτές οι συναντήσεις –γράφει ο Λαβρώφ στο πρώτο μέρος του άρθρου του, αναφερόμενος στη σύνοδο κορυφής των G7 στην Κορνουάλλη, τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ και τη συνάντηση Μπάιντεν με τους ηγέτες της ΕΕ, «έχουν προετοιμαστεί προσεκτικά ώστε να μην υπάρχει αμφιβολία ότι η Δύση ήθελε να στείλει ένα σαφές μήνυμα: "είμαστε ενωμένοι όσο ποτέ πριν και θα κάνουμε αυτό που πιστεύουμε ότι είναι σωστό στις διεθνείς υποθέσεις, αναγκάζοντας τους άλλους, πρώτα και κύρια τη Ρωσία και την Κίνα, να ακολουθήσουν το παράδειγμά μας. Τα έγγραφα που εγκρίθηκαν στις Συνόδους Κορυφής της Κορνουάλλης και των Βρυξελλών εδραίωσαν την έννοια μιας παγκόσμιας τάξης βασισμένης σε «κανόνες» - σε αντίθεση με τις καθολικές αρχές του Διεθνούς Δικαίου, η κύρια πηγή της οποίας είναι ο Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών. ».

Αυτό θα είναι ο κεντρικός άξονας ολόκληρης της ομιλίας του Λαβρώφ: Η Δύση προωθεί την πολυμερή προσέγγιση για τη χρήση και την κατανάλωσή της, με βάση τους κανόνες που θέτει η ίδια κατά καιρούς, και απορρίπτει την πολυμερή προσέγγιση που βασίζεται στον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και την αρχή της μη παρέμβασης στις εσωτερικές υποθέσεις άλλων χωρών.

Το κλασικό παράδειγμα των δύο (αντιφατικών) προτύπων επαναλαμβάνεται: Στην κρίση του Κοσσυφοπεδίου, η Δύση εφαρμόζει την αρχή της αυτοδιάθεσης του τοπικού πληθυσμού επειδή την βολεύει, ενώ στην περίπτωση του δημοψηφίσματος στην Κριμαία το απορρίπτει επειδή δεν ανταποκρίνεται στα συμφέροντά της.


Ρωσία και Κίνα σε μία πρόταση


Όταν ο Λαβρώφ θέλει να επισημάνει την αλαζονεία της Δύσης προς άλλες χώρες, αναφέρει πάντα τη Ρωσία και την Κίνα στην ίδια πρόταση:

« Χαρακτηρισμένες ως "αυταρχικές δυνάμεις", η Ρωσία και η Κίνα έχουν οριστεί ως τα κύρια εμπόδια για την εφαρμογή του προγράμματος που συμφωνήθηκε στις συνόδους κορυφής του Ιουνίου. ».

« Η Δύση έχει επιλέξει τους σκληρότερους όρους για τις εσωτερικές διεργασίες των «αντιδημοκρατικών» χωρών και τις προσπάθειές της να τις αναμορφώσει ώστε να ταιριάζουν στα δυτικά πρότυπα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ζητείται από τη Μόσχα και το Πεκίνο και από άλλους, να ακολουθήσουν τις δυτικές συνταγές όσον αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα, την κοινωνία των πολιτών, τη μεταχείριση της αντιπολίτευσης, τα μέσα ενημέρωσης, τη διακυβέρνηση και την αλληλεπίδραση μεταξύ των κρατικών εξουσιών. ».


« Οι φωτισμένοι πολιτικοί στην Ευρώπη και την Αμερική αναγνωρίζουν ότι αυτή η εξτρεμιστική πολιτική δεν οδηγεί πουθενά και αρχίζουν να σκέφτονται ρεαλιστικά, αναγνωρίζοντας ότι δεν υπάρχει ενιαίος πολιτισμός στον κόσμο. Αρχίζουν να αναγνωρίζουν ότι η Ρωσία, η Κίνα και άλλες περιφερειακές δυνάμεις έχουν χιλιάδες χρόνια ιστορίας, τις δικές τους παραδόσεις, τις δικές τους αξίες και τον δικό τους τρόπο ζωής. Οι προσπάθειες να προσδιοριστούν ποιες αξίες είναι καλύτερες και ποιες είναι χειρότερες δεν έχουν νόημα. Η Δύση πρέπει απλώς να αναγνωρίσει ότι υπάρχουν τρόποι διακυβέρνησης που μπορεί να διαφέρουν από τη δυτική προσέγγιση, και να το αποδεχθεί και να το σεβαστεί ως γεγονός. ».


Εναντίον του Μακρόν, για τον Ορμπάν

Παρά την αναφορά σε φωτισμένους Ευρωπαίους πολιτικούς, το κείμενο του Λαβρώφ είναι γεμάτο δυσαρέσκεια προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, την οποία κατηγορεί ότι ευθυγραμμίζεται πλήρως με τα συμφέροντα της Ουάσιγκτον και είναι θρασεία στην αξίωσή της να επιβάλει την δική της ιδέα πολυμερούς προσέγγισης σε άλλες χώρες ,με τη απειλή των οικονομικών κυρώσεων κατά των ανυπάκουων. Στόχος της κριτικής του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών είναι κυρίως η Γαλλία στο πρόσωπο του Εμανουέλ Μακρόν, η Γερμανία, η Πολωνία και οι χώρες της Βαλτικής, ενώ τουλάχιστον δύο φιλικά νεύματα προορίζονται για τον Βίκτωρα Ορμπάν, ο οποίος δεν αναφέρεται ονομαστικά. Στο πρώτο Λαβρώφ γράφει ότι «είναι σημαντικό να έχει αναφερθεί ο όρος " αυταρχική δημοκρατία ", αν και δειλά. Αυτά είναι χρήσιμα ζητήματα, και οι πιο στοχαστικοί πολιτικοί που βρίσκονται επί του παρόντος στην εξουσία θα πρέπει να τα λαμβάνουν υπόψη.»

Σε ένα άλλο απόσπασμα, αναφέρει: «Οι προσπάθειες λογικών πολιτικών να προστατεύσουν τη νεότερη γενιά από την επιθετική ομοφυλοφιλική προπαγάνδα έρχονται αντιμέτωπες με τις κραυγαλέες διαμαρτυρίες της "φωτισμένης" Ευρώπης. ».


Το τέλος της Δύσης

Το κείμενο μερικές φορές παίρνει τον τόνο της πολεμικής ή της προφητείας:

« Με την επέκταση των κυρώσεων και άλλων νόθων καταναγκαστικών μέτρων κατά κυρίαρχων κρατών, η Δύση προωθεί μια ολοκληρωτική κυβέρνηση των παγκόσμιων υποθέσεων, υιοθετώντας μια αυτοκρατορική και νέο-αποικιακή στάση στις σχέσεις της με τρίτες χώρες.»

« Συνολικά, ιστορικά, η Δύση κυριαρχεί στον κόσμο εδώ και 500 χρόνια. Σήμερα, ωστόσο, γινόμαστε μάρτυρες του τέλους αυτής της εποχής. Η Δύση αγκιστρώνεται στο καθεστώς που απολάμβανε επιβραδύνοντας τεχνητά τις αντικειμενικές διαδικασίες που καθορίζουν την εμφάνιση ενός πολυκεντρικού κόσμου ».

« Οι πρώην αποικιακές δυνάμεις επιδιώκουν να σβήσουν αυτή τη μνήμη αντικαθιστώντας την με βιαστικά σχεδιασμένες τελετουργίες, όπως το γονάτισμα πριν από έναν αθλητικό διαγωνισμό, προκειμένου να αποσπάσουν την προσοχή από την ιστορική ευθύνη τους για εγκλήματα αποικιακής εποχής. ».

« Με την περιφρονητική στάση της απέναντι σε άλλα μέλη της διεθνούς κοινότητας, η Δύση βρίσκεται στη λάθος πλευρά της ιστορίας ».

Τέλος, Ο Σεργκέι Λαβρώφ ανακοίνωσε τις προθέσεις της Ρωσίας στον ΟΗΕ:

« Οι προσπάθειες για μεγαλύτερη δημοκρατία στις διεθνείς σχέσεις και η ισχυροποίηση ενός πολυκεντρικού κόσμου περιλαμβάνουν μεταρρύθμιση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, η οποία θα ενισχύσει την παρουσία χωρών από την Ασία, την Αφρική και τη Λατινική Αμερική, και θα θέσει τέλος στην ανωμαλία της υπερεκπροσώπησης της Δύσης στο κύριο σώμα του ΟΗΕ. ».

Ο κλάδος της ελιάς στην τελευταία πρόταση του αντικειμένου περιέχει μιαν ειρωνική αναφορά σε αυτό που κρίνεται ως αξίωση της Δύσης να υπαγορεύει τους κανόνες:

«Θα είμαστε πάντα ανοικτοί σε ειλικρινή διάλογο με οποιονδήποτε επιδεικνύει προθυμία για εξεύρεση ισορροπίας αμοιβαίων συμφερόντων, σταθερά αγκυροβολημένη στο Διεθνές Δίκαιο. Αυτοί είναι οι κανόνες τους οποίους σεβόμαστε ».



Πηγή: https://www.ariannaeditrice.it

μέσω http://euro-synergies.hautetfort.com




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Zero Hedge,7-7-21
Authored by Pat Buchanan via Buchanan.org,

[Ο Πάτρικ Μπιουκάναν διετέλεσε πολιτικός σύμβουλος και λογογράφος του Προέδρου Νίξον και δύο φορές υποψήφιος για την προεδρία των ΗΠΑ. Τα άρθρα του φωτίζει η σφραγίδα βαθειάς γνώσης της Ιστορίας, της καθαρά πατριωτικής δεοντολογίας και της νηφάλιας ρεαλιστικής κρίσης. Είναι γι΄αυτό περιζήτητα από τα διεθνή μέσα αντικειμενικής και έντιμης ενημέρωσης, ως η υπεύθυνη αμερικανική άποψη.]

Μετάφραση/εισαγωγή Μ. Στυλιανού

Καθώς ξεκινούσαν οι εορτασμοί της 4ης Ιουλίου, οι ΗΠΑ έκλεισαν ήσυχα και εγκατέλειψαν την αεροπορική βάση Μπαγκράμ, τη μεγαλύτερη αμερικανική στρατιωτική βάση μεταξύ του Περσικού Κόλπου και της Θάλασσας της Νότιας Κίνας.

Οι Αφγανοί πλιατσικολόγοι σύντομα εθεάθησαν να συρρέουν μέσα στη βάση.

Η μακρά υποχώρηση της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας βρίσκεται σε εξέλιξη, και αυτός ο πιο μακροχρόνιος πόλεμος είναι πιθανό να καταλήξει σε αιματηρή τιμωρία για τους Αφγανούς που τάχθηκαν στο πλευρό μας κατά των Ταλιμπάν και τώρα μένουν απροστάτευτοι.

Όταν ο τελευταίος Αμερικανός αναχώρησε από το Μπαγκράμ, η Wall Street Journal έγραψε ότι οι ΗΠΑ σχεδιάζουν «μιαν επείγουσα εκκένωση της αμερικανικής πρεσβείας στην Καμπούλ, εν μέσω ανησυχίας ότι μια επιδείνωση της κατάστασης ασφαλείας στο Αφγανιστάν θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο το υπόλοιπο στρατιωτικό και διπλωματικό σώμα».

Προφανώς, προετοιμαζόμαστε για ένα πιθανό φινάλε σαν της Σαϊγκόν του '75 στον πόλεμο που ξεκίνησε ο Τζορτζ Μπους πριν από 20 χρόνια. Πιεσμένος από δημοσιογράφους σχετικά με τη ζοφερή κατάσταση στο Αφγανιστάν, ο Πρόεδρος Τζο Μπάιντεν δεν ήθελε να αναλογιστεί ή να μιλήσει για το τι μπορεί να έρχεται.

«Θέλω να μιλήσω για χαρούμενα πράγματα, φίλε», δήλωσε ο Μπάιντεν σε δημοσιογράφο.

«Κοίτα, είναι 4 Ιουλίου... Είναι το Σαββατοκύριακο των διακοπών. Θα το γιορτάσω. Υπάρχουν σπουδαία πράγματα που συμβαίνουν.»

Στην ίδια έκδοση της , η Γουόλ Στρητ Τζόρναλ ανέφερε ότι η Κίνα έχει μετακινήσει 50.000 στρατεύματα στη μεθοριακή περιοχή με την Ινδία, όπου οι δυνάμεις των δύο εθνών, τον Ιούνιο του 2020, είχαν την πιο αιματηρή αψιμαχία τους εδώ και δεκαετίες.

Άλλες εκθέσεις αναφέρουν ότι η Κίνα σκοπεύει να καλύψει το κενό που άφησε η αποχώρηση της αμερικανικής δύναμης πό το Αφγανιστάν και να διαθέσει δισεκατομμύρια από την Πρωτοβουλία Ζώνης και Δρόμου για την κατασκευή ενός αυτοκινητοδρόμου από την Καμπούλ του Αφγανιστάν, στο Πεσαβάρ του Πακιστάν.

Καθώς η Αμερική εκτελεί τη στρατηγική υποχώρησή της από την Κεντρική Ασία, η Κίνα προχωρεί.

Εκτός από τη στρατιωτικοποίηση των συνόρων της με την Ινδία, η Κίνα επαναβεβαιώνει τις μαξιμαλιστικές αξιώσεις της στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας, τερματίζοντας την ανεξαρτησία και συντρίβοντας τη δημοκρατία στο Χονγκ Κονγκ, συνεχίζοντας την πολιτιστική γενοκτονία κατά των Ουιγούρων και στέλνοντας τακτικά σμήνη πολεμικών αεροσκαφών προς την Ταϊβάν για να μεταδώσει το μήνυμα στην Ταϊπέι ότι η προσάρτηση δεν είναι παρά θέμα χρόνου.

Ούτε η ομιλία του Κινέζου προέδρου Σι Τζινπίνγκ για την 100ή επέτειο από την ίδρυση του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος ήταν μια άσκηση αποχρώσεων.

«Δεν θα δεχτούμε ποτέ ανυπόφορα αλαζονικά κηρύγματα από εκείνους τους «δασκάλους!». είπε ο Xi, προκαλώντας ένα βρυχηθμό από το πλήθος των μελών του κόμματος και των βετεράνων.

Ντυμένος με στολή Μάο, ο Ξι είχε και άλλες προειδοποιήσεις για εκείνους που επιδιώκουν να σταθούν εμπόδιο στο πεπρωμένο της κομμουνιστικής Κίνας:

«Ο κινεζικός λαός δεν θα επιτρέψει ποτέ σε ξένες δυνάμεις να μας εκφοβίσουν, να μας καταπιέσουν ή να μας υποδουλώσουν... Όποιοι τρέφουν αυταπάτες ότι θα το κάνουν θα σπάσουν τα κεφάλια τους και θα χύσουν αίμα στο Σινικό Τείχος από ατσάλι, που χτίστηκε από τη σάρκα και το αίμα 1,4 δισεκατομμυρίων Κινέζων.»

Είναι αναμφισβήτητο ότι ο Ξi και οι προκάτοχοί του έχουν να παρουσιάσουν ένα φοβερό ρεκόρ, όπως σημειώνουν οι Financial Times:

«Η άνοδος της Κίνας τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες κατατάσσεται ως η μεγαλύτερη και μακροβιότερη οικονομική άνθηση στην ιστορία. Το ετήσιο ακαθάριστο εγχώριο προϊόν της αυξήθηκε από μόλις 191 δισεκατομμύρια δολάρια, ή 195 δολάρια κατά κεφαλήν, το 1980 σε 10.261 δολάρια κατά κεφαλήν, το 2019. Έχει ανυψώσει περισσότερους από 770 εκατομμύρια ανθρώπους από τη φτώχεια και έχει μετατρέψει την κινεζική οικονομία σε μια δύναμη υψηλής τεχνολογίας που βρίσκεται σε πορεία να επισκιάσει το μέγεθος της Αμερικής. Ο μετασχηματισμός αυτός αποτελεί επίτευγμα ορόσημο του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος, το οποίο αυτές τις μέρες γιορτάζει την 100η επέτειό του».

Η ανάπτυξη της Κίνας δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί αν δεν ήταν η απόφαση των ΗΠΑ να ανοίξουν τη μεγαλύτερη καταναλωτική αγορά του κόσμου σε κινεζικά αγαθά, να φέρουν το Πεκίνο στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου και να καθίσουν άπραγες καθώς ένα τεράστιο κομμάτι της αμερικανικής βιομηχανίας και μεταποίησης μεταφέρθηκε στην Κίνα για να παράγει εκεί και όχι εδώ.

Μεταξύ του 1990 και του 2021, οι εισαγωγές κινεζικών αγαθών από τις ΗΠΑ παρείχαν στο Πεκίνο τα τρισεκατομμύρια που έχει συσσωρεύσει για να χρηματοδοτήσει τον στρατηγικό στόχο του να γίνει η πρώτη δύναμη στον κόσμο.

Αλλά αυτό είναι νερό που πέρασε από το φράγμα. Τι θα κάνουμε από εδώ και πέρα;

Τα ενεργητικά στοιχεία της Κίνας είναι εντυπωσιακά. Με 1,4 δισεκατομμύρια ανθρώπους, έχει τον μεγαλύτερο πληθυσμό στον κόσμο. Εάν ο ρυθμός ανάπτυξής της συνεχιστεί, θα έχει τη μεγαλύτερη οικονομία. Το στρατηγικό οπλοστάσιό της με πυρηνικά όπλα είναι ένα κλάσμα του δικού μας, αλλά δεδομένης της τρομακτικής καταστροφής που μπορούν να κάνουν επιφέρουν αυτά τα όπλα, ένας πυρηνικός πόλεμος θα ήταν καταστροφικός αν δεν ήταν θανάσιμος και για τις δύο χώρες.

Όσον αφορά τον συμβατικό στρατό — πλοία, στρατιώτες, αεροπλάνα, όπλα, πυραύλους και βάσεις στο θέατρο Ανατολική Ασία-Δυτικός Ειρηνικός όπου θα διεξαγόταν οποιοσδήποτε πόλεμος μεταξύ μας — τα πλεονεκτήματα της Κίνας είναι μεγαλύτερα.

Και για τα αίτια για τα οποία θα μπορούσαμε να πολεμήσουμε --νησιά, βράχια, ύφαλοι στις θάλασσες την Νότιας και της Ανατολικής Κίνας και της Ταϊβάν-- κανένα από αυτά δεν διεκδικούμε, ή είναι ζωτικής σημασίας για εμάς. Όλα διεκδικούνται από την Κίνα, ως δικαίως δικά της.

Στον Ψυχρό Πόλεμο με την ΕΣΣΔ, ο χρόνος, όπως αποδείχθηκε, ήταν με το μέρος μας. Αλλά την τελευταία δεκαετία, ο Σι Τζινπίνγκ μπορεί δικαιολογημένα να δει ότι ο χρόνος έχει αλλάξει πλευρά. Όπως και να έχει, είναι σίγουρα καλύτερα να βασιζόμαστε στις ικανότητές μας παρά στα όπλα μας για να κερδίσουμε στον ανταγωνισμό και να διευθετήσουμε την αντιπαλότητα που μπορεί να κρίνει το μέλλον της ανθρωπότητας.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



 
ZeroHedge Authored by Pepe Escobar via The Asia Times,

[Ο συντάκτης του άρθρου είναι ο παγκοσμίως κορυφαίος σήμερα περιοδεύων ρεπόρτερ, με μοναδικό δίκτυο υψηλών αποκλειστικών πηγών ενημέρωσης και σε αντίπαλα στρατόπεδα δι΄ό και οι ανταποκρίσεις του στους Asia Times του Χονγκ Κονγκ αναδημοσιεύονται άπληστα σε πολλές γλώσσες. Ο τίτλος του άρθρου αποδίδει πιστά το εύρος και το ενδιαφέρον του περιεχομένου
]

Μετάφραση: Μ.Στυλιανού

Καθώς η σινό-ρωσοφοβία διαλύεται σε κυρώσεις και υστερία, οι χαρτογράφοι χαράσσουν τη μεταμοντέρνα τάξη...

Είναι η αποστολή των Νικολάι Πατρούσεφ-Γιανγκ Τζιετσί – ξανά από την αρχή. Αυτοί είναι οι δύο παίκτες που οδηγούν μιαν αναπτυσσόμενη γεωπολιτική συμφωνία, εκ μέρους των αρχηγών τους Βλαντιμίρ Πούτιν και Ξι Τζινπίνγκ.

Προ εβδομάδων, ο Γιανγκ Τζιετσί – διευθυντής του Γραφείου της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Κεντρικής Επιτροπής του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος – επισκέφθηκε τον Γραμματέα του Ρωσικού Συμβουλίου Ασφαλείας Νικολάι Πατρούσεφ στη Μόσχα. Αυτό ήταν μέρος της 16ης σειράς των στρατηγικών διαβουλεύσεων ασφάλειας Κίνας-Ρωσίας.

Αυτό που ερεθίζει την περιέργεια είναι ότι η συνάντηση των Γιανγκ-Πατρούσεφ συνέβη μεταξύ της συνάντησης Μπλίνκεν-Λαβρώφ, στο περιθώριο της συνόδου κορυφής του Αρκτικού Συμβουλίου στο Ρέικιαβικ και της επερχόμενης και πιο υψηλόβαθμης Πούτιν-Μπάιντεν στη Γενεύη στις 16 Ιουνίου, (πιθανώς στο Ξενοδοχείο Διηπειρωτικό, όπου συναντήθηκαν ο Ρέιγκαν και ο Γκορμπατσόφ το 1985).

Η Δυτική φημολογία για την συνάντηση των Πούτιν-Μπάιντεν είναι ότι θα μπορούσε να προαναγγέλλει κάποιου είδους επιστροφή στην «προβλεψιμότητα» και τη «σταθερότητα» στις επί του παρόντος εξαιρετικά ταραγμένες σχέσεις ΗΠΑ-Ρωσίας.

Αυτό είναι ευσεβής πόθος. Πούτιν, Πατρούσεφ και Λαβρώφ δεν τρέφουν αυταπάτες. Ειδικά όταν στην σύνοδο των G7 στο Λονδίνο, στις αρχές Μαΐου, η Δυτική συζήτηση επικεντρώθηκε στις «κακόβουλες δραστηριότητες» της Ρωσίας καθώς και στις «καταπιεστικές» οικονομικές πολιτικές» της Κίνας.

Ρώσοι και Κινέζοι αναλυτές, σε άτυπες συνομιλίες, τείνουν να συμφωνούν ότι η Γενεύη θα είναι ένα ακόμη δείγμα καλού παλιού φιλειρηνικού –αλά Κίσινγκερ- Διαίρει και Βασίλευε, με μερικές αποπλανητικές τακτικές για να παρασύρει τη Μόσχα μακριά από το Πεκίνο, μια προσπάθεια να κερδίσουν κάποιο χρόνο και να αναζητήσουν ανοίγματα για την τοποθέτηση γεωπολιτικών παγίδων. Παλιές αλεπούδες όπως η Γιανγκ και ο Πατρούσεφ γνωρίζουν καλύτερα το παιχνίδι που παίζεται..

Αυτό που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι ότι οι Γιανγκ-Πατρούσεφ έθεσαν τις βάσεις για μια επερχόμενη επίσκεψη Πούτιν στον Ξι Ζιπίνγκ στο Πεκίνο, λίγο μετά την συνάντηση Πούτιν-Μπάιντεν στη Γενεύη – για να συντονίσουν περαιτέρω γεωπολιτικά, για άλλη μια φορά, τη «συνολική στρατηγική εταιρική σχέση»,κατά την αμοιβαία καθορισμένη ορολογία τους.

Η επίσκεψη ενδέχεται να πραγματοποιηθεί την 1η Ιουλίου, την εκατοστή επέτειο του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος – ή στις 16 Ιουλίου, την 20η επέτειο της Συνθήκης Φιλίας Κίνας-Ρωσίας.

Έτσι, η συνάντηση Πούτιν-Μπάιντεν είναι το ορεκτικό, ενώ η συνάντηση των Πούτιν-Ξι Ζιπίνγκ είναι το κύριο πιάτο.

Αυτό το τσάι Πούτιν-Λούκα για δύο


Πέρα από το « συναισθηματικό ξέσπασμα » του Ρώσου προέδρου, υπερασπιζόμενου τη στάση του Λευκορώσου ομολόγου του, το τσάι Πούτιν-Λουκασένκο για δύο στο Σότσι απέδωσε ένα επιπλέον κομμάτι του πάζλ σχετικά με την αναγκαστική προσγείωση της RyanAir στο Μινσκ– με πρωταγωνιστή έναν blogger από τη Λευκορωσία, ο οποίος φέρεται να έχει δανείσει τις υπηρεσίες του στο υπερεθνικιστικό, νεοναζιστικό τάγμα Azov, το οποίο πολέμησε ενάντια στις λαϊκές δημοκρατίες του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ, στο ουκρανικό αυτονομιστικό Ντονμπάς το 2014.

Ο Λουκασένκο είπε στον Πούτιν ότι «έφερε μαζί του κάποια έγγραφα ώστε να μπορείτε να καταλάβετε τι συμβαίνει». Τίποτα δεν έχει διαρρεύσει σχετικά με το περιεχόμενο αυτών των εγγράφων, αλλά είναι πιθανό να είναι πυρακτωμένα – σε σχέση με το γεγονός ότι επιβλήθηκαν κυρώσεις από την ΕΕ κατά της Belavia Airlines, παρόλο που ο αερομεταφορέας δεν είχε καμία σχέση με την περιπέτεια της RyanAir – και ενδεχομένως ικανά να αξιοποιηθούν στη συνάντηση των Πούτιν-Μπάιντεν στη Γενεύη.

Η Μεγάλη Εικόνα είναι πάντα η Ευρασία έναντι της Ατλαντικής Δύσης. Όσο και αν η Ουάσιγκτον θα συνεχίσει να πιέζει την Ευρώπη – και την Ιαπωνία – να αποσυνδεθούν τόσο από την Κίνα όσο και από τη Ρωσία, ο 2ος Ψυχρός Πόλεμος σε δύο ταυτόχρονα μέτωπα έχει πολύ λίγους εθελοντές.

Οι λογικοί παράγοντες βλέπουν ότι η συνδυασμένη επιστημονική, οικονομική και στρατιωτική δύναμη μιας στρατηγικής εταιρικής σχέσης Ρωσίας-Κίνας του 21ου αιώνα θα είναι ένα εντελώς νέο παιχνίδι από την άποψη της παγκόσμιας εμβέλειας, σε σύγκριση με την πρώην εποχή ΕΣΣΔ / Σιδηρού Παραπετάσματος.

Και όταν πρόκειται για την πρόσκληση προς τον Παγκόσμιο Νότο, και τις νέες εμφανίσεις του Κινήματος των Αδέσμευτων, η έμφαση σε μια διεθνή τάξη που τηρεί τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και το κράτος δικαίου είναι σίγουρα πιο ελκυστική από μια περίφημη «διεθνή τάξη βασισμένη σε κανόνες», όπου μόνο ο ηγεμόνας ορίζει τους κανόνες.

Παράλληλα με την έλλειψη ψευδαισθήσεων της Μόσχας σχετικά με τις νέες διαθέσεις της Ουάσιγκτον, το ίδιο ισχύει και για το Πεκίνο – ειδικά μετά το τελευταίο ξέσπασμα του Κερτ Κάμπελ, του πρώην υφυπουργού Εξωτερικών της κυβέρνησης Ομπάμα-Μπάιντεν για την Ανατολική Ασία και τον Ειρηνικό, ο οποίος επιστρέφει τώρα ως επικεφαλής των Υποθέσεων Ινδίας-Ειρηνικού στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας υπό τον Ομπάμα-Μπάιντεν.

Ο Campbell είναι ο πραγματικός πατέρας της σύλληψης «στροφή προς την Ασία», όταν ήταν στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ στις αρχές της δεκαετίας του 2010 – αν και όπως επεσήμανα κατά τη διάρκεια της προεδρικής προεκλογικής εκστρατείας στις ΗΠΑ το 2016, ήταν η Χίλαρι Κλίντον ως υπουργός Εξωτερικών που διεκδίκησε την μηρότητα της στροφής προς την Ασία σε ένα δοκίμιο του Οκτωβρίου 2011 .

Σε μιαν εκδήλωση που πατρονάρισε πρόσφατα το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, ο Κάμπελ είπε, «Η περίοδος που περιγράφηκε ευρέως ως δεσμός [με την Κίνα] έχει φτάσει στο τέλος της». Εξάλλου, η «στροφή προς την Ασία» δεν πέθανε ποτέ πραγματικά, καθώς υπήρξε μια σαφής συνέχεια Τραμπ-Μπάιντεν.

Ο Κάμπελ τα μπέρδεψε μιλώντας για ένα «νέο σύνολο στρατηγικών παραμέτρων» και την ανάγκη αντιμετώπισης της Κίνας σε συνεργασία με «συμμάχους, εταίρους και φίλους». Ανοησίες: όλα έχουν να κάνουν με τη στρατιωτικοποίηση του Ινδό-Ειρηνικού.

Αυτό επανέλαβε ο ίδιος ο Μπάιντεν κατά τη διάρκεια της πρώτης ομιλίας του σε κοινή συνεδρίαση του Αμερικανικού Κογκρέσου, όταν καυχήθηκε ότι είπε στον Ξι Ζιπίνγκ ότι οι ΗΠΑ θα «διατηρήσουν ισχυρή στρατιωτική παρουσία στον Ινδό-Ειρηνικό» όπως ακριβώς κάνει και με το ΝΑΤΟ στην Ευρώπη.


Ο ιρανικός παράγοντας


Σε μια διαφορετική αλλά παράλληλη διαδρομή με τους Yang-Patrushev, το Ιράν μπορεί να βρίσκεται στα πρόθυρα μιας σημαντικής αλλαγής κατεύθυνσης. Μπορεί να το δούμε ως μέρος μιας προοδευτικής ενίσχυσης του Τόξου της Αντίστασης – το οποίο συνδέει το Ιράν, τις Μονάδες Λαϊκής Κινητοποίησης στο Ιράκ, τη Συρία, τη Χεζμπολάχ, τους Χούθι στην Υεμένη και τώρα μια πιο ενωμένη Παλαιστίνη.

Ο πόλεμος δι' αντιπροσώπων στη Συρία ήταν μια τραγική, μαζική αποτυχία από κάθε άποψη. Δεν παρέδωσε την κοσμική Συρία σε ένα μάτσο Τζιχαντιστές (ή «μετριοπαθείς αντάρτες»). Δεν εμπόδισε την επέκταση της σφαίρας επιρροής του Ιράν. Δεν εκτροχίασε τον κλάδο της Νοτιοδυτικής Ασίας των Νέων Δρόμων του Μεταξιού. Δεν κατέστρεψε τη Χεζμπολάχ.

«Ο Ασάντ πρέπει να φύγει»; Μείνετε με το όνειρο.. Επανεξελέγη με το 95% των συριακών ψήφων, με ποσοστό συμμετοχής 78%.

Όσο για τις επερχόμενες ιρανικές προεδρικές εκλογές της 18ης Ιουνίου – μόλις δύο ημέρες μετά την συνάντηση Πούτιν-Μπάιντεν – αυτές θα κριθούν όταν αναμφισβήτητα θα έχει φτάσει στο τέλος του το δράμα αναβίωσης της πυρηνικής συμφωνίας που παίζεται στη Βιέννη. Η Τεχεράνη έχει επανειλημμένα τονίσει ότι η προθεσμία για μια συμφωνία λήγει στις 31 Μαΐου.

Το αδιέξοδο είναι σαφές. Στη Βιέννη, μέσω των συνομιλητών της με την ΕΕ, η Ουάσιγκτον συμφώνησε να άρει τις κυρώσεις κατά του ιρανικού πετρελαίου, των πετροχημικών και της κεντρικής τράπεζας, αλλά αρνείται να τις άρει από άτομα όπως μέλη του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης.

Ταυτόχρονα, στην Τεχεράνη, συνέβη κάτι πολύ ενδιαφέρον με τον Ali Larijani, πρώην πρόεδρο του Κοινοβουλίου, ένα φιλόδοξο μέλος μιας αρκετά προεξέχουσας οικογένειας, του οποίου η υποψηφιότητα για την προεδρία απορρίφθηκε από το συμβούλιο των φρουρών της επανάστασης. Ο Λαριγιάνι αποδέχθηκε αμέσως την απόφαση. Όπως μου είπαν οι ειδήμονες της Τεχεράνης, αυτό συνέβη χωρίς τριβή επειδή έλαβε μια λεπτομερή εξήγηση για κάτι πολύ μεγαλύτερο: το νέο παιχνίδι στην πόλη.

Όπως έχει η κατάσταση, αυτός που προορίζεται ως ο σχεδόν αναπόφευκτος νικητής στις 18 Ιουνίου φαίνεται να είναι ο Ιμπραήμ Ραϊσί, μέχρι σήμερα ο αρχιδικαστής – και συνδεόμενος με τους Φρουρούς της Επανάστασης. Υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα να ζητήσει από τους επιθεωρητές του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας να εγκαταλείψουν το Ιράν – και αυτό σημαίνει το τέλος του Κοινού Ολοκληρωμένου Σχεδίου Δράσης όπως το γνωρίζαμε, με απρόβλεπτες συνέπειες. (Από την πλευρά των Φρουρών της Επανάστασης, η πυρηνική συμφωνία είναι ήδη νεκρή).

Ένας επιπλέον παράγοντας είναι ότι το Ιράν υποφέρει επί του παρόντος από σοβαρή ξηρασία – ενώ το καλοκαίρι δεν έχει καν φτάσει. Το ηλεκτρικό δίκτυο θα είναι υπό τεράστια πίεση. Τα φράγματα είναι άδεια – οπότε είναι αδύνατο να βασιστεί στην υδροηλεκτρική ενέργεια. Υπάρχει σοβαρή λαϊκή δυσαρέσκεια σχετικά με το γεγονός ότι η ομάδα του προέδρου Ρουχανί για οκτώ χρόνια εμπόδιζε το Ιράν να αποκτήσει πυρηνική ενέργεια. Μία από τις πρώτες πράξεις του Raeisi μπορεί να είναι να διατάξει την άμεση κατασκευή ενός πυρηνικού σταθμού.

Δεν χρειαζόμαστε μετεωρολόγο για να δούμε προς τα πού φυσάει ο άνεμος όταν πρόκειται για τις τρεις πρώτες «υπαρξιακές απειλές» του σε παρακμή ηγεμόνα – Ρωσία, Κίνα και Ιράν. Αυτό που είναι σαφές είναι ότι καμία από τις παλιές καλές μεθόδους που αναπτύχθηκαν για τη διατήρηση της υποταγής των υποτελών δεν λειτουργεί – τουλάχιστον όταν αντιμετωπίζει πραγματικά κυρίαρχες δυνάμεις.

Καθώς η σινό-ρωσοφοβία διαλύεται σε μια ομίχλη κυρώσεων και υστερίας, χαρτογράφοι όπως ο Γιανγκ Τζιετσί και ο Νικολάι Πατρούσεφ χαράσσουν αδυσώπητα τη μεταμοντέρνα τάξη.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η Κίνα κατάφερε σήμερα Σάββατο να προσεδαφίσει στην επιφάνεια του Αρη τηλεκατευθυνόμενο ρομπότ που έχει βαφτίσει Zhurong, επιτυχία άνευ προηγουμένου για οποιαδήποτε χώρα της Ασίας, μεταδίδουν κρατικά ΜΜΕ επικαλούμενα την Κινεζική Εθνική Διαστημική Υπηρεσία.

Περίπλοκο εγχείρημα

Η προσεδάφιση στον κόκκινο πλανήτη αποτελεί εξαιρετικά περίπλοκο εγχείρημα. Πολλές ευρωπαϊκές, σοβιετικές και αμερικανικές αποστολές με αυτόν τον σκοπό απέτυχαν στο παρελθόν.

Η Κίνα είχε ήδη αποπειραθεί να στείλει ερευνητικό ρομπότ στον Αρη, το 2011, αποστολή που διεξήχθη από κοινού με τη Ρωσία. Μετά την αποτυχία της, το Πεκίνο αποφάσισε να συνεχίσει την περιπέτεια μόνο του.


Παρουσίαση τεχνικών χαρακτηριστικών του Zhurong από τα κινεζικά μέσα ενημέρωσης

Η Διαστημική Υπηρεσία της Κίνας εκτόξευσε την 23η Ιουλίου 2020 από τη Γη τη μη επανδρωμένη αποστολή Tianwen-1, όπως ονομάζεται το διαστημόπλοιο που έστειλε στο διάστημα.
Από τρία στοιχεία

Αποτελείτο από τρία στοιχεία: το βασικό τμήμα του σκάφους που θα μείνει σε τροχιά γύρω από τον Αρη, το τμήμα που προσεδαφίστηκε και, μέσα σε αυτό, το τηλεκατευθυνόμενο ρομπότ Zhurong.

«Το σκάφος Tianwen-1 προσεδαφίστηκε με επιτυχία στην προκαθορισμένη ζώνη» του Αρη με το ρομπότ Zhurong, μετέδωσε το κρατικό τηλεοπτικό δίκτυο CCTV, διευκρινίζοντας ότι ελήφθη σήμα στη Γη.

Η προσεδάφιση έγινε σε τομέα του κόκκινου πλανήτη που αποκαλείται Utopia Planitia, μια αχανή κοιλάδα στο βόρειο ημισφαίριο του Αρη.


Η επιφάνεια του κόκκινου πλανήτη (εικόνα από τη NASA)

Για τους Κινέζους, αυτή είναι η πρώτη ανεξάρτητη προσπάθεια εξερεύνησης του διαστήματος. Εχουν φιλόδοξα σχέδια, ευελπιστούν να επιτύχουν όλα όσα είχαν καταφέρει οι Αμερικανοί, που έχουν προχωρήσει σε αρκετές αποστολές στον Αρη από τη δεκαετία του 1960.

Βγήκε στην επιφάνεια

Τον Φεβρουάριο, η Κίνα είχε επιτύχει το Tianwen-1 να τεθεί σε τροχιά γύρω από την Αρη και να αρχίσει να στέλνει φωτογραφικά στιγμιότυπα και άλλο υλικό από τον κόκκινο πλανήτη για να μελετηθεί από τους επιστήμονες.

Νωρίς σήμερα, κατάφερε να προσεδαφίσει το τμήμα που μετέφερε το μικρό ρομπότ Zhurong, το οποίο μπόρεσε να βγει έξω, στην επιφάνεια.

Η επιτυχής ολοκλήρωση και των τριών φάσεων παρθενικής αποστολής στον Αρη αποτελεί παγκόσμια πρώτη.

Με βάρος που ξεπερνά τα 200 κιλά, το Zhurong είναι εφοδιασμένο με τέσσερα φωτοβολταϊκά πάνελ για να εξασφαλίζεται η τροφοδοσία του με ηλεκτρισμό. Θα είναι επιχειρησιακό για τρεις μήνες.


«Ο πλανήτης της φωτιάς»

Διαθέτει επίσης κάμερες, ραντάρ και λέιζερ, που θα επιτρέψουν να μελετηθεί το περιβάλλον του και να αναλυθεί η σύνθεση πετρωμάτων του Αρη.

Το όνομα Zhurong παραπέμπει στον θεό της φωτιάς στην κινεζική μυθολογία. Ο συμβολισμός δικαιολογείται από την ονομασία του Αρη στα κινεζικά, Huoxing, «ο πλανήτης της φωτιάς».


Πηγή: ΑΠΕ




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Επενέβη ακόμα και ο Λευκός Οίκος. Ζήτησε «υπεύθυνες διαστημικές συμπεριφορές». Ο λόγος είναι ότι συντρίμμια από κινεζικό πύραυλο, που πιστεύεται ότι είναι εκτός ελέγχου, αναμένεται να πέσουν πάνω στη Γη το Σάββατο.

Η ΝΑΣΑ εντόπισε στο διάστημα συντρίμμια από το Long March 5B, το οποίο την περασμένη εβδομάδα εκτοξεύτηκε ως η κύρια μονάδα του πρώτου μόνιμου διαστημικού σταθμού της Κίνας σε τροχιά, να κατευθύνονται προς τη Γη..

Η μη κερδοσκοπική αμερικάνικη υπηρεσία, Aerospace Corp, χρηματοδοτούμενη από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση δήλωσε ότι αναμένει ότι τα συντρίμμια θα πέσουν στον Ειρηνικό, κοντά στον Ισημερινό, μετά την από αέρος διέλευση από πόλεις των ανατολικών ΗΠΑ.

Η τροχιά καλύπτει ένα τμήμα του πλανήτη από τη Νέα Ζηλανδία έως τη Νέα Γη. Το αμερικανικό υπουργείο Άμυνας αναμένει ότι θα πέσει στη Γη το Σάββατο, αν και όπου θα χτυπήσει «δεν μπορεί να εντοπιστεί παρά μόνο εντός ωρών από την επανεισδοχή του στην ατμόσφαιρα», όπως δήλωσε πηγή του Πενταγώνου στον Guardian.

Η διαστημική υπηρεσία της Κίνας δεν έχει ακόμη διευκρινίσει εάν ο πύραυλος ελέγχεται ή είναι εκτός ελέγχου.

Ωστόσο, η εφημερίδα Global Times, όργανο του κινέζικου κομμουνιστικού κόμματος, ισχυρίζεται ότι το εξωτερικό κράμα αλουμινίου του πυραύλου όντως θα εισαχθεί στην ατμόσφαιρα όπου και θα καεί εύκολα, εκμηδενίζοντας τον κίνδυνο για τους ανθρώπους.

Ο Jonathan McDowell, αστροφυσικός στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, προέβλεψε ωστόσο ότι μερικά κομμάτια του πυραύλου θα επιβιώσουν από την επανεισδοχή και ότι τα συντρίμμια του θα είναι «ισοδύναμα με αυτά ενός μικρού αεροπλάνου που θα είχε διαλυθεί σε ύψος πάνω των 100 μιλίω
ν».





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Zero Hedge, 19-4-21
Submitted by South Front

H αναδυόμενη στρατηγική των HΠΑ φαίνεται να επικεντρώνεται στην επιβολή ενός καθεστώτος απομόνωσης της Ρωσίας και της Κίνας με στόχο την τελική επίτευξη αλλαγής καθεστώτος και στις δύο χώρες μέσω ενός συνδυασμού πολιτικών, οικονομικών και στρατιωτικών μέτρων.

Η στρατιωτική συνιστώσα συνίσταται στη δημιουργία ναυτικών, εναέριων και διαστημικών δυνατοτήτων αποκλεισμού και πλήγματος που στοχεύουν αυτές τις δύο χώρες και οποιεσδήποτε άλλες χώρες ευθυγραμμίζονται με αυτές. Η συνεχιζόμενη μετατόπιση των στρατιωτικών δυνατοτήτων των ΗΠΑ μακριά από τον παρατεταμένο χερσαίο πόλεμο, προς τη ναυτική και εναέρια επίθεση μεγάλης εμβέλειας, με χρήση υπερηχητικών όπλων και πυραύλων, όπως αποδεικνύεται από την απόρριψη των αρμάτων μάχης και του βαρέως πυροβολικού από το Σώμα Πεζοναυτών των ΗΠΑ και τον αμερικανικό στρατό που επιλέγει οπλοστάσια πυραύλων μεγάλης εμβέλειας και με δυνατότητες κατά των πλοίων, δείχνει προτίμηση για πόλεμο «μη επαφής» στο μέλλον, με τα κράτη-πελάτες να έχουν επωμισθεί την αποστολή της «προσφοράς αίματος» σε μελλοντικές συγκρούσεις.

Το γεγονός ότι ακόμη και ο Πρόεδρος του Γενικού Επιτελείου Στρατού των ΗΠΑ, το ανώτερο στρατιωτικό συμβουλευτικό όργανο της πολιτικής ηγεσίας, ένας στρατηγός τεσσάρων αστέρων του αμερικανικού στρατού, υποστηρίζει ότι στο μέλλον ο στρατός των ΗΠΑ θα πρέπει να μειώσει τη χρηματοδότησή του για να διευκολύνει τα απίθανα φιλόδοξα σχέδια επέκτασης του Αμερικανικού Ναυτικού, είναι από μόνο του πολύ αποκαλυπτικό.

Η εμμονή του ΝΑΤΟ με τη λεγόμενη «Anti-Access/Area Denial», ή A2/AD bubbles (Άρνηση Πρόσβασης/Περιοχής), ή «φυσαλίδες» A2/AD, που υποτίθεται ότι κατασκευάζονται από τη Ρωσία και την Κίνα, προκειμένου να προστατεύσουν τα εδάφη τους από την επίθεση του ΝΑΤΟ σε τοποθεσίες όπως η Περιοχή του Καλίνινγκραντ, η Κριμαία, το Νησί Χαϊνάν και άλλες τοποθεσίες, είναι ενδεικτική της επιθετικής φύσης του επιχειρησιακού σχεδιασμού του ΝΑΤΟ, ο οποίος είναι σαφώς επηρεασμένος από την εμφάνιση προβλεπομένων στόχων που μπορούν να ανταποδώσουν τα πλήγματα.

Η ανάπτυξη των σμηνών αεροπλάνων άνευ πιλότου και η άπελπις έμφαση στην ανάπτυξη όσο το δυνατόν περισσότερων από τα σαφώς ελαττωματικά μαχητικά F-35 stealth, είναι όλα μέρος της τεχνολογικής κούρσας εξοπλισμών που προορίζεται να δώσει στην επίθεση ένα πλεονέκτημα έναντι της άμυνας.

Αλλά η τεχνολογία είναι μόνο ένα μέρος του παζλ. Το άλλο είναι ότι οι τεχνολογίες βαθέως πλήγματος απαιτούν ελεύθερη «πρόσβαση» σε πολιτικά ανοικτό εναέριο χώρο, που μπορεί να μην είναι πάντα διαθέσιμος. Επιπλέον, οι δυνατότητες βαθέως πλήγματος των ΗΠΑ μπορεί επίσης να βασίζονται σε βάσεις που βρίσκονται σε κράτη-πελάτες και οι οποίες θα γίνουν στόχοι αντιποίνων.

Ότι η πιθανότητα, πράγματι, η μεγάλη πιθανότητα τέτοιων αντιποίνων επισημάνθηκε με την προειδοποίηση της Ρωσίας προς το ΝΑΤΟ -πριν από τις επιθέσεις πυραύλων κρουζ κατά της Συρίας, μετά την σκηνοθεσία χημικού δήθεν βομβαρδισμού στην Ντούμα -ότι, εάν στοχοποιηθούν ρωσικές δυνάμεις ή εγκαταστάσεις, ο ρωσικός στρατός δεν θα περιοριστεί στην κατάρριψη των πυραύλων, αλλά θα χτυπούσε επίσης τις πλατφόρμες εκτόξευσης (δηλαδή τα αεροσκάφη και τα πολεμικά πλοία) καθώς και τις βάσεις από τις οποίες λειτουργούσαν.

Αυτό θα σήμαινε βομβαρδισμό αεροπορικών και ναυτικών βάσεων του ΝΑΤΟ στην Ελλάδα, την Ιταλία και τόσο μακριά όσο η Ισπανία, η οποία φιλοξενεί τέσσερα αντιτορπιλικά του Αμερικανικού Ναυτικού στον Ναυτικό Σταθμό Ρότα.

Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, το μήνυμα ελήφθη από το ΝΑΤΟ και δεν στοχοποιήθηκαν ρωσικές δυνάμεις ή εγκαταστάσεις. Αλλά το προηγούμενο δημιουργήθηκε, και μπορούμε να υποθέσουμε ότι θα ακολουθηθεί σε οποιεσδήποτε μελλοντικές αντιπαραθέσεις.

Αυτό σημαίνει ότι η ικανότητα των Ηνωμένων Πολιτειών να εξαπολύουν πλήγματα κατά της Ρωσίας ή της Κίνας, των δυνάμεων και των βάσεων τους τόσο εντός όσο και εκτός της εθνικής επικράτειας και του εναέριου χώρου τους, θα περιοριστεί επίσης από την απροθυμία των κρατών-πελατών να υποστούν τα προβλεπόμενα αντίποινα.

Αυτό δημιουργεί μια μεγάλη διπλωματική πρόκληση για τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες υποβιβάζουν τους «συμμάχους» τους στο ρόλο του σάκου του μποξ, εξαναγκάζοντας τους να δεχτούν αντίποινα μετά τις δικές τους επιθέσεις. Το μέγεθος της Ρωσίας και της Κίνας μαζί σημαίνει ότι η πρόκληση ποικίλλει από περιοχή σε περιοχή.

Η κατάσταση είναι σχετικά πιο εύκολη για τις ΗΠΑ, δεδομένης της εγγύτητας, στην περιοχή της Αλάσκας, όπου σημειώνεται μια σημαντική στρατιωτική συσσώρευση, συμπεριλαμβανομένης της αντιβαλλιστικής πυραυλικής άμυνας, της μελλοντικής βάσης των στρατηγικών βομβαρδιστικών και των σχεδίων για σημαντική μόνιμη ανάπτυξη F-35 εκτός από τα F-22 αεράμυνας που έχουν ήδη τοποθετηθεί εκεί.

Ωστόσο, αυτές οι βάσεις έχουν αρκετά περιορισμένη εμβέλεια, ακόμη και με εναέριο ανεφοδιασμό για τα F-35, πράγμα που σημαίνει ότι για να επιτευχθούν οι στόχοι πιο κοντά στις αμερικανικές δυνάμεις του Αρχάγκελσκ και του Μουρμάνσκ θα πρέπει να βασίζονται, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, σε βάσεις στη Νορβηγία, την Ισλανδία, ακόμη και τη Γροιλανδία. Η πιθανότητα οι αρμόδιες πολιτικές αρχές να δώσουν τη σύμφωνη γνώμη τους για τη χρήση αυτών των βάσεων για την υποστήριξη των βομβαρδισμών κατά των ρωσικών δυνάμεων ή εγκαταστάσεων φαίνεται να είναι χαμηλή.

Δεδομένων των οικονομικών συμφερόντων αυτών των χωρών στην Αρκτική και της αποτελεσματικότητας του Αρκτικού Συμβουλίου στη διαχείριση των προβλημάτων της περιοχής, δεν φαίνεται πιθανό ότι η Νορβηγία, η Δανία ή η Ισλανδία θα διακινδύνευαν να αποτελέσουν στόχο ρωσικών στρατιωτικών αντιποίνων και το αναπόφευκτο τέλος αυτού του διεθνούς οργανισμού που θα ακολουθούσε.

Ενώ η Σουηδία και η Φινλανδία κάνουν επίσης θορύβους για την ένταξη τους στο ΝΑΤΟ, το οποίο θα αποκτούσε τεράστιες εκτάσεις εναέριου χώρου για να «έχει πρόσβαση», με αμερικανικά αεροσκάφη και πυραύλους, στη Ρωσία, η προοπτική να γίνουν στόχος αντιποίνων τους έχει μέχρι στιγμής εμποδίσει να ενταχθούν σε αυτόν τον οργανισμό. Δεν πρέπει, ωστόσο, να υποτιμάται η δυνατότητα ύπαρξης διαφόρων μυστικών συμφωνιών και ρυθμίσεων που αποκρύπτονται από τους πληθυσμούς αυτών των χωρών.

Πάντως οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν δύο χώρες που είναι πραγματικά πρόθυμες, σε κυβερνητικό επίπεδο, αν όχι στο λαϊκό, να απορροφήσουν τα ρωσικά πλήγματα αντιποίνων.

Πρόκειται για την Πολωνία και τη Ρουμανία, οι οποίες έχουν ήδη συμφωνήσει να φιλοξενήσουν τμήματα του εθνικού συστήματος πυραυλικής άμυνας των ΗΠΑ, και που έχουν εγγυηθεί ότι θα δώσουν στις ΗΠΑ οποιαδήποτε "πρόσβαση" χρειάζονται σε περίπτωση επιχείρησης κατά του Καλίνινγκραντ ή της Κριμαίας, αντίστοιχα. Ο περιοριστικός παράγοντας εδώ είναι το γεγονός ότι και οι δύο αυτές χώρες τυχαίνει να είναι μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και θα παραμείνουν έτσι για το άμεσο μέλλον παρά τις προηγούμενες προσπάθειες των ΗΠΑ να διχάσουν την ένωση ξεφλουδίζοντας πρώτα τη Μεγάλη Βρετανία και στη συνέχεια την Ανατολική Ευρώπη.

Αν και δεν είναι μέλη της Ευρωζώνης, αποτελούν ωστόσο μέρος της κοινής αγοράς και των ανοικτών συνοριακών ζωνών και χρησιμεύουν ως ο προτιμώμενος προορισμός για «εξωτερική ανάθεση έργου» από δυτικοευρωπαϊκές εταιρείες, που επιδιώκουν να αποφύγουν το υψηλό κόστος εργασίας της Ευρωζώνης (το οποίο δημιουργεί το δικό του σύνολο προβλημάτων).

Η πίεση στον αγωγό North Stream 2, αλλά και σε όλους τους οικονομικούς και πολιτικούς δεσμούς ΕΕ-Ρωσίας, υποκινείται από την επιθυμία εξάλειψης της πολιτικής αντίστασης στην ελεύθερη χρήση του εναέριου χώρου της ΕΕ για επιθετικές στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά της Ρωσίας και των στόχων της. Μέχρι στιγμής είχε μικρή επιτυχία, και μάλιστα ανέβασε το ζήτημα του North Stream 2 στο επίπεδο του ερωτήματος εάν η Γερμανία είναι με οποιονδήποτε τρόπο κυρίαρχη χώρα.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες ασκούν επίσης έμμεση πίεση στη Γερμανία, φλερτάροντας ενεργά τη Γαλλία ως τον «προτιμώμενο» ηπειρωτικό συνομιλητή τους εις βάρος της Γερμανίας. Ωστόσο, τα οικονομικά οφέλη της συνεργασίας ΕΕ-Ρωσίας αποδείχθηκαν μεγαλύτερα από οτιδήποτε θα μπορούσαν να προσφέρουν οι Ηνωμένες Πολιτείες για να τα αντισταθμίσουν, και η εκδοχή του Μπάιντεν για τις πολιτικές "America First" είναι απίθανο να είναι πιο ελκυστική από αυτή του Τραμπ.

Για να επιδεινωθούν τα πράγματα, η εγγύτητα της Πολωνίας και της Ρουμανίας με τη Ρωσία υποδηλώνει κάποια απροθυμία να τοποθετηθούν εκεί μεγάλες στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ, πράγμα που σημαίνει ότι ακόμα και όταν πρόκειται για επιχειρήσεις από βομβαρδιστικά που εδρεύουν στις Ηνωμένες Πολιτείες, ορισμένες από τις λειτουργίες υποστήριξής τους θα εκτελούνται από στρατιωτικές μονάδες που εδρεύουν στη Γερμανία, την Ιταλία και τη Μεγάλη Βρετανία, καθιστώντας τις ευάλωτες και σε αντίποινα.

Εδώ, αν μη τι άλλο, η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη για τις ΗΠΑ από ό,τι στην περίπτωση της Ευρώπης, διότι δεν φαίνεται να υπάρχει ούτε μία χώρα ισοδύναμη με την Πολωνία και τη Ρουμανία υπό την έννοια μιας πρόθυμης πολιτικής ηγεσίας να καταστήσει τη χώρα της όμηρο του στρατιωτικού σχεδιασμού της Ουάσιγκτον.

Οι σχετικές χώρες όπου οι ΗΠΑ έχουν επί του παρόντος βάσεις περιλαμβάνουν την Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα, καμία από τις οποίες δεν θεωρεί τη σχέση της με την Κίνα ως παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος. Φιλιππίνες, Ινδονησία, Σιγκαπούρη, Ταϊλάνδη, δεν δείχνουν σημάδια ότι δίνουν στις ΗΠΑ λευκή επιταγή σε οποιαδήποτε άλλη κατάσταση εκτός από μια σημαντική απειλή από την Κίνα για τα ζωτικά τους συμφέροντα. Η πολιτική αντίσταση θα σήμαινε την ώθηση των υποδομών υποστήριξης των ΗΠΑ μέχρι το Γκουάμ, το οποίο είναι πολύ μακριά και πολύ ανεπαρκώς ανεπτυγμένο για να διατηρήσει μεγάλης κλίμακας επιχειρήσεις ομάδων μάχης αεροπλανοφόρων στον ανατολικό Ειρηνικό ή τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας.

Ακόμη και η Αυστραλία, η οποία έχει ένα ισχυρό σινοφοβικό λόμπι και η οποία επιπλέον αυτοπροσδιορίζεται ως μέρος της "Αγγλόσφαιρας", βρίσκεται σε δίλημμα όσον αφορά τη σκοπιμότητα χορήγησης απεριόριστης πρόσβασης στις βάσεις και τον εναέριο χώρο της με σκοπό τις επιχειρήσεις κατά της Κίνας.

Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι Ηνωμένες Πολιτείες όσον αφορά την εξασφάλιση των πολιτικών προϋποθέσεων για την εφαρμογή του φιλόδοξου αερο-ναυτικού-διαστημικού αποκλεισμού και των δυνατοτήτων πληγμάτων εξ ασφαλούς αποστάσεως καταδεικνύουν τη σημασία της παραδοσιακής διπλωματίας για την εθνική ασφάλεια. Η προσέγγιση της Ρωσίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τη Μέση Ανατολή και την Ασία, καθώς και η κακοήθης «διπλωματία των Τίγρεων» της Κίνας δημιούργησαν μια κατάσταση στην οποία η στρατιωτική δύναμη των ΗΠΑ εκτοπίζεται λειτουργικά από πολιτικές εκτιμήσεις.

Δεν φαίνεται καν ότι η ηγεσία των ΗΠΑ έχει επίγνωση των λόγων αναποτελεσματικότητας της στρατιωτικής της δύναμης, γιατί διαφορετικά δεν θα έστελνε πολύ καταπονημένα αεροπλανοφόρα σε αποστολές «Double-Pump», και δεν θα διατηρούσε στρατηγικά βομβαρδιστικά δεκαετιών σε κάτι που μοιάζει με συνεχείς περιπολίες, αλλά τώρα χωρίς πυρηνικό φορτίο.,

Αυτό είναι, ωστόσο, πώς μοιάζει ένας πολυπολικός κόσμος και έτσι θα μοιάζει καθώς προχωρεί

Η αποδοχή της κυβέρνησης Μπάιντεν να παρατείνει για πέντε χρόνια το Σύμφωνο START με την Ρωσία (για τα πυρηνικά όπλα μεγάλου βεληνεκούς) χωρίς προϋποθέσεις, σε πείσμα αντιρρήσεων σκληροπυρηνικών όπως η Βικτόρια Νούλαντ, υποδηλώνει ότι υπάρχει κάποια απρόθυμη αναγνώριση ότι ο κόσμος μετακινείται προς μια πιο δίκαιη κατανομή εξουσίας και πλούτου.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Patrick J. Buchanan,* 13-4-21
Μετάφραση Μ.Στυλιανού

Ο Μπάιντεν διαβεβαίωσε προσωπικά τον Πρόεδρο της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι για την "ακλόνητη υποστήριξη της Αμερικανικής κυριαρχίας και εδαφικής ακεραιότητας της χώρας του, εν όψει της συνεχιζόμενης επίθεσης της Ρωσίας στο Ντονμπάς και την Κριμαία". Τι σημαίνει αυτό;"


Τι σκαρώνουν ο Βλαντιμίρ Πούτιν και ο Σι Τζιπίνγκ;

Τις τελευταίες ημέρες, ρωσικά άρματα μάχης, πυροβολικό, πανοπλίες, φορτηγά και στρατεύματα κινούνται οδικώς και σιδηροδρομικώς όλο και πιο κοντά στην Ουκρανία, και η Μόσχα λέγεται ότι επανατοποθετεί την 56η Ταξιαρχία Αεροπορικής Επίθεσης φρουρών στην Κριμαία.

Στρατιωτικές πηγές στο Κίεβο εκτιμούν ότι υπάρχουν τώρα ρωσικά στρατεύματα δυνάμεως 85.000 οπλιτών, σε απόσταση μεταξύ έξι και 25 μιλίων από τα βόρεια και ανατολικά σύνορα της Ουκρανίας.

"Έχω πραγματικές ανησυχίες για τις ενέργειες της Ρωσίας στα σύνορα της Ουκρανίας. Υπάρχουν περισσότερες ρωσικές δυνάμεις που συγκεντρώθηκαν σε αυτά τα σύνορα από οποιαδήποτε άλλη στιγμή από το 2014, όταν η Ρωσία εισέβαλε για πρώτη φορά", δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών ΄Αντονυ Μπλίνκεν στο "Meet the Press" της Κυριακής. Ο Μπλίνκεν πρόσθεσε αυτή την προειδοποίηση:

"Ο Πρόεδρος Μπάιντεν ήταν πολύ σαφής σχετικά με αυτό. Εάν η Ρωσία ενεργήσει απερίσκεπτα, ή επιθετικά, θα υπάρξει κόστος, θα υπάρξουν συνέπειες".

Τι "κόστος" και ποιες "συνέπειες", έμεινε ακαθόριστο.

Νωρίτερα, ο Μπάιντεν διαβεβαίωσε προσωπικά τον Πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι για την "ακλόνητη στήριξη της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας εν όψει της συνεχιζόμενης επίθεσης της Ρωσίας στο Ντονμπάς και στην Κριμαία".


Τι σημαίνει αυτό?

Όταν ο Πούτιν ήταν ένας νεαρός αξιωματικός της KGB, η Μαύρη Θάλασσα ήταν μια εικονική σοβιετική λίμνη, που κυριαρχείται στα δυτικά από τα μέλη του Συμφώνου της Βαρσοβίας Βουλγαρία και Ρουμανία, και στα βόρεια και ανατολικά από την ΕΣΣΔ. Η Τουρκία κατελάμβανε τη νότια όχθη.

Σήμερα, τρεις από τις έξι χώρες που βρέχονται από τον Εύξεινο Πόντο — η Βουλγαρία, η Ρουμανία και η Τουρκία — είναι μέλη του ΝΑΤΟ. Δύο από τους άλλους, η Ουκρανία και η Γεωργία, φιλοδοξούν ανοιχτά να γίνουν μέλη του ΝΑΤΟ.


Εάν η Ρωσία αισθάνεται μια αίσθηση απώλειας και αναγκαστικής απομόνωσης, ποιος μπορεί να την κατηγορήσει;

Η διαφάνεια της ρωσικής στρατιωτικής συσσώρευσης υποδηλώνει ότι είναι περισσότερο ένα μήνυμα προς τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ από οποιαδήποτε προετοιμασία για εισβολή.
Ο Πούτιν φαίνεται να λέει: η ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ ή η τοποθέτηση των αμερικανικών ή νατοϊκών δυνάμεων σε αυτή τη χώρα θα παραβίαζε μια κόκκινη γραμμή για τη Ρωσία. Και δεν θα αποκλείσουμε τη στρατιωτική δράση για την πρόληψη ή την αντιμετώπισή της.


Τα πρακτικά δείχνουν ότι ο Πούτιν δεν μπλοφάρει.
Έχουμε βρεθεί εδώ δύο φορές στο παρελθόν.

Το 2008, όταν η Γεωργία εισέβαλε στη Νότια Οσετία, μια επαρχία που είχε απελευθερωθεί από τη Γεωργία τη δεκαετία του 1990. Ο Πούτιν έστειλε στρατεύματα στη Νότια Οσετία, έδιωξε τους Γεωργιανούς και στη συνέχεια εισέβαλε στη Γεωργία και κατέλαβε μέρος αυτής της χώρας ως πρακτικό μάθημα.

Και παρόλο που οι ΗΠΑ θεωρούσαν τον Πρόεδρο της Γεωργίας Μιχαήλ Σαακασβίλι φίλο και τη Γεωργία ως πιθανό σύμμαχο του ΝΑΤΟ, ο Τζορτζ Μπους δεν έκανε τίποτα.

Και πάλι, το 2014, όταν ένα πραξικόπημα στο Κίεβο, που υποστηρίχθηκε από τις ΗΠΑ, ανέτρεψε το εκλεγμένο και ρωσόφιλο καθεστώς, ο Πούτιν κατέλαβε και προσάρτησε την Κριμαία και βοήθησε τους ρωσόφωνους αντάρτες στο Ντονμπάς να απελευθερωθούν από τον έλεγχο του Κιέβου.

Εν ολίγοις, όσον αφορά την Ουκρανία, η Ρωσία απέδειξε ότι έχει τις δικές της κόκκινες γραμμές, τις οποίες θα υποστηρίξει με στρατιωτική δράση.


Οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, ωστόσο, έχουν δείξει επανειλημμένα ότι ενώ θα παράσχουν ηθική υποστήριξη και στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία, δεν πρόκειται να πολεμήσουν τη Ρωσία για την Ουκρανία ή να αποσπάσουν την Κριμαία ή το Ντονμπάς από τον έλεγχο του Πούτιν.
Ωστόσο μια παρόμοια δοκιμή εξελίσσεται τώρα στις θάλασσες της Νότιας και Ανατολικής Κίνας.

Στο "Meet the Press" της Κυριακής, ο Μπλίνκεν ρωτήθηκε επίσης εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αγωνιστούν για να υπερασπιστούν την Ταϊβάν, η οποία παρενοχλείται και απειλείται από την Κίνα του Σι Τζινπίνγκ, που ισχυρίζεται ότι το νησί αποτελεί κυρίαρχο εθνικό της έδαφος.
"Είμαστε έτοιμοι να υπερασπιστούμε την Ταϊβάν στρατιωτικά;" Ρώτησε ο Τσακ Τοντ του NBC.

Η απάντηση του Μπλίνκεν:
"Αυτό που έχουμε δει, και αυτό που μας απασχολεί πραγματικά, είναι όλο και πιο επιθετικές ενέργειες από την κυβέρνηση του Πεκίνου που απευθύνονται στην Ταϊβάν, αυξάνοντας τις εντάσεις στα Στενά. Και έχουμε μια δέσμευση για την Ταϊβάν στο πλαίσιο του νόμου περί σχέσεων με την Ταϊβάν ... Το μόνο που μπορώ να σας πω είναι ότι θα ήταν σοβαρό λάθος για οποιονδήποτε να προσπαθήσει να αλλάξει την υπάρχουσα καθεστηκυία τάξη με τη βία".

Από τότε που ξεκίνησε η προεδρία του Μπάιντεν, η Κίνα στέλνει στρατιωτικά αεροσκάφη, μαχητικά και βομβαρδιστικά, στον εναέριο χώρο της Ταϊβάν, περικυκλώνοντας το νησί με πολεμικά πλοία και προειδοποιώντας ανοιχτά ότι οποιαδήποτε διακήρυξη ανεξαρτησίας από την Ταϊπέι θα σήμαινε πόλεμο με το Πεκίνο.

Έτσι, η Ρωσία κατέστησε σαφές τι θα αγωνιστεί για να αποτρέψει — την προσχώρηση της Ουκρανίας στα στρατεύματα του ΝΑΤΟ και την εγκατάσταση του ΝΑΤΟ στο έδαφός της. Και η Κίνα έχει καταστήσει σαφές ποια είναι η κόκκινη γραμμή της, τι θα αγωνιστεί για να αποτρέψει — τη διακηρυγμένη ανεξαρτησία της Ταϊβάν.

Αλλά η πολιτική των ΗΠΑ και στις δύο περιπτώσεις φαίνεται να είναι μια πολιτική "στρατηγικής ασάφειας", αφήνοντας το ζήτημα ανοιχτό ως προς το τι θα κάναμε.



Και τίθεται το εξής ερώτημα: Η Ρωσία του Πούτιν και η Κίνα του Ξι, με τα πλεονεκτήματά τους της εδαφικής εγγύτητας, απειλούν με στρατιωτική δράση για να δοκιμάσουν από κοινού την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης Μπάϊντεν και συνωμοτούν για να το πράξουν – η μία στην Ουκρανία και η άλλη στην θάλασσα της Νότιας και Ανατολικής Κίνας;


Και, αν πολεμήσουμε για την Ουκρανία, πόσοι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ θα είναι δίπλα μας; Και αν θα πρέπει να αγωνιστούμε για να κρατήσουμε την Ταϊβάν ελεύθερη, πόσοι Ασιάτες σύμμαχοι θα πολεμούσαν την Κίνα μαζί μας.




*O Πάτρικ Μπιουκάναν ήταν πολιτικός σύμβουλος και λογογράφος του προέδρου Νίξον και υπήρξε ανεξάρτητος υποψήφιος για την Προεδρία των ΗΠΑ. Είναι πολιτικός αναλυτής και συγγραφέας, διακρινόμενος για την κοφτερή κρίση και την λιτότητα της γραφής. Απολαμβάνει μεγάλης εκτίμησης στην πατρίδα του και διεθνώς.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



R.T. 27/3/2021
Μετάφραση: Μ.Στυλιανού

Ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν Μοχάμεντ Τζαβάντ Ζαρίφ και ο υπουργός Εξωτερικών της Κίνας Γουάνγκ Γι.

Στην Τεχεράνη υπεγράφη συμφωνία συνεργασίας μεταξύ του Ιράν και της Κίνας, η οποία καλύπτει ένα τέταρτο του αιώνα και η οποία προάγει τον ρόλο του Ιράν στην κινεζική πρωτοβουλία για τις παγκόσμιες υποδομές. Και τα δύο έθνη αποτελούν στόχο αμερικανικών κυρώσεων.

Το έγγραφο ορόσημο υπεγράφη κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής τελετής, κατά την επίσκεψη του υπουργού των Εξωτερικών της Κίνας Γουάνγκ Γι στον Ιρανό ομόλογό του, Μοχάμεντ Τζαβάντ Ζαρίφ. Το έγγραφο χαρακτηρίστηκε από την ιρανική πλευρά ως «πλήρης οδικός χάρτης με στρατηγικές πολιτικές και οικονομικές ρήτρες που καλύπτουν το εμπόριο, την οικονομία και τη συνεργασία στον τομέα των μεταφορών».

Σύμφωνα με ιρανικά ΜΜΕ, ο Κινέζος υπουργός χαιρέτισε την ανεξαρτησία της εξωτερικής πολιτικής του Ιράν, αναφέροντας ότι «δεν είναι σαν κάποιες χώρες που αλλάζουν τη θέση τους με ένα τηλεφώνημα».

Ο Γουάνγκ αφίχθη στο Ιράν την Παρασκευή για σειρά συναντήσεων με ανώτερους Ιρανούς αξιωματούχους, μεταξύ των οποίων ο Πρόεδρος Χασάν Ρουχανί και ο Αλί Λαριζάνι, πρώην πρόεδρος του κοινοβουλίου και ανώτερος σύμβουλος του Ανώτατου Ηγέτη του Ιράν Αλί Χαμενεΐ. Η επίσκεψη σηματοδοτεί την 50η επέτειο των διπλωματικών σχέσεων μεταξύ Τεχεράνης και Πεκίνου και αποτελεί μέρος μεγαλύτερης περιοδείας του ανώτερου Κινέζου διπλωμάτη στη Μέση Ανατολή.

Η σινο-ιρανική συνολική στρατηγική εταιρική σχέση ανακοινώθηκε για πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 2016 κατά τη διάρκεια επίσκεψης στην Τεχεράνη του Κινέζου πρόεδρου Ξι Τζινπίνγκ. Η συμφωνία θεωρείται ότι διασφαλίζει τη συμμετοχή του Ιράν στην πρωτοβουλία Ζώνη και Δρόμος της Κίνας, η οποία αποσκοπεί στη διαφοροποίηση των εμπορικών οδών μεταξύ της Κίνας και των βασικών εταίρων της μέσω φιλόδοξων έργων υποδομής σε διάφορες χώρες.

Η επίσκεψη συνέπεσε με επεισόδιο στη Διώρυγα του Σουέζ, η οποία αυτή τη στιγμή έχει αποφραχθεί από πλοίο μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων μαμούθ, το οποίο προσάραξε νωρίτερα αυτή την εβδομάδα. Η πλωτή οδός είναι ένας σημαντικός εμπορικός δρόμος, επομένως η μη διαθεσιμότητά της για θαλάσσια κυκλοφορία επιβαρύνει την προσπάθεια διαφοροποίησης του κινεζικού εμπορίου.

Η Κίνα είναι σημαντικός εμπορικός εταίρος για το Ιράν. Και οι δύο χώρες αποτελούν επίσης στόχο των ΗΠΑ, οι οποίες τις κατηγορούν για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τις έχουν επιβάλει διάφορες κυρώσεις. Ειδικότερα, το Ιράν υπέστη καταστροφικές οικονομικές κυρώσεις υπό τη διοίκηση του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος επέλεξε τη λεγόμενη «εκστρατεία μέγιστης πίεσης» κατά της Τεχεράνης, απειλώντας άλλα έθνη προκειμένου να τα σταματήσει από το να συνεργάζονται με το Ιράν.

Στο πλαίσιο αυτής της πολιτικής, ο Τραμπ αποσύρθηκε από την πυρηνική συμφωνία του 2015, στην οποία συμμετέχουν το Ιράν και μεγάλες παγκόσμιες δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένης της Κίνας. Στην Τεχεράνη προσφέρθηκε ανακούφιση από τις διεθνείς κυρώσεις και κερδοφόρες επιχειρηματικές ευκαιρίες, με αντάλλαγμα τη συμφωνία περιορισμού της πυρηνικής βιομηχανίας της.

Το Ιράν άρχισε σταδιακά να ακυρώνει και το δικό του μέρος της συμφωνίας ένα χρόνο μετά την ενέργεια του Τραμπ, λέγοντας ότι τα βήματα απόσυρσης είχαν ως στόχο να παρακινήσουν τους ευρωπαίους υπογράφοντες της συμφωνίας να προστατεύσουν το Ιράν από τις κυρώσεις της Ουάσιγκτον και έτσι να αποδώσουν τα υπεσχημένα οφέλη.

Η κυβέρνηση Μπάιντεν δήλωσε ότι επιθυμεί να επιστρέψει στη συμφωνία, αλλά αρνήθηκε να το πράξει μέχρι το Ιράν να αποκαταστήσει την πλήρη συμμόρφωσή του σε αυτήν .

 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Zero Hedge, 24-3-21
Authored by Pepe Escobar via The Asia Times,
Μετάφραση Μ.Στυλιανού

Με ένα τριπλό χαστούκι Ρωσίας-Κίνας-Ιράν στον ηγεμόνα,έχουμε τώρα μια ολοκαίνουργια γεωπολιτική σκακιέρα...

Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ ( συναντά τον Kινέζο υπουργό Εξωτερικών Wang Yi στο Πεκίνο στις 23 Μαρτίου 2021.

Δεν μπορεί να τονιστεί αρκετά το πώς αυτή είναι μια πραγματική στιγμή που αλλάζει το παιχνίδι. Η γεωπολιτική του 21ου αιώνα δεν θα είναι ποτέ πια η ίδια.

Ωστόσο, ο Ηγεμόνας ήταν αυτός που διάβηκε πρώτος τον διπλωματικό Ρουβίκωνα. Οι χειριστές πίσω από το φάντασμα Τζο Μπάίντεν είχαν ψιθυρίσει στο ακουστικό του να χαρακτηρίσει τον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν ως άψυχο «δολοφόνο» στη μέση μιας συνέντευξης του γλυκού νερού.

Ούτε καν στο αποκορύφωμα του Ψυχρού Πολέμου οι υπερδυνάμεις κατέφυγαν σε προσωπικές επιθέσεις . Το αποτέλεσμα μιας τέτοιας εκπληκτικής γκάφας ήταν να στρατευτεί σχεδόν ολόκληρος ο ρωσικός πληθυσμός πίσω από τον Πούτιν – διότι αυτό θεωρήθηκε ως επίθεση κατά του ρωσικού έθνους.

Στη συνέχεια ήρθε η ψύχραιμη, ήρεμη, συμπυκνωμένη – και αρκετά διπλωματική – απάντηση του Πούτιν, η οποία πρέπει να αναλυθεί προσεκτικά. Αυτά τα αιχμηρά ως στιλέτα λόγια είναι αναμφισβήτητα το πιο καταστροφικά δυναμικό πεντάλεπτο στην ιστορία των διεθνών σχέσεων.

Σε προγενέστερο άρθρο, στην παγωμένη Αλάσκα, είχαμε προβλέψει τι θα μπορούσε να συμβεί στη σύνοδο κορυφής ΗΠΑ-Κίνας 2 + 2 σε ένα άθλιο ξενοδοχείο του Άνκορατζ, με φθηνές γαβάθες ζεστής μανέστρας που προσφέρονταν δωρεάν.

Το χιλιετές διπλωματικό πρωτόκολλο της Κίνας ορίζει ότι οι συζητήσεις ξεκινούν γύρω από κοινές θέσεις – που στη συνέχεια εκθειάζονται ως πιο σημαντικές από τις διαφωνίες μεταξύ των διαπραγματευόμενων μερών. Αυτό είναι στην καρδιά της αρχής «καμιά απώλεια γοήτρου». Μόνο στη συνέχεια τα μέρη συζητούν τις διαφορές τους.

Ωστόσο, ήταν εντελώς προβλέψιμο ότι ένα μάτσο ερασιτέχνες, άτσαλοι και ανίδεοι Αμερικανοί θα τσαλαπατούσαν αυτούς τους βασικούς διπλωματικούς κανόνες για να επιδείξουν «δύναμη» στους υπηκόους τους, ξετυλίγοντας το καθιερωμένο κατηγορητήριο περί την Ταϊβάν, το Χονγκ Κονγκ, την Θάλασσα της Νότιας Κίνας, και την «γενοκτονία» των Ουϊγούρων. Δεν υπήρξε ούτε ένας τύπος με ελάχιστη γνώση της Ανατολικής Ασίας για να προειδοποιήσει τους ερασιτέχνες ότι δεν τα βάζετε ατιμωρητί με τον τρομερό επικεφαλής της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων στην Κεντρική Επιτροπή του Κ.Κ. Κίνας, Yang Jiechi.

Εμφανώς ξαφνιάστηκε, αλλά ελέγχοντας την αγανάκτησή του, ο Γιανγκ Τζιετσί ανταπέδωσε το χτύπημα.. Και οι ρητορικές βολές του ακούστηκαν σε όλο τον Παγκόσμιο Νότο.

Έπρεπε να συμπεριλάβουν ένα βασικό μάθημα τρόπων συμπεριφοράς:

«Εάν θέλετε να μας αντιμετωπίσετε σωστά, ας έχουμε αμοιβαίο σεβασμό και ας κάνουμε τα πράγματα με τον σωστό τρόπο».

Αλλά αυτό που ξεχώριζε ήταν ένα δηκτικό, συνοπτικό διαγνωστικό μείγμα ιστορίας και πολιτικής:

Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν τα προσόντα να μιλούν στην Κίνα με συγκαταβατικό ύφος. Ο κινεζικός λαός δεν θα το ανεχθεί. Ο τρόπος τους στην αντιμετώπιση της Κίνας πρέπει να βασίζεται στον αμοιβαίο σεβασμό και η ιστορία θα αποδείξει ότι εκείνοι που επιδιώκουν να στραγγαλίσουν την Κίνα θα υποφέρουν στο τέλος.

Και όλα αυτά μεταφράστηκαν σε πραγματικό χρόνο από τον νεαρό, ελκυστικό και εξαιρετικά εξειδικευμένο Zhang Jing - ο οποίος αναπόφευκτα έγινε ένας ολονύκτιος σούπερ σταρ στην Κίνα, αποκομίζοντας ένα εκπληκτικό 400 εκατομμύρια συν επιτυχίες στο Weibo.

Η ανικανότητα του «διπλωματικού» βραχίονα της κυβέρνησης Μπάιντεν-Χάρις είναι απίστευτη. Χρησιμοποιώντας έναν βασικό ελιγμό Sun Tzu, ο Yang Jiechi αναποδογύρισε τους ρόλους και εξέφρασε το κυρίαρχο συναίσθημα της συντριπτικής πλειοψηφίας του πλανήτη. Βάλτε εκεί που ξέρετε την «βασισμένη σε κανόνες τάξη» σας. Εμείς, τα έθνη του κόσμου, προτιμούμε τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και την υπεροχή του Διεθνούς Δικαίου.

Έτσι, αυτό που πέτυχε σχεδόν ακαριαία το 1-2 Ρωσίας-Κίνας από τώρα και στο εξής είναι: Ο Ηγεμόνας θα πρέπει να αντιμετωπίζεται, σε ολόκληρο τον Παγκόσμιο Νότο με, στην καλύτερη περίπτωση, περιφρόνηση.

Μια αναπόφευκτη ιστορική διαδικασία

Πριν από την Αλάσκα, οι Αμερικανοί πήγαν σε μια επίθεση γοητείας στην Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα για «διαβουλεύσεις». Αυτό είναι άσχετο. Αυτό που έχει σημασία είναι τα μετά-Αλάσκα και η κρίσιμη συνάντηση των Υπουργών Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρώφ-Γουάνγκ Γι στο Γκουιλίν.

Ο Λαβρώφ, πάντα ανέκφραστος, διευκρίνισε σε συνέντευξή του στα κινεζικά μέσα ενημέρωσης πώς η στρατηγική εταιρική σχέση Ρωσίας-Κίνας διαπιστώνει το σημερινό διπλωματικό ναυάγιο των ΗΠΑ:

Στην πραγματικότητα, έχουν χάσει σε μεγάλο βαθμό την ικανότητα της κλασικής διπλωματίας. Η διπλωματία αφορά τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, την ικανότητα να ακούμε ο ένας τον άλλον. Να ακούμε ο ένας τον άλλον και να επιτυγχάνουμε μια ισορροπία μεταξύ ανταγωνιστικών συμφερόντων. Αυτές ακριβώς είναι οι αξίες που προωθούν η Ρωσία και η Κίνα στη διπλωματία.

Η αναπόφευκτη συνέπεια είναι ότι η Ρωσία-Κίνα πρέπει να «εμπεδώσουμε την ανεξαρτησία μας: Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν κηρύξει ως στόχο τους τον περιορισμό της προόδου της τεχνολογίας στη Ρωσία και στην Κίνα. Συνεπώς, πρέπει να μειώσουμε την έκθεσή μας στις κυρώσεις, ενισχύοντας την τεχνολογική μας ανεξαρτησία και μεταβαίνοντας σε συναλλαγές σε εθνικά και διεθνή νομίσματα εκτός του δολαρίου. Πρέπει να απομακρυνθούμε από τη χρήση διεθνών συστημάτων πληρωμών που ελέγχονται από τη Δύση».

Ρωσία-Κίνα έχουν προσδιορίσει με σαφήνεια, όπως τόνισε ο Λαβρώφ, πώς οι «Δυτικοί εταίροι» «προωθούν την ιδεολογική ατζέντα τους με στόχο τη διατήρηση της κυριαρχίας τους, καθυστερώντας την πρόοδο σε άλλες χώρες. Οι πολιτικές τους έρχονται σε αντίθεση με τις αντικειμενικές διεθνείς εξελίξεις και, όπως συνήθιζαν να λένε κάποια στιγμή, βρίσκονται στη λάθος πλευρά της ιστορίας. Η ιστορική διαδικασία θα επιβάλει την θέλησή της, ό,τι και να συμβεί».

Δεν γίνεται πιο ξεκάθαρη από αυτή η έντονη παρουσίαση μιας αναπόφευκτης «ιστορικής διαδικασίας». Και προβλέψιμα, δεν χρειάστηκε χρόνος για τους «Δυτικούς εταίρους» να γυρίσουν - που αλλού - στην ίδια παλιά τσάντα με τα κόλπα των κυρώσεων.

Να 'μαστε πάλι: μια «συμμαχία» ΗΠΑ, Βρετανίας, ΕΕ, Καναδά που επιβάλλει κυρώσεις σε επιλεγμένους Κινέζους αξιωματούχους επειδή, σύμφωνα με τα λόγια του Blinken, «η ΛΔΚ [Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας] συνεχίζει να διαπράττει γενοκτονία και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στο Σινγιάνγκ».

Η ΕΕ, η Βρετανία και ο Καναδάς δεν είχαν τα κότσια να τιμωρήσουν έναν βασικό παίκτη: τον επικεφαλής του κόμματος στο Σινγιάνγκ Τσεν Κουάνγκουο, ο οποίος είναι μέλος του Πολιτικού Γραφείου. Η κινεζική απάντηση θα ήταν –οικονομικά– καταστροφική.

Ωστόσο, το Πεκίνο αντέδρασε με τις δικές του κυρώσεις – στοχεύοντας, καίρια, το γερμανικό ακροδεξιό ευαγγελικό ψώνιο, που ποζάρει ως «ερευνητής» και παρήγαγε το μεγαλύτερο μέρος της εντελώς απομυθοποιημένης «απόδειξης» περί ενός εκατομμυρίου Ουϊγούρων που κρατούνταν σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως.

Για άλλη μια φορά, οι «Δυτικοί εταίροι» είναι αδιαπέραστοι από τη λογική. Προσθέτοντας στην ήδη απαίσια κατάσταση των σχέσεων ΕΕ-Ρωσίας, οι Βρυξέλλες επιλέγουν επίσης να ανταγωνιστούν την Κίνα βάσει ενός μόνο ψεύτικου φακέλου, παίζοντας απευθείας στην όχι ακριβώς μυστική ατζέντα του Ηγεμόνα.

Η αποστολή (σχεδόν) ολοκληρώθηκε: Διπλωμάτες των Βρυξελλών μου λένε ότι το Κοινοβούλιο της ΕΕ είναι έτοιμο να αρνηθεί να επικυρώσει την εμπορική συμφωνία Κίνας-ΕΕ που διαπραγματεύτηκαν επίπονα η Μέρκελ και ο Μακρόν. Οι συνέπειες θα είναι τεράστιες.

Έτσι, ο Μπλίνκεν θα έχει λόγους να είναι χαρούμενος όταν συναντηθεί με διαφόρους ευρωκράτες και γραφειοκράτες του ΝΑΤΟ αυτή την εβδομάδα, εν όψει της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ.

Πρέπει να επικροτήσουμε το θράσος των «Δυτικών εταίρων». Έχουν περάσει 18 χρόνια από το Σοκ και το Δέος – την έναρξη των βομβαρδισμών, της εισβολής και της καταστροφής του Ιράκ. Έχουν περάσει 10 χρόνια από την έναρξη της ολοκληρωτικής καταστροφής της Λιβύης από το ΝΑΤΟ και τους υπηρέτες του ΣΣΚ, με τον Ομπάμα-Μπάιντεν να «ηγούνται εκ των νώτων». Έχουν περάσει 10 χρόνια από την έναρξη της άγριας καταστροφής της Συρίας με πληρεξούσιους – τους Τζιχαντιστές μεταμφιεσμένους σε «μετριοπαθείς αντάρτες».

Ωστόσο, τώρα οι « Δυτικοί εταίροι» είναι τόσο συντετριμμένοι από τη δεινή κατάσταση των Μουσουλμάνων στη Δυτική Κίνα!

Υπάρχουν τουλάχιστον κάποιες ρωγμές στο τσίρκο των ψευδαισθησιών της ΕΕ. Την περασμένη εβδομάδα, ο Όμιλος Προβληματισμού των Γαλλικών Ενόπλων Δυνάμεων (CRI) – στην πραγματικότητα μια ανεξάρτητη δεξαμενή σκέψης πρώην υψηλόβαθμων αξιωματικών – έγραψε μια αναπάντεχη ανοιχτή επιστολή προς τον γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ Στόλτενμπεργκ, κατηγορώντας τον de facto ότι συμπεριφέρεται ως αμερικανικό ανδρείκελο με την εφαρμογή του σχεδίου του ΝΑΤΟ για το 2030. Οι Γάλλοι αξιωματικοί κατέληξαν στο σωστό συμπέρασμα: ο συνδυασμός ΗΠΑ/ΝΑΤΟ είναι η κύρια αιτία των αποτρόπαιων σχέσεων με τη Ρωσία.

Οι ιδές του Μαρτίου *

Εν τω μεταξύ, οι κυρώσεις προελαύνουν σαν τρένο χωρίς φρένο. Η Προεδρία Μπάιντεν-Χάρις έχει ήδη απειλήσει να επιβάλει πρόσθετες κυρώσεις στις κινεζικές εισαγωγές πετρελαίου από το Ιράν. Και υπάρχουν περισσότερα σε εξέλιξη - για την βιομηχανία, την τεχνολογία, το 5G, τις αλυσίδες εφοδιασμού, τους ημιαγωγούς.

Και όμως κανείς δεν τρέμει στις μπότες του. Ακριβώς στην διαπασών με τη Ρωσία-Κίνα, το Ιράν έχει εντείνει το παιχνίδι, με τον Αγιατολάχ Χαμενεΐ να εκδίδει τις κατευθυντήριες γραμμές για την επιστροφή της Τεχεράνης στην Πυρηνική Συμφωνία.

1. Το καθεστώς των ΗΠΑ δεν είναι σε θέση να υποβάλει νέες απαιτήσεις ή αλλαγές σχετικά με την πυρηνική συμφωνία.

2. Οι ΗΠΑ είναι σήμερα ασθενέστερες από ό,τι όταν υπογράφηκε το ΚΟΣΔ.

3. Το Ιράν βρίσκεται σε ισχυρότερη θέση τώρα. Αν κάποιος μπορεί να επιβάλει νέες απαιτήσεις είναι το Ιράν και όχι οι ΗΠΑ.

Και με αυτό έχουμε ένα τριπλό χαστούκι Ρωσίας-Κίνας-Ιράν στον Ηγεμόνα.

Στην τελευταία μας συζήτηση/συνέντευξη, που θα κυκλοφορήσει σύντομα σε ένα πακέτο βίντεο + μεταγραφή, ο Michael Hudson - αναμφισβήτητα ο κορυφαίος οικονομολόγος του κόσμου - χτύπησε την καρδιά του θέματος:

Ο αγώνας κατά της Κίνας, ο φόβος της Κίνας είναι ότι δεν μπορείτε να κάνετε στην Κίνα, αυτό που κάνατε στη Ρωσία. Η Αμερική θα ήθελε πολύ να υπάρχει μια φιγούρα τύπου Γιέλτσιν στην Κίνα για να πει, ας δώσουμε όλους τους σιδηροδρόμους που έχετε δημιουργήσει, τον σιδηρόδρομο υψηλής ταχύτητας, ας δώσουμε τον πλούτο, ας δώσουμε όλα τα εργοστάσια σε ιδιώτες και ας αφήσουμε τα άτομα να διευθύνουν τα πάντα και, στη συνέχεια, θα τους δανείσουμε τα χρήματα, ή θα τα αγοράσουμε και στη συνέχεια μπορούμε να τα ελέγξουμε οικονομικά. Και η Κίνα δεν το αφήνει να συμβεί. Και η Ρωσία το εμπόδισε να συμβεί. Και η οργή στη Δύση είναι ότι με κάποιο τρόπο, το αμερικανικό χρηματοπιστωτικό σύστημα δεν είναι σε θέση να αποσπάσει ξένους πόρους, ξένη γεωργία. Μένει μόνο με στρατιωτικά μέσα αρπαγής, όπως βλέπουμε στην εγγύς Ανατολή και στην Ουκρανία αυτή τη στιγμή..

. . . . .

Θα συνεχιστεί. Ως έχει, θα πρέπει όλοι να διασφαλίσουμε ότι οι Iδές του Μαρτίου – έκδοση του 2021 – έχουν ήδη διαμορφώσει μια ολοκαίνουργια γεωπολιτική σκακιέρα. Ο Διπλός ΄Ελιξ Ρωσίας-Κίνας σε σιδηρόδρομο υψηλής ταχύτητας έχει φύγει από το σταθμό - και δεν υπάρχει επιστροφή.




* Η 15η Μαρτίου, ημέρα δολοφονίας του Ιούλιου Καίσαρα από τους γερουσιαστές στης Ρώμης. Εμπεδώθηκε ως ημερομηνία συμβολική επικείμενου μοιραίου γεγονότος. 


Σημείωση Μετφρ: Ο Πεπέ Εσκομπάρ είναι αναγνωρισμένος ως ο κορυφαίος σύγχρονος παγκόσμιος ρεπόρτερ των Αsia Times, με ιδιαίτερη ειδίκευση στα θέματα της Ευρασίας. Τα άρθρα του αναδημοσιεύονται σε πολλές γλώσσες.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου