Articles by "Κίνα"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κίνα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Οι παγκόσμιοι τεχνολογικοί γίγαντες σχεδιάζουν να μετακινήσουν εκτός Κίνας ένα σημαντικό μέρος της τεχνολογικής τους δυνατότητας, σημειώνει πρόσφατο άρθρο της Nikkei Asian Review, που στηρίζεται σε πηγές στις ίδιες τις εταιρείες. Μεταξύ αυτών οι μεγάλοι παραγωγοί προσωπικών υπολογιστών HP και Dell, που σχεδιάζουν να μετακινήσουν το 30% της παραγωγής τους εκτός Κίνας, αντιδρώντας κυρίως στις απειλές εμπορικού πολέμου με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Αλλά και εταιρείες όπως η Microsoft, η Google, η Amazon, η Sony και η Nintendo αντιμετωπίζουν το ενδεχόμενο μετακίνησης ορισμένων από τις εργασίες παραγωγής των game consoles και των smart speakers. Μετατόπιση δραστηριοτήτων εξετάζουν επίσης εταιρείες όπως η Lenovo Group, η Acer και η Asustek Computer.

Εκτός από τις παρενέργειες του εμπορικού πολέμου, ένας άλλος παράγοντας που απασχολεί τις εγκατεστημένες στην Κίνα δυτικές πολυεθνικές είναι και η σταδιακή αύξηση του κόστους εργασίας.

Κατασκευαστές key data center servers, όπως η Quanta Computer, η Foxconn Technology και η Inventec έχουν ήδη μετακινήσει τμήμα της παραγωγής τους στην Ταϊβάν, το Μεξικό και την Τσεχία, ενώ η Apple εξετάζει το κόστος τού να μεταφέρει έως και 30% της παραγωγής της έξυπνων τηλεφώνων (smartphones).

H Κϊνα είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός προσωπικών υπολογιστών και έξυπνων τηλεφώνων παγκοσμίως. Από το 1991 έως το 2017 οι εισαγωγές και εξαγωγές της ηλεκτρονικών ειδών αυξήθηκαν κατά 136 φορές, από 10 δις σε 1,35 τρις δολλάρια.

Κατά τον Darson Chiu, οικονομολόγο του Taiwan Institute of Economic Research, ο νέος ανταγωνιστικός πόλος για παραγωγή ηλεκτρονικών ειδών τα επόμενα χρόνια θα γίνουν οι χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας και η Ινδία.
πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Zero Hedge, Via The Strategic Culture Foundation, /07 06/2019
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν υποδέχθηκε τον Κινέζο Πρόεδρος Ξι Ζιπίνγκ αυτή την εβδομάδα στην Μόσχα για μια τριήμερη επίσκεψη. Δεν ήταν μόνο η προσωπική εγκαρδιότητα μεταξύ των δύο ηγετών που προβλήθηκε. ΄Εχουν ήδη συναντηθεί περί τις 30 φορές τα έξη τελευταία χρόνια. Ο Πρόεδρος Ξ ί χαρακτήρισε τον Πρόεδρο Πούτιν ως τον στενότερο σύμμαχο και φίλο του.

Ακόμη σημαντικότερο, τα δύο έθνη στερεώνουν μιαν στρατηγική συμμαχία που θα μπορούσε να προσδιορίσει την μορφή της γεωπολιτικής πραγματικότητας του 21ου Αιώνα.

Οι Πούτιν και Ξι, συμμετείχαν επίσης αυτήν την εβδομάδα στην ετήσια σύνοδο του Διεθνούς Οικονομικού Συνεδρίου της Πετρούπολης και υπέγραψαν πλήθος εμπορικών συμφωνιών, οι οποίες θα ωθήσουν την Ευρασιατική και ευρύτερα την παγκόσμια ανάπτυξη.

Μεγαλύτερης ακόμη σημασίας είναι η συνεχής ώθηση από την Μόσχα και το Πεκίνο στην διεξαγωγή του διεθνούς εμπορίου με τα εθνικά νομίσματα, αποφεύγοντας το αμερικανικό δολάριο ως μέσο πληρωμών. Αυτό είναι ένα κρίσιμο βήμα για την αντιμετώπιση του επιδιωκόμενου «ηγεμονικού ελέγχου» του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος από την Ουάσιγκτον. Κατ’ επανάληψη η Ουάσιγκτον καταχράται την προνομιακή της θέση να τυπώνει ή να αποσύρει δολάρια, προκειμένου να προωθεί τα σχέδιά της για την κυριαρχία της επί άλλων εθνών. Αυτή η κατάχρηση πρέπει να σταματήσει και θα σταματήσει καθώς η Ρωσία και η Κίνα στρώνουν τον δρόμο προς έναν νέο, δικαιότερο μηχανισμό διεθνών οικονομικών συναλλαγών και εμπορίου.

Το όραμα συνεργασίας και συνεταιρισμού που περιέγραψαν οι Πούτιν και Ξι βασίζεται στον αμοιβαίο σεβασμό και στην ειρηνική ευημερία. Όχι μόνο γι’ αυτά τα δύο έθνη, αλλά για όλα τα άλλα που θα συμμετάσχουν στο συλλογικό σχέδιο που εξεπόνησαν . Με αυτόν τον τρόπο, η συμμαχία που στερεώνεται από την Κίνα και την Ρωσία, είναι ενός είδους που προσφέρει μια νέαν ελπίδα για ένα προοδευτικό και ειρηνικό μέλλον για τον πλανήτη.

Αυτή η θετική προοπτική είναι ιδιαίτερα θελκτική σε μιαν εποχή όπου οι ΗΠΑ, υπό τον Πρόεδρο Τραμπ, εξαπολύουν μια ομοβροντία εντάσεων και δυνητικών συρράξεων στην προσπάθειά τους να επιβεβαιώσουν την διεθνή κυριαρχία. Οι ΗΠΑ εκτοξεύει κυρώσεις και απειλές κατά πολλών εθνών, όπως η Ρωσία και η Κίνα, αλλά επίσης και εναντίον των υποτιθεμένων συμμάχων της στην Ευρώπη, σε μιαν απεγνωσμένη απόπειρα να αποκαταστήσει την μονομερή ηγεμονική φιλοδοξία της.

Αυτό το σχέδιο είναι η άρνηση του οράματος της αλληλεγγύης και της συνεργασίας που επρόβαλε η ρωσική και η κινεζική ηγεσία. Ο «Αμερικανικός τρόπος» δεν είναι μόνον μάταιος. Είναι μια νοοτροπία του όλα-για-όλα, που οδηγεί στην καταστροφή και στον πόλεμο. Σε έναν δρόμο όπου τελικά κανείς δεν κερδίζει.

Και ωστόσο η Ιστορία μας το έχει δείξει ήδη. Στον 20ό Αιώνα διεξάχθηκαν δύο φρικαλέοι πόλεμοι –με συνολικό αριθμό θυμάτων του εφιαλτικού μεγέθους των 100 εκατομμυρίων ανθρώπων- κυρίως εξαιτίας του ιδιοτελούς ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού και της νοοτροπίας του όλα-για-όλα.

Η Ρωσία και η Κίνα ήσαν τα δυο έθνη που υπέφεραν περισσότερο σε αυτές τις τόσο αιματηρές συρράξεις. Και οι δυο ξέρουν το τρομακτικό κόστος του πολέμου αλλά επίσης την ανεκτίμητη αξία της ειρήνης. Γι’ αυτό είναι ενθαρρυντικό να βλέπεις αυτές τις δύο χώρες να σφυρηλατούν ένα υπόδειγμα διεθνούς συνεργασίας, βασιζόμενης στην αμοιβαιότητα και στην δέσμευση για την ανάπτυξη προς το γενικό καλό όλων των λαών.

Η πολυύμνητη πολυμέρεια (multilateralism) κατά την διάρκεια της λεγόμενης Pax Americana ήτανε πάντοτε υπερτιμημένη. Λειτούργησε πράγματι ως κάλυμμα για την πιστευόμενη παγκόσμια ηγεμονία της Ουάσιγκτον. Το σημερινό ξήλωμα τής υπό αμερικανική ηγεσία Δυτικής Τάξης είναι απλώς η ανάδυση στην επιφάνεια του άσχημου προσώπου της αμερικανικής εξουσίας.

Ενώ ο Πούτιν και ο Ξι αυτήν την εβδομάδα εκπροσωπούσαν ένα όραμα για το μέλλον, φαίνεται ειρωνική σύμπτωση ότι οι ΗΠΑ και μερικοί άλλοι Δυτικοί ηγέτες εντρυφούσαν σε ιστορική παρελθοντολογία. Η πλαστή συντροφικότητα των Δυτικών ηγετών ήταν επίσης εξόφθαλμη, διαψευδόμενη από τις συνεχιζόμενες πολλαπλές συγκρούσεις μεταξύ των ΗΠΑ, Γαλλίας, Βρετανίας και Γερμανίας.

Ο Πρόεδρος Τραμπ και οι άλλοι επρόβαλαν την 75η επέτειο της αποβατικής επιχείρησης στην Νορμανδία τον Ιούνιο του 1944. Αυτό το γεγονός σημείωνε το άνοιγμα του Δυτικού Μετώπου στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς Ευρώπη και συνέβαλε στην τελική ήττα του 3ου Ράιχ τον Μάιο του 1945. Είναι αξιοθρήνητο πάντως ότι οι Δυτικοί ηγέτες επιμένουν σε μιαν υπεροπτική και ψεύτικη θέση ότι η απόβαση στην Νορμανδία ήταν το αποφασιστικό σημείο καμπής προς την οριστική νίκη στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Είναι ειλικρινά αναμφισβήτητο ότι ήταν ο σοβιετικός Ερυθρός Στρατός και οι κολοσσιαίες θυσίες των σοβιετικών πολιτών που αποτέλεσαν την κρίσιμη δύναμη στην ήττα της ναζιστικής Γερμανίας και την απελευθέρωση της Ευρώπης από τον φασισμό. Η τρομακτική μάχη του Στάλινγκραντ, που τσάκισε την ναζιστική πολεμική μηχανή, είχε τελειώσει τον Φεβρουάριο του 1943, κάπου 16 μήνες προτού οι Δυτικοί Σύμμαχοι αρχίσουν την υπερβολικά καθυστερημένη δημιουργία του Δυτικού Μετώπου.

Ο Δυτικοί ηγέτες μπορούν να εντρυφούν σε κομπασμούς αυτό-εξυπηρέτησης για υποτιθέμενες παλαιές δόξες. Αυτό δεν αλλάζει τα ιστορικά αρχεία και την ιστορική αλήθεια. Και εξάλλου, αυτοί που δεν διδάσκονται από την Ιστορία είναι καταδικασμένοι να παγιδευτούν στα σφάλματα και στα αδιέξοδά της.

΄Αρμοζε τέλεια ότι ο Πούτιν και ο Ξι δεν συμμετείχαν στις επετειακές εκδηλώσεις της νοσταλγίας και της καταφυγής στην απατηλή δόξα του 20ου Αιώνα. Ήταν σκυμμένοι στην σφυρηλάτηση μιας συμμαχίας κατάλληλης για τον 21ο Αιώνα.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Με μία λιτή ανακοίνωση η οποία δεν ξεπερνούσε τις δυο αράδες η Google δημοσιοποίησε ότι συμμορφώνεται στις εντολές του προέδρου Trump, σταματώντας να υποστηρίζει με το λογισμικό της τα κινητά Huawei. Το άκουσμα της είδησης προκάλεσε πανικό στους Έλληνες χρήστες των έξυπνων κινητών της κινεζικής εταιρείας καθώς είναι πάρα πολύ εκείνοι για τους οποίους αποτελούν σημαντικό κομμάτι της καθημερινότητάς τους.

Εντούτοις η κατασκοπευτική σύγκρουση ανάμεσα στην Αμερική και την Κίνα και οι κατηγορίες ότι οι συσκευές επιτρέπουν την παρακολούθησή τους προκαλεί σημαντικό πονοκέφαλο σε όλους όσοι είχαν εναποθέσει τις τηλεπικοινωνίες τους στη Huawei. Οι υπάρχοντες χρήστες των Huawei smartphones θα μπορούν να χρησιμοποιούν και να «κατεβάζουν» αναβαθμίσεις των εφαρμογών της Google μέσω Google Play, αλλά όταν η Google κυκλοφορήσει τη νέα έκδοση του Android (την οποία ετοιμάζει), η Huawei δεν θα επιτρέπεται να προσφέρει την αναβάθμιση στις συσκευές της, σύμφωνα με το BBC και το πρακτορείο Ρόιτερς.

Όπως αναφέρει η εταιρεία σε ανακοίνωσή της η Huawei «θα συνεχίσει να προσφέρει αναβαθμίσεις ασφάλειας και υπηρεσίες για τα smartphones και τα tablets της αφού αποκλείστηκε από τις μελλοντικές αναβαθμίσεις της Google στο λειτουργικό της σύστημα Android. Θα συνεχίσουμε να χτίζουμε ένα ασφαλές και σταθερό λογισμικό περιβάλλον ώστε να προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία σε όλους τους χρήστες μας σε όλο τον κόσμο. όντας ένας από τους βασικούς παγκόσμιο συνεργάτες του λογισμικού Android έχουμε εργαστεί εντατικά με την ανοιχτού λογισμικού πλατφόρμα ούτως ώστε να αναπτύξουμε ένα οικοσύστημα το οποίο παρέχει σημαντικά οφέλη στους χρήστες αλλά και γενικότερα στην εν λόγω βιομηχανία». Η ανακοίνωση καταλήγει ότι «για τους υπάρχοντες χρήστες των υπηρεσιών μας το Google Play και υπηρεσίες της Ασφάλειας που παρέχει θα συνεχίσουν να λειτουργούν κανονικά στις υπάρχουσες συσκευές Huawei»

Ωστόσο η εταιρία δεν διευκρίνισε τι θα συμβεί με τα τηλέφωνα που θα πουλήσει στο μέλλον, που είναι απίθανο να έχουν πρόσβαση στις δημοφιλείς υπηρεσίες της Google όπως το gmail, το YouTube και το Chrome εκτός κι αν «Η Huawei θα συνεχίσει να προσφέρει αναβαθμίσεις ασφαλείας και υπηρεσίες after-sales εξασφαλίσει ειδική άδεια. Σε όλα τα υφιστάμενα προϊόντα smartphone και tablet Huawei και Honor, καλύπτοντας αυτά που έχουν πουληθεί και που είναι παγκοσμίως σε στοκ», ανέφερε εκπρόσωπος της Huawei σε email.

Η Huawei είναι η δεύτερη μεγαλύτερη στον κόσμο εταιρία κατασκευής smartphones μετά τη Samsung και στοχεύει στην πρώτη θέση.

Παρά το γεγονός ότι στελέχη της Huawei Greece μιλώντας στο ethnos.gr, υποστήριξαν ότι η όλη υπόθεση βρίσκεται σε εξέλιξη και πιθανώς να βρεθεί μία λύση σχετικά με τη μελλοντική υποστήριξη το κινητό της εταιρείας από την Google, με τα υπάρχοντα δεδομένα, τα επόμενα κινητά της εταιρείας δεν θα μπορούν να χρησιμοποιούν το λογισμικό του αμερικανικού κολοσσού, γεγονός που θα παίξει σημαντικό ρόλο στην επόμενη μέρα των έξυπνων κινητών στη χώρα μας.

Σχεδόν το ήμισυ των 208 εκατ. τηλεφώνων Huawei που διατέθηκαν στην αγορά το 2018 πήγαν εκτός της ηπειρωτικής Κίνας και η Ευρώπη είναι η σημαντικότερη αγορά του εξωτερικού, όπου οι συσκευές της κατέχουν αυτή τη στιγμή μερίδιο αγοράς 29%, σύμφωνα με την εταιρία τεχνολογικών ερευνών IDC.

Η Google ανακοίνωσε ότι θα θέσει σε εφαρμογή περιορισμούς στις αναβαθμίσεις Android για τη Huawei αφού ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ προσέθεσε την Πέμπτη την κινεζική εταιρία σε ‘μαύρη λίστα’, γεγονός που θα καταστήσει δύσκολες για την εταιρία τις συναλλαγές με εταίρους στις ΗΠΑ. «Συμμορφωνόμαστε με το διάταγμα και εξετάζουμε τις επιπτώσεις», δήλωσε εκπρόσωπος της Google.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Πως αναπόδραστα μεταβάλλεται η παγκόσμια τάξη πραγμάτων.

του Federico Pieraccini, Zero-Hedge,4-4-19
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού


H πολυκεντρική μεταμόρφωση που πραγματοποιείται σε όλη την ευρασιατική ήπειρο επιβεβαιώνει την βιομηχανική και διπλωματική συνεργασία μεταξύ Κίνας και Ευρωπαϊκής ηπείρου, παρά την ισχυρή αντίθεση των ΗΠΑ.

Η επίσκεψη του Ξι Ζιπίνγκ στην Ευρώπη επιβεβαιώνει ότι πολλοί από εμάς γράφαμε εδώ και μήνες και χρόνια, δηλαδή για την πραγματικότητα μιας εξελισσόμενης μεταμόρφωσης ενός κόσμου κυριαρχούμενου από τις ΗΠΑ, σε έναν πολυμερή, συναποτελούμενο από διαφορετικές δυνάμεις, συλλογικά συνθέτουσες έναν πολυκεντρικό κόσμο.

Η Ευρώπη συνεπώς βρίσκεται σε απρόβλεπτη θέση, καθώς αιωρείται μεταξύ των παλαιών δεσμών της με τις ΗΠΑ από την μια πλευρά και την απειρία της μπροστά σε ότι προσφέρει η Ρωσία και η Κίνα από την άλλη.

Χώρες όπως η Γερμανία και η Γαλλία, αλλά ακόμη και η Βρετανία, από μακρού εφαρμόζουν εμπορικές πολιτικές που ενθαρρύνουν την ένωση μεταξύ χωρών της Ευρασιατικής υπερηπείρου. Το 2015, η Βρετανία ήταν η πρώτη από τις χώρες της Δύσης που εντάχθηκε στην κινεζική Τράπεζα Επενδύσεων Ασιατικών Υποδομών (ΑΙΙΒ), η οποία χρηματοδοτεί προγράμματα της Πρωτοβουλίας Ζώνης και Δρόμου (BRI).

Το κινεζικό μέγα πρόγραμμα BRI (Δρόμοι του Μεταξιού) ξεκίνησε το 2014 με τον φιλόδοξο στόχο να ενώσει το εμπόριο μεταξύ Κίνας και Ευρώπης δια θαλάσσης και ξηράς, ενσωματώνοντας κατά την διαδικασία τις ενδιάμεσες χώρες. Η ιδέα, σαν φυσική σταθεροποίηση του εμπορίου, είναι να συντμηθεί ο χρόνος παράδοσης των εμπορευμάτων σιδηροδρομικώς και να συνδυασθούν οι θαλάσσιες οδοί. Το πρόγραμμα καλύπτει όχι μόνο λιμένες και σιδηροδρομικές γραμμές αλλά και έργα τεχνολογικής υποδομής , για την επίτευξη ολικής διασύνδεσης με την χρήση τεχνολογίας 5ης γενεάς (5G), που ανέπτυξε ο κινεζικός τεχνολογικός γίγας Huawei.

Η Γερμανία και η Γαλλία εμβάθυναν, με την πάροδο των χρόνων, την συνεργασία τους με το Πεκίνο. Το Παρίσι ιδιαίτερα, καυχάται για ιστορικούς δεσμούς με το Πεκίνο, που ξεκινούν με την πυρηνική συνεργασία μεταξύ του Κινεζικού Βιομηχανικού Συγκροτήματος Παραγωγής Πυρηνικής Ενέργειας και της γαλλικής Électricité de France, που άρχισε το 1978, όπως και στον τομέα της αεροπορικής βιομηχανίας, μεταξύ της Airbus και των κινεζικών εταιρειών αεροπορίας, που συνεχίζεται από το 1985.

Η Ιταλία προσέγγισε το πρόγραμμα Δρόμοι του Μεταξιού τους τελευταίους μήνες, μετά την συγκρότηση νέας κυβέρνησης από την Λίγκα του Βορρά και το Κίνημα Πέντε Αστέρων. Η απόφαση να υπογραφεί ένα μνημόνιο συνεργασίας μεταξύ Πεκίνου και Ρώμης υπογραμμίζει πόσο η νέα κυβέρνηση επιθυμεί να διατηρήσει μια θέση ισορροπίας μεταξύ Ουάσιγκτον και Πεκίνου σε ορισμένους τομείς. Αυτή ακριβώς είναι και η στάση της Γερμανίας, η οποία επέλεξε να συνεχίσει την εμβάθυνση των δεσμών της με την Μόσχα, στον τομέα των υδατανθράκων και του Nord Stream 2 , παρά την πίεση της Ουάσιγκτον. Επιπλέον , τόσο η Γερμανία όσο και η Ιταλία επιβεβαίωσαν ότι θέλουν να εμπιστευθούν στην κινεζική εταιρεία Huawei την εφαρμογή και την διαχείριση της δικτύωσης 5G, που είναι θεμελιώδης ανάγκη σε ένα κόσμο κυριαρχούμενο από την διαδικτύωση των πραγμάτων.

Οι αποφάσεις της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Ιταλίας να συνεχίσουν την συνεργασία τους με την Μόσχα και το Πεκίνο σε διάφορους τομείς έρχονται να καταδείξουν την αναποτελεσματικότητα των προσπαθειών που, κατά τα υπό αμερικανικό έλεγχο ΜΜΕ, καταβάλλονται για την αποτροπή της συνεργασίας των ευρωπαϊκών χωρών με την Ρωσία και την Κίνα.

Αυτό που η Ουάσιγκτον εξακολουθεί να μην καταλαβαίνει είναι γιατί ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες είναι τόσο αποφασισμένες να επωφεληθούν των ευκαιριών που προσφέρονται από την Ανατολή. Το πρόσφατο παράδειγμα της Ιταλίας είναι ευνόητο. Οι Ιταλοί ελπίζουν ότι οι Δρόμοι του Μεταξιού θα δώσουν ένα αναγκαίο κέντρισμα στην παραγωγική βιομηχανία τους,η οποία βρίσκεται σε στασιμότητα τα τελευταία χρόνια. Η επιθυμία για κινεζικά κεφάλαια, που να δώσουν ώθηση στις εξαγωγές ιταλικών προϊόντων, είναι η κινητήρια δύναμη πίσω από την προτεινόμενη συμφωνία Ρώμης και Πεκίνου.

Επιπλέον της προφανούς και φυσικής επιθυμίας για κεφάλαια, υπάρχει επίσης η φροντίδα για την εξασφάλιση του εφοδιασμού σε ενέργεια, όπως κάνει η Γερμανία με την εγκατάσταση του αγωγού Nord Stream 2 με την Ρωσία. Σε πείσμα της αμερικανικής αντίθεσης, το Βερολίνο προτίμησε το δικό του συμφέρον για πολλαπλότητα πηγών εφοδιασμού, από του να ενδώσει στις πιέσεις της Ουάσιγκτον, που ήθελε την Γερμανία εξαρτημένη από το αμερικανικό υγραέριο, σε υπερβολικό κόστος σε σύγκριση με το ρωσικό προϊόν.

Υπάρχουν εντυπωσιακές ασυμφωνίες μεταξύ πολιτικών της Ευρώπης, ιδιαίτερα αν κοιτάξετε τις σχέσεις μεταξύ του Μακρόν και του Σαλβίνι στην Ιταλία, η μεταξύ της Τερέζας Μέι και των Ευρωπαίων συναδέλφων της. Ακόμη και μεταξύ της Μέρκελ και του Μακρόν φαίνεται να υπάρχουν έκδηλες προστριβές στο θέμα της ενεργειακής ανεξαρτησίας. Ωστόσο, παρά αυτές τις προφανείς αποκλίσεις, το κυρίαρχο χαρακτηριστικό είναι σε τελική ανάλυση η κοινή επιθυμία διαφυγής από την αποπνικτική κυριαρχία της Ουάσιγκτον, υπέρ μιας μεγαλύτερης συμμετοχής στην επιδίωξη ενός πολυκεντρικού κόσμου.

Καμιά ευρωπαϊκή πρωτεύουσα –είτε είναι το Παρίσι, η Ρώμη, το Βερολίνο ή το Λονδίνο- δεν προτίθεται να διαρρήξει το Ατλαντικό σύμφωνο με την Ουάσιγκτον. Αυτό επιβεβαιώνεται σε κάθε επίσημη περίσταση. Ωστόσο, καθώς το Πεκίνο γίνεται όλο και περισσότερο κεντρικός παράγων σε ερωτήματα σχετικά με την τεχνολογία ή την εξασφάλιση ρευστού κεφαλαίου για επενδύσεις, ή για επέκταση επιχειρήσεων, οι αλλαγές στην παγκόσμια τάξη εμφανίζονται αναπόφευκτες.

Πως αναπόδραστα μεταβάλλεται η παγκόσμια τάξη πραγμάτων.Το τελευταίο εμπόδιο που απομένει είναι οι χώρες που εξακολουθούν να είναι σφιχτοδεμένες στις Ατλαντικές πολιτικές και αυτοί που βρίσκουν στο Πεκίνο και προπάντων στην Μόσχα ένα θαυμάσιο πρόσχημα για να προσκαλέσουν την Ουάσιγκτον σε μεγαλύτερη ανάμειξη στις κυρίαρχες υποθέσεις της Ευρώπης. Οι Βαλτικές Χώρες και η Πολωνία μοιάζουν να προσφέρουν τις μεγαλύτερες ευκαιρίες σε Αμερικανούς πολιτικούς σχεδιαστές να προσπαθούν να χειραγωγήσουν την ευρωπαϊκή συζήτηση σε ότι αφορά τους δεσμούς με την Ανατολή. Οι τεχνητές κρίσεις που προκλήθηκαν στην Ουκρανία, στη Συρία και στην Βενεζουέλα χρησιμεύουν επίσης ως εργαλεία για να διαιρέσουν τους Ευρωπαίους ηγέτες σε αντίπαλα στρατόπεδα, δημιουργώντας συνθήκες για την δολιοφθορά της ευρωπαϊκής συνεργασίας με την Ανατολή.

Δεν είναι σύμπτωση ότι για τους Αμερικανούς σχεδιαστές στρατηγικής οι δύο μεγαλύτεροι κίνδυνοι βρίσκονται στο ενδεχόμενο Μόσχα και Πεκίνο, ή Μόσχα και Βερολίνο, να συνεργαστούν και να συντονίσουν τις προσπάθειές τους. Το τρίγωνο Βερολίνο,-Μόσχα-Πεκίνο, με την προσθήκη Ρώμης και Παρισιού, αντιπροσωπεύει για την Ουάσιγκτον ένα σενάριο που δεν έχει προηγούμενο σαν αμφισβήτηση της αμερικανικής ηγεμονίας στην Ευρώπη.

Ο Wang Yiwei, Παλαιός Συνεργάτης Ερευνητής στο Κέντρο Μελετών για την Κίνα και την Παγκοσμιοποίηση, κατά την ιστορική επίσκεψη του Ξι Ζιπίνγκ στην Ρώμη, περιέγραψε με συγκεκριμένους όρους την μεταβαλλόμενη παγκόσμια τάξη:

«Μέχρι τώρα 16 χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης έχουν υπογράψει μνημόνια κατανόησης με την Κίνα για την συνεργασία με την Κίνα στους Δρόμους του Μεταξιού. ΄Ετσι, σήμερα 171 συμφωνίες έχουν επιτευχθεί με 123 χώρες και 29 διεθνείς οργανισμούς για συνεργασία στο κινεζικό αυτό πρόγραμμα.»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Joaquin Flores, Fort Rus, 19- 4-1

Καράκας: Κινεζικό στρατιωτικό προσωπικό, με 65 τόνους φαρμάκων και εφοδίων, έφθασε την Πέμπτη 28 Μαρτίου στο Καράκας, σε εφαρμογή της στρατηγικής συνεργασίας μεταξύ Κίνας και Βενεζουέλας. Ενώ η παράδοση της βοήθειας ήταν , κατά τους κυβερνητικούς αξιωματούχους, μια από τις πολλές αναμενόμενες αποστολές, η άφιξη κινεζικού στρατιωτικού προσωπικού δεν παρουσιάστηκε ευκρινώς στον Δυτικό Τύπο.
Παρασκευή, 29 Μαΐου. Κινέζοι στρατιώτες ποζάρουν με μέλη των ενόπλων δυνάμεων της Βενεζουέλας

Ο Ταρέκ Ελ Ασαμί, υπουργός Βιομηχανίας και Εθνικής Παραγωγής της Βενεζουέλας, μιλώντας στην TeleSur, υπογράμμισε την σημασία της παράδοσης της βοήθειας ως δείγματος άσκησης της εθνικής κυριαρχίας και πρόσθεσε ότι «η επίθεση που υφίσταται η Βενεζουέλα, οι τρομοκρατικές ενέργειες, ο αποκλεισμός και ο χρηματοπιστωτικός διωγμός είναι χωρίς προηγούμενο στον κόσμο.»

Νωρίς σήμερα, 1η Απριλίου, ο Κινέζος ηγέτης Ξι Ζιπίνγκ ανακοίνωσε ότι η κινεζική κυβέρνηση κλιμακώνει τις προσπάθειες για την εκρίζωση της διαφθοράς στο εσωτερικό της χώρας και ότι προετοιμάζεται για έναν μακρύ και παρατεταμένο αγώνα εναντίον του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού της Δύσης. Η Κίνα θεωρεί την ανάπτυξη του σοσιαλισμού στην Βενεζουέλα μια θετική ιστορική προσπάθεια, προς την οποία εξέφρασε σταθερήν υποστήριξη από το 1999.

Ο Κινέζος πρεσβευτής στην Βενεζουέλα χαρακτήρισε επίσης το νότιο-αμερικανικό έθνος ως «αχώριστο στρατηγικό εταίρο και φίλο», τονίζοντας την πεποίθησή του «ότι ο λαός της Βενεζουέλας είναι ικανός να διατηρήσει την ειρήνη». Η δήλωση έγινε μετά τις αμερικανικές επαναληπτικές απειλές κατά της Ρωσικής Ομοσπονδίας και άλλων εθνών για την στρατιωτική στήριξή τους στην Βενεζουέλα.

Η Κίνα απάντησε χρησιμοποιώντας αυτό που οι στρατιωτικοί ειδικοί αποκαλούν δοκιμαστικό μπαλόνι. Το είχαμε δει προηγουμένως στην περίπτωση της Συρίας, όταν η Κίνα φάνηκε να έχει διαρρεύσει εικόνες και πληροφορίες άμεσης ανάμειξης στην Συρία για κάποιαν περίοδο, προτού ανακοινώσει την υποστήριξή της για την πολεμικά πληττόμενη χώρα.

Σύμφωνα με το Διεθνές ‘Ίδρυμα Ερευνών για την Ειρήνη της Στοκχόλμης, η Βενεζουέλα εισήγαγε από την Κίνα όπλα αξίας 349 εκατομμυρίων δολαρίων, μόνο κατά την τετραετία 2010-2014.

Η Κίνα είναι ο κατά πολύ μεγαλύτερος πιστωτής του Καράκας. ΄Εχει δανείσει την Βενεζουέλα 65 δις δολάρια από το 2005.

Οι κινεζικές κρατικές τράπεζες έχουν δανείσει πολλά επιπλέον δισεκατομμύρια σε Λατινοαμερικανικές κυβερνήσεις από τις αρχές της δεκαετίας του 2000. Μόνο το 2010, η Κίνα χορήγησε περισσότερα δάνεια από όλες μαζί, την Παγκόσμια Τράπεζα, την Δι-Αμερικανική Τράπεζα Αναπτύξεως και την αμερικανική Ex-Im Bank. Στην Κίνα οι αποφάσεις για το ύψος των επιτοκίων παίρνονται από Επιτροπή Νομισματικής Πολιτικής της Λαϊκής Τράπεζας Κίνας. Η κεντρική αυτή τράπεζα διαχειρίζεται δύο επιτόκια: ένα ετήσιου δανεισμού και ένα ετήσιων καταθέσεων.

Η Κίνα «εισήλθε πράγματι» στην Λατίνο-αμερικανική αγορά όπλων το 2011, λέει ο Δρ. Evan Ellis, ερευνητής, καθηγητής Λατίνο-αμερικανικών σπουδών, στο Ινστιτούτο Στρατηγικών Σπουδών του Κολλεγίου Πολέμου του αμερικανικού στρατού , «πρώτα με λιγότερο εξελιγμένο εξοπλισμό, όπως ραντάρ και εκπαιδευτικά αεροπλάνα και πιο πρόσφατα με ενισχυμένα οχήματα και ανταλλακτικά.»

« Τα περισσότερα στρατιωτικά είδη που έφθασαν το 2017 ήταν κινεζικά και περιλάμβαναν τεθωρακισμένα τανκς, πυρομαχικά, στολές και εξοπλισμό πεζικού όπως και ανταλλακτικά για εφόδια ρωσικής κατασκευής», όπως δήλωσε ο διοικητής της Εθνοφρουράς της Βενεζουέλας, υποστράτηγος Antonio Benavidez Torrez.

Σχολιάζοντας την κινεζικής διαρροής πληροφορία και φωτογραφίες από την άφιξη κινεζικού στρατιωτικού προσωπικού και βοήθειας στην Βενεζουέλα, ο Σέρβος στρατιωτικός εμπειρογνώμονας Βλαντίμιρ Γκουσάνισιτς εξήγησε στο Fort Rus: « Αυτά ταιριάζουν με την κινεζική πολιτική να διαρρέουν τις ανεπίσημες θέσεις και ειδήσεις τους στον Δυτικό Τύπο. Στην συνέχεια οι Κινέζοι αναλυτές θα σταθμίσουν τις αντιδράσεις των Δυτικών κυβερνήσεων και των ακτιβιστών, από τους οποίους οι ειδικοί αναμένουν να έχουν διαφορετικές αλλά πάντως πολύ χρήσιμες γνώμες. Κοντολογίς, εάν οι Δυτικοί ακτιβιστές ανταποκριθούν θετικά στην ιδέα, τότε εκείνοι που στην Κίνα παρακινούν για περαιτέρω και απροκάλυπτη στρατιωτική υποστήριξη –όπως στην περίπτωση της Συρίας- μπορεί να ξαναφέρουν την υπόθεση της Βενεζουέλας ενώπιον άλλων που παίρνουν τις αποφάσεις, οι οποίοι είναι αναποφάσιστοι ή ζητούν τέτοια στοιχεία.

Η Βολιβαριανή κυβέρνηση της Βενεζουέλας και η Κινεζική Λαϊκή Δημοκρατία είναι από πολύ καιρό σύμμαχοι και στρατηγικοί εταίροι. Οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών είχαν ενισχυθεί σημαντικά υπό τον προηγούμενο Πρόεδρο Ούγκο Τσάβες. Προ του 1999, το εμπόριο Κίνας- Βενεζουέλας υπολογιζόταν σε 500 εκατομμύρια δολάρια, ενώ το 2016 το μεταξύ τους εμπόριο έφθασε στα 7,42 δισεκατομμύρια δολάρια.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Pepe Escobar, Asia Times, Zero Hedge 29-3-2019

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Ας αρχίσουμε με το απαραίτητο πλαίσιο δεδομένων περί την συνάντηση στο Παρίσι του Κινέζου Προέδρου Ξι Ζιπίνγκ και των τριών σημαντικότερων παραγόντων της ΕΕ –του Γάλλου Προέδρου Εμμανουέλ Μακρόν, της Καγκελαρίου Μέρκελ και του προέδρου της κομισιόν Κλωντ Γιούνκερ. ’Όσο και αν είναι ατελείς αυτές οι τρεις φιγούρες, η οικονομική ανάπτυξη στα δέκα τελευταία χρόνια, μετά την οικονομική κρίση του 2008 –που υπήρξε φαινόμενο Δυτικής παραγωγής- αφηγείται μιαν διαφωτιστική ιστορία.

Κινεζική ανάπτυξη: 139%. Ινδική ανάπτυξη: 96%. Αμερικανική ανάπτυξη: 34%. Ανάπτυξη ΕΕ: Αρνητική 2%.

Τα παραδοσιακά γαλλικά ΜΜΕ, που ελέγχονται από μιαν μικρή ομάδα ολιγαρχών, πλάθουν μιαν καταγέλαστη αφήγηση ότι ο Μακρόν «επέβαλε» αυτήν την τετραμερή συνάντηση στον Ξι Ζιπίνγκ για να του εμπεδώσει την στρατηγική της ΕΕ για την εισαγωγή «σαφήνειας» στην κινεζική ασάφεια σε ότι αφορά τους Δρόμους του Μεταξιού, ή την Πρωτοβουλία Ζώνης και Δρόμου (BRI).

Τελευταία Η ΕΕ χαρακτηρίζει την Κίνα «συστηματικό ανταγωνιστή» και φαίνεται να έχει αντιληφτεί ότι η Κίνα είναι «ένας οικονομικός ανταγωνιστής που επιδιώκει την τεχνολογική ηγεσία». Και αυτό μπορεί να ερμηνευτεί ως απειλή στις γαλλικές αρχές και συνήθειες.»

Ο Ξι είχε μόλις έρθει από την Ρώμη –όπου η ευρω-σκεπτικιστική, «λαϊκιστική» κυβέρνηση Λίγκας- Πέντε Αστέρων ήταν το πρώτο ΄Εθνος των G7 που υπέγραψε την συμμετοχή του στους Νέους Δρόμους του Μεταξιού ( BRΙ), πυροδοτώντας πλήθος σπινθήρων φόβου στους Ατλαντιστές.

Και τελικά τι είχαμε από την καγκελάριο Μέρκελ, καθώς η ΕΕ αντιμετώπιζε την προοπτική μιας διαδικασίας που οι κυρίαρχες στην Γαλλία δυνάμεις περιγράφουν ως «Σινο-παγκοσμιοποίηση»; Είχαμε «ρεάλ πολιτίκ». Η Μέρκελ τόνισε πως το BRΙ είναι ένα «σημαντικό» πρόγραμμα. «Εμείς, ως Ευρωπαίοι. Επιθυμούμε να διαδραματίσουμε ένα ενεργό μέρος και αυτό πρέπει να οδηγήσει σε κάποιαν αμοιβαιότητα και σε αυτό εξακολουθούμε να διαπληκτιζόμαστε λίγο», πρόσθεσε. « Βλέπουμε το πρόγραμμα σαν μια καλή σύλληψη συνέργειας, αμοιβαίων σχέσεων και αλληλεξάρτησης.»

Η Μέρκελ ουσιαστικά μετέφερε την θέση της ηγεσίας των γερμανικών επιχειρήσεων. Ως εμπορικό Εργοτάξιο, το μέλλον της Γερμανίας εξαρτάται από την πολλαπλασιαστική ανάπτυξη των συναλλαγών της με την Ασία και ειδικότερα με την Κίνα. ΄Ετσι, αντί να δαιμονοποιεί την Ρώμη, το Βερολίνο στην πράξη θα μπει βαθμιαία στον ίδιο δρόμο. Στο κάτω-κάτω, το Ντούισμπουργκ, στην κοιλάδα του Ρουρ, είναι ήδη ο εκ των πραγμάτων τερματικός σταθμός του BRI στην βόρεια Ευρώπη.

Ο Ξι Ζιπίνγκ και οι εταίροι του δεν παρέλειψαν να τονίσουν την πολυεθνικότητα. Δεν μπορούσε να υπάρξει τρανότερος αντίλογος σ το αφήγημα της κυβέρνησης Τραμπ, ότι η Κίνα αποτελεί απειλή και ότι το BRI δεν είναι παρά κινεζική «ματαιοδοξία». Ο Γιούνκερ μάλιστα προσπάθησε να αποφορτίσει την «συστημική» ένταση: «Αντιλαμβανόμαστε ότι στην Κίνα δεν αρέσει η έκφραση «ανταγωνιστές», αλλά είναι φιλοφρόνηση που περιγράφει τις κοινές μας φιλοδοξίες».

Προσθέστε ότι και ο Ξι Ζιπίνγκ αισθάνθηκε την ανάγκη να θυμίσει στους ηγέτες της ΕΕ το εξόφθαλμο: Η Κίνα θα εξακολουθήσει να «ξανοίγεται», όπως κατάφερε μέσα σε 40 χρόνια να πραγματοποιήσει όσα η Ευρώπη έκανε σε όλη την διάρκεια της βιομηχανικής επανάστασης.

Άλλος για ιπτάμενο μετάξι;

Στο επίμαχο μέτωπο του Μακρόν, περισσότερο από Νέους Δρόμους του Μεταξιού, μια ντε φάκτο Νέα Αερογραμμή του Μεταξιού βρέθηκε στην επικαιρότητα.

Κανείς –εκτός από την Μπόινγκ- δεν μπορούσε να διαπραγματεύεται για 30 δισεκατομμύρια ευρώ συν μια κινεζική παραγγελία για την αγορά 300 Αιρμπάς (Airbus). Και αυτό να είναι μόνο η αρχή. To γεγονός ότι το Πεκίνο θα χρησιμοποιήσει την τεχνολογία του Αιρμπάς για να ενισχύσει τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της αεροπορίας του, στα πλαίσια των στόχων του «Made in China 2025», αποτελεί θέμα τελείως άλλου μεγέθους.

Έτσι το Παρίσι μπορεί να μην έγινε, όπως η Ρώμη, ένας επίσημος εταίρος στους Νέους Δρόμους του Μεταξιού -τουλάχιστον όχι ακόμη. Αλλά οι υποσχέσεις είναι αρκετά εύγλωττες, τουλάχιστον σε τρία μέτωπα:

1.- Η έμφαση στην πολυμέρεια/πολυεθνικότητα «ισχυρή και αποτελεσματική». Αυτό δεν είναι ακριβώς από την ρητορική του Τραμπ.

2.- Η κοινή δράση με το Πεκίνο στον τομέα της κλιματικής αλλαγής και της βιοποικιλίας.

3.- ΄Ενας οικονομικός/εμπορικός συνεταιρισμός που σέβεται τα αμοιβαία συμφέροντα. Αυτή είναι, στην πράξη, η επίσημη πολιτική των Νέων Δρόμων Μεταξιού- BRI, από την αρχή, το 2013.

΄Ετσι όταν συγκρίνουμε τις διαφορετικές στρατηγικές Ρώμης και Παρισιού, ο Ξι βγήκε στην πραγματικότητα νικητής σε όλα τα σημεία.

Η Μέρκελ, όπως ήταν προβλέψιμο, πρόσεξε να τηρήσει τις ισορροπίες: «Το τρίγωνο ΕΕ, Κίνας και ΕΕ είναι πολύ σημαντικό. Χωρίς την Ουάσιγκτον δεν θα μπορέσουμε να έχουμε πολυεδρικότητα

Ταυτόχρονα τόνισε ότι ο εμπορικός πόλεμος ΗΠΑ-Κίνας «πλήττει την αμερικανικήν οικονομία».

Όσο για την ομάδα Μακρόν, με τον ηγέτη της περίφροντι να ποζάρει ως σωτήρας της ΕΕ εν όψει των εκλογών του Μαΐου στην Ευρωβουλή, δεν μπορούσαν να μην επιτεθούν στην κυβέρνηση της Ρώμης.

Σύμφωνα με έναν ακόλουθο του Μακρόν: « Υπάρχει αυτή η κακή ευρωπαϊκή συνήθεια να έχουμε 28 διαφορετικές πολιτικές, με χώρες που ανταγωνίζονται μεταξύ τους για την προσέλκυση επενδύσεων. Πρέπει να μιλούμε με μια φωνή αν θέλουμε να υπάρχουμε. Στο θέμα του 5G ( ηλεκτρονικών δικτύων 5ης Γενεάς ) έχουμε την ίδια θέση, αποφεύγοντας τις 28 διαφορετικές αποφάσεις»*

Το 5G Grand Prix του Μονακό

Πράγμα που μας φέρνει στο Μονακό, όχι αμελητέο στόχο και το οποίο θέλησε να επισκεφτεί ο Ξι Ζιπίνγκ, όπου έτυχε βασιλικής κυριολεκτικά υποδοχής. Το Πριγκιπάτο διψάει να καταπιεί την γοργά διογκούμενη κινεζική τουριστικά αγορά και αυτό εξηγεί γιατί το Μονακό έχει υπογράψει μια συμφωνία με την εταιρεία Ουάουέϊ να είναι η πρώτη χώρα που θα καλύπτεται εξ ολοκλήρου με το δίκτυο 5G πριν το τέλος του 2019.

Το Παρίσι, παρεμπιπτόντως, δεν απέκλεισε την χρήση εξοπλισμού Ουάουέι. Και σαν κερασάκι στην τούρτα, η πόλη που διάλεξε η Ουάουέι (σημ: στόχος παγκόσμιου διωγμού από τον Τραμπ) για την διεθνή αποκάλυψη της νέας εντυπωσιακής σειράς της ,του νέου Σμάρτφον 30 είναι… το Παρίσι.

Φυσικά, για το Πεκίνο, από την άποψη του εμπορίου και των οικονομικών σχέσεων, το Βερολίνο είναι ασύγκριτα σημαντικότερο από το Παρίσι. Αλλά όλοι αυτοί οι τρείς μεγάλοι –Βερολίνο, Παρίσι και Ρώμη- έχουν να παίξουν σημαντικούς ρόλους.

Οι Νέοι Δρόμοι του Μεταξιού, όταν, μετά από μισή χιλιετία, ξανασυνδεθούν με την Ιταλία, θα επιταχύνουν την Ευρω-Ασιατική ενοποίηση και, μακροπρόθεσμα, την αύξηση της επιρροής τόσο της Ευρασιατικής Οικονομικής ΄Ενωσης (EAEU) και της Οργάνωσης Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO).

Οι επιχειρήσεις της ΕΕ, αν όχι οι πολιτικοί Ευρωκράτες, αρχίζουν να αντιλαμβάνονται ότι η Ευρώπη δεν αντέχει να γίνει το πεδίο μάχης του 2ου Ψυχρού Πολέμου μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, δεν μπορεί να γίνει όμηρος του κουρελιάσματος του Διεθνούς Δικαίου από την Ουάσιγκτον –με, για παράδειγμα, την ανατίναξη της πυρηνικής συνθήκης με το Ιράν, και την αναγνώριση των κατεχομένων υψωμάτων του Γκολάν ως έδαφος του Ισραήλ- και δεν μπορεί να γίνει θύμα των εμπορικών καπρίτσιων της Ουάσιγκτον.

Δεν είναι περίεργο ότι αργά αλλά σταθερά, η ΕΕ μεταθέτει τις προτεραιότητές της στην Ανατολή, περιλαμβανομένου του συστημικού της ανταγωνιστή.

----------

Σημ. μετφρ: * Η με αστερίσκο, υπογραμμισμένη και τονισμένη δήλωση συνεργάτη του Μακρόν υποδεικνύεται στην προσοχή του αναγνώστη για τον αποκαλυπτικό χαρακτήρα της, αναφορικά με τον ήδη υιοθετημένο διαχωρισμό των κρατών-μελών της ΕΕ στην τάξη των Δυο Κυρίων και εκείνη των 26 Υπηκόων.                                      



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Pepe Escobar , Asia Times,Thu, Mar 21, 2019

Απέναντι στην ακατάσχετη άνοδο της Κίνας σε όλη την έκταση της σκακιέρας και υπό την αδυσώπητη αμερικανική πίεση, η όχι ακριβώς δημοκρατική ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης υποβάλλεται σε μιαν εξαντλητικήν άσκηση να τοποθετηθεί κάπου ανάμεσα σε δύο Συμπληγάδες.

Η 28μελής ΕΕ συνέρχεται σε μια κρίσιμη σύνοδο στις Βρυξέλλες την ερχόμενη εβδομάδα, όπου μπορεί να υιοθετήσει ένα σχέδιο δράσης από δέκα σημεία, όπου εξειδικεύει, σε μία Θέση, τους όρους υπό τους οποίους μπορεί να προχωρήσει μια ισότιμη οικονομική σχέση με την Κίνα.

Αυτό θα γίνει, ενώ ο Πρόεδρος της Κίνας Ξι Ζι Πινγκ θα επισκέπτεται την Ιταλία και κατόπιν την Γαλλία –πριν από την πολύ σημαντική ετήσια διάσκεψη κορυφής Κίνας-Ε Ε, στις 9 Απριλίου στις Βρυξέλλες, υπό την συμπροεδρία του Κινέζου πρωθυπουργού Λη Κεγκιάνγκ.

Ο Κινέζος πρωθυπουργός Λη Κεγκιάνγκ
θα συμπροεδρεύσει στην διάσκεψη Κίνας-ΕΕ
Αυτό είναι το κρίσιμο πλαίσιο, υπό το οποίο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή συνέστησε αυτό που περιγράφει ως 10 συγκεκριμένες «ενέργειες» στους επικεφαλής των κρατών, για την συζήτησή τους στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, στις 21 και 22 Μαρτίου.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εκθέτει πως το 2017 –κατά τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία- η ΕΕ ήταν «ο σημαντικότερος εταίρος της Κίνας, με 13% των εξαγωγών προϊόντων στην Κίνα και 18% των εισαγωγών προϊόντων από την Κίνα». Αλλά ταυτόχρονο η Κομισιόν υπογραμμίζει ότι η Κίνα είναι «ένας οικονομικός ανταγωνιστής» και «ένας συστημικός αντίπαλος, ο οπίος ευνοεί εναλλακτικά πρότυπα διακυβέρνησης.»

Ωστόσο «η συμβολή» της Κομισιόν στην συζήτηση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της ερχόμενης εβδομάδας απέχει από του να είναι συγκρουσιακή. Είναι μια άσκηση εξισορρόπησης, περιβεβλημένη με γραφειοκρατική ορολογία, που επιχειρεί να διαμορφώσει μιαν κοινή «βούληση» μεταξύ των 28 κρατών-μελών.

Το προβλεπόμενο πραγματικό πρόβλημα

Η υποστήριξη από την Κομισιόν της «αποτελεσματικής πολυμερούς συνεργασίας, πέριξ του πυρήνα των Ηνωμένων Εθνών, με την πλήρη συμμετοχή της Κίνας, αποτελεί την φυσιολογική πρακτική. Το Πεκίνο εγκωμιάζεται για την προσήλωσή του στην (πυρηνική) συνθήκη με το Ιράν, για τον ρόλο του υπέρ της από-πυρηνοποίησης στην Βόρειο Κορέα, για τον επερχόμενο ρόλο του στην διαδικασία ειρήνευσης στο Αφγανιστάν και για την επέμβασή του στην κρίση με τους Ροτίνγκυα στο Μυανμάρ. Το πραγματικό πρόβλημα, όπως ήταν προβλέψιμο, είναι οι κινεζικές διεκδικήσεις στην Νότια Κινεζική Θάλασσα. Ουσιαστικά κανείς, εκτός από τους Ευρωκράτες των Βρυξελλών, δεν γνωρίζει την ύπαρξη μιας «Στρατηγικής της ΕΕ για την Σύνδεση Ευρώπης και Ασίας». Αυτό είναι ένα από τα κοινά ανακοινωθέντα που κανείς δεν διαβάζει, το οποίο εκδόθηκε πέρυσι. «εξουσιοδοτώντας την ΄Ενωση να αναζητήσει συνέργειες μεταξύ της ΕΕ και τρίτων χωρών, περιλαμβανομένης της Κίνας, στις μεταφορές, στην ενέργεια και στην ψηφιακή διασύνδεση, στην βάση των διεθνών κανόνων και κανονισμών.»

Περιέργως, στην έκθεση της Κομισιόν δεν αναφέρεται πουθενά ο Νέος Δρόμος του Μεταξιού, ή η Πρωτοβουλία Ζώνης και Δρόμου, (BRI) – που συμβαίνει να είναι το κινεζικό Μέγα Σχέδιο συνέργειας για ολόκληρη την Ευρασία.

Από την άλλη πλευρά, αναφέρεται πάντως το πρόγραμμα «Made in China 2025» -χωρίς να δαιμονοποιείται, κατά τα πρότυπα της κυβέρνησης Τραμπ. Από την άποψη της ΕΕ το βασικό πρόβλημα εξακολουθεί να είναι «η έλλειψη αμοιβαιότητα πρόσβασης στις αγορές». Η ΕΕ επιθυμεί μεγαλύτερη ελευθερία πρόσβασης για τις ευρωπαϊκές εταιρείες, λιγότερες επιδοτήσεις για τις κινεζικές εταιρείες και περιορισμό της μεταφοράς τεχνολογίας από τις ευρωπαϊκές εταιρείες στις συνεταιρικές τους κρατικές κινεζικές.

Όλα αυτά θα πρέπει να περιλαμβάνονται στους κανόνες επενδύσεων μιας συμφωνίας που θα πρέπει να επιτευχθεί μέχρι το 2020.

Αποκαλυπτική είναι 9η Ενέργεια, στην ΄Εκθεση της Κομισιόν: Για την εξασφάλιση κατά ενδεχομένων δυσάρεστων επιπτώσεων ασφαλείας σε κρίσιμες ψηφιακές υποδομές, απαιτείται μια κοινή στάση της ΕΕ για την ασφάλεια των δικτύων Πέμπτης Γενεάς. Για την επίτευξή της, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα εκδώσει –τι άλλο- μιαν ακόμη «σύσταση».

΄Ενας μεγάλος πονοκέφαλος φαίνεται να επαπειλείται. Πώς να διαχωρίσεις την Πρωτοβουλία Δρόμος του Μεταξιού, από το Made in China, το (5G) και την τεχνολογία της Huawei. Όλα αποτελούν μέρη του ίδιου πακέτου. Ωστόσο η ΕΕ υφίσταται δεινή πίεση από την Ουάσιγκτον να αποκλείσει την κινεζική εταιρεία Χουάουέϊ, παραγωγό του 5G και να ξεχάσει την συνεργασία με το κινεζικό πρόγραμμα BRI ( Μια Ζώνη- ΄Ενας Δρόμος) {του μεταξιού} – ενώ σχεδόν 20 μέλη της ΕΕ έχουν ήδη συνδεθεί ή ενδιαφέρονται να συνδεθούν με το BRI και η πλειοψηφία επίσης ενδιαφέρεται για την κινεζική τεχνολογία 5G.

Διπλωμάτες στις Βρυξέλλες επιβεβαίωσαν στους Asia Times ότι η έκθεση της Κομισιόν συντάχτηκε βασικά από το Βερολίνο κι το Παρίσι και ότι ναι, είχαν να αντιμετωπίσουν δεινή αμερικανική πίεση.

Η έκθεση επίσης στεγάζει ένα διακριτικό, ενσωματωμένο στοιχείο «κινεζικής απειλής» -όχι τόσο απερίφραστα όσο μια έκθεση του Πενταγώνου. Αυτή η στάση δείχνει πως η γάλλο-γερμανική πλευρά πιστεύει ότι μπορεί να επηρεάσει την ομάδα 16+1 κρατών της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης που έχουν εμπορικές σχέσεις με την Κίνα όσο και την - μέλλουσα να συνδεθεί με το BRI- Ιταλία.

«Υπαρξιακή απειλή»

Το Πεκίνο επιτυγχάνει. λίγο-λίγο, κάτι που είναι ανυπόφορο για την αμερικανική εξουσία: Επεκτείνει την επιρροή του όχι μόνο μέσα στην ΕΕ, αλλά μέσα στην περιοχή του ΝΑΤΟ.

Το αμερικανικό βαθύ κράτος, μπορεί να συνέμειξε το BRI -μαζί με το Made in CHINA 2025 και το Huawei’s 5G- σαν μέρος μιας «υπαρξιακής απειλής», αλλά αυτό δεν ισχύει για όλη την Ευρώπη --από την Ελλάδα και την Πορτογαλία, στους Γερμανούς βιομηχάνους, και ως την συγκυβέρνηση Λίγκας-Πέντε Αστέρων στην Ρώμη. Οι Βρυξέλλες γνωρίζουν πολύ καλά ότι η Ουάσιγκτον θα τιμωρήσει οποιονδήποτε «σύμμαχο» που πλησιάζει πολύ το Πεκίνο. Ποτέ δεν αρκεί να σου θυμίζουν ότι η λίστα των οικονομικών απειλών για τις ΗΠΑ ακολουθεί αυτή την σειρά: Κίνα, Ρωσία , Γερμανία. Και η Ιταλία πιάνεται τώρα στα διασταυρούμενα πυρά –επειδή έχει δεσμευτεί για καλές οικονομικές σχέσεις και με την Κίνα και με την Ρωσία.

Η Ρώμη έχει ήδη στείλει ξεκάθαρο μήνυμα στις Βρυξέλλες : Πέρα από οποιαδήποτε κοινή «βούληση» απέναντι της Κίνας, αυτό που προέχει είναι το ιταλικό εθνικό οικονομικό συμφέρον, για παράδειγμα η διασύνδεση των λιμανιών της Βενετίας, της Τεργέστης και της Γένοβας με τον Δρόμο του Μεταξιού.

Πανικόβλητοι Ατλαντιστές ουσιαστικά προειδοποιούν ότι οι Ιταλοί δεν μπορούν να περάσουν μιαν κόκκινη γραμμή, πως οφείλουν Να ζητήσουν την άδεια για να κινηθούν ανεξάρτητα. Αυτό δεν πρόκειται να γίνει –οτιδήποτε και αν αποφασίσει η Κομισιόν να «συστήσει».




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Général Dominique Delawarde, Réseau International, 16-11-18

[Πολύ σημαντικές οι επισημάνσεις του πρώην αρχηγού των στρατιωτικών μυστικών υπηρεσιών στο γαλλικό ΓΕΕΘΑ, αλλά οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ δεν θα πρέπει να επιστρέψουν  αμέριμνοι στις αγκάλες του Μορφέα. Τα αισιόδοξα συμπεράσματα του στρατηγού, περί μειωμένου κινδύνου πολέμου, στηρίζονται στην καρτεσιανή λογική της πνευματικής του συγκρότησης - με την οποία καμιά δεν έχουν  σχέση οι εξημμένοι εγκέφαλοι φανατισμένων «νεοσυντηρητικών» και πολεμοκάπηλων κερδοσκόπων του άγγλο-σαξωνικού υπερκράτους… Γι΄αυτό φρονιμότερο θα είναι να προσεχτούν ειδικώτερα προς προβληματισμό οι παραινέσεις του, για τις συνέπειες του συμμαχικού εφησυχασμού, πολύ χρησιμότερες για  μελέτη και συμμόρφωση, ιδιαίτερα από τις αφελέστερες και χαζοχαρούμενες χώρες.]

Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού

Οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν μιαν στρατιωτική κρίση και θα μπορούσαν να χάσουν έναν πόλεμο εναντίον της Κίνας ή της Ρωσίας, προειδοποιεί μια έκθεση του αμερικανικού Κογκρέσου που δόθηκε στην δημοσιότητα στις 14 Νοεμβρίου.
« Η στρατιωτική υπεροχή των Ηνωμένων Πολιτειών-στυλοβάτης της διεθνούς επιρροής τους και της εθνικής τους ασφάλειας, έχει διαβρωθεί σε επικίνδυνο βαθμό» επισημαίνει η έκθεση  της κοινοβουλευτικής επιτροπής για την στρατηγική της εθνικής άμυνας.
« Ο αμερικανικός στρατός θα μπορούσε να υποστεί έναν απαράδεκτα υψηλό αριθμό θυμάτων (…) στην προσεχή πολεμική σύγκρουσή του», συνεχίζει το κείμενο της έκθεσης. « Θα μπορούσε να τα βρει δύσκολα για να κερδίσει και θα μπορούσε ίσως να χάσει έναν πόλεμο εναντίον της Κίνας ή της Ρωσίας.»
Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα ήσαν ιδιαίτερα ευάλωτες εάν οι στρατιωτικές δυνάμεις τους βρεθούν «υποχρεωμένες να μάχονται ταυτοχρόνως σε δύο  ή περισσότερα μέτωπα» προσθέτουν οι δώδεκα πρώην υψηλοί αξιωματούχοι, Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικανοί, που επιφορτίστηκαν με την έρευνα των αμερικανικών στρατιωτικών δυνατοτήτων.
(Πηγές: Γαλλικό Πρακτορείο, Le Monde, Liberation κλπ.)

Σχόλιο Στρατηγού Ντελαβάρντ (Τέως  Αρχηγού των Στρατιωτικών Μυστικών Υπηρεσιών στο γαλλικό ΓΕΕΘΑ) :
Αυτή η συνειδητοποίηση είναι άκρως ενδιαφέρουσα λόγω της ένδειξης ότι ένας πόλεμος που πολύ συχνά μας αναγγέλλεται από ορισμένους ως επικείμενος είναι ολοένα λιγότερο πιθανός. Καμιά χώρα στον κόσμο δεν ξεκινά πρώτη για πόλεμο εάν δεν είναι πεπεισμένη πως θα τον κερδίσει.
Εξ άλλου σημειώνω δυο φράσεις πολύ σημαντικές:
-      Ο αμερικανικός στρατός «μπορεί να τα  βρει δύσκολα για να κερδίσει, η μπορεί και να χάσει έναν πόλεμο εναντίον της Κίνας ή της Ρωσίας»
-      Και τι θα γινόταν αν ήταν ένας πόλεμος εναντίον της Κίνας και της Ρωσίας;
-      Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα ήσαν ιδιαίτερα ευάλωτες εάν τα στρατεύματά τους «βρίσκονταν στην ανάγκη να μάχονται ταυτοχρόνως σε δύο ή περισσότερα μέτωπα».
Λαμβανομένου υπ’ όψιν του μίσους που κινούν σε πάρα πολλές χώρες, οι ΗΠΑ έχουν όλες τις πιθανότητες να αντιμετωπίσουν ταυτόχρονα πολύ περισσότερους από έναν αντίπαλο.
Μπορεί να ελπίσουμε πως αυτή η διαπίστωση θα τους βοηθήσει να το σκεφτούν προτού να ορμήσουν σε νέες πολεμικές περιπέτειες, που μπορεί να καταλήξουν σε βάρος τους.
Μπορούμε επίσης να ελπίσουμε πως οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί τους θα σκεφτούν και αυτοί επίσης τον βαθμό της προστασίας και της ασφάλειας που τους εγγυώνται στην πραγματικότητα οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής στα πλαίσια του ΝΑΤΟ και ότι θα πάψουν να συμπεριφέρονται ως υπόδουλοι ενός κράτους που τους επιφέρει ζημία και τους επικρίνει καθημερινά.
Και μπορούμε, τέλος, να ελπίζουμε ότι αυτή η αποτίμηση των πραγματικών στρατιωτικών δυνατοτήτων των ΗΠΑ θα θέσουν επί τέλους τέρμα σε έναν κόσμο μονοκεντρικό, υπό την ηγεμονία και τους υπέρ-εδαφικούς νόμους των ΗΠΑ, ότι βάλουν τέλος στο χάος που αυτό το κράτος δημιουργεί λίγο-πολύ παντού στον κόσμο και ότι διευκολύνει την έλευση ενός πολυκεντρικού κόσμου, όπως το επιθυμεί μια ισχυρή πλειονότητα κρατών και πληθυσμών.
Ένα αναπήδημα των ΗΠΑ είναι πάντοτε δυνατό, αλλά θα απαιτηθούν πολλά χρόνια για να ξανανεβούν την ανηφόρα. Το σημερινό επίπεδο του χρέους των ΗΠΑ (22 τρισεκατομμύρια δολάρια) δεν θα τις βοηθήσει.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ρ.Τ. 21-9-2018

Το Πεκίνο απείλησε ότι η Ουάσιγκτον θα αντιμετωπίσει «συνέπειες» εάν δεν ακυρώσει την τελευταία δέσμη κυρώσεων εναντίον της Κίνας, λόγω της στρατιωτικής συνεργασίας της με την Ρωσία.
Το κινεζικό υπουργείο των Εξωτερικών δεν μάσησε τα λόγια του, δηλώνοντας ότι η Ουάσιγκτον οφείλει αμέσως να διορθώσει τα «λάθη» του προτού είναι πολύ αργά, ή να αντιμετωπίσει τις συνέπειες της απόφασής του.
« Καλούμε αυστηρά τις ΗΠΑ να διορθώσουν το λάθος και να ακυρώσουν τις κυρώσεις, αλλιώς οι ΗΠΑ θα έχουν να υποστούν τις συνέπειες», δήλωσε ο εκπρόσωπος του υπουργείου Γκενγκ Σουάνγκ, όπως μεταδίδουν τα κινεζικά ΜΜΕ.
Οι ΗΠΑ πλήττουν την Κίνα με κυρώσεις για την προμήθεια προηγμένων ρωσικών όπλων.

Η κυβέρνηση Τραμπ  επέβαλε την Πέμπτη ποινές στην κινεζική Υπηρεσία Αναπτυξιακού Εξοπλισμού – τον πρώτο οργανισμό προμήθειας όπλων της χώρας. Τη οργή της Ουάσιγκτον προκάλεσε η απόφαση του Πεκίνου να αγοράσει ρωσικά μαχητικά αεροπλάνα SU-35 και αντιαεροπορικά συστήματα S-400. Οι ΗΠΑ υπογράμμισαν ότι «τελικός στόχος» των κυρώσεων είναι η Ρωσία. Ο εκπρόσωπος του κινεζικού υπουργείου των Εξωτερικών τόνισε ότι τα αμερικανικά μέτρα δεν πρόκειται να  επηρεάσουν την ρώσο-κινεζική στρατηγική συνεργασία.
Τα τελευταία αμερικανικά μέτρα τιμωρίας δεν αποτελούν τίποτε άλλο παρά ένα μέσο προστασίας των αμερικανικών οικονομικών συμφερόντων.
«Οι κυρώσεις χρησιμοποιούνται ως ένα όπλο αθέμιτου συναγωνισμού. Όλα αυτά τα θυμόμαστε πολύ καλά από την κατάσταση με τον Αγωγό Nord Stream2”, δήλωσε ο Ρώσος γερουσιαστής Κωνσταντίν Κοσατσώφ, πρόεδρος της επιτροπής διεθνών σχέσεων της ρωσικής ΄Ανω Βουλής.

Μετάφραση: Μ. Στυλιανού

του Zero Hedge 7-12-17

[ Το κατωτέρω άρθρο του έγκυρου αμερικανικού –εξωσυστημικού- οικονομικού δελτίου, επί θέματος παραμερισμένου ή και αγνοούμενου από τα ιθαγενή  Μεταπρατικά Μέσα Ενημέρωσης, φωτίζει κατατοπιστικά το κύριο πεδίο γεωπολιτικής αναμέτρησης μεταξύ  των λεγομένων «Θαλασσίων και Ηπειρωτικών δυνάμεων» και στο οποίο τελικά θα κριθεί η περαιτέρω πορεία της ανθρωπότητας . Γι’ αυτό και σε αυτό ακριβώς το πεδίο στρέφεται πλέον με ιδιαίτερη ένταση η προσοχή  των σωφρονέστερων  διαχειριστών  εθνικών, κοινωνικών και οικονομικών συμφερόντων.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Όσο η Ουάσιγκτον χτυπάει εξαγριωμένη  όποιους δεν υποκύπτουν στην μονοπολική παγκόσμια τάξη, τόσο ο υπόλοιπος κόσμος της επιστρέφει τα χτυπήματα. Ενώ επίκειται η εισαγωγή των κινεζικών τίτλων αγοράς πετρελαίου σε Γιουάν με ρήτρα χρυσού, η Κίνα κλιμακώνει περαιτέρω το πρόγραμμά της για από-δολαριοποίηση επιδιώκοντας μια διμερή συμφωνία Ριάλ-Γιουάν με το Ιράν.
Σαν υπόμνηση πως τίποτα δεν είναι αιώνιο:
Το καθεστώς αποθεματικού νομίσματος σε 7 αιώνες

Ο πρώην επικεφαλής των οικονομολόγων της Διεθνούς Τραπέζης θέλει να αντικαταστήσει το δολάριο με ένα μοναδικό παγκόσμιο υπέρ-νόμισμα, λέγοντας ότι θα δημιουργήσει εάν σταθερότερο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα.
«Η κυριαρχία του δολαρίου είναι η ριζική αιτία των παγκόσμιων χρηματοπιστωτικών και οικονομικών κρίσεων, δήλωσε ο Τζάστιν Γίφου Λιν στο Μπρίγκελ, ένα οργανισμό ερευνών με έδρα τις Βρυξέλλες.
« Η λύση συνίσταται στην αντικατάσταση του εθνικού νομίσματος με ένα παγκόσμιο».
Το τέλος της ηγεμονίας του δολαρίου είναι ήδη ορατό στον ορίζοντα. Όπως ο Ρώσος Πρόεδρος Πούτιν δήλωσε μόλις προ δύο μηνών στην διάσκεψη κορυφής των BRIGS στην Ξιαμέν: « Η Ρωσία συμμερίζεται τις ανησυχίες των χωρών BRIGS για την άδικη αρχιτεκτονική του διεθνούς χρηματοπιστωτικού και οικονομικού συστήματος, που δεν αποδίδει την δέουσα σημασία στο αυξανόμενο βάρος των ανερχομένων οικονομιών. Είμαστε έτοιμοι να εργαστούμε μαζί με τους εταίρους μας για την προαγωγή μεταρρυθμίσεων των διεθνών χρηματοπιστωτικών κανόνων και να εξουδετερώσουμε την υπερβολική κυριαρχία ενός μικρού αριθμού αποθεματικών νομισμάτων.»
Όπως πρόσφατα σημείωσε ο Πεπέ Εσκομπάρ, «να εξουδετερώσουμε την υπερβολική κυριαρχία ενός μικρού αριθμού αποθεματικών νομισμάτων», είναι η ευγενέστερη διατύπωση για να δηλώσεις αυτό που οι χώρες BRIGS συζητούν εδώ και χρόνια: Πώς να παρακάμψουν το δολάριο. Όπως και το πετροδολάριο.
Το Πεκίνο είναι έτοιμο να αναβαθμίσει το παιχνίδι. Σύντομα το Πεκίνο θα ρίξει στην αγορά μελλοντικά συμβόλαια αγοράς πετρελαίου τιμολογημένα σε Γιουάν (με ρήτρα χρυσού) και τώρα, όπως αναφέρει το R.T.,η Τεχεράνη και το Πεκίνο έχουν αποφασίσει να βρουν τρόπους αποφυγής του δολαρίου ως συναλλακτικού νομίσματος στις εμπορικές ανταλλαγές τους, σύμφωνα με δημοσίευμα της ημερήσιας οικονομικής εφημερίδας του Ιράν Φαϊνάνσιαλ Τριμπιούν.
Τα θέμα της από-δολαριοποίησης εξετάστηκε σε μια συνάντηση μεταξύ του κορυφαίου πολιτικού συμβούλου της κινεζικής κυβέρνησης Τσεν Γιουάν και στελεχών της κεντρικής τράπεζας του Ιράν, στην Τεχεράνη.
« Η διμερής συμφωνία Ριάλ-Γιουάν μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο στην αύξηση του εμπορίου μεταξύ των δύο χωρών και ως εκ τούτου διεξαγάγαμε σειρά διαπραγματεύσεων με τον πρόεδρο της Κεντρικής Τράπεζας της Κίνας», δήλωσε ο Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας του Ιράν Βαλιολάχ Σείφ.
Το Ιράν προχωρεί στην επιδίωξη να καταργήσει το δολάριο στο εμπόριο του και προσπαθεί να συνάψει συμφωνίες ανταλλαγής νομισμάτων με ορισμένες επιλεγμένες χώρες.


Ο Τσεν δήλωσε ότι το Ιράν και η Κίνα μπορούν να αναπτύξουν του τραπεζικούς δεσμούς τους και υπογράμμισε τον άδικο χαρακτήρα του υπάρχοντος χρηματοπιστωτικού συστήματος, που κυριαρχείται από ορισμένες ανεπτυγμένες χώρες. Πρόσθεσε, ότι τα άλλα έθνη θα πορεύονταν καλύτερα εάν το άδικο σύστημα καταργηθεί.
«Θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε την πείρα των ευρωπαϊκών χωρών στην καθιέρωση του ευρώ ως κοινού νομίσματος μεταξύ πολλών χωρών, το οποίο  δεν ελέγχεται αποκλειστικά από μία χώρα. Αλλά μέχρι τότε, θα πρέπει να εξαντλήσουμε όλες τις δυνατότητες για την διεύρυνση των διατραπεζικών σχέσεών μας», αναφέρεται να έχει δηλώσει στην ιρανική εφημερίδα.
Όπως είχε αναφέρει προηγουμένως ο δημοσιολόγος Φεντερίκο Περατσίνι, πριν λίγες δεκαετίες, κάθε ιδέα απομάκρυνσης από το πετροδολάριο αντιμετωπιζόταν σαν ευθεία απειλή στην αμερικανική παγκόσμια ηγεμονία, που απαιτούσε άμεσο στρατιωτικό κολασμό. Το 2017, με δεδομένη την πτώση της αμερικανικής αξιοπιστίας, λόγω της εξαπόλυσης πολέμων εναντίον μικρότερων χωρών, μια γενική αποστασιοποίηση  από το σύστημα του δολαρίου πραγματοποιείται σε πολλές χώρες,(αφήνοντας κατά μέρος χώρες όπως η Ρωσία, η Κίνα και το Ιράν, που διαθέτουν στρατιωτικές δυνατότητες τέτοιες που οι ΗΠΑ δεν αντιμετώπισαν για περισσότερα από εβδομήντα χρόνια).
Τα τελευταία χρόνια, έχει γίνει αντιληπτό από πολλά έθνη που αντιτίθενται στην Ουάσιγκτον ότι ο μόνος τρόπος ασφαλούς προφύλαξης από τις επιπτώσεις της καταρρέουσας αμερικανικής αυτοκρατορίας είναι η βαθμιαία εγκατάλειψη του δολαρίου. ΄Ετσι περιορίζονται οι δυνατότητες της Ουάσιγκτον για στρατιωτικές δαπάνες, με την δημιουργία των απαραίτητων εναλλακτικών χρηματοπιστωτικών και οικονομικών εργαλείων, που θα καταλύσουν την κυριαρχία της Ουάσιγκτον. Αυτό είναι αναγκαίο στοιχείο της ρώσο-σινο-ιρανικής στρατηγικής για την ένωση της Ευρασίας και την περιθωριοποίηση των ΗΠΑ.
Η από-δολαριοποίηση , για το Πεκίνο, την Μόσχα και την Τεχεράνη, έχει καταστεί στρατηγική προτεραιότητα. Καταλύοντας την απεριόριστη δυνατότητα δαπάνης (με εκτύπωση δολαρίων) από την Ομοσπονδιακή Τράπεζα και την αμερικανική οικονομία σημαίνει περιορισμό της αμερικανικής ιμπεριαλιστικής επέκτασης και μείωση της διεθνούς αποσταθεροποίησης. Χωρίς την συνήθη αμερικανική στρατιωτική πυγμή να επιβάλει την χρήση αμερικανικών δολαρίων, η Κίνα, η Ρωσία και το Ιράν έστρωσαν τον δρόμο για σημαντικές αλλαγές στην παγκόσμια τάξη.
Οι ΗΠΑ αυτοπυροβολήθηκαν, επιταχύνοντας αυτήν την διαδικασία με την αποβολή του Ιράν από το σύστημα SWIFT (αμέσων ηλεκτρονικών διαπλανητικών τραπεζικών συναλλαγών) και επιβάλλοντας κυρώσεις σε χώρες όπως το Ιράν, η Ρωσία και η Βενεζουέλα. Αυτά επίσης επιτάχυναν την εξόρυξη και τις αγορές χρυσού από την Κίνα και την Ρωσία, σε πλήρη αντίθεση με τις ΗΠΑ, την οποία φήμες αναφέρουν να μην διαθέτει πια καθόλου χρυσό. Δεν είναι μυστικό ότι Πεκίνο και Μόσχα αποβλέπουν σ’ ένα νόμισμα με αντίκρισμα χρυσού εάν και όταν το δολάριο καταρρεύσει. Αυτό έχει ωθήσει ανυπότακτες χώρες να αρχίσουν να λειτουργούν σε περιβάλλον απουσίας του δολαρίου και μέσω εναλλακτικών νομισματικών συστημάτων.
Για την Κίνα, το Ιράν και τη Ρωσία, όπως και για άλλες χώρες, η από-δολαριοποίηση έχει γίνει ένα επείγον έργο.

του Charles Gave, Comité Valmy

[Το σημερινό άρθρο ενός παγκόσμια αναγνωρισμένου Γάλλου οικονομολόγου, επιτυχημένου επιχειρηματία και συγγραφέα, με πλούσιο βιογραφικό σε διάφορες εγκυκλοπαίδειες, προσφέρει –εν μέσω καταιγιστικής παραπληροφόρησης και συστηματικής συσκότισης- ταυτόχρονα πολύτιμο βοήθημα προσανατολισμού στην διεθνή πραγματικότητα -όπως πράγματι είναι και εξελίσσεται- και διδακτικό, σπινθηροβόλο και απολαυστικό ανάγνωσμα. Ακόμη και πολιτικοί εγκέφαλοι κάτι θα αποκόμιζαν διαβάζοντάς το.]
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Πόλεμοι ανεξιλέωτοι έφεραν ανέκαθεν αντιμέτωπες χώρες που έλεγχαν την θάλασσα με χώρες που κυβερνούσαν την ξηρά. Θυμόμαστε Αθήνα εναντίον Σπάρτης, Ελλάδα εναντίον Περσίας, Καρχηδόνα εναντίον Ρώμης, Βρετανία εναντίον (στη σειρά) Φιλίππου Β’ της Ισπανίας, Λουδοβίκου 14ου, Ναπολέοντα, Γουλιέλμου Β΄, Χίτλερ και τέλος ΗΠΑ εναντίον Σοβιετικής ΄Ενωσης.

Από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο οι ΗΠΑ ελέγχουν απεριόριστα τις θάλασσες του πλανήτη με έναν στόλο του οποίου την κυριαρχία δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει, λόγω της συντριπτικής υπεροχής του. Αυτός ο έλεγχος των θαλασσών μετέβαλε τις ΗΠΑ σε «καθολικόν ηγεμόνα», λόγω της κατάρρευσης το 1990 της ηπειρωτικής δύναμης που τις αμφισβητούσε από το 1945,της Σοβιετικής ΄Ενωσης. Από το 1990 και την άνοδο στην εξουσία της Κίνας του κ.Ξι, κανένας «αμφισβητίας» δεν είχε προβάλει στον ορίζοντα και οι αμερικανικές κυβερνήσεις, μεθύουσες από την παντοδυναμία τους, βάλθηκαν να κυριαρχήσουν όχι μόνο στις θάλασσες αλλά και στην ξηρά -πράγμα που έχει άλλου είδους μεγάλες δυσκολίες.

Και τώρα αντιμετωπίζουν την αποτυχία τους.

Αυτό ήταν τόσο προβλέψιμο όσο είχε αρχίσει να προβάλλει μια νέα «χερσαία» δύναμη με τις απαιτούμενες ανθρώπινες, οικονομικές και τεχνικές ικανότητες για να «κυριαρχήσει» -τουλάχιστον εμπορικά σε ένα μεγάλο μέρος των αναδυομένων χωρών –και εννοώ φυσικά την Κίνα. Κοιτάξτε οποιονδήποτε χάρτη.

΄Οσο κι’ αν ακούγεται παράδοξο, η Κίνα είναι στην πραγματικότητα ένα γιγάντιο «νησί», που πλαισιώνεται από τον Ωκεανό στα ανατολικά, μιαν αχανή έρημο στα δυτικά και προστατεύεται από θεόρατα βουνά και αδιαπέραστες ζούγκλες στα νότια. Και το να φτάσεις στην Κίνα από τον Βορρά καλύτερα ούτε να το σκεφτείς.

Για να συνδέσουν την Κίνα με τον υπόλοιπο κόσμο, οι έμποροι χρησιμοποιούσαν επί χιλιετίες τους «δρόμους» του μεταξιού, τον ένα χερσαίο, περνώντας στα βόρεια των Ιμαλαίων και τον άλλο θαλάσσιο, περνώντας από την Ινδία, την Μέση Ανατολή και φθάνοντας στη Ευρώπη από την Μεσοποταμία και την Συρία.

Η εμφάνιση των ατμόπλοιων και η διάνοιξη της διώρυγας του Σουέζ αχρήστεψε μέσα σε λίγες δεκαετίες αυτούς του δυο δρόμους του μεταξιού και ξαφνικά η Κίνα δεν έλεγχε το εμπόριό της ούτε με την Ευρώπη, ούτε με την υπόλοιπη Ασία και ακόμη λιγότερο με τον υπόλοιπο κόσμο.

Και να που τώρα αυτό αλλάζει.

Το σχέδιο του κυρίου Ξι είναι πολύ απλό: Θέλει απλούστατα να ξανανοίξει τους δυο δρόμους του μεταξιού.

Στον Νότο, η Κίνα θα βοηθήσει στην ανασυγκρότηση όλων των αρχαίων λιμένων του θαλάσσιου δρόμου του μεταξιού, πράγμα που θα θέσει σε κίνηση μιαν ισχυρή ανάπτυξη σε όλες τις περιοχές, λόγω του φαινομένου των λεγομένων δικτύων. Ας φανταστούμε δυο λιμάνια που δημιουργήθηκαν για να συνδέσουν δυο περιοχές που μέχρι τότε δεν είχαν παρά λίγες μόνο ή και καθόλου επαφές. Θα πρέπει να δημιουργηθεί μια σειρά από υποδομές (αεροδρόμια, ξενοδοχεία, κατοικίες, τηλεπικοινωνίες, δρόμοι κλπ . . .και πολύ γρήγορα θα έχουμε μια νέα σειρά από γραμμές επικοινωνιών μεταξύ των δύο κέντρων. ΄Αν προσθέσουμε ένα τρίτο λιμάνι, θα έχουμε ανάγκη από τρεις σειρές από γραμμές επικοινωνίας. Προσθέτοντας ένα τέταρτο, θα πρέπει να ανοίξουμε ΕΞΗ γραμμές επικοινωνίας για να διασυνδέσουμε όλον αυτόν τον μικρό κόσμο και ούτω καθεξής ως την νιοστή δύναμη.

Και έτσι ο έλεγχος της θάλασσας θα γίνεται ολοένα δυσκολότερος για την αμερικανική ναυτική δύναμη.

Και παρεμπιπτόντως όλες αυτές οι περιοχές θα μπορέσουν να εξειδικευθούν σε ό,τι η κάθε μια μπορεί να παράγει καλύτερα και θα μπούμε σε μια περίοδο ανάπτυξης χωρίς προηγούμενο στα νότια των Ιμαλαίων, για την μεγαλύτερη άνθηση της Κίνας και όλου του κόσμου γύρω από αυτήν.

Στο Βορρά τα καραβάνια άλλων εποχών θα αντικατασταθούν από σιδηροδρόμους που θα διασυνδέσουν την βόρεια Κίνα με την Ελλάδα και την Γερμανία (Ντούϊσμπουργκ).

Ήδη οι κινεζικές αρχές έχουν αγοράσει το λιμάνι του Πειραιά για να αποστέλλουν τα προϊόντα τους από τον Πειραιά προς όλη τη Νότια Ευρώπη. Αυτές οι σιδηροδρομικές γραμμές θα εισαγάγουν στον σύγχρονο κόσμο όλους τους πληθυσμούς των περιοχών βορείως των Ιμαλαίων, που σιγά-σιγά θα ξαναγίνουν παραγωγικοί όπως ήταν οι πρόγονοί τους. Και αυτοί οι πληθυσμοί θα έχουν ανάγκη από όλα, πράγμα που θα προσφέρει ευκαιρίες στις κινεζικές εταιρείες έργων υποδομής, που τώρα βρίσκονται με κάπως πλεονάζουσες δυνατότητες. ( Θα συμβούλευα με όλες τις δυνάμεις μου τους αναγνώστες να αγοράσουν ακίνητα πέριξ της Τραπεζούντας, από όπου άλλοτε ξεκινούσαν και κατέφθαναν όλα τα καραβάνια προς και από την Κίνα.)

΄Ενας ελαφρός δισταγμός, ωστόσο, σ’ αυτόν το δρόμο του Βορρά, τον μόνο που θα είναι πάντοτε απρόσιτος στους αμερικανικούς στόλους: ένα πολύ μεγάλο μέρος της διαδρομής περνά από τα εδάφη της Ρωσίας.

Θα πρέπει κατά συνέπεια η Κίνα να συνδεθεί με σχέσεις μεγάλης αντοχής με την Ρωσία, με κοινή επιδίωξη να θέσουν υπό έλεγχο τον Αμερικανό ηγεμόνα.

Μια τέτοια συμμαχία θα όφειλε να είναι ο εφιάλτης της αμερικανικής διπλωματίας για λόγους ευκολονόητους και ωστόσο αυτή η διπλωματία (;) των Αμερικανών κάνει απολύτως τα πάντα για να ρίξει τους Ρώσους στην αγκαλιά των Κινέζων. Μας φέρνει στον νου την Γαλλία να καταστρέφει την Αυστροουγγαρία με την Συνθήκη των Βερσαλλιών (παλαιός στόχος της γαλλικής διπλωματίας από την εποχή του Ρισελιέ), για να βρεθεί μόνη απέναντι στην Γερμανία και την Ρωσία το 1940 και να τσακιστεί.

Και αυτή η σινο-ρωσική συμμαχία ενισχύεται κάθε μέρα που περνά, μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου.

Οι Κινέζοι το έκαναν υπόθεσή τους να αγοράζουν ρωσικού πετρέλαιο, αντί του Σαουδικού και οι Ρώσοι δέχονται η πληρωμή του να γίνεται στο κινεζικό νόμισμα, το Γιουάν, τρόπος που σπάει το μονοπώλιο που είχε το δολάριο στις αγοραπωλησίες του πετρελαίου. Πρώτο τρομερό πλήγμα κατά του δολαρίου.

Και για να προσθέσουν αλάτι στην πληγή, οι Κινέζοι δημιουργούν στο Χονγκ Κογκ μια προθεσμιακή αγορά πετρελαίου σε Γιουάν, προικισμένη μ’ ένα ενδιαφέρον χαρακτηριστικό: Εάν η Ρωσία, για παράδειγμα, (ή η Σαουδική Αραβία ή οποιαδήποτε άλλη χώρα) βρισκόταν προσωρινά με πολλά Γιουάν και δεν είχε διάθεση να τα κρατήσει στα συναλλαγματικά της αποθέματα, η Κρατική Τράπεζα της Κίνας της ανταλλάσει τα Γιουάν με… χρυσό.

Δεύτερο βαρύ πλήγμα κατά του δολαρίου: Επανεισαγωγή του χρυσού στο διεθνές νομισματικό σύστημα σημαίνει σε κατακλείδα την ανατίναξη αυτού που ο Ζακ Ρουέφ (σημαντικός Γάλλος οικονομολόγος) ονόμαζε «αυτοκρατορικό προνόμιο» ,δηλαδή την δυνατότητα που έχουν οι ΗΠΑ να εξοφλούν τα εξωτερικά χρέη τους με το δικό τους νόμισμα.

Αλλά αυτά είναι γνωστά και τα έχω περιγράψει σε προηγούμενα χρονικά μου. Αυτό που μ’ ενδιαφέρει από εδώ και εμπρός είναι κάτι άλλο: Πως θα αντιδράσει η Γερμανία μπροστά στην ανάδυση αυτής της σινο-ρωσικής συγκυριαρχίας στο μισό των παρθένων περιοχών του πλανήτη;

Η Γερμανία πάντοτε ήταν μια ηπειρωτική χώρα και ποτέ μια ναυτική δύναμη. Νικήθηκε δυο φορές στην πρόσφατη ιστορία της από μια συμμαχία ναυτικών δυνάμεων, κάτι που αφήνει σημάδια.

Η ανάλυσή μου είναι λοιπόν πολύ απλή: Όλα και το τονίζω, όλα δείχνουν πως η Γερμανία έχει συμφέρον να εγκαταλείψει την σε πλήρη παρακμή ναυτική συμμαχία για να ενταχτεί στην χερσαία συμμαχία σε πλήρη ανάπτυξη. Όπως έλεγε (και)ο Στρατηγός Ντε Γκωλ: «Τα έθνη δεν έχουν φίλους. Έχουν μόνο συμφέροντα.»

Σχεδόν το σύνολο της οικονομικής ανάπτυξης στα χρόνια που έρχονται θα πραγματοποιηθεί γύρω από το κέντρο αυτής της «χερσαίας συμμαχίας» και όλη αυτή η ζώνη θα έχει ανάγκη τα γερμανικά προϊόντα, με την Γερμανία να γίνεται εκ των πραγμάτων ο παραγωγός των προϊόντων ισχυρής προστιθέμενης αξίας γι’ αυτές τις περιοχές.

--Η Ευρωζώνη βρίσκεται σε πολύ κακή θέση, όντας -και κατά πολύ- η περιοχή του κόσμου με το χαμηλότερο ποσοστό ανάπτυξης από δεκαεπταετίας, αλλά επίσης και με το υψηλότερο ποσοστό χρέους του δημόσιου τομέα, την χειρότερη δημογραφία και το υψηλότερο ποσοστό κοινωνικών δαπανών. Η μόνη ελπίδα ( του κυρίου Μακρόν, όπως και του Πουανκαρέ πριν από αυτόν) είναι ότι «η Γερμανία θα πληρώσει». Μπορούν πάντα να ονειρεύονται…

--Η αμερικανική στρατιωτική προστασία γίνεται ολοένα και πιο «αμφίβολη», με ένα υπερατλαντικό πολιτικό σύστημα σε πλήρη αγκύλωση, μεταξύ των «ελίτ» που δεν αντιπροσωπεύουν πια παρά μόνο τον εαυτό τους και ένα λαό αφημένον στην εγκατάλειψη.

--Το να συνταχτείς με την Ρωσία και την Κίνα συνεπάγεται επίσης και έλεγχο της Τουρκίας, που δεν φαίνεται πια αξιόπιστος σύμμαχος του ΝΑΤΟ και επομένως να συμβάλεις έτσι στον έλεγχο των τουρκικών πληθυσμών που διαμένουν στην Γερμανία ή που θέλουν να εγκατασταθούν σ’ αυτήν.

--Το να συνταχτείς με τη Ρωσία σημαίνει επίσης να την αφήσεις να ασχοληθεί με την Μέση Ανατολή, στηριζόμενη αναμφίβολα στο Ιράν, ξαναθέτοντας σε ημερήσια διάταξη την παλαιά συμμαχία Ρωσίας και Περσίας για την στρατιωτική εξουδετέρωση της Τουρκίας.

Ας κάνουμε και λίγη πολιτική μυθιστοριογραφία.

Η Μαντάμ Μέρκελ έχει καταστεί αυτό που οι Αμερικανοί λένε «μια κουτσή πάπια», δηλαδή κάποιος πού κανείς δεν τον ακούει, αφού όλοι ξέρουν πως εδώ τελειώνει η καριέρα του.

Ας υποθέσουμε πως η μια ή η άλλη μεγάλη ευρωπαϊκή χώρα (Ιταλία, Γαλλία)αντιμετωπίζει δεινά προβλήματα, οικονομικά και κοινωνικά και αποφασίζει (ή εξαναγκάζεται) να βγει από το Ευρώ. Η γερμανική οικονομία και ιδιαίτερα ο χρηματοπιστωτικός τομέας θα βρεθεί σε κατάσταση σχεδόν χρεωκοπίας, με τις απώλειες που θα υποστεί από τα δάνεια αυτών των χωρών από τις γερμανικές τράπεζες. Δεν απαιτείται να είσαι διάνοια για να φανταστείς πως σε τέτοια περίπτωση Ρωσία και Κίνα θα πρόσφεραν την «ανιδιοτελή» βοήθειά τους στην Γερμανία για να ξεπεράσει αυτή την δύσκολη στιγμή -βοήθεια που ασφαλώς θα γινόταν με ευγνωμοσύνη δεκτή από τους γείτονές μας. Και όλα θα ήταν θαυμάσια στον καλύτερο των κόσμων.

΄Αν ο αναγνώστης φρονεί πως γράφω υπερβολές, τότε θα πρέπει να θέσει στο εαυτό του ορισμένα ερωτήματα:
  •  Γιατί η κινεζική κυβέρνηση θα εγκαθιδρύσει στην Σαγκάη ένα νέο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο;
  •  Γιατί η Αυστροουγγαρία προχωρεί στην αναγέννησή της υπό την επωνυμία «Group Visegrad», αν δεν είναι για να εμποδίσει την εδαφική σύνδεση της Γερμανίας με την Ρωσία;
  •  Γιατί ο κ. Τραμπ θέλησε να προσφέρει μιαν ενισχυμένη συμμαχία στην Πολωνία με την ομιλία του στην Βαρσοβία, και γιατί κατ’ αρχήν πήγε στη Βαρσοβία;
  • Γιατί τα αμερικανικά στρατεύματα στη Συρία προσπαθούν με όλα τα μέσα να εμποδίσουν την παραμονή στην εξουσία της οικογένειας ΄Ασαντ, ακόμα και πυροβολώντας εναντίον Ρώσων… εάν δεν είναι για να εμποδίσουν την δημιουργία ενός Σιϊτικού τόξου, που θα εκτείνεται από τη Λαοδικεία (Λατάκια), που ελέγχει την ανατολική Μεσόγειο έως το Μπαχρέϊν, που ελέγχει τον Περσικό Κόλπο και όπου αγκυροβολεί ο 5ος Αμερικανικός Στόλος;
Εν ολίγοις, εάν η Γερμανία (όπως οι Σάξονες σε μια περίφημη Ναπολεόντεια μάχη) αλλάξει στρατόπεδο στη μέση του ποταμιού, τότε η διπλωματία θα ξαναγίνει ενδιαφέρουσα και μπορώ να διαβεβαιώσω τον αναγνώστη πως τίποτα το αξιόλογο δεν θα συμβαίνει πια στις Βρυξέλλες… και πολλά στο Βερολίνο, στην Μόσχα ή στο Πεκίνο.

΄Ηδη οι΄Αγγλοι αποφάσισαν να εγκαταλείψουν την ηπειρωτική συμμαχία που πάει σε ναυάγιο (η Ευρώπη) για να ξαναγυρίσουν στην ναυτική συμμαχία της οποίας ήσαν πάντοτε μέρος σε δύσκολους καιρούς. Αλλά καλού-κακού δήλωσαν και συμμετοχή στο κινεζικό Δ.Ν.Τ. και στην κινεζική Παγκόσμια Τράπεζα, παράλληλα εισάγοντας και τις συναλλαγές σε Γιουάν στο χρηματιστήριο του Λονδίνου. Κάλλιο διπλοκλείδωνε, δηλαδή.

Και η Γαλλία μέσα σ’ όλα αυτά; Κανένας λόγος ανησυχίας. Ο εθνικός μας κόκορας αναπηδά πάνω σε ένα σωρό από κουτσουλιές, κακαρίζοντας «Ευρώπη, Ευρώπη». Ορίστε, ησύχασα. Τα έχει όλα αντιληφτεί.

Αν ήμουν ένας Γάλλος αναγνώστης, θα αγόραζα ρωσικά και κινεζικά κρατικά ομόλογα για να διαφοροποιήσω το χαρτοφυλάκιό μου. Ασφαλώς δεν θα ήταν δεκτά σαν έντοκο κεφάλαιο στην ασφάλεια ζωής, αλλά αυτά που γίνονται σήμερα δεκτά, δεν θα αξίζουν αύριο τίποτα το αξιόλογο, σε κάθε περίπτωση.

Σου εύχομαι να ζήσεις σε εποχές ενδιαφέρουσες, λέει μια παλιά κινεζική κατάρα.

Είναι φανερό πως μπαίνουμε πλησίστιοι σε εποχές συναρπαστικές.