Articles by "Αφιερώματα"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αφιερώματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
του ακτιβιστή

Είναι ίσως ένα από τα πιο σημαντικά ζητήματα που απασχολούν ένα μεγάλο μέρος των κατοίκων της Περαίας, αλλά και  του Πλαγιαρίου και του Τριλόφου. Ένα πρόβλημα που τους ταλανίζει χρόνια, που είναι απογοητευμένοι από τη στασιμότητά του , που απειλεί την υγεία των ιδίων και των παιδιών τους, και που επί χρόνια το γνωρίζουν οι διοικήσεις των δύο δήμων (Θερμαϊκού και Θέρμης) χωρίς να μπορούν να το αντιμετωπίσουν.
Είναι αυτό της διαρκούς μόλυνσης του περιβάλλοντος από τα τοξικά αέρια που εκλύονται από τις καύσεις ελαστικών και καλωδίων για την αφαίρεση υλικών (χαλκού κλπ).
Η εστία των πυρκαγιών που υψώνουν απειλητικά τα μαύρα νέφη βρίσκεται στα όρια των δύο δήμων, στην περιοχή του καταυλισμού των Ρομά.

Είναι τόσο δύσκολο να αντιμετωπιστεί και γιατί οι διοικήσεις των δύο δήμων δεν έχουν καταφέρει να λύσουν το πρόβλημα; ρωτώ την κα Σοφία Βασιλειάδου, πρωτεργάτη και ηγετικό στέλεχος της Κίνησης Πολιτών Δήμων Θερμαϊκού & Θέρμης Ενάντια στην Περιβαλλοντική Ρύπανση.

Το πρόβλημα αυτό μπορεί να φαίνεται ως άλυτο αλλά πιστεύω πως υπάρχουνε λύσεις. Θα πρέπει όμως να θελήσουν συντονισμένα κάποιοι να ασχοληθούν. Παρατηρείται μια απροθυμία από πλευράς Δήμων να προσεγγίσουν και να το επιλύσουν. Παρ' ότι επιδεινώνεται η κατάσταση δεν διακρίνω καμιά ενέργεια από πλευράς των αρμοδίων για αντιμετώπιση του φαινομένου.

Τί μπορεί κατά τη γνώμη σας να γίνει;


Θα πρέπει να υπάρξει μια συντονισμένη δράση τριών πλευρών: Των δύο δήμων που εμπλέκονται, της Περιφέρειας και της Ειδικής Γραμματείας για την Κοινωνική Ένταξη των Ρομά. Αυτό άλλωστε προτείνει στο πόρισμά του ο Συνήγορος του Πολίτη που έχει ασχοληθεί επισταμένα με το ζήτημα. Μάλιστα οι διαπιστώσεις του Συνηγόρου είναι καταπέλτης για τους δήμους.

Η λύση θα μπορούσε να ξεκινήσει με την ένταξη των Ρομά σε ένα Ευρωπαϊκό πρόγραμμα (υπάρχει και είναι σε ισχύ μέχρι και το 2020) και αυτό είναι ευθύνη του κυβερνητικού παράγοντα (κράτος). Όμως ταυτόχρονα θα πρέπει να πάψει να λειτουργεί αυτή η τεράστια παράνομη χωματερή και εδώ υπάρχουν τεράστιες ευθύνες από τους δύο δήμους. Ο χώρος είναι χώρος απόθεσης απορριμάτων που όσο κι αν κατά καιρούς απομακρύνονται, αυτό φαίνεται πως δεν είναι αρκετό.

Πριν μερικές μέρες είχε γίνει ένα ρεπορτάζ από το STAR και συμμετείχατε ως Κίνηση, ποια είναι η άποψη των Ρομά; Το ρωτώ γιατί ελλοχεύει ο κίνδυνος ανάπτυξης ρατσιστικών συμπεριφορών εναντίον τους, αφού κατηγορούνται ως δράστες της ανομίας και μόλυνσης του περιβάλλοντος.


Εκείνοι από την πλευρά τους εντοπίζουν το πρόβλημα στην έλλειψη νερού και ρεύματος που δεν τους παρέχονται από τα δίκτυα των δήμων με αποτέλεσμα να καταφεύγουν στην κλοπή ρεύματος και νερού. Εγώ θα σας έλεγα πως οι καλές συνθήκες διαβίωσης και η αλλαγή της νοοτροπίας που μπορεί να επιτευχθεί με τη μόρφωση και την φοίτηση των παιδιών στα σχολεία. Και απορώ γιατί δεν τους παρέχεται υδροδότηση και ρευματοδότηση, αφού είναι καταγεγραμμένοι στο δήμο.

Προφανώς γιατί δεν έχουν ιδιοκτησία. Μπορεί να μένουν στον καταυλισμό 20 ή και περισσότερα χρόνια αλλά δεν έχουν κυριότητα της γης.

Σωστά. Άρα πάμε τώρα στο ζήτημα της ένταξης. Αν με συντονισμένες ενέργειες ενταχθούν σε ένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα μπορούν να εγκατασταθούν σε ένα τόπο, που δεν είναι υποχρεωτικό να είναι στα τσαΐρια της Περαίας. Μπορεί να είναι κάπου αλλού. Και βέβαια εκεί θα είναι υπό έλεγχο αφού δημιουργηθούν σωστές συνθήκες στέγασης (με εγκατάσταση οικίσκων). Οι Ρομά ισχυρίζονται ότι αν συμβεί κάτι τέτοιο και υπάρχουν όρια και περιφράξεις και εποπτεία δεν θα δύνανται να εισέρχονται οι ξένοι προς τον καταυλισμό. Αφήνουν την εντύπωση ότι για πολλά δεινά ευθύνονται οι μη μόνιμοι κάτοικοι του καταυλισμού.
Επίσης ζητούν κάδους και συστηματική αποκομιδή. Επικαλούνται την έλλειψη κάδων.
Και εδώ θέλω να σας πω πως για την χωματερή δεν  φταίνε μόνο οι Ρομά. Γίναμε μάρτυρες της έλευσης 4-5 φορτηγών που ερχόντουσαν να αποθέσουν απορρίμματα και έφευγαν όταν διαπίστωναν την παρουσία των τηλεοπτικών καμερών.

Ένα άλλο ζήτημα που μπορεί να περιορίσει ή και να εξαλείψει το φαινόμενο της καύσης αλλά και της κλοπής υλικών θα ήταν ο έλεγχος των επιχειρήσεων περισυλλογής και διάλυσης παλαιών μετάλλων (σκραπ), όπως αναφέρει και η έκθεση του Συνηγόρου του Πολίτη. Ενδεχόμενα θα μπορούσαν να μη δίδονται άδειες από τους δήμους για τέτοιου είδους επιχειρήσεις και ο επισταμένος έλεγχος τους για αποδοχή προϊόντων εγκλήματος. Να σημειωθεί πως οι άδειες έχουν εκδοθεί από κάποιον από τους δύο δήμους.


Θεωρείς πως η αδιαφορία των δήμων μπορεί να οφείλεται στον προσεταιρισμό των ρομά και την διεκδίκηση ψηφοθηρικών οφελών;


Πιστεύω ακράδαντα πως θα κέρδιζε ψήφους όποιος είχε σα στόχο την επίλυση του προβλήματος. Κι αυτό γιατί η αγανάκτηση των πολιτών εξαιτίας της αδιαφορίας των εμπλεκομένων μερών έχει χτυπήσει κόκκινο. Και πάλι να επαναλάβω πως η Πολιτεία, η Περιφέρεια και οι Δήμοι συντονισμένα θα μπορούσαν να δρομολογήσουν τη λύση.


Δημοσιεύουμε την έκθεση του Συνηγόρου του Πολίτη:






Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του ακτιβιστή

Πιθανολογώ πως πολλοί έχουμε ακούσει για το Bitcoin, αρκετοί έχουμε διαβάσει ειδήσεις και άρθρα σχετικά με την ραγδαία αύξηση της τιμής του, λίγοι έχουμε ενημερωθεί γι'αυτό το ψηφιακό νόμισμα και τα κρυπτονομίσματα και ελάχιστοι γνωρίζουν για το blockchain.
Χωρίς να είμαι ειδικός και μη θέλοντας να προβάλλω γνώσεις που δεν κατέχω, θα επιχειρήσω όμως να μεταφέρω σ΄αυτό το ποστ τον ενθουσιασμό αλλά και τους προβληματισμούς μου σχετικά με την "μαμά - εφαρμογή - σύστημα" που δημιούργησε τα κρυπτονομίσματα και προβλέπεται να φέρει τη νέα επανάσταση στη ζωή μας τα αμέσως προσεχή χρόνια.

Blockchain

Η δημιουργία του Blockchain προήλθε από την κάλυψη μιας ανάγκης, που ως φαίνεται αδυνατούν να καλύψουν όλες σχεδόν οι οργανωμένες δομές της κοινωνίας μας έως τα σήμερα.
Ας υποθέσουμε πως καταστρέφονται από πυρκαγιά ή εκτεταμένη δολιοφθορά ίσως εξαιτίας πολεμικών επιχειρήσεων, τα αρχεία του κράτους που πιστοποιούν την ταυτότητα των πολιτών του.
Οι τράπεζες, το ληξιαρχείο ή κατ' επέκταση το κράτος που πιστοποιεί την ταυτότητα και την ύπαρξη των πολιτών του και την πραγματοποίηση οποιασδήποτε συναλλαγής κρατάει τα αρχεία του σε σκονισμένα υπόγεια μέσα από τόνους εγγράφων από χαρτί. Αν αυτά καταστραφούν τότε όλα είναι στον αέρα. Ποιός μπορεί να αποδείξει τί;
 Ο αλγόριθμος του blockchain κάνει την ίδια δουλειά αλλά το πραγματοποιεί αυτό χρησιμοποιώντας μαθηματικά και χωρίς να χρησιμοποιεί χαρτιά και ερμάρια με ντοσιέ και πιστοποιητικά.


Ένα block (τουβλάκι) είναι ένα αρχείο στην αλυσίδα που περιέχει δεδομένα και επικυρώσεις συναλλαγών.
Κάθε συναλλαγή πιστοποιείται όχι από μια κεντρική υπηρεσία αλλά από χιλιάδες υπολογιστές σε όλο τον κόσμο. Ο ευάλωτος ανθρώπινος παράγοντας δεν είναι μέλος αυτής της διαδικασίας.
Παραδείγματος χάριν το Bitcoin είναι μια τράπεζα χωρίς όμως να υπάρχει τράπεζα.
Μπορείς για παράδειγμα να φτιάξεις κτηματολόγιο χωρίς το κτηματολόγιο. Να δημιουργήσεις ένα ebay χωρίς όμως να έχεις ebay.

Το blockchain αναμένεται πως θα αλλάξει πλήρως την ζωή μας μέχρι το 2030, όπου προβλέπεται να ζούμε σε έναν εντελώς καινούργιο κόσμο. Γνώστες ισχυρίζονται ότι μπαίνει η κοινωνία μας στην 4η βιομηχανική επανάσταση (ατμός, βιομηχανία, υπολογιστές - ίντερνετ, blockchain).
Θεωρείται πως πρόκειται για τη νέα επανάσταση που δεν μπορούμε ακόμα να προβλέψουμε ποια θα είναι η πραγματικά μεγαλύτερη εφαρμογή του.

Μπορούμε όμως να φανταστούμε το blockchain  σαν ένα μεγάλο ψηφιακό βιβλίο που δεν φαίνεται αλλά υπάρχει και συνδέει όλο τον κόσμο (όπως είναι το ίντερνετ σήμερα).

Το blockchain αποθηκεύει μόνιμα πληροφορίες σε ένα δίκτυο υπολογιστών. Αυτό όχι μόνο αποκεντρώνει τις πληροφορίες αλλά και τις διανέμει (κάτι σαν το παλαιότερο peer to peer).


Πώς μπορεί όμως να παραμείνει ασφαλές και προστατευμένο από τους χάκερς ;
Οι υποστηρικτές του ισχυρίζονται πως η προστασία του είναι οι εκατομμύρια χρήστες του. Καθίσταται δύσκολο για ένα άτομο να καταλύσει το δίκτυο ή να το αλλοιώσει. (μια μεγάλη ομάδα όμως ;; )
Τα πολλά άτομα που τρέχουν το σύστημα χρησιμοποιούν τους υπολογιστές τους για να κρατούν πληθώρα αρχείων που θα υποβάλλονται από άλλους χρήστες.
Τα αρχεία είναι τα blocks.
Κάθε blog έχει χρονική σήμανση και έναν σύνδεσμο σε προηγούμενο block, σχηματίζοντας μια χρονολογική αλυσίδα.
Μπορείς να το δεις και να προσθέσεις αρχεία (τουβλάκια δηλ) αλλά δεν μπορείς να αλλάξεις τις πληροφορίες που υπάρχουν ήδη.
Άρα είναι μια τεχνολογία που δεν γουστάρει και δεν επιδέχεται ηγέτες.
Κι αν αναπτυχθεί πλήρως μάλλον θα αμφισβητήσει πολλά μονοπώλια.

Κρυπτονομίσματα - Bitcoin

Η πρώτη εφαρμογή του blogchain είναι τα κρυπτονομίσματα.
Η ανάπτυξή τους βασίζεται σ' αυτή την ιδέα της εμπιστοσύνης.
Ξεκίνησαν πολύ πρόσφατα. Εμφανίστηκαν αμέσως μετά την πτώση της Lehman Brothers και την κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος παγκόσμια.
Το 2009 το πλέον διαδεδομένο κρυπτονόμισμα ήταν το Bitcoin.

Τί όμως είναι το Bitcoin ?

Το Bitcoin είναι το πρώτο αποκεντρωμένο κρυπτονόμισμα (ή ψηφιακό νόμισμα), που μας επιτρέπει να κάνουμε άμεσα συναλλαγές χωρίς την ανάγκη χρήσης του κλασσικού τραπεζικού συστήματος.
Δηλαδή δεν χρειάζεται κανείς να έχει κανείς τραπεζικό λογαριασμό για να συναλλαχθεί με το Bitcoin.
Το μόνο που χρειάζεται είναι να έχει μια εφαρμογή, η οποία ονομάζεται “πορτοφόλι Bitcoin” ή bitcoin wallet (στον υπολογιστή του, στο κινητό του ή Online), για να στείλει μικρά ή μεγάλα ποσά σε κάποιον άλλο χρήστη.
Όπως τα websites μας επέτρεψαν να διαβάσουμε ειδήσεις δωρεάν, το email μας επέτρεψε να στέλνουμε δωρεάν γράμματα, το Skype & το Viber μας επέτρεψαν να κάνουμε δωρεάν κλήσεις έτι και  το bitcoin μας επιτρέπει να αποστέλλουμε χρήματα παντού στον κόσμο, με ελάχιστη χρέωση, άμεσα και μάλιστα χωρίς κανέναν να ελέγχει την συναλλαγή μας.

Είναι το Bitcoin νόμιμο ?

Από νομικής άποψης τα κρυπτονομίσματα επίσης δεν θεωρούνται συμβατικά χρήματα καθώς δεν εκδίδονται από κεντρικές τράπεζες κρατών.
Άρα, τα εικονικά νομίσματα δεν εμπίπτουν στην έννοια του χρήματος ή κάποιου αναγνωρισμένου νομίσματος.
Από νομικής άποψης λοιπόν το bitcoin αποτελεί ουσιαστικά ένα μέσο πληρωμής, στο οποίο συμφωνείται συμβατικά η αποδοχή μιας ισοτιμίας μεταξύ των συναλλασσομένων.
Άρα εφόσον οι επιχειρήσεις που συμμετέχουν στην συναλλαγή το αποδέχονται ως μέσο εξόφλησης, θεωρείται αποδεκτό.

Τι είναι τα κρυπτονομίσματα;

Ο τρόπος λειτουργίας και ο κώδικας προγραμματισμού του Bitcoin έγινε διαθέσιμος στον ευρύ κόσμο από κάποιον Satoshi Nakamoto, περίπου το 2008 και διαδόθηκε γρήγορα μέσα από forum και το internet.
Είχαν γίνει και άλλες προσπάθειες στο παρελθόν να δημιουργηθεί ένα αποκεντρωμένο ψηφιακό νόμισμα και πάντα υπήρχαν προβλήματα ασφάλειας, διαθεσιμότητας του δικτύου, αυθεντικότητας του νομίσματος κλπ.
Όταν ο φερόμενος ως Satoshi Nakamoto δημοσίευσε το “Bitcoin Whitepaper” υποστήριζε ότι αντιμετώπισε όλα αυτά τα προβλήματα του παρελθόντος και διέθεσε τον κώδικα του και το σύστημα του με “ανοικτό κώδικα” για να βελτιστοποιηθεί αν χρειαστεί από την κοινότητα των προγραμματιστών.
Να σημειωθεί ότι δεν βρέθηκε ποτέ ποιος πραγματικά ήταν ο Satoshi Nakamoto, παρόλο που πολλοί προσπάθησαν να διεκδικήσουν την ταυτότητα του.
Μετά την επιτυχία του Bitcoin τα τελευταία χρόνια, αρκετές άλλες κοινότητες άλλαξαν τον αρχικό κώδικα και δημιουργήσανε με την ίδια λογική και άλλα κρυπτονομίσματα.
Λέγονται κρυπτονομίσματα διότι η λογική της ασφάλειας τους και της επαλήθευσης των συναλλαγών γίνεται με κρυπτογράφηση των δεδομένων.

Πως μπορώ να κάνω συναλλαγές σε Bitcoins ή άλλα κρυπτονομίσματα ? 


Τα κρυπτονομίσματα δεν ανήκουν σε κάποια τράπεζα. Παρόλα αυτά όμως σου δίνουν τη δυνατότητα να αγοράσεις, να πουλήσεις και να μεταφέρεις χρήμα, που θα χρησιμοποιήσεις εύκολα για τις συναλλαγές σου σε καταστήματα κάθε είδους, ακόμη και σε πανεπιστήμια πληρώνοντας δίδακτρα σπουδών, δικηγορικά γραφεία ή και τουριστικές επιχειρήσεις σε όλον τον κόσμο.


Μπορείτε απλά να απευθυνθείτε σε ένα ΑΤΜ κρυπτονομισμάτων, τα οποία ταχέως αναπτύσσονται ακόμα και στη χώρα μας.

Περισσότερα από 17 ΑΤΜ λειτουργούν στην Ελλάδα, δύο από τα οποία στη Θεσσαλονίκη, το ένα στην Αναγεννήσεως 7, κοντά στα Δικαστήρια. Δύο λειτουργούν στην Αθήνα, και από ένα στην Πάτρα, Λάρισα, Μύκονο, Καλαμάτα και Κρήτη.


Πηγές που συνέβαλαν στη δημιουργία του παρόντος ενημερωτικού άρθρου:

https://webtv.ert.gr/ert1/ert-report/06mar2019-ert-report/
https://www.newmoney.gr/agores/369298-ola-osa-de-sas-lene-gia-ta-kriptonomismata
http://www.capital.gr/me-apopsi/3272145/bitcoin-kai-kruptonomismata
http://www.kathimerini.gr/982852/article/oikonomia/ellhnikh-oikonomia/ay3anontai-kai-plh8ainoyn-ta-atm-kryptonomismatwn
https://mikemingos.gr/11436-ti-ine-to-bitcoin-ke-pos-boro-na-to-chrisimopiiso/



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Επιφανείς αρχαίοι έλληνες παιδεραστές‒ομοφυλόφιλοι
«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους ανθρώπους,
τους χωρίς ιδιαίτερη ανάπτυξη...

»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες και τα νεαρά παιδιά),
που διακρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Αφροδίτη,
που δεν προέκυψε από την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος... πώς στερείται παραφοράς...

Έτσι, όσοι εμπνέονται από το αρσενικό φύλο, 
ερωτεύονται το φύλο, το οποίο εκ φύσεως
έχει μεγαλύτερη ρώμη και περισσότερη ευφυία».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c

Ο όρος «παιδεραστία» στα αρχαία ελληνικά κείμενα νοείται ως η διαστροφή του γενετήσιου ένστικτου του σφοδρού ερωτικού πάθους άνδρα προς τα αγόρια, προς ικανοποίηση του οποίου επιζητείται η σαρκική απόλαυση. Γιʼ αυτό το λόγο η λέξη «παιδεραστής» λεγόταν από τους αρχαίους κυρίως με κακή σημασία (Πλάτωνα: «Συμπόσιο», 192b, Αριστοφάνη: «Αχαρνής», 265 κ.λπ.).

Δεν επρόκειτο για κάποια ομοφυλοφιλική προτίμηση ορισμένων ατόμων ‒που ασφαλώς θα ήταν κατανοητό και αναφαίρετο δικαίωμά τους‒, αλλά για έναν ευρύ, απόλυτα αποδεκτό κοινωνικό θεσμό, που αν τον κατανοήσουμε, θα προκύψει μια εντελώς διαφορετική εικόνα για τη ζωή κατά την αρχαιότητα, από την εξιδανικευμένη, που κατά κόρον παρουσιάζεται.

Οι γυναίκες ήταν περιορισμένες όλη μέρα στους γυναικωνίτες ‒υπήρχε και γυναικονόμος, που επόπτευε τα ήθη και την κοσμιότητά τους‒, ενώ οι άνδρες τριγυρνούσαν κυρίως στις φιλοσοφικές σχολές και στα γυμναστήρια, προκειμένου να βρουν κάποιο αγόρι, για να ασελγήσουν ερωτικά σε βάρος του.

Τρία ζευγάρια ανδρών με πέη σε στύση ερωτοτροπούν με νεαρούς (αριστερά), ενώ ένας άλλος άνδρας επίσης σε διέγερση (δεξιά) πλησιάζει έναν άλλον νεαρό, ο οποίος φαίνεται να τον απορρίπτει απομακρυνόμενος. (Αττικό μελανόμορφο αγγείο, 6ος αι. π.Χ., Χαϊδελβέργη).

Η αντίληψη της εποχής ήταν, πως οι νέοι έπρεπε να γυμνάζονται στο ύπαιθρο και οι γυναίκες ν' αποφεύγουν τον ήλιο (οι γυναίκες στις Εκκλησιάζουσες του Αριστοφάνη, που ήθελαν να μεταμφιεσθούν σε άντρες και να ξεγελάσουν τη βουλή, έπρεπε να κάνουν ό,τι μπορούσαν για να μαυρίσουν, 62-4), επέφερε την καθιέρωση της συνήθειας να απεικονίζονται στα αρχαϊκά μελανόμορφα αγγεία οι άντρες και οι νέοι μαύροι, ενώ οι γυναίκες λευκές. 

Στο παραπάνω αγγείο, ο καλλιτέχνης ζωγράφισε άλλους άνδρες μαύρους κι άλλους λευκούς. Πιθανότατα με το μαύρο να ήθελε να απεικονίσει τους ενεργητικούς και με το λευκό τους παθητικούς.


Η παιδεραστία υπό τη μορφή της σαρκικής μείξης συνηθιζόταν στους ανατολικούς λαούς, βαβυλώνιους, ασσύριους, πέρσες κ.λπ., ενώ έχει επιβιώσει στις ίδιες περιοχές έως και σήμερα σε ισλαμικούς και άλλους λαούς. Στον ελλαδικό χώρο ήταν καθιερωμένη στην Κρήτη από των μινωικών ήδη χρόνων, όπου και διασώθηκε και μετά τη δωρική εισβολή, όπως μαρτυρούν διάφορες πηγές (Στράβωνα «Γεωγραφικά» Ι΄, περί Εφόρου, Κικέρωνα «Περί πολιτείας» κ.ά.). Από εκεί πιθανότατα διαδόθηκε και αναγνωρίστηκε ως θεσμός από τους δωριείες, στη συνέχεια δε κατέστη πανελλήνια. 

Στις δωρικές κυρίως πολιτείες θεωρούταν ντροπή για έναν νέο καλής καταγωγής να μην έχει τύχει της ιδιαίτερης προσοχής άνδρα εραστή. Στην Κρήτη ο παιδεραστής καλούνταν «φιλήτωρ», στις άλλες πολιτείες «εισπνήλας» ή «είσπνηλος», το δε ερώμενο αγόρι «κλεινός» και «αΐτας».

Νέος ετοιμάζεται να καθήσει στο ερεθισμένο πέος
άλλου νέου για πρωκτική σεξουαλική επαφή.
(Κρατήρας, 420-410 π.Χ., Λονδίνο).


Μέχρι κάποια εποχή, η ομοφυλοφιλία ήταν συγκαλυμμένη, όχι φανερή. Η μετάβαση από τη συγκαλυμμένη στο φανερή ομοφυλοφιλία ήρθε με τον Αλκμάνα, τη Σαπφώ, τον Αλκαίο και τον Σόλωνα κι αμέσως έγινε σημαντικό θέμα για τις εικαστικές τέχνες.

Οι έλληνες από τη μέση αρχαϊκή περίοδο και μετά, θεωρούσαν τον σεξουαλικό πόθο των ενήλικων ανδρών για ανήλικα αγόρια φυσικό και ομαλό, καθώς η εκπλήρωσή του με την ομοφυλόφιλη σεξουαλική επαφή δεν θεωρούταν εκτεθειμένη σε ηθικές, θρησκευτικές ή νομικές αντιρρήσεις. Απέδιδαν βιώματα ομοφυλόφιλου πόθου και σεξουαλικής επαφής σε θεούς και ήρωες και θεωρούσαν τις ομοφυλοφιλικές σχέσεις υλικό κατάλληλο για την τέχνη και τη λογοτεχνία.

Από τα ίδια τα αρχαία κείμενα προκύπτει, ότι οι λέξεις «εραστής» και «ερώμενος» είχαν την ίδια ακριβώς έννοια με σήμερα, σήμαιναν δηλαδή, καθαρά τη σαρκική επαφή.

Έχουν διασωθεί πολλά κείμενα με τόσο ρεαλιστικές περιγραφές ομοφυλοφιλικής παιδεραστίας, καθώς και παραστάσεις σε αρχαία αγγεία κ.ά., που δεν αφήνουν καμία αμφιβολία. Σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα, θυμίζουν αναγνώσματα ή εικόνες σκληρού αρρωστημένου πορνό. Υπήρχε βέβαια και η μεταφορική χρήση των λέξεων, αλλά αυτή ήταν η δεύτερη. Η κυρίως χρήση της λέξης «εραστής» σήμαινε τον «αγαπητικό», ενώ «ερώμενος» ήταν αυτός, που δεχόταν τη σαρκική επαφή από τον εραστή του.



Η βασική έννοια της λέξης «εραστής» κατά την αρχαιότητα ήταν ο «αγαπητικός»,όπως εξ άλλου και σήμερα.
«Παιδεραστής» ήταν ο «αγαπητικός των παιδιών»(με την κακή σημασία).
(«Λεξικόν της ελληνικής γλώσσης» Liddel & Scott).


Ζήλιες του Αλκιβιάδη προς τον εραστή του, τον Σωκράτη,
για χάρη του Αγάθωνα. (Πλάτωνα: «Συμπόσιο», 213a-d).
Το Αφιέρωμά μας βασίστηκε σε πρωτογενείς πηγές, σε κείμενα αρχαίων ελλήνων κι όχι σε κρίσεις μεταγενέστερων συγγραφέων (χριστιανών κ.ά.). Εστιάζεται κυρίως στο φαινόμενο της παιδεραστίας στην Αθήνα, αλλά και αλλού, όπου ο πέμπτος κυρίως π.Χ. αιώνας χαρακτηρίζεται από μια πλατειά ανάπτυξη της παιδοφιλίας. Είναι η εποχή, που ο «ελληνικός έρωτας» (greek love, όπως λέγεται παγκοσμίως), είναι κατά πολύ επικρατέστερος σε σύγκριση με τον έρωτα ενός άνδρα για μια γυναίκα. 

Το Αφιέρωμα αποτελείται από τα παρακάτω άρθρα:

(Ο ευρύς κοινωνικός θεσμός της παιδεραστίας την κλασική εποχή) 

(Σωκράτης, Αριστείδης, Θεμιστοκλής, Παυσανίας, Δημοσθένης κ.λπ.) 

(Σε απόμερα μέρη, σε σπίτια, σε συμπόσια. 
Τελετουργικοί σοδομισμοί, νεαροί ιεροί ευνούχοι κ.λπ.) 

(Το κατά Πλάτωνα εγκώμιο της παιδεραστίας‒ομοφυλοφιλίας
και η μεταφυσική τους «τεκμηρίωση» στον «Φαίδρο») 

(Τα άξια τέκνα και... τεκνά της Σπάρτης.
Μια χιουμοριστική ματιά εκεί, όπου η ομοφυλοφιλία ήταν υποχρεωτική!) 

(Ο Σωκράτης ως παιδεραστής και ομοφυλόφιλος)
(Να γίνει η Αμφίπολη παγκόσμιος προορισμός για τον γκέι τουρισμό) 

(Η εξάπλωση της παιδεραστίας και ομοφυλοφιλίας
στον αρχαίο ελληνικό κόσμο)

πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
«Αν όλες οι πόλεις ήταν έτσι θα βγαίνατε από την κρίση»

Με ένα αποθεωτικό άρθρο η βρετανική εφημερίδα Guardian 
εξηγεί γιατί όλες οι πόλεις της Ελλάδας οφείλουν να γίνουν 
σαν αυτή.
"Αυτή είναι η πόλη που κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι υπάρχει," γράφει ο βρετανικός Guardian σε εκτενές άρθρο που φιλοξενήθηκε στις σελίδες της εφημερίδας το περασμένο φθινόπωρο. Άλλωστε δεν αποτελεί μεγάλη έκπληξη πλέον ότι τα Τρίκαλα έχουν καταφέρει να κεντρίσουν τα τελευταία χρόνια την προσοχή των διεθνών μέσων ενημέρωσης αλλά και τον σεβασμό όλων των Ελλήνων που ελπίζουν μία μέρα να δουν και την δική τους πόλη να εξελίσσεται όπως αυτό το όμορφο μέρος στην αγροτική καρδιά της Ελλάδας.

Η πόλη στην οποία η τεχνολογία αλλά και η σωστή οργάνωση ήρθαν για να αλλάξουν πλέον εντελώς τα δεδομένα αποτελεί παράδειγμα καθώς είναι η «πιο έξυπνη και προηγμένη πόλης της χώρας» στα πρώτυπα της οποίας θα έπρεπε να πατήσουν όλες οι υπόλοιπες.

Παρά την οικονομική κρίση, οι κάτοικοι των Τρικάλων έχουν δει την ζωή τους να βελτιώνεται σημαντικά, κυρίως στα πιο απλά καθημερινά πράγματα, όπως είναι οι μετακινήσεις ή η γραφειοκρατία. Όπως παραδέχονται αρκετοί δημοτικοί υπάλληλοι του Δήμου Τρικάλων παλαιότερα ακόμα και για να αλλάξει μία λάμπα στον δρόμο έπρεπε να γνωρίζεις τον Δήμαρχο ή κάποιον δημοτικό σύμβουλο. Τώρα όλα λύνονται αυτόματα με ένα απίθανο και ταχύτατο σύστημα εξυπηρέτησης.

Αυτή την στιγμή στον Δήμο λειτουργεί μία αίθουσα που αντιστοιχεί σε έναν πραγματικό «πύργο ελέγχου» ολόκληρης της πόλης. Στον τοίχο, 9 οθόνες με πολύχρωμους χάρτες και γραφήματα παρακολουθούν τη διαθεσιμότητα των χώρων στάθμευσης, την κατάσταση των φανών και των αγωγών ύδρευσης, τη θέση των φορτηγών σκουπιδιών και τον μηνιαίο προϋπολογισμό του δήμου.

Η αίθουσα ελέγχου του Δήμου Τρικάλων

Όπως αναφέρει ο Guardian, αυτό που κάνει μία πολή «έξυπνη» είναι το γεγονός ότι χρησιμοποιεί την τεχνολογία για να βελτιώσει τις υπηρεσίες της, αλλά και την αποτελεσματικότητα τους. Πρόκειται για ένα σχετικά νέο φαινόμενο που όμως πολλαπλασιάζεται σε όλο τον κόσμο. Οι έξυπνες πόλεις ξεκίνησαν από την Ευρώπη και πια υπάρχουν παντού, από την Ινδία μέχρι τη Νότια Κορέα. Με περισσότερα από τα 2/3 του παγκόσμιου πληθυσμού να αναμένεται να ζήσει στις πόλεις μέχρι το 2050, η εξεύρεση τρόπων για την καλτερη εξυπηρέτηση των πόλεων για τους κατοίκους τους έχει καταστεί προτεραιότητα. Σημαντικές εταιρείες όπως η Intel, η Cisco Systems και η IBM συμμετέχουν στην έρευνα νέων εφαρμογών σε αυτόν τον αναπτυσσόμενο τομέα.

Η χώρα βρισκόταν στο μέσο μιας χρηματοπιστωτικής κρίσης και ο δήμος χρωστούσε περίπου 45 εκατομμύρια ευρώ, όταν έγινε δήμαρχος ο Δημήτρης Παπαστεργίου το 2014. Δεν υπήρχε καθόλου προϋπολογισμός για τα μεγάλα, τεχνολογικά σχέδιά του.

Ο Δήμαρχος της πόλης στην αίθουσα ελέγχου.

Ωστόσο, μέσω συνεργασιών με εταίρους, όπως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία χρηματοδότησε το πρώτο λεωφορείο χωρίς οδηγό και εταιρείες όπως οι Sieben και Parkguru της Ελλάδας, τα Τρίκαλα έχουν αποκτήσει τη φήμη της πόλης της καινοτομίας, που χρονολογείται από το 2004, όταν το υπουργείο Οικονομικών της Ελλάδας την ονόμασε την πρώτη ψηφιακή πόλη του κράτους. Λίγο αργότερα, ορίστηκε ως μία από τις 21 πιο έξυπνες πόλεις στον κόσμο. Συμμετέχοντας σε έργα που χρηματοδοτούνται από την ΕΕ και προσφέροντας θέση στις τοπικές τεχνολογικές εταιρείες για δοκιμές, η πόλη έχει μειώσει το χρέος της κατά 20 εκατομμύρια ευρώ.

Από όλα τα έργα, το σύστημα ηλεκτρονικών καταγγελιών είχε μία από τις μεγαλύτερες επιπτώσεις στη ζωή των κατοίκων. Από την αρχή του έτους, ο δήμος έχει λάβει περίπου 4.000 αιτήματα και σχόλια. Περίπου το 10% προέρχεται από μια εφαρμογή smartphone που κυκλοφόρησε πέρυσι, σύμφωνα με τον δήμο, και τα ζητήματα επιλύονται ταχύτερα (κατά μέσο όρο οκτώ ημέρες αντί για ένα μήνα) - και η όλη διαδικασία είναι πιο διαφανής.
Όπως αναφέρει ο Guardian, αυτό που κάνει μία πολή «έξυπνη» 
είναι το γεγονός ότι χρησιμοποιεί την τεχνολογία για να βελτιώσει 
τις υπηρεσίες της, αλλά και την αποτελεσματικότητα τους.

Όσον αφορά άλλα πρότζεκτ, το πείραμα με τους αισθητήρες στα φώτα των δρόμων, έχει μειώσει τη χρήση ηλεκτρικής ενέργειας κατά 70%. Ή το σχέδιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τα μη επανδρωμένα λεωφορεία που λειτούργησε για 6 μήνες. Παρόλο που κράτησαν την οπτική ίνα για τον πιλότο, ο Παπαστεργίου παραδέχεται πως αυτό το τελευταίο έργο ήταν περισσότερο για να εμπνεύσει τους πολίτες παρά να βελτιώσει τη ζωή τους. «Το κύριο επίτευγμα ήταν να πείσουμε την κοινότητα ότι υπάρχει μια αλλαγή μπροστά μας και πως πρέπει να προσαρμοστούμε σε αυτήν».
Τα Τρίκαλα επίσης, είναι η μόνη πόλη στην Ελλάδα που έχει προμηθεύσει με Lego και ρομποτικά κιτ Raspberry Pi και τα 120 δημόσια σχολεία της. Μακριά από τους διαδρόμους του 7ου Γυμνασίου Τρικάλων, ο καθηγητής Βασίλειος Σπάχος, παρουσιάζει το ρομποτικό του εργαστήριο – το πρώτο αυτού του μεγέθους σε ελληνικό δημόσιο σχολείο, που άνοιξε το 2015 με επιχορήγηση από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος και υποστήριξη από το Δήμο. Μπροστά από χειροποίητες δημιουργίες , εξηγεί γιατί τέτοιες ευκαιρίες είναι τόσο σημαντικές για τη νεολαία των Τρικάλων.

Λεωφορείο χωρίς οδηγό στα Τρίκαλα.

Πέρα από το τεχνικό κομμάτι, τα Τρίκαλα ήταν επίσης η πρώτη πόλη που εφάρμοσε στην πράξη την εθνική απαγόρευση του καπνίσματος σε όλους τους κλειστούς δημόσιους χώρους το 2008, εργαζόμενη με τους ιδιοκτήτες τοπικών επιχειρήσεων και χρησιμοποιώντας τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να αξιοποιήσει τα οφέλη από το κόψιμο του καπνίσματος – αν και τα μπαρ και τα εστιατόρια αρχικά γκρίνιαζαν για την καταστολή.

Η πόλη έχει μεγάλα σχέδια για το μέλλον. Τα Τρίκαλα θέλουν να ενταχθούν στο πρόγραμμα Activage της ΕΕ, το οποίο δοκιμάζει έξυπνα σπίτια που παρακολουθούν την υγεία των ηλικιωμένων κατοίκων ανιχνεύοντας την κίνηση και την κατανάλωση τροφίμων. Τα Τρίκαλα θέλουν επίσης να αναπτύξουν περαιτέρω ένα γεωργικό έργο το οποίο χρησιμοποιεί την τεχνολογία για την καλλιέργεια αρχαίων φαρμακευτικών φυτών για την φαρμακευτική βιομηχανία.

Για τους ανθρώπους που δουλεύουν σκληρά για να συνεχίσουν τα Τρίκαλα να είναι η «πιο έξυπνη πόλη» της Ελλάδας και μία από τις πιο έξυπνες του κόσμου η τεχνολογία είναι το μοναδικό μέσο που θα μας οδηγήσει προς το μέλλον. θα λύσει όλα τα προβλήματα και τελικά θα δώσει στους νέους ανθρώπους τα εργαλεία για να πετύχουν στη ζωή τους.

Όπως εξηγεί η βρετανική εφημερίδα αν όλες οι πόλεις της Ελλάδας ακολουθούσαν το παράδειγμα των Τρικάλων τότε η χώρα θα έβγαινε πολύ πιο γρήγορα από την οικονομική και την κοινωνική κρίση.

πηγή
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ένα όμορφο αφιέρωμα έκανε ο ιστότοπος "ΑΠΑΝΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ" σε μια φίλη και συνδημότισσα που κάνει υπέροχα δημιουργήματα με τους αργαλειούς της.
Επειδή αξίζει να έρθουμε κοντά στην αγαπημένη τέχνη που η Μαρία πρεσβεύει με περισσή αγάπη, αναδημοσιεύουμε αυτούσιο το άρθρο:


Όταν ο άνθρωπος έρχεται σε στιγμές βαθύ πόνου και τυραγνίας, τότε είναι χρήσιμο να είναι σίγουρος για την δικαιοσύνη του Θεού και να θυμηθεί τον άγιο Ισαάκ τον Σύρο που λέει : Ποτέ μην πεις τον Θεό δίκαιο, βασίσου στην αδικία του Θεού που είναι η άπειρη αγάπη Του. Η Μαρία Κατσιγιάννη που κατοικεί με την οικογένειά της έξω από τη Νέα Μηχανιώνα Θεσσαλονίκης είναι υφάντρα με δικό της εργαστήριο με πολλούς αργαλειούς. Η Μαρία συνάντησε τον πόνο, αλλά και ταυτόχρονα το αντίδοτό του πόνου που το χορήγησε άμεσα ο Δημιουργός της. Η ίδια βλέπει μόνο κατά είκοσι της εκατό και ο γιός της Μιχαήλ Άγγελος γεννήθηκε με ένα πρόβλημα: Έχει ένα επιπλέον ηλεκτρικό κύκλωμα στην καρδιά του.
.
Η Μαρία μας αφηγείται την αρχή της αγωνίας της με τη υγεία του παιδιού της αλλά και την λύση των προβλημάτων με τον απροσδόκητο τρόπο του Θεού.
«Σαν καταπέλτης έπεσε στο κεφάλι μας η διάγνωση για τον οκτάχρονο γιο μας... Παροξυσμική Υπερκοιλιακή ταχυκαρδία. Χρειάζεται ablation. Ιδιωτική κλινική, υπέρογκο ποσό, πολλά να ρυθμιστούν, το κεφάλι γέρνει, η ψύχη σφίγγεται, η καρδιά χτυπά σε ρυθμούς τρελούς, είμαι πάντα σκεπτική, άυπνη, οι ώρες μετρούν αντίστροφα, καθώς προετοιμαζόμαστε για το χειρουργείο. Τότε ήμουν καλλιτεχνική διευθύντρια της δημοτικής μουσικής σχολής στη περιοχή και στην τελευταία πρόβα χορωδίας, πριν την επέμβαση του παιδιού, ακούω την φωνή της κυρίας Αμαλίας που τραγουδούσε στην χορωδία:




“Καλησπέρα Μαρία! Σε έψαχνα, θέλω να σου πω κάτι! Ξέρω πως έχεις πολλά στο κεφάλι σου και είσαι πολύ στενοχωρημένη, αλλά θα ήθελα να σου πω πως θέλω να σου κάνω ένα δώροΘέλω να σου χαρίσω τον αργαλειό μου. Ξέρω πως δεν ξέρεις να υφαίνεις, αλλά θα ήθελα να τον πάρεις εσύ! Όταν τελειώσει η επέμβαση του παιδιού να έρθετε να τον πάρετε, κι όλα θα πάνε καλά με το παιδί θα δεις!”
Εκείνη την νύχτα, που έτσι κι αλλιώς δεν θα κοιμόμουν, όπως κάθε βράδυ, κάθισα να ψάξω τι είναι ο αργαλειός, δεν ξέρω τι είναι ο αργαλειός, δεν έχω δει πότε μου και από εκείνη την νύχτα η ζωή μου αλλάζει για πάντα! Ο Μιχαήλ Άγγελος εγχειρίστηκε και όλα πήγαν καλά. Θα ζει με το πρόβλημά του και θα προσέχει σε όλη του τη ζωή, ωστόσο το σημαντικό για εμάς είναι ότι θα ζει.Έναν μήνα αργότερα, φέραμε τον αργαλειό στο σπίτι. Υπήρχαν μόνο σκόρπια ξύλα που ο Κώστας ο άντρας μου με υπομονή συναρμολόγησε και ο αργαλειός μπροστά στα ματιά μας πήρε μορφή. Σε λίγες ώρες πήρε και ζωή! Μια σειρά μαθημάτων στα αγγλικά, με βοήθησε να μάθω να φτιάχνω το στημόνι. Να το περνώ το στημόνι στο Αντί του αργαλειού, να μιτώνω τα μιτάρια, να δένω το στημόνι στο Αντί, και να υφαίνω! Να ρίχνω την πρώτη, και δεκάδες μετά σαϊτιές, να συνδυάζω σιγά - σιγά νήματα και χρώματα! Τι χαρά είναι αυτή! Συγκεντρώνομαι στο ρίξιμο της σαΐτας. Διαλέγω χρώματα για τα υφάδια, κάνω συνδυασμούς!»





Η υφάντρα Μαρία εκπαιδεύτηκε στην υψηλή υφαντική τέχνη, και μας μιλά στη συνέχεια για την εκμάθηση αλλά και τα συναισθήματα που την βοήθησαν να καθαρίσει με τον καιρό το μυαλό της από τις βαριές σκέψεις:
«Αδειάζει το μυαλό. Δεν σκέπτεται τίποτα άλλο. Μόνον το ρίξιμο της σαΐτας. Το υφαντό προχωρά σε κάθε σαϊτιά και η καρδιά γεμίζει χαρά, γεμίζει χρώματα, σχέδια. Κι αν πεις για την ώρα που θα ανοίξεις το Αντί να βγει το υφαντό...θα κρατήσεις στα χέρια σου το υφαντό σου! νιώθω μεγάλη χαρά! Μπήκα σε ομάδες με υφαντές από όλο τον κόσμο. Τεχνικές, μαθήματα, απόψεις, σχέδια υφαντών, περίεργα νήματα. Ένας κόσμος υπέροχος! Λίγο καιρό μετά μου έστειλαν δώρο βιβλία υφαντικής! Δεν μπορώ να περιγράψω την χαρά μου! Κι επειδή είδαν τον ενθουσιασμό μου, μου έστειλαν δώρο νήματα που δεν υπήρχαν άδω, κι έναν τεράστιο παραδοσιακό μεγάλο αργαλειό 4 τελάρων με περισσότερες δυνατότητες. Άλλη μεγάλη ιστορία αυτή, μεγάλη και θαυμαστή! Έμαθα γραφή κι ανάγνωση της υφαντικής. Ναι έχει γραφή κι ανάγνωση και μαθηματικά! Ποτέ δεν ήμουν καλή στα μαθηματικά, αλλά τώρα είχα κίνητρο! Γιατί τα μαθηματικά γίνονταν νήματα και υφαντό.»


Στο ταξίδι της υφαντικής η Μαρία συνοδοιπόρησε με άγνωστους ανθρώπους που επιθυμούσαν όμως να μοιραστούν το ίδιο μεράκι:
«Γνώρισα υπέροχους ανθρώπους που με στήριξαν στην εξερεύνηση της υφαντικής. Η Μιλίσσα και ο Άλαν, 3 γυναίκες με το όνομα Λίντα, η πρεσβυτέρα Εύη από Αμερική, η Μισέλ, και πολλοί άνθρωποι ακόμα, που με στοργή και με γενναιοδωρία με στήριξαν, αχ, πόση αγάπη δέχτηκα! Ήθελα να εξερευνήσω περισσότερο των κόσμο των αργαλειών! Ο Κώστας μου έφτιαξε έναν τριγωνικό χειροποίητο αργαλειό με τον όποιο έφτιαξα πολλά σάλι. Μετά γνώρισα τους Κρόμσκι, μια εταιρεία με αργαλειούς και ροδάνια στην Πολωνία, τους έγραψα την ιστορία μου, και μου έστειλαν δώρο αργαλειό με συμπαγή μιτάρια κι αργότερα που γνωριστήκαμε καλύτερα, μου έστειλαν κι ένα ροδάνι γνεσίματος. Η εταιρεία louet μου έκανε δώρο τον αργαλειό Έρυκα, τον μικρό επιτραπέζιο αργαλειό που τόσο αγαπώ, και ένα ακόμα ροδάνι.!

Έτσι κάπως, με ευλογία Θεού, ήρθαν οι αργαλειοί και τα ροδάνια στην ζωή μου. Ο καθένας έχει άλλον τρόπο που υφαίνει, μαθαίνει την τεχνική, τον τρόπο ντυσίματος με νήμα κάθε αργαλειού και μετά όλα είναι χρώμα και νήμα! Τα ξεχνάς όλα. Όπως ο ζωγράφος έχει το πινέλο του και δημιουργεί με αυτό, έτσι είναι και στην υφαντική, με μια σαΐτα. Την γεμίζεις με νήμα και χαλαρώνεις. Αφήνεσαι στο πήγαινε έλα της σαΐτας. Ταξιδεύεις, ηρεμείς...»
 Για τον ρόλο που έπαιξε στη ζωή της η υφαντική τέχνη και ο αργαλειός της αναφέρει η Μαρία τα εξής:



«Η υφαντική είναι η ίδια ζωή κατά κάποιον τρόπο. Έχεις κάποια δεδομένα που υπάρχουν και πάνω σε αυτά υφαίνεις. Επιλέγεις χρώματα, νήματα, τι θα φτιάξεις, πως θα το κάνεις. Έχεις αναποδιές που πρέπει να φτιάξεις. Κόβονται νήματα που πρέπει να ενώσεις με μαεστρία. Σκούρο στημόνι που θέλεις να δώσεις χρώμα και φως με τα υφάδια. Το γνέσιμο είναι εξίσου χαλαρωτικό. Από μαλλί προβάτου με ένα ροδάνι φτιάχνεις νήμα. Το πόδι δουλεύει ρυθμικά, γαλήνια, στο πηδάλιο. Το χέρι ταΐζει μαλλί το ροδάνι και βγαίνει νήμα στην μπομπίνα! Ναι νήμα δικό σου! Άσπρο, φυσικό η χρωματιστό, νήμα! Που μετά μπορείς να το υφάνεις στον αργαλειό. Ακούγεται η ρυθμική μουσική της ρόδας που γυρνά και γυρνά, το πόδι δίνει ώθηση και γυρνά η ρόδα και το νήμα πληθαίνει. Με βροχή, με κρύο, δίπλα στην σόμπα. Με ζέστη, δίπλα στην θάλασσα. Χαλαρώνεις και γνέθεις η υφαίνεις. 
Στην αρχή που έπιασα το πρώτο μου ροδάνι, ένα παραδοσιακό Αμερικανικό παραμυθένιο ροδάνι, δώρο μιας αγαπημένης φίλης, κατάλαβα πόσο άγχος έχω...Μου πήρε καιρό, για να χαλαρώσω το πόδι στο πηδάλιο και να ηρεμήσει το χέρι που έσφιγγε το μαλλί...Αυτό με δίδαξε πολλά! Κατάλαβα πόσο άγχος έχουμε πολλές φορές, πόσο σφιγμένοι είμαστε και δεν το συνειδητοποιούμε... Η υφαντική και το γνέσιμο, απελευθερώνει τις εντάσεις. Σε διδάσκουν έναν ρυθμό πιο αργό πιο ήρεμο. Καθαρίζει λίγο ο νους. Ξαλαφρώνει η καρδούλα που τόσο πολύ την μπαζώνουμε, όπως λέει ο Άγιος ΠαΐσιοςΈτσι, σιγά - σιγά, σαϊτιά - σαϊτιά, φεύγει το στρες. Δεν σε πιέζει κάνεις. Είσαι μόνος....εσύ βάζεις ρυθμό. Εσύ ορίζεις την ταχύτητα. Δεν υπάρχει ρεύμα. Οι θόρυβοι σιγάζουν...οι μνήμες γίνονται αχνές και σβήνουν όλα ηρεμούν. Ο καλύτερος συνδυασμός είναι να γνέθεις η να υφαίνεις με όμορφους βυζαντινούς ύμνους. 


Νοιώθεις τέτοια χαρά! Τέτοια ικανοποίηση. Η ψύχη πετάει στον ουρανό! Είναι το εργόχειρο που απελευθερώνει την καρδιά! Απελευθερώνεται από όλα αυτά που δεν θα έπρεπε ποτέ να έχουν μπει εκεί. Το σώμα σιγά - σιγά γίνεται ο αργαλειός, γίνεται το ροδάνι και ο νους με την καρδιά μπορούν να προσευχηθούν. Να δοξάσουν τον Θεό! Να ψάλλουν! Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ Θεού, ελέησον! Δόξα τον Θεό!»



Το εργαστήριο της Μαρίας είναι ένα πρότυπο εργαστήριο που έχει 2 μεγάλους Παραδοσιακούς αργαλειούς αλλά και 7 φορητούς αργαλειούς που έχουν έρθει από Καναδά, Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, Πολωνία, Ολλανδία… Επίσης έχει και μία ολοκληρωμένη σειρά Τριγωνικών αργαλειών, ίσως μοναδικών στην Ελλάδα, που τα κατασκευάζει ο άντρα της ο Κώστας. Όλοι αυτοί οι αργαλειοί έχουν διαφορετικές δυνατότητες ο κάθε ένας τους. Επίσης έχει και 4 Ροδάνια γνεσίματος ( μετατροπή μαλλιού σε νήμα ). Το εργαστήριο της Μαρίας είναι επισκέψιμο για όλους όσοι ενδιαφέρονται απλά να δουν ή και να μάθουν τις Τέχνες του Γνεσίματος και της Ύφανσης. Η Μαρία σήμερα κάνει μαθήματα και παρουσιάσεις σε διάφορα μέρη όπου την καλούν για να δουν οι νεότεροι μια τέχνη που έχει πολλή μεγάλη ιστορία και παράδοση στη χώρα μας.
___________
Σοφία Χατζή



δημοσιεύθηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα
ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΛΗΘΕΙΑ, 14.11.2018


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Αθήνα 1940.
Ήδη έξι μήνες πριν την κήρυξη του πολέμου στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο είχε σημάνει συναγερμός για την προστασία των εκθεμάτων σε περίπτωση πολέμου. Καθώς δεν προλάβαιναν να φτιαχτούν ειδικά καταφύγια, οι τεχνίτες και οι εργάτες του μουσείου μαζί με δεκάδες εθελοντές αρχαιολόγους έσκαψαν ορύγματα σε όλες σχεδόν τις αίθουσες και τα υπόγεια του μουσείου, όπως και στον προαύλιο χώρο, οπου έθαψαν ξανά τους θησαυρούς της χώρας. Τα υπερμεγέθη αγάλματα (όπως ο Κούρος του Σουνίου) θάφτηκαν όρθια, σκεπάστηκαν με άμμο και από πάνω καλύφθηκαν με πλάκες τσιμέντου. τα μικρότερα ενταφιάστηκαν σε οριζόντια θέση σαν σε ομαδικό τάφο. Δουλεύοντας με πυρετώδη ρυθμό και μέσα σε έξι μόνο μήνες,οι ομάδες του μουσείου ενταφίασαν και εγκιβώτισαν σχεδόν τα πάντα. Όταν τον Απρίλιο του '41 οι Γερμανοί μπήκαν με φόρα στο μουσείο, το μόνο που βρήκαν ήταν οι φύλακες και το προσωπικό σε άδειες αίθουσες και προθήκες. Στην ερώτηση που πήγαν τα αρχαία οι φύλακες απάντησαν.
"Γύρισαν εκεί απ'όπου ήρθαν. Στο χώμα"
Στις φωτογραφίες λες και τα γλυπτά με αμηχανία αφήνονται να ταφούν για άλλη μια φορά χωρίς να καταλαβαίνουν τι ακριβώς συμβαίνει. Οι Κούροι και οι Κόρες συνεχίζουν να χαμογελούν καθώς κατεβαίνουν ξανά στο σκοτάδι, γνωρίζοντας πως στο παιχνίδι με το χρόνο αυτοί είναι οι νικητές.

Stamatiadis Nikos



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Η χιονισμένη κορυφή ,αυτή που κρύβεται μέσα στα σύννεφα ,είναι η ανθρωποφάγος Τρεμπεσίνα.

Υψόμετρο 1924.Γενάρης του 41 .Χιονοθύελλα .Οι Χανιώτες του 14ου Συντάγματος της 5ης Μεραρχίας είναι στα πόδια του βουνού .Στην κορυφή οι Ιταλοί Αλπίνοι. Κάθετη η βουνοπλαγιά .Απαρτη.
«Αδύνατον» αναφωνεί ο Νικόλαος Σπένδος ,ο Συνταγματάρχης ,στην εντολή «προχωρείτε!».
Πώς να στείλεις τους στρατιώτες στη σίγουρη σφαγή;
Πώς να ανεβάσεις 1500 παγωμένους στρατιώτες ακάλυπτους ,στην κάθετη ,κρυσταλωμένη βουνοπλαγιά ,εκεί που δεν γαντζώνει μήτε σίδερο και που τη γαζώνουν τα πολυβόλα ;
Ναι είναι «Αδύνατον».
«Εγώ παιδιά θα πάω .Κι όποιος θέλει έρχεται.Αμα παγώνουμε εμείς εδώ κάτω ,αυτοί εκεί πάνω θα χουν γίνει κούτσουρα»
Τον λένε Ησίοδο.
Ησίοδο Τσίγκο.Μικρασιάτης από τα Βουρλά.Το μόνο αγόρι της οικογένειας που γλίτωσε από τους Τσέτες ,χάρη σε ένα Τούρκο γείτονα που έκρυψε αυτόν και τη μάνα του σ ένα κάρο.Και βγήκαν στα Χανιά .Εκεί μεγάλωσε.Τώρα ,έφεδρος ανθυπολοχαγός ,ελλείψει μονίμων ,διοικεί τον 11ο Λόχο.
«Λοιπόν ,εγώ πάω»
-«μα κ Ανθυπολοχαγέ ο Συνταγματάρχης δεν το ξέρει!»
«Θα του το πούμε άμα φτάσουμε»
Τον ακολουθούν σαράντα.
Ανεβαίνουν .Καρφώνουν τις ξιφολόγχες στον πάγο κι ανεβαίνουν .
Δεν τους χτυπούν τα πολυβόλα .Μα τους χτυπά πιο άγρια η θύελλα.
Τους ξυλιάζει τα πόδια και τους αχρηστεύει τα δάχτυλα.Μέχρι και το δάκρυ τους παγώνει.
Ανεβαίνουν .Από τη μέση κι απάνω κάθε 50 μέτρα χάνουν κι έναν.
Μα ανεβαίνουν .
Φτάνουν στο 1924 !
Εφτά κι ένας ο ανθυπολοχαγός οχτώ…
Τα ξυλιασμένα χέρια είναι αδύνατο να περάσουν ξιφολόγχη στα τουφέκια.
Τις κραδαίνουν σα μαχαίρια και πέφτουν στα Ιταλικά αμπριά.
Αδεια!
Ψυχή ζώσα!
Οι Ιταλοί φοβήθηκαν τον παγωμένο θάνατο και φύγαν!
Κατέβηκαν χαμηλά να σωθούν μέχρι να κοπάσει ο δαίμονας.
Κονσέρβες ,τσιγάρα , σοκολάτες όλα στη θέση τους .Τακτοποιημένα .
Το ίδιο τα βαριά πολυβόλα και δυό –τρείς μικροί όλμοι.
«Γυρίστε τα από την άλλη!» φωνάζει ο Ησίοδος.
«Θα ρθούνε το πρωί!»
Και έρχονται το πρωί που χει πάψει η θύελλα .Τραγουδώντας να ξαναπιάσουνε τα αμπριά τους…
Και τους θερίζουνε τα δικά τους πολυβόλα!
Οσοι ζούνε το βάζουνε τα πόδια ,να ειδοποιήσουν πως την κορφή την πιάσανε οι Ελληνες!
Μα το ίδιο κάνει κι ο Τσίγκος .Φωνάζει στον γκρεμό ,όσοι από τους δικούς του δεν είναι παγωμένοι ,να μην ανέβουν .Να γυρίσουν στο Σύνταγμα .Να πουν πως θέλουμε ενισχύσεις στην κορυφή!
Στο μεταξύ φαίνονται οι Ιταλοί στη βορεινή ρίζα .Δυό ολόκληρα Συντάγματα Αλπινιστών ανεβαίνουν να ξαναπάρουν το βουνό .
Μα είναι αργά!Ο Παπαστεργίου ,ο Μέραρχος, έχει προλάβει να τους ανεβάσει όλους στο βουνο!Ολόκληρη τη Μεραρχία Κρήτης!
Αριστερά οι Ρεθυμνιώτες του 44ου .Στο Κέντρο οι Χανιώτες του 14ου και δεξιά οι Καστρινοί κι οι Λασιθιώτες του 43ου.
Οι Ιταλοί δεν είναι δειλοί .Ορμούν .Πιάνονται χέρι με χέρι οι Κρητικοί με τους Τυρολέζους και τα παιδιά από τα Απένινα.
Γλυστρούν και πέφτουν αγκαλιασμένοι στις παγωμένες χαράδρες και στις τρύπες του βουνού.
Κοντά δυο μέρες σκοτώνονται ,ώσπου το πράμα γίνεται ξεκάθαρο
Οι Κρητικοί πήραν την Τρεμπεσίνα!*

Γ.Δ.Π.

*Την καταπληκτική αυτή φωτογραφία δεν την τράβηξε κάποιος πολεμικός ανταποκριτής .Δεν είναι φωτογραφία προπαγάνδας .Την τράβηξε μια νοσοκόμα του Ελληνικού Στρατού ,η Μαρία Χρουσάκη.Χάρη στον Βασίλη Χολέβα δημοσιοποιήθηκε πρόσφατα.
Είναι Ιταλοί αιχμάλωτοι ,πολλοί τραυματισμένοι ,με τους Ελληνες φρουρούς τους
Στην κοιλάδα του Αώου.Στο βάθος η φονική Τρεμπεσίνα.

*Το μικρό αυτό κείμενο το αφιερώνω σε ένα θείο που δεν γνώρισα και που σίγουρα έχει μείνει μια μικρή αόρατη κουκίδα στο βάθος αυτής της φωτογραφίας..Τον έλεγαν Παπαδάκη Νικόλαο του Γεωργίου, στρατιώτης στο 43 Σύνταγμα .

Θα την «αφιερώσω» κιόλας όμως ,σε όλους τους σύγχρονους «Ελληνες» που γουστάρουν να λιντσάρουν.Αλλά και στους άλλους «Ελληνες» που γουστάρουν να λιντσάρουν εκείνους που λιντσάρουν…
George Papadakis.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 24 Οκτωβρίου 2018 στις 7.00 μ.μ. προς τιμήν της κορυφαίας, διαχρονικής και αξεπέραστης καλλιτέχνιδας Σοφίας Βέμπο.
Η εκδήλωση που είναι αφιερωμένη στη Μεγάλη Ελληνίδα, εκτός από τα τρογούδια της θα περιλαμβάνει και  τελετή ονοματοδοσίας της αίθουσας πολλαπλών εκδηλώσεων του σχολείου μας σε αίθουσα Πολλαπλών Εκδηλώσεων Σοφία Βέμπο. 
Η πρόσκληση απευθύνεται από την διευθύντρια, τους μαθητές και τους καθηγητές του 2ου Γυμνάσιου Περαίας.



Σαν σήμερα το 1928 γεννήθηκε στην Αργεντινή ο Ερνέστο (Τσε) Γκεβάρα. Το κείμενο που ακολουθεί (δημοσιευμένο το 2007, αποτελούμενο από τρία μέρη και ένα χρονολόγιο) αναφέρεται στη ζωή και τη δράση αυτού του μεγάλου κομμουνιστή επαναστάτη (ΠΓ).
του André Scheer
Μέρος 1ο: Ο δρόμος προς την Κούβα
Ο νεαρός γιατρός που αποχαιρέτησε τους γονείς του στις 7 Ιουλίου 1953 στο σιδηροδρομικό σταθμό του Μπουένος Άιρες, δε φανταζόταν ότι αυτός ο αποχαιρετισμός από την πατρίδα του θα ήταν παντοτινός. Η μητέρα του επίσης Σέλια και ο πατέρας του Ερνέστο ήλπιζαν ότι ο γιος τους, που μόλις πριν από τρεις μήνες είχε περάσει τις τελευταίες εξετάσεις του στο πανεπιστήμιο, μετά από αυτό το τελευταίο ταξίδι θα ησύχαζε και θα άνοιγε ένα ιατρείο. Ήδη από το τελευταίο του ταξίδι που είχε κάνει ένα χρόνο πριν με τον φίλο του Αλμπέρτο πάνω σε μια ξεχαρβαλωμένη μοτοσυκλέτα, οδηγώντας τον μέσω της Χιλής, του Περού, της Βολιβίας, φτάνοντας τελικά στη Βενεζουέλα, μπόρεσε να επιστρέψει στο σπίτι μόνο επειδή ένας θείος του πλήρωσε την πτήση από το Καράκας για το σπίτι.
Ούτε ο νεαρός Ερνέστο ούτε οι γονείς του δε φαντάζονταν ότι λίγες ημέρες αργότερα, στις 26 Ιουλίου 1953, ο νεαρός κουβανός δικηγόρος Φιντέλ Κάστρο μαζί με περίπου 160 συναγωνιστές του θα επιτίθονταν σε δυό στρατώνες στο Σαντιάγο ντε Κούβα ώστε να δώσουν το σήμα για την ανατροπή του μισητού δικτάτορα Μπατίστα. Αλλά ακόμη κι αν γνώριζαν, δύσκολα θα τους περνούσε απ΄ το μυαλό ότι αυτό θα μπορούσε να έχει γι΄ αυτούς κάποια σημασία. Το ταξίδι για τον Ερνέστο δεν είχε βαθύτερο πολιτικό νόημα, ακόμη κι αν η κυριαρχία του Χουάν Ντομίνγκο Περόν μετά το θάνατο της γυναίκας του Εβίτα, που τιμάται ακόμη και σήμερα στην Αργεντινή, πήρε όλο και πιο δυσάρεστα χαρακτηριστικά. Ο Ερνέστο ξέφυγε «απλά απ΄ όλα τα πράγματα που μ΄ ενοχλούσαν», έγραψε αργότερα σε μια επιστολή του.
Ο Ερνέστο Γκεβάρα, που δυό βδομάδες πριν είχε γιορτάσει τα 25α γενέθλιά του, σ΄ αυτό το ταξίδι συνοδεύτηκε από τον φίλο του Carlos «Calica» Ferrer. Προορισμός τους ήταν το Καράκας, όπου ο Αλμπέρτο Γκρανάδο, ο σύντροφος του Ερνέστο στο κοινό ταξίδι που είχαν με τη μοτοσυκλέτα το προηγούμενο έτος, εργαζόταν σ΄ ένα νοσοκομείο για λεπρούς. Όμως ο δρόμος τους οδήγησε αρχικά στην πρωτεύουσα της Βολιβίας, Λα Πας, επειδή το ταξίδι με το σιδηρόδρομο ήταν η φθηνότερη εναλλακτική δυνατότητα ταξιδιού για τους νέους και τους οικονομικά φτωχούς ανθρώπους. Σήμερα ένα τέτοιο ταξίδι θα ήταν παρεμπιπτόντως σχεδόν αδύνατο, δεδομένου ότι η ιδιωτικοποίηση των σιδηροδρόμων της Αργεντινής στις αρχές της δεκαετίας του 1990 οδήγησε σε μεγάλο κλείσιμο γραμμών, έτσι που ολόκληρες περιοχές της Αργεντινής έχουν αποκοπεί από τις σιδηροδρομικές συγκοινωνίες, και κωμοπόλεις που ζούσαν από την σιδηροδρομική κίνηση έχουν μετατραπεί σε πόλεις-φαντάσματα.
Η Λα Πας στην οποία έφτασαν ο Ερνέστο και ο «Calica», ήταν μια πόλη που κόχλαζε. Ένα χρόνο πριν είχε έρθει στην εξουσία το Επαναστατικό Εθνικιστικό Κίνημα (MNR) υπό τον Βίκτορ Πας Εστενσόρο και είχε ξεκινήσει μεταρρυθμίσεις που αρχικά ενθουσίασαν τον Ερνέστο. Η δημιουργία εθνοφυλακής για την υπεράσπιση της επανάστασης, η αγροτική μεταρρύθμιση και η κρατικοποίηση των ορυχείων κασσίτερου υποστηρίχτηκαν από αυτόν. «Η κυβέρνηση υποστηρίζεται από τον ένοπλο λαό, επομένως δε μπορεί να ανατραπεί με ένοπλη επίθεση από το εξωτερικό», έγραψε σε μια επιστολή προς τη φίλη του Τίτα Ινφάντε. Γρήγορα όμως κατάλαβε και τις εσωτερικές αντιφάσεις και τα ημίμετρα του προτσές. Κατά τη διάρκεια που σε μια συνάντηση με τον βολιβιανό υπουργό υπεύθυνο για υποθέσεις των Ίντιος, Ñuflo Chaflés, περίμενε να γίνει δεκτός, αναγκάστηκε να βιώσει εμβρόντητος, το πώς οι Ίντιος, που και αυτοί περίμεναν έναν υπάλληλο του υπουργείου, ψεκάστηκαν με εντομοκτόνα. Ο Ερνέστο σχολίασε σε μια επιστολή: «Οι άνθρωποι που βρίσκονται στην εξουσία ραντίζουν τους Ινδιάνους με DDT για να απαλλαγούν προσωρινά από τους ψύλλους τους, δε λύνουν όμως το βασικό πρόβλημα, δηλαδή την εξάπλωση των εντόμων».
Λίγες βδομάδες αργότερα συνέχισαν το δρόμο τους με κατεύθυνση προς το Καράκας. Παρέκαμψαν το τροπικό δάσος της Βραζιλίας και αρχικά ταξίδεψαν προς το Περού και από τη Λίμα με το λεωφορείο προς το Γουαγιακίλ του Ισημερινού. Εδώ τους δυό ταξιδιώτες τους ακολούθησαν και άλλοι νεαροί Αργεντινοί, οι οποίοι τελικά έπεισαν τον Ερνέστο αντί να συνεχίσει το ταξίδι για τη Βενεζουέλα να πάει στη Γουατεμάλα. Εκεί είχε ξεκινήσει μια διαδικασία μεταρρυθμίσεων υπό τον πρόεδρο Χακόμπο Αρμπένς, η οποία έμοιαζε με το προτσές ανάπτυξης στη Βολιβία, και, κατά κάποιο τρόπο μάλιστα, ήταν πιο ριζοσπαστικό.
Η Γουατεμάλα για δεκαετίες πρακτικά ήταν ιδιωτική ιδιοκτησία του μεγαλύτερου κοντσέρν φρούτων των ΗΠΑ, τηςUnited Fruit Company. Το κοντσέρν διατηρούσε φυτείες, το ταχυδρομείο, τον σιδηρόδρομο και έλεγχε το μοναδικό λιμάνι της Καραϊβικής. Το 1936 το «χταπόδι», όπως λεγόταν στη λαϊκή γλώσσα η United Fruit Company, είχε γίνει ήδη ο μεγαλύτερος ιδιοκτήτης γης στη Γουατεμάλα. Εδώ το κοντσέρν μπορούσε να υπολογίζει στην ενεργό υποστήριξη του δικτάτορα Χόρχε Ουμπίκο, ο οποίος επέτρεπε την αφορολόγητη εισαγωγή όλων των απαραίτητων οικοδομικών υλικών και ζητούσε μόνο μικρούς εξαγωγικούς δασμούς για τις εξαγωγές μπανάνας. Σε αντάλλαγμα μπορούσε να βασιστεί στην υποστήριξη των ΗΠΑ.
Δεν ήταν όμως έτσι και ο αριστερός φιλελεύθερος διάδοχός του, Αρμπένς. Αυτός ήθελε να θεσπίσει με νόμο καλύτερες συνθήκες εργασίας, κατώτατους μισθούς και κοινωνικές παροχές. Η United Fruit Company έβλεπε σ΄ αυτά «κομμουνισμό», διαμαρτυρήθηκε στο υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ και ζήτησε πραξικόπημα στη Γουατεμάλα. Όταν ο Αρμπένς στη συνέχεια ανακοίνωσε και ένα κρατικό δίκτυο μεταφορών κατά του μονοπωλίου του «χταποδιού», θέλοντας ακόμη με μια αγροτική μεταρρύθμιση να μοιράσει τα μεγάλα λατιφούντια στους μικρούς αγρότες, η CIAέστειλε τους πρώτους πράκτορές της στη χώρα της Κεντρικής Αμερικής.
Ο Ερνέστο έφτασε στη Γουατεμάλα περίπου μισό χρόνο πριν το πραξικόπημα. Εδώ έγινε ο «Τσε», όπως τον φώναζαν υπαινικτικά οι φίλοι του στην αργεντίνικη διάλεκτο. Η λέξη «τσε» στην Αργεντινή τότε, όπως και σήμερα, είναι μια προσφώνηση που χρησιμοποιείται συχνά και μεταφράζεται περίπου με «ε, εσύ». Ο Τσε βίωσε πώς η CIA με μια προγραμματισμένη συνεχή εκστρατεία προπαγάνδας προετοίμασε το έδαφος για την ανατροπή της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης.
Τον Αύγουστο του 1953 το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας των ΗΠΑ είχε εγκρίνει σχεδόν τρία εκατομμύρια δολάρια για την ανατροπή της δημοκρατικής κυβέρνησης της Γουατεμάλας. Τα χρήματα αυτά επενδύθηκαν από την CIA για την εκπαίδευση μιας ομάδας παραστρατιωτικών καθώς και σ΄ έναν μυστικό ραδιοφωνικό σταθμό, ο οποίος τέθηκε σε λειτουργία την 1η Μαΐου 1954 στην Ονδούρα. Δουλειά του ήταν, με τη διασπορά φημών να προκαλέσει την εντύπωση ότι στα σύνορα με τη Γουατεμάλα ένας μεγάλος στρατός προετοιμαζόταν για εισβολή με στόχο να ανατρέψει την κυβέρνηση του Αρμπένς. Η στρατηγική αυτή φάνηκε αποτελεσματική, καθώς το βράδυ της 16ης Ιουνίου 1954 στην πραγματικότητα περίπου 150 παραστρατιωτικοί εισέβαλαν στη χώρα. Κατά τη διάρκεια που η κρατική ραδιοφωνία παρενοχλούνταν, ο σταθμός της CIA εξέπεμπε ψευδείς πληροφορίες σχετικά με επιτυχίες των πραξικοπηματιών, προκαλώντας έτσι πανικό μεταξύ των οπαδών της κυβέρνησης κατά τη διάρκεια των μαχών που διήρκεσαν δέκα ημέρες. Ο πρόεδρος Αρμπένς ανακοίνωσε στις 27 Ιουνίου 1954 την παραίτησή του.
Μετά την κατάληψη της εξουσίας στις πρώτες υπηρεσιακές πράξεις των πραξικοπηματιών ανήκε η ανάκληση των νόμων προστασίας των εργαζομένων και της αγροτικής μεταρρύθμισης. Η United Fruit Company έγινε πάλι κυρίαρχη στη χώρα.
Ο Τσε, που είχε συμμετάσχει ενεργά στην υπεράσπιση της συνταγματικής κυβέρνησης, κατέφυγε στην πρεσβεία της Αργεντινής. Εκεί έμεινε περίπου ένα χρόνο και αρνήθηκε να επιστρέψει με αεροπλάνο για το Μπουένος Άιρες που είχε στείλει ο Περόν στη Γουατεμάλα για τους πολίτες της Αργεντινής. Αντί αυτού, ο Τσε αποφάσισε να συνεχίσει το ταξίδι του προς το Μεξικό. Εκεί ήθελε να ξανασυναντηθεί με την 29χρονη τότε Περουβιανή Ίλδα Γκαδέα, την οποία είχε γνωρίσει στη Γουατεμάλα.
Η Ίλδα Γκαδέα είχε σπουδάσει οικονομία στη Λίμα και ήταν η πρώτη γυναίκα μέλος της κομματικής ηγεσίας του περουβιανού APRA (Λαϊκή Επαναστατική Αμερικανική Συμμαχία), μια οργάνωση που το 1924 είχε ιδρυθεί σαν λατινοαμερικάνικο κίνημα και το 1930 σαν περουβιανό κόμμα με αντιιμπεριαλιστικό προσανατολισμό εκείνη την περίοδο. Σήμερα το κόμμα αυτό, που παρουσιάζει τον περουβιανό πρόεδρο Άλαν Γκαρσία, δεν έχει σχεδόν τίποτα το κοινό με τις ρίζες του, τη δεκαετία όμως του 1950 είχε μια ισχυρή μαρξιστική πτέρυγα στην οποία ανήκε και η Ίλδα Γκαδέα.
Μετά από ένα πραξικόπημα η Γκαδέα αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το 1948 το Περού και να πάει εξορία στη Γουατεμάλα. Εδώ εργαζόταν για την κυβέρνηση του Χακόμπο Αρμπένς όταν την γνώρισε ο Τσε Γκεβάρα και σύναψε μαζί του μια φιλική σχέση. Βοήθησε οικονομικά τον χρονίως πάσχοντα από έλλειψη χρημάτων Τσε και του προμήθευσε φάρμακα για το άσθμα του, κυρίως όμως συζητούσε μαζί του για τις προοδευτικές αλλαγές στη Βολιβία και τη Γουατεμάλα, για τη Σοβιετική Ένωση και πολλά άλλα θέματα. Μέσω της Ίλδα Γκαδέα ο Τσε γνώρισε επίσης μια ομάδα κουβανών οπαδών του Φιντέλ Κάστρο, οι οποίοι ζούσαν σε εξορία στη Γουατεμάλα. Λέγεται ότι στην αρχή ο Τσε είχε αντιδράσει επιφυλακτικά στις αναφορές σχετικά με την επαναστατική πάλη στην Κούβα. Σταδιακά όμως οι Κουβανοί κατόρθωσαν να του ξυπνήσουν το ενδιαφέρον για το κίνημα. Αυτό για τον Τσε και την Ίλδα μπορεί να ήταν ένας από τους κύριους λόγους για την απόφαση να πάνε στο Μεξικό, όπου παντρεύτηκαν στις 18 Αυγούστου 1955, αφότου η Ίλδα είχε μείνει έγκυος. Στις 15 Φεβρουαρίου 1956 γεννήθηκε η κόρη τους Ίλδα Μπεατρίς.
Δεν ευτύχησαν όμως να ζήσουν έναν μακρό έγγαμο βίο. Στα τέλη του 1956 ο Τσε επιβιβάστηκε με τον Φιντέλ Κάστρο, τον οποίο είχε γνωρίσει στο Μεξικό, στο πλοιάριο Γκράνμα προς την Κούβα. Μετά τη γνωριμία της μελλοντικής δεύτερης γυναίκας του Αλέιδα Μαρτς κατά τη διάρκεια του ανταρτοπόλεμου στη Σιέρρα Μαέστρα, λίγο μετά τη νίκη της επανάστασης ο Τσε χώρισε με την Ίλδα. Αυτό δεν εμπόδισε την Ίλδα Γκαδέα να πάει με την κόρη της στην επαναστατική Κούβα, όπου μέχρι το θάνατό της το 1974 εργαζόταν σε υψηλά αξιώματα για την κουβανική κυβέρνηση.
Μέρος 2ο: Κομαντάντε της κουβανικής επανάστασης

Στις 2 Δεκεμβρίου 1956 ένα πλοιάριο πλησίασε τη νότια ακτή της Κούβας και έφτασε στη Λας Κολοράντας στην επαρχία Οριέντε. Στο πλοιάριο επέβαιναν ο Φιντέλ Κάστρο και 81 ακόμη αγωνιστές, που με την απόβασή τους ήθελαν να συνεχίσουν τον αγώνα τους για την ανατροπή του δικτάτορα Μπατίστα, την οποία είχαν ξεκινήσει στις 26 Ιουλίου 1953 με την έφοδο στο στρατώνα Μονκάδα στο Σαντιάγο ντε Κούβα. Αλλά η απόβαση μετατράπηκε σχεδόν σε ναυάγιο. Μετά από μια ολοήμερη διέλευση από το Μεξικό προς την Κούβα με θυελλώδη καιρό, το εντελώς υπερφορτωμένο πλοιάριο εξόκειλε στην άμμο, το πλοιάριο έμπασε νερό και βυθίστηκε. Έτσι η ομάδα των 82 αγωνιστών που βρίσκονταν στο σκάφος αναγκάστηκε να τσαλαβουτήσει στο νερό για να φτάσει στη ξηρά. Μόνο τα όπλα και κάποια τρόφιμα μπόρεσαν να πάρουν μαζί τους ενόσω πυροβολούνταν από τα αεροπλάνα της κουβανικής πολεμικής αεροπορίας. Πάλεψαν για ημέρες μέσα από μαγκρόβια έλη και χωράφια με ζαχαροκάλαμα. Εντελώς εξαντλημένοι έφτασαν τρεις ημέρες αργότερα, στις 5 Δεκεμβρίου, στο Αλεγρία ντε Πίο όπου έκαναν διάλειμμα.
Μεταξύ των εξαντλημένων ανταρτών που είχαν εγκατασταθεί στην περιοχή βρισκόταν και ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, ο οποίος είχε συνδεθεί με τον Φιντέλ Κάστρο στο Μεξικό. Ήταν ο γιατρός της ομάδας και ακριβώς τη στιγμή που θεράπευε τα πληγωμένα πόδια των συντρόφων του, ακούστηκαν ξαφνικά πυροβολισμοί και μια βροχή από σφαίρες έπεσαν πάνω από την ομάδα, η οποία είχε μόνο τα τουφέκια της και μερικά φυσίγγια. Σχεδόν η μισή ομάδα έπεσε σ΄ αυτή την επιδρομή στις στρατιωτικές μονάδες του Μπατίστα, 20 συνελήφθησαν, ορισμένοι από αυτούς τουφεκίστηκαν αμέσως.

Στο βιβλίο του «Pasajes de la guerra revolucionaria» που εκδόθηκε μετά τη νίκη της επανάστασης στην Κούβα, ο Τσε Γκεβάρα θυμήθηκε αυτή τη μάχη: «Αυτή τη στιγμή ένας σύντροφος άφησε να πέσει ένα κιβώτιο με σφαίρες σχεδόν πάνω στα πόδια μου. Του επέστησα την προσοχή για αυτό και ο άντρας μού απάντησε μ΄ ένα πρόσωπο, που δε μπορώ ακριβώς να θυμηθώ, επειδή πάνω του αντανακλώνταν ο μεγάλος τρόμος του. Είπε κάτι σαν “Τώρα δεν είναι η ώρα για κιβώτια με πυρομαχικά” και έτρεξε αμέσως παραπέρα (αργότερα δολοφονήθηκε από τους μπράβους του Μπατίστα). Ίσως αυτή ήταν η πρώτη φορά που βρισκόμουν εντελώς πρακτικά μπροστά στην απόφαση μεταξύ του ιατρικού μου καθήκοντος και του καθήκοντός μου ως επαναστάτη στρατιώτη. Μπροστά μου είχα ένα κιβώτιο γεμάτο με φάρμακα κι ένα κιβώτιο με πυρομαχικά. Μαζί ήταν πολύ βαριά για να μεταφερθούν και τα δυό. Πήρα το κιβώτιο με τα πυρομαχικά και άφησα πίσω το κιβώτιο με τα φάρμακα για να διασχίσω το ξέφωτο που με χώριζε από τα χωράφια με τα ζαχαροκάλαμα».
Ένας «τυχοδιώκτης»;
Ο Τσε είχε πάρει την απόφασή του –υπέρ του μαχητή και κατά του γιατρού. Αυτό οδήγησε στο ότι πολλοί αστοί δημοσιογράφοι (καθώς και σκηνοθέτες και σεναριογράφοι), στον Τσε είδαν μόνο τον τυχοδιώκτη. Με την ιστορική όμως πραγματικότητα η εικόνα αυτή δεν έχει καμιά σχέση. Όχι μόνο γιατί ο Τσε συνέχισε να θεραπεύει τις συντρόφισσες και τους συντρόφους του αλλά και τον αγροτικό πληθυσμό, κάτι που ήταν σημαντικό για την αυξανόμενη υποστήριξη των ανταρτών από τους αγρότες, οι οποίοι συχνά σ΄ όλη τους τη ζωή δεν είχαν δει ποτέ γιατρό. Κυρίως, η περιορισμένη αυτή εικόνα περί αιώνιου αντάρτη αγνοεί τη δραστήρια προσφορά του Τσε στην οικοδόμηση της νέας Κούβας μετά τη νίκη της επανάστασης και τη σημαντική θεωρητική του συνεισφορά. «Κάθε φορά που χρειαζόταν κάποιος για ένα σημαντικό έργο, ο Τσε ήταν έτοιμος», θυμόταν ο Φιντέλ Κάστρο.
Στις 26 Νοεμβρίου 1959, σχεδόν ένα χρόνο μετά τη θριαμβευτική είσοδο των «γενειοφόρων», όπως ονόμαζε ο πληθυσμός τους αντάρτες, ο Φιντέλ διόρισε τον Τσε πρόεδρο της Εθνικής Τράπεζας της Κούβας. Στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Νεολαίας το 2005 στο Καράκας, ο πρόεδρος της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες διηγήθηκε πως προέκυψε αυτό: «Υπάρχει ένα ανέκδοτο που το άκουσα από τον Φιντέλ: Όταν οι γενειοφόροι ήρθαν στην Αβάνα από τη Σιέρρα και τώρα έπρεπε να σχηματιστεί κυβέρνηση, ο Φιντέλ ρώτησε σε μια συνεδρίαση νωρίς το πρωί: “Υπάρχει εδώ ένας οικονομολόγος (economista);” Ο Τσε απάντησε αμέσως: ”Εγώ!” και ο Φιντέλ τον ρώτησε: “Είσαι οικονομολόγος, Τσε; Νόμιζα ότι ήσουν γιατρός”. Ο Τσε απάντησε: “Ω, άκουσα λάθος, εγώ κατάλαβα κομμουνιστής (comunista)”.

Ο Τσε αυτό το χρονικό διάστημα διηύθυνε ήδη το Τμήμα Εκβιομηχάνισης του Ινστιτούτου Αγροτικής Μεταρρύθμισης και κατείχε ηγετικές θέσεις στον αντάρτικο στρατό, αλλά παρ΄ όλα αυτά χωρίς δισταγμό έπεφτε με τα μούτρα στα νέα καθήκοντα και έπαιρνε μαθήματα ώστε να αναπτύξει τις οικονομικές γνώσεις του. Τού ήταν σαφές ότι η Εθνική Τράπεζα αποτελεί μια ζωτική αρτηρία της κουβανικής οικονομίας, μέσω της οποίας έρεαν όλα τα οικονομικά του νησιού. Τα συναλλαγματικά αποθέματα της Κούβας είχαν λεηλατηθεί από το καθεστώς του Μπατίστα, 424 εκατομμύρια δολάρια είχε πάρει μαζί του ο Μπατίστα όταν διέφυγε στις ΗΠΑ. Ήταν απαραίτητο να ληφθούν αποφασιστικά μέτρα ώστε να αποτραπεί η μεταφορά και των τελευταίων αποθεμάτων των ιδιωτικών τραπεζών στο εξωτερικό, γιατί όλες οι ενεργές κουβανικές και αλλοδαπές τράπεζες στην Κούβα κρατικοποιήθηκαν πρώτα στις 13 Οκτωβρίου 1960.
Πως θα έπρεπε να επιτευχθεί όμως αυτό; Οι περισσότεροι από το εξειδικευμένο προσωπικό και τους τεχνικούς το είχαν σκάσει για τις ΗΠΑ, όπου εδώ η Ουάσιγκτον συνεισέφερε ιδιαίτερα με προσφορές χρημάτων και διευκολύνσεις εισόδου σ΄ αυτήν. Ο Τσε έδειξε σ΄ αυτό το εξειδικευμένο προσωπικό, πώς το εκτιμούσε, όταν αμέσως μετά την ανάληψη της διεύθυνσης της Εθνικής Τράπεζας υπέγραψε τα νέα χαρτονομίσματα με το παρατσούκλι του «Τσε». Οι κόντρας λυσσομανούσαν.
Ακόμη κι αν οι τότε ειδικοί δεν ήθελαν να παραδεχτούν και οι σημερινοί τους συνάδελφοι δε θέλουν ακόμη να πιστέψουν: Ο Τσε στην ηγετική θέση της Εθνικής Τράπεζας δεν έκανε καμιά ανοησία. Είχε ήδη εκτενείς γνώσεις, είχε διαβάσει πολύ –μεταξύ άλλων Μαρξ και Λένιν- και ήταν πάντα έτοιμος να αποδεχτεί και να εφαρμόσει νέες εμπειρίες και γνώσεις. Έτσι ήταν λογικό ότι στις 23 Φεβρουαρίου 1961 έγινε υπουργός Βιομηχανίας.
Δυσκολίες της νέας οικοδόμησης
Από αυτή τη θέση ο ίδιος ο Τσε βίωσε τις δυσκολίες κατά τη νέα οικοδόμηση ενός επαναστατικού κράτους και τις συνόψισε το Φεβρουάριο του 1963 σ΄ ένα άρθρο για το θεωρητικό περιοδικό «Cuba Socialista», με τίτλο «Ενάντια στο γραφειοκρατισμό»: «Τα πρώτα σημάδια του επαναστατικού μας κράτους, καθώς και ολόκληρη η πρώτη περίοδος της διακυβέρνησής μας, είχαν ζωηρή τη σφραγίδα της αντάρτικης τακτικής. […] Τα πεδία δράσης των “δοικητικών ανταρτοπολέμων”, που κάλυπταν ολόκληρο τον περίπλοκο μηχανισμό της κοινωνίας αλληλοσυγκρούονταν κι έτσι είχαμε συνεχείς εμπλοκές, διαταγές κι αντιδιαταγές και διαφορετικές ερμηνείες νόμων που, πολλές φορές, έφταναν μέχρι και να τους αναιρούν, μέσα σε οργανισμούς που εφάρμοζαν τα ίδια τα δικά τους νομοδιατάγματα, περιφρονώντας τον κεντρικό διευθυντικό μηχανισμό. Ύστερα από ένα χρόνο οδυνηρών εμπειριών, φτάσαμε στο συμπέρασμα ότι ήταν απόλυτη ανάγκη ν΄ αλλάξουμε το στυλ της δουλειάς μας και να αναδιοργανώσουμε τον κρατικό μηχανισμό με ορθολογικό τρόπο, χρησιμοποιώντας την τεχνική της σχεδιοποίησης που χρησιμοποιείται στις αδελφές σοσιαλιστικές χώρες.
Σαν αντίδοτο, αρχίσαμε να οργανώνουμε τους ισχυρούς γραφειοκρατικούς μηχανισμούς που χαρακτηρίζουν την πρώτη αυτή περίοδο της οικοδόμησης του σοσιαλιστικού μας κράτους˙ ο ζήλος όμως ήταν πολύ μεγάλος και μια ολόκληρη κατηγορία οργανισμών, μεταξύ τους και το υπουργείο Βιομηχανίας, έβαλαν μπρος μια πολιτική συγκεντροποίηση των επιχειρήσεων, φρενάροντας υπερβολικά την πρωτοβουλία των διοικητικών στελεχών. Η συγκεντρωτική αυτή αντίληψη εξηγείται απ΄ την ανεπάρκεια των μεσαίων στελεχών και την προηγούμενη αναρχία˙ χρειαζόταν λοιπόν να απαιτηθεί με μεγάλη αυστηρότητα η υπακοή στις ντιρεκτίβες. […] Μ΄ αυτό τον τρόπο λοιπόν η επανάστασή μας αρχίζει να μαστίζεται απ΄ αυτό το κακό που λέγεται γραφειοκρατισμός».

Ο Τσε παρουσίασε λεπτομερώς τις μορφές εμφάνισης αυτού του γραφειοκρατισμού, ο οποίος προκαλούνταν, μεταξύ άλλων, από την έλλειψη ειδικών: «Οι συζητήσεις γίνονται ατέρμονες χωρίς κανένας απ΄ τους συζητητές να έχει το κύρος που χρειάζεται για να επιβάλλει την άποψή του. Ύστερα από μια, δυό και περισσότερες συγκεντρώσεις το πρόβλημα μένει μετέωρο μέχρι που να λυθεί μόνο του ή να παρθεί μια οποιαδήποτε απόφαση, όσο κακή να είναι.
Η σχεδόν απόλυτη απουσία γνώσεων, που αντισταθμίζεται από ένα μεγάλο αριθμό συγκεντρώσεων, χαρακτηρίζει το “ρεουνιονισμό” [1] που ουσιαστικά μεταφράζεται με την απουσία προοπτικών επίλυσης των προβλημάτων. Στην περίπτωση αυτή, οι ευπρόσβλητοι οργανισμοί είναι μοιραίο να οδηγηθούν στο γραφειοκρατισμό, δηλαδή στην ασφυξία που το χαρτομάνι και η αναποφασιστικότητα επιβάλλουν στην ανάπτυξη της κοινωνίας».
Η λύση για τον Τσε δεν ήταν για παράδειγμα η υπερβολική δραστηριοποίηση, όπως θα ήθελαν να γίνει πιστευτό εν όψει των ευρέως διαδεδομένων στερεότυπων για αυτόν, αλλά «πρέπει να πάρουμε συγκεκριμένα μέτρα που να ωθήσουν τους κρατικούς οργανισμούς στην επιβολή ενός αυστηρού κεντρικού ελέγχου». Και στη συνέχεια: «Οφείλουμε να αναλύσουμε τις υπευθυνότητες κάθε υπαλλήλου, να τις περιορίσουμε στενά μέσα σε όρια που δεν θα μπορεί να τα διαβεί χωρίς να επισύρει αυστηρότατες ποινές πάνω του˙ και μέσα σ΄ αυτά τα όρια ν΄ αφήνουμε πλατειές δυνατότητες».
Ο Τσε δεν ήταν μόνο επιφυλακτικός απέναντι σε προσπάθειες να θέλει να οικοδομήσει κανείς το σοσιαλισμό με καπιταλιστικές μεθόδους. Δεν υπολόγιζε μόνο τα υλικά κίνητρα, αλλά κυρίως την πεποίθηση των ανθρώπων, τις ηθικές αξίες. Στο «Ο σοσιαλισμός και ο άνθρωπος στη Κούβα» έγραψε: «Ακολουθώντας τη χίμαιρα να πραγματοποιήσουμε το σοσιαλισμό με τη βοήθεια σάπιων όπλων, κληρονομημένων από τον καπιταλισμό, (το εμπόρευμα σαν οικονομικό κύτταρο, την αποδοτικότητα, το ατομικό υλικό συμφέρον σαν δύναμη μοχλού κτλ), κινδυνεύουμε να καταλήξουμε σε αδιέξοδο […] Για να οικοδομήσεις τον κομμουνισμό πρέπει ν΄ αλλάξεις τον άνθρωπο ταυτόχρονα με την οικονομική βάση. Γι΄ αυτό κι έχει μεγάλη σημασία η σωστή εκλογή του οργάνου της κινητοποίησης της μάζας. Βασικά αυτό το όργανο πρέπει να είναι ηθικής τάξεως, χωρίς να παραγνωρίζουμε και μια σωστή χρησιμοποίηση τονωτικού υλικού, κυρίως κοινωνικής φύσης».
Σε μια λεπτομερή συνέντευξη με τον Ιγνάσιο Ραμονέ που δημοσιεύτηκε το 2006, ο Φιντέλ Κάστρο τονίζει ακόμη και σήμερα τη σημασία του Τσε στα διάφορα κυβερνητικά πόστα: «Ο Τσε ήταν ο άντρας που έπρεπε να είναι εκεί, για αυτό δε μπορεί να υπάρξει η παραμικρή αμφιβολία, γιατί ο Τσε ήταν επαναστάτης, ήταν κομμουνιστής και ένας εξαίρετος οικονομολόγος».
Μέρος 3ο: Δεν υπάρχουν όρια σ΄ αυτό τον αγώνα
«Έχω γεννηθεί στην Αργεντινή, αυτό δεν είναι μυστικό για κανένα. Είμαι Κουβανός και μαζί Αργεντινός, και αν οι λαμπρότατες περιοχές της Λατινικής Αμερικής δε θίγονται, αισθάνομαι τόσο Λατινοαμερικανός πατριώτης, απ΄ οποιαδήποτε χώρα της Λατινικής Αμερικής, όσο και ο πιο πατριώτης της κάθε μιας. Θα είμαι έτοιμος στην κατάλληλη στιγμή να δώσω τη ζωή μου για την απελευθέρωση μιας λατινοαμερικανικής χώρας δίχως να γυρέψω τίποτε από κανένα, δίχως ν΄ απαιτήσω, δίχως κανέναν να εκμεταλλευτώ».
Διεθνιστής και αντιιμπεριαλιστής

Ο Τσε Γκεβάρα ήταν ένθερμος διεθνιστής και αντιιμπεριαλιστής. Στη Γουατεμάλα είχε αγωνιστεί στο πλευρό της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης του Χακόμπο Αρμπένς. Στην Κούβα διακινδύνευσε τη ζωή του για την απελευθέρωση και στη συνέχεια έβαλε όλες του τις δυνάμεις για την οικοδόμηση μιας νέας, σοσιαλιστικής κοινωνίας. Ως μέλος της επαναστατικής κυβέρνησης ταξίδεψε στις ηπείρους. Ο Φιντέλ Κάστρο θυμήθηκε στη συνομιλία με τον Ιγνάσιο Ραμονέ: «Στα πρώτα έξι ή επτά χρόνια μέχρι το 1965 είχε κάνει το γύρο του κόσμου, είχε συναντήσεις με τον Τσου Εν Λάι, τον Νεχρού, τον Νάσερ, τον Σουκάρνο, επειδή αισθανόταν ένα ισχυρό διεθνιστικό σκοπό και ενδιαφερόταν πολύ για όλα αυτά τα προβλήματα. Θυμάμαι ότι ο Τσε μιλούσε με πολλούς ανθρώπους, σύναψε σχέσεις με τον Τσου Εν Λάι, συναντήθηκε με τον Μάο, έπιασε φιλίες με τους Κινέζους. Δεν είχε συγκρούσεις με τους Σοβιετικούς. Ήταν όμως φανερό ότι περισσότερο βρισκόταν στο πλευρό της Κίνας». Ο ίδιος ο Τσε επέκρινε ανοιχτά τη σοβιετική-κινεζική διαμάχη. «Ένοχοι είναι κι εκείνοι που διατηρούν έναν πόλεμο εξυβρίσεων και τρικλοποδιών, ο οποίος εδώ και πολύ καιρό έχει αρχίσει απ΄ τις δυό μεγάλες δυνάμεις του σοσιαλιστικού στρατοπέδου».
Τον Οκτώβριο του 1960 ο Τσε Γκεβάρα διηύθυνε την πρώτη επίσημη αντιπροσωπεία της Κούβας στη Σοβιετική Ένωση. Για τους Αμερικανούς των ΗΠΑ ο Τσε αυτή την περίοδο, όπως διατύπωσε το περιοδικό «Time», ίσχυε ως ο «εγκέφαλος της επανάστασης», ενώ ο Φιντέλ η καρδιά και ο Ραούλ η γροθιά της. Στο πλαίσιο αυτού του πολύμηνου ταξιδιού ο Τσε επισκέφτηκε επίσης την Κίνα, τη Βόρεια Κορέα, τη Γιουγκοσλαβία και τη Γερμανική Λαοκρατική Δημοκρατία (ΓΛΔ).

Ο Τσε έφτασε το Δεκέμβριο του 1960 στο Βερολίνο για να υπογράψει μια συμφωνία μεταξύ του υπουργείου Εξωτερικού Εμπορίου της ΓΛΔ και της Εθνικής Τράπεζας της Κούβας και να συνάψει νέες εμπορικές συμβάσεις. Στη δεξίωση που ακολούθησε συναντήθηκε για πρώτη φορά με τη νεαρή Γερμανο-Αργεντίνα Ταμάρα Μπούνκε, η οποία μαζί με μια ομάδα νέων Λατινοαμερικανών που ζούσαν στο Βερολίνο, συμμετείχε στη δεξίωση. Στη συνέχεια ο Τσε ταξίδεψε προς τη Λειψία για να συναντηθεί με φοιτητές από την Κούβα καθώς και από άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής που σπούδαζαν εκεί. Η Ταμάρα ως Αργεντίνα συμμετείχε στη συνάντηση και συνόδευσε τον Τσε επιπλέον για πρώτη φορά ως διερμηνέας. Σχεδόν επτά χρόνια αργότερα η Ταμάρα Μπούνκε, γνωστή σαν αντάρτισσα Τάνια, πέθανε στο πλευρό του Τσε Γκεβάρα στον ανταρτοπόλεμο στη Βολιβία.

Κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού ο Τσε φάνηκε βαθύτατα εντυπωσιασμένος από τα επιτεύγματα της Σοβιετικής Ένωσης και των άλλων σοσιαλιστικών χωρών. «Όταν τώρα εγκαταλείπω τη χώρα του σοσιαλισμού που ο ίδιος επισκέφτηκα για πρώτη φορά, θα πάρω μαζί μου… τις εντυπώσεις που μας έμειναν από αυτή τη χώρα τις ημέρες που περάσαμε, στη χώρα που έγινε η πιο βαθιά και η πιο ριζοσπαστική επανάσταση στον κόσμο».
Η ευγνωμοσύνη για την υποστήριξη της Σοβιετικής Ένωσης, η οποία για παράδειγμα αγόραζε την κουβανική ζάχαρη όταν οι ΗΠΑ σταμάτησαν τις εισαγωγές τους από το νησί, δεν εμπόδισε τον Τσε να κάνει κριτική απ΄ τη δική του οπτική στα αρνητικά φαινόμενα. Με το βλέμμα στραμμένο στο άδικο παγκόσμιο εμπόριο, από το οποίο έμμεσα κέρδιζαν και τα σοσιαλιστικά κράτη, ζήτησε τον Φεβρουάριο του 1965 σ΄ ένα αφρικανο-ασιατικό οικονομικό φόρουμ στο Αλγέρι: «Οι σοσιαλιστικές χώρες έχουν την ηθική υποχρέωση να δώσουν τέλος στην τακτική συνενοχή τους με τα κράτη-εκμεταλλευτές της Δύσης». Πολύ περισσότερο, στις σοσιαλιστικές χώρες έπρεπε να είναι σαφές ότι ο δρόμος της απελευθέρωσης των χωρών που απελευθερώνονται από την αποικιακή εξάρτηση, θα κόστιζε κάτι.
Αναχώρηση για το Κονγκό
Μετά τη σταθεροποίηση της κουβανικής επανάστασης ο Τσε αποφάσισε να ενταχθεί πάλι στον ένοπλο αγώνα. Πιστός στην αρχή του ότι σ΄ αυτό τον αγώνα ζωής και θανάτου ενάντια στον ιμπεριαλισμό δεν υπάρχουν σύνορα, αποφάσισε ο ίδιος να πάει στο Κονγκό. Ο σύντροφός του Ulises Estrada Lescaille θυμήθηκε τον Μάιο του 2007 σ΄ ένα άρθρο για το κουβανικό περιοδικό «Bohemia» αυτής της εποχής: «Το 1965 ο Τσε ήταν επικεφαλής μιας εκατοντάδας κουβανών στρατιωτικών συμβούλων οι οποίοι θα έπρεπε να υποστηρίξουν τον κονγκολέζικο λαό. Κατά την αναχώρησή του από την Κούβα ο Φιντέλ, τον οποίο χαρακτήριζε ως επαναστατική ηγετική προσωπικότητα και φίλο, άφησε πίσω μια αποχαιρετιστήρια επιστολή στην οποία παραπέμπει στο κάλεσμα “άλλων πατρίδων αυτής της Γης”… Κατά τη διάρκεια των περιοδειών μέσα από τις περιοχές επιχειρήσεων των κονγκολέζων ανταρτών έγινα μάρτυρας της δυστυχίας στην οποία ζούσαν οι αγρότες, της βαθιάς ριζωμένης σκέψης της φυλής παράλληλα με τα πατριαρχικά και φεουδαρχικά συστήματα, της σκλαβιάς και των θρησκειών. Όλα αυτά τα φαινόμενα επιδρούσαν ενάντια στην εκτεταμένη οργανωμένη ανάπτυξη του ένοπλου αγώνα και ήταν η αιτία που οι Κουβανοί έβαζαν τη δουλειά τους ως στρατιωτικοί σύμβουλοι στην άκρη και πολεμούσαν μαζί με τους κονγκολέζους πατριώτες, δεδομένου ότι αυτή ήταν η πιο αποτελεσματική μορφή εκπαίδευσης των ανταρτών και για το αγωνιστικό ηθικό των διεθνιστών μας».
Τελικά ο αγώνας στο Κονγκό τέλειωσε για τους Κουβανούς με μια ήττα. Μόνο το 1997 κατόρθωσε ο Λοράν Ντεζιρέ Καμπιλά, που είχε πολεμήσει ήδη στο Κονγκό την εποχή του Τσε, να ανατρέψει την για ολόκληρες δεκαετίες δικτατορία του Μομπούτου.
Ανταρτοπόλεμος στη Βολιβία
Για τον Τσε Γκεβάρα όμως με την ήττα στο Κονγκό άρχισε η προετοιμασία για τον ανταρτοπόλεμο στη Βολιβία. Τον Μάρτιο του 1967 στην ανατολική ορεινή περιοχή της κεντρικής Βολιβίας υπήρξαν οι πρώτες συγκρούσεις μεταξύ του Εθνικού Απελευθερωτικού Στρατού (ELN) και των βολιβιανών κυβερνητικών στρατευμάτων. Ενώ όμως οι αντάρτες στη Βολιβία δεν κατόρθωσαν όπως στην κουβανική Σιέρρα Μαέστρα να κερδίσουν την υποστήριξη των αγροτών, η CIAαναγνώρισε σύντομα ότι οι αντάρτες στη νοτιοαμερικανική χώρα ηγούνταν από τον για μεγάλο διάστημα καταζητούμενο και ήδη την εποχή του ακόμη θρυλικό Τσε. Ο βολιβιανός στρατός εξοπλίστηκε βαριά, οι βορειοαμερικανοί στρατιωτικοί σύμβουλοι συμμετείχαν στο κυνήγι του Τσε. Στις 31 Αυγούστου 1967 μια ομάδα τουELN έπεσε στην ενέδρα και σφαγιάστηκε από τα κυβερνητικά στρατεύματα. Εδώ πέθανε και η Ταμάρα Μπούνκε, η αντάρτισσα Τάνια.
Στις 8 Οκτωβρίου ο ELN και τα κυβερνητικά στρατεύματα έδωσαν στην πεδιάδα Γιούρο την τελευταία μάχη. Ο Τσε τραυματισμένος φρουρούνταν σ΄ ένα μικρό σχολείο στη Λα Χιγκουέρα, μέχρι που δόθηκε η διαταγή στη Λα Πας και την Ουάσιγκτον να δολοφονηθεί ο Κομαντάντε. Οι κυβερνώντες φοβούνταν ότι μια δίκη ενάντια στον αντάρτη θα μπορούσε να μετατραπεί σε μια κινηματική δίκη ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Ήθελαν να αποτρέψουν έναν μύθο και να εξαφανίσουν τον Τσε χωρίς ν΄ αφήσουν ίχνη, θάβοντάς τον μετά τη δολοφονία του κοντά σ΄ ένα μικρό στρατιωτικό αεροδρόμιο.

Ο Τσε όμως έγινε αθάνατος. Ακόμη και σήμερα η εικόνα του είναι παρούσα παντού. Ακόμη κι όταν πολλοί από κείνους που σ΄ αυτή εδώ τη χώρα φορούν μπλούζες, μαγιό ή κονκάρδες, γνωρίζουν πολύ λίγα απ΄ ό,τι το όνομα του Κομαντάντε, αυτό είναι ήδη αρκετό για να κάνουν τους άκρως αντιδραστικούς, όπως τον πρώην πρόεδρο της Τσεχίας Βάτσλαβ Χάβελ, πυρ και μανία. Εξοργίζονται για το ότι στη Γερμανία και σε πολλές άλλες χώρες, το πορτρέτο του επαναστάτη είναι πανταχού παρών σε κάθε γωνιά. Γνωρίζουν: Ο Τσε Γκεβάρα για αυτούς, για τον ιμπεριαλισμό, αποτελεί ακόμη και σήμερα απειλή. Γιατί η κληρονομιά του Τσε είναι σήμερα τόσο επίκαιρη όσο και πριν από 40 χρόνια: «Τελικά πρέπει να λάβει κανείς υπόψη του ότι ο ιμπεριαλισμός σαν τελευταίο στάδιο του καπιταλισμού, είναι ένα παγκόσμιο σύστημα, και ότι πρέπει να ηττηθεί σε μια μεγάλη παγκόσμια αντιπαράθεση. Ο στρατηγικός στόχος αυτής της πάλης πρέπει να είναι η εξόντωση του ιμπεριαλισμού. Η συμβολή που πέφτει σε μας, στους εκμεταλλευόμενους και τους αναπτυσσόμενους αυτού του κόσμου, βρίσκεται στο να αφαιρέσουμε από τον ιμπεριαλισμό τις βάσεις της ύπαρξής του, δηλαδή τους καταπιεσμένους λαούς μας, απ΄ τους οποίους απομυζούν κεφάλαια, πρώτες ύλες, τεχνικούς και φτηνές εργατικές δυνάμεις… Μας ωθούν σ΄ αυτό τον αγώνα˙ δε μένει κανένα άλλο μέσο από το να τον προετοιμάσουμε και να αποφασίσουμε να τον αρχίσουμε».
_________
[1] Τάση για την επίλυση των προβλημάτων μέσα από συχνές και ατέρμονες συνεδριάσεις.
Χρονολόγιο
14 Ιουνίου 1928: Γέννηση του Ερνέστο Γκεβάρα ντε λα Σέρνα στο Ροσάριο, Αργεντινή.
1946 – 1953: Φοιτητής στην ιατρική σχολή του Μπουένος Άιρες.
29 Δεκεμβρίου 1951: Μαζί με τον Γκρανάδο ξεκινά το πρώτο του ταξίδι στη Λατινική Αμερική.
1953: Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του στην ιατρική ο Γκεβάρα ταξιδεύει προς τη Βολιβία. Στις 20 Δεκεμβρίου 1953 φτάνει στη Γουατεμάλα.
Ιούνιος 1954: Με ένα πραξικόπημα το οποίο χρηματοδοτήθηκε από τις ΗΠΑ και υποστηρίχτηκε από τη CIA, ανατρέπεται ο πρόεδρος Χακόμπο Άρμπενς. Ο Γκεβάρα ταξιδεύει προς το Μεξικό.
Ιούλιος 1954: Συνάντηση με τον Φιντέλ Κάστρο Ρουζ˙ μετά από μια πρώτη συνομιλία ο Γκεβάρα αποφασίζει να προσχωρήσει στην ομάδα του.
Αύγουστος 1956: Φυλάκιση στο Μεξικό λόγω ένταξης στο τμήμα του Φιντέλ Κάστρο.
25 Νοεμβρίου 1956: Ταξίδι προς την Κούβα με το πλοιάριο «Γκράνμα» μαζί με 82 επαναστάτες.
1956 – 1959: Συμμετοχή στον επαναστατικό απελευθερωτικό αγώνα στη Κούβα, δυό φορές τραυματίας.
5 Ιουνίου 1957: Διορισμός του σε διοικητή της Τέταρτης Φάλαγγας.
28 έως 31 Δεκεμβρίου 1958: Μάχη για την Σάντα Κλάρα.
1 Ιανουαρίου 1959: Απελευθέρωση της Σάντα Κλάρα. Ο δικτάτορας Φουλχένσιο Μπατίστα (1901-1973) φεύγει στην εξορία.
2 Ιανουαρίου 1959: Κατάληψη του φρουρίου Λα Καμπάνια στην Αβάνα.
9 Φεβρουαρίου 1959: Ο Τσε γίνεται πολίτης της Κούβας.
26 Νοεμβρίου 1959: Διορισμός σε διευθυντή της Εθνικής Τράπεζας της Κούβας.
1959 – 1961: Ο Γκεβάρα επισκέπτεται πολλές φορές τη Γερμανική Λαοκρατική Δημοκρατία και την Σοβιετική Ένωση.
23 Φεβρουαρίου 1961: Διορισμός σε υπουργό Βιομηχανίας.
17 Απριλίου 1961: Ματαίωση της εισβολής στον Κόλπο των Χοίρων.
16 Ιανουαρίου 1964: Υπογραφή ενός κουβανο-σοβιετικού πρωτοκόλλου για τεχνική βοήθεια.
15 Μαρτίου 1965: Ο Τσε γράφει αποχαιρετιστήριες επιστολές στους γονείς του, στα παιδιά του και στον Φιντέλ Κάστρο. Θα φύγει για το Κονγκό.
1 Απριλίου 1965: Τελευταία δημόσια εμφάνιση στην Κούβα.
Οκτώβριος 1965: Στο συλλαλητήριο που γίνεται για την ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος Κούβας ο Φιντέλ Κάστρο διαβάζει την επιστολή με την οποία ο Γκεβάρα παραιτείται απ΄ όλες τις θέσεις του.
7 Νοεμβρίου 1966: Άφιξη στο στρατόπεδο των ανταρτών στη Βολιβία, αρχή των σημειώσεών του σ΄ ένα ημερολόγιο.
23 Μαρτίου 1967: Έναρξη των στρατιωτικών ενεργειών.
8 Οκτωβρίου 1967: Μάχη στην πεδιάδα Γιούρο. Ο τραυματίας Τσε αιχμαλωτίζεται και δολοφονείται με εντολή της βολιβιανής κυβέρνησης και τη συνέργεια της CIA.
18 Οκτωβρίου 1967: Ο Φιντέλ Κάστρο επιβεβαίωσε ότι ο Τσε πέθανε στη Βολιβία. Στην κηδεία παίρνουν μέρος στην Αβάνα ένα εκατομμύριο Κουβανοί.
12 Ιουλίου 1997: Η σορός του Τσε Γκεβάρα ταυτοποιήθηκε στο Βαλεγκράντε. Την ίδια μέρα μεταφέρεται στην Αβάνα.
Πηγή: Unsere Zeit (εφημερίδα του Γερμανικού Κ Κ), 21/09, 28/09 και 05/10 του 2007.
Μετάφραση – Επιμέλεια: Παναγιώτης Γαβάνας
Back To Top