Articles by "Αφιερώματα"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αφιερώματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
της Vicky Papageorgiou *

Έφτασα στο Μόναχο την περασμένη Δευτέρα, 25 Μαρτίου για τη Διάσκεψη LMU του Πανεπιστημίου του Μονάχου. Μόλις έφτασα, περιηγήθηκα για λίγο στην πόλη και έπειτα κατευθείαν στο διάσημο Haus der Kunst. Αυτές τις μέρες, παρουσιάζεται η έκθεση "El Anatsui: Triumphant Scale" και ήταν  ευκαιρία  ζωής για να την δω. 

Η έκθεση διοργανώνεται από το Haus der Kunst του Μονάχου, σε συνεργασία με το Mathaf: Αραβικό Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Ντόχα, το Kunstmuseum Bern και το Μουσείο Guggenheim του Μπιλμπάο.  Η έκθεση επικεντρώνεται στην θριαμβευτική και μνημειώδη φύση του πρωτοποριακού έργου του El Anatsui. 
Αυτά είναι έργα από καπάκια μπουκαλιών δύο τελευταίων δεκαετιών. Η παρουσία τους είναι επιβλητική καθώς στέκονται στους τοίχους σαν υφαντά υφάσματα τεράστιου εύρους. 

Ποιος είναι ο El Anatsui;


Ο El Anatsui, γλύπτης από τη Γκάνα που ζει και εργάζεται στη Νιγηρία, φημίζεται για τη μετατροπή απλών υλικών καθημερινής χρήσης σε δημιουργίες μεγάλης κλίμακας.
Σε αυτή την έκθεση φιλοξενείται μια διάσημη σειρά κατασκευών και συναρμολογήσεων τοίχου. 


Τα υλικά του


"Η ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕΤΑΞΥ ΤΗΣ ΑΦΡΙΚΗΣ, ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΟΥ ΜΕ ΥΛΙΚΑ ΚΑΛΥΨΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΙΩΝ"

Τα υλικά του: καλύμματα φιαλών, παλιές κονσέρβες γάλακτος, καρφιά σιδήρου και πλάκες εκτύπωσης. Η χρήση των υλικών του είναι συμβολική. Ο ίδιος παραδέχεται ότι χρησιμοποιεί ανακυκλωμένα αφρικανικά υλικά, επισημαίνοντας ότι ο καλλιτέχνης πρέπει να χρησιμοποιεί υλικά που βρίσκονται στην εγγύτητά του όπως αρχαίοι ή οι πρώτοι καλλιτέχνες. Επίσης, για το γεγονός ότι σε ορισμένα μέρη του κόσμου ο κόσμος πρέπει να ξαναχρησιμοποιεί υλικά από αναγκαιότητα, και όχι ως επιλογή. 


Ο σκοπός του δεν είναι να επαναφέρει κάτι που προηγουμένως απορρίφθηκε σε κάτι όμορφο. 
Αυτά τα υλικά υπονοούν επίσης έννοιες όπως ο καταναλωτισμός και η σύνδεσή τους με τη δουλεία. Για παράδειγμα, τα καπάκια φιαλών προέρχονται από σκληρά ποτά που εισήγαγαν οι Ευρωπαίοι ως νόμισμα. Έτσι, μας υπενθυμίζουν την εποχή της διατλαντικής σκλαβιάς και της αποικιοκρατίας. Τα καπάκια φιαλών συμβολίζουν ένα είδος υποδούλωσης. 


Πλησιάζοντας πιο κοντά στα έργα, αυτό που μπορεί να παρατηρηθεί είναι πως ένας μεγάλος αριθμός από αυτά τα καλύμματα φιαλών υφαίνονται μαζί με σύρμα χαλκού για να δημιουργήσουν αυτά τα μοναδικά «υφάσματα» συγκεντρώνοντας μικρότερα τμήματα που αποτελούν ένα ενιαίο έργο, υπενθυμίζοντας τη δημιουργία ανθρώπινων κοινοτήτων που  σχηματίζονται από μεμονωμένες υποκειμενικότητες που συνδέονται μεταξύ τους. 


Είναι πολύ ενδιαφέρον να κοιτάξουμε από πολύ κοντά και να παρατηρήσουμε τη διαδικασία κοπής, ισοπέδωσης, συμπίεσης, στρίψιμο, δίπλωσης και σύνδεσης των χιλιάδων αυτών καπακιών μπουκαλιών. Το έργο του θέτει ερωτήματα σχετικά με την εθνοτική ταυτότητα, συνδυάζοντας τις παραδοσιακές αφρικανικές τεχνικές και τις εικόνες με την αφαίρεση (η οποία αναμφίβολα έχει τις ρίζες της στη δυτική τέχνη). 
Το ενδιαφέρον του για την αφρικανική τέχνη τον οδήγησε να συνδεθεί με την ομάδα Nsukka της δεκαετίας του 1970.


Ένας ακόμη λόγος για τον οποίο δεν μπορούσα να χάσω αυτή την ευκαιρία ήταν ότι την έκθεση επιμελήθηκε ο Okwui Enwezor, πρώην διευθυντής του Haus der Kunst, ο οποίος απεβίωσε μόλις πριν λίγο καιρό (καθώς και ο Chika Okeke-Agulu, καθηγητής στο τμήμα Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης στο Πανεπιστήμιο του Princeton και Assistant Damian Lentini, Επιμελήτρια στο Haus der Kunst). Το έργο του είχε κάνει τεράστια διαφορά στην επιμέλεια και μας λείπει πολύ.



English Teacher στην εταιρεία St Clare's, Oxford, Editor στην εταιρεία Visual Arts Circle και Editor στην εταιρεία ELTA Serbia - English Language Teachers' Association
Σπούδασε MA Art History, Theory, & Criticism στο Goldsmiths, University of London

πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Β. Δρακόπουλου

Από τον Σεπτέμβριο του 1814 η Φιλική Εταιρεία, δημιούργημα των Αθανασίου Τσακάλωφ, Εμμανουήλ Ξάνθου και Νικολάου Σκουφά, είχε αναλάβει την προετοιμασία του ξεσηκωμού – γράφει το Νational Geographic.
Οι ιδρυτές της επέλεξαν την Οδησσό ως βάση της Εταιρείας γιατί σε αυτήν υπήρχε ακμάζον από το εμπόριο ελληνικό στοιχείο, ήταν ασφαλής πόλη για τους ομογενείς, μια και ανήκε στη Ρωσική Αυτοκρατορία, και τέλος γιατί βρισκόταν κοντά στον ευρύτερο ελληνικό χώρο.

Οι Φιλικοί στην Οδησσό της Ουκρανίας ορκίζονταν στον
ελληνικό ναό της Αγίας Τριάδας που λειτουργεί και σήμερα

Οι τρεις φίλοι δημιούργησαν πέντε βαθμούς μελών και αργότερα πρόσθεσαν και δύο στρατιωτικούς βαθμούς. Δημιούργησαν, για λόγους ασφαλείας, ένα κρυπτογραφικό σύστημα αναγνώρισης και ονόμασαν Αρχήν την ανώτατη, αλλά ανύπαρκτη ακόμη, εξουσία του απελευθερωτικού κινήματος. Γύρω από την Αρχή σκόπιμα είχαν δημιουργήσει μιαν ατμόσφαιρα μυστηρίου και άφηναν να πλανάται η εντύπωση πως ίσως ήταν ο τσάρος. Η Εταιρεία σύντομα απέκτησε χιλιάδες μέλη, αποστόλους της ιδέας της επανάστασης. Η ορκωμοσία των πρώτων Φιλικών στην Οδησσό γινόταν στην ελληνική εκκλησία της Αγίας Τριάδας που λειτουργεί ακόμη και σήμερα.

Τον Φεβρουάριο του 1820 προτάθηκε στον ίδιο τον Καποδίστρια, υπουργό Εξωτερικών της Ρωσίας, να αναλάβει την αρχηγία της Εταιρείας, αλλά αυτός αρνήθηκε γιατί δεν πίστευε πως ο καιρός ήταν κατάλληλος για επαναστάσεις. Αντίθετα ο πρίγκιπας Αλέξανδρος Υψηλάντης, γιος του ηγεμόνα της Βλαχίας και της Μολδαβίας και υπασπιστής του τσάρου Αλεξάνδρου Α΄, ενθουσιώδης πατριώτης και ρομαντικός, δέχθηκε.


Ο ναός των Τριών Ιεραρχών στο Ιάσιο της Ρουμανίας
όπου ο Υψηλάντης κήρυξε την Επανάσταση
την 26η Φεβρουαρίου 1821
Λίγο μετά ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, επικεφαλής πλέον της Εταιρείας, επισπεύδει την εφαρμογή του επαναστατικού σχεδίου το οποίο είχε κυρίως χαρακτήρα αντιπερισπασμού, ώστε η επανάσταση στη Νότια Ελλάδα και ιδιαίτερα στην Πελοπόννησο να εξελιχθεί χωρίς την πίεση ισχυρών τουρκικών στρατευμάτων.

Ετσι, στις 26 Φεβρουαρίου του 1821 στην εκκλησία των Τριών Ιεραρχών του Ιασίου, ετελέσθη δοξολογία στη διάρκεια της οποίας ο Μητροπολίτης Βενιαμίν ευλόγησε την ελληνική σημαία και ο Αλέξανδρος Υψηλάντης ξεκίνησε την Επανάσταση.

Δυστυχώς, όμως, η άδεια την οποία παραχώρησε ο τσάρος για την είσοδο τουρκικών στρατευμάτων στις αποστρατιωτικοποιημένες ηγεμονίες οδήγησε στις 6-7 Ιουνίου του 1821 στη δραματική μάχη του Δραγατσανίου. Εκεί παρά τον ηρωικό αγώνα των Ιερολοχιτών τα επαναστατικά στρατεύματα ηττήθηκαν. Ο Υψηλάντης στη συνέχεια κατέφυγε στην Αυστρία όπου τον συνέλαβαν οι αυστριακές αρχές και τον φυλάκισαν ως το 1827. Εναν χρόνο μετά την απελευθέρωσή του πέθανε.


Το μνημείο στην πλατεία του Αγίου Γεωργίου της Πάτρας,
όπου στις 23 Μαρτίου 1821 ο Παλαιών Πατρών
Γερμανός ευλόγησε τη σημαία των επαναστατών
Στην Πελοπόννησο, ήδη από την 21η Μαρτίου, οι επαναστάτες κατέλαβαν τα Καλάβρυτα, στις 22 Μαρτίου ο Ανδρέας Λόντος ύψωσε τη σημαία της επανάστασης στη Βοστίτσα, το σημερινό Αίγιο, ενώ στις 23 Μαρτίου η φλόγα της επανάστασης ανάβει και στην Πάτρα. Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός στήνει στην πλατεία του Αγίου Γεωργίου μια κόκκινη σημαία με μαύρο σταυρό και ορκίζει τους αγωνιστές. Την ίδια ημέρα ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, επικεφαλής πολλών άλλων αγωνιστών, απελευθέρωσαν την Καλαμάτα και κήρυξαν την επανάσταση στον ναό των Αγίων Αποστόλων.

Ασφαλώς φαίνεται περίεργο το γεγονός της αναφοράς της 25ης Μαρτίου ως αρχής της επανάστασης στην Αγία Λαύρα και, μάλιστα, συνδυασμένης με την ευλογία του λαβάρου από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό. Το ίδιο λάβαρο που χρησιμοποίησε ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος στις συγκεντρώσεις που αφορούσαν τις ταυτότητες και το οποίο ουδεμία σχέση έχει ακόμη και με το λάβαρο των επαναστατών που ευλόγησε στην πλατεία του Αγίου Γεωργίου των Πατρών ο Παλαιών Πατρών Γερμανός. Το οποίο ήταν κόκκινο με μαύρο σταυρό στη μέση. Αλλωστε στην ίδια πλατεία υπάρχει και μνημείο που αφορά την εν λόγω εκδήλωση. Φαίνεται, πάντως, ότι η 25η Μαρτίου δεν ορίστηκε χωρίς να υπάρχει κάποιος λόγος, πέρα από τον συνδυασμό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Σύμφωνα με στοιχεία τα οποία σχετίζονται με τους αρχικούς σχεδιασμούς του Υψηλάντη η έναρξη της επανάστασης στην Πελοπόννησο είχε σχεδιαστεί για την 25η Μαρτίου.

Στο κοιμητήριο του Δραγατσανίου στη Ρουμανία υπάρχει το Μνημείο των Πεσόντων Ιερολοχιτών

 Στις 23 Μαρτίου o Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης
κήρυξαν την Επανάσταση στην Καλαμάτα στον ναό των Αγίων Αποστόλων,
που εξακολουθεί να λειτουργεί και σήμερα



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του ακτιβιστή

Είναι ίσως ένα από τα πιο σημαντικά ζητήματα που απασχολούν ένα μεγάλο μέρος των κατοίκων της Περαίας, αλλά και  του Πλαγιαρίου και του Τριλόφου. Ένα πρόβλημα που τους ταλανίζει χρόνια, που είναι απογοητευμένοι από τη στασιμότητά του , που απειλεί την υγεία των ιδίων και των παιδιών τους, και που επί χρόνια το γνωρίζουν οι διοικήσεις των δύο δήμων (Θερμαϊκού και Θέρμης) χωρίς να μπορούν να το αντιμετωπίσουν.
Είναι αυτό της διαρκούς μόλυνσης του περιβάλλοντος από τα τοξικά αέρια που εκλύονται από τις καύσεις ελαστικών και καλωδίων για την αφαίρεση υλικών (χαλκού κλπ).
Η εστία των πυρκαγιών που υψώνουν απειλητικά τα μαύρα νέφη βρίσκεται στα όρια των δύο δήμων, στην περιοχή του καταυλισμού των Ρομά.

Είναι τόσο δύσκολο να αντιμετωπιστεί και γιατί οι διοικήσεις των δύο δήμων δεν έχουν καταφέρει να λύσουν το πρόβλημα; ρωτώ την κα Σοφία Βασιλειάδου, πρωτεργάτη και ηγετικό στέλεχος της Κίνησης Πολιτών Δήμων Θερμαϊκού & Θέρμης Ενάντια στην Περιβαλλοντική Ρύπανση.

Το πρόβλημα αυτό μπορεί να φαίνεται ως άλυτο αλλά πιστεύω πως υπάρχουνε λύσεις. Θα πρέπει όμως να θελήσουν συντονισμένα κάποιοι να ασχοληθούν. Παρατηρείται μια απροθυμία από πλευράς Δήμων να προσεγγίσουν και να το επιλύσουν. Παρ' ότι επιδεινώνεται η κατάσταση δεν διακρίνω καμιά ενέργεια από πλευράς των αρμοδίων για αντιμετώπιση του φαινομένου.

Τί μπορεί κατά τη γνώμη σας να γίνει;


Θα πρέπει να υπάρξει μια συντονισμένη δράση τριών πλευρών: Των δύο δήμων που εμπλέκονται, της Περιφέρειας και της Ειδικής Γραμματείας για την Κοινωνική Ένταξη των Ρομά. Αυτό άλλωστε προτείνει στο πόρισμά του ο Συνήγορος του Πολίτη που έχει ασχοληθεί επισταμένα με το ζήτημα. Μάλιστα οι διαπιστώσεις του Συνηγόρου είναι καταπέλτης για τους δήμους.

Η λύση θα μπορούσε να ξεκινήσει με την ένταξη των Ρομά σε ένα Ευρωπαϊκό πρόγραμμα (υπάρχει και είναι σε ισχύ μέχρι και το 2020) και αυτό είναι ευθύνη του κυβερνητικού παράγοντα (κράτος). Όμως ταυτόχρονα θα πρέπει να πάψει να λειτουργεί αυτή η τεράστια παράνομη χωματερή και εδώ υπάρχουν τεράστιες ευθύνες από τους δύο δήμους. Ο χώρος είναι χώρος απόθεσης απορριμάτων που όσο κι αν κατά καιρούς απομακρύνονται, αυτό φαίνεται πως δεν είναι αρκετό.

Πριν μερικές μέρες είχε γίνει ένα ρεπορτάζ από το STAR και συμμετείχατε ως Κίνηση, ποια είναι η άποψη των Ρομά; Το ρωτώ γιατί ελλοχεύει ο κίνδυνος ανάπτυξης ρατσιστικών συμπεριφορών εναντίον τους, αφού κατηγορούνται ως δράστες της ανομίας και μόλυνσης του περιβάλλοντος.


Εκείνοι από την πλευρά τους εντοπίζουν το πρόβλημα στην έλλειψη νερού και ρεύματος που δεν τους παρέχονται από τα δίκτυα των δήμων με αποτέλεσμα να καταφεύγουν στην κλοπή ρεύματος και νερού. Εγώ θα σας έλεγα πως οι καλές συνθήκες διαβίωσης και η αλλαγή της νοοτροπίας που μπορεί να επιτευχθεί με τη μόρφωση και την φοίτηση των παιδιών στα σχολεία. Και απορώ γιατί δεν τους παρέχεται υδροδότηση και ρευματοδότηση, αφού είναι καταγεγραμμένοι στο δήμο.

Προφανώς γιατί δεν έχουν ιδιοκτησία. Μπορεί να μένουν στον καταυλισμό 20 ή και περισσότερα χρόνια αλλά δεν έχουν κυριότητα της γης.

Σωστά. Άρα πάμε τώρα στο ζήτημα της ένταξης. Αν με συντονισμένες ενέργειες ενταχθούν σε ένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα μπορούν να εγκατασταθούν σε ένα τόπο, που δεν είναι υποχρεωτικό να είναι στα τσαΐρια της Περαίας. Μπορεί να είναι κάπου αλλού. Και βέβαια εκεί θα είναι υπό έλεγχο αφού δημιουργηθούν σωστές συνθήκες στέγασης (με εγκατάσταση οικίσκων). Οι Ρομά ισχυρίζονται ότι αν συμβεί κάτι τέτοιο και υπάρχουν όρια και περιφράξεις και εποπτεία δεν θα δύνανται να εισέρχονται οι ξένοι προς τον καταυλισμό. Αφήνουν την εντύπωση ότι για πολλά δεινά ευθύνονται οι μη μόνιμοι κάτοικοι του καταυλισμού.
Επίσης ζητούν κάδους και συστηματική αποκομιδή. Επικαλούνται την έλλειψη κάδων.
Και εδώ θέλω να σας πω πως για την χωματερή δεν  φταίνε μόνο οι Ρομά. Γίναμε μάρτυρες της έλευσης 4-5 φορτηγών που ερχόντουσαν να αποθέσουν απορρίμματα και έφευγαν όταν διαπίστωναν την παρουσία των τηλεοπτικών καμερών.

Ένα άλλο ζήτημα που μπορεί να περιορίσει ή και να εξαλείψει το φαινόμενο της καύσης αλλά και της κλοπής υλικών θα ήταν ο έλεγχος των επιχειρήσεων περισυλλογής και διάλυσης παλαιών μετάλλων (σκραπ), όπως αναφέρει και η έκθεση του Συνηγόρου του Πολίτη. Ενδεχόμενα θα μπορούσαν να μη δίδονται άδειες από τους δήμους για τέτοιου είδους επιχειρήσεις και ο επισταμένος έλεγχος τους για αποδοχή προϊόντων εγκλήματος. Να σημειωθεί πως οι άδειες έχουν εκδοθεί από κάποιον από τους δύο δήμους.


Θεωρείς πως η αδιαφορία των δήμων μπορεί να οφείλεται στον προσεταιρισμό των ρομά και την διεκδίκηση ψηφοθηρικών οφελών;


Πιστεύω ακράδαντα πως θα κέρδιζε ψήφους όποιος είχε σα στόχο την επίλυση του προβλήματος. Κι αυτό γιατί η αγανάκτηση των πολιτών εξαιτίας της αδιαφορίας των εμπλεκομένων μερών έχει χτυπήσει κόκκινο. Και πάλι να επαναλάβω πως η Πολιτεία, η Περιφέρεια και οι Δήμοι συντονισμένα θα μπορούσαν να δρομολογήσουν τη λύση.


Δημοσιεύουμε την έκθεση του Συνηγόρου του Πολίτη:






Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του ακτιβιστή

Πιθανολογώ πως πολλοί έχουμε ακούσει για το Bitcoin, αρκετοί έχουμε διαβάσει ειδήσεις και άρθρα σχετικά με την ραγδαία αύξηση της τιμής του, λίγοι έχουμε ενημερωθεί γι'αυτό το ψηφιακό νόμισμα και τα κρυπτονομίσματα και ελάχιστοι γνωρίζουν για το blockchain.
Χωρίς να είμαι ειδικός και μη θέλοντας να προβάλλω γνώσεις που δεν κατέχω, θα επιχειρήσω όμως να μεταφέρω σ΄αυτό το ποστ τον ενθουσιασμό αλλά και τους προβληματισμούς μου σχετικά με την "μαμά - εφαρμογή - σύστημα" που δημιούργησε τα κρυπτονομίσματα και προβλέπεται να φέρει τη νέα επανάσταση στη ζωή μας τα αμέσως προσεχή χρόνια.

Blockchain

Η δημιουργία του Blockchain προήλθε από την κάλυψη μιας ανάγκης, που ως φαίνεται αδυνατούν να καλύψουν όλες σχεδόν οι οργανωμένες δομές της κοινωνίας μας έως τα σήμερα.
Ας υποθέσουμε πως καταστρέφονται από πυρκαγιά ή εκτεταμένη δολιοφθορά ίσως εξαιτίας πολεμικών επιχειρήσεων, τα αρχεία του κράτους που πιστοποιούν την ταυτότητα των πολιτών του.
Οι τράπεζες, το ληξιαρχείο ή κατ' επέκταση το κράτος που πιστοποιεί την ταυτότητα και την ύπαρξη των πολιτών του και την πραγματοποίηση οποιασδήποτε συναλλαγής κρατάει τα αρχεία του σε σκονισμένα υπόγεια μέσα από τόνους εγγράφων από χαρτί. Αν αυτά καταστραφούν τότε όλα είναι στον αέρα. Ποιός μπορεί να αποδείξει τί;
 Ο αλγόριθμος του blockchain κάνει την ίδια δουλειά αλλά το πραγματοποιεί αυτό χρησιμοποιώντας μαθηματικά και χωρίς να χρησιμοποιεί χαρτιά και ερμάρια με ντοσιέ και πιστοποιητικά.


Ένα block (τουβλάκι) είναι ένα αρχείο στην αλυσίδα που περιέχει δεδομένα και επικυρώσεις συναλλαγών.
Κάθε συναλλαγή πιστοποιείται όχι από μια κεντρική υπηρεσία αλλά από χιλιάδες υπολογιστές σε όλο τον κόσμο. Ο ευάλωτος ανθρώπινος παράγοντας δεν είναι μέλος αυτής της διαδικασίας.
Παραδείγματος χάριν το Bitcoin είναι μια τράπεζα χωρίς όμως να υπάρχει τράπεζα.
Μπορείς για παράδειγμα να φτιάξεις κτηματολόγιο χωρίς το κτηματολόγιο. Να δημιουργήσεις ένα ebay χωρίς όμως να έχεις ebay.

Το blockchain αναμένεται πως θα αλλάξει πλήρως την ζωή μας μέχρι το 2030, όπου προβλέπεται να ζούμε σε έναν εντελώς καινούργιο κόσμο. Γνώστες ισχυρίζονται ότι μπαίνει η κοινωνία μας στην 4η βιομηχανική επανάσταση (ατμός, βιομηχανία, υπολογιστές - ίντερνετ, blockchain).
Θεωρείται πως πρόκειται για τη νέα επανάσταση που δεν μπορούμε ακόμα να προβλέψουμε ποια θα είναι η πραγματικά μεγαλύτερη εφαρμογή του.

Μπορούμε όμως να φανταστούμε το blockchain  σαν ένα μεγάλο ψηφιακό βιβλίο που δεν φαίνεται αλλά υπάρχει και συνδέει όλο τον κόσμο (όπως είναι το ίντερνετ σήμερα).

Το blockchain αποθηκεύει μόνιμα πληροφορίες σε ένα δίκτυο υπολογιστών. Αυτό όχι μόνο αποκεντρώνει τις πληροφορίες αλλά και τις διανέμει (κάτι σαν το παλαιότερο peer to peer).


Πώς μπορεί όμως να παραμείνει ασφαλές και προστατευμένο από τους χάκερς ;
Οι υποστηρικτές του ισχυρίζονται πως η προστασία του είναι οι εκατομμύρια χρήστες του. Καθίσταται δύσκολο για ένα άτομο να καταλύσει το δίκτυο ή να το αλλοιώσει. (μια μεγάλη ομάδα όμως ;; )
Τα πολλά άτομα που τρέχουν το σύστημα χρησιμοποιούν τους υπολογιστές τους για να κρατούν πληθώρα αρχείων που θα υποβάλλονται από άλλους χρήστες.
Τα αρχεία είναι τα blocks.
Κάθε blog έχει χρονική σήμανση και έναν σύνδεσμο σε προηγούμενο block, σχηματίζοντας μια χρονολογική αλυσίδα.
Μπορείς να το δεις και να προσθέσεις αρχεία (τουβλάκια δηλ) αλλά δεν μπορείς να αλλάξεις τις πληροφορίες που υπάρχουν ήδη.
Άρα είναι μια τεχνολογία που δεν γουστάρει και δεν επιδέχεται ηγέτες.
Κι αν αναπτυχθεί πλήρως μάλλον θα αμφισβητήσει πολλά μονοπώλια.

Κρυπτονομίσματα - Bitcoin

Η πρώτη εφαρμογή του blogchain είναι τα κρυπτονομίσματα.
Η ανάπτυξή τους βασίζεται σ' αυτή την ιδέα της εμπιστοσύνης.
Ξεκίνησαν πολύ πρόσφατα. Εμφανίστηκαν αμέσως μετά την πτώση της Lehman Brothers και την κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος παγκόσμια.
Το 2009 το πλέον διαδεδομένο κρυπτονόμισμα ήταν το Bitcoin.

Τί όμως είναι το Bitcoin ?

Το Bitcoin είναι το πρώτο αποκεντρωμένο κρυπτονόμισμα (ή ψηφιακό νόμισμα), που μας επιτρέπει να κάνουμε άμεσα συναλλαγές χωρίς την ανάγκη χρήσης του κλασσικού τραπεζικού συστήματος.
Δηλαδή δεν χρειάζεται κανείς να έχει κανείς τραπεζικό λογαριασμό για να συναλλαχθεί με το Bitcoin.
Το μόνο που χρειάζεται είναι να έχει μια εφαρμογή, η οποία ονομάζεται “πορτοφόλι Bitcoin” ή bitcoin wallet (στον υπολογιστή του, στο κινητό του ή Online), για να στείλει μικρά ή μεγάλα ποσά σε κάποιον άλλο χρήστη.
Όπως τα websites μας επέτρεψαν να διαβάσουμε ειδήσεις δωρεάν, το email μας επέτρεψε να στέλνουμε δωρεάν γράμματα, το Skype & το Viber μας επέτρεψαν να κάνουμε δωρεάν κλήσεις έτι και  το bitcoin μας επιτρέπει να αποστέλλουμε χρήματα παντού στον κόσμο, με ελάχιστη χρέωση, άμεσα και μάλιστα χωρίς κανέναν να ελέγχει την συναλλαγή μας.

Είναι το Bitcoin νόμιμο ?

Από νομικής άποψης τα κρυπτονομίσματα επίσης δεν θεωρούνται συμβατικά χρήματα καθώς δεν εκδίδονται από κεντρικές τράπεζες κρατών.
Άρα, τα εικονικά νομίσματα δεν εμπίπτουν στην έννοια του χρήματος ή κάποιου αναγνωρισμένου νομίσματος.
Από νομικής άποψης λοιπόν το bitcoin αποτελεί ουσιαστικά ένα μέσο πληρωμής, στο οποίο συμφωνείται συμβατικά η αποδοχή μιας ισοτιμίας μεταξύ των συναλλασσομένων.
Άρα εφόσον οι επιχειρήσεις που συμμετέχουν στην συναλλαγή το αποδέχονται ως μέσο εξόφλησης, θεωρείται αποδεκτό.

Τι είναι τα κρυπτονομίσματα;

Ο τρόπος λειτουργίας και ο κώδικας προγραμματισμού του Bitcoin έγινε διαθέσιμος στον ευρύ κόσμο από κάποιον Satoshi Nakamoto, περίπου το 2008 και διαδόθηκε γρήγορα μέσα από forum και το internet.
Είχαν γίνει και άλλες προσπάθειες στο παρελθόν να δημιουργηθεί ένα αποκεντρωμένο ψηφιακό νόμισμα και πάντα υπήρχαν προβλήματα ασφάλειας, διαθεσιμότητας του δικτύου, αυθεντικότητας του νομίσματος κλπ.
Όταν ο φερόμενος ως Satoshi Nakamoto δημοσίευσε το “Bitcoin Whitepaper” υποστήριζε ότι αντιμετώπισε όλα αυτά τα προβλήματα του παρελθόντος και διέθεσε τον κώδικα του και το σύστημα του με “ανοικτό κώδικα” για να βελτιστοποιηθεί αν χρειαστεί από την κοινότητα των προγραμματιστών.
Να σημειωθεί ότι δεν βρέθηκε ποτέ ποιος πραγματικά ήταν ο Satoshi Nakamoto, παρόλο που πολλοί προσπάθησαν να διεκδικήσουν την ταυτότητα του.
Μετά την επιτυχία του Bitcoin τα τελευταία χρόνια, αρκετές άλλες κοινότητες άλλαξαν τον αρχικό κώδικα και δημιουργήσανε με την ίδια λογική και άλλα κρυπτονομίσματα.
Λέγονται κρυπτονομίσματα διότι η λογική της ασφάλειας τους και της επαλήθευσης των συναλλαγών γίνεται με κρυπτογράφηση των δεδομένων.

Πως μπορώ να κάνω συναλλαγές σε Bitcoins ή άλλα κρυπτονομίσματα ? 


Τα κρυπτονομίσματα δεν ανήκουν σε κάποια τράπεζα. Παρόλα αυτά όμως σου δίνουν τη δυνατότητα να αγοράσεις, να πουλήσεις και να μεταφέρεις χρήμα, που θα χρησιμοποιήσεις εύκολα για τις συναλλαγές σου σε καταστήματα κάθε είδους, ακόμη και σε πανεπιστήμια πληρώνοντας δίδακτρα σπουδών, δικηγορικά γραφεία ή και τουριστικές επιχειρήσεις σε όλον τον κόσμο.


Μπορείτε απλά να απευθυνθείτε σε ένα ΑΤΜ κρυπτονομισμάτων, τα οποία ταχέως αναπτύσσονται ακόμα και στη χώρα μας.

Περισσότερα από 17 ΑΤΜ λειτουργούν στην Ελλάδα, δύο από τα οποία στη Θεσσαλονίκη, το ένα στην Αναγεννήσεως 7, κοντά στα Δικαστήρια. Δύο λειτουργούν στην Αθήνα, και από ένα στην Πάτρα, Λάρισα, Μύκονο, Καλαμάτα και Κρήτη.


Πηγές που συνέβαλαν στη δημιουργία του παρόντος ενημερωτικού άρθρου:

https://webtv.ert.gr/ert1/ert-report/06mar2019-ert-report/
https://www.newmoney.gr/agores/369298-ola-osa-de-sas-lene-gia-ta-kriptonomismata
http://www.capital.gr/me-apopsi/3272145/bitcoin-kai-kruptonomismata
http://www.kathimerini.gr/982852/article/oikonomia/ellhnikh-oikonomia/ay3anontai-kai-plh8ainoyn-ta-atm-kryptonomismatwn
https://mikemingos.gr/11436-ti-ine-to-bitcoin-ke-pos-boro-na-to-chrisimopiiso/



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Επιφανείς αρχαίοι έλληνες παιδεραστές‒ομοφυλόφιλοι
«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους ανθρώπους,
τους χωρίς ιδιαίτερη ανάπτυξη...

»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες και τα νεαρά παιδιά),
που διακρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Αφροδίτη,
που δεν προέκυψε από την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος... πώς στερείται παραφοράς...

Έτσι, όσοι εμπνέονται από το αρσενικό φύλο, 
ερωτεύονται το φύλο, το οποίο εκ φύσεως
έχει μεγαλύτερη ρώμη και περισσότερη ευφυία».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c

Ο όρος «παιδεραστία» στα αρχαία ελληνικά κείμενα νοείται ως η διαστροφή του γενετήσιου ένστικτου του σφοδρού ερωτικού πάθους άνδρα προς τα αγόρια, προς ικανοποίηση του οποίου επιζητείται η σαρκική απόλαυση. Γιʼ αυτό το λόγο η λέξη «παιδεραστής» λεγόταν από τους αρχαίους κυρίως με κακή σημασία (Πλάτωνα: «Συμπόσιο», 192b, Αριστοφάνη: «Αχαρνής», 265 κ.λπ.).

Δεν επρόκειτο για κάποια ομοφυλοφιλική προτίμηση ορισμένων ατόμων ‒που ασφαλώς θα ήταν κατανοητό και αναφαίρετο δικαίωμά τους‒, αλλά για έναν ευρύ, απόλυτα αποδεκτό κοινωνικό θεσμό, που αν τον κατανοήσουμε, θα προκύψει μια εντελώς διαφορετική εικόνα για τη ζωή κατά την αρχαιότητα, από την εξιδανικευμένη, που κατά κόρον παρουσιάζεται.

Οι γυναίκες ήταν περιορισμένες όλη μέρα στους γυναικωνίτες ‒υπήρχε και γυναικονόμος, που επόπτευε τα ήθη και την κοσμιότητά τους‒, ενώ οι άνδρες τριγυρνούσαν κυρίως στις φιλοσοφικές σχολές και στα γυμναστήρια, προκειμένου να βρουν κάποιο αγόρι, για να ασελγήσουν ερωτικά σε βάρος του.

Τρία ζευγάρια ανδρών με πέη σε στύση ερωτοτροπούν με νεαρούς (αριστερά), ενώ ένας άλλος άνδρας επίσης σε διέγερση (δεξιά) πλησιάζει έναν άλλον νεαρό, ο οποίος φαίνεται να τον απορρίπτει απομακρυνόμενος. (Αττικό μελανόμορφο αγγείο, 6ος αι. π.Χ., Χαϊδελβέργη).

Η αντίληψη της εποχής ήταν, πως οι νέοι έπρεπε να γυμνάζονται στο ύπαιθρο και οι γυναίκες ν' αποφεύγουν τον ήλιο (οι γυναίκες στις Εκκλησιάζουσες του Αριστοφάνη, που ήθελαν να μεταμφιεσθούν σε άντρες και να ξεγελάσουν τη βουλή, έπρεπε να κάνουν ό,τι μπορούσαν για να μαυρίσουν, 62-4), επέφερε την καθιέρωση της συνήθειας να απεικονίζονται στα αρχαϊκά μελανόμορφα αγγεία οι άντρες και οι νέοι μαύροι, ενώ οι γυναίκες λευκές. 

Στο παραπάνω αγγείο, ο καλλιτέχνης ζωγράφισε άλλους άνδρες μαύρους κι άλλους λευκούς. Πιθανότατα με το μαύρο να ήθελε να απεικονίσει τους ενεργητικούς και με το λευκό τους παθητικούς.


Η παιδεραστία υπό τη μορφή της σαρκικής μείξης συνηθιζόταν στους ανατολικούς λαούς, βαβυλώνιους, ασσύριους, πέρσες κ.λπ., ενώ έχει επιβιώσει στις ίδιες περιοχές έως και σήμερα σε ισλαμικούς και άλλους λαούς. Στον ελλαδικό χώρο ήταν καθιερωμένη στην Κρήτη από των μινωικών ήδη χρόνων, όπου και διασώθηκε και μετά τη δωρική εισβολή, όπως μαρτυρούν διάφορες πηγές (Στράβωνα «Γεωγραφικά» Ι΄, περί Εφόρου, Κικέρωνα «Περί πολιτείας» κ.ά.). Από εκεί πιθανότατα διαδόθηκε και αναγνωρίστηκε ως θεσμός από τους δωριείες, στη συνέχεια δε κατέστη πανελλήνια. 

Στις δωρικές κυρίως πολιτείες θεωρούταν ντροπή για έναν νέο καλής καταγωγής να μην έχει τύχει της ιδιαίτερης προσοχής άνδρα εραστή. Στην Κρήτη ο παιδεραστής καλούνταν «φιλήτωρ», στις άλλες πολιτείες «εισπνήλας» ή «είσπνηλος», το δε ερώμενο αγόρι «κλεινός» και «αΐτας».

Νέος ετοιμάζεται να καθήσει στο ερεθισμένο πέος
άλλου νέου για πρωκτική σεξουαλική επαφή.
(Κρατήρας, 420-410 π.Χ., Λονδίνο).


Μέχρι κάποια εποχή, η ομοφυλοφιλία ήταν συγκαλυμμένη, όχι φανερή. Η μετάβαση από τη συγκαλυμμένη στο φανερή ομοφυλοφιλία ήρθε με τον Αλκμάνα, τη Σαπφώ, τον Αλκαίο και τον Σόλωνα κι αμέσως έγινε σημαντικό θέμα για τις εικαστικές τέχνες.

Οι έλληνες από τη μέση αρχαϊκή περίοδο και μετά, θεωρούσαν τον σεξουαλικό πόθο των ενήλικων ανδρών για ανήλικα αγόρια φυσικό και ομαλό, καθώς η εκπλήρωσή του με την ομοφυλόφιλη σεξουαλική επαφή δεν θεωρούταν εκτεθειμένη σε ηθικές, θρησκευτικές ή νομικές αντιρρήσεις. Απέδιδαν βιώματα ομοφυλόφιλου πόθου και σεξουαλικής επαφής σε θεούς και ήρωες και θεωρούσαν τις ομοφυλοφιλικές σχέσεις υλικό κατάλληλο για την τέχνη και τη λογοτεχνία.

Από τα ίδια τα αρχαία κείμενα προκύπτει, ότι οι λέξεις «εραστής» και «ερώμενος» είχαν την ίδια ακριβώς έννοια με σήμερα, σήμαιναν δηλαδή, καθαρά τη σαρκική επαφή.

Έχουν διασωθεί πολλά κείμενα με τόσο ρεαλιστικές περιγραφές ομοφυλοφιλικής παιδεραστίας, καθώς και παραστάσεις σε αρχαία αγγεία κ.ά., που δεν αφήνουν καμία αμφιβολία. Σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα, θυμίζουν αναγνώσματα ή εικόνες σκληρού αρρωστημένου πορνό. Υπήρχε βέβαια και η μεταφορική χρήση των λέξεων, αλλά αυτή ήταν η δεύτερη. Η κυρίως χρήση της λέξης «εραστής» σήμαινε τον «αγαπητικό», ενώ «ερώμενος» ήταν αυτός, που δεχόταν τη σαρκική επαφή από τον εραστή του.



Η βασική έννοια της λέξης «εραστής» κατά την αρχαιότητα ήταν ο «αγαπητικός»,όπως εξ άλλου και σήμερα.
«Παιδεραστής» ήταν ο «αγαπητικός των παιδιών»(με την κακή σημασία).
(«Λεξικόν της ελληνικής γλώσσης» Liddel & Scott).


Ζήλιες του Αλκιβιάδη προς τον εραστή του, τον Σωκράτη,
για χάρη του Αγάθωνα. (Πλάτωνα: «Συμπόσιο», 213a-d).
Το Αφιέρωμά μας βασίστηκε σε πρωτογενείς πηγές, σε κείμενα αρχαίων ελλήνων κι όχι σε κρίσεις μεταγενέστερων συγγραφέων (χριστιανών κ.ά.). Εστιάζεται κυρίως στο φαινόμενο της παιδεραστίας στην Αθήνα, αλλά και αλλού, όπου ο πέμπτος κυρίως π.Χ. αιώνας χαρακτηρίζεται από μια πλατειά ανάπτυξη της παιδοφιλίας. Είναι η εποχή, που ο «ελληνικός έρωτας» (greek love, όπως λέγεται παγκοσμίως), είναι κατά πολύ επικρατέστερος σε σύγκριση με τον έρωτα ενός άνδρα για μια γυναίκα. 

Το Αφιέρωμα αποτελείται από τα παρακάτω άρθρα:

(Ο ευρύς κοινωνικός θεσμός της παιδεραστίας την κλασική εποχή) 

(Σωκράτης, Αριστείδης, Θεμιστοκλής, Παυσανίας, Δημοσθένης κ.λπ.) 

(Σε απόμερα μέρη, σε σπίτια, σε συμπόσια. 
Τελετουργικοί σοδομισμοί, νεαροί ιεροί ευνούχοι κ.λπ.) 

(Το κατά Πλάτωνα εγκώμιο της παιδεραστίας‒ομοφυλοφιλίας
και η μεταφυσική τους «τεκμηρίωση» στον «Φαίδρο») 

(Τα άξια τέκνα και... τεκνά της Σπάρτης.
Μια χιουμοριστική ματιά εκεί, όπου η ομοφυλοφιλία ήταν υποχρεωτική!) 

(Ο Σωκράτης ως παιδεραστής και ομοφυλόφιλος)
(Να γίνει η Αμφίπολη παγκόσμιος προορισμός για τον γκέι τουρισμό) 

(Η εξάπλωση της παιδεραστίας και ομοφυλοφιλίας
στον αρχαίο ελληνικό κόσμο)

πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
«Αν όλες οι πόλεις ήταν έτσι θα βγαίνατε από την κρίση»

Με ένα αποθεωτικό άρθρο η βρετανική εφημερίδα Guardian 
εξηγεί γιατί όλες οι πόλεις της Ελλάδας οφείλουν να γίνουν 
σαν αυτή.
"Αυτή είναι η πόλη που κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι υπάρχει," γράφει ο βρετανικός Guardian σε εκτενές άρθρο που φιλοξενήθηκε στις σελίδες της εφημερίδας το περασμένο φθινόπωρο. Άλλωστε δεν αποτελεί μεγάλη έκπληξη πλέον ότι τα Τρίκαλα έχουν καταφέρει να κεντρίσουν τα τελευταία χρόνια την προσοχή των διεθνών μέσων ενημέρωσης αλλά και τον σεβασμό όλων των Ελλήνων που ελπίζουν μία μέρα να δουν και την δική τους πόλη να εξελίσσεται όπως αυτό το όμορφο μέρος στην αγροτική καρδιά της Ελλάδας.

Η πόλη στην οποία η τεχνολογία αλλά και η σωστή οργάνωση ήρθαν για να αλλάξουν πλέον εντελώς τα δεδομένα αποτελεί παράδειγμα καθώς είναι η «πιο έξυπνη και προηγμένη πόλης της χώρας» στα πρώτυπα της οποίας θα έπρεπε να πατήσουν όλες οι υπόλοιπες.

Παρά την οικονομική κρίση, οι κάτοικοι των Τρικάλων έχουν δει την ζωή τους να βελτιώνεται σημαντικά, κυρίως στα πιο απλά καθημερινά πράγματα, όπως είναι οι μετακινήσεις ή η γραφειοκρατία. Όπως παραδέχονται αρκετοί δημοτικοί υπάλληλοι του Δήμου Τρικάλων παλαιότερα ακόμα και για να αλλάξει μία λάμπα στον δρόμο έπρεπε να γνωρίζεις τον Δήμαρχο ή κάποιον δημοτικό σύμβουλο. Τώρα όλα λύνονται αυτόματα με ένα απίθανο και ταχύτατο σύστημα εξυπηρέτησης.

Αυτή την στιγμή στον Δήμο λειτουργεί μία αίθουσα που αντιστοιχεί σε έναν πραγματικό «πύργο ελέγχου» ολόκληρης της πόλης. Στον τοίχο, 9 οθόνες με πολύχρωμους χάρτες και γραφήματα παρακολουθούν τη διαθεσιμότητα των χώρων στάθμευσης, την κατάσταση των φανών και των αγωγών ύδρευσης, τη θέση των φορτηγών σκουπιδιών και τον μηνιαίο προϋπολογισμό του δήμου.

Η αίθουσα ελέγχου του Δήμου Τρικάλων

Όπως αναφέρει ο Guardian, αυτό που κάνει μία πολή «έξυπνη» είναι το γεγονός ότι χρησιμοποιεί την τεχνολογία για να βελτιώσει τις υπηρεσίες της, αλλά και την αποτελεσματικότητα τους. Πρόκειται για ένα σχετικά νέο φαινόμενο που όμως πολλαπλασιάζεται σε όλο τον κόσμο. Οι έξυπνες πόλεις ξεκίνησαν από την Ευρώπη και πια υπάρχουν παντού, από την Ινδία μέχρι τη Νότια Κορέα. Με περισσότερα από τα 2/3 του παγκόσμιου πληθυσμού να αναμένεται να ζήσει στις πόλεις μέχρι το 2050, η εξεύρεση τρόπων για την καλτερη εξυπηρέτηση των πόλεων για τους κατοίκους τους έχει καταστεί προτεραιότητα. Σημαντικές εταιρείες όπως η Intel, η Cisco Systems και η IBM συμμετέχουν στην έρευνα νέων εφαρμογών σε αυτόν τον αναπτυσσόμενο τομέα.

Η χώρα βρισκόταν στο μέσο μιας χρηματοπιστωτικής κρίσης και ο δήμος χρωστούσε περίπου 45 εκατομμύρια ευρώ, όταν έγινε δήμαρχος ο Δημήτρης Παπαστεργίου το 2014. Δεν υπήρχε καθόλου προϋπολογισμός για τα μεγάλα, τεχνολογικά σχέδιά του.

Ο Δήμαρχος της πόλης στην αίθουσα ελέγχου.

Ωστόσο, μέσω συνεργασιών με εταίρους, όπως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία χρηματοδότησε το πρώτο λεωφορείο χωρίς οδηγό και εταιρείες όπως οι Sieben και Parkguru της Ελλάδας, τα Τρίκαλα έχουν αποκτήσει τη φήμη της πόλης της καινοτομίας, που χρονολογείται από το 2004, όταν το υπουργείο Οικονομικών της Ελλάδας την ονόμασε την πρώτη ψηφιακή πόλη του κράτους. Λίγο αργότερα, ορίστηκε ως μία από τις 21 πιο έξυπνες πόλεις στον κόσμο. Συμμετέχοντας σε έργα που χρηματοδοτούνται από την ΕΕ και προσφέροντας θέση στις τοπικές τεχνολογικές εταιρείες για δοκιμές, η πόλη έχει μειώσει το χρέος της κατά 20 εκατομμύρια ευρώ.

Από όλα τα έργα, το σύστημα ηλεκτρονικών καταγγελιών είχε μία από τις μεγαλύτερες επιπτώσεις στη ζωή των κατοίκων. Από την αρχή του έτους, ο δήμος έχει λάβει περίπου 4.000 αιτήματα και σχόλια. Περίπου το 10% προέρχεται από μια εφαρμογή smartphone που κυκλοφόρησε πέρυσι, σύμφωνα με τον δήμο, και τα ζητήματα επιλύονται ταχύτερα (κατά μέσο όρο οκτώ ημέρες αντί για ένα μήνα) - και η όλη διαδικασία είναι πιο διαφανής.
Όπως αναφέρει ο Guardian, αυτό που κάνει μία πολή «έξυπνη» 
είναι το γεγονός ότι χρησιμοποιεί την τεχνολογία για να βελτιώσει 
τις υπηρεσίες της, αλλά και την αποτελεσματικότητα τους.

Όσον αφορά άλλα πρότζεκτ, το πείραμα με τους αισθητήρες στα φώτα των δρόμων, έχει μειώσει τη χρήση ηλεκτρικής ενέργειας κατά 70%. Ή το σχέδιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τα μη επανδρωμένα λεωφορεία που λειτούργησε για 6 μήνες. Παρόλο που κράτησαν την οπτική ίνα για τον πιλότο, ο Παπαστεργίου παραδέχεται πως αυτό το τελευταίο έργο ήταν περισσότερο για να εμπνεύσει τους πολίτες παρά να βελτιώσει τη ζωή τους. «Το κύριο επίτευγμα ήταν να πείσουμε την κοινότητα ότι υπάρχει μια αλλαγή μπροστά μας και πως πρέπει να προσαρμοστούμε σε αυτήν».
Τα Τρίκαλα επίσης, είναι η μόνη πόλη στην Ελλάδα που έχει προμηθεύσει με Lego και ρομποτικά κιτ Raspberry Pi και τα 120 δημόσια σχολεία της. Μακριά από τους διαδρόμους του 7ου Γυμνασίου Τρικάλων, ο καθηγητής Βασίλειος Σπάχος, παρουσιάζει το ρομποτικό του εργαστήριο – το πρώτο αυτού του μεγέθους σε ελληνικό δημόσιο σχολείο, που άνοιξε το 2015 με επιχορήγηση από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος και υποστήριξη από το Δήμο. Μπροστά από χειροποίητες δημιουργίες , εξηγεί γιατί τέτοιες ευκαιρίες είναι τόσο σημαντικές για τη νεολαία των Τρικάλων.

Λεωφορείο χωρίς οδηγό στα Τρίκαλα.

Πέρα από το τεχνικό κομμάτι, τα Τρίκαλα ήταν επίσης η πρώτη πόλη που εφάρμοσε στην πράξη την εθνική απαγόρευση του καπνίσματος σε όλους τους κλειστούς δημόσιους χώρους το 2008, εργαζόμενη με τους ιδιοκτήτες τοπικών επιχειρήσεων και χρησιμοποιώντας τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να αξιοποιήσει τα οφέλη από το κόψιμο του καπνίσματος – αν και τα μπαρ και τα εστιατόρια αρχικά γκρίνιαζαν για την καταστολή.

Η πόλη έχει μεγάλα σχέδια για το μέλλον. Τα Τρίκαλα θέλουν να ενταχθούν στο πρόγραμμα Activage της ΕΕ, το οποίο δοκιμάζει έξυπνα σπίτια που παρακολουθούν την υγεία των ηλικιωμένων κατοίκων ανιχνεύοντας την κίνηση και την κατανάλωση τροφίμων. Τα Τρίκαλα θέλουν επίσης να αναπτύξουν περαιτέρω ένα γεωργικό έργο το οποίο χρησιμοποιεί την τεχνολογία για την καλλιέργεια αρχαίων φαρμακευτικών φυτών για την φαρμακευτική βιομηχανία.

Για τους ανθρώπους που δουλεύουν σκληρά για να συνεχίσουν τα Τρίκαλα να είναι η «πιο έξυπνη πόλη» της Ελλάδας και μία από τις πιο έξυπνες του κόσμου η τεχνολογία είναι το μοναδικό μέσο που θα μας οδηγήσει προς το μέλλον. θα λύσει όλα τα προβλήματα και τελικά θα δώσει στους νέους ανθρώπους τα εργαλεία για να πετύχουν στη ζωή τους.

Όπως εξηγεί η βρετανική εφημερίδα αν όλες οι πόλεις της Ελλάδας ακολουθούσαν το παράδειγμα των Τρικάλων τότε η χώρα θα έβγαινε πολύ πιο γρήγορα από την οικονομική και την κοινωνική κρίση.

πηγή
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ένα όμορφο αφιέρωμα έκανε ο ιστότοπος "ΑΠΑΝΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ" σε μια φίλη και συνδημότισσα που κάνει υπέροχα δημιουργήματα με τους αργαλειούς της.
Επειδή αξίζει να έρθουμε κοντά στην αγαπημένη τέχνη που η Μαρία πρεσβεύει με περισσή αγάπη, αναδημοσιεύουμε αυτούσιο το άρθρο:


Όταν ο άνθρωπος έρχεται σε στιγμές βαθύ πόνου και τυραγνίας, τότε είναι χρήσιμο να είναι σίγουρος για την δικαιοσύνη του Θεού και να θυμηθεί τον άγιο Ισαάκ τον Σύρο που λέει : Ποτέ μην πεις τον Θεό δίκαιο, βασίσου στην αδικία του Θεού που είναι η άπειρη αγάπη Του. Η Μαρία Κατσιγιάννη που κατοικεί με την οικογένειά της έξω από τη Νέα Μηχανιώνα Θεσσαλονίκης είναι υφάντρα με δικό της εργαστήριο με πολλούς αργαλειούς. Η Μαρία συνάντησε τον πόνο, αλλά και ταυτόχρονα το αντίδοτό του πόνου που το χορήγησε άμεσα ο Δημιουργός της. Η ίδια βλέπει μόνο κατά είκοσι της εκατό και ο γιός της Μιχαήλ Άγγελος γεννήθηκε με ένα πρόβλημα: Έχει ένα επιπλέον ηλεκτρικό κύκλωμα στην καρδιά του.
.
Η Μαρία μας αφηγείται την αρχή της αγωνίας της με τη υγεία του παιδιού της αλλά και την λύση των προβλημάτων με τον απροσδόκητο τρόπο του Θεού.
«Σαν καταπέλτης έπεσε στο κεφάλι μας η διάγνωση για τον οκτάχρονο γιο μας... Παροξυσμική Υπερκοιλιακή ταχυκαρδία. Χρειάζεται ablation. Ιδιωτική κλινική, υπέρογκο ποσό, πολλά να ρυθμιστούν, το κεφάλι γέρνει, η ψύχη σφίγγεται, η καρδιά χτυπά σε ρυθμούς τρελούς, είμαι πάντα σκεπτική, άυπνη, οι ώρες μετρούν αντίστροφα, καθώς προετοιμαζόμαστε για το χειρουργείο. Τότε ήμουν καλλιτεχνική διευθύντρια της δημοτικής μουσικής σχολής στη περιοχή και στην τελευταία πρόβα χορωδίας, πριν την επέμβαση του παιδιού, ακούω την φωνή της κυρίας Αμαλίας που τραγουδούσε στην χορωδία:




“Καλησπέρα Μαρία! Σε έψαχνα, θέλω να σου πω κάτι! Ξέρω πως έχεις πολλά στο κεφάλι σου και είσαι πολύ στενοχωρημένη, αλλά θα ήθελα να σου πω πως θέλω να σου κάνω ένα δώροΘέλω να σου χαρίσω τον αργαλειό μου. Ξέρω πως δεν ξέρεις να υφαίνεις, αλλά θα ήθελα να τον πάρεις εσύ! Όταν τελειώσει η επέμβαση του παιδιού να έρθετε να τον πάρετε, κι όλα θα πάνε καλά με το παιδί θα δεις!”
Εκείνη την νύχτα, που έτσι κι αλλιώς δεν θα κοιμόμουν, όπως κάθε βράδυ, κάθισα να ψάξω τι είναι ο αργαλειός, δεν ξέρω τι είναι ο αργαλειός, δεν έχω δει πότε μου και από εκείνη την νύχτα η ζωή μου αλλάζει για πάντα! Ο Μιχαήλ Άγγελος εγχειρίστηκε και όλα πήγαν καλά. Θα ζει με το πρόβλημά του και θα προσέχει σε όλη του τη ζωή, ωστόσο το σημαντικό για εμάς είναι ότι θα ζει.Έναν μήνα αργότερα, φέραμε τον αργαλειό στο σπίτι. Υπήρχαν μόνο σκόρπια ξύλα που ο Κώστας ο άντρας μου με υπομονή συναρμολόγησε και ο αργαλειός μπροστά στα ματιά μας πήρε μορφή. Σε λίγες ώρες πήρε και ζωή! Μια σειρά μαθημάτων στα αγγλικά, με βοήθησε να μάθω να φτιάχνω το στημόνι. Να το περνώ το στημόνι στο Αντί του αργαλειού, να μιτώνω τα μιτάρια, να δένω το στημόνι στο Αντί, και να υφαίνω! Να ρίχνω την πρώτη, και δεκάδες μετά σαϊτιές, να συνδυάζω σιγά - σιγά νήματα και χρώματα! Τι χαρά είναι αυτή! Συγκεντρώνομαι στο ρίξιμο της σαΐτας. Διαλέγω χρώματα για τα υφάδια, κάνω συνδυασμούς!»





Η υφάντρα Μαρία εκπαιδεύτηκε στην υψηλή υφαντική τέχνη, και μας μιλά στη συνέχεια για την εκμάθηση αλλά και τα συναισθήματα που την βοήθησαν να καθαρίσει με τον καιρό το μυαλό της από τις βαριές σκέψεις:
«Αδειάζει το μυαλό. Δεν σκέπτεται τίποτα άλλο. Μόνον το ρίξιμο της σαΐτας. Το υφαντό προχωρά σε κάθε σαϊτιά και η καρδιά γεμίζει χαρά, γεμίζει χρώματα, σχέδια. Κι αν πεις για την ώρα που θα ανοίξεις το Αντί να βγει το υφαντό...θα κρατήσεις στα χέρια σου το υφαντό σου! νιώθω μεγάλη χαρά! Μπήκα σε ομάδες με υφαντές από όλο τον κόσμο. Τεχνικές, μαθήματα, απόψεις, σχέδια υφαντών, περίεργα νήματα. Ένας κόσμος υπέροχος! Λίγο καιρό μετά μου έστειλαν δώρο βιβλία υφαντικής! Δεν μπορώ να περιγράψω την χαρά μου! Κι επειδή είδαν τον ενθουσιασμό μου, μου έστειλαν δώρο νήματα που δεν υπήρχαν άδω, κι έναν τεράστιο παραδοσιακό μεγάλο αργαλειό 4 τελάρων με περισσότερες δυνατότητες. Άλλη μεγάλη ιστορία αυτή, μεγάλη και θαυμαστή! Έμαθα γραφή κι ανάγνωση της υφαντικής. Ναι έχει γραφή κι ανάγνωση και μαθηματικά! Ποτέ δεν ήμουν καλή στα μαθηματικά, αλλά τώρα είχα κίνητρο! Γιατί τα μαθηματικά γίνονταν νήματα και υφαντό.»


Στο ταξίδι της υφαντικής η Μαρία συνοδοιπόρησε με άγνωστους ανθρώπους που επιθυμούσαν όμως να μοιραστούν το ίδιο μεράκι:
«Γνώρισα υπέροχους ανθρώπους που με στήριξαν στην εξερεύνηση της υφαντικής. Η Μιλίσσα και ο Άλαν, 3 γυναίκες με το όνομα Λίντα, η πρεσβυτέρα Εύη από Αμερική, η Μισέλ, και πολλοί άνθρωποι ακόμα, που με στοργή και με γενναιοδωρία με στήριξαν, αχ, πόση αγάπη δέχτηκα! Ήθελα να εξερευνήσω περισσότερο των κόσμο των αργαλειών! Ο Κώστας μου έφτιαξε έναν τριγωνικό χειροποίητο αργαλειό με τον όποιο έφτιαξα πολλά σάλι. Μετά γνώρισα τους Κρόμσκι, μια εταιρεία με αργαλειούς και ροδάνια στην Πολωνία, τους έγραψα την ιστορία μου, και μου έστειλαν δώρο αργαλειό με συμπαγή μιτάρια κι αργότερα που γνωριστήκαμε καλύτερα, μου έστειλαν κι ένα ροδάνι γνεσίματος. Η εταιρεία louet μου έκανε δώρο τον αργαλειό Έρυκα, τον μικρό επιτραπέζιο αργαλειό που τόσο αγαπώ, και ένα ακόμα ροδάνι.!

Έτσι κάπως, με ευλογία Θεού, ήρθαν οι αργαλειοί και τα ροδάνια στην ζωή μου. Ο καθένας έχει άλλον τρόπο που υφαίνει, μαθαίνει την τεχνική, τον τρόπο ντυσίματος με νήμα κάθε αργαλειού και μετά όλα είναι χρώμα και νήμα! Τα ξεχνάς όλα. Όπως ο ζωγράφος έχει το πινέλο του και δημιουργεί με αυτό, έτσι είναι και στην υφαντική, με μια σαΐτα. Την γεμίζεις με νήμα και χαλαρώνεις. Αφήνεσαι στο πήγαινε έλα της σαΐτας. Ταξιδεύεις, ηρεμείς...»
 Για τον ρόλο που έπαιξε στη ζωή της η υφαντική τέχνη και ο αργαλειός της αναφέρει η Μαρία τα εξής:



«Η υφαντική είναι η ίδια ζωή κατά κάποιον τρόπο. Έχεις κάποια δεδομένα που υπάρχουν και πάνω σε αυτά υφαίνεις. Επιλέγεις χρώματα, νήματα, τι θα φτιάξεις, πως θα το κάνεις. Έχεις αναποδιές που πρέπει να φτιάξεις. Κόβονται νήματα που πρέπει να ενώσεις με μαεστρία. Σκούρο στημόνι που θέλεις να δώσεις χρώμα και φως με τα υφάδια. Το γνέσιμο είναι εξίσου χαλαρωτικό. Από μαλλί προβάτου με ένα ροδάνι φτιάχνεις νήμα. Το πόδι δουλεύει ρυθμικά, γαλήνια, στο πηδάλιο. Το χέρι ταΐζει μαλλί το ροδάνι και βγαίνει νήμα στην μπομπίνα! Ναι νήμα δικό σου! Άσπρο, φυσικό η χρωματιστό, νήμα! Που μετά μπορείς να το υφάνεις στον αργαλειό. Ακούγεται η ρυθμική μουσική της ρόδας που γυρνά και γυρνά, το πόδι δίνει ώθηση και γυρνά η ρόδα και το νήμα πληθαίνει. Με βροχή, με κρύο, δίπλα στην σόμπα. Με ζέστη, δίπλα στην θάλασσα. Χαλαρώνεις και γνέθεις η υφαίνεις. 
Στην αρχή που έπιασα το πρώτο μου ροδάνι, ένα παραδοσιακό Αμερικανικό παραμυθένιο ροδάνι, δώρο μιας αγαπημένης φίλης, κατάλαβα πόσο άγχος έχω...Μου πήρε καιρό, για να χαλαρώσω το πόδι στο πηδάλιο και να ηρεμήσει το χέρι που έσφιγγε το μαλλί...Αυτό με δίδαξε πολλά! Κατάλαβα πόσο άγχος έχουμε πολλές φορές, πόσο σφιγμένοι είμαστε και δεν το συνειδητοποιούμε... Η υφαντική και το γνέσιμο, απελευθερώνει τις εντάσεις. Σε διδάσκουν έναν ρυθμό πιο αργό πιο ήρεμο. Καθαρίζει λίγο ο νους. Ξαλαφρώνει η καρδούλα που τόσο πολύ την μπαζώνουμε, όπως λέει ο Άγιος ΠαΐσιοςΈτσι, σιγά - σιγά, σαϊτιά - σαϊτιά, φεύγει το στρες. Δεν σε πιέζει κάνεις. Είσαι μόνος....εσύ βάζεις ρυθμό. Εσύ ορίζεις την ταχύτητα. Δεν υπάρχει ρεύμα. Οι θόρυβοι σιγάζουν...οι μνήμες γίνονται αχνές και σβήνουν όλα ηρεμούν. Ο καλύτερος συνδυασμός είναι να γνέθεις η να υφαίνεις με όμορφους βυζαντινούς ύμνους. 


Νοιώθεις τέτοια χαρά! Τέτοια ικανοποίηση. Η ψύχη πετάει στον ουρανό! Είναι το εργόχειρο που απελευθερώνει την καρδιά! Απελευθερώνεται από όλα αυτά που δεν θα έπρεπε ποτέ να έχουν μπει εκεί. Το σώμα σιγά - σιγά γίνεται ο αργαλειός, γίνεται το ροδάνι και ο νους με την καρδιά μπορούν να προσευχηθούν. Να δοξάσουν τον Θεό! Να ψάλλουν! Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ Θεού, ελέησον! Δόξα τον Θεό!»



Το εργαστήριο της Μαρίας είναι ένα πρότυπο εργαστήριο που έχει 2 μεγάλους Παραδοσιακούς αργαλειούς αλλά και 7 φορητούς αργαλειούς που έχουν έρθει από Καναδά, Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, Πολωνία, Ολλανδία… Επίσης έχει και μία ολοκληρωμένη σειρά Τριγωνικών αργαλειών, ίσως μοναδικών στην Ελλάδα, που τα κατασκευάζει ο άντρα της ο Κώστας. Όλοι αυτοί οι αργαλειοί έχουν διαφορετικές δυνατότητες ο κάθε ένας τους. Επίσης έχει και 4 Ροδάνια γνεσίματος ( μετατροπή μαλλιού σε νήμα ). Το εργαστήριο της Μαρίας είναι επισκέψιμο για όλους όσοι ενδιαφέρονται απλά να δουν ή και να μάθουν τις Τέχνες του Γνεσίματος και της Ύφανσης. Η Μαρία σήμερα κάνει μαθήματα και παρουσιάσεις σε διάφορα μέρη όπου την καλούν για να δουν οι νεότεροι μια τέχνη που έχει πολλή μεγάλη ιστορία και παράδοση στη χώρα μας.
___________
Σοφία Χατζή



δημοσιεύθηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα
ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΛΗΘΕΙΑ, 14.11.2018


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Αθήνα 1940.
Ήδη έξι μήνες πριν την κήρυξη του πολέμου στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο είχε σημάνει συναγερμός για την προστασία των εκθεμάτων σε περίπτωση πολέμου. Καθώς δεν προλάβαιναν να φτιαχτούν ειδικά καταφύγια, οι τεχνίτες και οι εργάτες του μουσείου μαζί με δεκάδες εθελοντές αρχαιολόγους έσκαψαν ορύγματα σε όλες σχεδόν τις αίθουσες και τα υπόγεια του μουσείου, όπως και στον προαύλιο χώρο, οπου έθαψαν ξανά τους θησαυρούς της χώρας. Τα υπερμεγέθη αγάλματα (όπως ο Κούρος του Σουνίου) θάφτηκαν όρθια, σκεπάστηκαν με άμμο και από πάνω καλύφθηκαν με πλάκες τσιμέντου. τα μικρότερα ενταφιάστηκαν σε οριζόντια θέση σαν σε ομαδικό τάφο. Δουλεύοντας με πυρετώδη ρυθμό και μέσα σε έξι μόνο μήνες,οι ομάδες του μουσείου ενταφίασαν και εγκιβώτισαν σχεδόν τα πάντα. Όταν τον Απρίλιο του '41 οι Γερμανοί μπήκαν με φόρα στο μουσείο, το μόνο που βρήκαν ήταν οι φύλακες και το προσωπικό σε άδειες αίθουσες και προθήκες. Στην ερώτηση που πήγαν τα αρχαία οι φύλακες απάντησαν.
"Γύρισαν εκεί απ'όπου ήρθαν. Στο χώμα"
Στις φωτογραφίες λες και τα γλυπτά με αμηχανία αφήνονται να ταφούν για άλλη μια φορά χωρίς να καταλαβαίνουν τι ακριβώς συμβαίνει. Οι Κούροι και οι Κόρες συνεχίζουν να χαμογελούν καθώς κατεβαίνουν ξανά στο σκοτάδι, γνωρίζοντας πως στο παιχνίδι με το χρόνο αυτοί είναι οι νικητές.

Stamatiadis Nikos



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Back To Top