Articles by "Απώλειες"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Απώλειες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Η είδηση του θανάτου του κυρίου Άγγελου Κολλάρα προκάλεσε δύο σκέψεις.
Η πρώτη επανέφερε στη μνήμη μου τον χαμογελαστό και ευπροσήγορο συνδημότη μας που είχα την τύχη να είναι από τους πρώτους που γνώρισα όταν πριν πολλές δεκαετίες ήρθα μέτοικος στον υπέροχο Θερμαϊκό μας.
Ήταν το σημείο αναφοράς για την υγεία των κατοίκων των Νέων Επιβατών, ειδικά τα παλαιότερα χρόνια που οι γιατροί στην ύπαιθρο ήταν λιγοστοί. Ένας άξιος γιατρός που πρόσφερε τεράστιες υπηρεσίες στους συμπολίτες του, ίσως από τους πρώτους γιατρούς στον Μπαξέ. Μου θύμιζε μια άλλη αντίστοιχη ιστορική ιατρική μορφή, τον κ. Καρυωτάκη, σε μια άλλη επαρχιακή πόλη, που μεγάλωσα τα Μουδανιά.

Ο γιατρός Άγγελος Κολλάρας που έφυγε πλήρης ημερών, ήδη μας λείπει.
Συλλυπητήρια στην οικογένειά του, ιδιαίτερα στον συνεχιστή του, τον γιο του Πάνο, διακεκριμένο λοιμωξιολόγο, διευθυντή Παθολογικής κλινικής του ΑΧΕΠΑ.

* Η δεύτερη σκέψη προήλθε από μια πρόσφατη συζήτηση με τον φίλο και συνεργάτη Γιώργο Νικολαΐδη που θέτει ως προτεραιότητα την επαφή με ανθρώπους συμπολίτες μας της τρίτης ηλικίας, από τους οποίους καλό θα ήταν να εκμαιεύσουμε και να κρατήσουμε μαρτυρίες τους για τον τόπο, τους ανθρώπους και τα γεγονότα παλαιότερων εποχών.



*φωτο από εδώ

Ιδεαλιστή, ανιδιοτελή, θαρραλέο, πεισματάρη, παθιασμένο με την κοινωνική δικαιοσύνη, υπέροχο, χαρακτηρίζει τον Σήφη Βαλυράκη σε συλλυπητήριο μήνυμα για τον θάνατό του ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας. 

«Η κοινή μας πορεία στα μονοπάτια του σοσιαλισμού είχε την ομορφιά μιας μεγάλης φιλίας» σημειώνει ο κ. Παπούλιας. 

«Ο αντιδικτατορικός αγωνιστής που πήγε κολυμπώντας από τις φυλακές της Κέρκυρας στην Αλβανία έκανε την τελευταία του διαδρομή στην θάλασσα – που την λάτρευε. Τον φαντάζομαι να οδηγεί το φουσκωτό του, ψάχνοντας αυτό που κυνηγούσε: Ελευθερία. Η πρώτη φορά που απέδρασε ήταν από το ΕΑΤ-ΕΣΑ. Η δεύτερη από τις φυλακές της Κέρκυρας. Και οι δύο προσπάθειες κινηματογραφικές. Δεν τις εξαργύρωσε ποτέ στο χρηματιστήριο της επαγγελματικής πολιτικής. Ούτε καν μιλούσε γι’ αυτές αν δεν τον πίεζες. Περισσότερο μιλούσε για την λατρεμένη του Μίνα παρά για τον εαυτό του. 

Ιδεαλιστής, ανιδιοτελής, θαρραλέος, πεισματάρης, παθιασμένος με την κοινωνική δικαιοσύνη, υπέροχος. Η κοινή μας πορεία στα μονοπάτια του σοσιαλισμού είχε την ομορφιά μιας μεγάλης φιλίας. Δεν θα άντεχα ποτέ να σκεφτώ ότι ο Σήφης θα φύγει από την ζωή πιο γρήγορα από μένα. Και του έχω θυμώσει για αυτή την τελευταία απόδραση – από τη ζωή. Η οικογένεια του είναι δική μου. Στεκόμαστε δίπλα στη Μίνα και στα παιδιά του. Αντίο Σήφη μου. Καλή αντάμωση». 


πηγή 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Μαύρη μέρα για τον ελληνικό αθλητισμό η 14η Ιανουαρίου 2021. Έφυγε από τη ζωή ο Ολυμπιονίκης Λεωνίδας Πελεκανάκης μετά από άνιση μάχη με τον Covid 19, τον οποίο πολέμησε γενναία για περίπου δύο μήνες.


Γεννημένος στις 22 Νοεμβρίου 1962 ο Πελεκανάκης ήταν ένας από τους κορυφαίους ιστιοπλόους της γενιάς του και μαζί με τον Δημήτρη Δεληγιάννη και τον Τάσο Μπουντούρη είχαν αναδειχθεί παγκόσμιοι πρωταθλητές στο Soling to 1993. Το 1984 κατέκτησε την 6η θέση τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος 'Αντζελες, στην κατηγορία Star μαζί με τον Ηλία Χατζηπαυλή.

Συλλυπητήρια ανακοίνωση εξέδωσε η Ένωση Συμμετασχόντων σε Ολυμπιακούς Αγώνες (ΕΣΟΑ):

«Με μεγάλη οδύνη ενημερωθήκαμε πριν από λίγο, ότι ο αγαπητός μας συνάδελφος και Olympian της Ιστιοπλοΐας Λεωνίδας Πελεκανάκης απεβίωσε σε ηλικία 58 ετών ύστερα από μάχη με τον COVID-19, που κράτησε 2 μήνες περίπου. Ο Λεωνίδας δεν αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας, ήταν μέχρι πρόσφατα ενεργότατος κοινωνικά και αθλητικά σε αγώνες ανοιχτής θαλάσσης και έγινε δυστυχώς ο πρώτος Έλληνας αθλητής υψηλού επιπέδου που έφυγε από τη ζωή εξαιτίας του κορωνοϊού. Η ΕΣΟΑ εκφράζει τα συλληπητήριά της στους οικείους του και εύχεται να είναι πάντα γαλήνια "η θάλασσα που θα τον σκεπάζει" και που τόσο αγάπησε...»


Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Έκκληση απευθύνει ο Πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ, προς κάθε κατεύθυνση για τον ακήρυχτο πόλεμο του κορονοϊού μετά και τον 20ο θάνατο συναδέλφου του στις Σέρρες. Και θέτει το αίτημα να αναγνωρίζεται ο θάνατος των υγειονομικών υπαλλήλων ως εργατικό ατύχημα. Ακούστε την κραυγή αγωνίας του Μιχάλη Γιαννακού :

ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ 20ο ΘΥΜΑ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥ ΑΠΟ ΚΟΡΩΝΟΪΟ ΣΤΟΝ ΕΞΕΛΙΣΣΟΜΕΝΟ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ.

Κατέληξε προχθές άλλος ένας αγαπητός συνάδελφος από κορωνοϊό, νοσηλευτής 53 ετών ελεύθερος, από το νοσοκομείο της ΔΡΑΜΑΣ. Εργαζόταν στη καρδιολογική κλινική του νοσοκομείου.
24 Νοεμβρίου με rapid test διαγνώσθηκε θετικός. Που να βρεί μοριακό αναλυτή το νοσοκομείο της Δράμας. Μία εβδομάδα νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο της Δράμας Για την αποσυμφόρηση του νοσοκομείου από περιστατικά κορωνοϊού μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Σερρών. Δεν κατάφερε το αυτονόητο, δηλαδή ο συνάδελφος να νοσηλευθεί στο νοσοκομείο που εργαζόταν. Στο νοσοκομείο Σερρών νοσηλεύτηκε 45 ημέρες. Νοσηλεύθηκε επί πολλές ημέρες διασωληνωμένος στη ΜΕΘ, αλλά δεν τα κατάφερε τελικά Συγκλονίζουν τα τελευταία του λόγια λίγο πριν εκπνεύσει.
Χαρακτηριστικά, έγραφε: «Μου πήραν κορεσμό κι άρχισαν να λένε διάφορα μεταξύ τους…Πανικοβλήθηκα. Κάθε μέρα αλλάζουν τα δεδομένα. Τελικά πήραν αέρια και είπαν 94 αλλά με ρινικό και επαναεισπνοής.. Έχω χάσει τις μέρες …προσευχηθείτε για μένα».
Λίγες ώρες νωρίτερα, συγκεκριμένα στις 15.39 το μεσημέρι, είχε κάνει την ακόλουθη ανάρτηση: «Ο Θεός να σας έχει όλους καλά… Ο πνιγμός είναι μεγάλο βασανιστήριο…Μην τύχει σε κανέναν».
Δυο μέρες νωρίτερα σε άλλη ανάρτηση του, είχε ενημερώσει τους φίλους του ότι βρίσκεται στο νοσοκομείο των Σερρών σε θάλαμο Covid της ορθοπεδικής κλινικής, ζητώντας να του στείλουν ένα πακέτο καλαμάκια και μαζί μερικά μπουκαλάκια νερού.
«Κάθε στιγμή φλερτάρω με τον θάνατο. Μην με παίρνετε τηλέφωνο. Κάντε μια προσευχή» έγραφε σε άλλη ανάρτηση του στις 8 Δεκεμβρίου.
Συλληπητήρια στους οικείους και τους συναδέλφους.
Ακούει κανείς !!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Δεν τα θυσιάζουμε όλα για το πολιτικό κόστος. Μας λένε ότι πολεμάμε αλλά για τους νεκρούς συναδέλφους αγωνιστές του υγειονομικού πολέμου φταίμε εμείς. Όχι ο πόλεμος!!!!!!!
ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΤΥΧΗΜΑ ΤΩΡΑ.
Ένα ΣΥΛΛΗΠΗΤΗΡΙΑ δεν ακούσαμε από την επίσημη πολιτεία για τους νεκρούς ήρωές μας. Όλα για αυτούς, γίνονται από ατομική ευθύνη. ΚΡΙΜΑ......


Μιχ. Γιαννάκος
Πρόεδρος ΠΟΕΔΗΝ.
Ο εργαζόμενος του ΑΔΜΗΕ υπέστη ηλεκτροπληξία στις εγκαταστάσεις της ΔΕΗ στη Ζάκυνθο και έχασε τη ζωή του ακαριαία.


Ακαριαίο θάνατο από ηλεκτροπληξία βρήκε ένας 37χρονος εργαζόμενος το μεσημέρι της Τρίτης, ενώ εκτελούσε εργασίες στις εγκαταστάσεις της ΔΕΗ στη Ζάκυνθο.


Όπως μεταδίδει το ΑΠΕ-ΜΠΕ, το θανατηφόρο εργατικό δυστύχημα με θύμα τον εργαζόμενο της Διεύθυνσης Συντήρησης Συστήματος Μεταφοράς, Νικόλαο Τσίρκα, συνέβη στη 1.30 μ.μ. σήμερα.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, που ανακοίνωσε ο ΑΔΜΗΕ, ο θανών υπέστη ηλεκτροπληξία μετά την ολοκλήρωση των εργασιών επιδιόρθωσης βλάβης στον Υποσταθμό Ζακύνθου.



πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Μια τραγική είδηση συντάραξε την κοινωνία του Λουτρακίου σήμερα 26 Δεκεμβρίου 2020. Σύμφωνα με πληροφορίες πασίγνωστος επιχειρηματίας έβαλε τέλος στη ζωή του.


Ο 36χρονος έφυγε το βράδυ των Χριστουγέννων από το σπίτι του, προαναγγέλλοντας το θάνατό του στην οικογένειά του, που δεν μπόρεσαν να τον σταματήσουν.

Εξαφανίστηκε με την μοτοσικλέτα του προς άγνωστη κατεύθυνση, ενώ αμέσως άρχισε να τον αναζητά η Αστυνομία, αφού ειδοποιήθηκε από την οικογένεια.

Βρέθηκε από τους αστυνομικούς, νεκρός, περίπου στις 7 το πρωί σήμερα, κοντά στο Κλειστό Γυμναστήριο του Λουτρακίου.

Ο 36χρονος επιχειρηματίας έβαλε τέλος στη ζωή του με όπλο… αφήνοντας σύμφωνα με πληροφορίες του loutrakiblog.gr ιδιόχειρο σημείωμα, με οδηγίες για την κηδεία του και που αφήνει την περιουσία του κ.α

Η ώρα θανάτου του, εικάζεται γύρω στη 1.00 - 2.00 τα ξημερώματα.

Ο 36χρονος επιχειρηματίας ήταν πολύ αγαπητός, πολύ επιτυχημένος, πάντα γελαστός. Τίποτα δεν προμήνυε το απονενοημένο διάβημά του. Ηταν πατέρας δύο ανήλικων παιδιών…


https://www.loutrakiblog.gr/
το είδαμε εδώ



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο 62χρονος επιχειρηματίας Γιώργος Καλλέργης βρέθηκε απαγχονισμένος μέσα στην καφετέρια Novel, ιδιοκτησίας του στο κέντρο του Βόλου. 
Οι αιτίες που τον οδήγησαν στο απονενοημένο διάβημα του αυτόχειρα εξετάζονται από την αστυνομία του Βόλου.
Πιθανότερη εκδοχή η πίεση που δεχόταν από την πολύμηνη διακοπή των εργασιών λόγω των lockdown.

Ο Γ. Καλέργης υπήρξε επιχειρηματίας με έντονη δραστηριότητα, αφού διατηρούσε μεγάλη βιοτεχνία παραγωγής παιδικών ενδυμάτων στη Βιομηχανική Περιοχή Βόλου, ενώ πριν την έναρξη του πολέμου στη Συρία λειτουργούσε εργοστάσιο παραγωγής παιδικών ρούχων στη χώρα της Μέσης Ανατολής με ιδιαίτερη επιτυχία και μεγάλη εξαγωγική δραστηριότητα σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Νεκρός στο σπίτι του στο Μετόχι βρέθηκε το Σάββατο 12 Δεκεμβρίου ο γιατρός Ανδρέας Φικιώρης, που σύμφωνα με τις πληροφορίες έπασχε από καρδιολογικά προβλήματα.
Είχαμε πρωτογνωρίσει τον γιατρό μέσα από αποσπάσματα τηλεοπτικής του εκπομπής, που αναμετέδιδε ο Λάκης Λαζόπουλος στο αλ τσαντίρι, εξαιτίας της αθυροστομίας με την οποία σχολίαζε θέματα υγείας.
Ο 72χρονος γιατρός, μπον βιβέρ, αναισθησιολόγος στην ειδικότητα, είχε ασχοληθεί με επιτυχία στην προβολή και πώληση συμπληρωμάτων διατροφής, βιταμινών και ιχνοστοιχείων και λόγω της γνώσης, της ειδικότητάς του αλλά και της αμεσότητάς του οι τηλεοπτικές του εκπομπές συγκέντρωναν αξιοσημείωτη θεαματικότητα.

Η ανακοίνωση του Εξωραϊστικού Συλλόγου Μεγάλα Πεύκα Κερατέας, του οποίου υπήρξε μέλος, όπως δημοσιεύτηκε στην τοπική διαδικτυακή εφημερίδα Lavriaki.gr:

«Το διοικητικό συμβούλιο του Συλλόγου συγκλονισμένο και με μεγάλη λύπη ενημερώνει τους κατοίκους της περιοχής Λαυρεωτικής ότι το εξέχον μέλος του και διακεκριμένος ιατρός Αντρέας Φικιώρης απεβίωσε την 12/12/2020 στην οικία του στο Μετόχι σε ηλικία 72 ετών.

Είμαστε όλοι πολύ συγκλονισμένοι από την αιφνίδια και πρόωρη απώλεια του φίλου και γείτονά μας. Ο Αντρέας ήταν ο άνθρωπος που με πάθος και αγάπη για ό,τι έκανε άφηνε ανεξίτηλο το αποτύπωμά του σε κάθε του πέρασμα. Χρωμάτιζε με ζωντανά και ανεξίτηλα χρώματα κάθε συναναστροφή όσο σύντομη και αν ήταν.

Αγάπησε με πάθος την οικογένειά του, τη δουλειά του και τον τόπο μας. Πρόσφερε όλο του το είναι και στους τρεις.

Θα λείψει σε όλους μας η καθαρή και δυνατή φωνή του, τα αγνά και γενναιόδωρα συναισθήματα του και το πλατύ χαμόγελό του.

Η κηδεία του θα γίνει σε στενό οικογενειακό κύκλο. Αντί στεφάνων το Διοικητικό Συμβούλιο θα προβεί σε δωρεά χρημάτων σε κοινωφελές ίδρυμα της επιλογής των οικείων του».



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

"Εκοιμήθη ο Πατέρας Επιφάνιος ο Μυλοποταμινός - Ο αρχιμάγειρας στο Αγιον Ορος" αναφέρουν όλα τα μεγάλα ειδησειογραφικά ιστολόγια σήμερα. Από εκεί έμαθα την απώλεια ακόμη ενός αγαπητού φίλου, έτσι τον αισθανόμουν άσχετα αν είχα να τον δω από τον περασμένο αιώνα.

Τον γνώριζα από το νοσοκομείο που εργαζόμουν τότε, μου τον σύστησε μια φίλη συνάδελφος και του προσέφερα κάποιες συνεδρίες φυσικοθεραπείας για ένα μυοσκελετικό πρόβλημα που τον ταλαιπωρούσε εκείνη την εποχή.
Εντυπωσιάστηκα ειλικρινά τόσο από το παρουσιαστικό του, ήταν ένας όμορφος άνδρας, αλλά κυρίως από το ευπροσήγορο του χαρακτήρα του, το χιούμορ του και το ευχάριστο χαμογελαστό του πρόσωπο.
Ήταν ένας μοναχός που θα μπορούσε να ήταν ζενπρεμιέ, μια φυσιογνωμία που κέρδιζε τον συνομιλητή του από τα πρώτα λεπτά. Βρισκόταν τότε στην τρίτη ή τέταρτη δεκαετία της ζωής του.

Όταν μετά από καιρό έβγαλα διαμονητήριο προκειμένου να επισκεφθώ το Άγιον Όρος, με τον θείο μου Γρηγόρη Κατσάνη, και απευθύνθηκα στον πατέρα Επιφάνιο, εκείνος μας προσκάλεσε στο κάθισμα του Μυλοποτάμου, το "σπίτι του" όπως χαριτολογώντας έλεγε.
Ήρθε μάλιστα και μας παρέλαβε από τη Δάφνη και με ένα τζιπάκι (αν θυμάμαι καλά) μας οδήγησε σε εκείνον τον θαυμάσιο τόπο.
Το κάθισμα του Μυλοπόταμου (Άγιος Ευστάθιος) ανήκει στην Ι. Μονή Μεγίστης Λαύρας. Βρίσκεται νότια της Ι. Μονής των Ιβήρων, 40 λεπτά περίπου με τα πόδια και 8 χιλιόμετρα βορειότερα από τη Μεγίστη Λαύρα. Είναι θαρρείς ένα κάστρο, κτισμένο σ' ένα βράχο που δεσπόζει πάνω από τη θάλασσα, και από τον εξώστη (πείτε το μπαλκόνι, που νομίζεις ότι βρίσκεσαι μετέωρος) μπορείς με ευκολία όταν ο καιρός είναι καλό να δεις δίπλα σου τη Θάσο, τη Σαμοθράκη ή την Λήμνο.
Φτάσαμε λίγο πριν το μεσημέρι και μετά το καλωσόρισμα με τσίπουρο και λουκούμι, στο υπέροχο εξώστη ξεναγηθήκαμε από τον αδελφό μοναχό του Επιφάνιου στο κάθισμα. Τότε το κτίσμα αποτελούνταν από ένα τριόρωφο πύργο, μετά έγιαν προσθήκες που δεν τις έχω δει. Δυστυχώς από ατυχή συγκυρία, λόγω προβλήματος υγείας του Γρηγόρη αναγκαστήκαμε να φύγουμε την επόμενη μέρα. Πόσες όμως όμορφες αναμνήσεις έχω από την φιλοξενία του αγαπητού Επιφάνου;
Τότε ήταν που είχε παραλάβει και εργάτες φύτευαν αμπέλι σε όλη την πλαγιά που περιέβαλλε το κάθισμα. Προφανώς τότε ο πατέρας Επιφάνιος ξεκίνησε το έργο που έμελλε να δώσει το υπέροχο κρασί "Μυλοπόταμος". Αργότερα έμαθα πως είχε εγκαταστήσει πρότυπο οινοποιείο στο Μυλοπόταμο, με το κρασί που εμφιαλώνεται εκεί έχει κατακτήσει την Ελλάδα.


Χαρακτηρίζεται σήμερα από τον ηλεκτρονικό τύπο ως ο Αρχιμάγειρας του Αγίου Όρους. Μάλιστα αναφέρονται πολλά δημοσιεύματα εκτός από το κρασί του κελιού, στη γνωριμία του με τον Ουμπέρο Έκο, τον οποίο φιλοξένησε αλλά και ότι μαγείρεψε με τον διάσειμο σεφ Τζέιμι Όλιβερ.
Απλά θα ήθελα να καταθέσω μια προσωπικό μαρτυρία από εκείνη τη μία μέρα στο κελί.
Νομίζω πως δεν έχω γευτεί πουθενά στον κόσμο τόσο υπέροχα εδέσματα και μάλιστα με βασικά συστατικά το ρύζι και την πατάτα, λόγω νηστείας. Αλλά εκείνο που πραγματικά υπήρξε αποκάλυψη για μένα ήταν η λαμαρίνα που περιείχε ψητές πεταλίδες με λεμόνι. Ήταν αμβροσία. Οι πεταλίδες για όσους δεν γνωρίζουν είναι ένα μαλάκιο με όστρακο που βρίσκεται προσκολλημένο στους θαλασσινούς βράχους. Αν και μεγαλωμένος σε ψαροχώρι δεν γνώριζα ότι τωγόταν και ήταν μάλιστα θαυμάσιος μεζές, εμείς τις πεταλίδες τις χρησιμοποιούσαν σαν δόλωμα στο ψάρεμα. Έχω την εικόνα, σαν τώρα, το Επιφάνιο με την λαμαρίνα με τους υπέροχους μεζέδες και το φωτεινό χαμόγελο.
Και το θαύμα για μένα ήταν όταν μετά το ξύπνημα λίγο πριν τις πέντε, επισκεφθήκαμε για να παρακολουθήσουμε τον όρθρο στο λιλιπούτειο εκκλησάκι από τους δύο μοναχούς.
Να ξημερώνει, οι πρώτες ακτίνες του ήλιου να περνούν από το μικρό παράθυρο που έβλεπε στο Αιγαίο και εμείς να έχουμε βυθιστεί σε μια θεία κατάνυξη από τις ψαλμωδίες του πατέρα Επιφάνιου.
Πραγματικά συγκλονιστικές στιγμές που θα μείνου για πάντα χαραγμένες στην ψυχή μου.


Πατέρα Επιφάνιε, είχα χρόνια να σε δω. Μάθαινα όμως νέα σου από τον τύπο, από συνεντεύξεις, από εκθέσεις. Ήσουν μια ανήσυχη και δημιουργική προσωπικότητα που άνοιξε δρόμους.
Λυπάμαι για την ταλαιπωρία που υπέστης με την νόσο που τελικά σε νίκησε.
Είμαι σίγουρος πως εκεί που θα πας θα είσαι και πάλι ο λαμπρός, ευφυής και χαμογελαστός άνθρωπος που γνώρισα.
Καλό παράδεισο να έχεις αγαπητέ Επιφάνιε!!!

Η Ροζαλία Γαβριηλίδου μέσα σε λίγες ημέρες έχασε τρία συγγενικά της πρόσωπα από κοροναϊό.

«Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τα μηνύματα ήταν καταιγιστικά. Ήταν πολύ αγαπητός, εξαίρετος επιστήμων, ο θάνατός του συγκλόνισε όλη την περιοχή. Επειδή δούλευε στην Έδεσσα και κατοικούσε στη Σκύδρα, είχε μια ευρύτερη περιοχή που ήταν γνωστός και αγαπητός στον κόσμο», ανέφερε η κ. Γαβριηλίδου.

«Δεν μπορούμε να ξέρουμε πώς κόλλησε. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε, μπορεί από κάτι που άγγιξε, μπορεί από οτιδήποτε. Με διαφορά λίγων ημερών χάθηκε το ζευγάρι, ξεκληρίστηκε μια οικογένεια. Έμεινε η κόρη της μόνη της. Την ημέρα που πέθανε η πρώτη μου ξαδέρφη, πέθανε και ο πατέρας μου, από κοροναϊό. Δέκα ημέρες μετά έφυγε και ο Χρήστος. Έχουμε μάθει να ρωτάμε πόσο χρονών ήταν, αν είχε υποκείμενο νόσημα. Ό,τι υποκείμενο και αν έχει ο καθένας μας, το παλεύει. Έρχεται αυτός ο αόρατος εχθρός και αυτός τελικά κόβει το νήμα της ζωής», πρόσθεσε η ίδια.

«Το τραγικό είναι ότι στέλνεις τους ανθρώπους σου σαν πακέτο. Και είναι η πληγή που μένει. Η εικόνα που σου μένει είναι αυτή. Χωρίς να μπορείς να τους αποχαιρετίσεις. Θα μπορούσαμε να μην είχαμε φτάσει σε αυτή την κατάσταση. Τα κρατήσαμε τα μέτρα. Πονάει το γεγονός ότι αφήσαμε να φτάσει σε αυτό το σημείο, να είναι ανεξέλεγκτη η κατάσταση. Οι επιστήμονες μας συμβουλεύουν, και εμείς τους αγνοούμε. Πρέπει να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και να πούμε ότι αυτό πρέπει να το σταματήσουμε εδώ. Ας καθίσουμε στο σπίτι, ας μην κάνουμε γιορτές όπως τις κάναμε», τόνισε η κ. Γαβριηλίδου.

«Τρεις άνθρωποι από το οικογενειακό μου περιβάλλον έφυγαν. Έχω χάσει πολλούς φίλους αλλά και γνωστούς. Η κοινωνίας μας είναι πολύ μικρή και όλοι γνωριζόμαστε μεταξύ μας», κατέληξε η κ. Γαβριηλίδου.




πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Σαν ωδή στους αδικοχαμένους συνανθρώπους μας από την λαίλαπα της Covid-19, δημοσιεύουμε το αποχαιρετιστήριο κείμενο στο fb, για τον Μιχάλη Νικολαΐδη που άφησε την τελευταία του πνοή, την Παρασκευή 4/12/20, στο νοσοκομείο της Καβάλας.



Ο Μιχάλης μας, πέθανε χτες.
Ήρθε, δίδαξε ήθος και Αγάπη κι έφυγε.
Δυστυχώς κανείς μας δε μπόρεσε να πάει στην κηδεία του.
Επιτρέπονται μόνο 9 άτομα.
Ο Μιχάλης είχε ένα σωματικό πρόβλημα. Ήταν κοντός, σχεδόν νάνος.
Πάλεψε, σπούδασε νοσηλευτική και επί χρόνια δούλευε σαν νοσηλευτής και σε κλινικές του νοσοκομείου και στα χειρουργεία.
Μονίμως κουβαλούσε ένα σκαμνάκι μαζί του. Για να ανεβαίνει και να φτάνει τους ορούς ή να δίνει τα εργαλεία στους χειρουργούς όταν ήταν στα χειρουργεία.
Ο Μιχάλης δέχτηκε μεγάλες κοροϊδίες, αλλά ποτέ δεν θύμωσε.
Με κανέναν.
Πάντα ήταν γελαστός, σε κανέναν δεν κράτησε μούτρα, σε κανέναν δεν σταμάτησε να λέει «καλημέρα», σε κανέναν δεν αρνήθηκε βοήθεια.
Πριν από καμιά 10αριά χρόνια, ο Μιχάλης μετατέθηκε στο Διοικητικό.
Έφτασε να πάρει και θέση προϊσταμένου. Ήταν μέλος των Γιατρών του Κόσμου,
έτρεχε στα συσσίτια, μάζευε για τους φτωχούς, έδινε τα πάντα.
Και είχε όνειρο να γίνει ιερέας.
Και έγινε.
Πριν 2 χρόνια.
Ιερέας χωρίς μισθό.
Ο μισθός του ήταν αυτός που πληρωνόταν από το νοσοκομείο.
Όλη την εβδομάδα ερχόταν στο νοσοκομείο με το ράσο του.
Μόλις έφτανε στην είσοδο, έβγαζε το ράσο και έμενε με το πουκάμισο.
Ο Μιχάλης έγινε μοναχός και μετά ιερομόναχος.
Ήταν άγαμος.
Και ως μοναχός, στην κουρά του, του δόθηκε το όνομα Γαβριήλ.
Τα σαββατοκύριακα έφευγε και πήγαινε στη Μητρόπολή του, στις Σέρρες.
Εκεί είχε ζητήσει να τον στέλνουν να λειτουργεί σε μακρινά και απομονωμένα χωριά που δεν είχαν μόνιμο ιερέα.
Βουνά και λαγκάδια.
Και πέρσι τον χειμώνα, τον θυμάμαι μονίμως κρυωμένο γιατί υπήρχαν χωριά που το αυτοκίνητο δεν έφτανε από τα χιόνια και το έπαιρνε με τα πόδια μέχρι να φτάσει.
Μετά τη λειτουργία, έμενε στα χωριά. Έμπαινε στα σπίτια των κατοίκων.
Μάθαινε τι προβλήματα έχουν.
Ξεχασμένοι άνθρωποι, είχαν βρει κάποιον να τους νοιάζεται.
Δεν ήταν λίγες οι φορές που τους έφερνε και στο νοσοκομείο, κανόνιζε να τους δουν οι δικοί μας γιατροί γιατί κάποιοι ήταν παραμελημένοι.
Και πάντα γελούσε ο Μιχάλης μας.
Και πέθανε.
Της ζωής η μόνη βεβαιότητα, ο θάνατος.
Τα γράφω σαν μνημόσυνο.
Υπάρχουν πολλοί Μιχάληδες, αλλά εγώ αυτόν ήξερα.

(αντιγραφή από το διαδίκτυο)

*Ο ιερομόναχος πατέρας Γαβριήλ, κατά κόσμον Μιχάλης Νικολαϊδης, 53 ετών πέθανε το μεσημέρι της Παρασκευής στη ΜΕΘ του νοσοκομείου Καβάλας, όπου νοσηλευόταν εδώ και μέρες με κορονοϊό. Η κηδεία του έγινε χτες )
Γωγώ Τέτου




Σαν ωδή στην απώλεια ενός από τους μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές, που πέρασαν από τα γήπεδα αλλά και αφιέρωμα σε ένα πρόσωπο με μεγάλη καρδιά παρά τους δαίμονες που κουβαλούσε και ίσως τον οδήγησαν στον θάνατο, αναδημοσιεύουμε ένα άρθρο από το Protothema που πιστοποιεί με τον καλυτερο τρόπο τον Ντιέγκο άνθρωπο. Το συνοδεύουμε και από κάποιες φωτο που δείχνουν την πολυδιάστατη προσωπικότητά του, όπως το ενδιαφέρον του για το σκάκι, την πολιτική κά

Όταν ο «Θεός» ντρίμπλαρε στις λάσπες για να χειρουργηθεί ένα άρρωστο παιδί


Ο φιλικός αγώνας ανθρωπιάς που οργάνωσε ο Μαραντόνα σε μια μικρή επαρχιακή πόλη - Η σύγκρουση με το μεγάλο αφεντικό της Νάπολη - Ολονυκτία στους δρόμους της Αργεντινής και της Νάπολης
Τέλη του μακρινού 1984, ο Μαραντόνα μεσουρανούσε στη Νάπολη. Είχε φτάσει στο στάδιο Σαν Πάολο το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς ως η ακριβότερη έως τότε μεταγραφή στο κόσμο. Εκείνη την εποχή ένας φτωχός πατέρας με άρρωστο παιδί, στην απόγνωσή του να βρει τα χρήματα που χρειάζονταν για την άμεση χειρουργική επέμβαση του, ζητάει από το προπονητή και τη διοίκηση των «Παρτενοπέι» να διοργανωθεί ένας φιλικός αγώνας της ομάδας στην μικρή επαρχιακή πόλη του.
Ο άνθρωπος δεν ζητιάνευε. Ήθελε η ομάδα που υποστήριζε να δείξει την αλληλεγγύη, τη συμπαράσταση και την ανθρωπιά της μπροστά στον άρρωστο γιο του, δίνοντας του χαρά μέσα στο πόνο του. Έλπιζε ακόμη ότι με τα λιγοστά εισιτήρια στις υποτυπώδεις κερκίδες του τοπικού γηπέδου να μαζευτούν κάποια χρήματα για να συμπληρώσει το τίμημα της επείγουσας επέμβασης στο μικρό αγόρι του.

Ο τότε πρόεδρος της Νάπολι Κοράντο Φερλαΐνο, δεν συμφώνησε. Αρνήθηκε το φιλανθρωπικό αγώνα επειδή φοβόταν πιθανούς τραυματισμούς των παικτών. Το περιστατικό έφτασε στα αυτιά του Μαραντόνα, ο οποίος «επαναστάτησε» εναντίον του προέδρου. Δεν λογάριασε τίποτε. Ούτε συμβόλαια ούτε απαγορεύσεις, ούτε συστάσεις. Ο «Πίμπε ντε όρο» (το “Χρυσό Αγόρι”) αδιαφόρησε για τα εκατομμύρια που είχαν στρωθεί στα πόδια του.
Το χαμίνι από τις αλάνες της φτωχογειτονιάς Βίλα Φιορίτο του Μπουένος Άιρες είχε ψυχή και κότσια. Πλήρωσε από τη τσέπη του τη ρήτρα 12 εκατομμυρίων λιρετών στην ασφαλιστική εταιρία Lloyd’s που ασφάλιζε τα πόδια των παικτών της Νάπολι , παρακινώντας στους συμπαίκτες του με τη φράση: «Δεν πα’ να πηδηχτεί και η Lloyd’s, ο αγώνας αυτός πρέπει να γίνει για χάρη του παιδιού!».

Δείτε το βίντεο του περίφημου αγώνα στις λάσπες 


Μια μουντή, βροχερή και παγωμένη Δευτέρα του Γενάρη στο 1985, ο ασυμβίβαστος Αργεντινός και η ποδοσφαιρική παρέα του ταξίδεψαν, 15 χιλιόμετρα μακριά από την Νάπολη, στην άσημη εργατούπολη Ατσέρα. Μπήκε σε ένα γηπεδάκι σωστό χωράφι με ετοιμόρροπες κερκίδες στη μια μεριά και ανοιχτό παρκινγκ αυτοκινήτων στην άλλη.
Και εκεί σε ένα αγωνιστικό χώρο, κανονικό βάλτο, γεμάτο λακκούβες, έπαιξε σαν να ήταν τελικός του Τσάμπιονς Λιγκ. Κυνήγησε χαμένες μπαλιές, έφτιαξε παιχνίδι, ντρίπλαρε, έκανε τάκλιν και ψαλιδάκια, πανηγύρισε τα δυο γκολ του με βουτιές στις λάσπες. Οι ταπεινοί άνθρωποι στην κατάμεστη εξέδρα παραληρούσαν από χαρά

«Ήταν το μεγαλύτερο και πιο σημαντικό ματς της καριέρας μου» είπε ο Ντιεγκίτο , που δεν ξεχνούσε ποτέ από που προερχόταν, αγκαλιάζοντας τα πιτσιρίκια εκείνης της φτωχογειτονιάς. Από τα εισιτήρια και τη προσωπική οικονομική συνεισφορά του ίδιου καλύφθηκε με το παραπάνω το κόστος της επέμβασης του μικρού παιδιού της άπορης οικογένειας.
Τριανταπέντε χρόνια αργότερα, εκείνο το αγοράκι, υγιής και ώριμος άντρας πλέον μπορεί να διηγείται στα δικά του παιδιά πως μια χειμωνιάτικη μέρα ο κορυφαίος, τότε, ποδοσφαιριστής στο κόσμο τα « έδωσε όλα» μέσα στις λάσπες για να τον σώσει. Και μόνο γι αυτό ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα θα μείνει αξέχαστος.

Έφυγε την ίδια μέρα με τον φίλο του τον Κάστρο και το μεγάλο αστέρι των Μπέμπηδων τον Τζωρτζ Μπεστ



Μια σύμπτωση παράξενη. Σαν χθες, που έχασε τη μάχη με τη ζωή ο Ντιεγκίτο, 25 Νοεμβρίου, έφυγαν από τη ζωή τόσο ο μεγάλος φίλος του, ο μεγάλος επαναστάτης ηγέτης της Κουβανικής επανάστασης, Φιντέλ Κάστρο αλλά και ο μεγαλύτερος Άγγλος ποδοσφαιριστής, ο ηγέτης της θρυλικής ομάδας των Μπέμπηδων, Μάντζεστερ Γιουνάϊτεντ, Τζωρτζ Μπεστ.

Με τον Φιντέλ


Με τον Παγκόσμιο πρωταθλητή σκάκι Ανατόλ Καρπόφ 


Με τον άλλο μεγάλο Αργεντίνο μπαλαδόρο, Λίονελ Μέσι


Καλό ταξίδι Ντιέγκο, κι αν νομίζεις ευχαρίστησε τον μεγαλοδύναμο που έβαλε το χέρι του .....


Από την ανάρτηση του φίλου Παντελή πληροφορήθηκα τη νέα απώλεια. Τον χαμό του Σάκη Σωτηράκη από κορονοϊό. Ο 64χρονος ήταν επικεφαλής της Επίλεκτης Ομάδας Διάσωσης, από την νόσο.
Υπέκυψε στην ύπουλη covid19, μετά από  μάχη αρκετών ημερών, στη ΜΕΘ του ΑΧΕΠΑ.

Στη Θεσσαλονίκη, ο Σάκης Σωτηράκης είχε μακρά προσφορά στον εθελοντισμό. Συμμετείχε σε δεκάδες ομάδες, ανάμεσά τους η Ελληνική Ομάδα Διάσωσης και η είδηση του θανάτου του προκάλεσε σοκ και θλίψη.

Συγκλονιστικά τα συλλυπητήρια μηνύματα των συναγωνιστών του από την Ελληνική Ομάδα Διάσωσης και την Ελληνική Ομάδα Διάσωσης Χαλκιδικής




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Βίντεο και φωτογραφίες δείχνουν πιστούς χωρίς μάσκα, με κάποιους να προσκυνούν τη σορό του Μητροπολίτη Αμφιλόχιου μέσα από το ανοιχτό φέρετρο
H είδηση της κοίμησης του Πατριάρχη Σερβίας Ειρηναίου, ο οποίος νοσηλευόταν με κορωνοϊό σε νοσοκομείο του Βελιγραδίου από την περασμένη Τετάρτη, έχει προκαλέσει βαθιά θλίψη στους εκκλησιαστικούς κύκλους και όχι μόνο.

Ο προκαθήμενος της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας νοσηλευόταν αρκετές ημέρες στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο Karaburma, ωστόσο η κατάσταση της υγείας του παρουσίασε εχθές επιδείνωση, και σήμερα έφυγε από τη ζωή.



Υπενθυμίζεται ότι πριν από δύο Κυριακές ο Πατριάρχης Σερβίας είχε χοροστατήσει στην εξόδιο ακολουθία του Μητροπολίτη Μαυροβουνίου και Παραθαλλασίας Αμφιλόχιου, ο οποίος απεβίωσε από επιπλοκές του κορωνοϊού. Στη συγκεκριμένη κηδεία, όπως μετέδωσαν πολλά διεθνή ΜΜΕ στις αρχές του μήνα, επικράτησε αδιανόητος συνωστισμός, με πολλούς από τους εκατοντάδες πιστούς που παρευρέθησαν να επιλέγουν να μη φορέσουν μάσκα, και κάποιους μάλιστα να... προσκυνούν τη σορό του Μητροπολίτη μέσα από το ανοιχτό φέρετρο.

Το BBC έγραφε στις 5 Νοεμβρίου για την κηδεία: «Ο προκαθήμενος της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας κόλλησε κορωνοϊό λίγες μέρες αφότου παρευρέθηκε στη μεγάλη δημόσια κηδεία ενός μητροπολίτη που πέθανε από Covid-19. Ο 90χρονος Πατριάρχης Ειρηναίος εισήχθη στο νοσοκομείο την Τετάρτη, αφού χοροστάτησε στην κηδεία του 82χρονου Μητροπολίτη Μαυροβουνίου Αμφιλοχιου».



Αναφορικά με τις συνθήκες στην κηδεία, ο βρετανικός ιστότοπος αναφέρει: «Κόσμος συγκεντρώθηκε στην κηδεία χωρίς μάσκες και πολλοί προσκύνησαν τη σορό του μητροπολίτη καθώς κειτόταν μέσα στο ανοιχτό φέρετρο. Κι ολα αυτά παρά τη μεγάλη έκρηξη των κρουσμάτων κορωνοϊού τόσο στη Σερβία όσο και στο Μαυροβούνιο και τις προειδοποιήσεις των Αρχών ότι η τελετή μπορεί να έθετε σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία».

Στο δημοσίευμα επισημαίνεται ότι ο Μητροπολίτης Μαυροβουνίου απέφευγε να φορέσει μάσκα και είχε αποκαλέσει τα προσκυματικά ταξίδια «το εμβόλιο του Θεού».

Δείτε εικόνες από την κηδεία με τον απίστευτο συνωστισμό, στην οποία πιστεύεται ότι κόλλησαν πολλά άτομα.











πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Συγκλονίζει η ιστορία αυτοθυσίας ενός συνταξιούχου γιατρού, ο οποίος δήλωσε εθελοντής σε νοσοκομείο για να βοηθήσει στη μάχη με την κοροναϊό και τελικά… ο ιός σκότωσε τον ίδιο.

Η γυναίκα του, μιλώντας στο MEGA, περιέγραψε τον εφιάλτη που βίωσε.

«Να περιμένω να με ενημερώσουν οι γιατροί, να μην μπορώ να προσφέρω κάτι. Αυτό είναι πολύ άγριο, πάρα πολύ άγριο. Όποιος δεν το έζησε είναι φοβερό, είναι φριχτή εμπειρία. Να μην μπορείς να είσαι στον άνθρωπό σου, να είσαι δίπλα του, να του κρατάς το χέρι».

«Το Σάββατο μου παραπονέθηκε ότι δεν νιώθει καλά. Την Τρίτη άρχισαν τα δικά μου συμπτώματα με διάρροιες, ανοσμία, αγευσία, μυαλγίες φοβερές. Την Τετάρτη είχε γενέθλια και πήγαμε και φάγαμε σε ένα εστιατόριο. Εγώ ήμουν σε φριχτή κατάσταση. Λιποθυμούσα δεν μπορούσα να σταθώ.»

Η υγεία του 76χρονου ωστόσο, επιδεινώθηκε κι έτσι αποφάσισαν να κάνουν το τεστ…

«Άρχισε να βήχει φοβερά. Πνιγόταν. Και του λέω “Νίκο να κάνεις αγόρι μου την Δευτέρα να κάνουμε μαζί τεστ γιατί δεν μου αρέσει αυτός ο βήχας”. Την Τρίτη το μεσημέρι και στις 17:00 μάς ανακοινώνουν ότι είμαστε και οι δύο θετικοί.»

Από το σπίτι του για το νοσοκομείο, ο συνταξιούχος γιατρός, έφυγε όρθιος. Μάλιστα, πήρε ελάχιστα πράγματα μαζί του, με τη λογική ότι σύντομα θα επέστρεφε. Η μοίρα του όμως, ήταν διαφορετική…

«Ήρθε το ΕΚΑΒ τον πήρε. Έφυγε περπατώντας φανταστείτε, ξυρίστηκε, τα έκανε όλα. Μετά τον έβαλαν στην εντατική. Στην εντατική είδαν ότι οι πνεύμονες ήταν κάτασπροι και δεν μπορούσε να αναπνεύσει. Και αναγκάστηκαν να τον διασωληνώσουν. Και την Παρασκευή στις 11 η ώρα έφυγε».


πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο Δημήτρης Ψαριανός, η πιο ευαίσθητη λαϊκή φωνή που πέρασε από το ελληνικό τραγούδι, το ένα τρίτο του "Μεγάλου Ερωτικού", πέθανε σε ηλικία 72 ετών.


Πέθανε, σε ηλικία 72 ετών, Δημήτρης Ψαριανός, ο μεγάλος ερωτικός τραγουδιστής και τραγουδοποιός που συνδέθηκε με τις εξαιρετικές μελωδίες του Μάνου Χατζιδάκι.

Ο Δημήτρης Ψαριανός γεννήθηκε στις 29 Δεκεμβρίου 1948 στην Πρέβεζα. Σπούδασε τραγούδι και κιθάρα και το 1972 ερμήνευσε τα τραγούδια του «Μεγάλου Ερωτικού» του Μάνου Χατζιδάκι μαζί με τη Φλέρη Νταντωνάκη.

Το 1980 ερμήνευσε «Τα ερωτικά» σε μουσική του Χρήστου Γκάρτζου και ποίηση Πάμπλο Νερούδα σε ελεύθερη απόδοση Λευτέρη Παπαδόπουλου.


Το 1981 ο Δημήτρης Ψαριανός κυκλοφόρησε το δίσκο «Τα τραγούδια που Αγαπώ», ενώ συμμετείχε και σε δισκογραφικές δουλειές γνωστών συνθετών και τραγουδοποιών, όπως ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας και ο Σάκης Τσιλίκης.

Ο Μεγάλος Ερωτικός


Ο Μεγάλος Ερωτικός του Μάνου Χατζιδάκι είναι κύκλος τραγουδιών και ηχογραφήθηκε στα στούντιο της Columbia, μεταξύ 16 Σεπτεμβρίου και 28 Νοεμβρίου του 1972. Ωστόσο το έργο ξεκίνησε να γράφεται από τον Χατζηδάκι, τον Ιούνιο του ίδιου έτους, κατά την παραμονή του στη Νέα Υόρκη, κατά τη διάρκεια της ελληνικής δικτατορίας. Τραγούδησαν η Φλέρυ Νταντωνάκη και ο Δημήτρης Ψαριανός. Το εξώφυλλο ήταν του Γιάννη Μόραλη.

«Ο Μεγάλος Ερωτικός δε φοράει γραφικά τοπικά ρούχα. Φοράει τα δικά του που συνθέτουν δύσκολους συνδυασμούς ήχων, ανάλαφρων χρωμάτων και ποιητικών ονείρων. Δεν περιέχει μηνύματα που εύκολα τα σβήνουν οι βροχές, δεν αντιστέκεται.

Η σειρά που ακολουθούν τα ποιήματα αυτά των ελλήνων ποιητών, σχηματίζει έναν αδιάσπαστο κύκλο τραγουδιών, μια λειτουργία για τον Μεγάλο Ερωτικό – κάτι σαν τους εσπερινούς Αγίων σ’ ερημοκκλήσια μακρινά με την συμμετοχή φανταστικών αγγέλων, εραστών, παρθένων και εφήβων. Είναι μια λιτανεία περίεργη, όμως και τόσο φυσική, στην εσωτερική κι απόκρυφη ζωή μας.

Τα τραγούδια αυτά δεν είναι αισθησιακά. Λειτουργούν πέρ’ απ’ την πράξη, στο βαθύ αίσθημα που χαρακτηρίζει οποιαδήποτε σχέση, κάθε μορφής, αρκεί να περιέχει τις προϋποθέσεις γι’ ανθρώπινη επικοινωνία» είχε δηλώσει μιλώντας για το έργο ο κορυφαίος Μάνος Χατζηδάκις.

Το ομώνυμο φιλμ του Παντελή Βούλγαρη, περιλέμβανε στιγμιότυπα της ηχογράφησης του δίσκου και συνεντεύξεις των τραγουδιστών.


πηγή




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Μια ακόμα απώλεια σημειώθηκε στους Ν. Επιβάτες.
Έφυγε από τη ζωή ο Βύρων Τσορμπατζόγλου.
Ένας σημαντικός κάτοικος τα τελευταία τριάντα χρόνια στον Μπαξέ.
Χαμηλών τόνων, που πολλοί συγχωριανοί του μπορεί να μην τον είχαν γνωρίσει. Ήρθε μέτοικος από τη γειτονική Θεσσαλονίκη.
Ιδρυτής του τεράστιου σκακιστικού σχολείου, του Γαλαξία Θεσσαλονίκης.

Είναι αυτός που μαζί με τον πρόσφατα μεταστάντα Βίλλυ Μαστροβασίλη είχαν δημιουργήσει την Ένωση Σκακιστικών Σωματείων Θεσσαλονίκης - Χαλκιδικής.
Ίσως η πιο εμβληματική προσωπικότητα στο χώρο του σκακιού στη Βόρεια Ελλάδα.

Ο Βύρων Τσορμπατζόγλου υπήρξε Γενικός Γραμματέας της Ένωσης Σκακιστικών Σωματείων Βορείου Ελλάδος και μετέπειτα Γενικός Γραμματέας και Πρόεδρος της ΕΣΣΘ-Χ. Διετέλεσε επίσης, αντιπρόεδρος της Ε.Σ.Ο.

Ήταν ενεργός διεθνής διαιτητής με παρουσία σε σημαντικούς διεθνείς αγώνες (Ολυμπιάδες, Παγκόσμια Πρωταθλήματα) καθώς και καθηγητής διαιτησίας, Διοργάνωσε πλήθος σεμιναρίων ανάδειξης διεθνών και εγχωρίων διαιτητών.
Παρείχε απλόχερα οποιαδήποτε βοήθεια για την καθιέρωση κι εξάπλωση του όμορφου αυτού πνευματικού παιχνιδιού και αθλήματος.

Το Δ.Σ. της ΕΣΣΘ-Χ όπως και πλήθος σκακιστικών συλλόγων από όλη την Ελλάδα εκφράζουν τα θερμά τους συλλυπητήρια στην οικογένεια του εκλιπόντος.

Τα θερμά μας συλλυπητήρια στην αγαπημένη του Έλενα, στον γιό του Θεόδωρο και στη Ζέττα.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Σε ηλικία 64 ετών έφυγε από τη ζωή μια ιδιαίτερη προσωπικότητα του Θερμαϊκού.
Ο Μπαξετσιφλιώτης πολιτικός Δημοσθένης Τάκος Γάκος.
Μια χαρακτηριστική φυσιογνωμία που έχαιρε εκτίμησης και συμπάθειας από τους συγχωριανούς του.
Πολλάκις υποψήφιος για διάφορα πολιτικά , βουλευτικά, αυτοδιοικητικά αλλά και πολιτειακά αξιώματα.
Προδόθηκε από την καρδιά του.
Καλό ταξίδι Δημοσθένη.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Πέθανε ο Νίκος Μπελογιάννης, γιος του Νίκου Μπελογιάννη και της Ελλης Παππά Γεννήθηκε στη φυλακή τον Αύγουστο του 1951, καθώς η μητέρα του ήταν πολιτική κρατουμένη, ενώ τον επόμενο χρόνο, ο πατέρας του εκτελέστηκε 

Το πρωί της Κυριακής, πέθανε ύστερα από νοσηλεία σε μονάδα εντατικής θεραπείας, ο Νίκος Μπελογιάννης, γιος του Νίκου Μπελογιάννη και της Ελλης Παππά. Ηταν 69 ετών. 

Γεννήθηκε στη φυλακή τον Αύγουστο του 1951, καθώς η μητέρα του ήταν πολιτική κρατουμένη. Τον Μάρτιο του 1952, ο πατέρας του καταδικάστηκε από το στρατοδικείο και εκτελέστηκε, ενώ η μητέρα του αποφυλακίστηκε το 1964. Ο ίδιος μεγάλωσε στην οικογένεια της θείας του, που ήταν η σπουδαία συγγραφέας, Διδώ Σωτηρίου. 

Ο Ν. Μπελογιάννης ήταν απόφοιτος της Σχολής Χημικών Μηχανικών του ΕΜΠ και εργάστηκε στα αναστηλωτικά έργα της Ακρόπολης και σε άλλες υπηρεσίες του υπουργείου Πολιτισμού. 

Επί πολλά χρόνια και μέχρι τη συνταξιοδότησή του, ήταν επικεφαλής του Κέντρου Λίθου (μονάδα του υπουργείου Πολιτισμού) και διέσχιζε ακάματος την Ελλάδα απ’ άκρη σ’ άκρη για να «θεραπεύει» μνημεία. 

Συνεργάστηκε με την «Ελευθεροτυπία» και το «Fragilemag», γράφοντας κείμενα που «έδεναν» την επικαιρότητα, ελληνική και διεθνή, με την Ιστορία, και στα οποία ξεχώριζαν η ευρυμάθεια, το χιούμορ, η ευφυΐα και ο ανθρωπισμός του. 

Παράλληλα, από το 2000 ασχολήθηκε με το έργο των γονέων του, καθώς και της θείας του, Διδούς Σωτηρίου, μέσω επανεκδόσεων, εκδόσεων, επιμελειών και εκδηλώσεων. 

Ο ίδιος έγραψε τα βιβλία: «Σταλινισμός: Η τέταρτη μονοθεϊστική θρησκεία» (εκδόσεις Αγρα, 2012, με την Αγγελική Κώττη) και «Αυτά λοιπόν τα νέα του Αλεξάνδρου. Στιγμιότυπα της μνημονιακής εποχής δεξιάς και αριστεράς» (Εκδόσεις Αγρα, 2016). Με γραπτές οδηγίες, ανέθεσε στους φίλους του την αποτέφρωση της σορού του, ορίζοντας σαφώς πως δεν επιθυμεί να προηγηθεί ή να ακολουθήσει οποιαδήποτε τελετή. 

Συλλυπητήρια ΣΥΡΙΖΑ 

«Ο Νίκος Μπελογιάννης συνδέθηκε από τα πρώτα χρόνια της ζωής του με του δημοκρατικούς αγώνες και την υπόθεση της Αριστεράς. 

Γιος του Νίκου Μπελογιάννη και της Eλλης Παππά, γεννημένος μέσα στη φυλακή το 1951 ένα χρόνο πριν την εκτέλεση του πατέρα του, ιστορικού ηγέτη της Αριστεράς, μεγάλωσε με τη συγγραφέα Διδώ Σωτηρίου. 

Aνθρωπος αθόρυβος, με ανοιχτές ιδέες, υπήρξε συνεπής και ακούραστα μαχητικός. 

Εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους του». 



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Πρόεδρος Πανελλήνιας Ένωσης Γηροκομείων στο ΘΕΜΑ 104,6: Είχε λατρεία με τους ηλικιωμένους και υπερβολικό αίσθημα ευθύνης - Η αγάπη για την γιαγιά του και το γηροκομείο στον Άγιο Στέφανο.

Πολλά «γιατί» και αναπάντητα ερωτήματα. «Φεύγω χαρούμενος. Ένα μικρό πραγματάκι με κέρδισε. Οκ μπράβο του, αλλά δεν θα με πιάσουν και τύψεις».

Ο Δημήτρης Καμπανάρος, ιδρυτής της μονάδας φροντίδας ηλικιωμένων «Νέα Θάλπη» στον Άγιο Στέφανο, αποφάσισε χθες το πρωί να δώσει τέλος στη ζωή του με μια καραμπίνα, μέσα στο ίδιο του το σπίτι!

Όσοι τον γνώριζαν κάνουν λόγο για έναν «δυνατό» άνθρωπο, ο οποίος λύγισε από την πίεση του κορωνοϊού. Ο ίδιος ήταν ορκισμένος «εχθρός» του. Είχε βάλει στοίχημα με τον εαυτό του να μην παρεισφρήσει ο ιός μέσα στη δομή του. Μια μονάδα που δημιούργησε στο όνομα της «μούσας» του, της γιαγιάς του, Άρτεμις.

Το βράδυ της Δευτέρας, λίγες ημέρες μετά την εμφάνιση κρουσμάτων στη «Νέα Θάλπη», σε δυο εργαζόμενους και μια ηλικιωμένη, ο Δημήτρης Καμπανάρος αποφασίζει να διενεργήσει και πάλι «γρήγορα τεστ» σε όλους.

Υποβάλλει τον εαυτό του για ακόμη μια φορά στην ίδια διαδικασία. Μια διαδικασία που ακολουθούσε σχεδόν μια φορά την εβδομάδα σεβόμενος τους πάνω από 100 ηλικιωμένους που βιώνουν εδώ και πολλά χρόνια στιγμές πραγματικής φροντίδας και αγάπης τόσο από τον ίδιο όσο και από τους εργαζόμενους του. Όταν ενημερώθηκε από το εξειδικευμένο προσωπικό πως είναι θετικός «πάγωσε».

«Ο Δημήτρης δεν μπορούσε να δεχτεί την πίεση από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Τι θα έλεγαν για αυτόν. Ότι δηλαδή έχει μονάδα φροντίδας ηλικιωμένων και κόλλησε κορωνοϊό. Ότι δεν έλαβε μέτρα. Η πραγματικότητα ήταν τελείως διαφορετική. Όχι μόνο εφάρμοζε όλα τα προβλεπόμενα μέτρα από τον ΕΟΔΥ, αλλά φρόντιζε να κάνει τεστ σχεδόν κάθε εβδομάδα. Με δίκη του πρωτοβουλία. Κάτι το οποίο δεν κάνουν πολλοί ιδιοκτήτες γηροκομείων», εκμυστηρεύτηκε στο «protothema.gr» αρκετά στενός του άνθρωπος.

Το πρωί της Τετάρτης κλιμάκια του ΕΟΔΥ επρόκειτο να μεταβούν στη «Νέα Θάλπη» για να διενεργήσουν νέα επαναληπτικά τεστ. Ο ίδιος ήταν θετικός και έσπασε. Πάνω σε ένα χαρτί από το σημειωματάριο του στη μονάδα του έγραψε το τελευταίο αντίο καθώς είχε πάρει την απόφαση να δώσει τέλος στη ζωή του. «Κουράστηκα. Και μάλλον δεν ήμουν καλός καπετάνιος. Λάτρεψα τη δουλειά μου. Έκανα λάθος, κόλλησα κορωνοϊό μετά από όλα αυτά...» αναφέρει στο σημείωμα ο αυτόχειρας, ενώ προσθέτει «Τίτλος: μέσα από το τζάμι (και ήταν μάταιο) θα με πουν αδύναμο. Οκ. Ήμουν. Θα ζήσω με αυτό».

«Η μάνα μου και η αδερφή μου, ας μη με κλάψουν πάνω από ένα χρόνο. Εύχομαι να ηρεμήσω όπου πάω, αν πάω κάπου», επισήμανε σε άλλο κομμάτι στο σημείωμα του. Στην 3η σελίδα αναφέρει «Αν παρ’ελπίδα ζήσω (ανίκανος και να πεθάνω) φευ! Μη με έχετε φυτό να με ποτίζετε». Και τέλος αναφέρει για το όπλο «για την οπλοκατοχή, ήταν του μπαμπά μου. Ίσως τον βρω. Εκτός αν πάω πακέτο για την κόλαση...».

Μετά πήρε την καραμπίνα του πατέρα του και αυτοκτόνησε.

Πρόεδρος Πανελλήνιας Ένωσης Μονάδων Φροντίδας ηλικιωμένων: Είχε λατρεία με τους ηλικιωμένους

Είχε λατρεία με τους ηλικιωμένους και υπερβολικό αίσθημα ευθύνης, είπε στον ΘΕΜΑ 104,6 ο Πρόεδρος Πανελλήνιας Ένωσης Μονάδων Φροντίδας ηλικιωμένων, Στέλιος Προσαλίκας.

«Αισθανόταν ότι προδωσε τους ηλικιωμένους. Ήθελε τον σεβασμό και την επιβράβευση. Αντί για όλα αυτά να ασχολείσαι με ανούσια πράγματα. Δέκα μήνες πάει αυτή η ιστορία, δεν μπορείς να βάζεις σε μια κρεατομηχανή νόμιμα και παράνομα».

«Από την περασμένη Πεμπτη είχα καταλάβει ότι κάτι τρέχει» συμπλήρωσε ο κ. Προσαλίκας «και την παραμονή το βράδυμου έλεγε πράγματα υπερβολικά».

«Δεν άντεχε ότι την άλλη ημέρα θα ήταν η μοναδική περίπτωση του διευθυντή να έχει κορωνοϊό καθώς είχε βγει θετικός. Έλεγε ότι είναι δυνατόν να πηγαίνουν τα κανάλια σε έναν θετικο υπάλληλο;».

«Αισθανόταν οτι έκανε μονομαχία με τον κορωνοϊό, έχασε την μάχη» κατέληξε ο κ. Προσαλίκας.


Ποιος ήταν ο Δημήτρης Καμπανάρος

Ένα από τα δικά του αποφθέγματα που μετατράπηκε σε «Μότο» της Αγίας Θάλπης ήταν πως «η ψυχή δεν γερνάει ποτέ!». Αυτή ήταν και η στάση ζωής που είχε επιλέξει. Η αγάπη του για τη γιαγιά του Άρτεμη τον έκανε πριν από 14 χρόνια να αφιερώσει τη ζωή του αποκλειστικά στη φροντίδα των ηλικιωμένων. Ήταν μια «εσωτερική παρότρυνση» και αγάπη του προς τη «Μούσα» του, όπως συνήθιζε να την αποκαλεί.

Στην Ιστοσελίδα της Νέας Θάλπης βρίσκει κανείς με μια γρήγορη αναζήτησή και τους λόγους που αποφάσισε να ασχοληθεί αποκλειστικά με τη φροντίδα των ηλικιωμένων. Όπως εξηγούσε ο ίδιος η επιλογή του προέκυψε από την αγάπη στη γιαγιά του.

Ο Δημήτρης Καμπανάρος όταν έφτιαξε τη Νέα Θάλπη στον Άγιο Στέφανο να βοηθήσει όσο το δυνατόν περισσότερους ηλικιωμένους. Τους θεωρούσε «παιδιά του» Φιλοξενούσε στη δομή πάνω από 100 άτομα.

Ο ίδιος είχε προχωρήσει σε αναφορά στο βιογραφικό του. Ένα μεγάλο βιογραφικό με αρκετά επιτεύγματα.

«Αφού ολοκλήρωσα στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών το Τμήμα Παιδαγωγικής - Φιλοσοφίας - Ψυχολογίας (κατεύθυνση Ψυχολογίας) το 2001 συνέχισα τις σπουδές μου στον κλάδο της Γεροντολογίας, στη Γερμανία στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, αποκτώντας Μεταπτυχιακό (2001-2003) και Διδακτορικό τίτλο σπουδών (2003-2006 – υποτροφία του Κρατιδίου της Βάδης-Βυρτεμβέργης).

Το 2002 έλαβα το βραβείο DAAD για τον αλλοδαπό φοιτητή με την καλύτερη ακαδημαϊκή επίδοση σε συνδυασμό με κοινωνική προσφορά στους ηλικιωμένους στο Δήμο της Χαϊδελβέργης.Πάντα ήθελα να προσφέρω τις γνώσεις μου και τον εαυτό μου στο να βελτιώνω τη ζωή των ηλικιωμένων, έμπρακτα και όχι θεωρητικά.

Έτσι επέστρεψα στην Ελλάδα το 2006 και δημιούργησα τη Μονάδα Φροντίδας και Αποθεραπείας «Νέα Θάλπη» στον Άγιο Στέφανο Αττικής.», έγραφε σχετικά με τη μονάδα που δημιούργησε αλλά και την προσωπική του πορεία.

«Για πρώτη φορά στην Ελλάδα εφάρμοσα προγράμματα εργοθεραπείας, νοητικής ενδυνάμωσης και δημιουργικής απασχόλησης προσπαθώντας να αλλάξω το αρνητικό στερεότυπο αδυναμίας και ανικανότητας που κυριαρχεί στην κοινή γνώμη για την Τρίτη και Τέταρτη Ηλικία.

Από το 2010 μέχρι το 2014 κατείχα τη θέση του Ειδικού Συμβούλου κοινωνικής πολιτικής στο Δήμο Ηλιούπολης.

Το 2012 ο Δήμος Ηλιούπολης απέσπασε το Πανελλήνιο Βραβείο Ενεργού Γήρανσης και Διαγενεακής Αλληλεγγύης από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Από το 2012 μέχρι σήμερα υλοποιώ μαζί με την Μ.Κ.Ο. «50και Ελλάς» με στρατηγικό συνεργάτη την εταιρεία τηλεπικοινωνιών COSMOTE το καινοτόμο Πρόγραμμα «Πρόσβαση στον Ψηφιακό Κόσμο», στο πλαίσιο του οποίου πάνω από 6.000 συμπολίτες μας άνω των 50 ετών έχουν διδαχθεί βασικές γνώσεις χρήσης ηλεκτρονικών υπολογιστών και tablet. Από το 2014 εργάζομαι ως ειδικός σύμβουλος στο Κοινωφελές Ίδρυμα «ΤΙΜΑ», το οποίο χρηματοδοτεί προγράμματα που αφορούν στην κάλυψη πρωτογενών αναγκών για ηλικιωμένους, πάντα με γνώμονα την αρχή της ουσιαστικότητας και της βιωσιμότητας. Από το 2014 διατελώ Ταμίας της Πανελλήνιας Ένωσης των Μονάδων Φροντίδας Ηλικιωμένων.

Το 2020 ολοκλήρωσα τις σπουδές μου στο City College, Διεθνές Παράρτημα του Πανεπιστημίου του Σέφιλντ στην Αγγλία, αποκτώντας τον τίτλο Executive MBA στη Διοίκηση Μονάδων Υγείας.

Σας ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη σας», συνέχιζε στο μήνυμα του στην ιστοσελίδα.

«Είχε βγει θετικός στον κορωνοϊο και δεν άντεχε την πίεση», δήλωσε χθες στο «protothema.gr» ο Στέλιος Προσαλίκας, Προεδρος της Ένωσης Γηροκομείων στην Ελλάδα και στενός φίλος του Δημήτρη Καμπανάρου. Ο Δημήτρης Καμπανάρος, αυτοκτόνησε καθώς φαίνεται πως «λύγισε» από την πίεση.

«Ήταν να πάει σήμερα ο ΕΟΔΥ να του κάνει τεστ. Είχε βγει και ο ίδιος θετικός από το τεστ που έκανε στον εαυτό του. Θα του έκανε επαναληπτικό έλεγχο ο ΕΟΔΥ. Δεν άντεχε αυτά που θα έγραφαν για εκείνον πως είναι επικεφαλής δομής και είναι θετικός», συνεχίζει στο θέμα ο κ. Προσαλίκας.

Η ψυχή του «δεν γέρασε» στις 24 Μαρτίου του φετινού δύσκολου χειμώνα όταν ο ίδιος πήρε μια κρίσιμη απόφαση, τη στιγμή που ο κορωνοιος είχε φτάσει στην Ελλάδα: να κλειστεί μέσα στο γηροκομείο μαζί με το προσωπικό του για 65(!) μέρες. 65 μέρες καραντίνας δίπλα στους ηλικιωμένους και στους συναδέλφους του. Ο στόχος του τότε; Να μην προκύψουν επαφές που θα έθεταν σε κίνδυνο τους διαμένοντες στη δομή.


«Εμείς από την πρώτη στιγμή είχαμε θέση σε καραντίνα τη δομή φιλοξενίας. Στις 24 Μαρτίου πήρα την απόφαση να κλειστούμε μαζί με το προσωπικό μέσα στη δομή για 65 μέρες για λόγους ασφαλείας», δήλωσε πριν λίγες ημέρες σε δημοσιογράφους ο Δημήτρης Καμπαναρος.


«Καταλαβαίνετε ποσό γενναίος ήταν. Να κλειστεί μαζί με τους ανθρώπους του μέσα στη μονάδα για να μην πάθει κανείς το παραμικρό», μας είπε άνθρωπος που τον συνάντησε πριν από λίγες ημέρες.



Μίλτος Σακελλάρης
https://www.protothema.gr/



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου