Articles by "Απώλειες"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Απώλειες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων


Μπορεί να “έφυγε” ο πρωτεργάτης του Κινήματος των Λοχαγών και σύμβολο της Επανάστασης των Γαρυφάλλων του 1974 στην Πορτογαλία, ωστόσο μένει η σημαντική παρακαταθήκη του.

Του Γιώργη – Βύρωνα Δάβου
26 Ιουλίου 2021

Την Κυριακή 25 Ιουλίου έφυγε από τη ζωή στα 84 του χρόνια, ο στρατηγός Οτέλο Σαράιβα ντε Καρβάλιο, η τελευταία, ίσως, ηρωϊκή και αυθεντική μορφή της Ιστορίας του τελευταίου τέταρτου του 20ου αιώνα, πρωτεργάτης του Κινήματος των Λοχαγών και σύμβολο της Επανάστασης των Γαρυφάλλων της 25ης Απριλίου 1974 στην Πορτογαλία. Είναι ο άνθρωπος που συνέβαλε όσο κανείς άλλος στην ανατροπή της πολύχρονης δικτατορίας στη χώρα του και ο οποίος σε ολάκερη τη ζωή του πάλεψε για τον δημοκρατικό μετασχηματισμό, την κοινωνική ανάπλαση και δικαιοσύνη μέσα στη χώρα του, αλλά και για το δίκαιο, την ισονομία και την παγκόσμια ειρήνη κι ευημερία για όλον τον κόσμο.

Όσο ζούσε, ο Καρβάλιο, όπως αποκαλύπτεται και από τα μηνύματα για τη μνήμη του απ’ όλο το πολιτικό φάσμα της Πορτογαλίας, αποτελούσε για τη χώρα του μία ζωντανή υπόμνηση των ένδοξων στιγμών του 1974 και των 19 μηνών της άμεσης δημοκρατίας που ακολούθησαν ίσαμε το 1976 (καρπός των οποίων ήταν το προοδευτικό Σύνταγμα της χώρας), αλλά, κυρίως και χάρις στις αμεταποίητες πεποιθήσεις του ίσαμε τα στερνά του, την χαλυβδωμένη θέληση και καρτερία του, που αποδείχθηκε περίτρανα στα χρόνια της δίκης και της φυλακής του, στάθηκε πάντα έμπνευση για τους νέους αγώνες, ιδίως στις δύσκολες στιγμές της κρίσης το 2011, όταν με τις έδινε θάρρος και διασάλπιζε τον αγώνα ενάντια στην υποτέλεια και τη μιζέρια της λιτότητας,

“Δεν θα έκανα την 25η Απριλίου, εάν σκεφτόμουν ότι θα ξεπέφταμε στην κατάσταση που βρισκόμαστε σήμερα. Θα παραιτούμην από αξιωματικός του στρατού και εάν σιωπούσα, όπως πολλοί νέοι το πράττουν σήμερα, θα είχε φύγει στο εξωτερικό”, είχε πει τότε, προσθέτοντας πως ένας λαός που έζησε 48 χρόνια κάτω από στρατιωτική δικτατορία “άξιζε περισσότερα από δύο εκατομμύρια Πορτογάλους που ζούνε σε κατάσταση έσχατης φτώχειας”. Λόγια ενός ανθρώπου, που ουδέποτε απαρνήθηκε τις ιδέες του και τα οράματά του, ακόμη και εάν ήσαν εμποτισμένα με μία ρομαντική απόχρωση – όσο και οι επαναστατικές προθέσεις του μεγάλου του ινδάλματος, του Κουβανού ηγέτη Φιδέλ Κάστρο.

Γεννημένος στις 31 Αυγούστου 1936 στο Μαπούτο (τότε Λοουρένσο Μάρκες) της τότε πορτογαλικής αποικίας της Μοζαμβίκης, ο Καρβάλιο υπηρέτησε ως λοχαγός στην Αγκόλα (1961-63) και τη Γουινέα (1970-1973) και προήχθη στον βαθμό του ταξιάρχου ως δικοικητής της ηπειρωτικής επιχειρησιακής διοίκησης (COPCON) το 1975. Ο Καρβάλιου ήταν ένα από τους κύριους αρχιτέκτονες του δημοκρατικού Κινήματος των Ενόπλων Δυνάμεων (MFA) και υπεύθυνος για την εκπόνηση του σχεδίου του στρατιωτικού κινήματος που οδήγησε στην πολιορκία του Λάργκου του Κάρμου, στη Λισαβόνα. Είναι το κίνημα, που ξεσήκωσε ολάκερο τον πληθυσμό, γαλβάνισε και τους ίδιους τους κυβερνητικούς στρατιώτες, που ως ένδειξη συναδέλφωσης έβαλαν στις κάννες των όπλων τους γαρύφαλλα, μετονομάζοντας με τη συμβολική τούτη εικόνα το κίνημα σε “Επανάσταση των Γαρυφάλλων” που ως τέτοια έμελλε να μείνει διαπαντός στην Ιστορία.

Η Επανάσταση των Γαρυφάλλων, με επικεφαλής τους “πεφωτισμένους” (πραγματικά) αξιωματικούς τερμάτισε στις 25 Απριλίου 1974 το Estado Novo (Νέο Κράτος), το κλεψίτυπο σημειολογικά και πραγματικά καθεστώς στυγνής δικτατορίας που είχε επιβάλει από το 1932 ο οικονομολόγος Αντόνιου ντε Ολιβέιρα Σαλαζάρ, όταν του παρέδωσε την εξουσία ο τοτινός πρόεδρος Καρμόνα. Ο Καρβάλιο αναδείχθηκε στον ιθύνοντα νου της όλης επιχείρησης, διευθύνοντας τις επιχειρήσεις από το διοικητικό κέντρο που εγκαταστάθηκε στον στρατώνα της Πουντίνια και ξεκίνησε με το σύνθημα που δόθηκε από τα ραδιόφωνα, όταν έπαιξαν το διάσημο τραγούδι του αντιστασιακού συνθέτη Ζέκα Αφόνσο “Grandola vila morena” (Γκραντόλα μελαμψή πόλη).

Η πτώση της δικτατορίας, που έθετε οριστικά τέλος στη μεγαλομανία και τον εθνικισμό, πασπαλισμένο με τη κοινωνικά μαυλιστική και ιδεολογικά αποπροσανατολιστική μεγαλοϊδεάτικη και μεμψίμοιρη συνάμα ιδέα της saudade (νόστου) και εκφραζόταν με την άφρονα διατήρηση των αποικιών (που απορροφούσαν το 40% του κρατικού προϋπολογισμού, ενώ ο πληθυσμός στέναζε), κατέληξε στη μακρά σειρά της ανεξαρτησίας κρατών όπως η Γουϊνέα-Μπισάου, το Πράσινο Ακρωτήρι, η Μοζαμβίκη και η Αγκόλα. Η πτώση του Σαλαζάρ στην Πορτογαλία έμοιαζε έτσι σαν “εισαγωγή” στο έδαφος της ευρωπαϊκής πρώην αποικιακής δύναμης, του αποτυπώματος των αντιαποκιακών εθνικοαπαλευθερωτικών κινημάτων που αποτέλεσαν τη σημαντικότερη εξέλιξη του μεταπολεμικού κόσμου.

Παράλληλα, η Επανάσταση των Γαρυφάλλων εγκαινίασε την πτώση των επίσης παραπαιουσών δικτατοριών στον υπόλοιπο ευρωπαϊκό Νότο: το καλοκαίρι του 1974 ξεψύχησε η Χούντα στην Ελλάδα και το 1975, με τον θάνατο του Φράνκο, βρήκε και η Ισπανία τον δρόμο της για τη δημοκρατία.

Μολαταύτα, η επανάσταση στην Πορτογαλία δεν εξαντλήθηκε, ή τουλάχιστον δεν θέλησε να εξαντληθεί, στην εκδίωξη της δικτατορίας.

Στους 19 μήνες που ακολούθησαν, οι προοδευτικοί στρατιωτικοί με επικεφαλής τον Καρβάλιο θέλησαν να προωθήσουν, σε συνεργασία με τα πολιτικά κόμματα, ένα πρόγραμμα κοινωνικής ανασυγκρότησης, απο-φασιστικοποίησης και εθνικής αυτοδιάθεσης, που θα σεβόταν τα πολιτικά και ανθρώπινα δικαιώματα, θα καταργούσε τη λογοκρισία, θα προχωρούσε σε αναδασμούς των λατιφουντίων των πλούσιων γαιοκτημόνων, θα θέσπιζε κατώτατο μισθό και 40ωρη εβδομαδιαία εργασία με άδεια μετ’ αποδοχών. Πρόγραμμα ριζοσπαστικό για την εποχή του, που όμως υπονομεύθηκε άγρια, τόσο από τους εσωτερικούς παράγοντες (ελίτ και δεξιούς αξιωματικούς), όσο κυρίως από το εξωτερικό, με πρωτεργάτες τους Αμερικανούς, που δεν ήθελαν έναν νέο Φιδέλ Κάστρο στην Ευρώπη, με δεδομένη και την ισχύ του κομμουνιστικού και αντεξουσιαστικού κινήματος στη γειτονική Ιταλία.

Σύντομα, την ηγεσία και τον συμβολισμό της Επανάστασης και της Μεταπολίτευσης σφετερίσθηκε ο “στρατηγός με το μονόκλ” Αντόνιο ντε Σπίνολα (με πλούσιο φασιστικό παρελθόν), που ουσιαστικά και υποχθόνια ακύρωσε κάθε προσπάθεια εθνικοποιήσεων, κοινωνικών αλλαγών και αλλοίωσε την ορμή της κοινωνίας, μεταστρέφοντάς της σε ένα όραμα για μία γαλήνια επαναφορά στην καθημερινότητα, χωρίς κοινωνικά και οικονομικά πειράματα, στον “νόστο” (saudade) της φτωχής, πλην ασφαλούς κι ακύμαντης, ζωής.

Η προσπάθεια του Καρβάλιο (που πλέον και εκείνη υπονομευόταν από τη διχόνοια και τον αναπόφευκτο φατριασμό των προοδευτικών αξιωματικών) να διασώσει το όραμα της επανάστασης, έσβησε στο αποτυχημένο κίνημα της 25ης Νοεμβρίου 1975, που η αποτυχία του είχε ως αποτέλεσμα το τέλος της συνεχιζόμενης επαναστατικής διαδικασίας.

Συνδεδεμένος με την πιο ριζοσπαστική πτέρυγα της MFA, ο Καρβάλιο συνελήφθη μετά τα γεγονότα της 25ης Νοεμβρίου, που αποτράπηκαν από τις δεξιές δυνάμεις του στρατηγού και μετέπειτα προέδρου, Ραμάλιο Εάνες, παύθηκε από την COPCON και απελευθερώθηκε τρεις μήνες αργότερα. Στη συνέχεια κατέβηκε ως ανεξάρτητος υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 1976 και του 1980, χρονιά που δημιούργησε το αριστερό κόμμα του Μετώπου της Λαϊκής Ενότητας (FUP), όμως και τις δύο φορές ηττήθηκε από τον Εάνες.

Η δράση του όμως δεν σταμάτησε: η πύρινη φωνή του καθιστούσε τον Καρβάλιο τον πιο φέρελπι πολιτικό. Η Επανάσταση των Γαρυφάλλων, που έμεινε ατέλειωτη, συνέχιζε να συνεγείρει τον πληθυσμό, ιδίως καθώς οι αυταπάτες για την μετριοπαθή αλλαγή που θα έφερνε η ανάληψη της εξουσίας από τον σοσιαλιστή Μάριο Σοάρες (τον φίλο του Ανδρέα Παπανδρέου, αν θυμόμαστε καλά) διαψεύσθηκαν όταν εκείνος αποδείχθηκε καλός μαθητής των ξένων συμφερόντων, βάζοντας την Πορτογαλία στην ΕΟΚ και εφαρμόζοντας όλα τα οικονομικά προγράμματα που του υπαγόρευαν οι αγορές, επαναλαμβάνοντας, όπως κάποτε κι ο Φράνκο στην Ισπανία ή ο Παπαδόπουλος στην Ελλάδα: “εγώ σας έσωσα από τον κομμουνισμό”.

Η μόνη παρουσία που μπορούσε να διακόψει την πορεία της υποτέλειας ήταν ο Καρβάλιο, ο οποίος τη δεκαετία του ‘80 εξακολοθούσε να μην απεμπολεί τα ιδανικά του. Τούτη τη φωνή έπρεπε να πνίξουν και ο καλύτερος τρόπος είναι πάντα η συκοφαντία, η απονομιμοποίηση και η μετατροπή σε “εχθρό του λαού”.

Το 1984, ο Καρβάλιο συνελήφθη από τη δικαστική αστυνομία με την κατηγορία ότι ηγείτο της ακροαριστεράς τρομοκρατικής οργάνωσης FP-25 (Forças Populares 25 de Abril, Λαϊκές Δυνάμεις της 25ης Απριλίου), η οποία έδρασε μεταξύ 1980 και 1987 και ήταν υπεύθυνη για τις πολιτικές δολοφονίες 17 ανθρώπων τη δεκαετία του 1980. Καθ’ όλη τη διάρκεια της δίκης δεν παρουσιάσθηκε κανένα υπαρκτό στοιχείο ότι ο Καρβάλιο διηύθυνε την οργάνωση ή ευθυνόταν για τη δράση της και το μόνο νομικό έρεισμα στο οποίο βασίσθηκε η καταδίκη του σε 15 χρόνια φυλάκιση ήταν η αναπόδεικτη “ηθική αυτουργία” του, που βασίσθηκε στο μανιφέστο του του Projeto Global (παγκόσμιο σχέδιο) του 1977 για τον συντονισμό οργανώσεων και δράσεων για την προστασία και επαύξηση των δημοκρατικών κατακτήσεων σε όλον τον κόσμο.

Η δίκη του Καρβάλιο, που διήρκεσε από τις 22 Ιουνίου 1985 έως τις 20 Μαΐου 1987, ήταν η πιο μακρά και μία από τις πλέον επίπονες στην ιστορία της Πορτογαλίας και κινητοποίησε σχεδόν όλους τους προοδευτικούς ανθρώπους, σημαντικές προσωπικότητες και δραστηριοποίησε πολλά κινήματα διεθνώς. Σαν φοιτητής τότε δεν θυμάμαι συνέλευση που να μην τελειώνει με ένα ψήφισμα υπέρ του Καρβάλιο και τον Απρίλιο του 1988 ακόμη θυμάμαι τη συγκέντρωση λαού και φοιτητών στην στην Κοΐμπρα, που αναθεμάτιζε την κράτησή του και την καταγγελία ότι η χαλκευμένη κατηγορία ήταν μία στοχευμένη ενέργεια για τη φίμωση του FUP και κάθε ανεξάρτητης φωνής στη χώρα.

Μάλιστα, η δίκη του Καρβάλιου είχε και έντονα ελληνικό χρώμα, καθώς από το βήμα των μαρτύρων υπέρ του Καρβάλιο είχαν περάσει τότε ο Στάθης Παναγούλης και ο Μανώλης Γλέζος, όπως παραθέτει γλαφυρά κι ο ίδιος στο βιβλίο του για την πολύκροτη δίκη, που κυκλοφορεί και στα ελληνικά, τότε με την αίγλη της “αλλαγής” και του “σοσιαλισμού” στην Ελλάδα να αποτελεί ακόμη μία σημαντική πολιτική παράμετρο σε όλον τον κόσμο.

Παράλληλα, ο πρώην γραμματέας της Τετάρτης Διεθνούς και παντοτινός φίλος του, Μιχάλης Ράπτης ή “Πάμπλο” μέσα από τη συνεργασία του με παλιούς συναγωνιστές και κύκλους από τη Μοζαμβίκη και Ανγκόλα είχαν εκπονήσει σχέδιο απόδρασης του Καρβάλιου. Όμως εκείνος με ακαταπόνητη καρτερία και σθένος, όπως και το απέθαντο ξύλο της δρυός που μαρτυρά το όνομά του (Carvalho=δρυς, στα πορτογαλικά), παρέμεινε στο εδώλιο να υπερασπισθεί τον εαυτό του και τους 31 συγκατηγορούμενούς του και αργότερα να υπομείνει τη φυλάκισή του, που έληξε με τρόπον πανηγυρικό τον Μάιο του 1989 και ενώ λίγο πριν, με αφορμή τα 15 χρόνια από την Επανάσταση, ένα τεράστιο πλήθος είχε αξιώσει την αποφυλάκισή του.

Το 1991, ο Καρβάλιου έλαβε χάρη και πέντε χρόνια αργότερα του αποδόθηκε αμνηστία κατόπιν αιτήματος, (οποία ειρωνεία) του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας Μάριο Σοάρες, δηλ. του ανθρώπου που του έστησε την πλεκτάνη.

Ο Καρβάλιο δεν ξαναβρήκε έκτοτε τη θέση που του άρμοζε στην πολιτική κονίστρα της Πορτογαλίας. Οι καιροί είχαν αλλάξει, η επαναστατική ψυχορμησία του κόσμου είχε καταλαγιάσει οριστικά, η Πορτογαλία ζούσε στην χιμαιρική ευμάρεια των κοινοτικών πόρων και επιδοτήσεων, των μεγάλων έργων και της καινοτομίας, που συγκροτούσαν το ψευδεπίγραφο “πορτογαλικό θαύμα”. Εκείνο το θαύμα που η φούσκα του έμελλε να σπάσει στα τέλη της δεκαετίας του 2000. Όμως ο στρατιώτης πάντα Καρβάλιου δεν ήταν ο άνθρωπος των πολιτικών και προσωπικών συμβιβασμών. Και ως τέτοιος έμεινε πάντα να συμβολίζει τον εμβληματικό τύπο του ιδαλγού της αιώνιας επανάστασης.

Πηγή: kosmodromio.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Ρεπορτάζ: Δώρα Μεθενίτη

«Ανάγκασα τον γιο μου να κάνει το εμβόλιο, για να ανοίξει την επιχείρησή του, δεν ήθελε το παλικάρι με τίποτα, φοβόταν» είναι τα σπαρακτικά λόγια ενός πατέρα από την Κόρινθο, που έχασε τον γιο του μία εβδομάδα μετά τον εμβολιασμό με το σκεύασμα της Pfizer κατά του Covid-19. «Φοβόταν, όπως φοβόμουν κι εγώ» λέει ο πατέρας και ζητά από το κράτος εξηγήσεις για τον τραγικό θάνατο του παιδιού του.

«Δεν ξέρουμε τι είναι αλήθεια και τι όχι, δεν είμαστε αρνητές», δηλώνει ο άνθρωπος αυτός που έχασε τον γιο του, χωρίς, όπως εξηγεί, να τον εξετάσουν, αφού «ούτε θερμόμετρο δεν του έβαλαν» και πέθανε ξαφνικά.

Μάλιστα, ο ίδιος τονίζει πως και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, η μητέρα και η αδερφή του αδικοχαμένου παιδιού του, είχαν εμβολιαστεί για τον Covid-19.

Ο άνθρωπος αυτός, ο πατέρας του άτυχου νέου, συνταξιούχος πρώην διευθυντής του ΙΚΑ στην Κόρινθο, μιλά στην κάμερα της «Ζούγκλας» συντετριμμένος, καθώς έχει χάσει το παιδί του έπειτα από τον εμβολιασμό για τον κορωνοϊό, στον οποίο υποβλήθηκε επειδή ήθελε να ανοίξει την επιχείρησή του, ένα ίντερνετ καφέ στην περιοχή, για να δουλέψει και να βγάλει τα προς το ζην.

Ο γιος του πολίτη αυτού, 35 ετών στην ηλικία και χωρίς κανένα πρόβλημα υγείας, έκανε το εμβόλιο της Pfizer στο νοσοκομείο Κορίνθου, την πρώτη δόση για την ακρίβεια, την περασμένη Παρασκευή, 16 Ιουλίου, και την επόμενη ημέρα αισθάνθηκε αδιαθεσία και πυρετό.

Ο πατέρας του απέδωσε τα συμπτώματα αυτά στις γνωστές παρενέργειες του εμβολίου, και πίστεψε πως θα περάσουν, όπως του είπαν άλλωστε και οι γιατροί.

Μετά τον εμβολιασμό, ο 35χρονος έκανε και rapid test και βγήκε θετικός στον Covid-19. Τα συμπτώματα ωστόσο στη συνέχεια δεν υποχώρησαν, και έτσι ο πατέρας, ανήσυχος, πήρε τον γιο του και πήγε στο νοσοκομείο.

Ο άτυχος νέος είχε αρχίσει πια να χάνει οξυγόνο, και αφού έφτασε στο νοσοκομείο, δεν πρόλαβε καλά-καλά να κατέβει από το ασθενοφόρο, έπαθε ανακοπή και οι γιατροί του έκαναν μαλάξεις σε έναν προθάλαμο, με τον πατέρα του να βρίσκεται δίπλα. Ο 35χρονος δυστυχώς δεν τα κατάφερε και άφησε την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο, χθες το βράδυ της Παρασκευής 23 Ιουλίου, μία εβδομάδα μετά τον εμβολιασμό του.

Αναμένεται το πόρισμα του ιατροδικαστή μετά τη νεκροψία, ενώ ο πατέρας έχει ενημερωθεί πως ο γιος του πέθανε από ανακοπή καρδιάς, όπως λέει στην κάμερα του zougla.gr.

«Μια εξήγηση θέλω, τίποτα άλλο» λέει ο τραγικός πατέρας, που είναι σε απόγνωση και ζητά το λιγότερο, να μάθει δηλαδή τι συνέβη ακριβώς με τον γιο του και γιατί τον έχασε έτσι ξαφνικά.

«Να δώσει πλέον το κράτος μία εξήγηση, ας κάνουν μία εξέταση πριν κάνεις το εμβόλιο» είναι η δραματική έκκληση του πατέρα.

Δείτε όσα λέει ο τραγικός πατέρας στη «Ζούγκλα»




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η θλίψη είναι ένα συναίσθημα που κατακλύζει πολλούς από τους νεαρούς των δεκαετιών του '70 και '80, σήμερα. Δεκαετίες που σημάδεψαν τεράστιοι συνθέτες αλλά και σημαντικοί ερμηνευτές. Ένας από τους σημαντικότερους που χαρακτηρίζει την εποχή σίγουρα είναι ο Τόλης.
Ήταν οι μουσικές μνήμες των νεανικών ερώτων μας. Ήταν η ανάμνηση των πρώτων απογοητεύσεών μας αλλά και των παρθενικών σχέσεών μας.
Έκτοτε προστέθηκαν πολλοί αγαπημένοι τραγουδιστές και τραγουδοποιοί, αλλάξανε οι εποχές, ήρθε η μεταπολίτευση με μια διαφορετική μουσική ορμή και στίχους που απήχαν από το στενά ερωτικό και ίσως μελοδραματικό τόνο των μελωδιών του αλλά και πάλι παρέμενε ο δικός μας Τόλης των εφηβικών μας χρόνων. Και γιατί όχι, πολλοί θαύμαζαν και συμμερίζονταν την αγάπη που είχε κατά την προσωπική του ζωή για το ωραίο φύλο. Τέσσερις γάμοι, άπειροι έρωτες, γεναιόδωρος και γαλαντόμος σε όλες του τις σχέσεις και ανεπιτήδευτη ομολογία του, σε κάθε ευκαιρία για το λάτρεμα της γυναίκας. Εκτίμηση για την αυθεντικότητά του και την ειλικρίνειά του, όπως εκπέμπονταν στις συνεντεύξεις του και παρά την συχνά "εχθρική" στάση των ΜΜΕ απέναντί του.

Δυστυχώς ο κύκλος μειώνεται όσο χάνονται δάσκαλοι, συγγραφείς, συνθέτες, τραγουδιστές, φίλοι που αλληλεπίδρασαν με τον καθένα μας στις περασμένες εποχές που μας μετεξέλιξαν (ή καλύτερα συνετέλεσαν στην μετεξέλιξή μας). Χάνονται οι ψηφίδες της νιότης μας και αισθανόμαστε φτωχότεροι.


Για τη ζωή του του Τόλη Βοσκόπουλου, που πέθανε, από ανακοπή καρδιάς, σήμερα σε ηλικία 81 ετών να πούμε πως ήταν το 12ο (κατ' άλλους το 20ο) παιδί μιας πολυμελούς οικογένειας Μικρασιατών προσφύγων και το πρώτο και μοναδικό αγόρι, στην προσπάθεια του πατέρα του να αποκτήσει γιο. Γεννήθηκε στην Κοκκινιά, στον Πειραιά.
Ο πατέρας του ο κύριος Χαράλαμπος είχε σχέδια για τον γιό του να "πάρει" το επάγγελμά" του και το μανάβικο που με κόπο έστησε στη Λαχαναγορά. Όπως λέει ο ίδιος ο Τόλης σε συνέντευξή του
«Όταν γεννήθηκα, και ο πατέρας μου πέτυχε επιτέλους το πολυπόθητο αγόρι, έτρεξε κι έβγαλε κάρτες και άλλαξε και την ταμπέλα στο μαγαζί που έγινε: Χαράλαμπος Ιωάννου Βοσκόπουλος και Υιός. Ήμουν πάντα μαζί του στη Λαχαναγορά, και στα ταξίδια και τις εμπορικές συναλλαγές του. Όμως έβλεπα πως δεν μου πήγαινε αυτή η δουλειά. Από κάτι μπουλούκια που ερχόντουσαν στην Κοκκινιά, με τον Ζαζά, τον Κοκοβιό και άλλους είχα ξελογιαστεί κι ήθελα να ασχοληθώ με το θέατρο. Γύρω στα 15 δεν άντεξα και του το είπα. Περίμενα πως θα με σφάξει. Θεατρίνος ο γιος του Λαχαναγορίτη; Και τότε μου λέει: “Πάμε”. Και χωρίς να ξέρω για πού τραβάμε, με πηγαίνει στο Εθνικό Ωδείο του Καλομοίρη, που είχε και θεατρικό τμήμα. Τότε είναι που πρωτοβγαίνω απ’ την Κοκκινιά και βλέπω την Αθήνα. Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Στην επιστροφή, μου λέει: “Για να μην μου παραπονεθείς καμιά φορά ότι ήθελες αυτό να γίνεις κι εγώ σε εμπόδισα”. Αυτά μου είπε ο σοφός πρόσφυγας πατέρας μου και τον ευγνωμονώ. Και κάθε φορά που βγαίνω στη σκηνή, ακόμα και σήμερα που πλησιάζω τα 80 μου χρόνια, τον φέρνω στο μυαλό μου και λέω μέσα μου: “Κοίτα τώρα”

Αντιγράφουμε από το cnn.gr

Ο Τόλης Βοσκόπουλος ήταν ένας από τους σημαντικότερους τραγουδιστές στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού, και μακράν ο πιο εμπορικός.

Όταν πρωτοξεκίνησε στο τραγούδι λόγω του στυλ, του στησίματος του στο πάλκο, και του τρόπου ερμηνείας και ντυσίματος, οι φανατικοί θαυμαστές του τον αποκαλούσαν "Πρίγκιπα".INTIME

Ο Τόλης Βοσκόπουλος βρισκόταν στην κορυφή του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού για δεκαετίες, γεγονός που οδήγησε τον εξίσου μεγάλο καλλιτέχνη και στιχουργό σε πολλές επιτυχίες του Γιάννη Πάριο να δηλώσει: «ο μόνος σταρ που έχει η Ελλάδα είναι ο Τόλης». Μάλιστα όπως έχει δηλώσει ο Γιώργος Γερολυμάτος τη δεκαετία του 1970 οι νέοι τραγουδιστές έσπαγαν το δόντι τους προκειμένου να μοιάσουν στον Βοσκόπουλο (λόγω της χαρακτηριστικής οδοντοστοιχίας του καλλιτέχνη).

Ο Γιώργος Ζαμπέτας στην αυτοβιογραφία του σημειώνει: «Ο Τόλης είναι γεννημένος θεατρίνος. Ανεβαίνει στην πίστα και την καταπίνει όλη. Γιατί η πίστα όταν ανεβαίνεις σου λέει: φάε με για θα σε φάω. Να ξηγιόμαστε. Μεγάλος εργάτης ο Βοσκόπουλος, ο μεγαλύτερος».



Όπως είχε δηλώσει ο ίδιος ο Βοσκόπουλος κάποτε σε συνέντευξη του στη δημοσιογράφο Σεμίνα Διγενή, «ξεκινώντας το τραγούδι, πήρα μαζί μου και τον ηθοποιό Βοσκόπουλο».

Κατά περιόδους έχει γράψει τραγούδια τόσο σε στίχο όσο και μουσική που έχει συμπεριλάβει σε προσωπικούς του δίσκους ή τα έχουν ερμηνεύσει άλλοι καλλιτέχνες, με πιο γνωστό το ντουέτο του με τη Μαρινέλλα «Εγώ κι εσύ» το 1974 το οποίο έκανε ρεκόρ πωλήσεων και τραγουδιέται μέχρι και σήμερα.



Ανάμεσα στους θαυμαστές του υπήρχαν και υπάρχουν άνθρωποι από όλες τις κοινωνικές τάξεις, από τον λαϊκό κόσμο των εργατικών συνοικιών, μέχρι την οικονομική ελίτ των εφοπλιστών, και βέβαια τον αείμνηστο Πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου.

Πλούσιο είναι και το έργο του ως συνθέτης. Μερικοί καλλιτέχνες που έχουν ερμηνεύσει τραγούδια του είναι: Δούκισσα, Μαρινέλλα, Στράτος Διονυσίου, Αντώνης Ρέμος, Νότης Σφακιανάκης.



Το 1971 έγραψε τη σύνθεση του τραγουδιού «Αδέλφια μου αλήτες πουλιά» το οποίο ερμήνευσε ο Γιάννης Βογιατζής και κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης, ενώ μετείχε στο ίδιο φεστιβάλ την επόμενη χρονιά ο ίδιος, τραγουδώντας το Ξανθή αγαπημένη Παναγιά, τραγούδι που όπως είχε ειπωθεί τότε το έγραψε για τη Ζωή Λάσκαρη, η οποία ήταν παρούσα στο ακροατήριο της εκδήλωσης.



Ο Τόλης Βοσκόπουλος είχε κάνει τέσσερις γάμους. Παντρεύτηκε πρώτα τη Στέλλα Στρατηγού (1960 - 1965), ύστερα την Μαρινέλλα (1973 - 1981), μετά την Τζούλια Παπαδημητρίου (1990 - 1996). Με την πρώην βουλευτή και υφυπουργό και νυν πρόεδρο του ΕΟΤ Άντζελα Γκερέκου, παντρεύτηκαν το 1996 στην Κέρκυρα. Απέκτησαν μία κόρη, τη Μαρία, που γεννήθηκε το 2001.


Δισκογραφία
1967 - Αναμνήσεις
1968 - Αγωνία
1970 - Αδέλφια μου αλήτες πουλιά
1970 - Σε ικετεύω
1971 - Μια αγάπη
1972 - Στιγμές αγάπης
1972 - Στοιχηματίζω
1972 - Τόλης Βοσκόπουλος
1973 - Αγόρι μου (Συνθέτης 4 τραγουδιών)
1973 - Ας είμαστε ρεαλιστές
1974 - Μαρινέλλα Βοσκόπουλος
1974 - Εγώ κι εσύ
1975 - Εγώ τι έχω και τι θάχω
1976 - Άλλη μια φορά (Συνθέτης 3 τραγουδιών)
1976 - Όταν τραγουδώ
1976 - Σμυρνέϊκα και Λαϊκά
1977 - Είναι το κάτι που μένει
1977 - Οι αναμνήσεις ξαναγυρίζουν
1978 - Τραγούδα θεατρίνε
1979 - Μέρα νύχτα παντού
1980 - Τόλης Βοσκόπουλος 80
1981 - Για όλους (Συνθέτης 9 τραγουδιών)
1981 - Καρδιά μου μόνη
1982 - Δε θέλω να θυμάμαι
1983 - Είσαι δικιά μου
1984 - Περασμένες μου αγάπες
1985 - Αυτά που τραγουδήσαμε (Συμμετοχή 3 τραγούδια)
1985 - Τότε Ο ΔΙΣΚΟΣ ΜΕ ΟΝΟΜΑΣΙΑ [ΤΟΤΕ] ΕΙΧΕ ΗΧΟΓΡΑΦΗΘΕΙ ΤΟ 1960
1985 - Τώρα
1985 - Τα Λαϊκά της νύχτας (Συμμετοχή 5 τραγούδια)
1986 - Αμέτρητα γιατί
1987 - 16 από τα ωραιότερα τραγούδια μου
1987 - Ατέλειωτο ερωτικό ταξίδι
1988 - Οι Μεγαλύτερες Επιτυχίες του
1989 - Μεγάλες Ερμηνείες
1989 - Οι Μεγαλύτερες Επιτυχίες του Νο 2
1990 - Για πάντα
1990 - Να κάνουμε έναν έρωτα όλο τρέλα
1990 - Όλη η αλήθεια
1990 - Επιτυχίες Α΄προβολής
1991 - Στάζεις έρωτα
1992 - Εγώ κι εσύ
1993 - Εγώ κι εσύ Όλες οι Μεγάλες Επιτυχίες
1993 - Κοντά σου εγώ
1994 - Τα κλασικά του Τόλη
1995 - Ανεπανάληπτος
1995 - Τα Ερωτικά
1995 - Τα πρώτα μου τραγούδια 1966 - 1971
1996 - 16 Ζεϊμπέκικα
1996 - Μάτια φεγγάρια
1996 - Τότε Τα πρώτα μου τραγούδια
1997 - Εγώ αγαπώ μόνο μία
1998 - Ήρθες σαν όνειρο
1999 - Η νύχτα γέμισε με φως
2000 - Οι Μεγαλύτερες επιτυχίες του
2000 - Τα Ερωτικά
2001 - Live 2000 - 2001
2002 - Η σωστή απάντηση
2000 - Οι Μεγαλύτερες επιτυχίες του Νο 2
2002 - Τραγουδά Βοσκόπουλο
2003 - Καλή σου τύχη
2003 - 30 Χρόνια τραγούδι Μια αγάπη μια ζωή (1970-2000)
2005 - Αντίθετο ρεύμα
2006 - Αναμνήσεις (Συλλογή 4 Cd)
2006 - 14 Μεγάλα τραγούδια
2006 - Ανθολογία 1970-2001 (Συλλογή 4 Cd)
2006 - Στης ζωής μου τις στράτες (2 Cd Live & Studio)
2007 - Να με κοιτάς στα μάτια
2007 - Χρυσή δισκοθήκη
2008 - Στο πέρασμα του χρόνου
2008 - Χρυσή δισκοθήκη Νο 2
2009 - 60 Μεγάλες Επιτυχίες (4 Cd)
2009 - Το λαϊκό τραγούδι Νο 7
2009 - Τόλης Βοσκόπουλος
2009 - Οι Μεγάλες Επιτυχίες (3 Cd)


Ο Danish Siddiqui, ο φωτορεπόρτερ και βραβευμένος με Πούλιτζερ για την περίφημη φωτογραφία της κατάκοπης γυναίκας της φυλής των Rohingya, σκοτώθηκε στα σύνορα του Αφγανιστάν με το Πακιστάν από σφαίρες Αφγανών Ταλιμπάν.

Ο Siddiqui ήταν επικεφαλής της ομάδας φωτορεπόρτερ του Reuters στην Ινδία και χρησιμοποιούσε ως βάση εξόρμησης την Βομβάη. Κάλυπτε τις συνεχείς συγκρούσεις μεταξύ των κυβερνητικών δυνάμεων του Αφγανιστάν και των Tαλιμπάν και τις τελευταίες ημέρες τη μεγάλη επαρχία του Κανταχάρ.

Σε μια από αυτές τις συγκρούσεις, το πρωί της Παρασκευής, τραυματίστηκε ελαφρά στο χέρι από εξοστρακισμένο βλήμα, για να δεχθεί λίγο αργότερα και ενώ συνομιλούσε με κατοίκους της περιοχής, νέα πυρά από τους Ταλιμπάν, που ήταν και τα μοιραία. Δίπλα του σκοτώθηκε κι ένας αξιωματικός των κυβερνητικών δυνάμεων του Αφγανιστάν.

Ο διοικητής της μονάδας την οποία ακολουθούσε ο φωτορεπόρτερ, περιέγραψε τη σκηνή λέγοντας πως «όλα συνέβησαν κατά τη διάρκεια μιας επιχείρησης όπου οι Αφγανοί κυβερνητικοί προσπάθησαν να ανακαταλάβουν την κεντρική αγορά πάνω σε ένα σημαντικό συνοριακό πέρασμα προς το Πακιστάν».

Το πρακτορείο Reuters ανακοίνωσε πως δεν είναι σε θέση προς στιγμήν να δώσει περισσότερες πληροφορίες για τον τραγικό θάνατο του βραβευμένου φωτορεπόρτερ.

Οι συνάδελφοί του με ανακοίνωσή τους περιγράφουν τον Danish Siddiqui ως έναν «εξαιρετικό δημοσιογράφο, έναν αφοσιωμένο σύζυγο και πατέρα αλλά και έναν πολύ αγαπητό συνάδελφο». «Οι σκέψεις μας είναι αυτή τη στιγμή με την οικογένειά του, σε αυτούς τους τρομακτικούς καιρούς...».

Ο Siddiqui εργαζόταν στο Reuters από το 2010, καλύπτοντας τα πολεμικά μέτωπα στο Ιράκ και το Αφγανιστάν και τα βίαια επεισόδια στο Χονγκ Κονγκ.

Το 2018 κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ με τη δουλειά του κατά τη διάρκεια του κύματος προσφύγων Rohingya, από τη Μιανμάρ προς το Μπαγκλαντές.

Οι κριτές της επιτροπής βραβείων Πούλιτζερ, περιέγραψαν τη δουλειά του ως «φωτογραφίες- σοκ που εκθέτουν στον κόσμο τη βία που αντιμετωπίζουν οι μειονότητες».

«Αν και μ’ αρέσει να καλύπτω ιστορίες όλων των ειδών, από bussiness μέχρι πολιτική, ακόμη και αθλητικά γεγονότα, αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο και με κάνει να χαίρομαι είναι όταν καταφέρνω να συλλάβω το ανθρώπινο πρόσωπο ως επίκεντρο σε μια ιστορία breaking news. Φωτογραφίζω για τον κοινό άνθρωπο, ο οποίος θέλει να δει αλλά και να αισθανθεί μια ιστορία από μια περιοχή ή χώρα που δεν θα μπορούσε ποτέ να βρίσκεται». Με αυτά τα λόγια ο Siddiqui περιέγραφε τη δουλειά του.

Ακολουθεί παρακάτω η περίφημη φωτογραφία με την οποία κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ.
Η φωτογραφία με την κατάκοπη γυναίκα της φυλής Rohingya που έφερε το Πούλιτζερ στον Danish Siddiqui.
Η φωτογραφία με την κατάκοπη γυναίκα της φυλής Rohingya που έφερε το Πούλιτζερ στον Danish Siddiqui.


Σε μια φωτογραφική στιγμή αποκρυσταλλώνεται όλο το δράμα ενός λαού, μιας γενιάς ανθρώπων που τους έλαχε από τη μοίρα να είναι μια θρησκευτική μειονότητα σε μια χώρα που κυβερνά ο στρατός και που η θρησκευτική πλειοψηφία δεν ανεχόταν τη διαφορετικότητα.

Στα σύνορα Μπαγκλαντές - Μιανμάρ μια γυναίκα δεν αντέχει άλλο και καταρρέει από την κούραση, την απόγνωση και την απελπισία, αλλά εκείνη τη στιγμή βρίσκεται μπροστά της το βλέμμα του φωτορεπόρτερ ο οποίος με ένα κλικ καταφέρνει να απαθανατίσει μια ολόκληρη περίοδο ιστορίας, αλλά και την απίστευτη βαναυσότητα που χαρακτηρίζει την εποχή μας.

Στιγμές σαν κι αυτήν συμβαίνουν καθημερινά στον πλανήτη, είτε πρόκειται για πρόσφυγες από τη Μιανμάρ ή μετανάστες από το Μαρόκο που προσπαθούν να περάσουν στην Ισπανία ή για Σύρους πρόσφυγες που επιχειρούν ακόμη να γλιτώσουν...
Στιγμές σαν κι αυτήν μπορούν να περιγραφούν κάθε μέρα. Στη Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία ή μεταξύ των χαραγμένων συνόρων που δεν σημαίνουν τίποτα στην Αφρικανική Ήπειρο. Όπου δηλαδή κυβερνά η ανεξέλεγκτη και άσκοπη βία.

Ο Henry Foy των Financial Times περιγράφει τον Siddiqui σαν έναν «λαμπερό και ταλαντούχο φωτογράφο, αλλά και ως έναν θαυμάσιο συνάδελφο. Το χιούμορ του και η γοητεία του πάντα φώτιζαν τον χώρο που βρισκόταν, αλλά και τη δουλειά του, που είχε να κάνει με την κριτική ματιά απέναντι στις ανθρώπινες ιστορίες. Ήταν ένας απόλυτος επαγγελματίας. Είναι μια μεγάλη απώλεια για τη δημοσιογραφία».

πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η δύναμη σε κάθε άνθρωπο βρίσκεται στην αγάπη των δικών του ανθρώπων, οικείων και φίλων. Η αποδοχή του από τον περίγυρό του και την κοινωνία αντανακλά την εκτίμηση στο πρόσωπό του.
Για έναν γιατρό, μάχιμο σε Γενικό Νοσοκομείο, εύσημα αποτελούν η πίστη των ασθενών του σ' αυτόν και ο σεβασμός,η αγάπη και η εκτίμηση των συναδέλφων του γιατρών.
Τίτλος τιμής όμως νομίζω πως αποδίδεται σε γιατρό όταν όλο το προσωπικό γνωρίζει και θεωρεί τον συνάδελφο γιατρό εκτός όλων των παραπάνω ως αμέμπτου ηθικής, αξιοπρεπή, ευπροσήγορο και φίλο.

Ο Σάκης Παπαγεωργίου ήταν Γιατρός Πρώτης Γραμμής. Ο στυλοβάτης των εξωτερικών ιατρείων του Ιπποκρατείου. Ο γλυκύτατος γιατρός με υπομονή και χαμόγελο. Έφυγε δυστυχώς. Λιγοστεύουν οι καλοί από κοντά μας. Καλό ταξίδι Σάκη.... Συλλυπητήρια στην οικογένειά σου.

Συμπεριλαμβάνω στον αποχαιρετισμό, την ανάρτηση του φίλου καρδιολόγου Vassilis Skeberis:
Η ερώτηση στη σελίδα, μάλλον διαδικαστική. "Τι σκέφτεστε;". Μετά από το μήνυμα του φίλου, συναδέλφου, Διευθυντή της Β'Προπαιδευτικης Παθολογικής Κλινικής, Μιχάλη Δουμα, που με ενημέρωνε ότι "έφυγε" ο Σάκης (Παπαγεωργίου) η σκέψη άρχισε να γίνεται αργή. Πήγε πίσω τη μέρα που ο Σάκης, με υποδέχτηκε ως καινούργιο ειδικευομενο στην Κλινική. Με καθοδήγησε στις διαδικασίες της κλινικής. Και από τότε, το χαμόγελο του, η προθυμία του, η γνώση του, η συνεχώς σωρευομενη εμπειρία του, απλώθηκαν στην Κλινική, σε όλο το Νοσοκομείο. Το πέρασμα των χρόνων του απένειμε τη σύνταξη. Κάποια στιγμή, ένα κενό, μια αναζήτηση συμβουλής που δίνονται από άλλους συναδελφους, όχι από το Σάκη, η απομάκρυνση και κάποια στιγμή, η ανακοίνωση μιας καλπαζουσας ασθένειας και το τέλος.
Δεν ξέρω αν η άποψη "εγώ αν αρρωστήσω θέλω αυτόν το γιατρό" αποτελεί τίτλο τιμής για έναν γιατρο, η ταπεινοτητα μου, Σάκη για σένα, το είπε πολλές φορές.
Η προτροπή " Αιωνία η μνήμη" φαντάζει επίσης τυπική και διαδικαστική. Θα πω ένα πιο ανθρώπινο, συναισθηματικο " φίλε, συνάδελφε Σάκη, ευχαριστώ για την παντοτεινη προθυμία να απαντήσεις στις ερωτήσεις μου, να μου δώσεις τη συμβουλή σου και το σπουδαιότερο να χαρίσεις το χαμόγελο σου".
Αξέχαστος, αλησμονητος, πάντα παρών, δίπλα μας.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Την τελευταία του πνοή άφησε στην Κατερίνη ένας 61χρονος γιατρός ο οποίος μια μέρα πριν είχε κάνει τη δεύτερη δόση του εμβoλίου της Pfizer κατά του κορονοϊού.

Σύμφωνα με τον πρόεδρο του Ιατρικού Συλλόγου Πιερίας Ηρακλή Τσανικίδη, που μίλησε στο OPEN, ο ο άνδρας είχε λάβει τη δεύτερη δόση το Σάββατο και το απόγευμα της Κυριακής ένιωσε μια δυσφορία και μεταφέρθηκε επειγόντως στο νοσοκομείο. Εκεί έγιναν υπεράνθρωπες προσπάθειες από τους γιατρούς, «αλλά δεν μπόρεσε να τα καταφέρει».

«Δεν έχει ακουστεί ότι έπασχε από κάποιο νόσημα. Πέθανε από ανακοπή. Ο εμβολιασμός ήταν ένα 24ωρο πριν» είπε ο κ. Τσανικίδης.


πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Συγκλονίζει
 ο ιερέας Βησσαρίων Καντούνης, ο αγαπητός πατέρας Βησσαρίωνας που έχασε την ανήλικη κόρη του από ιατρικό λάθος, μετά από χειρουργική επέμβαση σε ιδιωτική κλινική της Θεσσαλονίκης.

Όπως αναφέρει ο ίδιος  στο politispressη έφηβη Γωγώ είχε μεταφερθεί εκεί προκειμένου να της τοποθετήσουν γαστρικό δακτύλιο, ώστε να χάσει βάρος. Όπως υποστηρίζει ο πατέρας της, ο γιατρός που διενέργησε την επέμβαση, έκανε πιθανόν κάποιο λάθος, αφού η 14χρονη πέθανε δύο ημέρες μετά.

Σύμφωνα πάντα με τον ιερέα, η κόρη του είχε αφόρητους πόνους μετά την επέμβαση της. Ο γιατρός ακούγοντας τον αναστατωμένο πατέρα για τους πόνους της επέμβασης του παιδιού του, τον καθησύχαζε και του ανέφερε πως είναι φυσιολογικό να πονάει το παιδί μετά από τέτοια εγχείρηση και πως όλα θα πάνε καλά.

Μιλώντας στο PolitisPress ο πατέρας Βησσαρίωνας σπαράζει καρδιές. «Δεν έχω πρόβλημα με τη διοίκηση και το νοσοκομείο, το πρόβλημά μου είναι ο γιατρός, ο οποίος δεν πρέπει να ξαναχειρουργήσει, να ακουμπήσει άνθρωπο», αναφέρει μέσα σε λυγμούς, μιλώντας για το χαμό της κόρης του.

«Ποιος το περίμενε, πήγαμε να βοηθήσουμε το παιδί μας και τώρα το θάβουμε, 14 χρονών. Ήταν παχύσαρκο, όπως κι άλλα παιδιά. Είδαμε ότι δυσκολεύεται, κοριτσάκι κιόλας στην εφηβεία, λέμε Γωγώ μου να κάνουμε μία επέμβαση. Μου λέει “ναι μπαμπά μου να κάνουμε κάτι να μην πονάει πολύ”. Το πιο εύκολο σε αποθεραπεία είναι ο γαστρικός δακτύλιος.

Μπαμπά θα μπω στο χειρουργείο, δεν θα φοβηθώ

Βρήκαμε έναν γιατρό, καλόν μας τον είπανε, καλός είναι ο άνθρωπος. Εξέτασε το παιδί μας, το ζύγισε το παιδί μας το μέτρησε, είναι επικίνδυνο; Όχι μας είπε. Θα πίνει μία εβδομάδα υγρά, σούπες και θα επιστρέψει στις δραστηριότητές της. Μετά από μία εβδομάδα είπε θα έκανε γυμναστική. Μετά από δύο μέρες το πήραμε το παιδάκι μας στο σπίτι, ούτε αντιβίωση του έδωσε, μόνο παυσίπονα αναβράζοντα μας είπε να του δίνουμε. Και είχε κάνει το παιδάκι μας διάτρηση στομάχου εκεί που μπήκε το δαχτυλίδι. Πώς λέγεται αυτό; Ιατρικό λάθος. Κι αν ο γιατρός δεν ήθελε να σκοτώσει, που δεν ήθελε να σκοτώσει, το σκότωσε το παιδί μας αυτό το λάθος. Και εμείς τώρα είμαστε με τρία παιδιά, όχι με τέσσερα. Ένα αστέρι..

Με χαρά μου έλεγε μπαμπά θα μπω στο χειρουργείο να δω πως είναι, δε θα φοβηθώ γιατί εγώ θέλω αν διαβάσω να πάω στα παραϊατρικά να βοηθάω κόσμο, μπαμπά μου το ένα, μπαμπά μου το άλλο… Είναι δύσκολο πολύ.

Τρίτη έγινε η εγχείρηση, Τετάρτη βγήκαμε από το ιατρικό κέντρο, Παρασκευή την πήγαμε εσπευσμένα στο Νοσοκομείο, διότι αντιληφθήκαμε ότι έχει ταχυκαρδία. Έλιωνε μέσα, το γαστρικό υγρό είχε γεμίσει την κοιλιά, έκαιγε τα πάντα. Πήραμε το γιατρό δύο φορές, μας είπε δώστε παυσίπονο, μας καθησύχασε.

Δεν έχω πρόβλημα με τη διοίκηση και το νοσοκομείο, το πρόβλημά μου είναι ο γιατρός, ο οποίος δεν πρέπει να ξαναχειρουργήσει, να ακουμπήσει άνθρωπο.

Στο ίδιο νοσοκομείο το πήγαμε το παιδί, του έκαναν ανάταξη, το ανέλαβε ένας καταπληκτικός γιατρός που μας προειδοποίησε ότι έχει γίνει ζημιά και πρέπει να είμαστε δυνατοί. Αντί να είμαι στην Εκκλησιά μου, της Πεντηκοστής, θρηνώ στο σπίτι μου. Αχ αδελφέ μου τι να σου πω…».


Η εξόδιος ακολουθία θα γίνει αύριο Τρίτη στις 16.00 από τον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Επανομή.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σοκαρισμένη βρίσκεται από το πρωί η μικρή κοινωνία της Επανομής και του Θερμαϊκού, για την απώλεια ενός αγγέλου.
Της 15χρονης Γωγώς, της όμορφης κόρης του πατέρα Βησσαρίωνα και της Ελεάνας Καντούνη.
Έφυγε σήμερα, αιφνιδιαστικά, το αγγελούδι τους, μετά από ιατρικό λάθος, όπως αναφέρει ο πατέρας Βησσαρίωνας σε αποχαιρετιστήρια ανάρτηση του.
Τα λόγια, όποια λόγια είναι πολύ φτωχά για να απαλύνουν τον πόνο αυτών των νέων ανθρώπων για την τραγική απώλειά τους.
Ας στείλουμε όλοι την αγάπη μας και την στήριξή μας στον πατέρα Βησσαρίωνα και στην πρεσβυτέρα που δοκιμάζονται τόσο σκληρά. Αυτοί που μόνο προσφορά και ανιδιοτέλεια καταθέτουν στην τοπική κοινωνία.
Η Γωγώ, ένα λουλούδι, ένα μπουμπούκι, ένα γλυκύτατο παιδί είναι ήδη στις αγκαλιές των αγγέλων, στον παράδεισο.

Η εξόδιος ακολουθία θα γίνει την Τρίτη στις 16.00 στον Ιστορικό Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Επανομή.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Παρά τις επίμονες προσπάθειες των γιατρών στο νοσοκομείο του ΑΧΕΠΑ, ο άτυχος 59χρονος δεν άντεξε και υπέκυψε στα τραύματά του.

Δεν άντεξε και υπέκυψε στα τραύματά του ο άτυχος 59χρονος λιμενεργάτης που τραυματίστηκε σήμερα τα ξημερώματα από τον τροχό ενός κλαρκ κατά τη διάρκεια εργασιών στο λιμάνι Θεσσαλονίκης.

Ο 59χρονος διεκομίσθη στο Τμήμα Επειγόντων του νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ με συνθλιμμένα τα κάτω του άκρα στην περιοχή των μηρών και υπεβλήθη σε χειρουργική επέμβαση.

Μετά το χειρουργείο νοσηλεύθηκε στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, ωστόσο παρά τις επίμονες προσπάθειες των γιατρών να τον κρατήσουν στη ζωή, ο άτυχος 59χρονος υπέκυψε στα τραύματά του.

Μιλώντας στη Voria.gr, ο πρόεδρος του Συλλόγου Υπαλλήλων ΟΛΘ, Τριαντάφυλλος Αφεντουλίδης έκανε λόγο για έναν «φίλο, συνάδελφο, αγωνιστή, πιστό στις ιδέες του και τους συναδέλφους του που αγωνίστηκε μέχρι το τέλος». «Κάτι δεν λειτούργησε σωστά εκείνη την ώρα και πρέπει να το ελέγξουμε για να μην επαναληφθεί μία τέτοια τραγωδία» σημείωσε ο κ. Αφεντουλίδης, υπενθυμίζοντας ένα παλαιότερο εργατικό δυστύχημα, τον Απρίλιο του 2011, όταν ένας εργαζόμενος του λιμανιού έχασε τη ζωή του μετά από παράσυρση από κλαρκ.

Ο 59χρονος, Δημήτρης Θηρίου, θα έβγαινε σε τρεις μήνες στη σύνταξη. Είχε διατελέσει πρόεδρος του σωματείου των λιμενεργατών καθώς και εκπρόσωπος των εργαζομένων στο ΔΣ του ΟΛΘ.

Σημειώνεται πως για το συμβάν συνελήφθη ο 46χρονος χειριστής του κλαρκ. Την προανάκριση έχει αναλάβει το Κεντρικό Λιμεναρχείο Θεσσαλονίκης.


πηγή 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Πέθανε η 44χρονη γυναίκα, μητέρα 3 παιδιών, η οποία νοσηλευόταν για μέρες σε βαριά κατάσταση μετά τον εμβολιασμό της με το εμβόλιο της AstraZeneca.

Οι γιατροί επιβεβαίωσαν ότι η άτυχη γυναίκα είναι εγκεφαλικά νεκρή την Κυριακή και ενημέρωσαν την οικογένειά της ενώ ως ώρα θανάτου προσδιορίστηκε η ώρα πιστοποίησης εγκεφαλικού θανάτου, δηλαδή το βράδυ της Κυριακής.

Η επίσημη ανακοίνωση του νοσοκομείου:

«Με ιδιαίτερη θλίψη αναφέρουμε μετά από πολυήμερη μάχη, την κατάληξη της ασθενούς Μ.Ε. 44 ετών στην ΜΕΘ του ΠΑΓΝΗ. Η ώρα θανάτου προσδιορίζεται στις 30/5/2021 και ώρα 23.05 μ.μ., ως ώρα πιστοποίησης εγκεφαλικού θανάτου. Εκφράζουμε τα ειλικρινή συλλυπητήρια για την απώλειά της και ευχόμαστε ολόψυχα καλή δύναμη και κουράγιο σε όλη την οικογένεια».

Η 44χρονη εμβολιάστηκε στις 6 Μαΐου με την πρώτη δόση του εμβολίου της AstraZeneca και λίγες μέρες αργότερα άρχισε να αισθάνεται αδιαθεσία. Μία εβδομάδα μετά εκδήλωσε τα πρώτα συμπτώματα και εισήχθη στην Αιματολογική Κλινική του Βενιζέλειου Νοσοκομείου με ήπια συμπτώματα. Από τον εργαστηριακό έλεγχο διαπιστώθηκε διαταραχή στην πηκτικότητα του αίματος και χαμηλά αιμοπετάλια, ενώ και ο διευθυντής της ιατρικής υπηρεσίας του Βενιζέλειου Νοσοκομείου Ηρακλείου, Χάρης Λυδάκης, ανέφερε πως θεωρείται πολύ πιθανό η κατάσταση της 44χρονης να σχετίζεται με το εμβόλιο.

Τρεις μέρες αργότερα η κατάσταση της γυναίκας επιδεινώθηκε ραγδαία και μεταφέρθηκε στη ΜΕΘ του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ηρακλείου.

Σημειώνεται ότι η 44χρονη αποτελεί, και επισήμως, το τρίτο άτομο στην Κρήτη το οποίο εμβολιάστηκε με το συγκεκριμένο εμβόλιο και παρουσίασε θρόμβωση η οποία οφείλεται στις παρενέργειες του εμβολίου.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Φτωχότερη από χθες η ελληνική γελοιογραφία καθώς ο Soter Tas πέθανε από κορoνοϊό

Ο σκιτσογράφος Soter Tas, κατά κόσμον Σωτήρης Τασιόπουλος, έχασε την μάχη με το κορωνοϊό σε ηλικία 54 ετών. Ο θάνατος του βύθισε σε πένθος και θλίψη τον κόσμο της ελληνικής γελοιογραφίας και σκιτσογραφίας, καθώς είχε πάρα πολλά να προσφέρει στην τέχνη.

Ο Σωτήρης Τασιόπουλος γεννήθηκε το 1967. Παρότι σπούδασε διοίκηση επιχειρήσεων, ο χώρος της τέχνης ήταν αυτός που τον κέρδισε.

Σκίτσα του είχαν δημοσιευθεί στην «Ελευθεροτυπία», στην «Παρασκευή & 13», στην «Πρώτη Περιστερίου», στην «Κυριακάτικη», αλλά και από άλλες εφημερίδες, ενώ έκανε και εικονογραφήσεις για εκδοτικούς οίκους. Ενώ ήταν μέλος της Λέσχης Γελοιογράφων.

Την είδηση του θανάτου του έκαναν γνωστή φίλοι του μέσω του Facebook, ενώ η Λέσχη Ελλήνων Γελοιογράφων, τον αποχαιρέτησε σημειώνοντας: «Ο covid-19 στέρησε τους γελοιογράφους από ένα συνάδελφό τους. Ο Soter, ο Σωτήρης μας, είχε λόγω ηλικίας και λόγω παραγωγικότητας, πάρα πολλά να προσφέρει στην τέχνη που επέλεξε. Επίσης λόγω συναδελφικότητας και προθυμίας, είχε να προσφέρει ακόμα περισσότερα στην παρέα της Λέσχης Ελλήνων Γελοιογράφων: ενεργός, συναδελφικός, αγαπητός. Μας λείπει ήδη».



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
ΑΝΕΙΠΩΤΗ ΘΛΙΨΗ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΦΡΟΥΡΑ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ Ο ΤΡΑΓΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΝΟΣ ΝΕΑΡΟΥ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΥ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΤΗΚΕ ΘΑΝΑΣΙΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΣΕ ΧΑΡΑΔΡΑ ΑΠΟ ΜΕΓΑΛΟ ΥΨΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΑΣΚΗΣΗΣ, ΠΟΥ ΔΙΕΞΑΓΟΤΑΝ ΣΤΗΝ ΤΡΟΟΔΙΤΙΣΣΑ.


Πρόκειται, για τον 33χρονο Ξάνθο Κυριάκου, από τη Λεμεσό. Ο άτυχος λοχαγός, της Εθνικής Φρουράς, που υπηρετούσε στο 70 Τάγμα Μηχανικού του BMH, μετέβη το πρωί της Τρίτης στην Τροοδίτισσα, για να συμμετάσχει σε άσκηση. Σε κάποια στιγμή και ενώ ο 33χρονος είχε δεθεί με σχοινί για να κατέβει σε χαράδρα, ώστε να ετοιμάσει το χώρο εκπαίδευσης καταδρομέων που θα μετέβαιναν στο σημείο, το σχοινί κόπηκε και κατέληξε στη χαράδρα, βάθους πενήντα μέτρων.

Αμέσως, ειδοποιήθηκε το ΚΣΕΔ (Κέντρο Συντονισμού Έρευνας και Διάσωσης) και στήθηκε επιχείρηση διάσωσής του. Αφού παραλήφθηκε από ελικόπτερο, μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, όπου επί καθήκοντι ιατροί διαπίστωσαν απλά το θάνατό του.

Τραγική ειρωνεία, το γεγονός ότι πριν από μερικές μέρες είχε πάρει προαγωγή και από υπολοχαγός, έγινε λοχαγός. Ο άτυχος 33χρονος, καταλείπει σύζυγο.

Στο σημείο της τραγωδίας έσπευσαν μέλη της Αστυνομίας, τα οποία διενεργούν σε συνεργασία με την Εθνική Φρουρά, εξετάσεις για τις συνθήκες του ατυχήματος. Στο σημείο για αυτοψία κλήθηκαν οι ιατροδικαστές Αγγελική Παπέττα και Ορθόδοξος Ορθοδόξου. Τα ακριβή αίτια θανάτου του 33χρονου, θα διακριβωθούν από τη νενομισμένη νεκροτομή επί της σορού, που θα διενεργηθεί σε κατοπινό στάδιο.

Σε ανακοίνωσή του, το Υπουργείο Άμυνας, αναφέρει ότι «το ΓΕΕΦ έχει διατάξει έρευνα για να διαπιστωθούν οι συνθήκες και τα αίτια του δυστυχήματος. Το Υπουργείο Άμυνας εκφράζει ειλικρινή συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους του Αξιωματικού».

Συγκλονισμένος μίλησε για το θανατηφόρο δυστύχημα με θύμα το νεαρό αξιωματικό της Εθνικής Φρουράς ο εκπρόσωπος τύπου του Υπουργείου Άμυνας Άμυνας Χρίστος Πιερή.

«Δυστυχώς χάσαμε ένα συνάδελφο, το πρωί σήμερα στην περιοχή του Τροόδους» ανέφερε ο κ. Πιερή και πρόσθεσε για τις συνθήκες του τραγικού δυστυχήματος: «Ο άτυχος αξιωματικός, στα πλαίσια στρατιωτικής εκπαίδευσης έπεσε από μεγάλο ύψος με αποτέλεσμα τον θανάσιμο τραυματισμό του. Ήταν μία διμοιρία που έκανε εκπαίδευση και έπρεπε στα πλαίσια των καθηκόντων της να καταστρέψει εκρηκτικά υλικά σε οποιοδήποτε σημείο υπήρχε αυτή η απειλή. Στο πλαίσιο αυτό υπάρχει και αυτή η άσκηση που περιλαμβάνει καταρρίχηση και αναρρίχηση».

Όπως είπε ο κ. Πιερή οι ακριβείς συνθήκες κάτω από τις οποίες έγινες το θανατηφόρο θα εξακριβωθούν από τις έρευνες και την θανατική ανάκριση.

«Ο αρχηγός της Εθνικής Φρουράς ενημέρωσε τους οικείους του», επισήμανε.






Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Υπόθεση - θρίλερ βρίσκεται σε εξέλιξη σε τριώροφη κατοικία στα Γλυκά Νερά και συγκεκριμένα στην οδό Παναγού 10.
Τις πρώτες πρωινές ώρες εντοπίστηκε νεκρή γυναίκα στο σπίτι της, ενώ δίπλα της βρισκόταν δεμένος σε μια καρέκλα ο σύζυγός της. Τα μέχρι τώρα στοιχεία, δείχνουν ο θάνατος της γυναίκας προήλθε από στραγγαλισμό, ενώ στο σπίτι βρίσκεται και το μωρό του ζευγαριού.

Τα κίνητρα των δραστών, όπως όλα δείχνουν, ήταν η ληστεία του σπιτιού. Οι αστυνομικοί έφτασαν στο σημείο ύστερα από κλήσεις των γειτόνων, με την Άμεση Δράση να βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο σημείο, ενώ επί τόπου βρίσκεται και κλιμάκιο των Ανθρωποκτονιών και μεταβαίνει και κλιμάκιο της Ασφάλειας.


Πηγή

Σε θρίλερ εξελίσσεται ο θάνατος της 68χρονης γυναίκας από την Πέλλα, η οποία αν και δεν είχε κανένα υποκείμενο νόσημα κατέληξε λίγη ώρα μετά τον εμβολιασμό της με τη δεύτερη δόση του εμβολίου της Pfizer κατά τον Covid-19.

Μιλώντας στο OPEN TV, ο δικηγόρος της οικογένειας, Αντώνης Ξυλουργίδης εξηγεί πως η γυναίκα έκανε την δεύτερη δόση του εμβολίου στις 4 Μαΐου, αλλά μετά από λίγες ώρες άρχισε να νιώθει ζαλάδες, είχε εμετούς και σφίξιμο στο στήθος. Άμεσα μεταφέρθηκε από τα παιδιά της στο νοσοκομείο, όπου και έκανε μία σειρά από εξετάσεις.

Όπως ο ίδιος συμπληρώνει, οι γιατροί καθησύχασαν την οικογένεια λέγοντας πως τα συμπτώματα που είχε ήταν παρενέργειες της δεύτερης δόσης του εμβολίου κατά του κορωνοϊού και πως θα περνούσαν. Έτσι, της έδωσαν εξιτήριο. Τo ίδιο βράδυ όμως, τα συμπτώματα επέστρεψαν και επιδεινώθηκαν. Η γυναίκα μετέβη για δεύτερη φορά στο νοσοκομείο, όπου διασωληνώθηκε και τελικά κατέληξε, χωρίς οι γιατροί να έχουν βγάλει συμπέρασμα για τα αίτια.

«Η γυναίκα έκανε το επόμενο βήμα για να προστατευτεί από τον κορωνοϊό και αυτή την στιγμή κανείς δεν γνωρίζει τον λόγο που πέθανε. Δεν ξέρουμε καν αν υπέστη ανακοπή», υπογραμμίζει ο κ. Ξυλουργίδης. Την Τρίτη 11 Μαΐου θα πραγματοποιηθεί νεκροψία νεκροτομή για να διαπιστωθούν τα ακριβή αίτια του θανάτου.







Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Σύμφωνα με το Alphafreepress, η 44χρονη εμβολιάστηκε την Δευτέρα 3-4-2021 στις 12:40 το μεσημέρι.

Ο σύζυγός της, είπε ότι μέχρι το απόγευμα όλα ήταν καλά αλλά το βράδυ η γυναίκα ανέβασε δέκατα και πήρε ένα ντεπόν.

Γύρω στις 3:30-4:00 επήλθε το μοιραίο και κάλεσε άμεσα το ΕΚΑΒ. Όπως είπε ακόμα, η σύζυγός του δεν είχε ποτέ κανένα πρόβλημα και ήταν υγιέστατη και θεωρεί βέβαιο ότι ο θάνατός της οφείλεται αποκλειστικά στο εμβόλιο της AstraZeneca.

Σύμφωνα με τον ιατροδικαστή, η 44χρονη φαίνεται να είχε περάσει ένα μικρό έμφραγμα. Τα ακριβή αίτια του θανάτου της θα ανακοινωθούν όταν θα γίνει λεπτομερής εξέταση.


Η 44χρονη γυναίκα, μητέρα δύο ανήλικων παιδιών, πέθανε στον ύπνο της, 14 ώρες μετά τον εμβολιασμό της με AstraZeneca.

Και εδώ τίθεται το ερώτημα: Κάνουν λάθος οι Δανοί που σταμάτησαν τους εμβολιασμούς με το Astrazaneca αλλά και με το Johnson & Johnson ?


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ο άνθρωπος που έφερε πίσω τον Μακάριο, διασώζοντας την Κυπριακή Δημοκρατία

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Έφυγε από τη ζωή τη Μεγάλη Δευτέρα, παραμονή μιας ακόμα απόπειρας Σταύρωσης του ελληνικού κυπριακού λαού, ο θρυλικός “Γιατρός” της Κύπρου, Βάσος Λυσσαρίδης, μια από τις σημαντικότερες μορφές των κοινωνικών και εθνικών αγώνων του ελληνισμού, αλλά και μια μεγάλη διεθνής προσωπικότητα, με μεγάλη εμπλοκή και ηγετικό ρόλο στον ξεσηκωμό των λαών των αποικιών και μισοαποικιών, που συγκλόνισε την ανθρωπότητα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Υπήρξε προσωπικός φίλος και συνεργάτης του ιστορικού ηγέτη των Αράβων, Γκαμάλ Αμπτνέλ Νάσερ και των Παλαιστινίων, Γιασέρ Αραφάτ, του Νέλσον Μαντέλα και του Μπασάρ Αλ Άσαντ, του Αγκολέζου Νέτο, από τους βαθύτερους ηγέτες της Μαύρης Αφρικής, αλλά και του καγκελλάριου της Ομοσπονδιακής Γερμανίας Βίλυ Μπραντ. Ενδεικτικά τους αναφέρουμε αυτούς, γιατί ο κατάλογος περιλαμβάνει και πολλούς άλλους ακόμα ηγέτες κρατών και κινημάτων της υφηλίου. Αυτόν έστειλε ο Μακάριος στον Χρουστσώφ να αποτρέψει την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, το 1964.

Αν δεν υπήρχε ο Βάσος Λυσσαρίδης ή αν πετύχαινε η εναντίον του δολοφονική απόπειρα το 1974, είναι αμφίβολο το αν θα υπήρχε σήμερα η Κυπριακή Δημοκρατία, το κράτος του κυπριακού λαού.

Προσωπικός γιατρός και φίλος του πρώτου προέδρου της Κύπρου, Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, ιδρυτής του σοσιαλιστικού κόμματος ΕΔΕΚ, πρώτος και επί πολλά χρόνια πρόεδρος του Παγκύπριου Ιατρικού Συνδέσμου, Πρόεδρος της Κυπριακής Βουλής, ο Λυσσαρίδης έφερε για πρώτη φορά σε επαφή τον Μακάριο με τον Ανδρέα Παπανδρέου και ηγήθηκε αργότερα του διεθνούς αγώνα εναντίον της απριλιανής δικτατορίας.

Από το ΕΑΜ στην ΕΟΚΑ

Ερχόμενος στην Αθήνα να σπουδάσει ιατρική μετά την απελευθέρωση, εντάχθηκε στις εθνικοτοπικές του ΕΑΜ. Είναι ο άνθρωπος που συνδέει τη γενιά του ΕΑΜ με αυτήν της ΕΟΚΑ, τις δύο γενιές Ελλήνων που συνέχισαν το ‘21 στον εικοστό αιώνα. Η μία, πραγματοποιώντας το θαύμα της ελληνικής Εθνικής Αντίστασης κατά των Γερμανών κατακτητών και των συνεργατών τους, τη μακράν σημαντικότερη, αναλογικά με το μέγεθος της χώρας, αντίσταση που συνάντησε ο Αδόλφος Χίτλερ σε όλη την Ευρώπη. Η άλλη, πραγματοποιώντας την κυπριακή αντιαποικιακή απανάσταση, που άφησε άφωνο όλο τον πλανήτη, καθώς είδε έναν ολιγάριθμο λαό, εμπνευσμένο από ένα εθνικό φρόνημα που καταπίεζε επί αιώνες, να μετασχηματίζει ξαφνικά όλη τη μαζεμένη έχθρα που τόσο καλά έκρυβε μέσα του, σε αδιανόητο θάρρος και σε τρόπους να γονατίσει τη Βρετανική Αυτοκρατορία, προτού του μισοκλέψουν τη νίκη με τις συμφωνίες του 1960, όπως έγινε άλλωστε πρωτύτερα και με την Εθνική Αντίσταση και με το ίδιο το ’21. Του την έκλεψαν, μόνο κατά το ήμισυ όμως, αφού, ακόμα και σήμερα, εξακολουθεί να υπάρχει η Κυπριακή Δημοκρατία, το κράτος που παρήγαγε αυτή η επανάσταση.

Διεθνές κέντρο της αντιαποικιακής επανάστασης

Στο χωριό Ξυλοφάγου της Κύπρου παρήγοντο αρχικά τα όπλα των ανταρτών της ΕΟΚΑ και, στη συνέχεια, πολλά από τα όπλα των ανταρτών στη ξεσηκωμένη Μαύρη Αφρική και εκεί γινόταν και η εκπαίδευσή τους. Και στα παλαιστινιακά στρατόπεδα είχε στείλει ο Γιατρός τα πιο έμπιστα στελέχη του να εκπαιδευτούν στη χρήση των όπλων. Ο Βάσος διετέλεσε αντιπρόεδρος της Οργάνωσης Αλληλεγγύης των Αφροασιατικών Λαών (AAPSO), με παρουσία σε περισσότερες από ενενήντα χώρες της Ασίας και της Αφρικής, όπως και Γενικός Γραμματέας της Διεθνούς Επιτροπής ενάντια στις φυλετικές διακρίσεις και για την απελευθέρωση του Μαντέλα.

Με τη διεθνή αυτή δράση του, ο Λυσσαρίδης υπήρξε και πολύ μεγάλος πρέσβης του ελληνισμού σε όλη την υφήλιο, πρωταγωνιστώντας, μεταξύ άλλων, στην ύφανση στενότατων σχέσεων της Κύπρου και της Ελλάδας με τον αραβικό κόσμο, σχέσεις που έπαιξαν με τη σειρά τους πολύ σπουδαίο ρόλο στην υπεράσπιση διεθνώς του κυπριακού κράτους και της Ελλάδας. Γιατί και Κύπρος και Ελλάδα, είναι “καταδικασμένες”, από την κληρονομιά του πολιτισμού που διεκδικούν, αλλά και τη γεωγραφία τους, να υφίστανται διαρκείς εξ ανατολών και εκ δυσμών απειλές, κάθε μορφής και τύπου. Μπορούν να τις αντιμετωπίσουν μόνο εμβαπτίζοντάς τον δικό τους αγώνα σε ευρύτερους διεθνείς αγώνες για ανάλογα ιδεώδη. Και μόνο παλεύοντας παράγουν πολιτισμό.

Το 1964 ο Μακάριος έστειλε τον Λυσσαρίδη στον σοβιετικό ηγέτη Νικήτα Χρουστσώφ για να αποτρέψει, όπως και απέτρεψε, την προετοιμαζόμενη τότε τουρκική εισβολή στην Κύπρο. “Τι μεγάλη δύναμη θα είμαστε αν δεν την αποτρέψουμε;” του είπε ο Χρουστσώφ, απαντώντας στα γεμάτα αγωνία ερωτήματα του “Γιατρού”. Ο Μακάριος τον έστειλε και στον Νάσσερ για να ζητήσει βοήθεια σε όπλα. Ο ιστορικός ηγέτης του έθνους των Αράβων τον οδήγησε στις αποθήκες του αιγυπτιακού στρατού και τούπε: “Πάρε ότι θες!” (*).

Στον Πενταδάκτυλο, υπερασπιζόμενοι τη Λευκωσία

Λίγους μήνες νωρίτερα, κατά τη διάρκεια των “διακοινοτικών ταραχών” (ή “τουρκανταρσίας”, όπως συχνά αναφέρεται στην Κύπρο), οι “Κοκκινοσκούφηδες”, ο “Λαϊκός Στρατός” του Γιατρού πήρε την πρωτοβουλία, με επικεφαλής τον Δώρο Ηλία, τον στρατιωτικό διοικητή του (πολιτικός ήταν ο ίδιος ο Λυσσαρίδης), είδος, τηρουμένων των αναλογιών, Κυπρίου στρατιωτικού “αρχηγού των Ατάκτων”, και με μια αιφνιδιαστική επιχείρηση, κατέλαβαν την κορφή του πανύψηλου, σχεδόν κατακόρυφου ορεινού όγκου του Πενταδάκτυλου, που δεσπόζει της Λευκωσίας, εξασφαλίζοντας την προστασία της κυπριακής πρωτεύουσας από την ΤΟΥΡΔΥΚ.


Βρέθηκαν έτσι πάνω από το φρούριο του Αγίου Ιλαρίωνα, που ελέγχει τον στρατηγικής σημασίας δρόμο από την Κερύνεια στη Λευκωσία, τον ίδιο που θα χρησιμοποιούσαν, δέκα χρόνια αργότερα, για να προελάσουν προς την κυπριακή πρωτεύουσα οι τουρκικές δυνάμεις. Οι Τούρκοι, που κατείχαν τον Άγιο Ιλαρίωνα, ύψωσαν λευκή σημαία. Ο διοικητής των “Κοκκινοσκούφηδων” έκανε το λάθος, προτού δεχτεί την παράδοση, να πάρει τηλέφωνο το στρατηγείο στο οποίο υπήγοντο οι δυνάμεις του. Προς κατάπληξη του παρόντος Καναδού αξιωματικού του ΟΗΕ, η παράδοση δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Η εντολή ήρθε το πιθανότερο από την Αθήνα, όπως μου είπε ο ίδιος ο Δώρος Ηλία και μάλλον έχει δίκιο, αφού η Ελλάδα και ιδιαίτερα οι στρατιωτικοί της, βρισκόντουσαν υπό τον ασφυκτικό αμερικανικό έλεγχο καθ’ όλη την περίοδο 1947-74.


Διαβάστε τη συνέχεια στο http://www.konstantakopoulos.gr/15221/%ce%b2%ce%ac%cf%83%ce%bf%cf%82-%ce%bb%cf%85%cf%83%cf%83%ce%b1%cf%81%ce%af%ce%b4%ce%b7%cf%82-1920-2021-%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%b3%ce%ba%cf%8c%cf%83%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%cf%80


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Λυσσαρίδης - Μακάριος: Ο Βάσος Λυσσαρίδης, είχε δώσει την έγκριση για δημοσίευση της συνέντευξης αμέσως μετά τον θάνατό του.



Ένα συγκλονιστικό ντοκουμέντο, από συνέντευξη του Βάσου Λυσσαρίδη, δημοσιεύει σήμερα η κυπριακή εφημερίδα «Πολίτης».

Ο Βάσος Λυσσαρίδης, που πέθανε χθες σε ηλικία 101 ετών, μιλώντας πριν λίγα χρόνια στο δημοσιογράφο του «Πολίτη», Μανώλη Καλατζή υποστηρίζει ότι η CIA τον είχε προσεγγίσει το 1961 προσφέροντάς του μεγάλο χρηματικό ποσό ζητώντας του εμμέσως να σκοτώσει τον Μακάριο και να αναλάβει ο ίδιος Πρόεδρος.

Ο Λυσσαρίδης, μάλιστα, υποστηρίζει ότι αφού ο ίδιος αρνήθηκε τα λεφτά πήγαν στον τότε υπουργό Εσωτερικών, Πολύκαρπο Γιωρκάτζη.

Σύμφωνα με όσα γράφει ο «Πολίτης», ο Βάσος Λυσσαρίδης, ο οποίος ήταν ο προσωπικός γιατρός του Μακαρίου, είχε δώσει την έγκριση για δημοσίευση της συνέντευξης αμέσως μετά τον θάνατό του.


Βίντεο: Ο πολιτικός κόσμος αποχαιρετά το Βάσο Λυσσαρίδη :

«Οι Αμερικάνοι με πλησίασαν για να με κάνουν Πρόεδρο του 1961…το 1961, με τον Μακάριο. Με κάλεσε κάποιος της CIA […]. Δεν είχα κόμμα ακόμα. […] Μου λέει “εμείς είμαστε εναντίον του κομμουνισμού, αλλά ξέρουμε ότι ο σοσιαλισμός είναι αντίβαρο και εδώ δεν υπάρχει σοσιαλιστικό κόμμα. Εμείς θα σου δώσουμε 500 χιλιάδες λίρες για να δημιουργήσεις ένα σοσιαλιστικό κόμμα και να βγάλεις εφημερίδα”.

Εγώ σιωπώ κι αυτός νομίζει ότι είναι λίγα και μου λέει “πρώτη δόση οι 500 χιλιάδες λίρες”. Εγώ πάλι σιωπώ και σου λέει “θέλει κάτι άλλο αυτός”. Συνεχίζει “γιατί να μην είσαι εσύ Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας; […] Πώς ανέχεσαι έναν ιερωμένο να είναι Πρόεδρος; Ε, δεν βάσταξα πια. Του λέω, “αυτός ο ιερωμένος είναι πελάτης μου, η υγεία του είναι στα χέρια μου κι αφού αποφάσισα να γίνω Πρόεδρος, όχι με δημοκρατικές μεθόδους, αλλά με τα λεφτά σας και την επιρροή σας, τι εύκολο για μένα είναι να τελειώνουμε… “Ω με παρεξήγησες” μου είπε και εγώ έφυγα χωρίς να τελειώσω το φαγητό μου”.

Στη συνέχεια ο Βάσος Λυσσαρίδης προσθέτει ότι ενημέρωσε τον Μακάρι για τη συγκεκριμένη συνομιλία και προσθέτει: «Αυτές τις 500 χιλιάδες λίρες τις έδωσαν στον Γιωρκάτζη. Είχαν εγκριθεί ήδη και έπρεπε κάπου να τα δώσουν».

https://www.alphafreepress.gr/2021/04/27/politikh/lyssaridis-makarios-vomva-gia-ti-cia-se-synenteyksi-ntokoumento/
-----------------------------------------------------------------------------------



Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 100 ετών ο παλαίμαχος
Κύπριος πολιτικός Βάσος Λυσσαρίδης.

Ο Βάσος Λυσσαρίδης, ήταν ο ιδρυτής και πρώτος πρόεδρος του Σοσιαλιστικού Κόμματος ΕΔΕΚ και διετέλεσε για σειρά ετών Πρόεδρος της Βουλής, ενώ αποτέλεσε μια εκ των προσωπικοτήτων της Κύπρου, που συνέδεσαν το όνομά τους με σημαντικά γεγονότα που σημάδεψαν την πολιτική ζωή της Μεγαλονήσου. Λεπτομέρειες για την κηδεία του Βάσου Λυσσαρίδη, αναμένεται να ανακοινωθούν τις επόμενες ημέρες.

Ποιος ήταν ο Βάσος Λυσσαρίδης


Γιατρός, πολιτικός, ιδρυτής και αρχηγός του Σοσιαλιστικού Κόμματος ΕΔΕΚ, πρώην βουλευτής και πρώην πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων. Παντρεύτηκε και έζησε μέχρι το τέλος της ζωής της με την αμερικανίδα σύζυγο του, δημοσιογράφο Βαρβάρα Λυσσαρίδη.


Ο Βάσος Λυσσαρίδης γεννήθηκε στις 13 Μαίου 1920 στο χωριό Λεύκαρα. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Κατά την περίοδο των σπουδών του υπήρξε στέλεχος διαφόρων οργανώσεων, όπως πρόεδρος της Πανσπουδαστικής Επιτροπής Κυπριακού Αγώνος, πρόεδρος της Ενώσεως Κυπρίων Φοιτητών, γραμματέας της Συντονιστικής Επιτροπής Κυπριακών Σωματείων κ.α.


Η ανάμειξή του σε συνδικαλιστικά, κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα ήταν συνεχής από νεαρή ηλικία. Υπήρξε πρόεδρος του Μετώπου Ειρήνης, μέλος του συμβουλίου του Παγκυπρίου Κινήματος Ειρήνης και μέλος άλλων οργανώσεων. Κατά τη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα του 1955-59 πρόσφερε επίσης τις υπηρεσίες του και υπήρξε μέλος της αντιπροσωπευτικής ομάδας Ελλήνων Κυπρίων παραγόντων που ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος κάλεσε νωρίς το 1959 στο Λονδίνο προκειμένου να τον συμβουλεύσουν για την αποδοχή ή όχι των συμφωνιών Ζυρίχης.


Ήταν δε τότε ο Λυσσαρίδης μεταξύ των λίγων που τάχθηκαν σαφώς εναντίον της αποδοχής των συμφωνιών. Μετά το τέλος του αγώνα, στις πρώτες βουλευτικές εκλογές που έγιναν το 1960, εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής και έκτοτε επανεκλεγόταν συνεχώς. Στο βουλευτικό αξίωμα υπηρέτησε συνολικά για 46 χρόνια.


Υπήρξε στενός συνεργάτης, σύμβουλος και προσωπικός γιατρός του προέδρου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου μέχρι τον θάνατό του στις 3 Αυγούστου του 1977.


Ο Βάσος Λυσσαρίδης πήρε ενεργό μέρος στην αντίσταση κατά των Τούρκων στο τέλος του 1963 και το 1964, μετά την ανταρσία των Τουρκοκυπρίων και την έναρξη των διακοινοτικών συγκρούσεων, ηγούμενος πρόχειρα εξοπλισμένων ομάδων εθελοντών που ο ίδιος οργάνωσε και που αγωνίστηκαν κυρίως στον Πενταδάκτυλο. Κατά την ίδια εποχή ανέλαβε διάφορες αποστολές στο εξωτερικό, όπως στην Αίγυπτο για επείγουσα εξασφάλιση ποσοτήτων όπλων για εξοπλισμό των ελληνοκυπριακων δυνάμεων που αντιμετώπισαν την ανταρσία των Τουρκοκυπρίων. Επανειλημμένα επίσης ανέλαβε πολιτικής φύσεως αποστολές στην Ελλάδα και αλλού, ως απεσταλμένος του προέδρου Μακαρίου. Υπήρξε παλαιός και στενός φίλος του πρωθυπουργού της Ελλάδας Ανδρέα Παπανδρέου.


Χρήσιμες για την Κύπρο, τόσο στα Ηνωμένα Έθνη όσο και αλλού, αποδείχθηκαν οι προσωπικές διεθνείς διασυνδέσεις του, ιδίως με τους Άραβες και τους Αφρικανοασιάτες. Μετείχε σε πολλά συνέδρια Αφρικανοασιατικών κρατών και διετέλεσε πρόεδρος του Αφρικανοασιατικού Κινήματος Αλληλεγγύης προς την Κύπρο, καθώς και πρόεδρος του Κυπροαραβικού Συνδέσμου. Επίσης, αντιπρόεδρος του προεδρείου της Οργάνωσης Αφροασιατικής Αλληλεγγύης (AAPSO) και γενικός γραμματέας της διεθνούς επιτροπής κατά των φυλετικών διακρίσεων και του ρατσισμού.

Μετά την τουρκική στρατιωτική εισβολή στην Κύπρο, που ακολούθησε το πραξικόπημα, ο Βάσος Λυσσαρίδης τάχθηκε αποφασιστικά ενάντια στην οποιαδήποτε συνθηκολόγηση και υπέρ της ταχύτερης επανόδου στην Κύπρο του προέδρου Μακαρίου. Λίγες μόνο μέρες μετά τη δεύτερη τουρκική στρατιωτική προέλαση στην Κύπρο, ο Βάσος Λυσσαρίδης έγινε στόχος δολοφονικής απόπειρας στη Λευκωσία. Από ενέδρα που στήθηκε από στοιχεία της ΕΟΚΑ Β΄, ο ίδιος πληγώθηκε ελαφρά αλλά σκοτώθηκε ο ποιητής και στέλεχος της ΕΔΕΚ Δώρος Λοΐζου που τον συνόδευε στο ίδιο αυτοκίνητο. Μιλώντας λίγο μετά την απόπειρα εναντίον του, ο Βάσος Λυσσαρίδης έκαμε κήρυγμα ομόνοιας και συμφιλίωσης των Ελλήνων της Κύπρου ενάντια στον τουρκικό κίνδυνο.


πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Θλίψη επικρατεί στην εκπαιδευτική κοινότητα μετά την είδηση της απώλειας του υποδιευθυντή του 2ου ΓΕΛ Θερμαϊκού Γιώργου Παππά, χθες.

Ο Γεώργιος Παππάς κατέληξε μετά από άνιση μάχη που έδωσε επί μέρες με τις επιπλοκές της covid19. Προσβλήθηκε από τον κορονοϊό, παρέμεινε διασωληνωμένος και δεν μπόρεσε να ανακάμψει.

Το σχολείο δεν λειτούργησε σε ένδειξη πένθους για τον 58χρονο καθηγητή Φυσικής του.

Την οδύνη τους εξέφρασαν οι συνάδελφοί του καθηγητές, ο σύλλογος γονέων του σχολείου και οι μαθητές.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Νοσηλευόταν διασωληνωμένος σε MEΘ του Νοσοκομείου «Σωτηρία».

Ο Δ. Ταλαγάνης γεννήθηκε στην Αρκαδία το 1945. Ήταν ανιψιός του δολοφονημένου, το 1947, στελέχους του ΚΚΕ Γιάννη Ζέβγου. Έζησε τα παιδικά του χρόνια στην Τρίπολη και στη συνέχεια μετακόμισε στην Αθήνα.

Το 1964 μετέβη στην ΕΣΣΔ όπου και σπούδασε με υποτροφία Αρχιτεκτονική, στο Αρχιτεκτονικό Ινστιτούτο της Μόσχας, από όπου και πήρε δίπλωμα και μάστερ Αρχιτεκτονικής. Ως φοιτητής έλαβε μέρος στον διαγωνισμό για το νέο Μουσείο Λένιν, αποσπώντας το Α' βραβείο και το χρυσό μετάλλιο στην Έκθεση των Επιτευγμάτων της Σοβιετικής Τεχνολογίας και Επιστήμης. Η μελέτη του αυτή εκτέθηκε για ένα χρόνο στην Έκθεση των Επιτευγμάτων της Σοβιετικής Τεχνολογίας και Επιστήμης και ο ίδιος ανακηρύχθηκε μόνιμος εκθέτης της.

Διάκριση απέσπασε, επίσης, για τη μελέτη του που εκτέθηκε στην παγκόσμια έκθεση OSAKA EXPO 1970 για μία πόλη 40.000 κατοίκων στην Ιαπωνία, ενώ είναι γνωστός και για τη μελέτη που εκπόνησε το 1971 για την αξιοποίηση του Φαληρικού όρμου.

Αμέσως μετά την αποφοίτησή του, ασχολήθηκε με τη ζωγραφική, μελετώντας στην Ιταλία την αρχιτεκτονική και ζωγραφική της Αναγέννησης και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου έζησε έως το 1974. Το 1973 παρουσιάζει την πρώτη ατομική του έκθεση ζωγραφικής εμπνευσμένη από την ποίηση του Γιώργου Σεφέρη, ενώ το 1974 είναι η χρονιά που πραγματοποίησε ακόμα μία έκθεση στο Παρίσι, ενώ συνεργάστηκε και με τον συγγραφέα και σκηνοθέτη Jacques Lacarriere στη «Ρωμιοσύνη» του Γιάννη Ρίτσου αναλαμβάνοντας το σχεδιασμό σκηνικών και κουστουμιών. Στη συνέχεια (1974) επέστρεψε στην Ελλάδα, με την αρχιτεκτονική να παραμένει η κύρια απασχόλησή του.

Το ζωγραφικό του έργο έχει παρουσιαστεί σε ατομικές εκθέσεις σε πολλές πόλεις της Ελλάδας, στην Κύπρο, στη Γαλλία και στο Τόκιο. Είχε, επίσης, ασχοληθεί με τη φωτογραφία, ενώ παράλληλα είχε φιλοτεχνήσει μετάλλια, αφίσες, σκηνικά και κοστούμια. Μάλιστα, είχε εκτός των άλλων σχεδιάσει το Μετάλλιο του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών, τα αναμνηστικά της Επιτροπής Διεκδίκησης των Ολυμπιακών Αγώνων 2004 και το δίσκο της εκεχειρίας, αλλά και το Άλσος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής.

Τη δεκαετία του 1970 συνεργάστηκε με την Επιτροπή Φεστιβάλ της ΚΝΕ αναλαμβάνοντας τα σκηνικά για το Φεστιβάλ ΚΝΕ - «ΟΔΗΓΗΤΗ».

Το 2017 ο Δ. Ταλαγάνης παραχώρησε στο Αρχείο του ΚΚΕ ένα εκμαγείο του Λένιν που τοποθετήθηκε στην έκθεση που είχε στηθεί με αφορμή τη διεθνιστική εκδήλωση της ΚΕ του ΚΚΕ για τα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση. Πρόκειται για μάσκα θανάτου του Βλαντιμίρ Ίλιτς -μία από τις 14 που φτιάχτηκαν συνολικά- την οποία ο Δ. Ταλαγάνης κέρδισε όταν ήταν φοιτητής στη Μόσχα. Ο δάσκαλός του, μεγάλος αρχιτέκτονας Κονσταντίν Μέλινκωφ που σχεδίασε και την Κρυστάλλινη Σαρκοφάγο για το Μαυσωλείο του Λένιν, του χάρισε το αντίγραφο του νεκρικού εκμαγείου του Λένιν σε επιβράβευση της μεγάλης επιτυχίας του να διακριθεί με το Α' βραβείο στον αρχιτεκτονικό διαγωνισμό για το Νέο Μουσείο του Λένιν. Μαζί, παρέδωσε στο Κόμμα και ένα λάβαρο του ΚΚΣΕ, κατασκευασμένο μετά το 1956, από βελούδινο ύφασμα με κεντημένη γραφή και φέρει το κρατικό έμβλημα της ΕΣΣΔ, ενώ ο ίδιος φιλοτέχνησε και το εντυπωσιακό βάθρο στο οποίο τοποθετήθηκε η νεκρική μάσκα του Λένιν στη συγκεκριμένη έκθεση. Εξέφραζε την υποστήριξή του στο ΚΚΕ και τα τελευταία ιδιαίτερα χρόνια δεν απουσίαζε από καμία εκδήλωσή του.

Το ΚΚΕ εκφράζει τα θερμά του συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους του.
902.gr
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το βίντεο που ακολουθεί, από το Freedom.tv, καταγράφει την συνάντηση της Ζωής Κωνσταντοπούλου, πριν από 5 χρόνια (4/5/2016) με την τελευταία επιζώσα τότε του Ολοκαυτώματος στο Λέχοβο, Χρυσάνθη Μάρκου.

Η Χρυσάνθη Μάρκου, ηλικίας 103 ετών τότε, αφηγείται πώς το χωριό της έγινε στάχτη μπροστά στα μάτια της, από τις Γερμανικές δυνάμεις κατοχής και μας εξιστορεί τα δεινά που πέρασαν η ίδια, η οικογένειά της, οι χωριανοί της, από τη ναζιστική θηριωδία.

Η Χρυσάνθη Μάρκου, πλήρης ημερών, έφυγε προχθές (13/4/2021), σε ηλικία 108 ετών, χωρίς να δει να αποζημιώνεται η χώρα μας και τα θύματα των ναζιστικών θηριωδιών. Την αποχαιρετάμε με την υπόσχεση ότι δεν θα ξεχάσουμε. Και ότι δεν θα σταματήσουμε να διεκδικούμε την δικαίωση.

Το σημερινό Tweet της Προέδρου της Πλεύσης Ελευθερίας για τον θάνατο της ηπερηλίκου Ελληνίδας, που δεν αξιώθηκε να δει αποζημίωση στα θύματα από τις θηριωδίες της Γερμανίας, μήτρας του Ναζισμού.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου