Articles by "Απώλειες"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Απώλειες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Ξαφνικό σοκ για την απώλεια ενός ακόμη φίλου και συνοδοιπόρου από παλαιές χρονικές περιόδους.
Ο Δημήτρης Σταγάκης από χθες δεν βρίσκεται στη ζωή.
Μας άφησε αιφνίδια.
Σε κοινούς τόπους από τα χρόνια ίδρυσης του ΠΑΣΟΚ, Πασπίτης τότε και διατηρών την τοτινή αγνότητα παρέμενε εκτός κομματικών σχηματισμών.
Πάλευε για τις ιδέες του με έναν ήρεμο και πάντα διαλακτικό τρόπο μέσα από την σελίδα που συνίδρυσε στο fb, Πασπίτες 1974 - 1985.

Δημήτρη καλό ταξίδι !!!



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τρεις ανεμβολίαστες μοναχές έχασαν τη ζωή τους τα τελευταία 24ωρα. Όλες ήταν μέλη της ίδιας αδελφότητας όπου διαμένουν συνολικά 17 γυναίκες. Η μία μάλιστα αρνιόταν μέχρι την τελευταία στιγμή να πάει στο νοσοκομείο και όταν πια κλήθηκε εσπευσμένα το ΕΚΑΒ είχε ήδη φύγει από τη ζωή. Στο MEGA ο γιατρός της μονής και ο νομικός σύμβουλος της αδελφότητας, ο οποίος υποστηρίζει ότι από Κορονοϊό πέθαναν δύο γυναίκες.

Τρεις γυναίκες, όλες μέλη της αδελφότητας «Η Οσία Ξένη», στην ανατολική Θεσσαλονίκη έχασαν την ζωή τους από κορονοϊό τις τελευταίες 8 ημέρες, ενώ πληροφορίες αναφέρουν ότι ήταν ανεμβολίαστες.

Στην συγκεκριμένη αδελφότητα ζούνε 17 μοναχές και λαϊκές, και σύμφωνα με πληροφορίες μόνο οι 6 από αυτές είχαν εμβολιαστεί. Στις 29 Σεπτεμβρίου μια γυναίκα 82 ετών κατέληξε από κορονοϊό. Στις 6 Οκτωβρίου άλλη μια γυναίκα 78 ετών πέθανε επίσης από τον ίδιο λόγο – αν και από την αδελφότητα υποστηρίζουν ότι αιτία θανάτου είναι νεφρική ανεπάρκεια – και στις 7 Οκτωβρίου άφησε την τελευταία της πνοή η 62χρονη.

Σύμφωνα με τον γιατρό, που την παρακολουθούσε η 62χρονη γυναίκα δεν δεχόταν να μεταφερθεί σε νοσοκομείο.

Ο γιατρός της μονής πάντως υποστηρίζει ότι παρακολουθεί άλλες 3 γυναίκες με κορωνοϊό που βρίσκονται στην αδελφότητα, η οποία από πολλούς χαρακτηρίζεται ως προπύργιο των αρνητών.

Από την αδελφότητα πάντως υποστηρίζουν ότι δεν είναι αρνητές του εμβολιασμού και πως συνεργάζονται στενά με της αρμόδιες υγειονομικές αρχές.

Σύμφωνα με τον δικηγόρο της αδελφότητας, τα περιστατικά δηλώθηκαν στον ΕΟΔΥ πριν από 20 ημέρες, όταν καταγράφηκε το πρώτο κρούσμα.

Μέχρι και αυτή την ώρα δεν έχει φτάσει κλιμάκιο του ΕΟΔΥ, κάτι που σημαίνει ότι δεν έγινε η προβλεπόμενη ιχνηλάτηση.

Φορείς αντιεμβολιασμού τα μοναστήρια

Χώρους υπερμετάδοσης και φορείς αντιεμβολιασμού χαρακτήρισε τα μοναστήρια ο καθηγητής Νίκος Τζανάκης.

«Πολύ μεγάλο ζήτημα του αντιεμβολιαστικού κινήματος εδράζεται στα 1.000 μοναστήρια της Ελλάδας. Τα μοναστήρια είναι φορείς αντιεμβολιασμού», δήλωσε.

Οι υγειονομικές αρχές της Θεσσαλονίκης βρίσκονται σε επιφυλακή για να εξακριβωθεί εάν υπάρχει εκτεταμένη διασπορά της νόσου από την συγκεκριμένη αδελφότητα.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το τμήμα Ανθρωποκτονιών της ασφάλειας Θεσσαλονίκης ανέλαβε την έρευνα για τον θάνατο της 51χρονης Λίτσας Βλαστού. Η Βλαστού ήταν η πιο σημαντική "μάρτυρας υπό προστασία" στην σοβαρότερη για τις αρχές υπόθεση δράσης της "Greek Mafia".

Η 51χρονη, όπως γράφει το lawandorder.gr, διέμενε σε διαμέρισμα ασφαλείας στην Θεσσαλονίκη, όταν φέρεται να ενημέρωσε χθες, Πέμπτη 7 Οκτωβρίου, στις οκτώ το πρωί τον σύνδεσμό της ότι αισθάνεται έντονο πόνο στο πόδι. Με ασθενοφόρο μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο όπου στην διάρκεια της αξονικής έπαθε ανακοπή καρδιάς.

Οι γιατροί την επανέφεραν, την μετέφεραν στην εντατική όπου λίγο αργότερα έπαθε δεύτερη ανακοπή και έχασε την ζωή της. Κλιμάκιο του Τμήματος Ανθρωποκτονιών ερεύνησε το σπίτι της 51χρονης αλλά δεν εντόπισε κάτι ύποπτο που θα συνδέεται με τον ξαφνικό θάνατο. Από την αστυνομία έχει ζητηθεί να γίνουν τοξικολογικές εξετάσεις για να αποκλείσουν κάθε ενδεχόμενο κακόβουλης ενέργειας.

Ποια ήταν η Λίτσα Βλαστού

Η 51χρονη που ήταν συγγενής του γνωστού βαρυποινίτη είχε προχωρήσει πριν από έξι χρόνια σε αλλεπάλληλες καταθέσεις στο Τμήμα Δίωξης Εκβιαστών της Ασφάλειας Αττικής για την εμπλοκή ποινικών, πολιτικών, και σωφρονιστικών υπαλλήλων.

Στους κατηγορουμένους είχαν αποδοθεί μεταξύ άλλων οι τοποθετήσεις βομβών σε κατοικίες δύο δικαστικών στο Χαλάνδρι και στην Λάρισα, και οι εκρήξεις στο σπίτι πολιτικού και της αδελφής του ως εκβιασμός, κατά τις αρχές, για να τους δώσει χρήματα που πίστευαν ότι είχε από μίζες των εξοπλιστικών.

Ακόμη η 51χρονη ομολόγησε ότι συμμετείχε στην οργάνωση ορισμένων από αυτές τις εγκληματικές ενέργειες, στην παρακολούθηση των "στόχων" και συλλογή πληροφοριών.

Στην δίκη –σε πρώτο βαθμό- για αυτή την υπόθεση που ολοκληρώθηκε τον Ιούλιο του 2020 η άτυχη γυναίκα είχε καταδικασθεί σε 14χρόνια φυλάκιση κι η έφεσή της είχε ανασταλτικό χαρακτήρα.

Τον τελευταίο χρόνο είχε εγκαταλείψει την Αθήνα και ζούσε κάτω από καθεστώς προστασίας στη Θεσσαλονίκη.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Συγκλονίζει το μήνυμα της μητέρας του τρία χρόνια από τον θάνατό του. Η πιο αποτρόπαια δολοφονία, με λυντσάρισμα ενός αδύναμου, για την οποία δεν αποδόθηκε ακόμα δικαιοσύνη .....

Σε κοιτάζω
κι είσαι ένα πλάσμα αλλόκοτο και κατανοητό συνάμα.
Στο κεφάλι σου υπάρχουν
μικρά μαύρα φίδια,
τα μάτια σου λάμπουν
από το φως της αλήθειας
ή μήπως από τη χρυσή σκιά που έβαλες;
Τα χείλη σου στάζουν κόκκινο αίμα
ή μήπως είναι το κόκκινο κραγιόν σου;
Τα χέρια σου είναι ορθάνοιχτα και πελώρια
πώς να χωρέσουν όλοι οι πονεμένοι σε μια αγκαλιά;
Παιδί μου,
ομόρφυνες τον κόσμο με τα λόγια σου, την καλοσύνη και τη συμπόνια σου, την ευγενική σου ψυχή και την αγάπη σου.
Και τρία χρόνια λείπεις
κι άφησες ανοιχτές πληγές και τη μαγεία σου να πλανάται στον αέρα και να ψάχνει κάπου να φωλιάσει.
Η χρυσόσκονη που σκόρπισες φεύγοντας, ταξιδεύει στην ατμόσφαιρα και είναι σαν να μας κλείνεις το μάτι και να λες "Εδώ είμαι, οι πράξεις μου, τα λόγια μου, τα γραπτά μου είναι εδώ.
Συνεχίστε μέχρι που κάθε παπούτσι που κλωτσά να γίνει στάχτη στο χώμα της κόλασης.
Η μαμά σου.

#Justice4ZakZackie



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο Ντούσαν Ίβκοβιτς κατάφερε αυτό που κάποτε έμοιαζε αδύνατο: Ένωσε στην κηδεία του την ενωμένη Γιουγκοσλαβία.

Σε μία συγκλονιστική στιγμή, το φέρετρο του σπουδαίου τεχνικού μετέφεραν έξι από τα πλέον επιφανή μπασκετικά "παιδιά" του. Έξι παιδιά που κάποτε ήταν κάτω από την ίδια σημαία, αλλά πλέον έχουν ο καθένας άλλη καταγωγή.

Οι Σέρβοι Ζέλικο Ομπράντοβιτς, Βλάντε Ντίβατς, Πρέντραγκ Ντανίλοβιτς και Ντράγκαν Κιτσάνοβιτς, ο Κροάτης Ντίνο Ράτζα, ο Μαυροβούνιος Ζάρκο Πάσπαλι και ο Σλοβένος Γιούρι Ζντοβτς μετέφεραν το φέρετρο του σπουδαίου "Ντούντα", σε μία στιγμή με την δική της ξεχωριστή σημασία.








Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Άλλα δύο νέα παιδιά χάθηκαν, θυσία στον Μολώχ της ασφάλτου εξαιτίας της επιπολαιότητάς τους.

Στην Κρήτη το νέο τραγικό τροχαίο που έγινε η αιτία να χάσουν τη ζωή τους ένας 21χρονος και ένας 17χρονος, οδηγός και συνεπιβάτης στην μοιραία μοτοσυκλέτα μεγάλου κυβισμού.

Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι ο 21χρονος Έρντι, έχασε τον έλεγχο της μηχανής του, η οποία ήταν μεγάλου κυβισμού, και προσέκρουσε πάνω σε κολόνα φωτισμού. Σύμφωνα μάλιστα με το creta24.gr ο 21χρονος εργαζόταν ως διανομέας σε κατάστημα υγειονομικού ενδιαφέροντος, είχε δίπλωμα οδήγησης αυτοκινήτου, αλλά όχι μηχανής.

Η σφοδρότητα της σύγκρουσης ήταν τέτοια που η μηχανή βρέθηκε περίπου 100 μέτρα μακριά από τους δύο νεαρούς. Από το τροχαίο έχασε ακαριαία τη ζωή του ο 21χρονος Έρντι, ενώ ο 17χρονος Ματθαίος, διεκομίσθη στο Βενιζέλειο Νοσοκομείο του Ηρακλείου στην Κρήτη ωστόσο έφυγε από τη ζωή λίγο αργότερα.

Φως στις ακριβείς συνθήκες κάτω από τις οποίες σημειώθηκε το δυστύχημα αναμένεται να δώσει η Προανάκριση, ενώ θα οριστεί και πραγματογνώμονας. Παράλληλα, έχει ζητηθεί να γίνουν τοξικολογικές εξετάσεις, για να διαπιστωθεί εάν ο οδηγός ήταν υπό την επήρεια μέθης.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Μια ακόμα απώλεια, ιδιαίτερα σημαντική εκτός της οικογενείας του και για τον Θερμαϊκό και κυρίως για την Περαία.
Ο Πρόεδρος με το χαμόγελο και την ανοιχτή καρδιά θα λείψει σε όλους.
Είναι άδικο να φεύγουν οι άνθρωποί μας τόσο νέοι και τόσο ξαφνικά. Ήταν μόλις 51 ετών, έφυγε από ανακοπή.
Συντετριμμένοι οι συνάδελφοι και φίλοι του μέσω του Συλλόγου που ήταν Πρόεδρος έκαναν γνωστή την απώλεια και του απηύθυναν τα παρακάτω συγκινητικά λόγια:

Ο αγαπημένος μας Πρόεδρος Κυριάκος Κυριαζής δυστυχώς ταξίδεψε στα ουράνια, ήθελε ο Θεός ακόμα έναν άγγελο δίπλα του. Θα μας λείψει το χαμόγελο σου και η καλοσύνη σου. Δεν έχουμε λόγια αγαπημένε μας, πόσο άδικα έφυγες.
Τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια.


Σύλλογος Εμπόρων και Επαγγελματιών Δήμου Θερμαϊκου

Τα θερμά μας συλλυπητήρια στους οικείους του.
Καλό παράδεισο Πρόεδρε !!!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Έφυγε» απ’ τη ζωή σε ηλικία 91 ετών η Βασιλική Γκουραμάνη, η τελευταία επιζήσασα του Ολοκαυτώματος του Χορτιάτη.

Η Βασιλική ήταν 13 χρόνων στις 2 Σεπτεμβρίου 1944. Μαζί με άλλα δύο παιδιά είχε καταφέρει να βγει ζωντανή από τον φούρνο της οικογένειας μέσα στον οποίο οι Ναζί του Φριτς Σούμπερτ και οι Ταγματασφαλήτες συνεργοί τους εκτέλεσαν και έκαψαν 70 ανθρώπους.

Οι νεκροί του Ολοκαυτώματος του Χορτιάτη – μια απ’ τις μεγαλύτερες θηριωδίες των Ναζί και των συνεργατών τους στην Ελλάδα – ήταν 149 στο σύνολο. Η κτηνωδία που έζησε ο Χορτιάτης εκείνες τις μέρες του Σεπτέμβρη έμεινε χαραγμένη στο μυαλό των επιζώντων και αποτελεί υπενθύμιση της απάνθρωπης, βάρβαρης φύσης του φασισμού που γεννήθηκε απ’ τα σπλάχνα του εκμεταλλευτικού συστήματος.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η είδηση του θανάτου, όσο κι αν δεν είναι ανεπάντεχη σε μεγάλες ηλικίες, πάντοτε σοκάρει.
Θεωρούμε πως έχουμε περισσότερο χρόνο ζωής, το ίδιο αισθανόμαστε και για τους φίλους μας, ιδιαίτερα τους αγαπημένους που μας συνδέουν κοινές αναμνήσεις από ευτυχισμένα γεγονότα, κοινές διακοπές, γόνιμες συζητήσεις, κοινοί προβληματισμοί.

Ο Χρήστος Καραφυλλιάδης ήταν ένας αγαπητός φίλος και συνάδελφος. Συνυπάρξαμε στον ίδιο χώρο δουλειάς για περισσότερο από τρία χρόνια, στο ξεκίνημα του ΕΣΥ. Χωρίστηκαν οι δρόμοι μας μετά αλλά είχαμε πάντα επαφή, εκτός από τα τελευταία χρόνια που λίγο η απόσταση, λίγο οι ιδιαιτερότητες της ζωής μας μας κράτησαν απομακρυσμένους.
Στο φατσοβιβλίο, τον έβλεπα με τις αγαπημένες του σύζυγο και θυγατέρα, που δημιουργούσαν εικόνες από ευτυχισμένες στιγμές, σε πείσμα της επάρατης που τον βασάνιζε και τον απειλούσε τα τελευταία χρόνια. Την πάλεψε φυσικά με δύναμη κι αξιοπρέπεια.

Στην κηδεία του χθες, πολλοί είπαν ότι ... ξεκουράστηκε. Κατανοώ την κουβέντα.
Εγώ όμως τον Χρήστο τον έχω στη μνήμη μου σαν τον λεβέντη, τον γίγαντα από τον Πειραιά, τον Ολυμπιακάκια, τον χωρατατζή, τον καλό φίλο, τον λαμπρό οικογενειάρχη - πρότυπο.
Δεν ξέρω αν ξεκουράστηκε.
Είμαι σίγουρος όμως πως θα λείψει από πολλούς. Κυρίως από την Ελένη και το Μαράκι. Δεν θα είναι όμως μόνες, ο Χρήστος κι από ψηλά θα είναι μαζί τους.

Δυστυχώς μέρα με τη μέρα μικραίνει ο κύκλος των φίλων γύρω μας.
Καλό παράδεισο φίλε μου!!!

Άλλη μια απώλεια ....
Άκόμη ένα αγαπημένο, γελαστό πρόσωπο θα μας λείψει ....
Έφυγε από η ζωή ένας φωτεινός άνθρωπος, μια δημιουργική συνδημότισσά μας ....
Η κα Αθηνά Σαββίδου δεν βρίσκεται πλέον κοντά μας....
Λείπει από την οικογένειά της, τους φίλους της, τους εκατοντάδες μαθητές της ....
Μετά από σύντομη νοσηλεία έχασε  τη μάχη της ζωής, χτυπημένη από την covid.
Πιανίστρια, μουσικοσυνθέτης, καθηγήτρια μουσικής και φωνητικής. Ιδρύτρια και Πρόεδρος του Συλλόγου "Το ΠΑΝΘΕΡΜΑΪΚΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ" ενός πολιτιστικού συλλόγου με έντονη παρουσία και διοργάνωση εκδηλώσεων στον Θερμαϊκό αλλά και σε πλήθος πόλεων της Βόρειας Ελλάδας.
Πλήθος παιδιών έχουν μαθητεύσει μουσική υπό την καθοδήγησή της.
Έχει γράψει 2 παιδικά βιβλία "Τραγουδώ για να μάθουν τα παιδάκια". Και διάφορα ποπ, και ελαφρολαϊκά τραγούδια.
Ξεκίνησε να διδάσκει από 1993.
Αυτό που χαρακτήριζε την αγαπητή Αθηνά ήταν το χαμόγελό της, η καλοσυνάτη διάθεσή της, η καλλιτεχνική προσφορά της στον Θερμαϊκό με πλήθος εκδηλώσεων και η αγάπη για τα παιδιά, που τα είχε σαν δικά της παιδιά ΟΛΑ!!!


Αθηνούλα καλό ταξίδι, στο φως που πηγαίνεις .....




Στον Άλλο Κόσμο που θα πας να Ξέρεις…


Βουβά είναι τα βουνά κ'οι κάμποι

Ποιος κατεβαίνει σήμερα στον Άδη, που πέταξε τ' αγόρι μας;

Αυτός που κράτησε τη ζωή μας όταν βράδιαζε, αυτός που μας γνώρισε τη δίψα, την αγάπη και την έκσταση μέσα σε θαλασσινές σπηλιές, αυτός που έκανε τους 2-3, χίλιους δεκατρείς.

Αυτός που μας έμαθε ότι ο ήλιος είναι βέβαιος για τον κόσμο, ότι τη Ρωμιοσύνη δεν πρέπει να την κλαίμε, Λεβέντης εροβόλησε.

Όμως η ζωή τραβάει την ανηφόρα και εμείς θα τον ξεπροβοδήσουμε με το μόνο τρόπο που του αξίζει: Με σημαίες και με ταμπούρλα!

ΑΘΑΝΑΤΟΣ !



ΡΙ.ΚΙ.Π. Β.Β.Β.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το γεγονός ότι σήμερα έχει καθήσει στην πλάτη μας ένα αριστεροδεξιό πολιτικό μόρφωμα συντριπτικής εκλογικής και λαϊκής μειοψηφίας, το οποίο υπακούοντας στις εντολές των ξένων καταστρέφει το παρόν και το μέλλον της χώρας μας αδίστακτα, άβουλα, υπεροπτικά και χωρίς ντροπή και έχοντας -όπως φαίνεται- συνείδηση, δηλαδή γνωρίζοντας απολύτως το κακό που προκαλεί, το γεγονός αυτό βασίζεται πάνω σε μια πρωτοφανή στρέβλωση της κοινοβουλευτικής τάξης.

Στο Σύνταγμα του 1974 υπήρχε άρθρο με το οποίο οριζόταν σαφώς ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας όφειλε σε περίπτωση που υπήρχε δυσαρμονία ανάμεσα στην Κυβέρνηση και στη λαϊκή θέληση, να διαλύσει την Βουλή και να προκηρύξει εκλογές. Το άρθρο αυτό το έβγαλε ο Ανδρέας Παπανδρέου στην αναθεώρηση του Συντάγματος του 1986.

Όμως για να μπορέσει να το κάνει, χρειαζόταν και τις ψήφους του ΚΚΕ. Όταν μαθεύτηκε ότι προτίθεται να προχωρήσει σ’ αυτή την πρωτοφανή παραμόρφωση του Συντάγματος που είχε ως άμεση συνέπεια την κατάργηση του Λαού ως θεματοφύλακα της ουσιαστικής δημοκρατικής τάξης στην χώρα μας, θυμάμαι ότι βρισκόμουν στην Θεσσαλονίκη ως βουλευτής του ΚΚΕ για μια πολιτική εκδήλωση. Έσπευσα λοιπόν να δηλώσω στον τύπο ότι το ΚΚΕ θα έδινε την ψήφο του μόνο βάζοντας τους δικούς του όρους, ότι φυσικά δεν θα περιοριζόταν στην απόρριψη της μεταβολής του Πολιτεύματος από Προεδρικό σε Πρωθυπουργικό αλλά και θα έθετε ως όρο να καθιερωθεί η απλή Αναλογική, που ήταν και το πάγιο αίτημα της Αριστεράς.

Μόλις γύρισα στην Αθήνα, μου ασκήθηκε κριτική από το Π.Γ., γιατί μίλησα έτσι χωρίς να τους ρωτήσω. Ζήτησα να μου πουν, πού έκανα λάθος και τότε κατάλαβα ότι είχαν ήδη συμφωνήσει να ψηφίσουν ό,τι τους πει ο Ανδρέας, χωρίς όρους. Διαμαρτυρήθηκα και ζήτησα συνάντηση με κορυφαίο στέλεχος του κόμματος, που μου είπε ότι θεωρούν πως η δύναμη του κόμματος δεν ήταν τόση, ώστε να θέσει όρους στο ΠΑΣΟΚ. Διαφώνησα και είπα ότι παρά την κομματική γραμμή θα καταψηφίσω αυτές τις αλλαγές του Παπανδρέου, γιατί τις θεωρώ αντισυνταγματικές και αντιλαϊκές.

Ειδικά η αρχή ότι η πλειοψηφία κυβερνά και η μειοψηφία ελέγχει, υπήρχε κίνδυνος να αντιστραφεί και να βρεθούμε στην πρωτοφανή θέση να κυβερνά μια μειοψηφία και η πλειοψηφία απλά να ελέγχει, όπως τελικά γίνεται σήμερα. Όπου η πλειοψηφία του ελληνικού λαού για συνταγματικούς δήθεν λόγους παρακολουθεί χωρίς ουσιαστικά δικαίωμα να παρέμβει και εφαρμόζει τις όποιες αποφάσεις μιας μειοψηφίας ουσιαστικά, αποφάσεις που αφορούν την μοίρα μας, την μοίρα της πατρίδας μας και την μοίρα των εγγονών μας.

Πρόκειται δηλαδή για ένα τερατούργημα, έργο του σάπιου πολιτικού μας συστήματος με το οποίο κάποιοι καταπατούν την θέληση του ελληνικού λαού, φορώντας το ένδυμα μιας κουρελιασμένης νομιμότητας.

Και μου προξενεί πραγματικά κατάπληξη η ανοχή όχι μόνο του Λαού αλλά και όλων των υπολοίπων θεσμών και γενικά όσων κατέχουν κάποιο αξίωμα ή κάποια υπεύθυνη θέση. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, όπως και ο προκάτοχός του, έχει δεμένα τα χέρια από την περίφημη αυτή αναθεώρηση που προήλθε από μια κωμικοτραγική συνεδρία της Βουλής, όπου οι Βουλευτές εξαναγκάστηκαν να ψηφίσουν με χίλιους δυο εκβιασμούς και γελοία μέσα.

Ποιος δεν θυμάται τα περίφημα χρωματιστά ψηφοδέλτια του Ανδρέα; Τις απειλές της Αυριανής; Την μεταβολή της αίθουσας της Βουλής σε πλατό γυρίσματος κινηματογραφικού έργου, με τους εκατοντάδες προβολείς -σχεδόν ένας σε κάθε βουλευτή για να φιλμάρονται οι κινήσεις του, ώστε τρομοκρατούμενος να βάζει το «καλό», έγχρωμο ψηφοδέλτιο;

Μια τραγική κωμωδία που πραγματικά είναι σαν να έγινε για να μπορεί σήμερα ο κ. Τσίπρας να κομπάζει δηλώνοντας ότι εκπροσωπεί τον ελληνικό λαό, ενώ στην ουσία δεν τον ακολουθεί ούτε το 20% των Ελλήνων.

Θυμάμαι καλά την αποφράδα εκείνη μέρα. Εμείς του ΚΚΕ μπήκαμε εν σώματι τελευταίοι στην αίθουσα της Βουλής. Λέω στον σ. Χαρίλαο:
-Τι ήρθαμε να κάνουμε εδώ; Να κολυμπήσουμε;
Πράγματι, με τους εκατοντάδες προβολείς νόμιζε κανείς ότι βρισκόταν στην πλαζ της Βουλιαγμένης. Σταμάτησα να προχωρώ.
- Τι κάνεις; με ρωτά ανήσυχος ο σύντροφος Γραμματέας.
- Πες τους να κλείσουν τις … «φωταψίες», ειδεμή εγώ γδύνομαι…
Και άρχισα να βγάζω το σακάκι…
- Σε παρακαλώ, Μίκη, δεν βλέπεις ότι τα βλέμματα όλων είναι στραμμένα επάνω μας;
- Ακριβώς γι’ αυτό...
Ο Χαρίλαος και οι άλλοι Βουλευτές του ΚΚΕ κάθησαν στα έδρανα. Εγώ όρθιος. Μου λέει ψιθυριστά ο Χαρίλαος:
- Σε παρακαλώ, κάτσε.
Εγώ όμως άρχισα να ξεκουμπώνω το παντελόνι μου.
- Είναι γελοίο τους φώναζα, Πρέπει να ντρέπεστε.

Έσβησαν μερικοί προβολείς. Τέλος κάθησα πλάι στον Χαρίλαο που ήταν έτοιμος πια να με πνίξει. Τελικά έγινε η ψηφοφορία της ντροπής και βρέθηκαν στην καταμέτρηση δύο άκυρα ψηφοδέλτια: Το δικό μου και του Παναγούλη.

Εδώ θα πρέπει να πω ότι από το 1975, τότε που δήλωσε ο Ανδρέας «Με τον Θεοδωράκη δεν μιλώ πολιτικά αλλά μόνο για καλλιτεχνικά» έως σήμερα, δεν με πλησίασε ούτε ένας πολιτικός συντάκτης. Και αν ποτέ «κάλυψαν» κάποιες πολιτικές μου δραστηριότητες ή δημοσίευαν πολιτικές μου δηλώσεις, ανέθεταν το σχετικό ρεπορτάζ στους καλλιτεχνικούς συντάκτες. Διότι εγώ γι’ αυτούς δεν είμαι πολιτικός. Είμαι καλλιτέχνης, μπουζουξής, ανάξιος να μιλήσει μαζί τους πολιτικά.

Γι’ αυτό αφιερώνω σ’ όλους αυτούς την ΑΚΥΡΗ ΨΗΦΟ μου, που σήμερα αναδεικνύεται σε πράξη τόσο μεγάλης πολιτικής σημασίας, όσο μεγάλο είναι το πολιτικό αδιέξοδο που κυριολεκτικά μας σέρνει πίσω από μια ομάδα νομιμοφανών, που μας οδηγούν στο χάος οχυρωμένοι πίσω από μια εκλογική παρωδία που ουσιαστικά δολοφόνησε τη Δημοκρατία στην χώρα μας.

Επιδόρπιον

Λίγο αργότερα και αφού για μια ακόμα φορά οι κομμουνιστές έπεσαν έξω, με αναζήτησε ο Υπουργός Λάζαρης:
- Θέλω να κανονίσεις να φάμε ένα βράδυ σπίτι σου με τον Φλωράκη.
Πράγματι, Φλωράκης, Καλούδης, Λάζαρης κι εγώ βρεθήκαμε ένα βράδυ να τα πίνουμε μπροστά στο τζάκι του σπιτιού μου στην Ακρόπολη.
Πριν ακόμα καθήσουμε, μας λέει ο Υπουργός:
- Αλήθεια, γιατί δεχθήκατε ασυζητητί τους όρους του Ανδρέα;
Ο Χαρίλαος με κοίταξε με νόημα και για να αλλάξει θέμα φωνάζει στην Μυρτώ:
- Μυρτώ, πεινάμε, γιατί αργείς;
Εγώ στρέφομαι στον Λάζαρη και τον ρωτώ
- Λοιπόν;
- Λοιπόν, λέει αυτός, έγραφα το σχέδιο αναθεώρησης του Συντάγματος. Κάποια στιγμή μου τηλεφωνεί ο πρόεδρος και με ρωτά αν έχουμε κανένα νέο απ’ το ΚΚΕ. Του απάντησα αρνητικά. «Περίεργο» μου απάντησε. «Κι επειδή δεν θέλω να αλλάξω κάτι μετά από δική τους απαίτηση, για να μη δοθεί η εντύπωση ότι υποχωρώ, βάλε την απλή αναλογική ως εκλογικό σύστημα». Μετά από λίγες μέρες μου ξανατηλεφώνησε και μου είπε «Επειδή φαίνεται ότι οι φίλοι μας (και βεβαίως δεν είπε “οι φίλοι μας”» αλλά μια πολύ κακή και συνηθισμένη λέξη) δεν έχουν σκοπό να ζητήσουν τίποτα, άφησε το κείμενο ως είχε και δεν χρειάζεται επομένως ούτε να βάλεις την απλή αναλογική».

Στο σημείο αυτό μπήκε μέσα η Μυρτώ με τα σουτζουκάκια και σταμάτησε η συζήτηση γι’ αυτή την τόσο θλιβερή αποκάλυψη.

Τελειώνοντας θέλω να υπογραμμίσω ότι ναι μεν σιωπώ, όμως και η σιωπή έχει τα όριά της. Ομολογώ ότι είμαι έτοιμος να εκραγώ, γιατί έχω την αίσθηση ότι με έχουν δέσει (μαζί με όλο το κοπάδι) με μια τριχιά σάπιων και παράνομων νόμων και μας σέρνουν όλους μαζί μια φούχτα σαϊνια στο σφαγείο.

Μίκης Θεοδωράκης @ http://www.mikistheodorakis.gr



OKTANA
17 Ιουλίου 2016 

  Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Έκκληση προσωπικοτήτων προς τον ελληνικό λαό και τους λαούς όλου του κόσμου

Nα υπερασπιστούμε το ‘Όχι του ελληνικού λαού!
Να υπερασπιστούμε την πατρίδα και τη δημοκρατία!


Στις 5 Ιουλίου, ο ελληνικός λαός απέρριψε, με συντριπτική πλειοψηφία, το τελεσίγραφο των Πιστωτών, που ενεργούν ως ανελέητοι αποικιοκράτες και καταστροφείς της χώρας μας. Ζήτησε την διακοπή της μνημονιακής πορείας καταστροφής και λεηλασίας της χώρας, αποικιοποίησης της Ελλάδας, που ξεκίνησε τον Μάιο 2010.

Αυτό το ‘Όχι, που άφησε κατάπληκτη όλη την ανθρωπότητα, δόθηκε στις πιο δύσκολες συνθήκες, συνθήκες τρομοκρατίας από όλα σχεδόν τα ΜΜΕ, απειλών και εκβιασμών από τις ισχυρότερες διεθνείς δυνάμεις και αρχόμενου οικονομικού πολέμου, που οδήγησε στο κλείσιμο των τραπεζών. Είναι εφάμιλλο των μεγάλων ‘Όχι της ιστορίας μας, όπως τα ‘Οχι του 1821, του 1940, του 1941-44 και πολλών άλλων, με τα οποία ο ελληνικός λαός διατήρησε την αξιοπρέπεια, τον πολιτισμό και τις πιο βασικές ηθικές προϋποθέσεις της ύπαρξής του ως συγκροτημένο έθνος.

Σύμφωνα με τις πιο βασικές αρχές του πολιτεύματός μας, αυτό το ‘Όχι υπερέχει όλων των αποφάσεων της κυβέρνησης και της Βουλής. ‘Όλα τα ελληνικά κρατικά όργανα και τα ευρωπαϊκά, οφείλουν να το σεβαστούν, πόσο μάλλον που απολύτως τίποτα δεν μεταβλήθηκε από τις συνθήκες που επικρατούσαν στις 5 Ιουλίου (αν κάτι έγινε είναι ότι επιδεινώθηκαν οι όροι που επιβάλλουν οι Δανειστές στον ελληνικό λαό).

Η απόφαση ενός δημοψηφίσματος αλλάζει μόνο με άλλο δημοψήφισμα. Η τήρηση αυτών των κανόνων, ο σεβασμός της άμεσης έκφρασης της βούλησης του ελληνικού λαού και της ουσίας του πολιτεύματός μας, δεν είναι μόνο ένα σοβαρό νομικό, πολιτικό και οικονομικό θέμα. Είναι η βασικότερη προϋπόθεση για τη διατήρηση της δημοκρατίας στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Είναι ο μόνος δρόμος για να διατηρηθεί η ειρήνη στην ελληνική κοινωνία.

Είναι επιπλέον ο μόνος δρόμος για να εξασφαλισθεί η ηθική και υλική μας επιβίωση, για να επιζήσει η Ελλάδα ως κοινωνική, πολιτική και πολιτισμική ταυτότητα. Τα τελευταία πέντε χρόνια αποδείχθηκε, με τον πιο απόλυτο και τραγικό τρόπο, ότι τα προγράμματα αυτά, που επιβλήθηκαν από την Τρόικα (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ) στον ελληνικό λαό (με τη συγκατάθεση ελληνικών κυβερνήσεων που παραβίασαν μαζικά το Σύνταγμα, την βούληση των εκλογέων, το ευρωπαϊκό και το διεθνές δίκαιο), δεν οδήγησαν παρά στη μεγαλύτερη οικονομική και κοινωνική καταστροφή που σημειώθηκε στην Ευρώπη μετά το 1945. Είναι προγράμματα δολοφονίας της χώρας μας!

Η συνέχιση του προγράμματος αυτού επί μιας χώρας που έχει ήδη υποστεί πρωτοφανή καταστροφή θα την οδηγήσει σε πλήρη αποσύνθεση και διάλυση σε όλα τα επίπεδα. Ούτε άλλωστε αυτοί που ψήφισαν στη Βουλή τα απάνθρωπα μέτρα που επιβάλλει η τελευταία, έκδηλα παράνομη και αντισυνταγματική «συμφωνία», δεν επικαλέστηκαν πειστικά κάποιο πλεονέκτημά της. Το μόνο τους επιχείρημα είναι «δεν έχουμε άλλη λύση, πρέπει να σκύψουμε το κεφάλι, να παραδοθούμε». Ουσιαστικά, μας ζητάνε να αυτοκτονήσουμε ως χώρα και ως λαός.

Ο ελληνικός λαός, όλοι οι ‘Ελληνες πολίτες και η παγκόσμια κοινή γνώμη παρακολούθησαν εμβρόντητοι όσα συνέβησαν μετά το δημοψήφισμα. Ακόμα και σήμερα το μυαλό του ανθρώπου δυσκολεύεται να καταλάβει πως, μια κυβέρνηση που ζήτησε και πήρε, μια συντριπτική εντολή αντίστασης από τον ελληνικό λαό άρχισε, ουσιαστικά μόλις έκλεισαν οι κάλπες, να ενεργεί ωσάν να είχε κερδίσει το Ναι. Δυσκολεύεται να καταλάβει πως, πέντε μέρες αργότερα, και χωρίς να έχει αλλάξει απολύτως τίποτα στις συνθήκες που επικρατούσαν στις 5 Ιουλίου, συνομολόγησε με εξευτελιστικές διαδικασίες, μια ταπεινωτική και καταστροφική για την Ελλάδα «συμφωνία». Μια «συμφωνία» που δεν τόλμησε να υποβάλλει στη Βουλή για κύρωση, όπως ορίζει το Σύνταγμα, αλλά υπέβαλε για ψήφιση, όπως έκανε και τον Μάη του 2010 η τότε κυβέρνηση, ένα νομοσχέδιο που βάφτισε «συμφωνία», όπως τότε το βάφτισαν «Μνημόνιο». Ο εξευτελισμός της Ελλάδας και του Συντάγματος ολοκληρώθηκε συμβολικά με τη δημοσίευση στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως του νόμου με τα μέτρα, που ψήφισε η Βουλή, με τοποθετημένο πάνω από τον νόμο και από το όνομα του Προέδρου της Δημοκρατίας ανυπόγραφου, χωρίς να έχει ψηφιστεί από τη Βουλή, του κειμένου της «συμφωνίας στα αγγλικά και ελληνικά», δίκην πίνακα εντολών ανώτερης εξουσίας.

Στην προσπάθειά της να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα και να εξηγήσει τις οβιδιακές της μεταμορφώσεις, η κυβέρνηση έγινε τώρα ο κύριος προπαγανδιστής όλων των επιχειρημάτων του Ναι. Ενσταλλάσει η ίδια τον φόβο και τον πανικό στους ‘Ελληνες πολίτες. ’Εβαλε το κύρος που της έδωσε η προηγούμενη, αντιμνημονιακή στάση της, αλλά και το κύρος μιας αριστεράς, που έδωσε στο παρελθόν ηρωϊκούς αγώνες, στην υπηρεσία δυνάμεων που θέλουν να διαλύσουν το ηθικό του ελληνικού λαού, να τον πείσουν ότι το κράτος του είναι τελείως ανίσχυρο, ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα άλλο από το να παραδώσει αμαχητί την εθνική και λαϊκή κυριαρχία του στους Πιστωτές και να ελπίσει στο έλεός τους. ‘Ελεος που, όπως έμαθαν οι ‘Ελληνες, με τίμημα τη διάλυση της χώρας μας την τελευταία πενταετία, δεν υπάρχει καν.

Αυτά που λέει σήμερα η κυβέρνηση, τα έλεγαν πριν το δημοψήφισμα οι χρεωκοπημένοι πολιτικοί και τα κόμματα που φέρουν την ιστορική ευθύνη της διάλυσης και υποδούλωσης της Ελλάδας. Οι ‘Ελληνες τα αγνόησαν, δίνοντας στην κυβέρνησή τους το ‘Όχι που ζήτησε, αλλά δεν ξέρουμε αν ήθελε. Το να επαναλαμβάνει όμως, ο ίδιος ο «αρχηγός» των αντιμνημονιακών τέτοια επιχειρήματα, γεμίζει φόβο, αμφιβολίες και σύγχυση την πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών. Στα άμεσα, υλικά και αντικειμενικά αποτελέσματα της συνθηκολόγησης, προστίθεται η ηθική αποσύνθεση του έθνους, η κατάρρευση του ηθικού, της αυτοπεποίθησης και αυτοεκτίμησής του!

Λέει βέβαια ο Πρωθυπουργός, όπως και οι προκάτοχοί του: «Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα». Αυτό δεν είναι αλήθεια. Θα ήταν αξιόπιστο ένα τέτοιο επιχείρημα, μόνο αν στη μάχη για την υπεράσπιση της κυριαρχίας της πατρίδας του, της δημοκρατίας, των δικαιωμάτων του ανθρώπου, είχε χρησιμοποιήσει όλα τα όπλα που διέθετε η Ελλάδα, όπλα που δεν χρησιμοποίησε και επιμελώς απέκρυψε. ‘Όταν έχεις λαό αποφασισμένο πίσω σου, πάντα υπάρχει εναλλακτική λύση! Και πάντως, ο πρώτος υπεύθυνος και αρμόδιος να οργανώσει την άμυνα του κράτους και του λαού μας που δέχονται επίθεση και πόλεμο – και επίθεση και πόλεμο δέχονται οι ‘Ελληνες και το κράτος τους εδώ και πέντε χρόνια- είναι ο ίδιος ο Πρωθυπουργός και η κυβέρνηση. Αυτοί πρέπει να ενθαρρύνουν, όχι να πανικοβάλλουν. Να βάλουν στην υπηρεσία του απειλούμενου κράτους και λαού όλα τα μέσα στη διάθεσή τους. Και όχι βέβαια να διατάσσουν έμφοβοι αποστρατεία του λαού και του κράτους τη στιγμή της εχθρικής επίθεσης!

Γιατί άλλωστε επί δυόμισυ χρόνια, από τις εκλογές του 2012 μέχρι τις εκλογές του 2015, ο Πρωθυπουργός και τα κόμματα που κυβερνούν δεν προετοιμάστηκαν για το πολύ πιθανό ενδεχόμενο μιας σύγκρουσης με τους πιστωτές; Γιατί δεν το έκαναν ούτε όταν φάνηκε καθαρά ότι δεν επρόκειτο να προκύψει τίποτα από τις διαπραγματεύσεις; Γιατί ξόδεψαν τα κρατικά αποθεματικά για να διατηρήσουν πέντε μήνες μια παρωδία «διαπραγματεύσεων»; Γιατί παραπλανούσαν και καθησύχαζαν τον ελληνικό λαό πριν και μετά τις εκλογές, αντί να τον προετοιμάζουν; Γιατί, όχι μόνο δεν αναζήτησαν χρηματοδοτική βοήθεια διεθνώς, εκτός ΕΕ, αλλά και την απέκλεισαν με επανειλημμένες δηλώσεις τους; Ποιών τις διαβεβαιώσεις αφρόνως εμπιστεύτηκαν; Για ποιον ακριβώς λόγο ευχαριστούν τώρα τις Ηνωμένες Πολιτείες; Αυτά είναι μερικά μόνο από τα αμείλικτα ερωτήματα που τους θέτει ο Λαός και η Ιστορία.

Καλούμε τον ελληνικό λαό, αυτές τις τραγικές στιγμές της ιστορίας μας, να μη το βάλει κάτω, να διατηρήσει το θάρρος και την ευθυκρισία του. Να μην επιτρέψει να του σπάσουν ξανά την αυτοπεποίθηση και την αυτοεκτίμησή του, την εμπιστοσύνη του στις αστείρευτες, ιστορικά αποδεδειγμένες δυνάμεις του. Να μη λυγίσει.

Οι πατεράδες και οι μανάδες μας, οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας έζησαν τη γερμανική κατοχή. ‘Εζησαν την πείνα του χειμώνα του 1941-42. Επιβίωσαν όμως, αντιστάθηκαν και νίκησαν τον κατακτητή. ‘Ετσι θα γίνει και τώρα.

Καλούμε τους ‘Ελληνες πολίτες να οργανωθούν και να παλέψουν άμεσα για να βοηθήσουν τους πιο αδύνατους να αντιμετωπίσουν την πείνα, την αρρώστια, την ανέχεια, για να στηρίξουμε την αξιοπρέπεια των ανθρώπων. Να συνδράμουμε πρώτα από όλα αυτούς που δεν έχουν ηλεκτρικό ρεύμα στα σπίτια τους, ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους, τα φάρμακα που χρειάζονται!

Καλούμε τους ‘Ελληνες πολίτες να βάλουν πλάτη για να μη διαλυθούν, από το τρίτο και χειρότερο μνημόνιο, οι πιο βασικές λειτουργίες της κοινωνίας και του κράτους.

Τους καλούμε να αντισταθούν, όπου μπορούν και όπως μπορούν, στην επιβολή των νέων αντιλαϊκών μέτρων. Αυτή η χώρα είναι δική μας. Δεν θα την παραδώσουμε.

Καλούμε τον ελληνικό λαό να βγάλει τα οδυνηρά αλλά αναγκαία συμπεράσματα από την εμπειρία του και να οικοδομήσει ένα σοβαρό και αξιόπιστο μέτωπο αντίστασης, να μην ξαναεμπιστευτεί τυφλά αυτοσχέδιους σωτήρες, τυχοδιώκτες και καιροσκόπους. Δεν υπάρχει πιο μεγάλο εθνικό και λαϊκό καθήκον σήμερα από τη διακοπή του συνολικού δανειακού προγράμματος καταστροφής και υποδούλωσης της χώρας. Είναι προτιμότερο η διακοπή αυτή να γίνει συμφωνημένα, από κοινού με τις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης. Αν δεν μπορεί όμως να γίνει έτσι, πρέπει να γίνει μονομερώς. Δεν έχουμε άλλο δρόμο για να σωθούμε, ούτε την πολυτέλεια για καινούριες αυταπάτες! Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για να σωθεί η Ελλάδα από ολοκληρωτική καταστροφή, να σωθεί με δυνάμεις ικανές να κρατήσουν τον κοινωνικό ιστό της πατρίδας μας και τον πολυτιμότερο θησαυρό που έχει, το ζωντανό κεφάλαιο των νέων, που χάνεται σήμερα στον δρόμο της μετανάστευσης.

Για να μπορέσει να γίνει αυτό, χρειάζεται η καθολική κινητοποίηση του ελληνικού λαού, χωρίς ιδιοτέλειες, μικροκομματισμούς, εύκολα συνθήματα και καιροσκοπισμούς. Χρειάζεται η αναζήτηση ερεισμάτων και συμμαχιών σε όλα τα σημεία του ορίζοντα, χωρίς αποκλεισμούς. Χρειάζεται θάρρος, ανιδιοτέλεια και σοβαρότητα. Καταστραφήκαμε από τα εύκολα συνθήματα, τους πολιτικαντισμούς, τις κραυγές χωρίς περιεχόμενο, τους τυχοδιώκτες, την καιροσκοπική εκμετάλλευση της τραγωδίας του λαού μας. Χρειαζόμαστε επιστημονικά άρτια επεξεργασία των εναλλακτικών, πλατιά και σοβαρή συζήτηση στην ελληνική κοινωνία και στους ‘Ελληνες του εξωτερικού για τις λύσεις που έχουμε και το που πάμε ως έθνος.

Ο Δαυίδ μπορεί να νικήσει τον Γολιάθ. Αλλά πρέπει να είναι πιο σοβαρός, πειθαρχημένος και έξυπνος από τον Γολιάθ. Σήμερα, ο ελληνικός λαός πληρώνει πανάκριβο, τεράστιο τίμημα, όπως και τόσες άλλες φορές στην ιστορία του, γιατί οι λεγόμενες αντιμνημονιακές δυνάμεις και τα δύο κόμματα που κυβερνούν, ακριβώς γιατί επαγγέλθηκαν τη διακοπή της μνημονιακής πορείας, δεν έπραξαν το καθήκον τους, δεν προετοιμάστηκαν και δεν προετοίμασαν το λαό, κινήθηκαν συχνά με πνεύμα καιροσκοπισμού και μικροκομματισμού, εμπιστεύτηκαν διαβεβαιώσεις και συμβουλές ξένων, που σε όλη την ιστορική διαδρομή μας απέδειξαν ότι δεν είναι φίλοι μας.

Η πατρίδα μας δεν κινδύνευσε όταν ο λαός, ενωμένος σε μια γροθιά, αγωνίστηκε για την ανεξαρτησία και την προκοπή του. Κινδύνευσε πάντα και καταστράφηκε συχνά, όταν οι δυνάμεις της ξένης εξάρτησης πήραν το πάνω χέρι.

Καλούμε ιδιαίτερα τα κοινωνικά στρώματα που κατάφεραν, μέσα στον καιρό της κρίσης, να διατηρήσουν παρόλα αυτά κάποιες καταθέσεις και κάποια εχέγγυα υλικής άνεσης και ασφάλειας, να συνειδητοποιήσουν ότι παίζουν με τον φόβο τους για το τι μπορεί να σημαίνει μια σύγκρουση, αλλά δεν τους λένε τι θα συμβεί αν συνεχιστεί η σημερινή πορεία της χώρας. Σίγουρα, κάθε άμυνα, κάθε αντίσταση, κάθε αγώνας είναι σύγκρουση με τις ισχυρότερες δυνάμεις της καταστροφής και της υποδούλωσης. Σίγουρα, κάθε σύγκρουση έχει κινδύνους για τους αγωνιστές. ‘Ερχονται όμως στη ιστορία στιγμές που η σύγκρουση γίνεται απαραίτητη για να σωθεί η πατρίδα, ο λαός, ο πολιτισμός του και οι επόμενες γενηές. Για να σωθεί η αξία και η αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Σε κάθε αγνό αγώνα, οι αγωνιστές κλείνουν τα αυτιά τους και στους ευχάριστους και στους τρομοκρατικούς ήχους των σειρήνων του κατακτητή.

‘Ένα από τα πιο απάνθρωπα όπλα που χρησιμοποιούν σήμερα οι κάθε είδους κατακτητές είναι η «συντεταγμένη χρεωκοπία», που συνήθως ψευδεπίγραφα ονομάζεται «βοήθεια αλληλεγγύης». Είναι από τα πιο απάνθρωπα όπλα, γιατί εξαρθρώνει ολοκληρωτικά ένα λαό και τις επόμενες γενηές του. Το όπλο αυτό, που χρησιμοποιούν κατά του ελληνικού λαού από το 2010, οδηγεί στον πλήρη αφανισμό της Ελλάδας ως εθνικού κράτους, ως κοινωνίας, ως ιστορικής και πολιτισμικής ταυτότητας, μαζί με τις επόμενες γενηές της. Αυτή τη χρεοκοπία μας έχουν επιβάλλει σήμερα, αυτήν έχουμε και αυτή συμφώνησε η σημερινή μας πολιτική ηγεσία με τους δανειστές μας να συνεχίσουν και να διαιωνίσουν. Ο ελληνικός λαός δεν πρέπει να το επιτρέψει.

Αν οι πιστωτές νικήσουν, θα τα πάρουν όλα κι από αυτούς που σήμερα κάτι διαθέτουν. Η Κυρία Μέρκελ μόνο τον θεσμό της δουλείας δεν έχει δοκιμάσει να εφαρμόσει στη χώρα μας. Ίσως βέβαια κι αυτό έγινε γιατί πέτυχε να επιβάλλει τα «ισοδύναμά» του. ‘Οσοι διαθέτουν ακόμα κάτι από τις οικονομίες και τον ιδρώτα τους, όσοι ‘Ελληνες έχουν επιχειρήσεις, μικρές, μεσαίες ή μεγάλες, πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι θα φύγουν από τα ελληνικά χέρια τους, ότι σκοπός των δανειστών είναι να περάσουν αυτές και ολόκληρη η αγορά στα χέρια των πολυεθνικών επιχειρήσεων και του κερδοσκοπικού χρηματιστικού κεφαλαίου.

Η επιβολή αυτής της συμφωνίας και μάλιστα η εφαρμογή της από μια κυβέρνηση που μιλά στο όνομα της αριστεράς, συνιστά πλήρη κατίσχυση του νεοφιλελευθερισμού, στην πιο ακραία του μορφή. Συνιστά ολοσχερή κατάργηση των κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων, απαξίωση των ήδη πληγέντων μεσαίων στρωμάτων, καταστροφή αγροτών και ανέργων.

Η προστασία του κοινωνικού κράτους και των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων, η κοινωνική και οικονομική αναδιανομή δεν είναι μια πολυτέλεια. Είναι η πιο απόλυτη, η πιο ζωτική προϋπόθεση για τη σωτηρία της πατρίδας. Το έθνος, η πατρίδα δεν είναι αφηρημένες έννοιες, ταυτίζονται με τον ζωντανό, υπαρκτό ελληνικό λαό που μοχθεί και αγωνίζεται. Ούτε μπορεί να υπάρχει έθνος και πατρίδα χωρίς τον λαό και χωρίς την αξιοπρέπειά του. Ούτε φυσικά μπορεί να ταυτίζεται η Ελλάδα με μια ολιγαρχία, άρρηκτα συνδεδεμένη με ξένα συμφέροντα.

Η παράδοση της κρατικής κυριαρχίας στην ηγεσία της ευρωζώνης και το ΔΝΤ είναι ο τόπος συνάντησης της ντόπιας «ελίτ» με το διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο. Είναι το σχέδιο εκχώρησης της δημόσιας, αλλά και της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων, του τραπεζικού τους συστήματος, των πρώτων κατοικιών τους, που ήδη αίρεται η προστασία τους, ακόμα και της γης των αγροτών στους δανειστές. Είναι το σχέδιο της πλήρους φτωχοποίησης, της εξαθλίωσης και του εξανδραποδισμού του ελληνικού λαού.

Είμαστε βέβαιοι ότι το φιλότιμο και ο πατριωτισμός των Ελλήνων θα νικήσουν τη βαθειά απογοήτευση και την αποθάρρυνση που είναι τόσο φυσικό να νοιώθουμε όλοι μας τώρα. Οι Πιστωτές είναι άλλωστε τόσο ανελέητοι, που δεν μας αφήνουν κανένα άλλο περιθώριο, αν θέλουμε να επιβιώσουμε, ως άτομα και ως λαός.

Απευθυνόμαστε σε όλους τους λαούς του κόσμου και τους καλούμε να συνειδητοποιήσουν ότι ο δικός μας αγώνας είναι και δικός τους. Να καταλάβουν το είδος των δυνάμεων που αντιμετωπίζουμε και που διάλεξαν την Ελλάδα ως πειραματόζωο.

Απευθυνόμαστε ιδιαίτερα στους Ευρωπαίους που συμπαραστάθηκαν στους ‘Ελληνες κατά τη διάρκεια της μαύρης περιόδου της στρατιωτικής δικτατορίας και τους ζητάμε να εμποδίσουν τώρα το πραξικόπημα που οργανώνουν οι κυβερνήσεις τους, μαζί με το ΔΝΤ και την ΕΚΤ, υπό την καθοδήγηση του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου, για να επιβάλλουν τη δικτατορία των Πιστωτών στην Ελλάδα σήμερα, σε όλη την Ευρώπη αύριο!

Οι δυνάμεις που σχεδίασαν και μετατρέπουν τώρα μια χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε Ιράκ ή Λιβύη με «οικονομικούς βομβαρδισμούς», αν επικρατήσουν, θα καταστρέψουν όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά ολόκληρη την ανθρωπότητα. Μπροστά στον νέο ολοκληρωτισμό των «Αγορών», το ίδιο, αν όχι περισσότερο επικίνδυνο από τους ολοκληρωτισμούς των δεκαετιών του 1930 και του 1940, δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να ενωθούμε και να πολεμήσουμε. Πρέπει να το κάνουμε τώρα. Αύριο κινδυνεύει να είναι πολύ αργά για όλη την Ευρώπη, για όλη την ανθρωπότητα.
Η Ελλάδα θα νικήσει, η Δημοκρατία θα νικήσει, η δημοκρατική Ευρώπη θα νικήσει!

Αθήνα, 29 Ιουλίου 2015

Βένιος Αγγελόπουλος, Ομότιμος Καθηγητής Μαθηματικών, Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ

Δρ. Γιώργος Βήχας, καρδιολόγος, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, εκ των εμπνευστών και ιδρυτών του Κοινωνικού Ιατρείου Ελληνικού

Δρ. Κλεάνθης Γρίβας, ψυχίατρος

Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, Οικονομολόγος, τρεις φορές εκλεγείσα Πρύτανης Ομότιμη Καθηγήτρια στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

Κατερίνα Θανοπούλου, εκπαιδευτικός ειδικής αγωγής, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ

Μίκης Θεοδωράκης, Μουσικοσυνθέτης

Κώστας Καραϊσκος, εκδότης εφημερίδας «Αντιφωνητής» Θράκης

Γιώργος Κασιμάτης, ομότιμος Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Πανεπιστημίου Αθηνών, ιδρυτικό μέλος και επίτιμος Πρόεδρος της Διεθνούς ‘Ενωσης Συνταγματικού Δικαίου, πρώην νομικός σύμβουλος του Πρωθυπουργού Ανδρέα Γ. Παπανδρέου

Παπα-Αντρέας Κεφαλογιάννης από τα Ανώγεια της Κρήτης

Γιάννη Κιμπουρόπουλος, δημοσιογράφος

Στάθης Κουβελάκης, Καθηγητής, King’s College, Λονδίνο, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ

Νίκος Κουτσού, Βουλευτής Αμμοχώστου, o ένας εκ των δύο Κυπρίων βουλευτών που αντιτάχθηκαν μέχρι τέλους στα Μνημόνια της Κύπρου

Μάριος Κρητικός, αντιπρόεδρος του Γενικού Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ

Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, δημοσιογράφος και συγγραφέας, συντονιστής της «Πρωτοβουλίας των Δελφών», μέλος της συντακτικής επιτροπής της διεθνούς επιθεώρησης για την αυτοδιαχείριση, «Utopie Critique» («Κριτική Ουτοπία»)

Σπύρος Λαβδιώτης, οικονομολόγος, συγγραφέας

Γιάννης Μαύρος, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Γερμανικών Οφειλών προς την Ελλάδα

Γιώργος Μουστάκης, σκηνοθέτης

Δημήτρης Μπελλαντής, Δρ. Συνταγματικού Δικαίου, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ

Παναγιώτης Παντελίδης, οικονομολόγος-ερευνητής

Δημήτρης Πατέλης, αν. Καθηγητής Φιλοσοφίας, Πολυτεχνείο Κρήτης

Τζέιμς Πέτρας, Bartle ομότιμος Καθηγητής Κοινωνιολογίας του Binghamton University της Νέας Υόρκης, πρώην σύμβουλος του Πρωθυπουργού Ανδρέα Γ. Παπαδρέου, πρώην διευθυντής του Ιδρύματος Μεσογειακών Μελετών, συνεργάτης μιας πλειάδας ηγετών και κινημάτων της Λατινικής Αμερικής

Ελένη Πορτάλιου, Καθηγήτρια Αρχιτεκτονικής, Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ

Στάθης, Στάθης Σταυρόπουλος, σκιτσογράφος

Θέμος Στοφορόπουλος, Πρέσβης

Μιχάλης Στυλιανού, δημοσιογράφος, διευθυντής της ελληνικής εκπομπής της Κρατικής Γαλλικής Ραδιοφωνίας κατά τη διάρκεια της ελληνικής στρατιωτικής δικτατορίας

Δρ. Αριστομένης Συγγελάκης, Μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα

Γιάννης Σχίζας, συγγραφέας

Φώτης Τερζάκης, συγγραφέας

Βαγγέλης Τσεκούρας, δικηγόρος

Μαρία Φραγκιαδάκη, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, πρώην μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας

Στάθης Χαμπίμπης, φυσικός




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Με το ακόλουθο μήνυμά της, η Επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας Ζωή Κωνσταντοπούλου αποχαιρετά τον Μίκη Θεοδωράκη:

«Αντίο, Μίκη!

Σε ευχαριστούμε για αυτά που έκανες σε ολόκληρη τη ζωή σου, δίνοντας το παράδειγμα της αντίστασης, του αγώνα, της διεκδίκησης, της βροντερής δημιουργίας, της αστείρευτης αγάπης για την ελευθερία και τη δημοκρατία.

Σε ευχαριστούμε για την έμπνευση και τη δύναμη που έδωσες σε τόσες γενιές, σε τόσους ανθρώπους, να αγωνιστούν, να δημιουργήσουν, και «να τραβήξουν την ανηφόρα, με σημαίες και ταμπούρλα»!

Δημιουργός και πολιτικός, πνεύμα ανυπότακτο, φρόνημα ελεύθερο και ψυχή παλλόμενη κι ανήσυχη μέχρι το τέλος, κατάφερες αυτό που λίγοι στην ιστορία της ανθρωπότητας πέτυχαν: συνέβαλες ιστορικά, για να αλλάξει ο κόσμος.

Κι αν ο κόσμος δεν άλλαξε ακόμη όσο ήθελες κι όσο πρέπει, οι σπόροι που φύτεψες ανθίζουν στις ψυχές των ανθρώπων που συνεχίζουν και θα συνεχίσουν να αγωνίζονται και να δημιουργούν.

Κι αν έφυγες τώρα από κοντά μας, μένεις αθάνατος στο νου και στις καρδιές μας και στην ανυπέρβλητη μουσική που μας χάρισες απλόχερα, εθνική και πανανθρώπινη κληρονομιά.

Άξιος!

ΖΚ»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Αποχαιρετά ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Σε ευχαριστώ, όπως ΟΛΟΙ οι Έλληνες και μαζί μας η Οικουμένη, για τα μουσικά έργα σου (και όχι μόνο) και όπως με σεβασμό σου είχα πει και από κοντα όταν το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας σε τίμησε με τον τίτλο του Διδάκτορα της Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης, με τη μουσική σου χόρεψα συρτάκι ως φοιτητής στη Νέα Υόρκη, λέκτορας στη Βοστώνη και αργότερα στη Γερμανία και την Αυστρία και και μετά ως Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας στη Θεσσαλονίκη...

Από σήμερα και στην αιωνιότητα θα μάθεις εκεί στον Παράδεισο όλους τους Αγγέλους να χορέψουν στη Μουσική σου ενώ οι επόμενες γενιές Ελλήνων και η Ανθρωπότητα θα συνεχίσει να απολαμβάνει το τεράστιο Μουσικό σου έργο

Υποκλίνομαι με θαυμασμό, σεβασμό και αγάπη



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Του Γιώργου Νικολαΐδη

Σήμερα κλαίει η Ελλάδα. Και συνάμα όλη η Γη. Για τον Μίκη Θεοδωράκη που δεν θα τον βλέπουμε πια ανάμεσά μας, αλλά θα μας συντροφεύει στα υπόλοιπα χρόνια της ζωής μας. Με την μουσική και τους λόγους του. Είναι ελεύθερος ο καθείς μας να τοποθετεί όπου θέλει τον μουσικό και πολιτικό Μίκη και τις ορθές ή μη επιλογές που έκανε στην ζωή του. Όλοι θα συμφωνήσουμε όμως πως υπήρξε ένας αγνός και με ευθυκρισία αγωνιστής. Η αναφορά μας αυτή, περιορίζεται σε μια από τις ομιλίες του. Ας θυμηθούμε το γεγονός και ας τον κρίνουμε από τις απόψεις του και μόνον.

Ο Μίκης προαναγγέλλει την ομιλία του της 9ης Ιουνίου 2011 αρκετές μέρες πριν. Δύο 24ωρα νωρίτερα, ο μεν Δήμαρχος Θεσσαλονίκης κ. Μπουτάρης, αρνείται την παραχώρηση της Πλατείας, ο δε Πρύτανης του ΑΠΘ αποσύρεται και αρνείται να μιλήσει, για λόγους που τους μαθαίνουμε τελικά από την τηλεόραση. 

Ο Μίκης φτάνει στη Θεσσαλονίκη το πρωί της προηγούμενης ημέρας, το απόγευμα «καταλαμβάνει» την Πλατεία Αριστοτέλους και προβαίνει σε καθιστική του διαμαρτυρία στο κέντρο της «απαγορευμένης» Πλατείας. Ο Δήμαρχος, μπροστά στη δημόσια κατακραυγή, επιτρέπει σιωπηρά την ομιλία, η οποία πραγματοποιείται χωρίς κανένα περαιτέρω πρόβλημα. 

Μιλάει απ' την καρδιά του και είναι βάλσαμο στις καρδιές ο σοφός, μεστός και μετρημένος λόγος του. Και γίνεται ο ενθουσιασμός του κόσμου αντίδοτο στην αγανάκτησή του για τα σωρευμένα προβλήματα που τον βασανίζουν και για τα τεκταινόμενα που τον εξοργίζουν. 

Αναφέρεται σε αγώνες, σε πνευματική κατάπτωση, σε συμφωνίες περίεργες και βλαπτικές, σε μνημόνια και επιβουλές ξένων κέντρων εξουσίας, σε διμερή θέματα με την Τουρκία, στις κατάφορες αδικίες σε βάρος της πατρίδας μας, με την ψυχή του πλημμυρισμένη Ελλάδα. 

Τραγουδήσαμε μαζί του και ξανά ονειρευτήκαμε. Δυο ώρες χαράς στον ζόφο των ημερών. Ο Μίκης έφερε τη γενιά του κοντά στις νεότερες, τις μπόλιασε με τη σοφία του, τις ενθουσίασε με το κουράγιο του. 

Δείτε το σχετικό μας βίντεο από την αλησμόνητη ομιλία του 




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Πέθανε από ανακοπή καρδιάς σε ηλικία 82 ετών το ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και επί χρόνια υπουργός των κυβερνήσεων του, Άκης Τσοχατζόπουλος ο οποίος το τελευταίο διάστημα νοσηλευόταν στο Πειραϊκό Θεραπευτήριο Καστέλας.

Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ και στενός συνεργάτης του Ανδρέα Παπανδρέου, συμμετέχοντας σε όλες τις κυβερνήσεις του.

Το 1968 κατά τη διάρκεια της απριλιανής δικτατορίας, ανέπτυξε αντιδικτατορική δραστηριότητα, εντάχθηκε στο ΠΑΚ και από το 1972, υπήρξε μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του. Λόγω της δράσης του το δικτατορικό καθεστώς του αφαίρεσε την ελληνική ιθαγένεια.

Το 1974, υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου του Κινήματος. Το διάστημα 1975-1981, διατηρούσε γραφείο Μελετών και Επιβλέψεων.

Συμμετείχε σε όλες τις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου από τον Οκτώβριο του 1981, όταν ανέλαβε υπουργός Δημοσίων Έργων, με εξαίρεση την περίοδο που διετέλεσε γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής, ιδιότητα ασυμβίβαστη με το αξίωμα του υπουργού. Επίσης διετέλεσε υπουργός Παρά τω Πρωθυπουργώ, Εργασίας, Προεδρίας, Εσωτερικών, Δημόσιας Τάξης, Μεταφορών & Επικοινωνιών, Εθνικής Άμυνας και Ανάπτυξης.

Τον Οκτώβριο του 1981, εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής με το ψηφοδέλτιο Επικρατείας του Κινήματος, ενώ από το 1985 έως το 2004 διετέλεσε βουλευτής Α' Θεσσαλονίκης.

Στις 8 Αυγούστου 1989, εξελέγη τακτικό μέλος του νέου Εκτελεστικού Γραφείου του ΠΑΣΟΚ, ενώ από τις 5 Οκτωβρίου μετείχε στο Πολιτικό Συμβούλιο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης. Στις 24 Σεπτεμβρίου 1990, στο 2ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, επανεξελέγη μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος.

Την 1η Νοεμβρίου 1990, εξελέγη γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ (αξίωμα που καθιερώθηκε για πρώτη φορά μετά το 2ο Συνέδριο του κόμματος) με 71 ψήφους, έναντι 40 του Παρασκευά Αυγερινού που αυτοπροτάθηκε ως υποψήφιος.

Στις 19 Σεπτεμβρίου 1991, εκπροσώπησε τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ στη συνεδρίαση του προεδρείου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς που πραγματοποιήθηκε στο Βερολίνο.

Στις 17 Απριλίου 1994, στο 3ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, επανεξελέγη μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και στις 14 Μαΐου, αφού προηγουμένως είχε προταθεί από τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Ανδρέα Παπανδρέου, επανεξελέγη γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του Κινήματος με 103 ψήφους, επί 148 ψηφισάντων, έναντι δεκατριών του Δημήτρη Τσοβόλα ο οποίος αυτοπροτάθηκε.

Στις αρχές Μαρτίου 1995, στη σύνοδο της Βαρκελώνης εξελέγη αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος και επανεξελέγη τον Ιούνιο της 1997.

Με τον ανασχηματισμό της 15ης Σεπτεμβρίου 1995, αποχώρησε από γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ και επανήλθε στην κυβέρνηση, αναλαμβάνοντας το νεοσυσταθέν υπουργείο Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης, το οποίο προήλθε από τη συγχώνευση των υπουργείων Εσωτερικών και Προεδρίας. Στις 11 Οκτωβρίου του 1995, επανεξελέγη μέλος (πρώτος με 100 ψήφους) του Εκτελεστικού Γραφείου (ΕΓ) του ΠΑΣΟΚ και την επομένη ορίστηκε μέλος της Πολιτικής Γραμματείας. Τον Οκτώβριο του 1995, υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Ομίλου "Γιώργος Γεννηματάς".

Από τον Νοέμβριο του 1995, για διάστημα περίπου δυόμισι μηνών, αναπλήρωσε τον πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου ο οποίος νοσηλευόταν με σοβαρά προβλήματα υγείας στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο. Με την ιδιότητα του αναπληρωτή πρωθυπουργού εκπροσώπησε τη χώρα μας στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ στη Μαδρίτη (15- 16 Δεκεμβρίου).
Η ήττα από τον Σημίτη

Στις 18 Ιανουαρίου 1996, μετά την αποχώρηση του Ανδρέα Παπανδρέου, διεκδίκησε το αξίωμα του πρωθυπουργού στη σχετική ψηφοφορία που διεξήχθη από την ΚΟ του ΠΑΣΟΚ, αλλά ενώ κατάφερε να υπερισχύσει στον πρώτο γύρο, με 53 ψήφους έναντι 50 του Γεράσιμου Αρσένη που ευνοείτο από τα προγνωστικά, στον δεύτερο γύρο συγκέντρωσε, επί συνόλου 167 βουλευτών, 75 ψήφους και ηττήθηκε από τον Κώστα Σημίτη που κέρδισε την ψήφο 86 βουλευτών, ενώ υπήρξαν και 6 λευκά ψηφοδέλτια.

Στις 30 Ιουνίου 1996, μετά το θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου, διεκδίκησε την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ στο 4ο Συνέδριο του Κινήματος, αλλά συγκέντρωσε 2324 ψήφους και ηττήθηκε πάλι από τον Κώστα Σημίτη, ο οποίος με 2732 ψήφους ανακηρύχτηκε πρόεδρος του κόμματος. Στις 5 Ιουλίου του ιδίου χρόνου, επανεξελέγη μέλος του ΕΓ και στις 10 Ιουλίου, ορίστηκε μέλος της 7μελούς Πολιτικής Γραμματείας του Κινήματος.

Στις 21 Μαρτίου 1999, στο 5ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, επανεξελέγη -πρώτος με 3.230 ψήφους- μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος και στις 29 του ίδιου μήνα, μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου.

Στις 14 Οκτωβρίου του 2001, στο 6ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, εξελέγη εκ νέου μέλος της ΚΕ και στις 22 του ιδίου μηνός, επανεξελέγη μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου. Τον ίδιο μήνα (Οκτώβριος 2001) δημοσίευσε τα βιβλία "Η κοινωνία της αλληλεγγύης" και "Τετράδιο πολιτικής σκέψης".

Στις 3 Ιουλίου του 2003, παραιτήθηκε από το Εκτελεστικό Γραφείο του κόμματος, μετά την απόφαση του πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη να υπάρχει ασυμβίβαστο μεταξύ μέλους της κυβέρνησης και μέλους του ΕΓ.

Ο γάμος με τη Βίκυ Σταμάτη

Το 2004 παντρεύτηκε για δεύτερη φορά με τη Βίκυ Σταμάτη, αρχικά με πολιτικό γάμο στη Θεσσαλονίκη και στη συνέχεια με θρησκευτικό στο Παρίσι και απέκτησαν έναν γιο.

Στις 7 Ιουνίου 2010 ανεστάλη η κομματική του ιδιότητα από την Επιτροπή Διαφάνειας του ΠΑΣΟΚ, επειδή κρίθηκαν ανεπαρκείς οι εξηγήσεις που έδωσε σχετικά με τα περιουσιακά του στοιχεία και τη σχέση του με υπεράκτιες εταιρείες.

Στις 28 Απριλίου 2011, ύστερα από πρόταση που είχαν καταθέσει 112 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, παραπέμφθηκε σε προανακριτική επιτροπή της Βουλής (με ψήφους 226 υπέρ και 9 κατά, ενώ απείχαν οι 15 βουλευτές του ΛΑΟΣ και 5 της Δημοκρατικής Συμμαχίας), η οποία ανέλαβε να διερευνήσει τυχόν ευθύνες του στην υπόθεση των προβληματικών υποβρυχίων.

Την 1η Ιουλίου 2011, ύστερα από μυστική ψηφοφορία της Ολομέλειας της Βουλής, ασκήθηκε ποινική δίωξη εναντίον του με ευρεία πλειοψηφία και παραπέμφθηκε στο Δικαστικό Συμβούλιο για τα αδικήματα της παθητικής δωροδοκίας και της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομη δραστηριότητα.

Η φυλακή

Στις 11 Απριλίου του 2012, συνελήφθη για τα ίδια αδικήματα, αλλά και φορολογικές παραβάσεις και στις 16 του ιδίου μήνα, κρίθηκε προφυλακιστέος και στις 17 οδηγήθηκε στις φυλακές Κορυδαλλού.

Στις 16 Μαΐου, παραπέμφθηκε σε δίκη ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων με την κατηγορία της ανακριβούς δήλωσης "πόθεν έσχες" για το έτος 2010, που αφορά τη χρήση του 2009.

Στις 8 Μαρτίου του 2013, καταδικάστηκε σε κάθειρξη οκτώ ετών, χρηματικό πρόστιμο 520 χιλιάδων ευρώ και δήμευση του ακινήτου της οδού Διονυσίου Αρεοπαγίτου με την κατηγορία των ελλιπών και ανακριβών δηλώσεων "πόθεν έσχες". Για την ίδια υπόθεση δικάστηκε σε δεύτερο βαθμό τον Απρίλιο του 2014 από το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημένων και η ποινή του μειώθηκε σε φυλάκιση πεντέμισι ετών και χρηματικό πρόστιμο 210 χιλιάδων ευρώ, ενώ επικυρώθηκε η δήμευση του επίμαχου ακινήτου.

Στις 7 Οκτωβρίου 2013, καταδικάστηκε από Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων σε ποινή κάθειρξης 20 ετών χωρίς ελαφρυντικά για την υπόθεση παράνομων αμοιβών από εξοπλιστικά προγράμματα. Το δικαστήριο τον έκρινε ένοχο για ξέπλυμα βρόμικου χρήματος κατ' επάγγελμα και για παθητική δωροδοκία.

Στις 30 Οκτωβρίου 2017, το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων μείωσε κατά ένα χρόνο την ποινή του (κάθειρξη 19 ετών) χωρίς να του αναγνωρίσει και πάλι κανένα ελαφρυντικό. Επίσης το δικαστήριο διέταξε τη δέσμευση της περιουσίας του και επιδίκασε αποζημίωση του Δημοσίου με ποσό 1.000.000 ευρώ.

Τον Ιούλιο του 2018, αποφυλακίστηκε, επικαλούμενους προβλήματα υγείας.

Ήταν παντρεμένος με την Βίκη Σταμάτη με την οποία απέκτησε έναν γιο, ενώ από τον πρώτο του γάμο είχε έναν γιο και μια κόρη.


Πηγή βιογραφικού: ΑΠΕ-ΜΠΕ
πηγή: cnn.gr
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Σε κατάσταση σοκ οι αυτόπτες μάρτυρες στην Περαία. 
Ο θάνατος του άντρα ήταν ακαριαίος…

Ένας άντρας έχασε τη ζωή του, όταν σύμφωνα με τα όσα έγιναν γνωστά, έπεσε από την ταράτσα της οικοδομής όπου διέμενε στην παραλία της Περαίας, στη Θεσσαλονίκη.

Άμεσα σήμανε συναγερμός στις αρχές, με το ΕΚΑΒ να φτάνει στο σημείο, αλλά το πλήρωμα να μην μπορεί να βοηθήσει, αφού δυστυχώς ήταν ήδη αργά.

Όπως αναφέρει το seleo.gr, που δημοσιεύει τη σχετική φωτογραφία, από τις αρχές ο θάνατος αποδόθηκε σε αυτοκτονία.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

O πρώτος θάνατος πλήρως εμβολιασμένου για τον κορονοϊό και χωρίς υποκείμενα νοσήματα είναι γεγονός.

Το δυσάρεστο περιστατικό συνέβη στο νοσοκομείο Παπανικολάου στη Θεσσαλονίκη και το γνωστοποίησε ο διευθυντής της ΜΕΘ, Νίκος Καπραβέλος σε πρωινή εκπομπή του Open.

Μάλιστα ο κ. Καπραβέλος τόνισε πως «δεν πρέπει να θεοποιούμε τους εμβολιασμένους, πρέπει κι αυτοί να προσέχουν» ενώ ξεκαθάρισε πως οι εμβολιασμοί παραμένουν το πιο ισχυρό όπλο που έχουμε κατά του κορονοϊού.

Όπως αποκάλυψε ο διευθυντής ΜΕΘ του νοσοκομείου Παπανικολάου, Νίκος Καπραβέλος, πρόκειται για έναν 70χρονο που είχε εμβολιαστεί με το εμβόλιο της Pfizer, ο οποίος κόλλησε κορονοϊό και νοσηλευόταν με βαρύτατη πνευμονία.

Ανέφερε δε πως πρόκειται για έναν οδοντίατρο, διπλά εμβολιασμένο, που έπαιρνε όλα τα μέτρα, όμως η μετάλλαξη Δέλτα τον νίκησε.

Παράλληλα ξεκαθάρισε πως αυτή η περίπτωση πρόκειται για μια εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα όμως παράλληλα ζήτησε ακόμη και από τους πλήρως εμβολίασμένους να τηρούν απόλυτα τα μέτρα ατομικής προστασίας.


πηγή 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Μπορεί να “έφυγε” ο πρωτεργάτης του Κινήματος των Λοχαγών και σύμβολο της Επανάστασης των Γαρυφάλλων του 1974 στην Πορτογαλία, ωστόσο μένει η σημαντική παρακαταθήκη του.

Του Γιώργη – Βύρωνα Δάβου
26 Ιουλίου 2021

Την Κυριακή 25 Ιουλίου έφυγε από τη ζωή στα 84 του χρόνια, ο στρατηγός Οτέλο Σαράιβα ντε Καρβάλιο, η τελευταία, ίσως, ηρωϊκή και αυθεντική μορφή της Ιστορίας του τελευταίου τέταρτου του 20ου αιώνα, πρωτεργάτης του Κινήματος των Λοχαγών και σύμβολο της Επανάστασης των Γαρυφάλλων της 25ης Απριλίου 1974 στην Πορτογαλία. Είναι ο άνθρωπος που συνέβαλε όσο κανείς άλλος στην ανατροπή της πολύχρονης δικτατορίας στη χώρα του και ο οποίος σε ολάκερη τη ζωή του πάλεψε για τον δημοκρατικό μετασχηματισμό, την κοινωνική ανάπλαση και δικαιοσύνη μέσα στη χώρα του, αλλά και για το δίκαιο, την ισονομία και την παγκόσμια ειρήνη κι ευημερία για όλον τον κόσμο.

Όσο ζούσε, ο Καρβάλιο, όπως αποκαλύπτεται και από τα μηνύματα για τη μνήμη του απ’ όλο το πολιτικό φάσμα της Πορτογαλίας, αποτελούσε για τη χώρα του μία ζωντανή υπόμνηση των ένδοξων στιγμών του 1974 και των 19 μηνών της άμεσης δημοκρατίας που ακολούθησαν ίσαμε το 1976 (καρπός των οποίων ήταν το προοδευτικό Σύνταγμα της χώρας), αλλά, κυρίως και χάρις στις αμεταποίητες πεποιθήσεις του ίσαμε τα στερνά του, την χαλυβδωμένη θέληση και καρτερία του, που αποδείχθηκε περίτρανα στα χρόνια της δίκης και της φυλακής του, στάθηκε πάντα έμπνευση για τους νέους αγώνες, ιδίως στις δύσκολες στιγμές της κρίσης το 2011, όταν με τις έδινε θάρρος και διασάλπιζε τον αγώνα ενάντια στην υποτέλεια και τη μιζέρια της λιτότητας,

“Δεν θα έκανα την 25η Απριλίου, εάν σκεφτόμουν ότι θα ξεπέφταμε στην κατάσταση που βρισκόμαστε σήμερα. Θα παραιτούμην από αξιωματικός του στρατού και εάν σιωπούσα, όπως πολλοί νέοι το πράττουν σήμερα, θα είχε φύγει στο εξωτερικό”, είχε πει τότε, προσθέτοντας πως ένας λαός που έζησε 48 χρόνια κάτω από στρατιωτική δικτατορία “άξιζε περισσότερα από δύο εκατομμύρια Πορτογάλους που ζούνε σε κατάσταση έσχατης φτώχειας”. Λόγια ενός ανθρώπου, που ουδέποτε απαρνήθηκε τις ιδέες του και τα οράματά του, ακόμη και εάν ήσαν εμποτισμένα με μία ρομαντική απόχρωση – όσο και οι επαναστατικές προθέσεις του μεγάλου του ινδάλματος, του Κουβανού ηγέτη Φιδέλ Κάστρο.

Γεννημένος στις 31 Αυγούστου 1936 στο Μαπούτο (τότε Λοουρένσο Μάρκες) της τότε πορτογαλικής αποικίας της Μοζαμβίκης, ο Καρβάλιο υπηρέτησε ως λοχαγός στην Αγκόλα (1961-63) και τη Γουινέα (1970-1973) και προήχθη στον βαθμό του ταξιάρχου ως δικοικητής της ηπειρωτικής επιχειρησιακής διοίκησης (COPCON) το 1975. Ο Καρβάλιου ήταν ένα από τους κύριους αρχιτέκτονες του δημοκρατικού Κινήματος των Ενόπλων Δυνάμεων (MFA) και υπεύθυνος για την εκπόνηση του σχεδίου του στρατιωτικού κινήματος που οδήγησε στην πολιορκία του Λάργκου του Κάρμου, στη Λισαβόνα. Είναι το κίνημα, που ξεσήκωσε ολάκερο τον πληθυσμό, γαλβάνισε και τους ίδιους τους κυβερνητικούς στρατιώτες, που ως ένδειξη συναδέλφωσης έβαλαν στις κάννες των όπλων τους γαρύφαλλα, μετονομάζοντας με τη συμβολική τούτη εικόνα το κίνημα σε “Επανάσταση των Γαρυφάλλων” που ως τέτοια έμελλε να μείνει διαπαντός στην Ιστορία.

Η Επανάσταση των Γαρυφάλλων, με επικεφαλής τους “πεφωτισμένους” (πραγματικά) αξιωματικούς τερμάτισε στις 25 Απριλίου 1974 το Estado Novo (Νέο Κράτος), το κλεψίτυπο σημειολογικά και πραγματικά καθεστώς στυγνής δικτατορίας που είχε επιβάλει από το 1932 ο οικονομολόγος Αντόνιου ντε Ολιβέιρα Σαλαζάρ, όταν του παρέδωσε την εξουσία ο τοτινός πρόεδρος Καρμόνα. Ο Καρβάλιο αναδείχθηκε στον ιθύνοντα νου της όλης επιχείρησης, διευθύνοντας τις επιχειρήσεις από το διοικητικό κέντρο που εγκαταστάθηκε στον στρατώνα της Πουντίνια και ξεκίνησε με το σύνθημα που δόθηκε από τα ραδιόφωνα, όταν έπαιξαν το διάσημο τραγούδι του αντιστασιακού συνθέτη Ζέκα Αφόνσο “Grandola vila morena” (Γκραντόλα μελαμψή πόλη).

Η πτώση της δικτατορίας, που έθετε οριστικά τέλος στη μεγαλομανία και τον εθνικισμό, πασπαλισμένο με τη κοινωνικά μαυλιστική και ιδεολογικά αποπροσανατολιστική μεγαλοϊδεάτικη και μεμψίμοιρη συνάμα ιδέα της saudade (νόστου) και εκφραζόταν με την άφρονα διατήρηση των αποικιών (που απορροφούσαν το 40% του κρατικού προϋπολογισμού, ενώ ο πληθυσμός στέναζε), κατέληξε στη μακρά σειρά της ανεξαρτησίας κρατών όπως η Γουϊνέα-Μπισάου, το Πράσινο Ακρωτήρι, η Μοζαμβίκη και η Αγκόλα. Η πτώση του Σαλαζάρ στην Πορτογαλία έμοιαζε έτσι σαν “εισαγωγή” στο έδαφος της ευρωπαϊκής πρώην αποικιακής δύναμης, του αποτυπώματος των αντιαποκιακών εθνικοαπαλευθερωτικών κινημάτων που αποτέλεσαν τη σημαντικότερη εξέλιξη του μεταπολεμικού κόσμου.

Παράλληλα, η Επανάσταση των Γαρυφάλλων εγκαινίασε την πτώση των επίσης παραπαιουσών δικτατοριών στον υπόλοιπο ευρωπαϊκό Νότο: το καλοκαίρι του 1974 ξεψύχησε η Χούντα στην Ελλάδα και το 1975, με τον θάνατο του Φράνκο, βρήκε και η Ισπανία τον δρόμο της για τη δημοκρατία.

Μολαταύτα, η επανάσταση στην Πορτογαλία δεν εξαντλήθηκε, ή τουλάχιστον δεν θέλησε να εξαντληθεί, στην εκδίωξη της δικτατορίας.

Στους 19 μήνες που ακολούθησαν, οι προοδευτικοί στρατιωτικοί με επικεφαλής τον Καρβάλιο θέλησαν να προωθήσουν, σε συνεργασία με τα πολιτικά κόμματα, ένα πρόγραμμα κοινωνικής ανασυγκρότησης, απο-φασιστικοποίησης και εθνικής αυτοδιάθεσης, που θα σεβόταν τα πολιτικά και ανθρώπινα δικαιώματα, θα καταργούσε τη λογοκρισία, θα προχωρούσε σε αναδασμούς των λατιφουντίων των πλούσιων γαιοκτημόνων, θα θέσπιζε κατώτατο μισθό και 40ωρη εβδομαδιαία εργασία με άδεια μετ’ αποδοχών. Πρόγραμμα ριζοσπαστικό για την εποχή του, που όμως υπονομεύθηκε άγρια, τόσο από τους εσωτερικούς παράγοντες (ελίτ και δεξιούς αξιωματικούς), όσο κυρίως από το εξωτερικό, με πρωτεργάτες τους Αμερικανούς, που δεν ήθελαν έναν νέο Φιδέλ Κάστρο στην Ευρώπη, με δεδομένη και την ισχύ του κομμουνιστικού και αντεξουσιαστικού κινήματος στη γειτονική Ιταλία.

Σύντομα, την ηγεσία και τον συμβολισμό της Επανάστασης και της Μεταπολίτευσης σφετερίσθηκε ο “στρατηγός με το μονόκλ” Αντόνιο ντε Σπίνολα (με πλούσιο φασιστικό παρελθόν), που ουσιαστικά και υποχθόνια ακύρωσε κάθε προσπάθεια εθνικοποιήσεων, κοινωνικών αλλαγών και αλλοίωσε την ορμή της κοινωνίας, μεταστρέφοντάς της σε ένα όραμα για μία γαλήνια επαναφορά στην καθημερινότητα, χωρίς κοινωνικά και οικονομικά πειράματα, στον “νόστο” (saudade) της φτωχής, πλην ασφαλούς κι ακύμαντης, ζωής.

Η προσπάθεια του Καρβάλιο (που πλέον και εκείνη υπονομευόταν από τη διχόνοια και τον αναπόφευκτο φατριασμό των προοδευτικών αξιωματικών) να διασώσει το όραμα της επανάστασης, έσβησε στο αποτυχημένο κίνημα της 25ης Νοεμβρίου 1975, που η αποτυχία του είχε ως αποτέλεσμα το τέλος της συνεχιζόμενης επαναστατικής διαδικασίας.

Συνδεδεμένος με την πιο ριζοσπαστική πτέρυγα της MFA, ο Καρβάλιο συνελήφθη μετά τα γεγονότα της 25ης Νοεμβρίου, που αποτράπηκαν από τις δεξιές δυνάμεις του στρατηγού και μετέπειτα προέδρου, Ραμάλιο Εάνες, παύθηκε από την COPCON και απελευθερώθηκε τρεις μήνες αργότερα. Στη συνέχεια κατέβηκε ως ανεξάρτητος υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 1976 και του 1980, χρονιά που δημιούργησε το αριστερό κόμμα του Μετώπου της Λαϊκής Ενότητας (FUP), όμως και τις δύο φορές ηττήθηκε από τον Εάνες.

Η δράση του όμως δεν σταμάτησε: η πύρινη φωνή του καθιστούσε τον Καρβάλιο τον πιο φέρελπι πολιτικό. Η Επανάσταση των Γαρυφάλλων, που έμεινε ατέλειωτη, συνέχιζε να συνεγείρει τον πληθυσμό, ιδίως καθώς οι αυταπάτες για την μετριοπαθή αλλαγή που θα έφερνε η ανάληψη της εξουσίας από τον σοσιαλιστή Μάριο Σοάρες (τον φίλο του Ανδρέα Παπανδρέου, αν θυμόμαστε καλά) διαψεύσθηκαν όταν εκείνος αποδείχθηκε καλός μαθητής των ξένων συμφερόντων, βάζοντας την Πορτογαλία στην ΕΟΚ και εφαρμόζοντας όλα τα οικονομικά προγράμματα που του υπαγόρευαν οι αγορές, επαναλαμβάνοντας, όπως κάποτε κι ο Φράνκο στην Ισπανία ή ο Παπαδόπουλος στην Ελλάδα: “εγώ σας έσωσα από τον κομμουνισμό”.

Η μόνη παρουσία που μπορούσε να διακόψει την πορεία της υποτέλειας ήταν ο Καρβάλιο, ο οποίος τη δεκαετία του ‘80 εξακολοθούσε να μην απεμπολεί τα ιδανικά του. Τούτη τη φωνή έπρεπε να πνίξουν και ο καλύτερος τρόπος είναι πάντα η συκοφαντία, η απονομιμοποίηση και η μετατροπή σε “εχθρό του λαού”.

Το 1984, ο Καρβάλιο συνελήφθη από τη δικαστική αστυνομία με την κατηγορία ότι ηγείτο της ακροαριστεράς τρομοκρατικής οργάνωσης FP-25 (Forças Populares 25 de Abril, Λαϊκές Δυνάμεις της 25ης Απριλίου), η οποία έδρασε μεταξύ 1980 και 1987 και ήταν υπεύθυνη για τις πολιτικές δολοφονίες 17 ανθρώπων τη δεκαετία του 1980. Καθ’ όλη τη διάρκεια της δίκης δεν παρουσιάσθηκε κανένα υπαρκτό στοιχείο ότι ο Καρβάλιο διηύθυνε την οργάνωση ή ευθυνόταν για τη δράση της και το μόνο νομικό έρεισμα στο οποίο βασίσθηκε η καταδίκη του σε 15 χρόνια φυλάκιση ήταν η αναπόδεικτη “ηθική αυτουργία” του, που βασίσθηκε στο μανιφέστο του του Projeto Global (παγκόσμιο σχέδιο) του 1977 για τον συντονισμό οργανώσεων και δράσεων για την προστασία και επαύξηση των δημοκρατικών κατακτήσεων σε όλον τον κόσμο.

Η δίκη του Καρβάλιο, που διήρκεσε από τις 22 Ιουνίου 1985 έως τις 20 Μαΐου 1987, ήταν η πιο μακρά και μία από τις πλέον επίπονες στην ιστορία της Πορτογαλίας και κινητοποίησε σχεδόν όλους τους προοδευτικούς ανθρώπους, σημαντικές προσωπικότητες και δραστηριοποίησε πολλά κινήματα διεθνώς. Σαν φοιτητής τότε δεν θυμάμαι συνέλευση που να μην τελειώνει με ένα ψήφισμα υπέρ του Καρβάλιο και τον Απρίλιο του 1988 ακόμη θυμάμαι τη συγκέντρωση λαού και φοιτητών στην στην Κοΐμπρα, που αναθεμάτιζε την κράτησή του και την καταγγελία ότι η χαλκευμένη κατηγορία ήταν μία στοχευμένη ενέργεια για τη φίμωση του FUP και κάθε ανεξάρτητης φωνής στη χώρα.

Μάλιστα, η δίκη του Καρβάλιου είχε και έντονα ελληνικό χρώμα, καθώς από το βήμα των μαρτύρων υπέρ του Καρβάλιο είχαν περάσει τότε ο Στάθης Παναγούλης και ο Μανώλης Γλέζος, όπως παραθέτει γλαφυρά κι ο ίδιος στο βιβλίο του για την πολύκροτη δίκη, που κυκλοφορεί και στα ελληνικά, τότε με την αίγλη της “αλλαγής” και του “σοσιαλισμού” στην Ελλάδα να αποτελεί ακόμη μία σημαντική πολιτική παράμετρο σε όλον τον κόσμο.

Παράλληλα, ο πρώην γραμματέας της Τετάρτης Διεθνούς και παντοτινός φίλος του, Μιχάλης Ράπτης ή “Πάμπλο” μέσα από τη συνεργασία του με παλιούς συναγωνιστές και κύκλους από τη Μοζαμβίκη και Ανγκόλα είχαν εκπονήσει σχέδιο απόδρασης του Καρβάλιου. Όμως εκείνος με ακαταπόνητη καρτερία και σθένος, όπως και το απέθαντο ξύλο της δρυός που μαρτυρά το όνομά του (Carvalho=δρυς, στα πορτογαλικά), παρέμεινε στο εδώλιο να υπερασπισθεί τον εαυτό του και τους 31 συγκατηγορούμενούς του και αργότερα να υπομείνει τη φυλάκισή του, που έληξε με τρόπον πανηγυρικό τον Μάιο του 1989 και ενώ λίγο πριν, με αφορμή τα 15 χρόνια από την Επανάσταση, ένα τεράστιο πλήθος είχε αξιώσει την αποφυλάκισή του.

Το 1991, ο Καρβάλιου έλαβε χάρη και πέντε χρόνια αργότερα του αποδόθηκε αμνηστία κατόπιν αιτήματος, (οποία ειρωνεία) του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας Μάριο Σοάρες, δηλ. του ανθρώπου που του έστησε την πλεκτάνη.

Ο Καρβάλιο δεν ξαναβρήκε έκτοτε τη θέση που του άρμοζε στην πολιτική κονίστρα της Πορτογαλίας. Οι καιροί είχαν αλλάξει, η επαναστατική ψυχορμησία του κόσμου είχε καταλαγιάσει οριστικά, η Πορτογαλία ζούσε στην χιμαιρική ευμάρεια των κοινοτικών πόρων και επιδοτήσεων, των μεγάλων έργων και της καινοτομίας, που συγκροτούσαν το ψευδεπίγραφο “πορτογαλικό θαύμα”. Εκείνο το θαύμα που η φούσκα του έμελλε να σπάσει στα τέλη της δεκαετίας του 2000. Όμως ο στρατιώτης πάντα Καρβάλιου δεν ήταν ο άνθρωπος των πολιτικών και προσωπικών συμβιβασμών. Και ως τέτοιος έμεινε πάντα να συμβολίζει τον εμβληματικό τύπο του ιδαλγού της αιώνιας επανάστασης.

Πηγή: kosmodromio.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου