Articles by "Παλαιστίνη"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Παλαιστίνη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων


Hassan Hamadé, Comité Valmy,19-5-21

΄Εχοντας βγει νικηφόρες από τον πόλεμο του 1967,οι κατοχικές αρχές, , ανακοίνωσαν: «Η Ενωμένη Ιερουσαλήμ είναι η αιώνια πρωτεύουσα του Ισραήλ».

Στη συνέχεια, οι αραβικές χώρες, ακολουθούμενες από την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO) και την Αυτόνομη Αρχή, που συμμετείχε στην κατάργηση του παλαιστινιακού ζητήματος μετά τα αποτελέσματα των Συμφωνιών του Όσλο, έσπευσαν στην επιλογή των δύο κρατών με τη μονομερή δήλωση ότι «η Ανατολική Ιερουσαλήμ είναι η πρωτεύουσα του κράτους της Παλαιστίνης», μιαν επιλογή που έγινε περίγελος των Ισραηλινών Σιωνιστών πεπεισμένων για την νομιμοφροσύνη του αραβικού σιωνισμού σε αυτούς και την εχθρότητά του προς την Παλαιστίνη.

Στην πραγματικότητα, και οι δύο προτάσεις προκαλούν την ειρωνεία. Η μοίρα του δεύτερου είναι γνωστή εκ των προτέρων, δεν αξίζει να ασχοληθούμε περισσότερο με αυτό.

Όσο για την ανακοίνωση να γίνει η ενωμένη Ιερουσαλήμ η αιώνια πρωτεύουσα του Ισραήλ, βασίζεται στην ιδέα ότι η ιστορία έχει σταματήσει προτού η ισραηλινή θωρακιστεί με τον αραβικό σιωνισμό, όπου δεν θα υπήρχε ελπίδα σωτηρίας ούτε για την Παλαιστίνη ούτε για οποιονδήποτε Άραβα που θα την υποστήριζε. Φυσικά, αυτή η υπόθεση απέτυχε και, σήμερα, για πρώτη φορά μετά τον πόλεμο του 1973, τίθεται σοβαρά σε συζήτηση η εξαφάνιση της ίδιας της σιωνιστικής οντότητας. Μια υπόθεση που ήταν ο κρυφός εφιάλτης του πατέρα/ιδρυτή του Ισραήλ, Ντέιβιντ Μπεν Γκουριόν, αν αναφερθούμε σε αυτά που εκμυστηρεύτηκε σε αυτό το θέμα.

Ως υπενθύμιση, είναι γνωστό ότι η σιωνιστική οντότητα έχει τρεις πατέρες: τον Χαίμ Βάϊζμαν, τον Νταβίντ Μπεν Γκουριόν και τον Ναούμ Γκόλντμαν Ο πρώτος απέσπασε τη Διακήρυξη Μπάλφουρ, ( υπόσχεση εγκατάστασης των Εβραίων στην Παλαιστίνη), ο δεύτερος πραγματοποίησε στρατιωτική επιχείρηση επί τόπου και διέταξε τις απελάσεις και τις σφαγές των Παλαιστινίων, ο τρίτος οργάνωσε τις εκστρατείες υποστήριξης των εποίκων, συγκέντρωσε κεφάλαια και έπλεξε δίκτυο διεθνών σχέσεων. Ο Βάϊζμαν μισούσε τον Μπεν Γκουριόν και τον χλεύαζε αλαζονικά, ενώ ο Γκόλντμαν και ο Μπεν Γκουριόν έγιναν τόσο στενοί φίλοι που ο Nαούμ μπορούσε να τολμά να κάνει ερωτήσεις στον Νταβίντ που κανένας σιωνιστής ηγέτης δεν θα τολμούσε να ααποπειραθεί.

Στο βιβλίο του« Le paradoxe juif » («Το εβραϊκό παράδοξο» ) Editions Stock,1976], ο Γκόλντμαν αφηγείται τις λεπτομέρειες μιας συνομιλίας που πραγματοποιήθηκε στο σπίτι του Μπεν Γκουριόν το 1956 και δεν έπρεπε να ακουστεί ούτε από τη σύζυγό του, Paula Munweis. Αυτά τα λόγια είναι φορτωμένα με μια επικίνδυνη ομολογία που εμπιστεύθηκε σε φίλο άξιο εμπιστοσύνης. Πράγματι, ο Γκόλντμαν γράφει:

« Εκείνο το βράδυ, μια όμορφη καλοκαιρινή νύχτα, είχαμε μιαν ανοιχτή συζήτηση για το αραβικό πρόβλημα. Δεν καταλαβαίνω την αισιοδοξία σου, μου λέει ο Μπεν Γκουριόν. Γιατί οι 'Άραβες να κάνουν ειρήνη; Αν ήμουν Άραβας ηγέτης, δεν θα υπέγραφα ποτέ με το Ισραήλ. Είναι φυσιολογικό: πήραμε τη χώρα τους. Φυσικά, ο Θεός μας το υποσχέθηκε, αλλά πώς μπορούν να ενδιαφέρονται για αυτό; Ο Θεός μας δεν είναι δικός τους. Είμαστε από το Ισραήλ, είναι αλήθεια, αλλά έχουν περάσει από τότε δύο χιλιάδες χρόνια: πώς τους επηρεάζει αυτό; Υπήρξε ο αντισημιτισμός, οι Ναζί, ο Χίτλερ, το Άουσβιτς, αλλά ήταν δικό τους λάθος; Βλέπουν μόνο ένα πράγμα: ήρθαμε και κλέψαμε τη χώρα τους. Γιατί να το δεχτούν; ».

Παραδοχή του επιπέδου ενός «άκρως απόρρητου κρατικού μυστικού», για τον πολύ σοβαρό λόγο ότι κατεδαφίζει τα θεμέλια της πίστης στην οποία βασίζεται το έργο του «εθνικού καταφυγίου» για τους Εβραίους, σύμφωνα με την υπόσχεση που διακήρυξε ο Λόρδος Balfour το 1917. Και όπως για την Paula, οι ανώτεροι ισραηλινοί αξιωματούχοι δεν πρέπει να το ακούσουν, αφού δικαιολογεί την απόλυτη απόρριψη της σιωνιστικής οντότητας από τους Παλαιστινίους, παραδέχεται την νομιμότητα σε όποιον αντιστέκεται σε αυτήν και υπονομεύει την προπαγάνδα της αδειάζοντας την από το περιεχόμενό της.

Μια παραδοχή που σημαίνει επίσης ότι ο Μπεν Γκουριόν αμφέβαλε για την ικανότητα του αραβικού σιωνισμού να μεταβιβάσει με βιώσιμο τρόπο την εξωμοσία του στις μελλοντικές γενιές, ειδικά καθώς ευφραινόταν με την υποστήριξή που του έδειχναν στο εξωτερικό σε όλη τη Βρετανία και τη Γαλλία, υποστήριξη αδιανόητη για κάθε λογικό άνθρωπο καθώς και για σιωνιστές ονειροπόλους.

Πράγματι, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι κρύβει το μέλλον. Ποιος ξέρει; Ίσως έρθει η μέρα που οι νέες γενιές θα εξεγερθούν εναντίον των εξωμοτών και θα αποκαταστήσουν τον σεβασμό που οφείλεται στους πιστούς πατριώτες που διώκονται από τον εν λόγω Αραβικό Σιωνισμό. Ο κόσμος θα γυρίσει ανάποδα και το σιωνιστικό όνειρο θα γίνει εφιάλτης για τους σχεδιαστές και τους οπαδούς του.

Επιπλέον, ο Μπεν Γκουριόν ήταν βαθιά πεπεισμένος ότι η εποχή της εξαιρετικής ευημερίας δεν θα διαρκούσε, καθώς βασιζόταν στη συνενοχή των περισσότερων συγγενών του θύματος με τους βασανιστές του. Ως αποτέλεσμα, ήταν εξίσου πεπεισμένος ότι η ισραηλινή οντότητα κινδύνευε να εξαφανιστεί. Ήταν στη λογική των πραγμάτων και ο Γκόλντμαν περιγράφει με ακρίβεια την ψυχολογία του φίλου του και αναφέρει αυτές τις λέξεις:

Σύντομα θα γίνω εβδομήντα χρονών. Λοιπόν, Nαούμ, θα με ρωτούσες αν θα πεθάνω και θα ταφώ σε εβραϊκό κράτος θα πω ναι: σε δέκα χρόνια, σε δεκαπέντε χρόνια, πιστεύω ότι θα υπάρχει ακόμα ένα εβραϊκό κράτος. Αλλά αν με ρωτήσεις αν ο γιος μου ο Έιμος, ο οποίος θα γίνει πενήντα στο τέλος του έτους, έχει πιθανότητες να πεθάνει και να ταφεί σε εβραϊκό κράτος, θα σου απαντήσω: πενήντα τοις εκατό.

Αλλά τελικά, τον διέκοψα, πώς μπορείς να κοιμηθείς με την ιδέα μιας τέτοιας προοπτικής ενώ είσε πρωθυπουργός του Ισραήλ;

«Ποιος λέει ότι κοιμάμαι;» απάντησε απλά. .

Ο Γκόλντμαν είπε ότι ήταν «απογοητευμένος από αυτή την απαισιοδοξία. Επιπλέον, προσπάθησε να εξηγήσει τον λόγο της κατάφωρης αντίφασης μεταξύ της λογικής του Μπεν Γκουριόν και της συμπεριφοράς του που βασίζεται στη στρατιωτική δύναμη και μόνο στη στρατιωτική δύναμη. Η ανάλυση αξίζει προσοχής επειδή ανοίγει τη δυνατότητα πολλών συγκρίσεων:

« Το επιθετικό του πείσμα, και η ανικανότητα να κάνει παραχωρήσεις, τον εμπόδισε να ακολουθήσει τις συμβουλές της νοημοσύνης του. Η καλύτερη απόδειξη αυτού είναι ότι, μόλις απομακρύνθηκε από την εξουσία, η νοημοσύνη ανέκτησε τα δικαιώματά της· Έγινε μάλιστα «Γκολντμανιστής», δηλώνοντας ότι πρέπει να επιστραφούν όλα τα κατεχόμενα από το 1967 εδάφη (, Σημ: εκτός από την Ιερουσαλήμ) .

Εκτός από την Ιερουσαλήμ!; Τι στείρα αποδεδειγμένη προσέγγιση στα γεγονότα! Ωστόσο, ο Ben Gurion περίμενε το χειρότερο για την οντότητα που βοήθησε να δημιουργηθεί και αναγνώρισε, μέσα σε αυτήν, το δικαίωμα των Παλαιστινίων σε ολόκληρη τη χώρα τους. Αλλά ήταν γιος και αιχμάλωτος του ρατσιστικού ενστίκτου του Ισραηλινού ατόμου. Από αυτή την άποψη, ο Goldmann θα ρίξει ένα ενδιαφέρον φως:

"Κάποτε του είπα, "Κατάφερες να κάνεις κάτι που μόνο ο Καλός Θεός έχει κάνει πριν από εσένα. Όχι μόνο δημιούργησες το κράτος του Ισραήλ, αλλά διαμόρφωσες τον νέο Ισραηλινό Εβραίο με την δική σου εικόνα.

Λοιπόν, αυτό δεν είναι κακό, έτσι δεν είναι; αναφώνησε.

Περίμενε λίγο, απάντησα. Δεν είμαι σίγουρος ότι ο Καλός Θεός ήταν τόσο επιτυχημένος στη δημιουργία του ανθρώπου, οπότε δεν είμαι σίγουρος ότι κατάφερες να δημιουργήσεις το Ισραηλινό. . »

Αυτή είναι η άποψη του Goldmann και του συνεργάτη του για αυτή την πατρότητα της ατυχίας. Τώρα, αν συγκρίναμε τα παιδιά και τα εγγόνια με αυτόν που τα μοντελοποιούσε στην εικόνα του, θα βρίσκαμε ότι απέχουν πολύ από το να έχουν κληρονομήσει τη νοημοσύνη του, ακόμα και αν δεν ακολουθούσε πάντα αυτό που του υπαγόρευε. Από την άλλη, έμαθαν τα μαθήματά του διαπράττοντας τη μία σφαγή μετά την άλλη στον βασανισμένο και καταπιεσμένη παλαιστινιακό λαό, μουσουλμάνο ή πιστό στον Σύρο-Παλαιστίνιο Χριστό.

Ως εκ τούτου, βλέπουμε μια τρομερή τραγωδία, καθώς τα κράτη ψεύδονται, καθυστερούν και υποστηρίζουν σιωπηρά τον ισραηλινό ρατσισμό, ξεκινώντας από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τις κυβερνήσεις του καταραμένου αραβικού σιωνισμού.



Αλλά το αποτέλεσμα της αντιπαράθεσης είναι σίγουρο, όπως προέβλεψε ο Μπεν Γκουριόν: πενήντα τοις εκατό, ή λιγότερο, πολύ λιγότερο...

Τις τελευταίες ημέρες της ζωής του, ο Nahum Goldmann προσπάθησε να ανοίξει μια νέα σελίδα ενεργώντας με τέτοιο τρόπο ώστε η σιωνιστική οντότητα να αποσυντεθεί με το χαμηλότερο δυνατό ανθρώπινο κόστος. Για να γίνει αυτό, προσπάθησε να σώσει την ιδέα ενός ειρηνικού οικισμού και άνοιξε τις πόρτες της Ευρώπης στην PLO μέσω των μαθητών του, όπως ο Αυστριακός Bruno Kreisky, ο Γερμανός Willy Brandt, ο Γάλλος Pierre Mendès France, κλπ. Και στις 3 Ιουλίου 1982, ενώ η Βηρυτός ήταν υπό πολιορκία, εξέδωσε μια δήλωση με τον Μέντες Γαλλίας και τον Φίλιπ Κλούτζνικ καλώντας το Ισραήλ να άρει την πολιορκία για να διευκολύνει τις διαπραγματεύσεις με την PLO. Στην πραγματικότητα, δεν σεβόταν τους Ισραηλινούς διπλωμάτες και τους έβλεπε ως πηγή κινδύνου για τους Εβραίους του κόσμου.

Σήμερα, ο παλαιστινιακός λαός μάχεται με απερίγραπτο θάρρος και ακλόνητη αποφασιστικότητα, και πράγματι, οι διαδοχικές γενιές τους δεν ενέδωσαν και βασίζονται στον εαυτό τους. Αρκεί να υποστηρίζεται από τους πιστούς συμμάχους του για να πάει προς τη νίκη στην Ιερουσαλήμ και την υπόλοιπη Παλαιστίνη από το ποτάμι στη θάλασσα.

Χασάν Χαμαντέ Λιβανέζος συγγραφέας και ερευνητής 18/05/2021

Πηγή: Al-Akhbar (Λίβανος) https://al-akhbar.com/Palestine/306151


« ... μετά από την ολοκλήρωση μιας επιχείρησης (σ.σ. όπως των Καλαβρύτων) πρέπει αμέσως να αρχίσει προπαγάνδα με την οποία να πεισθούν οι κά­τοι­κοι ότι οι κομ­μουνιστές είναι υπεύθυνοι για ό,τι έγινε. Δηλώσεις που έρχονται αργά έχουν σαν αποτέ­λε­σμα μόνο την επιβάρυνση της Γερμανικής Βέρμαχτ επειδή θεωρούνται σαν δικαιολογίες...»
Απόρρητη έκθεση ( non paper της εποχής) υπ΄αρ. . 3449/16.12.1943 του Στρατηγού Speidel για τη σφαγή των Καλαβρύτων.


Θα μπορούσε να είναι και σημερινό non paper του Μπίμπι Νετανιάχου, με κάποιες αλλαγές

« ... μετά από την ολοκλήρωση μιας επιχείρησης , όπως αυτή ενάντια στη Γάζα, πρέπει αμέσως να αρχίσει προπαγάνδα με την οποία να πεισθούν οι κά­τοι­κοι ότι η Χαμάς είναι υπεύθυνη για ό,τι έγινε. Δηλώσεις που έρχονται αργά έχουν σαν αποτέ­λε­σμα μόνο την επιβάρυνση του ισραηλινού στρατού επειδή θεωρούνται σαν δικαιολογίες...»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

GILAD ATZMON* • Unz Review, Comite Valmy, MAY 15, 2021
Μετάφραση: Μ.Στυλιανού

Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες πτυχές του πολέμου του Γιομ Κιπούρ (1973) ήταν ότι σηματοδότησε μια ξαφνική μετάβαση από τη μανιακή υπεροψία του Ισραήλ στη μελαγχολία, την απάθεια και την κατάθλιψη.

Μετά την εξαιρετική στρατιωτική νίκη τους το 1967, οι Ισραηλινοί ανέπτυξαν μια αλαζονική περιφρονητική στάση απέναντι στους Άραβες και τις στρατιωτικές τους ικανότητες. Οι ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες προέβλεψαν ότι θα χρειαστούν χρόνια για να ανακάμψουν οι αραβικοί στρατοί. Ο ισραηλινός στρατός δεν πίστευε ότι ο Άραβας στρατιώτης είχε την ικανότητα να πολεμήσει, πόσο μάλλον να πετύχει μια νίκη.

Αλλά στις 6 Οκτωβρίου 1973, οι Ισραηλινοί αντιμετώπισαν μια καταστροφική έκπληξη. Αυτή τη φορά ο Άραβας στρατιώτης ήταν πολύ διαφορετικός. Η ισραηλινή στρατιωτική στρατηγική, που βασίζεται στην αεροπορική υπεροχή και τους γρήγορους ελιγμούς εδάφους που υποστηρίζονται από άρματα μάχης, αποδείχθηκε αναποτελεσματική μέσα σε λίγες ώρες. Η Αίγυπτος και η Συρία, με τη βοήθεια νέων σοβιετικών αντιαρματικών και πυραύλων εδάφους-αέρος, κατάφεραν να διαλύσουν τη δύναμη του Ισραήλ. Τις πρώτες μέρες του πολέμου το Ισραήλ υπέστη βαριές απώλειες. Η ηγεσία και η ανώτατη στρατιωτική διοίκηση ήταν σε κατάσταση απελπισίας. Ωστόσο, αυτού του είδους η κρίση δεν ήταν ακριβώς ένα σπάνιο γεγονός στην εβραϊκή ιστορία.

Το ισραηλινό στρατιωτικό φιάσκο στο πρώτο στάδιο του πολέμου ήταν μια επανάληψη ενός τραγικού συνδρόμου που είναι τόσο παλιό όσο και οι ίδιοι οι Εβραίοι. Αυτά τα επαναλαμβανόμενα σενάρια περιλαμβάνουν εβραϊκή συλλογική αλαξονεία που οδηγείται από μια ισχυρή αίσθηση εξαιρετικότητας (επίλεκτος λαός) και οδηγούν σε τρομακτικές συνέπειες. Αυτό το αποκαλώ "σύνδρομο Γιομ Κιπούρ".

Στη δεκαετία του 1920 στο Βερολίνο, η εβραϊκή ελίτ εκόμπαζε για τη δύναμή της. Μερικοί πλούσιοι Εβραίοι ήταν πεπεισμένοι ότι η Γερμανία και η πρωτεύουσά της ήταν ο παιχνιδότοπος τους. Εκείνη την εποχή, μερικοί Γερμανοί Εβραίοι κυριαρχούσαν στον τραπεζικό τομέα και επηρέαζαν την πολιτική και τα μέσα ενημέρωσης της Γερμανίας. Επιπλέον, η Σχολή της Φρανκφούρτης (καθώς και άλλη εβραϊκή σχολή σκέψης) ήταν ανοιχτά αφοσιωμένη στον πολιτισμικό ξεριζωμό των Γερμανών, όλα στο όνομα της «προόδου», της «ψυχανάλυσης», του ερωτισμού, της «φαινομενολογίας και του «πολιτιστικού μαρξισμού». Στη συνέχεια, σχεδόν «από το πουθενά», εμφανίστηκε ένα παλιρροιακό κύμα δυσφορίας και τα υπόλοιπα είναι γνωστά.

Αλλά υπήρξε μια ξαφνική αλλαγή στη γερμανική συνείδηση; Θα έπρεπε ο γερμανικός «αντισημιτισμός» της δεκαετίας του 1930 να αποτελέσει έκπληξη; Καθόλου. Όλα τα αναγκαία σημάδια ήταν παρόντα για κάποιο χρονικό διάστημα. Στην πραγματικότητα, οι πρώτοι Σιωνιστές όπως ο Χερζλ και ο Noρντάου προέβλεψαν σωστά την αναπόφευκτη άνοδο των ευρωπαϊκών αντιεβραϊκών συναισθημάτων στα τέλη του 19ου αιώνα. Ήταν το σύνδρομο Γιομ Κιπούρ, η ίδια αλαζονεία που εμπόδισε την εβραϊκή ελίτ του Βερολίνου να αξιολογήσει την αυξανόμενη αντίθεση γύρω τους.

Αυτό που βλέπουμε σήμερα στο Ισραήλ είναι προφανώς μια τραγική εκδήλωση του ίδιου συνδρόμου. Για άλλη μια φορά, οι Ισραηλινοί πιάστηκαν απροετοίμαστοι. Για άλλη μια φορά η μανία της παντοδυναμίας αντικαθίσταται από μελαγχολία. Για άλλη μια φορά οι Ισραηλινοί δεν κατάφεραν να εκτιμήσουν τις στρατιωτικές δυνατότητες της Χαμάς. Απέτυχαν να διαγνώσουν την αυξανόμενη απόγνωση των Ισραηλινών Αράβων και να αναγνωρίσουν την πιθανότητα ότι η απογοήτευσή τους θα μπορούσε να κλιμακωθεί σε μάχες στους δρόμους ή ακόμη και σε εμφύλιο πόλεμο.

Οι Ισραηλινοί υπέκυψαν στην παραισθησιακή σκέψη ότι η παλαιστινιακή υπόθεση είχε εξατμιστεί. Ήταν πεπεισμένοι ότι το σπάσιμο του Κινήματος Μποϋκοτάζ του Ισραήλ και η πείνα του πληθυσμού της Γάζας είχαν διαλύσει το παλαιστινιακό εθνικό όραμα . Ωστόσο, η Χαμάς είναι αυτή που κατάφερε να κερδίσει την πιο κρίσιμη νίκη ενώνοντας τους Παλαιστινίους στην Παλαιστίνη, στα στρατόπεδα και στη Διασπορά, μαζί με μουσουλμάνους από όλο τον κόσμο. Αυτή η ενότητα είναι σημαντική, ιδίως υπό το πρίσμα της πολιτικής διαίρεσης του Ισραήλ που οδεύει προς τις πέμπτες εκλογές.

Για άλλη μια φορά, η ισραηλινή αλαζονεία αντικαθίσταται από βαθιά θλίψη. Το Ισραήλ θα μπορούσε να θέσει στον εαυτό του ορισμένα απαραίτητα ερωτήματα: Τι είναι αυτό που κάνουμε λάθος; Γιατί επαναλαμβάνεται η ιστορία μας; Υπάρχει κάτι που μπορούμε να κάνουμε για να αλλάξουμε το πεπρωμένο μας; Αντί αυτής της απαραίτητης ενδοσκόπησης, το Ισραήλ κάνει το αντίθετο. Αντί να αναλύει την παρούσα κρίση υπό το φως παρόμοιων γεγονότων στο παρελθόν, το Ισραήλ επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη. Αναφέρεται στην τρέχουσα κρίση ως έναν ακόμη «γύρο βίας». Διερευνά τις στρατηγικές και τακτικές δυνατότητες που θα «επιβάλουν στη Χαμάς κατάπαυση του πυρός». Το Ισραήλ ουσιαστικά εικάζει για το επίπεδο του μακελειού που θα ρίξει τους «Άραβες στα γόνατα» για άλλη μια φορά.

Το Ισραήλ αυτοπροσδιορίζεται ως εβραϊκό κράτος και τα τραγικά λάθη του καθορίζονται φυσικά από αυτό το γεγονός. Εάν το Γιομ Κιπούρ είναι μια εβραϊκή ημέρα ενδοσκόπησης, το σύνδρομο Γιομ Κιπούρ είναι το άμεσο αποτέλεσμα της πλήρους ανικανότητας για αυτογνωσία. Ωστόσο, μπορεί κανείς να αναρωτηθεί αν ο Εβραίος μπορεί να χειραφετηθεί από το εβραϊκό πεπρωμένο και το σύνδρομο Γιομ Κιπούρ ειδικότερα; Όπως και ο πρώιμος σιωνιστής Bernard Lazare. Πιστεύω ότι το μόνο που χρειάζεται είναι η απομάκρυνση από την ιδέα της εξαιρετικότητας . Αλλά μόλις απογυμνωθεί από την πεποίθηση του περιούσιου λαού, δε απομένουν πολλά από τον σύγχρονο εβραϊκό ταυτισμό.

Υποθέτω ότι αγγίζουμε την πιο καταστροφική υπαρξιακή πτυχή του συνδρόμου Γιομ Κιπούρ. δεν υπάρχει εβραϊκή συλλογική ιδεολογική απόδραση για τον Εβραίο. Βασικά έχουμε να κάνουμε με ένα πολιτισμικό και πνευματικό κενό.

Τείνω να πιστεύω ότι η μόνη οδός διαφυγής από το σύνδρομο Γιομ Κιπούρ είναι ατομική: Η αυτό-επιβαλλόμενη εξορία. Αφήστε το γκέτο αργά τη νύχτα, συρθείτε κάτω από το φράχτη, σκάψτε μια σήραγγα κάτω από τον «τοίχο διαχωρισμού». Μόλις βγείτε στη γη των ελεύθερων, προχωρήστε ήσυχα και σεμνά σε αναζήτηση του ανθρώπινου και του καθολικού.

O Gilad Atzmon είναι εβραϊκού θρησκεύματος διάσημος Βρετανός μουσικός, μυθιστοριογράφος, δοκιμιογράφος και πολιτικός ακτιβιστής και αναλυτής, ιδίως για τα δικαιώματα των Παλαιστινίων, το Ισραήλ και τις πολιτικές ταυτότητας.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Bruno Guigue *, Comité Valmy,16-5-21
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού 

Το πιο αποκρουστικό στο παλαιστινιακό δράμα είναι, φυσικά, η βαρβαρότητα του κατακτητή, η αποικιακή έπαρσή του, η περιφρόνησή του για τη ζωή των άλλων, η άνεσή του στη δολοφονία, η αλαζονεία του ως νικητή σε εύκολη νίκη, η ήσυχη συνείδηση του όταν τραβάει τη σκανδάλη, η δειλία του όταν δολοφονεί αμάχους, ο εθισμός του στο έγκλημα. Αλλά είναι επίσης αυτή η αβυσσαλέα κακή πίστη, αυτή η υποκρισία του επιτιθέμενου που υποδύεται τον αμυνόμενο, αυτό το ψέμα που βγαίνει από το στόμα του όταν ισχυρίζεται ότι υπερασπίζεται τον εαυτό του, όταν καταδικάζει την τρομοκρατία, όταν τολμά να επικαλεστεί αυτοάμυνα, όταν μιλάει για αντισημιτισμό.

Τρομοκράτες, οι Παλαιστίνιοι μαχητές; Όχι, είναι μαχητές της αντίστασης, αληθινοί, εκείνοι που αγωνίζονται για την πατρίδα, για τη γη των προγόνων τους, για να ζήσουν ειρηνικά, μια μέρα, σε αυτή την Παλαιστίνη της οποίας ο εισβολέας θέλει να τους αρπάξει, για αυτή την Παλαιστίνη της οποίας το κράτος αποικιστής θεωρεί τον εαυτό του θεματοφύλακα, όταν δεν είναι παρά μόνο ένας παράνομος κατακτητής, ένας σφετεριστής.

Νόμιμη αυτοάμυνα του Ισραήλ; Ας είμαστε σοβαροί: η μόνη αυτοάμυνα που αξίζει είναι αυτή του παλαιστινιακού λαού, όχι του αποικιακού στρατού, αυτή του κατακτημένου που αντιστέκεται, όχι του κατακτητή που καταπιέζει. Των μαχητών της αντίστασης, που έχουν δίκιο να πολεμούν και που ξέρουν ότι αν η τιμή είναι με το μέρος τους, η ατίμωση είναι στην αντίπαλη πλευρά.

Μας λένε ότι η τρέχουσα αντιπαράθεση οφείλεται στην αδιαλλαξία των εξτρεμιστών και των δύο πλευρών. Αλλά αυτή η εξίσωση του κατακτητή και των κατακτημένων είναι τραγελαφική, είναι μια εξαπάτηση. Από πότε η αντίσταση είναι εξτρεμιστική; Είναι η κατοχή που είναι εξτρεμιστική, με τη συνεχή βία της, αυτήν την μόνιμη ταπείνωση στην οποία υποβάλλεται ο λαός, αυτήν την διαρθρωτική καταδυνάστευση, αυτό το αφόρητο μολύβδινο κάλυμμα που καταπιέζει έναν πληγωμένο λαό, του οποίου τα ξεσπάσματα εξέγερσης, ευτυχώς, δείχνουν ότι δεν ηττάται. Όχι, η τελική ευθύνη για τη βία στην Παλαιστίνη δεν μοιράζεται, δεν είναι 50/50, επειδή είναι αποτέλεσμα της κατοχής και του αποικισμού, και οι Παλαιστίνιοι δεν ευθύνονται για την αδικία στην οποία υπόκεινται.

Υπάρχουν θάνατοι και από τις δύο πλευρές, ναι, και καμία απώλεια αμάχων δεν δικαιολογείται. Αλλά όταν η αναλογία των θυμάτων είναι 1 προς 30, είναι σκανδαλώδες να προσποιούμαστε ότι αυτός είναι ένας κλασικός πόλεμος μεταξύ δύο στρατών σε μια συνηθισμένη μάχη. Γιατί αυτός ο πόλεμος δεν ξεκίνησε σήμερα, είναι μια εθνοκτονία, μια προσπάθεια να αφανιστούν οι Παλαιστίνιοι, να τους περικλείσουν στα μπαντουστάν του σιωνιστικού απαρτχάιντ.

Αυτός ο πόλεμος δεν είναι ένας συνηθισμένος πόλεμος, είναι ο αγώνας μεταξύ μιας κατοχικής δύναμης και μιας ένοπλης αντίστασης, και δεν θα είναι αρκετό να ζητούμε τον τερματισμό της βίας για να τεθεί τέλος σε αυτόν. Αυτό που είναι τόσο απεχθές όσο και γελοίο στους αφορισμούς της δυτικής διπλωματίας, είναι αυτή η σιωπηρή σύσταση για τον αφοπλισμό των Παλαιστινίων. Τους ζητούν να τα παρατήσουν, να παραιτηθούν, να δεχτούν τον ζυγό, προσποιούμενοι ότι αγνοούν τους λόγους για τους οποίους δεν θα το πράξουν, ούτε σήμερα ούτε αύριο.

Παραμένει, φυσικά, αυτή η κατηγορία αντισημιτισμού, ανεξάντλητα επαναλαμβανόμενη , παβλοβιανή τεχνική, αξιολύπητη βλακεία και αποκρουστική υποκρισία, που εξακοντίζεται στο πρόσωπο όλων εκείνων που υποστηρίζουν τον αγώνα των Παλαιστινίων. Και όμως, αν ήξεραν, αυτοί οι απατεώνες : Ο αντισημιτισμός, όταν αποδεικνύεται, είναι ένας λεκές στο άτομο που τον βιώνει. Αλλά όταν χρησιμοποιείται σαν συκοφαντία για αντισιωνισμό, είναι μια βρωμιά για αυτόν που εκτοξεύει αυτή την ψευδή κατηγορία. Μπορείτε πάντα να εκμεταλλεύεστε αυτή την συκοφαντία, αλλά προσέξτε, μπορεί μια μέρα να σας γυρίσει κατάμουτρα..

Δύναμη ακαταμάχητη της προπαγάνδας, όταν προκαλεί το ύπουλο πέρασμα από τον ένα όρο στον άλλο, δημιουργεί την κακοήθη αντιστροφή με την οποία ο εκτελεστής γίνεται θύμα και ο αντισιωνισμός ονομάζεται αντισημιτισμός. Αυτή η κατηγορία, εννοείται, είναι ένα όπλο μαζικού εκφοβισμού, το οποίο επιτρέπει στις δουλοπρεπείς κυβερνήσεις, που υπηρετούν πανευτυχείς τον ιμπεριαλισμό και τον σιωνισμό, να αγοράζουν μια καλλωπισμένη συνείδηση. Αξιοθρήνητη διπλωματία, συνενοχή με το έγκλημα που φτιασιδώνεται με όλες τις αρετές, και που ποτέ δεν παύει να αγγίζει τον πάτο. Οι Παλαιστίνιοι, από την άλλη πλευρά, έχουν καταλάβει εδώ και πολύ καιρό ότι δεν έχουν τίποτα να περιμένουν από αυτούς τους Ευρωπαίους που θα τους πνίξει μια μέρα η δειλία τους.



*Ο Bruno Guigue είναι ένας απρόσβλητου κύρους Γάλλος διανοούμενος, πολιτικός αναλυτής, ανάστημα των δυο κορυφαίων γαλλικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων (Ecole Normale, Ecole Nationale de l Administration). Τα άρθρα του μεταφράζονται σε δέκα γλώσσες.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Λάβαμε το ακόλουθο μήνυμα σήμερα το πρωί από τον φίλο μας κάτοικο Γάζας, Παλαιστίνης Ζιαντ Μεντούχ. Από τον ίδιο λάβαμε και τις φωτογραφίες που δημοσιεύουμε. Ο Ζιαντ είναι οικονομολόγος, πολιτικός επιστήμων, γλωσσολόγος, ποιητής και Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αλ-Ακσά της Γάζας. ‘Εχει εκδόσει επτά ποιητικές συλλογές στα αραβικά και μία στα γαλλικά (https://bandungspirit.org/IMG/pdf/bsb-issue-1-24-avril-2021_compressed.pdf). Του ευχόμαστε ολόψυχα ο Θεός να τον προστατεύσει και όλους τους κατοίκους της μαρτυρικής πόλης του.

Δ.Κ.


Είναι 9 το πρωί Παρασκευή 14 Μαίου 2021

Προσωρινός απολογισμός 450 επιδρομές σε δύο ώρες

Η γενοκτονία συνεχίζεται!

Πέμπτη μέρα της ισραηλινής επίθεσης κατά της λωρίδας της Γάζας

Μια νύχτα τρομερή και φονική

450 επιδρομές από 160 στρατιωτικά αεροσκάφη στη διάρκεια δύο ωρών στον Βορρά της λωρίδας της Γάζας.


Φοβερό!

Ένας πληθυσμός τρομοκρατημένος

2000 κάτοικοι χωρίς στέγη μετά την καταστροφή των σπιτιών τους και των επίπλων τους.

Προσωρινός απολογισμός στις 9 το πρωί της Παρασκευής 14ης Μάιου

120 δολοφονημένοι Παλαιστίνιοι εκ των οποίων τριάντα παιδιά, δεκαπέντε γυναίκες και πέντε ηλικιωμένοι μέχρις αυτή τη στιγμή
630 τραυματίες μεταξύ των οποίων 150 παιδιά, 60 γυναίκες και πέντε δημιοσιογράφοι

Και συνεχίζεται!
Η γενοκτονία συνεχίζεται!


Μαζική καταστροφή παντού στη λωρίδα της Γάζας

Αστικές υποδομές στοχοποιήθηκαν και επλήγησαν


Πέντε μεγάλα κτίρια κατεστράφησαν ολοκληρωτικά
Εκατό σπίτια κατεστραμμένα
Είκοσι δημόσια κτήρια γκρεμισμένα
Δέκα σχολεία βομβαρδίστηκαν και έπαθαν ζημιές
Δύο πανεπιστήμια επλήγησαν
Έξι εργοστάσια κατεστραμμένα
Τρεις δήμοι επλήγησαν


Πέντε ηλεκτροπαραγωγικοί σταθμοί έπαθαν ζημιές
Εννέα κλινικές και ιατρικά κέντρα επλήγησαν
Δεκα οκτώ δημοσιογραφικοί οργανισμοί κατεστραμμένοι
Τρεις τράπεζες κατεστραμμένες
Δεκαεπτά σωματεία βομβαρδισμένα
Δύο λαϊκές αγορές επλήγησαν
Τριάντα καταστήματα κατεστραμμένα
Πέντε αγροτικοί συνεταιρισμοί επλήγησαν.
Επτά φυτείες έπαθαν ζημιές.
Δύο στάδια στοχοποιήθηκαν.
Οκτώ τζαμιά επλήγησαν
Δεκατέσσερα πηγάδια νερού κατεστραμμένα


Πλήρες κλείσιμο όλων των περασμάτων

Κλείσιμο της περιοχής αλιείας με ισραηλινή στρατιωτική διαταγή

Η κατεχόμενη Παλαιστίνη αντιστέκεται!

Η Γάζα που χτυπιέται αντιστέκεται, επιμένει και υπάρχει!

Ο αγώνας συνεχίζεται!

Ζήτω η αλληλεγγύη!

Η Παλαιστίνη θα ζήσει!

Η δικαιοσύνη θα θριαμβεύσει


πηγή 



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Δημιουργία του βρετανού καλλιτέχνη δρόμου Banksy, μια φάτνη-μινιατούρα με το θείο βρέφος στο εσωτερικό, τη Μαρία και τον Ιωσήφ να στέκουν πλάι της, με φόντο τμήμα του τσιμεντένιου Τείχους του Ισραήλ στο οποίο χάσκει μια τρύπα από οβίδα το ωστικό κύμα της οποίας έχει σχηματίσει ένα αστέρι και στο οποίο υπάρχουν γκραφίτι που εικονίζουν μια καρδιά, που αντιπροσωπεύει την αγάπη, καθώς και το σήμα της ειρήνης, παρουσιάστηκε σε ξενοδοχείο της Βηθλεέμ, στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη.

Το έργο έχει τίτλο Scar of Bethlehem – «H ουλή της Βηθλεέμ», λογοπαίγνιο με την έκφραση Star of Bethlehem, το Αστέρι της Βηθλεέμ – κι άρχισε να εκτίθεται στο Walled Off Hotel, το οποίο άνοιξε ο ίδιος ο αινιγματικός καλλιτέχνης το 2017 και βρίσκεται ουσιαστικά πάνω στο Τείχος.

Τα Χριστούγεννα ταυτίζονται με το Αστέρι της Βηθλεέμ, αυτό που «οδήγησε» τους τρεις μάγους «εκεί όπου γεννήθηκε ο Ιησούς», εξήγησε ο διευθυντής του ξενοδοχείου, ο Ουίσαμ Σάλσα. «Εδώ βλέπουμε μια ουλή, μια τρύπα στο Τείχος, που το σημαδεύει, όπως και τη ζωή στη Βηθλεέμ σήμερα», πρόσθεσε ο ίδιος.

Οι Αρχές του Ισραήλ χαρακτηρίζουν το Τείχος απαραίτητο μέτρο ασφαλείας, το οποίο αποτρέπει κυρίως την παρείσφρηση Παλαιστίνιων βομβιστών-καμικάζι στην ισραηλινή επικράτεια. Οι Παλαιστίνιοι το θεωρούν σύμβολο της καταπίεσης και της αρπαγής από τις δυνάμεις κατοχής εδαφών που ήθελαν να γίνουν μέρος του μελλοντικά κυρίαρχου και ανεξάρτητου κράτος τους.

Για τον Αρνό Λουσιάν, τουρίστα από τη Γαλλία, το έργο αυτό γεννά ελπίδα. «Είναι μια βιβλική σκηνή που μετατρέπεται σε πολιτικό σχόλιο», εξήγησε. «Το μήνυμα είναι πολύ ενδιαφέρον, είναι το μήνυμα της ειρήνης για τους Παλαιστίνιους και τους Ισραηλινούς, νομίζω είναι πολύ όμορφο έργο τέχνης», πρόσθεσε ο Γάλλος αναφερόμενος στη δημιουργία του Μπάνκσι, η ταυτότητα του οποίου συνεχίζει να περιβάλλεται από μυστήριο.

Στο κέντρο της Βηθλεέμ, τόπο γέννησης του Ιησού για τους χριστιανούς, προσκυνητές και τουρίστες από όλο τον κόσμο συρρέουν τις τελευταίες ημέρες στην Πλατεία της Φάτνης ενόψει Χριστουγέννων.

Περίπου το 1% του παλαιστινιακού πληθυσμού στη Δυτική Όχθη, τη Λωρίδα της Γάζας και την Ανατολική Ιερουσαλήμ είναι χριστιανοί.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Απαγορεύουν Δίκες για Αφγανιστάν και Παλαιστίνη

Απειλές Μπόλτον και Πομπέο κατά δικαστών προκαλούν παραίτηση Γερμανού δικαστή, με δηλώσεις καταγγελίας.

του Μιχαήλ Στυλιανού

Ρεπορτάζ του ρωσικού τηλεοπτικού δικτύου ΡΤ μετέδωσε –κατ’ αποκλειστικότητα- την είδηση ότι ο Αμερικανός υπουργός των Εξωτερικών Μάϊκ Πομπέο, για να αποτρέψει την έρευνα εγκλημάτων πολέμου στο Αφγανιστάν και την Παλαιστίνη, προειδοποίησε ότι οποιοσδήποτε αναμιχθεί σε παρόμοιες έρευνες θα χάσει την βίζα του και θα υποστεί τις συνέπειες.

Ο κ. Πομπέο εξήγησε ότι τα μέτρα είναι αναγκαία επειδή οποιαδήποτε ανάκριση για καταγγελλόμενα εγκλήματα πολέμου και βασανιστήρια εις βάρος των ΗΠΑ, θα αποτελούσαν απειλή κατά του αμερικανικού κράτους δικαίου. Οι βίζες θα αφαιρεθούν ή θα αποκλεισθούν για οποιονδήποτε αναμείχθηκε σε τέτοιες έρευνες ή έστω εισηγήθηκε μιαν ανάκριση του Διεθνούς Δικαστηρίου Εγκλημάτων (ICC) «εις βάρος μέλους του αμερικανικού προσωπικού.»

Το Διεθνές Δικαστήριο εξετάζει ήδη αίτημα διερεύνησης πιθανών αμερικανικών εγκλημάτων πολέμου στο Αφγανιστάν, κατά τον εικοσαετή πόλεμο, που άφησε 100,000 Αφγανούς νεκρούς. Το γραφείο του Γενικού Εισαγγελέως του δικαστηρίου αναφέρει ότι «υφίσταται λογική βάση» να πιστεύεται ότι «εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας» διαπράχθηκαν και εξακολουθούν να διαπράττονται από δυνάμεις ξένων κυβερνήσεων στο Αφγανιστάν.

Ο Πομπέο απροκάλυπτα δήλωσε ότι τα μέτρα που ανακοίνωσε αποβλέπουν να αναγκάσουν το δικαστήριο να εγκαταλείψει την ενδεχόμενη έρευνα και ότι η Ουάσιγκτον είναι αποφασισμένη να αυξήσει την πίεση εάν το δικαστήριο δεν συμμορφωθεί:

«Είμαστε προετοιμασμένοι να λάβουμε πρόσθετα μέτρα, που περιλαμβάνουν και οικονομικές κυρώσεις, εάν το Διεθνές Δικαστήριο Εγκλημάτων δεν αλλάξει πορεία» δήλωσε ο Αμερικανός υπουργός των Εξωτερικών.

Το Δικαστήριο απάντησε αυθημερόν, ότι θα συνεχίσουν την έρευνά τους «ανεμπόδιστοι» από την απειλητική δήλωση του κ. Πομπέο και θα ενεργήσουν κατά τις επιταγές του Διεθνούς Δικαίου και όχι τις απειλές της Ουάσιγκτον.

Δικαστής του Διεθνούς Δικαστηρίου Παραιτείται καταγγέλλοντας «βάναυση παρέμβαση»
Το Οίκημα του Δικαστηρίου Διεθνών Εγκλημάτων, στην Χάγη.
Ένας ανώτερος δικαστής του Δικαστηρίου Διεθνών Εγκλημάτων του ΟΗΕ στην Χάγη υπέβαλε την παραίτησή του μετά τις αμερικανικές απειλές κατά δικαστών που ερευνούν καταγγελλόμενα αμερικανικά εγκλήματα πολέμου στο Αφγανιστάν.

Ο δικαστής Christoph Flügge, εργάστηκε στο Δικαστήριο Διεθνών Εγκλημάτων και στο ειδικό Διεθνές Δικαστήριο για την Γιουγκοσλαβία από το 2008. Πιο πρόσφατα συμμετείχε στις προκαταρκτικές έρευνες καταγγελιών ότι μέλη των αμερικανικών στρατιωτικών υπηρεσιών και πράκτορες της CIA βασάνιζαν αιχμαλώτους στο Αφγανιστάν.

Ο δικαστής Flügge δήλωσε στην γερμανική εφημερίδα Zeit ότι υπέβαλε την παραίτησή του μετά τις απροκάλυπτες απειλές Αμερικανών αξιωματούχων, περιλαμβανομένης της ομιλίας του Αμερικανού Συμβούλου Ασφαλείας Τζον Μπόλτον, που ευχήθηκε «θάνατο στο Δικαστήριο»:

« Εάν αυτοί οι δικαστές αναμιχθούν ποτέ στις εσωτερικές υποθέσεις των ΗΠΑ, ή ερευνήσουν έναν Αμερικανό πολίτη –είπε ο κ. Μπόλτον- η αμερικανική κυβέρνηση θα κάνει ότι μπορεί ώστε να μη επιτραπεί σε αυτούς τους δικαστές η είσοδος στις ΗΠΑ και να υποστούν ίσως και εγκληματική δίωξη», ανέφερε ο δικαστής Flügge, σε συνέντευξή του στην Zeit, που αναδημοσιεύτηκε στην Γκάρντιαν.

«Ο Αμερικανός Σύμβουλος Ασφαλείας εκφώνησε την ομιλία του σε στιγμή που η Χάγη σχεδίαζε προκαταρκτικές έρευνες σε βάρος Αμερικανών στρατιωτών που είχαν κατηγορηθεί ότι βασάνιζαν ανθρώπους στο Αφγανιστάν», εξήγησε ο Δικαστής Flügge. « Οι αμερικανικές απειλές κατά των δικαστών δείχνουν καθαρά ένα νέο πολιτικό κλίμα. Είναι συγκλονιστικό. Ποτέ δεν έχω ακούσει τέτοια απειλή».

Η Ομιλία του Τζων Μπόλτον έγινε τον Σεπτέμβριο, ένα χρόνο αφ΄ ότου το Δικαστήριο Διεθνών Εγκλημάτων άρχισε να ερευνά καταγγελίες ότι τουλάχιστον 61 κρατούμενοι στο Αφγανιστάν είχαν βασανιστεί από Αμερικανούς στρατιώτες και άλλοι 27 από την CIA, σε μυστικές φυλακές στο Αφγανιστάν και στο εξωτερικό, σύμφωνα με τον εισαγγελέα Fatou Bensouda.

Στην ομιλία του, ο Αμερικανός Σύμβουλος Ασφαλείας υποσχέθηκε επίσης να προστατεύσει από το Δικαστήριο Διεθνών Εγκλημάτων και τους πολίτες του Ισραήλ, το οποίο κατηγορείτο εκείνες τις μέρες για την διάπραξη εγκλημάτων πολέμου εναντίον αμάχων Παλαιστινίων. Προειδοποίησε ότι οι ΗΠΑ θα αγνοήσουν τα εντάλματα σύλληψης, θα απαγορεύσουν σε δικαστές και εισαγγελείς την είσοδο στην χώρα και ακόμη θα τους δικάσουν σε αμερικανικά δικαστήρια.

Ο Flügge είπε ότι οι συνάδελφοί του «έμειναν εμβρόντητοι» μπροστά στην εικόνα των ΗΠΑ «να βγάζουν τόσο βαρύ πυροβολικό», αλλά πρόσθεσε « ταιριάζει πάντως με την νέα αμερικανική γραμμή: Είμαστε το Νο1 και στεκόμαστε πάνω από τον Νόμο».

Αργότερα το Κογκρέσο ψήφισε τον Νόμο Προστασίας Μελών των Αμερικανικών Υπηρεσιών, που υποχρεώνει τον Πρόεδρο να εμποδίσει οποιαδήποτε δίωξη Αμερικανού από το Δικαστήριο Διεθνών Εγκλημάτων.

Το ρεπορτάζ του ΡΤ μεταφέρει σχόλια ειδότων απο την πείρα του επισήμου αυτού οργάνου του ΟΗΕ για την τήρηση του Διεθνούς Δικαίου. Ο βρετανός δημοσιογράφος Neil Clark είπε ότι κατά το παρελθόν η Ουάσιγκτον επεδίωκε να επηρεάσει το διεθνές δικαστικό σώμα εκ του πλαγίου, μέσω εξωτερικών διαύλων και μεθόδων ίντριγκας. Αλλά με την νέα κυβέρνηση, «παρέμβαση και επιθέσεις γίνονται τώρα απροκάλυπτα. Είναι, ξέρετε, η αυτοκρατορία με βγαλμένη την μάσκα.»

Ο διεθνής δικηγόρος Christopher Black, με προσωπική πείρα του Διεθνούς Δικαστηρίου, εξήγησε πως οι ΗΠΑ, που είχαν υπογράψει αλλά δεν επικύρωσαν το καταστατικό του θεσμού, πετύχαιναν να ελέγχουν το σημαντικό αυτό Διεθνές όργανο. Το πετύχαιναν «προπάντων μέσω των προσώπων-κλειδιών που είχαν εγκαταστήσει στο Δικαστήριο Διεθνών Εγκλημάτων, όπως εισαγγελείς και κάποιους δικαστές που ήταν πρόθυμοι να συμμορφώνονται στις υποδείξεις.»

Όταν η ήπια δύναμη δεν αρκεί, τότε παίρνει τον λόγο η τραχεία, εξήγησε. Ένας δικαστής σε υπόθεση (πελάτη) μου απειλήθηκε, από Αμερικανούς που δούλευαν εκεί, ότι εάν δεν αφαιρούσε ορισμένες παραγράφους από το κείμενο της απόφασης που αθώωνε τον στρατηγό που υπερασπίστηκα, τότε ο πελάτης μου «θα αντιμετώπιζε φυσικά προβλήματα». Αυτό είναι το είδος των γκανγκστερικών μεθόδων που χρησιμοποιούν για να επιτύχουν τους στόχους τους σε αυτά τα δικαστήρια.

Και οι δύο σχολιαστές υποστήριξαν ότι η Ουάσιγκτον χρησιμοποίησε τις αποφάσεις του ΔΔΕ για να συντρίψει ανυπότακτες κυβερνήσεις διαφόρων χωρών, όπως στην πρώην Γιουγκοσλαβία, στην Ρουάντα και στην Σιέρα Λεόνε. Ο Christopher Black, ανάφερε σχετικά ότι « στην περίπτωση μου, στην δίκη της Ρουάντας, όχι μόνο το δικαστήριο υποβλήθηκε σε πιέσεις, αλλά και εγώ ο ίδιος, κατά την διάρκεια της δίκης, απειλήθηκα από την CIA για να πάψω να θέτω ερωτήματα και να παρουσιάζω στοιχεία που δεν τους άρεσαν

Ο Βρετανός δημοσιογράφος Neil Clark αναφέρθηκε σε χαρακτηριστική περίπτωση εργαλειοποίησης του ΔΔΕ στην καταστροφή της Λιβύης. Είπε ότι το 2011 ο Μουαμάρ Καντάφι προσκάλεσε την ένοπλη αντιπολίτευση σε διαπραγματεύσεις. Μια μέρα αργότερα, «ο εισαγγελέας του Δικαστηρίου Διεθνών Εγκλημάτων εξέδωσε ένταλμα σύλληψης του Καντάφι, του γιού του και του επικεφαλής της μυστικής υπηρεσίας του, για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, ανατινάσσοντας έτσι την δυνατότητα συμβιβασμού και σωτηρίας της Λιβύης. «Η πρακτική είναι παλιά. Από της ίδρυσης των διεθνών δικαστηρίων και οργανισμών, οι ΗΠΑ προσπάθησαν να διεισδύσουν και να τα χρησιμοποιήσουν για τις δικές τους επιδιώξεις», είπε ο Neil Clark.

Σχετικά, στο ρεπορτάζ αναφέρεται, ότι ο δικαστής Christoph Flügge είναι εκείνος που διατύπωσε την διαφωνία του σε αποφάσεις κατά τις επίμαχες δίκες στο Διεθνές Δικαστήριο Εγκλημάτων στην Γιουγκοσλαβία. Κατ’ επανάληψη αρνήθηκε να δεχτεί την διάπραξη γενοκτονίας από τους Σέρβους σε βάρος των Βοσνίων στην Σρεμπρένιτσα *–και γι’ αυτό παραμερίστηκε σε σειρά από δίκες.

Επικριτές αυτού του δικαστηρίου επισημαίνουν ότι οι πλείστοι όσων δίκασε ήταν Σέρβοι ή Μαυροβούνιοι, ένδειξη προκατάληψης κατά της πρώην γιουγκοσλαβικής ηγεσίας.

Σημείωση: *Την κρίση αυτή του Δικαστή επιβεβαίωσε ο τότε Γάλλος επιτελάρχης, στρατηγός Γκαλουά, σε ραδιοφωνική συνέντευξη/εξομολόγησή του, στις παραμονές του θανάτου του προ τριετίας.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σε αυτή την «παραίνεση» κατέληξε η ανεξάρτητη ευρωβουλευτής Σοφία Σακοράφα, σε μια ομιλία γεμάτη ειρωνεία  κατά τη σημερινή συζήτηση στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τα πρόσφατα γεγονότα στη Γάζα.
Έχοντας αναφερθεί πολλές φορές στο παρελθόν κατά τις αλλεπάλληλες συζητήσεις που έχουν προηγηθεί, τόσο στην τραγική ανθρωπιστική κατάσταση που επικρατεί στη μεγαλύτερη φυλακή του κόσμου, όσο και στις εγκληματικές ενέργειες και πράξεις του Ισραήλ και έχοντας ζητήσει επανειλημμένως να πάρει η Ευρωπαϊκή Ένωση έστω κι ένα μέτρο ώστε να πιεστεί το Ισραήλ, έκλεισε την ομιλία της χαρακτηρίζοντας τη σημερινή συζήτηση στην ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου «προσβλητικά ειρωνική πάνω στα χιλιάδες  μνήματα άμαχων, απάτριδων Παλαιστινίων» .

Ακολουθεί ολόκληρη η ομιλία:

Κύριοι συνάδελφοι,

Μετά την επική μάχη που έδωσαν τα ηρωικά Ισραηλινά στρατεύματα για να αποκρούσουν την απαράδεκτη επίθεση χιλιάδων πεινασμένων, ξυπόλυτων, ανάπηρων, παιδιών και γερόντων Παλαιστινίων, κατοίκων της πανίσχυρης στρατιωτικής δύναμης της Γάζας, πιστεύω ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν πρέπει να μείνει απαθής και ουδέτερη, αλλά να αναλάβει αποτελεσματικές πρωτοβουλίες, προκειμένου να αποτρέψει το ενδεχόμενο εκδήλωσης μιας παρόμοιας επίθεσης εναντίον του ανυπεράσπιστου Ισραήλ!

Χαιρετίζω με ιδιαίτερη ικανοποίηση την πρόοδο των εργασιών του υποθαλάσσιου τείχους  -μοναδικό στον κόσμο, όπως δήλωσε ο Λίμπερμαν- αλλά και την κατασκευή του υπόγειου τείχους γύρω από τα σύνορα της Γάζας, ώστε να μην απειλείται το Ισραήλ, ούτε από ψάρια, ούτε από ποντίκια, που θα έρχονται από τη Γάζα και θα είναι σίγουρα μέλη της τρομοκρατικής οργάνωσης Χαμάς!

Σας προτείνω, η Ευρωπαϊκή Ένωση να χρηματοδοτήσει αυτό το έργο και να προταθούν οι εμπνευστές του για το βραβείο Ζαχάρωφ!

Κύριοι συνάδελφοι δυστυχώς και η σημερινή συζήτησή μας αποδεικνύεται προσβλητικά  ειρωνική πάνω στα χιλιάδες μνήματα άμαχων, απάτριδων Παλαιστινίων. Και σας καλώ όλους σ΄ αυτή την αίθουσα να ξαναθυμηθούμε τι σημαίνει κατοχή και τι αντίσταση”.


toy FINIAN CUNNINGHAM |Strategic Culture, 18.05.2018 | 

Αυτή την εβδομάδα ο Πρόεδρος Πούτιν εγκαινίασε μιαν νέα γέφυρα 19 χιλιομέτρων, που συνδέει την χερσόνησο της Κριμαίας με την Νότια Ρωσία. Χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, στην κατεχόμενη Παλαιστίνη, συνέβαινε μια σφαγή από Ισραηλινούς στρατιώτες, με την πλήρη υποστήριξη των ΗΠΑ, που εγκαινίαζαν μια νέα πρεσβεία.
Τα δυο γεγονότα δεν είναι τόσο άσχετα όσο θα μπορούσε να νομίσει κανείς με την πρώτη ματιά. Και τα δύο συνδέονται με «προσάρτηση» -την μια μυθολογική, την άλλη πολύ πραγματική. Αλλά η Δυτική υποκρισία  κατασκευάζει γεγονότα.
Ενώ οι Αμερικανοί επίσημοι άνοιγαν την νέα πρεσβεία στην Ιερουσαλήμ με τελετουργία και πανηγυρικούς, κάπου 60 άοπλοι Παλαιστίνιοι διαδηλωτές σκοτώνονταν ψύχραιμα από Ισραηλινούς επίλεκτους σκοπευτές. Ανάμεσα στους νεκρούς ήταν οκτώ παιδιά. Χιλιάδες άλλοι  σακατεύτηκαν από ένσφαιρα πυρά. Η αιματοχυσία θα αυξηθεί στις μέρες που έρχονται.
Η μετατόπιση της αμερικανικής πρεσβείας από το Τελ Αβίβ στην κατεχόμενη από το Ισραήλ πόλη της Ιερουσαλήμ, που διέταξε ο Πρόεδρος Τραμπ, αποδοκιμάστηκε από την πλειονότητα των κρατών. Η αμερικανική κίνηση προκαταλαμβάνει οποιονδήποτε διακανονισμό ειρήνης, που προβλεπόταν να καθιερώσει τα ανατολικά Ιεροσόλυμα ως πρωτεύουσα του μελλοντικού παλαιστινιακού κράτους.
Η απόφαση του Τραμπ να μεταφέρει την αμερικανική πρεσβεία προσυπογράφει εμπράκτως τις ισραηλινές διεκδικήσεις επί ολόκληρης της Ιερουσαλήμ, ως της «αδιαίρετης πρωτεύουσας του Εβραϊκού Κράτους». Το Ισραήλ έχει καταλάβει όλη την Ιερουσαλήμ από τον πόλεμο του 1967, παραβιάζοντας το διεθνές δίκαιο.
Με άλλα λόγια, η Ουάσιγκτον μετακινήθηκε, από την σιωπηρή αποδοχή, σε απροκάλυπτα συνένοχη πολιτική ευθυγράμμιση με την ισραηλινή προσάρτηση  παλαιστινιακών εδαφών, προσάρτηση που συνεχίζεται με επεκτάσεις επί επτά δεκαετίες από της ιδρύσεως του κράτους του Ισραήλ το 1948. Η τώρα ντε φάκτο αμερικανική έγκριση της προσάρτησης της Ιερουσαλήμ, που σηματοδοτήθηκε με το άνοιγμα εκεί της αμερικανικής πρεσβείας, είναι το επιστέγασμα 70 χρόνων ισραηλινής επέκτασης και κατοχής.
Στο μεταξύ, τα εγκαίνια από τον Πούτιν της γέφυρας, που συνδέει την νότια Ρωσία με την Κριμαία, αποτελεί μιαν επίκαιρη υπόμνηση της ασύστολης υποκρισίας του αμερικανικού κράτους και των Ευρωπαίων συμμάχων του.
Αφότου η Κριμαία ψήφισε με 96% την επανένωσή της με την ιστορική πατρίδα της, Ρωσία, στο δημοψήφισμα του 2014, η Ουάσιγκτον και οι σύμμαχοί της δεν έπαψαν να διαμαρτύρονται για την δήθεν «προσάρτηση της Κριμαίας»  από την Μόσχα.
Περιφρονώντας το γεγονός ότι ο λαός της Κριμαίας παρακινήθηκε να οργανώσει το δημοψήφισμα για την ένωση από το αιματηρό πραξικόπημα στην Ουκρανία, τον Φεβρουάριο του 2014, από  οργανωμένους νέο-ναζί υποστηριζόμενους από την CIA, εναντίον μιας δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης. Ο πληθυσμός της Κριμαίας ψήφισε σε ένα ειρηνικά οργανωμένο δημοψήφισμα (και υπό διεθνή εποπτεία), να αποχωριστεί από την Ουκρανία και να επανενωθεί με την Ρωσία, της οποίας ήταν τμήμα από το 1783, μέχρι το 1954 που ο Ουκρανός Κρουτσώφ την υπήγαγε αυθαίρετα στην αρμοδιότητα της Σοβιετικής Δημοκρατίας της Ουκρανίας.
Επί τέσσερα χρόνια τώρα, οι Δυτικές κυβερνήσεις, τα συστημικά ΜΜΕ, οι «δεξαμενές σκέψεις» όπως και η διευθυνόμενη από τις ΗΠΑ στρατιωτική συμμαχία του ΝΑΤΟ, οργάνωσαν μιαν εντατική αντιρωσική εκστρατεία οικονομικών κυρώσεων, σπίλωσης και προσβλητικών κηρυγμάτων, όλων από της έδρας του αυθαίρετου ισχυρισμού ότι η Ρωσία «προσάρτησε» την Κριμαία.
Οι σχέσεις ΗΠΑ και Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης με την Ρωσία ωθήθηκαν στον καταψύκτη ενός νέου και ενδεχόμενα καταστροφικού Ψυχρού Πολέμου, με υποτιθέμενο κίνητρο την αρχή ότι η Μόσχα παραβίασε το Διεθνές Δίκαιο και άλλαξε τα σύνορα δια της βίας. Και η δήθεν «προσάρτηση» της Κριμαίας προβάλλεται ως ένδειξη ότι η Μόσχα απειλεί την Ευρώπη με επεκτατική επιδρομή. Ο Πούτιν καθυβρίστηκε ως «νέος Χίτλερ» ή «Νέος Στάλιν» ανάλογα με τον ιστορικό αναλφαβητισμό του  κατηγόρου.
Αυτή η Δυτική διαστρέβλωση των γεγονότων που συνέβησαν στην Ουκρανία το 2014 και στην συνέχεια, μπορεί γρήγορα να αποστομωθεί, με την παράθεση ακλόνητων γεγονότων ως κραυγαλέα πλαστογραφία για την συγκάλυψη της πραγματικά παράνομης παρέμβασης της Ουάσιγκτον και των συμμάχων της στις κυρίαρχες υποθέσεις της Ουκρανίας. Σε συντομία, η Δυτική επέμβαση στην Ουκρανία στόχευε στην αλλαγή καθεστώτος, για την αποσταθεροποίηση της Ρωσίας και την προώθηση των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στα σύνορά της.
Αυτός είναι ο ένας δρόμος για την κατεδάφιση του Δυτικού αφηγήματος περί Ουκρανίας και Κριμαίας. Με την παρουσίαση πραγματικών γεγονότων, όπως η καθοδηγημένη από την CΙΑ χρησιμοποίηση επίλεκτων σκοπευτών ψευδούς σημαίας, που πυροβολούσαν τους διαδηλωτές (σημ: και αστυνομικούς) στο Κίεβο τον Φεβρουάριο του 2014. ΄Η την συνεχιζόμενη, με Δυτική βοήθεια, στρατιωτική επίθεση, από νέο-φασιστικές δυνάμεις του Κιέβου, εναντίον των υπό απόσχιση δημοκρατιών του Ντονμπάς, στην  Ανατολική Ουκρανία.
Η άλλη οδός για την κατεδάφιση του Δυτικού αφηγήματος  περνά από την  εξέταση και παρουσίαση  του πόσο γνήσιος, ειλικρινής και αδιαίρετος είναι ο σεβασμός της Δύσης στις αρχές Δικαίου που επικαλείται εναντίον της προσάρτησης ξένων εδαφών.
Ακούγοντας τις ατέλειωτες οιμωγές των Δυτικών κυβερνήσεων και των ΜΜΕ για την –σύμφωνα με την εκδοχή τους- ρωσική  προσάρτηση της Κριμαίας, θα πίστευε κανείς ότι ο υποτιθέμενος σφετερισμός εδαφών αποτελεί βαρύτατη παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου. Και θα περιέβαλλε με απεριόριστο θαυμασμό την αδιάλλακτη προσήλωση της Ουάσιγκτον και των Ευρωπαίων στην υπεράσπιση της εδαφικής κυριαρχίας, κρίνοντας από την ιερή αγανάκτησή τους κατά κάθε «προσάρτησης».
Ωστόσο, τα τραγελαφικά εγκαίνια της αμερικανικής πρεσβείας στην Ιερουσαλήμ, συνοδευόμενα από την σφαγή άοπλων, διαμαρτυρόμενων Παλαιστινίων, δείχνουν ότι  η Δυτική ηθική εξέγερση κατά της «προσάρτησης» δεν είναι παρά μια θεατρική απάτη. Σε επτά δεκαετίες επεκτεινόμενης παράνομης κατοχής παλαιστινιακών εδαφών από τους Ισραηλινούς η Ουάσιγκτον και οι Ευρωπαίοι δεν εκδήλωσαν καμιάν αντίδραση.
Αλλά όταν πρόκειται για την Κριμαία, μολονότι οι ισχυρισμοί τους είναι αστήρικτοι, οι Δυτικές δυνάμεις δεν σταματούν να θρηνούν για την «προσάρτησή» της από την Ρωσία, ως εάν πρόκειται για το μεγαλύτερο έγκλημα στην Ιστορία.
Χειρότεροι από ένοχοι υποκρισίας, οι ΗΠΑ και η Ε Ε υπήρξαν συνένοχοι δια της σιωπής, επιτρέποντας στο Ισραήλ να συνεχίζει να προσαρτά ολοένα και περισσότερα παλαιστινιακά εδάφη, παρά την ωμή παραβίαση του διεθνούς νόμου. Περιοδικές σφαγές και ολόκληροι πληθυσμοί κρατούμενοι σε βάρβαρη στρατιωτική πολιορκία στην Λωρίδα και της Γάζας και στην Δυτική Όχθη, ουδέποτε συνάντησαν κάποια αποτελεσματική αντίθεση από τις Δυτικές δυνάμεις.
Αυτήν την εβδομάδα η Ουάσιγκτον προχώρησε ένα βήμα περισσότερο, με το να  πανηγυρίσει ουσιαστικά την ισραηλινή προσάρτηση παλαιστινιακού εδάφους, κατά  τον προκλητικότερο τρόπο, με το άνοιγμα πρεσβείας στην κατεχόμενη Ιερουσαλήμ. Και στην συνέχεια, επιπλέον της παραβίασης του διεθνούς δικαίου, έχουμε την άσεμνη δήλωση του Λευκού Οίκου του Τραμπ, που υπερασπίστηκε την σφαγή αόπλων πολιτών ως «μια πράξη αυτό-άμυνας», από τους παράνομα κατέχοντες και εξοπλισμένους από τις ΗΠΑ Ισραηλινούς στρατιωτικούς. Μια  άδεια εκτελέσεων από τον Λευκό Οίκο.
Η πρεσβευτής των ΗΠΑ στον ΟΗΕ Νίκι Χάλι, επί μήνες κραυγάζει υστερικά κατηγορίες κατά της Ρωσίας για παραβιάσεις στην Ουκρανία και στην Συρία. Αλλά για τις μαζικές δολοφονίες Παλαιστινίων αυτήν την εβδομάδα, η Χάλι δεν είπε λέξη. Τα μόνα λόγια της ήταν συγχαρητήρια στο Ισραήλ για την νέα αμερικανική πρεσβεία στην κατεχόμενη Ιερουσαλήμ.
΄Ετσι, την επόμενη φορά που θα ακούσουμε την Ουάσιγκτον και τους Ευρωπαίους συμμάχους της να κάνουν κήρυγμα για Ρωσία και «προσάρτηση», η μόνη οφειλόμενη απάντηση είναι η περιφρόνηση για την φτηνή υποκρισία τους και την ουσιαστική αδιαφορία που έμπρακτα δείχνουν για τα δικαιώματα των Παλαιστινίων και την γενοκτονία  αυτού του λαού, υπο μια κατοχή στηριζόμενη από την Δύση.

Ο FINIAN CUNNINGHAM έχει διατελέσει ρεπόρτερ, ανταποκριτής σχολιογράφος και στέλεχος μεγάλων βρετανικών και αμερικανικών ειδησεογραφικών οργανισμών, όσο μπορούσε να γράφει όσα έβλεπε κα όσα με διασταυρούμενο έλεγχο διαπίστωνε πως παρουσιάζουν τα πραγματικά γεγονότα. ΄Εχει γράψει πάρα πολλά άρθρα επί διεθνών θεμάτων, που έχουν δημοσιευθεί σε πολλές γλώσσες.
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού



[Ο τίτλος ανήκει στο δημοσίευμα του Consortium News, οργάνου ομάδας Αμερικανών ανεξάρτητων δημοσιογράφων και στεγάζει κείμενο συνέντευξης του διακεκριμένου συγγραφέα και δημοσιογράφου Max Blumenthal στον ποιητή και δημοσιογράφο  . Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε στις 30 Απριλίου, αλλά τα πολυαίμακτα γεγονότα που συνεχίζονται επιδεινούμενα στη Λωρίδα της Γάζας (52 νεκροί -1700 τραυματίες την Δευτέρα) επιβάλλουν την δημοσίευσή του για την κατατόπιση του ελληνικού κοινού, από πηγή αναμφισβήτητης αντικειμενικότητας, δοθέντος ότι αμφότεροι οι συντελεστές της συνέντευξης είναι εβραϊκής καταγωγής. Για λόγους σύντμησης του μεγάλου κειμένου οι ερωταποκρίσεις συμπυκνώνονται σε ενιαία κατάθεση μαρτυρίας]

Παρουσίαση Μιχαήλ Στυλιανού

Dennis J Bernstein: Μαθαίνω πως ήσουν πρόσφατα στην Λωρίδα της Γάζας. Βρέθηκες εκεί λίγο προτού αρχίσει η σφαγή μπροστά από τον συνοριακό φράκτη (στις 30 Μαρτίου)
Max Blumenthal :΄Ημουν εκεί μόλις βδομάδες πριν από την Μεγάλη Πορεία της Επανόδου, όταν Ισραηλινοί ελεύθεροι σκοπευτές άρχισαν να πυροβολούν απλούς ανθρώπους στην Γάζα, που βάδιζαν στο τείχος των συνόρων για να διαμαρτυρηθούν για την φυλάκισή τους στο ύπαιθρο. Μόλις άρχιζαν οι προετοιμασίες για την πορεία.
Είχα την ευκαιρία να συνομιλήσω με την σύζυγο ενός καρκινοπαθούς στον οποίο είχαν αρνηθεί την άδεια εξόδου για να υποβληθεί σε θεραπεία. Τον είχαν ουσιαστικά καθηλώσει στο κρεβάτι του θανάτου ενώ η κατάστασή του ήταν επιδεκτική θεραπείας στην Δυτική ΄Οχθη. ΄Ηταν ένας από τις εικοσάδες ανθρώπων καταγεγραμμένων από το Κέντρο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Αλ Μεζάν στην Λωρίδα τη Γάζας στους οποίους αρνούνταν άδεια εξόδου και ήσαν καταδικασμένοι σε θάνατο.
Μερικοί αναρωτούνται γιατί οι άνθρωποι ορμούν στα σύνορα και εκθέτουν την ζωή τους σε κίνδυνο βαδίζοντας προς τις κάνες των Ισραηλινών σκοπευτών. Πρέπει να καταλάβεις πως κάθε οικογένεια στην Γάζα έχει μιαν ιστορία σαν κι’ αυτή.
--Μετέδωσες ένα συγκλονιστικό βίντεο με Ισραηλινούς στρατιώτες να πυροβολούν πίσω από αυτόν ηλεκτρισμένο φράκτη. Μια εικόνα τους δείχνει να πυροβολούν και να γελάνε.
Το βίντεο δόθηκε στην δημοσιότητα τους «Σπάζοντας την Σιωπή», μια ομάδα πρώην και νυν Ισραηλινών στρατιωτών, που ομολόγησαν τα εγκλήματα που διέπραξαν στην υπηρεσία τους. Εξασφάλισαν αυτό το βίντεο, που τραβήχτηκε μέσω της διόπτρας τουφεκιού και δείχνει έναν ελεύθερο σκοπευτή να πυροβολεί έναν άοπλο άνδρα και έπειτα να γελάει και ζητωκραυγάζει με το πόσο το απόλαυσε.
Είναι πράγματι αποκαλυπτικό για τον τρόπο με τον οποίο ο μέσος Ισραηλινός βλέπει τους ανθρώπους της Λωρίδας της Γάζας. Απλά δεν τους βλέπουν σαν ανθρώπους, ιδιαίτερα οι νεότεροι Ισραηλινοί, που δεν συναναστράφηκαν με Παλαιστινίους αφότου η Λωρίδα της Γάζας σφραγίστηκε το 2006. Οι Ισραηλινοί έχουν επικοινωνία μαζί τους απλά ως ελεύθεροι σκοπευτές ή τηλεχειριστές ιπταμένων ρομπότ. Μόνο μια μικρή μειονότητα Ισραηλινών τους βλέπει σαν ανθρώπους.
΄Εγιναν κάποιες διαμαρτυρίες στο Τελ Αβίβ εναντίον των σφαγών που μόλις συνέβησαν και ένας από τους επικεφαλής της διαμαρτυρίας, ο Tamar Sandberg, που ανήκει σε ένα αριστερό εθνικιστικό κόμμα, το Meretz, κακοποιήθηκε άγρια από τα ισραηλινά καθεστωτικά ΜΜΕ. Πολλοί Ισραηλινοί που έχουν ερωτήματα για το τι συμβαίνει προτιμούν να αυτολογοκρίνονται.
--Αυτό που συμβαίνει με τους διαδηλωτές και τους ελεύθερους σκοπευτές δείχνει ποια είναι η σημερινή ισραηλινή πολιτική. Είναι η τωρινή κατάσταση χειρότερη από ότι ήταν προ πενταετία;
-- Η κατάσταση είναι η ίδια από το 1948 μέχρι σήμερα. Μπορεί να την περιγράψεις ως «Δημογραφική Μηχανική». Φαντάσου τις ΗΠΑ να κηρύσσονται επίσημα Λευκό Χριστιανικό Κράτος. Και τα εκατομμύρια κατοίκων που δεν είναι λευκοί και χριστιανοί να πρέπει να μαντρωθούν και ο αριθμός τους να περιοριστεί κατά κάποιο τρόπο, ώστε να μη απειληθεί η καθαρότητα του λευκού χριστιανικού κράτους.
Αυτό είναι το Ισραήλ, το Εβραϊκό κράτος, όπου ο μεγαλύτερος πληθυσμός της ιστορικής Παλαιστίνης δεν ήταν Εβραίοι και εκδιώχθηκαν από το Ισραήλ, 750.000 από αυτούς. Τριάντα με σαράντα τοις εκατό εκτοπίστηκαν στην Λωρίδα της Γάζας. Από τον πληθυσμό της Γάζας 70-80% είναι πρόσφυγες ή απόγονοι προσφύγων. Δεν μπορούν να γυρίσουν στο Ισραήλ επειδή δεν είναι Εβραίοι. Το Ισραήλ δεν θα είναι εβραϊκό κράτος εάν επιστρέψουν εκεί και κάνουν οικογένειες. ΄Ετσι το Ισραήλ πρέπει να τους περιορίσει με κάθε μέσο.
Το 2006 το Ισραήλ επέβαλε κατάσταση πολιορκίας στην Γάζα, που σημαίνει πως τρόφιμα και αγαθά εισάγονται σε ποσότητα που αρκεί μόνο για να διατηρηθούν οι άνθρωποι ζωντανοί, όχι κι για να ευδοκιμήσουν. Αυτό για να αναγκάσουν τον πληθυσμό σε υποταγή. Ο κόσμος αρνήθηκε να υποταγεί. Δοκίμασαν διάφορους τρόπους αντίστασης, ακόμη και ένοπλους. Τώρα χρησιμοποιούν την ειρηνική αντίσταση του Γκάντι, αυτήν που συνιστούσαν οι Αμερικανοί φιλελεύθεροι επί χρόνια. Είχε αποτέλεσμα από την άποψη της  γνωστοποίησης της κατάστασής τους, αλλά δεν άλλαξε στο παραμικρό την πολιτική του Ισραήλ. Το Ισραήλ διατηρεί πάντοτε δια της βίας τα δημογραφικά του σύνορα. Το κίνητρο αυτή της πολιτικής δεν είναι η ασφάλεια, είναι η δημογραφία.


Έχει υποβληθεί καταγγελία από την ολλανδική κυβέρνηση κατά της ισραηλινής κυβέρνησης για τη δήμευση ηλιακών συλλεκτών που δωρήθηκαν σε παλαιστινιακό χωριό στη Δυτική Όχθη.
Οι ισραηλινές αρχές επιμένουν ότι παραλήφθηκαν εντολές διακοπής πριν από την επιδρομή σε μια ηλιακή φάρμα, η οποία, σύμφωνα με ισχυρισμούς, δεν διέθετε τις κατάλληλες οικοδομικές άδειες.
Σύμφωνα με τον Independent, το υβριδικό σύστημα ηλεκτροπαραγωγής diesel και ηλιακής ενέργειας εγκαταστάθηκε στο Jubbet al-Dhib, ένα χωριό που φιλοξενεί 150 άτομα, πέρυσι.
Ανεξάρτητα από αυτό, η ισραηλινή κυβέρνηση κατέσχεσε τα ηλιακά πάνελ, λέγοντας ότι δεν είχαν κατασκευαστεί με σωστές πολεοδομικές άδειες και άδειες λειτουργίας. Ο εξοπλισμός που ελήφθη έχει εκτιμώμενη αξία £ 307.000. Εκείνοι που αντιτίθενται στη δήμευση έχουν επισημάνει ότι είναι σχεδόν αδύνατο να αποκτηθούν οικοδομικές άδειες για νέα παλαιστινιακά σπίτια.

Αν και ο δήμαρχος του χωριού είπε στην παλαιστινιακή πύλη Ma'an News ότι οι ηλιακοί συλλέκτες καταστράφηκαν, ο Comet-ME (ο οργανισμός βοήθειας που εγκατέστησε τα πάνελ) δήλωσε ότι μεταξύ 60 και 90 συλλεκτών είχαν αφαιρεθεί ενώ ο υπόλοιπος εξοπλισμός καταστράφηκε από Ισραηλινές δυνάμεις. Απαντώντας στη δοκιμασία, το ολλανδικό Υπουργείο Εξωτερικών ζήτησε να επιστραφεί όλος ο εξοπλισμός στον Jubbet al-Dhib. Η κυβέρνηση εξετάζει επίσης  επόμενα μέτρα μπορούν να ληφθούν.

Σύμφωνα με τους ντόπιους χωρικούς, δεν γνώριζαν ότι το χωριό τους Jubbet al-Dhib είχε στοχοποιηθεί μέχρι που εμφανίστηκσν οι στρατιώτες του Ισραηλινού Στρατού (IDF). Σε δήλωσή του, η Coat, που είναι ο στρατιωτικός οργανισμός που είναι αρμόδιος για τον συντονισμό της ισραηλινής πολιτικής στις παλαιστινιακές περιοχές, δήλωσε ότι το χωριό είχε "άλλες πηγές ηλεκτρικής ενέργειας" εκτός από την "παράνομη αίθουσα ηλεκτρισμού". Η ισραηλινή εφημερίδα Haaretz αναφέρει ότι πριν να εγκατασταθεί το ηλιακό σύστημα, οι 150 κάτοικοι της Παλαιστίνης εξυπηρετούνταν από δύο «παλιές και θορυβώδεις» γεννήτριες ντίζελ ώστε να έχουν μόλις τρεις ώρες ενέργειας την ημέρα.

Σε όποιον παρακολουθεί επί σειρά ετών τη σύγκρουση μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων, αυτή η τελευταία εξέλιξη δεν προκαλεί έκπληξη. Αυτό όμως δεν είναι και σωστό. Το 2016, περισσότερες από 300 δομές στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη κατεδαφίστηκαν από τις ισραηλινές αρχές. Οι περισσότερες χρηματοδοτήθηκαν από την ΕΕ ή από διεθνείς ΜΚΟ, δήλωσε ένας ισραηλινός στρατιωτικός αξιωματούχος.

πηγή