Articles by "Θρησκευτικές ελευθερίες"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Θρησκευτικές ελευθερίες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πόσων ετών ήταν η Παναγία όταν άφησε τη γη; Ποια ήταν η ζωή της; Γιατί δεν βρέθηκε ποτέ το σώμα Της; Αυτές είναι τρείς βασικές ερωτήσεις τις απαντήσεις των οποίων γνωρίζουν λίγοι. Η Μαριάμ όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, πριν εξελληνιστεί σε Μαρία, ήταν η μονάκριβη κόρη ενός ηλικιωμένου ζευγαριού, της Άννας και του Ιωακείμ.

Όλη τους την ζωή πάλευαν να αποκτήσουν ένα παιδί όμως δεν είχαν σταθεί τυχεροί. Αντίθετα ζούσαν σε καθεστώς κοινωνικής απομόνωσης, αφού οι άτεκνοι εκείνη της εποχή θεωρούνταν λίγο έως πολλοί καταραμένοι ή όχι ευλογημένοι από τον Θεό.

Κατά την παράδοση η Αγία Άννα προσευχήθηκε στον Θεό δηλώνοντας πως αν της χάριζε ένα παιδί θα το αφιέρωνε σε Εκείνον. Λίγες μέρες μετά, ο αρχάγγελος Γαβριήλ επισκέφθηκε το ζευγάρι και τους ενημέρωσε πως οι προσπάθειες τους θα έχουν αποτέλεσμα και το παιδί τους θα είναι φορέας μιας ξεχωριστής αποστολής.

Παρά το προχωρημένο της ηλικίας του ζευγαριού, τα λόγια του αγγέλου βγήκαν αληθινά και γέννησαν ένα όμορφο κορίτσι.

Της έδωσαν το όνομα Μαριάμ, το οποίο σημαίνει βασίλισσα, κυρία αλλά και ελπίδα.

Όταν η Μαριάμ έγινε τριών ετών, οι γονείς της, τήρησαν την υπόσχεση τους και την οδήγησαν το Ναό όπου την παρέλαβε ένας ιερέας ο οποίος δεν ήταν άλλος από τον Προφήτη Ζαχαρία, τον πατέρα του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου.

Η Παναγία έζησε 12 χρόνια στο Ναό, στα Άγια των Αγίων. Κατά τη διδασκαλία της Εκκλησίας αυτός που της έφερνε καθημερινά τροφή ήταν ο ίδιος ο Αρχάγγελος Γαβριήλ.

Όταν ήρθε η ώρα να βγει από τον Ναό, οι ιερείς αποφάσισαν να την δώσουν σε κάποια οικογένεια, δεδομένου πως οι γονείς της είχαν ήδη φύγει από τη ζωή.

Τότε, γνωρίζοντες κατά την παράδοση, την ειδική αποστολή της Μαριάμ, βρήκαν έναν μεγάλο σε ηλικία άνδρα, τον Ιωσήφ, ο οποίος ήταν χήρος και πατέρας τριών παιδιών.

Τέσσερις μήνες έμεινε κοντά στον Ιωσήφ η Μαριάμ μέχρι να ξεκινήσει πλέον το θεϊκό σχέδιο.

Στη Ναζαρέτ όπου ζουσε την επισκέφθηκε ξανά ο Γαβριήλ όπου της είπε το ιστορικό: «Χαίρε κεχαριτωμένη• ο Κύριος μετά σου». Τότε έμαθε και η ίδια ποια ήταν η αποστολή της την οποία αποδέχτηκε με χαρά.

Λίγους μήνες αργότερα ο Ιησούς γεννήθηκε και η μητέρα του ήταν πάντοτε κοντά του, ακόμη και την στιγμή της Σταύρωσης.

Από το βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων γνωρίζουμε ότι η Παναγία παρέμεινε κοντά τους μέχρι την ημέρα της Πεντηκοστής.

Η τελευταία συνάντηση με τον αρχάγγελο που την συντρόφευε από τα τρια της χρόνια, έγινε τρεις μέρες πριν την κοίμησή Της.

Τότε ο Γαβριήλ την ενημέρωσε ότι πλέον ήρθε η ώρα, δίνοντας της μεγάλη χαρά αφού θα έβλεπε ξανά το παιδί Της. Η παράδοση αναφέρει ότι την τρίτη ήμερα από την εμφάνιση του αγγέλου, λίγο πριν κοιμηθεί η Θεοτόκος, οι Απόστολοι δεν ήταν όλοι στα Ιεροσόλυμα, αλλά σε μακρινούς τόπους όπου κήρυτταν το Ευαγγέλιο.

Τότε, ξαφνικά νεφέλη τους άρπαξε και τους έφερε όλους μπροστά στο κρεβάτι, όπου ήταν ξαπλωμένη η Θεοτόκος και περίμενε την κοίμηση Της. Μαζί δε με τους Αποστόλους ήλθε και ο Διονύσιος Aρεοπαγίτης, ο Άγιος Ιερόθεος ο διδάσκαλος του Διονυσίου, ο Απόστολος Τιμόθεος, και άλλοι.

Η ιστορία της Τίμιας Ζώνης της Παναγίας

Όταν εκοιμήθη, με ψαλμούς και ύμνους την τοποθέτησαν στο μνήμα της στη Γεσθημανή. Ο μοναδικός που δεν ήταν παρών στο γεγονός ήταν ο Απόστολος Θωμάς.

Λέει η παράδοση πως όταν η νεφέλη, το σύννεφο δηλαδή, μετέφερε τον Θωμά στη Γεσθημανή συνάντησε την Θεοτόκο την στιγμή της ανόδου Της στον ουρανό.

Εκείνη του χάρισε την ζώνη Της για να μπορεί να αποδείξει την συνάντησή τους.

Όταν ο Θωμάς πήγε και εξιστόρησε το γεγονός στους υπόλοιπους Αποστόλους, άνοιξαν τον τάφο και είδαν πως το σώμα έλειπε.

Η ηλικία της Παναγίας όταν κοιμήθηκε

Η Παναγία όταν μπήκε στο Ναό ήταν τριών ετών. Έμεινε στο ιερό δώδεκα χρόνια. Τρείς μήνες αφού βγήκε από το ιερό μέχρι τον Ευαγγελισμό και εννέα μήνες κυοφορία, δεκαέξι ετών γεννά τον Χριστό. Έζησε με τον Χριστό τριάντα δύο χρόνους, άρα 48 ετών ζει την Σταύρωση, την Ανάσταση και την Ανάληψή Του. Έζησε μετά απ’ την Πεντηκοστή άλλα έντεκα χρόνια και εκοιμήθη στη Γεσθημανή.

Ήταν 59 ετών.


πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Παρατείνεται το πρόγραμμα προσκύνησης της ιεράς εικόνος από 13/8 έως 23/8 και από τις 06.30΄ έως τα μεσάνυχτα.

Αυτό ανακοινώθηκε κατά τη συνέντευξη τύπου που παρέθεσαν από κοινού ο Δήμαρχος Θερμαϊκού, Γιώργος Τσαμασλής, και ο Μητροπολίτης Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς, κ. Ιουστίνος, με αφορμή τα νέα μέτρα που εξήγγειλε η Κυβέρνηση και αφορούν στην προστασία των πολιτών από τον Covid-19.

Πιο συγκεκριμένα, ο κ. Τσαμασλής τόνισε πως «την απόφαση για τη λήψη αυτών των μέτρων την πήραμε πριν μέρες σε συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στο Δημαρχείο και πολύ πριν τις νέες απαγορεύσεις που ανακοίνωσε η Κυβέρνηση. Τώρα, όμως, τα συνεχώς αυξανόμενα κρούσματα μας κινητοποίησαν ακόμη περισσότερο όλους, γι’ αυτό οι αλλαγές που γίνονται έχουν στόχο να προφυλάξουν το μέγιστο δυνατό τους πολίτες, ενώ θα τους δίνεται η δυνατότητα να εκπληρώσουν τα θρησκευτικά καθήκοντά τους με περισσότερη ασφάλεια».


Ο κ. Ιουστίνος από την πλευρά του τόνισε τη σημασία της αξίας της ανθρώπινης ζωής και «γι’ αυτό το λόγο η Εκκλησία μας, για να την προστατέψει, για να εκτονώσει το συνωστισμό της 22ας και 23ης Αυγούστου, αλλά και για να ικανοποιήσει το θρησκευτικό αίσθημα των πιστών, ανακοινώνει πως από τις 13/8 έως τις 23/8 και από τις 06.30΄ έως τα μεσάνυχτα η Εκκλησία θα είναι ανοιχτή για όποιον θέλει να προσκυνήσει την εικόνα Της».

Παράλληλα, θα πραγματοποιούνται σε καθημερινή βάση λατρευτικές εκδηλώσεις, το πρόγραμμα των οποίων επισυνάπτεται.

Δήμος και Μητρόπολη συνεργάζονται, ήδη, άριστα με το Α.Τ. Θερμαϊκού και τον Διοικητή, Αστυνόμο Α΄ Νικόλαο Τσώλα, ο οποίος θα φροντίσει για την τήρηση όλων των μέτρων ασφαλείας των επισκεπτών.

Υπενθυμίζεται πως οι πιστοί θα πρέπει να συμμορφώνονται με τα ισχύοντα μέτρα, να διατηρούν την απαιτούμενη απόσταση μεταξύ τους και να φορούν απαραιτήτως μάσκα.


ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΝΕΑΣ ΚΡΗΝΗΣ ΚΑΙ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ
******
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗΣ
ΝΕΑΣ ΜΗΧΑΝΙΩΝΑΣ

            Ἀπό τήν Ἱερά Μητρόπολη ἀνακοινώνεται ὅτι λόγῳ τῶν τελευταίων πορισμάτων τῆς ὑγειονομικῆς ἐπιτροπῆς περί COVID-19 ἡ λιτανεία τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος τῆς Παναγίας Φανερωμένης Νέας Μηχανιώνας δέν θά πραγματοποιηθεῖ.
            Καλεῖται ὁ εὐσεβής λαός, πού ἐπιθυμεῖ νά προσκυνήσει τό Ἱερό Σέβασμα τῆς Παναγίας μας, νά προσέλθει στή Χάρη της ὅχι μόνο τήν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς ἀλλά ὅλες τίς ἡμέρες τοῦ Αὐγούστου ἀποφεύγοντας τον συνωστισμό.
            Ἀνακοινώνονται οἱἀκόλουθες λατρευτικές ἐκδηλώσεις πρός ἐνημέρωσιν τοῦ χριστεπωνύμου πληρώματος.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σε νομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών προβλέπεται πώς η Εκκλησία μπορεί να προχωρά σε συμφωνίες με οφειλέτες και πιστωτές και να τακτοποιεί τα χρέη της. Γίνεται λόγος για τακτοποίηση υποθέσεων εκατομμυρίων ευρώ.

Μπορεί η Εκκλησία να κατέγραψε σημαντικές απώλειες εσόδων λόγω του «ειδικού» εορτασμού του Πάσχα σε συνθήκες κορωνοϊου. Μπορεί να διαβλέπει περεταίρω υστέρηση εσόδων από την απαγόρευση των πανηγυριών και κυρίως των εμπορικών πανηγυριών που συνδέονται με τις εμπορικές της δραστηριότητες. Φαίνεται όμως ότι η κυβέρνηση βρήκε τον τρόπο να …το ανταποδώσει.

Έτσι στο φορολογικό νομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών, που ξεκίνησε να συζητείται στην επιτροπή Οικονομικών του κοινοβουλίου, παρουσιάστηκε ως …εκ θαύματος ένα σχετικό άρθρο. Προβλέπει την δυνατότητα των εκκλησιαστικών Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου, να συνάπτουν συμφωνίες με δανειστές και οφειλέτες με βάση της οποίες μπορούν να εξοφλούν τα χρέη τους, να ρυθμίζουν τους όρους αποπληρωμής ενώ γίνεται λόγος και για την δυνατότητα παραγραφής.

Σύμφωνα με τα όσα αναφέρει το άρθρο (που κανείς εκ μέρους της κυβέρνησης δεν έχει ακόμη μπει στον κόπο να δώσει μία εξήγηση):

Άρθρο 90 Ρυθμίσεις εκκλησιαστικών ν.π.δ.δ.

1. Κατά την αληθή έννοια του άρθρου 57 του ν. 1591/1986 (Α΄ 50): α) στο άρθρο αυτό περιλαμβάνονται τα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου (ν.π.δ.δ.) της παρ. 4 του άρθρου 1 του ν. 590/1977 (Α΄ 146) και β) η εξαίρεση των παραπάνω ν.π.δ.δ. από το ν.δ. 496/1974 (Α΄ 204) δεν περιλαμβάνει και την εξαίρεση των κάθε είδους απαιτήσεών τους από το Κεφάλαιο Θ΄ του ν.δ. 496/1974.

2. Τα ν.π.δ.δ. της παρ. 1 μπορούν να συμφωνούν με κάθε οφειλέτη τους ρυθμίσεις για την ολοσχερή ή τμηματική εξόφληση, εφάπαξ ή περιοδικώς, των πάσης φύσεως απαιτήσεών τους και των προσαυξήσεων, πρόσθετων τελών και τόκων λόγω μη εμπρόθεσμης καταβολής τους, καθώς και την παροχή εκπτώσεων.

3. Η παραγραφή των κάθε είδους απαιτήσεων των ν.π.δ.δ. της παρ. 1 σε βάρος κάθε είδους οφειλέτη τους διακόπτεται με την αναγνώριση χρέους και αναστέλλεται από τη σύναψη της συμφωνίας της παρ. 2 και για όσο διάστημα η συμφωνία ισχύει.

Όπως εύκολα διαπιστώνει κανείς η διάταξη διαθέτει όλα εκείνα τα στοιχεία που τις δίνουν μια «αξιοπερίεργη» διάσταση: Γενικευμένη ρύθμιση χωρίς όρους και ειδικές αναφορές, περίπλοκη νομική διατύπωση με παραπομπή στην ισχύουσα νομοθεσία και αναφορά στην μαγική λέξη «παραγραφή».

Προκύπτει με σαφήνεια ότι η Εκκλησία μπορεί να συνάπτει συμφωνητικά με Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου, Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου φυσικά πρόσωπα, επιχειρηματίες προκειμένου να διαμορφώνει όρους αποπληρωμής δανείων. Σε αυτή την διαδικασία μπορεί να εμπλακεί ο ΟΔΕΠ (ακίνητη περιουσία της Εκκλησίας) το ΤΑΚΕ (συνταξιοδοτικό ταμείο κληρικών) αλλά και ιδιωτικού χαρακτήρα ιδρύματα από τα δεκάδες που συνεργάζονται με την εκκλησία. Όλη αυτή η διαδικασία μάλιστα να βρίσκεται εκτός δημόσιου λογιστικού. Μάλιστα η κατάθεση της συγκεκριμένης ρύθμισης δεν φαίνεται να έρχεται σε ουδέτερο χρόνο. Το αντίθετο αφού ξεκινά άμεσα η διαδικασία διαλόγου της επιτροπής των σχέσεων ανάμεσα σε κράτος και εκκλησία.

Αξίζει να σημειωθεί ότι σύμφωνα με όσα είπε στην Βουλή, ο πρώην υπουργός Παιδείας, Νίκος Φίλης «η προτεινόμενη ρύθμιση έχει και παρασκήνιο. Αφορά ρύθμιση χρεών ύψους αρκετών εκατομμυρίων, με πιο σημαντικό εκείνο του Ιδρύματος της Τήνου προς την Αποστολική Διακονία, ύψους τριών εκατομμυρίων ευρώ. Το θέμα του Ιδρύματος της Τήνου προφανώς αφορά τον Μητροπολίτη Σύρου-Τήνου, τον κύριο Δωρόθεο, ο οποίος προβάλλεται και ως διάδοχος για την Αρχιεπισκοπή, έχει απασχολήσει το πανελλήνιο και παλαιότερα και έχει η Βουλή προχωρήσει σε αλλαγή ρυθμίσεων για την λειτουργία του Ιδρύματος της Τήνου. Είναι λυπηρό, ότι προβάλλονται από Μέσα ενημέρωσης, ως επιχείρημα για αυτήν την ρύθμιση, οι προσωπικές σχέσεις που έχει ο κ. Δωρόθεος με την οικογένεια του Πρωθυπουργού».


πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


του Κωνσταντίνου Μάρκου 

Η αποδοκιμασία μιας βεβήλωσης στον 21ο αιώνα ,και η προστασία των πολιτιστικών μνημείων είναι υποχρέωση,είναι καθήκον αδιαπραγμάτευτο κάθε πολιτισμένου Έθνους,ηγέτη αλλά και απλού ανθρώπου προς την Ιστορία...Όπως επίσης και η αποθάρρυνση της καλλιέργειας του θρησκευτικού φονταμενταλισμού...

ΔΕΝ ΤΙΘΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΒΑΣΗ ΚΑΜΜΙΑΣ....ΑΝΤΙΠΑΡΟΧΗΣ!!!


-Η σιωπηρά συναίνεση στο προσκήνιο και η σιωπηρά ενθάρρυνση ή και υποκίνηση στο παρασκήνιο αποτελούν μελανή σελίδα,μια ακόμη,στην Ιστορία του Ρωσικού λαού...της ηγεσίας του,πολιτικής,θρησκευτικής και πνευματικής....

Γιατί θα συμφωνήσετε υποθέτω ότι δεν μοιάζει με διαμαρτυρία η δήλωση ότι πρόκειται για "εσωτερικό θέμα της Τουρκίας"!!!

<Δυστυχώς, πολλοί αισθάνονται άνετα να κυκλοφορούν γυμνοί στην Διεθνή πιάτσα,χωρίς ούτε ένα φύλλο συκής!>

Ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων παρακολουθεί με ανησυχία τις εξελίξεις γύρω από το ενδεχόμενο αλλαγής του χαρακτήρα της Αγίας Σοφίας της Κωνσταντινούπολης, κορυφαίου μνημείου της παγκόσμιας κληρονομιάς.
Έχοντας εκφράσει και προ διετίας την ανησυχία μας για μια τέτοια προοπτική (http://www.sea.org.gr/details.php?id=669), όπως προ ενός έτους για την Αγία Σοφία της Τραπεζούντας (https://www.sea.org.gr/details.php?id=881) συντασσόμαστε εκ νέου με τις προσπάθειες της διεθνούς κοινότητας για την προστασία της Αγίας Σοφίας ως μνημείου και συνυπογράφουμε, μαζί με εκατοντάδες μελετητές της τέχνης και του πολιτισμού του Βυζαντίου και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από όλο τον κόσμο, την ακόλουθη ανοιχτή επιστολή σχετικά με το καθεστώς της Αγίας Σοφίας (25.06.2020)

Διαβάστε την επιστολή στα Αγγλικά, Γαλλικά, και Τουρκικά.

Στις 2 Ιουλίου το Συμβούλιο της Επικρατείας της Τουρκίας θα ανακοινώσει την απόφασή του σχετικά με το καθεστώς της Αγίας Σοφίας της Κωνσταντινούπολης. Εν αναμονή των εξελίξεων, πολλές επιστημονικές οργανώσεις έχουν ήδη εκδηλώσει την ανησυχία τους. Οι υπογράφοντες, μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας και μελετητές της τέχνης και του πολιτισμού του Βυζαντίου και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, έχουμε στόχο όχι την διαμαρτυρία για αποφάσεις που δεν έχουν ακόμα ληφθεί, αλλά την έκφραση της ανησυχίας μας με βάση τα όσα ήδη γνωρίζουμε για το θέμα.

Κατά τη γνώμη μας, το επίδικο σήμερα δεν είναι το αν η Αγία Σοφία πρέπει να είναι μουσείο ή τζαμί, αλλά το ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος, για να προστατεύσουμε το μνημείο. Με άλλα λόγια, είναι αναγκαία η διάκριση ανάμεσα στη λειτουργία του χώρου και την επιμέλειά του. Αυτό που μας ανησυχεί είναι ότι η συνεχιζόμενη διαμάχη δυσκολεύει την εκπόνηση μιας νέας στρατηγικής διαχείρισης του μνημείου που να στέκεται στο ύψος των προκλήσεων που εκείνο αντιμετωπίζει σήμερα: τη συντήρηση των δομικών του στοιχείων, τη διατήρηση του διακόσμου του σε δημόσια έκθεση, την υπεύθυνη διαχείριση του όγκου των τουριστών που το επισκέπτονται και την προστασία του από τους σεισμούς.

Από το 1453 έως το 1934, την περίοδο που η Αγία Σοφία λειτουργούσε ως τζαμί, υπεύθυνο για τη λειτουργία της ήταν το οικείο ευαγές ίδρυμα (βακούφι). Με την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας το 1923, τη διαχείριση αυτών των ιδρυμάτων ανέλαβε μια νέα κυβερνητική υπηρεσία, η Γενική Διεύθυνση Βακουφίων. Η Αγία Σοφία συνέχισε να λειτουργεί ως χώρος λατρείας μέχρι το 1931, όταν οι συντηρητές άρχισαν να αποκαλύπτουν τον ψηφιδωτό διάκοσμο στο εσωτερικό της. Το 1934, ως απάντηση στην τεράστια επιτυχία των έργων συντήρησης, το υπουργικό συμβούλιο αποφάσισε να μεταφέρει το μνημείο από τη Γενική Διεύθυνση Βακουφίων στην αρμοδιότητα του Υπουργείου Παιδείας.

Η αλλαγή στο φορέα διαχείρισης του μνημείου συνέπεσε με τη μεταβολή στο καθεστώς λειτουργίας του, καθώς η Αγία Σοφία έπαψε να αποτελεί χώρο λατρείας. Σήμερα το κτίριο ανήκει στην αρμοδιότητα του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού, το οποίο διαδέχτηκε το Υπουργείο Παιδείας στον ρόλο αυτό. Παράλληλα τα τελευταία χρόνια η χρήση του χώρου έχει διευρυνθεί, ώστε να επιτρέπει και πάλι την έκφραση της ισλαμικής πίστης. Το 1991 ένα από τα κτίρια του συμπλέγματος της Αγίας Σοφίας άρχισε να λειτουργεί ως χώρος προσευχής. Από το 2016 και μετά η Αγία Σοφία διαθέτει το δικό της ιμάμη, από το μιναρέ της αντηχεί το κάλεσμα στην προσευχή. Επιπλέον κάθε χρόνο, στην εορτή της Νύχτας του Θεσπίσματος (λαϊλάτ αλ-καντρ), το κτίριο φιλοξενεί την ανάγνωση του Κορανίου και οι πιστοί είναι ελεύθεροι να προσευχηθούν στο εσωτερικό του.

Υπό μία έννοια, λοιπόν, η Αγία Σοφία ήδη λειτουργεί συγχρόνως ως μουσείο και ως τζαμί. Η διεύρυνση του θρησκευτικού χαρακτήρα της Αγίας Σοφίας δεν έχει προκαλέσει ζημιές στο κτίριο ή στον ψηφιδωτό του διάκοσμο. Το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού παραμένει ένας ευσυνείδητος διαχειριστής του μνημείου.

Ωστόσο, στην Τουρκία ακούγονται εδώ και καιρό φωνές που υποστηρίζουν ότι η απόδοση της Αγίας Σοφίας στο υπουργείο ήταν παράνομη. Ισχυρίζονται ότι το υπουργικό συμβούλιο δεν είχε το δικαίωμα να «εκκοσμικεύσει» το μνημείο το 1934, καθώς το νομικό καθεστώς των βακουφιών είναι αμετάβλητο και ορίζεται στο διηνεκές. Για αυτούς, ο νόμιμος φορέας διαχείρισης της Αγίας Σοφίας είναι η Γενική Διεύθυνση Βακουφίων.

Στην Τουρκία, κατά τα τελευταία χρόνια πολλά άλλα βυζαντινά μνημεία έχουν περάσει στη δικαιοδοσία της Γενικής Διεύθυνσης και έχουν μετατραπεί σε χώρους ισλαμικής λατρείας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Αγία Σοφία της Τραπεζούντας, το νομικό καθεστώς της οποίας αποτελεί αντικείμενο αντιπαράθεσης από το 2013. Μια απόπειρα να ανοίξει ο χώρος στην ισλαμική λατρεία συνοδεύτηκε από την κατασκευή περίπλοκων καλυμμάτων που έκρυβαν τα βυζαντινά ψηφιδωτά. Ένα δεύτερο παράδειγμα, λιγότερο γνωστό, είναι η Αγία Σοφία της Βιζύης, τη μετατροπή της οποίας σε τζαμί το 2006 ακολούθησαν εργασίες συντήρησης υπό της εποπτεία της Γενικής Διεύθυνσης Βακουφίων, που προκάλεσαν σοβαρές ζημιές στο κτίριο.

Αυτό λοιπόν που μας κάνει να ανησυχούμε είναι το ενδεχόμενο η μέχρι τώρα λεκτική αντιπαράθεση να οδηγήσει σε αντίστοιχα ανεύθυνες επεμβάσεις στην Αγία Σοφία, με αποτέλεσμα τη φθορά ιστορικών και αρχαιολογικών στοιχείων και την απόκρυψη των έργων τέχνης στο εσωτερικό της.

Ένα μνημείο τόσο όμορφο, ένα ιστορικό κειμήλιο τόσο πολύτιμο όσο η Αγία Σοφία δεν πρέπει να καταλήξει εργαλείο σε παιχνίδια εξωτερικής πολιτικής. Στους αιώνες της ύπαρξής της, η Αγία Σοφία προστατεύτηκε από τη φθορά του χρόνου χάρη στο έργο των Βυζαντινών, Οθωμανών και Τούρκων διαχειριστών της, που κράτησαν ζωντανή τη σημασία του μνημείου όχι μόνο για τους εαυτούς τους αλλά και για τις επόμενες γενιές. Ως μελετητές της τέχνης και του πολιτισμού του Βυζαντίου και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, θεωρούμε εξαιρετικά σημαντικό η τουρκική κυβέρνηση να συνεχίσει αυτήν την παράδοση της ευσυνείδητης διαχείρισης.

Για τη λίστα των υπογραφόντων, κάντε κλικ εδώ.

Read this letter in French, Greek, and Turkish.

For a Russian translation, click here.

Dear colleagues,

On July 2, the Turkish Council of State will announce a decision regarding the status of Hagia Sophia in Istanbul. Multiple learned societies have expressed concern regarding this news. As scholars of Byzantine and Ottoman art and culture, we write now, not to protest an action that has not yet been taken, but to clarify the concern that we share, on the basis of the information currently available to us.

In our opinion, the central question is not, “Should Hagia Sophia be a museum or a mosque?” The central question is rather, “How can we best care for Hagia Sophia?” In other words, we draw a distinction between function and stewardship. We are concerned that the ongoing dispute over function hinders the development of a management strategy commensurate to the scale of the challenges: preservation of the historical fabric and continued visibility of the works of art of all periods, Byzantine and Ottoman; responsible management of mass tourism; and protection against the threat of earthquake.

From 1453 until 1934, Hagia Sophia served as a congregational mosque, and was administered by a pious endowment (vakıf). After the declaration of the Turkish Republic (1923), jurisdiction over all such entities was assumed by a new government ministry, the Directorate General of Foundations. Hagia Sophia continued in use as a mosque throughout the 1920s, but in 1931 restorers began to reveal the mosaics of the interior. The spectacular success of their work convinced the Turkish Council of Ministers (1934) to transfer jurisdiction over the building from the Directorate General of Foundations to the Ministry of Education.

This change in jurisdiction coincided with a change in function, through which the building was closed to worship. Both jurisdiction and function, however, have continued to evolve. Hagia Sophia is today administered by the Ministry of Culture and Tourism, as the administrative successor to the Ministry of Education. At the same time, the function of the building has expanded to include increasingly visible expressions of Muslim piety. Since 1991, there has been a room dedicated to Muslim prayer within the complex. Since 2016, Hagia Sophia has been served by a full-time imam, the call to prayer has sounded from the minarets, and Qur’anic readings and prayers have taken place within during the annual observation of Laylat al-Qadr.

Thus, in a certain sense, Hagia Sophia is currently functioning as both a museum and a mosque. As far as we are aware, the expansion of this latter function has not resulted in damage to the building or obstruction of its works of art. The Ministry of Culture and Tourism remains a responsible steward.

At the same time, prominent voices in Turkey have long argued that the transfer of jurisdiction to the Ministry was unlawful. They claim that the Turkish state did not have the right to “secularize” Hagia Sophia in 1934, since pious endowments are perpetual and inviolable. According to this argument, the rightful custodian of the building is the Directorate General of Foundations.

In recent years, the Directorate General has assumed control of other Byzantine monuments and reopened them to Muslim worship. One prominent example is another Hagia Sophia, this one in Trabzon on the Black Sea, whose proper administration has been contested since 2013. An effort to re-open the building to Muslim prayer included construction of an elaborate set of screens to obscure the Byzantine frescoes. Less publicized, but of more lasting harm, was the campaign of restoration carried out by the Directorate General on Hagia Sophia in Vize (Thrace) in 2006, which resulted in substantial damage to the historical fabric of the building.

Our concern is that the current conflict, until now only a “war of words,” could result in similarly careless treatment of Hagia Sophia in Istanbul: that historical and archaeological evidence could be damaged, and works of art concealed.

Hagia Sophia is too beautiful a monument and too precious a historical document to serve as a pawn in regional politics. Successive Byzantine, Ottoman, and Turkish governments have protected it against the ravages of time and thus maintained its significance not only for themselves, but also for those to come in the future — including all of us. It is a matter of vital concern to us as scholars of Byzantine and Ottoman art and culture that the current Turkish government continue this tradition of responsible stewardship.

Respectfully,

Iman R. Abdulfattah, CUNY/NYU

Evangelia Achladi, University of Bosphorus

Eirini Afentoulidou, Austrian Academy of Sciences

Elizabeth Agaiby, University of Divinity, Melbourne

Panagiotis A. Agapitos, Max-Planck Institute, Frankfurt

Suzanne Conklin Akbari, Institute for Advanced Study, Princeton, NJ

Ladan Akbarnia, The San Diego Museum of Art

Aslıhan Akışık, Wolfson College, University of Oxford

Engin Akyürek, Koç Üniversitesi

Nabil Al-Tikriti, University of Mary Washington

Joseph Alchermes, Connecticut College

Juan Antonio Álvarez-Pedrosa, Universidad Complutense Madrid

Josep Amengual i Batle, Biblioteca Balear, Mallorca

Yasmine Amory, Ghent University

Benjamin Anderson, Cornell University

Spyridon Antonopoulos, City University London

Achim Arbeiter, Georg-August-Universität, Göttingen

Nisa Ari, University of Houston

Tülay Artan, Sabancı University

Annika Asp, University of Birmingham

Kameliya Atanasova, Washington and Lee University

Marie-France Auzépy, Université Paris 8

Levon Avdoyan, The Library of Congress

Michele Bacci, Universität Freiburg

Heather A. Badamo, University of California, Santa Barbara

Jennifer Ball, City University of New York

Thomas M. Banchich, Canisius College, Buffalo

Charles Barber, Princeton University

Karen Barkey, University of California, Berkeley

Darius Baronas, Lithuanian Institute of History, Vilnius

Omniya Abdel Barr, Victoria and Albert Museum

Sarah Bassett, Indiana University

Mustafa Batman, Bogazici University

Franco Benucci, Università di Padova

Halil Berktay, Ibn Haldun University (Istanbul, Turkey)

Floris Bernard, Ghent University

Ioanna Bitha, Research Centre for Byzantine and Post-Byzantine Art, Academy of Athens

Marie-Hélène Blanchet, CNRS (Paris)

Louise Blanke, University of Edinburgh

Patricia Blessing, Princeton University

Elizabeth S. Bolman, Case Western Reserve University

Marina Bordne, Heidelberg University

Antje Bosselmann-Ruickbie, Justus-Liebig-Universität, Gießen

Anne Boud’hors, Centre national de la recherche scientifique

Emmanuel C. Bourbouhakis, Princeton University

Ra’anan Boustan, Princeton University

Grigor Boykov, Austrian Academy of Sciences

Wolfram Brandes, Akademie der Wissenschaften zu Göttingen

Sarah T. Brooks, James Madison University

Nedim Buyukyuksel, École des hautes études en sciences sociales, Paris

Suna Çağaptay, University of Cambridge and Bahçeşehir University

Claude Calame, Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales, Paris

Averil Cameron, University of Oxford

Merih Danali Cantarella, Wake Forest University

Giancarlo Casale, European University Institute

Sinem Casale, University of Minnesota

Marica Cassis, University of Calgary

Manuel Antonio Castiñeiras González, Universitat Autònoma de Barcelona

Annemarie Weyl Carr, Southern Methodist University

Jean-Michel Carrié, EHESS Paris

Anne-Laurence Caudano, University of Winnipeg

Reinhart Ceulemans, KU Leuven

Antonia Gatward Cevizli, Sotheby’s Institute of Art, London

Angelos Chaniotis, Institute for Advanced Study, Princeton

Sotirios Charalampous, Ministry of Culture and Sports, Greece

Michail Chatzidakis, Humboldt University, Berlin

Nina Chichinadze, Ilia State University, Tbilisi

Mehreen Chida-Razvi, SOAS, University of London

Christina Christoforatou, Baruch College, City University of New York

Juan Signes Codoñer, University of Valladolid

Barbara Crostini, Uppsala University

James Crow, University of Edinburgh

Jon C. Cubas Díaz, Georg-August-Universität, Göttingen

Anthony Cutler, Pennsylvania State University

Vladimir Cvetkovic, University of Belgrade

Beatrice Daskas, Ca’ Foscari University, Venice

Manuela De Giorgi, Università del Salento

Aitor Fernández Delgado, Universidad de Alcalá

Ceren Demirton, Philipps University, Marburg

Kristoffel Demoen, Ghent University, Belgium

Nathan S. Dennis, University of San Francisco

Michael Dermitzakis, National and Kapodistrian University of Athens

Fahri Dikkaya, independent scholar, Ankara

Stefanos Dimitriadis, Westfälische Wilhelms-Universität, Münster

Heidemarie Doganalp-Votzi, University of Vienna

Eugenia Drakopoulou, National Hellenic Research Foundation

Anastasia Drandaki, National and Kapodistrian University of Athens

Ivan Drpić, University of Pennsylvania

John M. Duffy, Harvard University

Antony Eastmond, Courtauld Institute of Art, University of London

A. Asa Eger, University of North Carolina at Greensboro

Susanna Elm, University of California, Berkeley

Ayse Ercan, Columbia University

Cecilia D’Ercole, Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales, Paris

E. Osman Erden, Mimar Sinan Fine Arts University

Uffe Holmsgaard Eriksen, University of Southern Denmark

Olga Etinhof, Russian State University for the Humanities

Rebecca Stephens Falcasantos, Amherst College

Vera von Falkenhausen, Università degli Studi di Roma “Tor Vergata”

Mary Farag, Princeton Theological Seminary

Antonio Enrico Felle, Università degli Studi di Bari “Aldo Moro”

Carla Varela Fernandes, Universidade Nova de Lisboa

Elizabeth Fisher, George Washington University

Ivan Foletti, Masaryk University

Christian Förstel, Bibliothèque nationale de France

Vicky Foskolou, University of Crete

Georgia Frank, Colgate University

Peter Frankopan, University of Oxford

Stig Frøyshov, University of Oslo

Miguel Gallés, Universitat Autònoma de Barcelona

Fani Gargova, University of Vienna

Niels Gaul, University of Edinburgh

Anđela Gavrilović, University of Belgrade

Maria Gerolymatou, National Hellenic Research Foundation

Sharon Gerstel, University of California, Los Angeles

Elina Gertsman, Case Western Reserve University

Ludovico V. Geymonat, Louisiana State University

Nicolae Gheorghita, National University of Music, Bucharest

Federica Gigante, University of Oxford

Adam Goldwyn, North Dakota State University

Rachel Goshgarian, Lafayette College

Rossitsa Gradeva, American University in Bulgaria

Susan L. Graham, Saint Peter’s University

Olga Gratziou, University of Crete

Geoffrey Greatrex, University of Ottawa

Jean-Pierre Grélois, chercheur indépendant

Marc De Groote, Ghent University

Heather Grossman, University of Illinois Urbana-Champaign

Christiane Gruber, University of Michigan

Encarnación Motos Guirao, Universidad de Granada

Maria Hadjipavlou, University of Cyprus

John F. Haldon, Princeton University

Nikifor Haralampiev, National Academy of Art, Sofia

Stefan Harkov, University of Shumen

Rabia Harmansah, University of Cologne

Susan Ashbrook Harvey, Brown University

Ayşe Henry, Bilkent University

Judith Herrin, King’s College London

Ernest Marcos Hierro, Universitat de Barcelona

Cecily Hilsdale, McGill University

Martin Hinterberger, University of Cyprus

Frederic Hitzel, CNRS-EHESS, Paris

Paavo Hohti, University of Helsinki

Renata Holod, University of Pennsylvania

Brad Hostetler, Kenyon College

Etienne Hubert, Ecole des hautes études en sciences sociales, Paris

Anna Maria Ieraci Bio, Università degli Studi di Napoli Federico II

Zeynep Inankur, Mimar Sinan Fine Arts University

Sergey Ivanov, Russian National Research University — Higher School of Economics

Hugh Jeffery, University of Edinburgh

Elizabeth M. Jeffreys, University of Oxford

Kaelin Jewell, The Barnes Foundation

Mark J. Johnson, Brigham Young University

Catherine Jolivet-Lévy, École Pratique des Hautes Études, Paris

Jacqueline Jung, Yale University

Nikolas P. Kakkoufa, Columbia University

Veronica Kalas, independent scholar, USA

Ioli Kalavrezou, Harvard University

Gül Kale, Carleton University, Canada

Kevin Kalish, Bridgewater State University

Sophia Kalopissi-Verti, National and Kapodistrian University of Athens

Ceyda Karamursel, SOAS, University of London

Romanos Karanos, Holy Cross Greek Orthodox School of Theology

Anna Kartsonis, University of Washington

Armen Kazaryan, Research Institute of the Theory and History of Architecture and Urban Planning, Moscow

Bente Kiilerich, University of Bergen

Young Richard Kim, University of Illinois, Chicago

Dale Kinney, Bryn Mawr College

Holger A. Klein, Columbia University

Tia Kolbaba, Rutgers University

Athina Kolia-Dermitzaki, National and Kapodastrian University of Athens

Elias Kolovos, University of Crete

Fotini Kondyli, University of Virginia

Kader Konuk, Universität Duisburg-Essen

Elif Koparal, Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi

Yavuz Köse, University of Vienna

Kriszta Kotsis, University of Puget Sound

Dickran Kouymjian, California State University, Fresno

Dimitrios Krallis, Simon Fraser University

Klaus Kreiser, Otto-Friedrich-Universität, Bamberg

Carol H. Krinsky, New York University

Derek Krueger, University of North Carolina at Greensboro

B. Harun Küçük, University of Pennsylvania

Demetrios Kyritses, University of Crete

Andrea Olsen Lam, Pepperdine University

Anaïs Lamesa, DIM Matériaux anciens et patrimoniaux/CNRS

Maximilian Lau, Hitotsubashi University, Tokyo

Marc Lauxtermann, University of Oxford

Mariana Lazar, National Museum Controceni, Romania

Stavros Lazaris, CNRS

Sean Leatherbury, University College Dublin

Jacqueline Leclercq-Marx, Université Libre de Bruxelles

Florin Leonte, Palacký University of Olomouc

Juan Lewis, University of Edinburgh

Alexei Lidov, Lomonosov Moscow State University and Russian Academy of Arts

Alexander Lifshits, National Research University “Higher School of Economics,” Moscow

Alexander Lingas, City University of London

Santo Lucà, Università degli Studi di Roma “Tor Vergata”

Michael Maas, Rice University

Byron MacDougall, Brown University

Christopher MacEvitt, Dartmouth College

Carlos Machado, University of St Andrews

Jacek Maj, Collegium Artium

George P. Majeska, University of Maryland

George Manginis, Benaki Museum

Maria Rosaria Marchionibus, Università degli Studi di Napoli L’Orientale

Przemysław Marciniak, University of Silesia in Katowice

Moysés Marcos, California State University, Northridge

Sergei Mariev, LMU Munich and JGU Mainz

Vasileios Marinis, Yale University

Dragoljub Marjanović, University of Belgrade

Athanasios Markopoulos, University of Athens

Miodrag Marković, University of Belgrade

Elizabeth Marlowe, Colgate University

Inmaculada Pérez Martín, Consejo superior de investigaciones científicas

Maria Mavroudi, University of California, Berkeley

Renaat Meesters, Ghent University / KU Leuven

Julie Meisami, University of Oxford

Andrew Mellas, St Andrew’s Theological College, Sydney

Mati Meyer, Open University of Israel

Leslee Michelsen, Doris Duke Foundation for Islamic Art

Bojan Miljković, Serbian Academy of Arts and Sciences

Elka Mircheva, Bulgarian Academy of Sciences

John Mitchell, University of East Anglia

Mihail Mitrea, Newcastle University

Marie-Elisabeth Mitsou, EHESS

Elissaveta Moussakova, Bulgarian Academy of Sciences

Emmanuel Moutafov, Bulgarian Academy of Sciences

Krassimira Moutafova, St. Cyril and St. Methodius University of Veliko Tarnovo, Bulgaria

Mikael Muehlbauer, Columbia University

Stelyios Muksuris, Byzantine Catholic Seminary, Pittsburgh

Stephennie Mulder, The University of Texas at Austin

Margaret Mullett, Queen’s University Belfast

Elisabeta Negrău, „G. Oprescu” Art History Institute, Bucharest

Robert S. Nelson, Yale University

Elisabetta Neri, UMR Orient&Méditerranée-Paris

Christoph K. Neumann, Ludwig-Maximilians-Universität, Munich

Emily Neumeier, Temple University

Leonora Neville, University of Wisconsin Madison

Galit Noga-Banai, Hebrew University of Jerusalem

William North, Carleton College

Paweł Nowakowski, University of Warsaw

Paolo Odorico, Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales — Paris

Gokce Dervisoglu Okandan, Istanbul Bilgi University

Javier Ortolá Salas, Universidad de Cádiz

Victor Ostapchuk, University of Toronto

Robert G. Ousterhout, University of Pennsylvania

Agnès Ouzounian, INALCO (Paris)

Nilay Ozlu, University of Oxford / Altinbas University

Valentino Pace, Università di Udine

Georgios Pallis, National and Kapodistrian University of Athens

Pagona Papadopoulou, Aristotle University of Thessaloniki

Stratis Papaioannou, University of Crete

Amy Papalexandrou, University of Texas, Austin

Nassos Papalexandrou, University of Texas, Austin

Maria Parani, University of Cyprus

Andrea Paribeni, University of Urbino Carlo Bo

Laura E. Parodi, Università degli Studi di Genova

Elena Paskaleva, Leiden University

Silvia Pedone, Accademia Nazionale dei Lincei

Glenn Peers, Syracuse University

Bissera V. Pentcheva, Stanford University

Arseniy Petrov, Russian State University for the Humanities

Konrad Petrovszky, Austrian Academy of Sciences

Amanda Phillips, University of Virginia

Robert Pichler, Austrian Academy of Sciences

Jordan Pickett, University of Georgia

Aleksandr Preobrazhensky, Lomonosov Moscow State University

Chryssa Ranoutsaki, Ludwig-Maximilians-Universität, Munich

Konstantinos Raptis, Ephorate of Antiquities, Thessaloniki

Andi Rembeci, University of Tirana

Andreas Rhoby, Austrian Academy of Sciences

Lutz Rickelt, Ikonen-Museum Recklinghausen

Meredith Riedel, Duke University

Alexandre Roberts, University of Southern California

Serena Romano, University of Lausanne

Maria Alessia Rossi, Index of Medieval Art, Princeton University

Susana Ruiz, Tecnológico de Monterrey (México)

James Ryan, New York University

Adam Sabra, University of California, Santa Barbara

Linda Safran, Pontifical Institute of Mediaeval Studies, Toronto

Georgios Salakidis, Democritus University of Thrace

Catherine Saliou, Université Paris 8/École Pratique des Hautes Études, PSL

Jaime Vizcaíno Sánchez, Universidad de Murcia

Paula Caballero Sánchez, Universidad de Málaga

Joseph E. Sanzo, Università Ca’ Foscari, Venice

Peter Sarris, University of Cambridge

Oliver Jens Schmitt, University of Vienna

Ellen C. Schwartz, Eastern Michigan University

Mira Xenia Schwerda, Harvard University

Tamara Sears, Rutgers University, New Brunswick

Lara Sels, KU Leuven

Athanasios Semoglou, Aristotle University of Thessaloniki

A. Tunç Şen, Columbia University

Nancy P. Ševčenko, independent scholar, USA

Wendy Shaw, Freie Univeristät Berlin

Jonathan Shea, Dumbarton Oaks Research Library and Collection

Petr Shuvalov, St. Petersburg State University

Irene Simantoni, Université Libre de Bruxelles

Nino Simonishvili, independent scholar, Georgia

James Skedros, Holy Cross Greek Orthodox School of Theology

Dimitrios Skrekas, University of Oxford

Engelina Smirnova, Lomonosov Moscow State University

Sharon C. Smith, Arizona State University

Svetlana Smolčić Makuljević, Metropolitan University Belgrade

Kostis Smyrlis, National Hellenic Research Foundation

Pushkar Sohoni, Indian Institute of Science Education and Research

Foteini Spingou, University of Edinburgh

Dimitris Stamatopoulos, University of Macedonia

Tatjana Starodubcev, University of Novi Sad

Christos Stavrakos, University of Ioannina

Shannon Steiner, Binghamton University

Yannis Stouraitis, University of Edinburgh

Fabian Stroth, Albert-Ludwigs-Universität Freiburg

Alice Isabella Sullivan, University of Michigan

Yasser Tabbaa, retired professor

Alice-Mary Talbot, Dumbarton Oaks Research Library and Collection

Michael Talbot, University of Greenwich

Tuğba Tanyeri-Erdemir, University of Pittsburgh

Rabun Taylor, University of Texas, Austin

Allie Terry-Fritsch, Bowling Green State University

Natalia Teteriatnikov, independent scholar, USA

Baki Tezcan, University of California, Davis

Irakli Tezelashvili, Ivane Javakhishvili Tbilisi State University

Haris Theodorelis-Rigas, Koç University

Anne Tihon, Université catholique de Louvain, Louvain-la-Neuve, Belgium

Galina Tirnanić, Oakland University

Jesse W. Torgerson, Wesleyan University

Hjalmar Torp, University of Oslo

Ida Toth, University of Oxford

Giovanni Travagliato, Università degli Studi di Palermo

Warren Treadgold, Saint Louis University

Ionut-Alexandru Tudorie, St Vladimir’s Orthodox Theological Seminary

Vessela Valiavitcharska, University of Maryland

Günder Varinlioğlu, Mimar Sinan Fine Arts University

Nükhet Varlık, Rutgers University

Manolis G. Varvounis, Democritus University of Thrace

Maria Vassilaki, University of Thessaly

Myrto Veikou, Uppsala University

Manuel Vial-Dumas, University of Girona, Spain

Marina Vicelja, University of Rijeka, Croatia

Tim Vivian, California State University, Bakersfield

Dragan Vojvodić, University of Belgrade

Oleg Voskoboynikov, National Research University, Moscow

Branka Vranešević, University of Belgrade

Milan Vukašinović, Uppsala University

Lauren Wainwright, University of Birmingham

Alicia Walker, Bryn Mawr College

Annabel Wharton, Duke University

Elizabeth Williams, Dumbarton Oaks Research Library and Collection

Robert Wiśniewski, Uniwersytet Warszawski

Ethel Sara Wolper, University of New Hampshire

Warren T. Woodfin, Queens College, City University of New York

Diana Gilliland Wright, independent scholar, Washington, DC

Maria Xanthou, Harvard University

Veli N. Yashin, University of Southern California

Ann Marie Yasin, University of Southern California

Edith Ybert, EHESS

Ayşin Yoltar, Brooklyn Museum

Nikos Zagklas, University of Vienna

Anna Zakharova, Lomonosov Moscow State University

Zeido Zeido, Brandenburg University of Technology

[For a brief history of this letter, click here.]

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Μας έφτιαξαν την διάθεση οι χρήστες του twitter που με καταπληκτική ευρηματικότητα στις ατάκες και φωτοσυνθέσεις, σχολίασαν την τελευταία γελοιότητα του πρώην δεσπότη Καλαβρύτων, με τον αφορισμό που έκανε στα κυβερνητικά στελέχη.

Στην τελική πάντως, είναι απόλαυση να βλέπεις την ρασοφόρα "δεξιά του Κυρίου" να γίνεται ένα μπάχαλο.
Το ίδιο συνέβη και με τις θρησκευτικές ιστοσελίδες. Αλλες δηλώνουν την ικανοποίηση και τον θαυμασμό τους για τον "ελληνόψυχο άξιοι ποιμενάρχη" και άλλες κρατάνε απόσταση ασφαλείας περιοριζόμενες απλώς να αναφέρουν τυπικά την είδηση.

Αυτό που είναι το μόνο σίγουρο είναι ότι η κωμική αυτή "ιερή" παράσταση θα συνεχιστεί και είναι μια ευχάριστη νότα στην γενικότερη μαυρίλα της περιόδου.

Σε κάθε περίπτωση δεν έχει την πλάκα του που οι θρησκευόμενοι νεοδημοκράτες ψηφοφόροι έχουν για επικεφαλής του κόμματος τους έναν ... αφορισμένο; 😂

Παραθέτουμε μερικά τουιταρίσματα με πρόθεση να σας χαρίσουμε ένα χαμόγελο.
















πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Αποτροπιασμό και οργή προκαλεί βίντεο που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο και στο οποίο απεικονίζεται άνδρας που φοράει μπουφάν με διακριτικά του ΠΑΟΚ να αναγκάζει νεαρό μετανάστη Μουσουλμάνο να κάνει τον χριστιανικό σταυρό και να κάνει επίκληση στον Χριστό και στην Παναγία.




Δεν αξίζει να σχολιάσουμε περαιτέρω την φασιστικής αντίληψης πράξη του "οπαδού".

Ούτε χρειάζεται να κρίνουμε τα κίνητρα της αποδοχής της ανάρτησης προφανώς από τον ίδιο ....

Η κυκλοφορία του συγκεκριμένου βίντεο - άγνωστο πότε τραβήχτηκε -  έγινε από οπαδό του Ολυμπιακού και βρίσκεται στο πλαίσιο της γνωστής κόντρας των δύο ομάδων που αλλοιώνει τον χαρακτήρα της αγωνιστικής άμιλας και παραπέμπει σε χουλιγκάκινικες μεθόδους.

Παρόμοιες πράξεις, όπως του εν λόγω οπαδού, καταρρακώνουν το ήθος των Ελλήνων, την δημοκρατικότητα, την ανεξιθρησκεία τους και το αίσθημα φιλοξενίας και ελευθερίας που διακατέχονται.

Η επιβολή και ο εξαναγκασμός σε ανήμπορο κι απροστάτευτο νεαρό μετανάστη θα πρέπει να είναι κατακριτέα και καταδικαστέα από κάθε σώφρονα Έλληνα. Πολύ δε περισσότερο όταν μ' αυτή αμαυρώνεται συνολικά μια προσφυγική ομάδα της Θεσσαλονίκης με μεγάλη ιστορία.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας αναστέλλει τις καθημερινές λειτουργίες και την οργανωμένη μαζική συσίτιση των απόρων, αντικαθιστώντας την με αποστολή πακέτων στον καθένα
Μετά από την ηγεσία της μουσουλμανικής και ρωμαιοκαθολικής θρησκευτικής κοινότητας στην Αλβανία, χθες προέβη σε ανακοίνωση προληπτικών μέτρων κατά του κορονοϊού και η Ιερά Σύνοδος της Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αλβανίας.

Σε σχετική ανακοίνωση της Γραμματείας της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Αλβανίας, αναφέρεται ότι στα προληπτικά μέτρα των πρώτων ημερών για την αναστολή των προγραμμάτων κατήχησης για όλες τις ηλικίες, καθώς και των πολιτιστικών και εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων σε όλα τα ορθόδοξα εκκλησιαστικά ιδρύματα, προστίθενται νέα μέτρα που θα διαρκέσουν μέχρι και τις 3 Απριλίου.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία ζητάει από τους πιστούς να αποφεύγεται οποιαδήποτε επαφή, καθώς και επαφές με αντικείμενα της εκκλησίας. Ανακοινώνει ότι αναστέλλονται όλες οι καθημερινές λατρευτικές τελετές, ενθαρρύνοντας και προτρέποντας τους πιστούς να εκτελέσουν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα από τα σπίτια τους, ή να παρακολουθήσουν τις λειτουργίες από το Ραδιόφωνο της Αναστάσεως και την διαδικτυακή πύλη της Αρχιεπισκοπής. Σε ό,τι αφορά το Μυστήριο της Εξομολόγησης, αυτό θα συνεχιστεί, τηρώντας ωστόσο τις αποστάσεις προστασίας από τη διάδοση του υιού. Επίσης, η Εκκλησία αναστέλλει την οργανωμένη μαζική συσίτιση των απόρων, αντικαθιστώντας την με αποστολή πακέτων στον καθένα.

Όλες οι εκκλησίες θα είναι ανοικτές κατά τη διάρκεια της ημέρας για προσωπική προσευχή, αλλά μόνον η Θεία Λειτουργία της Κυριακής θα τελείται, όπως επίσης και η Θεία Κοινωνία, η οποία, όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση, «αποτελεί πηγή ζωής και θεραπείας».

Όπως είναι γνωστό ο πρωθυπουργός της χώρας Έντι Ράμα, σε μια πριν από μέρες κατ' ιδίαν συνάντηση με τους ηγέτες των θρησκευτικών κοινοτήτων στη χώρα, είχε ζητήσει την άμεση συνδρομή τους για την λήψη προληπτικών μέτρων κατά του κορονοϊού.


πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Αντιφατική αλλά και αναμενόμενη πρέπει να θεωρηθεί η ανακοίνωση της Ιεράς Συνόδου που εκδόθηκε σήμερα για το ζήτημα του κορονοϊού.

Οι πατέρες προσπάθησαν να συγκεράσουν τα ασυμβίβαστα. Από τη μια υιοθετούν τις οδηγίες του ΕΟΔΥ για τα μέτρα ενάντια στην διασπορά του κορονοϊού, αποδεχόμενοι τους τεράστιους κίνδυνους από την εξάπλωσή του. Από την άλλη όμως θέτουν σε κίνδυνο το εκκλησίασμα αρνούμενοι να σταματήσουν την θεία κοινωνία, πράξη που άμεσα θέτει σε κίνδυνο τις ζωές των πιστών.
Με μεταφυσικό τρόπο δικαιολογούν την επιμονή τους αυτή γιατί όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση 
"η κοινωνία από το Κοινό Ποτήριο της Ζωής, ασφαλώς και δεν μπορεί να γίνει αιτία μετάδοσης ασθενειών, γιατί οι πιστοί όλων των εποχών, γνωρίζουν ότι η προσέλευση στη Θεία Κοινωνία, ακόμη και εν μέσω πανδημίας, συνιστά αφ᾿ ενός μια έμπρακτη κατάφαση αυτοπαράδοσης στον Ζώντα Θεό, και αφ᾿ ετέρου τρανή φανέρωση αγάπης, η οποία κατανικά κάθε ανθρώπινο και ίσως δικαιολογημένο φόβο"
Η ανακοίνωση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου

Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, με αίσθημα ευθύνης έναντι του Θεού, της εκκλησιαστικής κοινότητος, αλλά και όσων στέκονται με διάθεση κριτικής ή και αντίθεσης έναντι Αυτής, κατά την σημερινή συνεδρίαση Αυτής συζήτησε, μεταξύ άλλων, και το ζήτημα του νέου κορωνοϊού (Covid-19), για το οποίο έγκαιρα απεστάλη ήδη Εγκύκλιο Σημείωμα προς τις Ιερές Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος, σε συνεργασία με τις αρμόδιες Κρατικές Αρχές, με σκοπό την συμβολή της Εκκλησίας στην προσπάθεια για την πρόληψη διασποράς της νόσου, την οποία προκαλεί ο νέος αυτός ιός.

Η Ιερά Σύνοδος κατά την σημερινή συνεδρίαση Αυτής απεφάσισε και πάλι να απευθυνθεί προς τον Ιερό Κλήρο και τον ευσεβή Ορθόδοξο Λαό καί πατρικά να προτρέψει και να επισημάνει τα εξής:

1) Να εντείνουμε όλοι τις προσευχές μας προς τον Νικητή της φθοράς και του θανάτου Κύριο Ιησού Χριστό, ώστε να διαφυλάξει υγιή και ακέραιο τον Λαό Του. Προς τον σκοπό αυτό παρακαλεί τους Σεβασμιωτάτους Μητροπολίτες να συστήσουν στους Εφημερίους, ώστε πριν την Απόλυση της Θείας Λειτουργίας της ερχομένης Β΄ Κυριακής των Νηστειών (15-3-2020), να τελεσθεί Δέηση σε όλους τους Ιερούς Ναούς της Εκκλησίας της Ελλάδος, υπέρ της αποτροπής εξαπλώσεως της νόσου.

2) Να λαμβάνονται όλα τα απαραίτητα μέτρα, κατά τις συστάσεις των αρμοδίων κρατικών Αρχών, προς τον σκοπό της διασποράς του ιού: α) Τακτικό και καλό πλύσιμο των χεριών με σαπούνι. β) Χρησιμοποίηση αντισηπτικών με οινόπνευμα. γ) Τήρηση αποστάσεων από όποιον παρουσιάζει συμπτώματα. δ) Να γίνεται επιμελής καθαριότητα των επιφανειών και σωστός αερισμός των Ιερών Ναών και των λοιπών εκκλησιαστικών χώρων. ε) Προτρέπονται όσοι παρουσιάζουν συμπτώματα ασθενείας, αλλά και όσοι ανήκουν στις υγειονομικώς ευπαθείς ομάδες, πάσχοντες από αναπνευστικά προβλήματα ή σακχαρώδη διαβήτη ή καρδιαγγειακά νοσήματα, ως και οι ανοσοκατεσταλμένοι, να αποφύγουν προσωρινώς την έξοδο από την οικία τους, εάν δεν είναι απολύτως απαραίτητο, να είναι ακόμη πιο προσεκτικοί στην σχολαστική υγιεινή και καθαριότητα, να αποφύγουν τους χώρους μαζικής συναθροίσεως καθώς και τους ασπασμούς και εναγκαλισμούς, χάριν της προστασίας της υγείας των ιδίων αλλά και των αδελφών τους. στ) Όποιος παρουσιάζει συμπτώματα να επικοινωνεί με την τηλεφωνική γραμμή 1135, η οποία επί 24ώρου βάσεως θα παρέχει πληροφορίες σχετικά με τον νέο κορωνοϊό.

Προς τον σκοπό της ενημέρωσης του πιστού λαού, η Ιερά Σύνοδος απεφάσισε την εκτύπωση ειδικού ενημερωτικού φυλλαδίου με τις παραπάνω οδηγίες και την διανομή του στους Ιερούς Ναούς.

3) Για τα μέλη της Εκκλησίας, η προσέλευση στην Θεία Ευχαριστία και η κοινωνία από το Κοινό Ποτήριο της Ζωής, ασφαλώς και δεν μπορεί να γίνει αιτία μετάδοσης ασθενειών, γιατί οι πιστοί όλων των εποχών, γνωρίζουν ότι η προσέλευση στη Θεία Κοινωνία, ακόμη και εν μέσω πανδημίας, συνιστά αφ᾿ ενός μια έμπρακτη κατάφαση αυτοπαράδοσης στον Ζώντα Θεό, και αφ᾿ ετέρου τρανή φανέρωση αγάπης, η οποία κατανικά κάθε ανθρώπινο και ίσως δικαιολογημένο φόβο: «φόβος δεν υπάρχει στην αγάπη, αλλά η τέλεια αγάπη διώχνει τον φόβο» (Α΄ Ἰωάν. 4, 18). Τα μέλη της Εκκλησίας γνωρίζουν ότι η κοινωνία, δηλαδή η σχέση, είναι καρπός αγάπης και άθλημα ελευθερίας, ακριβώς γιατί αγνοεί την καχυποψία, τις επιφυλάξεις, τους φόβους.

Οι συζητήσεις και οι απόψεις που ακούγονται τις τελευταίες ημέρες για το όλο ζήτημα, ακόμη και για ενδεχόμενη απαγόρευση της Θείας Ευχαριστίας, ξεκινούν από διαφορετική αφετηρία και έχουν διαφορετική προσέγγιση. Όσοι προσέρχονται «μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης» και απολύτως ελεύθερα χωρίς κανένα δυναστικό καταναγκασμό, κοινωνούν το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, που γίνεται «φάρμακο αθανασίας», «εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον».

Όλοι αυτοί οι πιστοί, ο ευσεβής και γεμάτος αγάπη ορθόδοξος Λαός, και ο ευαγής Ιερός Κλήρος που μέσα από την θεία Κοινωνία εκφράζουν την αγάπη τους και την δίψα τους για ζωή και σχέση, το ελάχιστο που δικαιούνται από τους συμμετέχοντες στον δημόσιο διάλογο είναι ο σεβασμός προς την πίστη τους και την επιλογή τους αυτή, να αγαπούν χωρίς φόβο και ανασφάλεια. Χωρίς να καταδικάζουμε κανέναν για τον φόβο και την ανησυχία του, ομολογούμε ότι όλοι οι πιστοί, επιτελώντας το χρέος της εν ελευθερία αγάπης μας, θα εξακολουθήσουμε στις Ορθόδοξες Εκκλησίες μας να λειτουργούμε και να κοινωνούμε, έχοντας την βεβαιότητα ότι κοινωνούμε στη Ζωή και στην αθανασία.

Εκ της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Έφυγε τα ξημερώματα από τη ζωή σε ηλικία 89 ετών ο Πατέρας Γερβάσιος -κατά κόσμον Γεώργιος Ραπτόπουλος- γνωστός και ως ο «Άγιος των Φυλακισμένων». Παρά την προχωρημένη ηλικία του, επισκεπτόταν μέχρι πρόσφατα σωφρονιστικά ιδρύματα υψίστης ασφαλείας σε όλο τον κόσμο, για να σταθεί στο πλευρό των κρατουμένων.

Άλλοι τον αποκαλούσαν «παπά των φτωχών» ή «άγγελο για τους γιους του ασώτου». Από το 1987 που ξεκίνησε η δράση της Διακονίας των Κρατουμένων «Ο Άγιος Ληστής του Γολγοθά» αποφυλάκισε περισσότερους από 16.000 άπορους φυλακισμένους, πληρώνοντας τα πρόστιμά τους και δίνοντας πάνω από 5.000.000 ευρώ, χρήματα που συγκεντρώθηκαν από τις συνεισφορές συνανθρώπων.

Δεν δίστασε, μάλιστα, πριν από λίγα χρόνια να ταξιδέψει 25.000 χιλιόμετρα έως τα νησιά Φίτζι προκειμένου για να μεταφέρει τον λόγο του Θεού στους εκεί φυλακισμένους.

Σε συνέντευξη του στο ΑΠΕ – ΜΠΕ, ο πατέρας Γερβάσιος είχε δηλώσει: "Εάν πεθάνω σε κάποια φυλακή θα είναι για μένα το μεγαλύτερο κέρδος. Θέλω να πεθάνω πάνω στο καθήκον, είτε στον δρόμο για κάποιο σωφρονιστικό ίδρυμα ή κατά την επιστροφή μου προς το σπίτι. Ο Χριστός πέθανε από αγάπη για τον άνθρωπο. Αυτό είναι το τέρμα, το τέλειο και το άριστο".

Ο πατέρας Γερβάσιος, με πάνω από 40 χρόνια έργου και προσφοράς σε χιλιάδες άπορους κρατούμενους, είχε συναντήσει κακοποιούς από τον Κωνσταντίνο Πάσσαρη έως και τα μέλη της "17 Νοέμβρη".


Σε όλον τον κόσμο

Σε όλα αυτά τα χρόνια δράσης, ο γέροντας έχει επισκεφτεί ως υπεύθυνος κλιμακίου της διακονίας των κρατουμένων, φυλακές ανδρικές, γυναικείες αλλά και ανηλίκων: οι περισσότερες επισκέψεις έγιναν εντός Ελλάδας και οι υπόλοιπες στο εξωτερικό Αίγυπτο, Αλβανία, Βουλγαρία, Γαλλία, ΗΠΑ, Ιορδανία, Ισραήλ, Ιταλία, Κύπρος, Μαδαγασκάρη, Νέα Ζηλανδία, Νησιά Φίτζι, Ουκρανία, Πολωνία, Ρουμανία και Ρωσία.


Η πρώτη επίσκεψη σε φυλακές του εξωτερικού πραγματοποιήθηκε το 1999 στην Αίγυπτο, όπου τον κάλεσαν οι τρεις καταδικασμένοι εις θάνατον διά αγχόνης Έλληνες ναυτικοί του μότορ σιπ «Θανάσης», που κρατούνταν στις φυλακές Ελ Κανάτερ.

«Πηγαίνουμε σε όλους, άσχετα από θρησκεία, φυλή ή χρώμα. Βαρυποινίτες, φονιάδες, ληστές, όλοι είναι παιδιά του Θεού, που πήραν τον κακό τον δρόμο γιατί... γιατί... γιατί... Για διαφορετικό λόγο ο καθένας», είχε τονίσει στην ίδια συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στο ΑΠΕ – ΜΠΕ με αφορμή την τιμητική διάκρισή του από το Μορφωτικό Ιδρυμα της ΕΣΗΕΜ-Θ, τον Δεκέμβριο του 2014.


Ο γέροντας Γερβάσιος ήταν υποψήφιος τα έτη 2012, 2013 και 2014 για το Νόμπελ Ειρήνης, Φιλανθρωπίας και Κοινωνικής Προσφοράς, ανάμεσα σε μεγάλες προσωπικότητες όλου του κόσμου, ενώ το 2008, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας τού απένειμε τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Φοίνικος. Επίσης, έλαβε πολλές ακόμη τιμητικές διακρίσεις.

Η εξόδιος ακολουθία του θα τελεστεί το Σάββατο στις 11:30 στον Ιερό Ναό Αγίας Φοίβης της Διακόνου, ο οποίος βρίσκεται στον προαύλιο χώρο της χριστιανικής αδελφότητας «Η Οσία Ξένη» (20χλμ επαρχιακής οδού Θεσσαλονίκης - Ν. Μηχανιώνας)

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Με λιακάδα αλλά και με τον "Ηφαιστίωνα" παρόντα έγινε φέτος η κατάδυση του Τιμίου Σταυρού και ο καθαγιασμός των υδάτων στην Αγία Τριάδα (από όπου και οι φωτο).


Παρά τον τσουχτερό βαρδάρη έντεκα γενναίοι νεαροί και μια νεαρή αψήφισαν το παγωμένα νερά και έπεσαν για να "πιάσουν" τον Σταυρό.


Περιττό να πούμε πως σε ελάχιστα λεπτά είχε αδειάσει η σκάλα, αμέσως μετά την ανάσυρσή του.
Και του χρόνου, με υγεία και φώτιση !!!





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Eίναι σχεδόν 6.000 χιλιόμετρα από τον Βόρειο Πόλο, αλλά ο Αϊ- Βασίλης τα διανύει σε χρόνο-μηδέν, πάνω στο έλκηθρο που το σέρνουν ζωηρά ελάφια στον βραδινό ουρανό. Με την ίδια ευκολία και ταχύτητα ανεβοκατεβαίνει από καμινάδες για να μοιράσει δώρα στα παιδιά όλου του κόσμου.

Στη δυτική παράδοση είναι ντυμένος στα κόκκινα, έχει πυκνή λευκή γενειάδα, είναι στρουμπουλός και γελάει με την καρδιά του. Αυτός είναι ο Σάντα Κλάους των Αγγλων και των Αμερικανών, ο Περ Νοέλ των Γάλλων, ο Βάιναχτσμαν των Γερμανών και πάει λέγοντας.

Αλλά ο θρύλος γεννήθηκε αλλού, κοντά στο Ντεμρέ της σημερινής Νότιας Τουρκίας. Η ιστορία ξεκινάει τον 4ο αιώνα, όταν η περιοχή ήταν γνωστή ως Μύρα της Λυκίας.

Αρχαία ερείπια μαρτυρούν τη σημασία της πόλης: ένα ρωμαϊκό αμφιθέατρο και λαξευτοί τάφοι στο βουνό, τόποι ταφής των πλούσιων κατοίκων. Εκεί λοιπόν έζησε ο Νικόλαος, Επίσκοπος Μύρων, γνωστός και αγαπητός για τις καλές του πράξεις.

Εγινε άγιος αμέσως μετά τον θάνατό του και η εκκλησία του Αγίου Νικολάου δεσπόζει σήμερα στο κέντρο του Ντεμρέ. Πιστοί έρχονται από όλον τον κόσμο για να προσκηνύσουν στον εορτασμό της μνήμης του τον Δεκέμβριο.
Ιστορίες για την καλοσύνη του Νικολάου εξαπλώθηκαν μετά τον θάνατό του. Τόσο αγαπητός ήταν που τα οστά του εκλάπησαν από τα Μύρα το 1087 και μεταφέρθηκαν στην Ιταλία για να μην πέσουν στα χέρια των τούρκων εισβολέων. Στην ορθόδοξη παράδοση έγινε ο προστάτης άγιος των παιδιών και των ναυτικών. Αλλά χρειάστηκαν αιώνες για να μεταμορφωθεί η εικόνα του καλού επισκόπου στον Αϊ-Βασίλη με τα κόκκινα.

Η ιστορία του Αγίου Νικολάου ταξίδεψε και ρίζωσε σε ολόκληρη την Ευρώπη. Ο Αγιος Νικόλαος έγινε προστάτης της Μόσχας και της γεωργίας στη Ρωσία και του Ναυτικού στο Αμστερνταμ της Ολλανδίας, όπου, παρά την απαγόρευση αναγνώρισης αγίων που επέβαλλε ο προτεσταντισμός, επέζησε με το όνομα Σίντερ Κλάας, ο οποίος την ημέρα της εορτής του, στις 6 Δεκεμβρίου, παριστάνεται με ιερατική στολή και επισκοπική ράβδο να μοιράζει δώρα στα παιδιά.

Αυτή είναι μάλλον η πιο καθαρή μορφή του Αγίου Νικολάου που απέμεινε σήμερα, αν και στην Ολλανδία παρουσιάζεται να έχει ως βοηθό του και ένα αγόρι από την Αιθιοπία, τον Μαύρο Πιτ, που η παράδοση θέλει να τον είχε απελευθερώσει ο Σίντερ Κλάας στα Μύρα και ο οποίος από ευγνωμοσύνη έμεινε για πάντα μαζί του ως βοηθός.
Ευρωπαίοι άποικοι, κυρίως Ολλανδοί, μετέφεραν μαζί τους τον μύθο στον Νέο Κόσμο.

Η συνέχεια γράφτηκε στη Νέα Υόρκη στις αρχές του 19ου αιώνα, όταν οι Αμερικανοί άρχισαν να ψάχνουν τρόπους για να δημιουργήσουν νοσταλγικές παραδόσεις και στράφηκαν προς τον Αγιο Νικόλαο, ο οποίος γιορτάζεται λίγες ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα.

Το 1810, τη βραδιά της γιορτής του Αγίου Νικολάου στις 6 Δεκεμβρίου, παρουσιάστηκε από τον Ιστορικό Σύλλογο της Νέας Υόρκης η πρώτη αμερικανική εικόνα του Αγίου Νικολάου με έντονες τις αρχικές ορθόδοξες ρίζες της αλλά και με ένα τζάκι πλάι του με δώρα που υπονοεί την επίσκεψή του στα σπίτια. Αναγράφεται ρητά η εορτή του στις 6 Δεκεμβρίου και το πραγματικό ελληνικό όνομα του Αγίου Νικολάου.

Μερικά από τα πιο γνωστά δυτικά έθιμα των Χριστουγέννων, το έλατο και οι κάλτσες που κρεμιούνται στο τζάκι για να τις γεμίσει με δώρα ο Αϊ-Βασίλης, μεταφέρθηκαν από Γερμανούς στις ΗΠΑ, όπου εδραιώθηκαν σε συνδυασμό με τον Ολλανδό Sint-Nicolaas ή Sinter Klaas από όπου προέκυψε το Claus (Klaas και Claus από το Nicholas ή Nicholaus).

Η Coca-Cola άρχισε να χρησιμοποιεί την εικόνα του πρόσχαρου Σάντα Κλάους στις διαφημίσεις της από τη δεκαετία του 1930 εδραιώνοντας την εμφάνισή του στη λαϊκή κουλτούρα.

Η σημερινή μορφή του Αϊ-Βασίλη δεν είναι τίποτε άλλο από ένα συνονθύλευμα διαφορετικών μύθων από διαφορετικές εποχές και διαφορετικές περιοχές του κόσμου που εξελίχθηκε μέσα στον χρόνο σύμφωνα με τις ανάγκες κάθε εποχής.
της Ειρήνης Μητροπούλου

πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Νίκου Σταθόπουλου*

Είμαστε ενώπιον του μείζονος σκανδάλου στην ιστορία του πολιτισμού! Ο κόσμος των ριζοσπαστικών οραμάτων του παρόντος, καλείται να υπερασπιστεί ένα προσδιοριστικό ορόσημο της θρησκευτικής συνείδησης, τα Χριστούγεννα! Να τα υπερασπιστεί όχι «φιλολογικά» και σε έκρηξη τραντισιοναλισμού, αλλά με βιωματική ιδεολογικότητα, δηλαδή ως καίριο περιεχόμενο μιας σύγχρονης χειραφετητικής κουλτούρας με βαθιά λαϊκή αναγωγή.

Όταν οι Μπακογιάννηδες του συντηρητικού ευπατριδισμού και των εθναρχικών τζακιών, στολίζουν με καλικατζάρικο μοντερνισμό την Αθήνα, σηματοδοτούν τη μαρκετινίστικη αποϊεροποίηση μιας παράδοσης που συντηρεί εμμονικά το πάθος της υπέβασης, άρα είναι δραστική αντιπολίτευση στις συστημικές ιδεολογίες της προσαρμογής.

Ο κόσμος που έχει ταυτιστεί με τον πλήρη αθεϊσμό, υποχρεούται, ναι, υποχρεούται να λάβει μέρος στα εν φάτνη δρώμενα όχι ως «επιστημονικός θεατής» αλλά ως αλλότροπος μανικός εγγυητής της απελευθερωτικής αλήθειας που διαδραματίστηκε εκεί. Να δει αυτή την αλήθεια χωρίς φιλολογία, να την «εκκοινωνήσει» σε ανταπόκριση προς τη βαθύτερη λαϊκη αίσθηση, να της «εκμαιεύσει» την ανατρεπτική πολιτικότητα του δήθεν «ουδέτερού» της, να αποκαταστήσει τις «μαγείες» που «ξήλωσε» ο Διαφωτισμός επιδιώκοντας την τελειοποίηση της ανθρώπινης αποπλάνησης μέσω της χυδαιοϋλιστικής οικονομικοποίησης του ανθρώπου.

Η Φάτνη είναι το έσχατο οχυρό της ανθρώπινης ελπίδας για «ουρανό», δηλαδή για μια ριζική χειραφέτηση με όρους καθολικής υπέρβασης της αναγκαιότητας: άλλωστε, υπό αυτή ακριβώς τη συναίσθηση, ο Μαρξ προσφώνησε υμνολογικά την Κομμούνα ως «έφοδο στον ουρανό». Και γενικά, ο Μαρξισμός, αν όχι το σύνολο των «ουτοπιών» που βουλήθηκαν μια αυτόνομη τροχιά (σε σχέση με τον γενέθλιο ριζοσπαστισμό του Διαφωτισμού), προσδιορίστηκαν παραστασιακά και ως αυτοσυνείδηση, με τα σχήματα και τα μοτίβα της κλασικής ιουδαιοχριστιανικής θρησκευτικής σκέψης. Η Φάτνη είναι η απόλυτη σημειολογία της αγαπητικής εχθρότητας προς τον κόσμο του χρήματος και των διακρίσεων, της μοναξιάς και της εκμετάλλευσης, της αποξένωσης και του κατακερματισμού.

Οι σύγχρονες ελίτ, προεκτείνοντας το πνεύμα του Διαφωτιστικού Φιλελευθερισμού και «εποικοδομούμενες» στη βάση του μεταβιομηχανικού καπιταλισμού (δηλ. της Μετανεωτερικότητας που συστατικά της είναι ο μηδενισμός, η χαοτικότητα, η ρευστοποίηση, το απόλυτο υποκείμενο): όχι απλώς επιβάλλουν έναν εκκοσμικευμένο «θεό», αλλά τον καταργούν πλήρως, εκκοσμικεύοντας τη μεταφυσική, μεταφέροντας το υπερβατικό στην υλική καθημερινότητα. Το δεσπόζον σήμερα «υποκείμενο της αυτοπραγμάτωσης», είναι ένα απροϋπόθετο άτομο που βιώνεται ως τελεσίδικος απτός θεός και αντιλαμβάνεται την υπέρβαση ως απλές μετατοπίσεις και «αναβαθμίσεις» εντός του δεδομένου υλικού κόσμου. Η Φάτνη δεν εικονογραφεί μια «ανθρωπιστική μεταρρύθμιση» αλλά το ριζικώς Διαφορετικό, την απόλυτη Σχέση με πνεύμα βαθιάς ενότητας πέραν πάσης ηθικής ή νόμου.

Παράλληλα, οι προσαρμοσμένες εκδοχές του Ριζοσπαστισμού, αδυνατώντας να αυτοπροσδιοριστούν εκτός των ορίων που θέσπισαν ο θετικισμός και ο επιστημονισμός: πρωτοπορούν σε έναν «δικαιωματικό αθεϊσμό» που εν ονόματι του «πολέμου ενάντια στην προκατάληψη και τον φανατισμό», απλώς μεταφέρει τον ζόφο της θρησκοληψίας στο κυρίαρχο πεδίο του «φιλελεύθερου user» με στενό βιολογικό κύκλο και «προνόμιο στην ανεπανάληπτη χοϊκή ζωή». Διότι είναι απόλυτα θρησκόληπτος δεισιδαίμων ειδωλολάτρης ο σύγχρονος «σκεπτόμενος πολίτης» της Μαζικής Δημοκρατίας που συντάσσεται από τη μιντιακή εξουσία με βάση «δημοκρατικά» στερεότυπα που εξαντλούνται σε ελεγχόμενους θεσμούς και βρίσκονται σε χειραγωγημένη διάδραση με τα ψυχοπαγιδευτικά στρατηγήματα της διαφημιστικής «φαντασίας».

Και με τις δυο όψεις, η ουσία βρίσκεται σε έναν ανθρωπότυπο με καταναλωτική κουλτούρα αυτοκαθοριζόμενου νομάδα, που απλώς επιβιώνει όσο γίνεται πιο «απολαυστικά» με κινητήρια αίσθηση ζωής την «επιθυμία». Και όλο αυτό το αλλόκοτο ανθρωπόμορφο υβρίδιο, επενδεδυμένο διακοσμητικά με όλη την βιομηχανική φαντασία του Θεάματος, δε μπορεί παρά να εννοήσει τα Χριστούγεννα με παιδεία showbiz, αισθητική τηλεοπτικού υπερθεάματος, ιδεολογία ειρηνικής ομαλότητας και αγαπητικής ανάπαυλας, και ηθική φιλανθρωπικού τηλεμαραθώνιου.

Το επίκαιρο συμπλήρωμα, με προοπτική «παγκοσμοποιητικού χριστουγεννατισμού», είναι η «επαναστικοποίηση» της Φάτνης στη βάση των ιδεολογημάτων της Δικαιωματικής Αριστεράς (ο Χριστός «μετανάστης-πρόσφυγας», «απόκληρος καταληψίας», «κατατρεγμένος άπατρις», κ.λπ.). Μια Φάτνη τύπου City Plaza χωρίς Χριστό και Αστέρι.

Χριστούγεννα χωρίς Χριστό σε μια «εναλλακτική» φάτνη με καλικατζάρους, ένα φαντασμαγορικό playmobil όπου καταργείται η παράδοση, και με πρώτη ύλη τη διαφημιστική εφευρετικότητα, εντείνεται ο απανθρωπισμός του ανθρώπου, η τοποθέτησή του σε ένα κούφιο Θέαμα.

Ωστόσο, τίποτα από αυτά δεν ισχύει. Η αντισυμβατικότητα της ενανθρώπησης βρίσκεται σε άλλες σημασίες που η λαϊκή θρησκευτικότητα τις προσλαμβάνει με την εγκυρότητα του οικείου ρίγους και καθόλου με τον διανοητικισμό. Ακόμα κι αν είσαι άθεος, δεν δικαιούσαι να πλαστογραφείς μια παράσταση που συνιστά το θεμέλιο μιας οργανικής ανθρωπολογίας και τη στηρικτική βάση μιας αντίληψης της ιστορίας. Γιατί αν και στο μέτρο που το κάνεις, είσαι απλά ένας χυδαίος γκαιμπελίσκος. Από χρόνια η Σχολή της Φρανκφούρτης έχει καταδείξει την εγγενή φασιστικότητα του Διαφωτιστικού Λόγου.

Ο Χριστός δεν εισέρχεται στην ιστορία ως ηγεμών ούτε ως «αλληλέγγυος» στους κατατρεγμένους, αλλά ως κατατρεγμένος ο ίδιος. Απεκδύεται κάθε ιδιότητα, και γεννιέται κανονικά ως γυμνή ύπαρξη σε έναν κόσμο εξουσιαστικών διακρίσεων και εκμεταλλευτικών σχέσεων. Είναι, πα να πει, άμεσο υποκείμενο μιας τυραννικής σχέσης και καθόλου μεθύστερη πολιτική συνείδηση. Άρα, αυτό που «προτείνεται» είναι να αντιδράσει το θύμα, να γίνει Μεσσίας της ίδιας του της ύπαρξης.

Και η Φάτνη δεν είναι μια «κατάληψη» κατόπιν «χειραφετητικής πρωτοβουλίας». Είναι ακραίο σύμβολο της αποκληροσύνης, αφού υποδεικνύεται ως κατάλυμα στη μέση του πουθενά. Τίποτα το τυπικά «εξεγερτικό» δεν αναγνωρίζεται σε αυτή την απλή καθημερινή τραγωδία. Το θαύμα συντελείται σε οικτρές συνθήκες κοινωνικού αίσχους. Η φάτνη είναι η αφετηρία μιας συνείδησης πλατιάς που παράγει εστίες άρνησης σε κάθε επιμέρους.

Το Αστέρι εναρμονίζει το μυστήριο του κόσμου στον νου των «πτωχών τω πνεύματι» με την φλογερή προσδοκία μιας σωτηρίας. Είναι η καλλιτεχνική μεταφυσική που δεκάδες αιώνες δίνει στην ποίηση την αξιακή πρωτοπορία μιας αισιόδοξης ιχνηλασίας πέραν των «θετικών βεβαιοτήτων» της κάθε επίκαιρης και θνησιγενούς «ανάλυσης». Το Αστέρι είναι η σημειολογία μιας βαθιάς ελπίδας ότι «τα όνειρα θα λάβουν εκδίκηση», ότι στο πλευρό του δυστυχισμένου είναι όλη η «συνωμοσία δικαιοσύνης» που συνέχει την αρμονία των πραγμάτων.

Οι Μάγοι, αντικατοπτρίζουν το προφητικό δέος μιας «εξωτερικής διανόησης» που, απαλλαγμένη από καθεστωτικες υποχρεώσεις, διαπιστώνει την «ώρα μηδέν» μιας διαχρονικής κρίσης, την οριακή καμπή στην ανάπτυξη ενός εξελισσόμενου πόθου-εγχειρήματος για το τέλος του κακού. Οι πλανόδιοι της πίστης, ενσαρκώνουν την «ηθική του δώρου» (μέσα στον κόσμο της αρπαγής και της ιδιοτέλειας) και εκφράζουν τον στοχασμό που δεν αποστάτησε στη χλιδάτη καριέρα του Ηγεμόνα.

Οι Ποιμένες, αγαθές μορφές μιας πνιγηρής βιοπάλης, χρωματίζουν τη Μεγάλη Έναρξη με το γλυκόπικρο μειδίαμα μιας αποφασισμένης καλοσύνης χωρίς πολιτικό πρόσημο. Είναι, με άλλη γλώσσα, μια καθαρή αλληλεγγύη, μια αναφορική συνείδηση ταξικής αμοιβαιότητας. Είναι η ταξική παράμετρος, δίπλα στην παράμετρο-διανόηση των Μάγων.

Μια Φάτνη πλήρες οικοσύστημα, με την απόλυτη ενότητα ζωής να ορίζει το Μυστήριο-Γεγονός ως έσχατη και ολοστρόγγυλη αρμονία. Άρα, και το Ερχόμενο δε μπορεί παρά να εκπληρώνει αυτή ακριβώς την αρμονία.

Πώς μπορεί να αντέξει ένα σύγχρονο, τεχνολογο/επιστημονικο–κεντρικό, σύστημα Κυριαρχίας απέναντι σε αυτό τον θετικότατο και εμπειριοκεντρικό «μυστικισμό»; Εδώ καλείσαι να βρεις τον έσχατο απελευθερωτικό συμβολισμό, δηλαδή να συζεύξεις τη μεταφυσική με την ιστορική αναγκαιότητα. Όλη η προσπάθεια «επαναφήγησης» των Χριστουγέννων, πέραν του ότι απηχεί τον εύλογο αθεϊσμό του πολιτισμού του εμπορεύματος, είναι μια στρατηγική οικειοποίησης, από τη σύγχρονη εξουσία, των πόθων του απλού ανθρώπου να νιώσει δική του και διδακτική του μια πλούσια απλή ιστορία αγάπης και δικαιοσύνης. Ο σύγχρονος (μετ)άνθρωπος «πρέπει» να συγκινείται από άδεια εκτυφλωτικά σχήματα και μοντέλα χωρίς ανθρώπινο περιεχόμενο και δράση. Όλα «πρέπει» να είναι η ευφροσύνη ενός ιδιότυπου σινεφίλ.

«Πρέπει» τα Χριστούγεννα να αποφορτιστούν από κάθε αίσθηση μιας διαφορετικής δυνατότητας (δηλαδή ότι η ζωή είναι «μαγική» και όχι μια «μοίρα» που απλώς σαπίζει στα τελεσίδικα σύνορα του εωσφορικού βασίλειου των Πλουσίων και των Υπηρετών τους), και να ενταχθούν στο πρόγραμμα «ζήσε με εμπορευματική χαρά» την αφασία της «δημοκρατικής ψευδαίσθησης του ειρηνισμού».

Όμως η Γέννηση βρίσκει την κοινωνική οντολογία της στις «προϋποθέσεις Παραδείσου» που διαβάζουμε στο Κατά Λουκάν (6, 23 – 26) :

‒ Ουαί υμίν τοις πλουσίοις, ότι απέχετε την παράκλησιν υμών. Εκτός Παραδείσου οι σφετεριστές του κοινωνικού πλούτου, οι «πλούσιοι» της συστηματοποιημένης κοινωνικής ληστείας, οι «φραγκάτοι» της στυγνής κερδοσκοπικής απονιάς.

‒ Ουαί υμίν, οι εμπεπλησμένοι νυν, ότι πεινάσετε. Απόβλητοι και καταδικασμένοι στην «αιώνια κόλαση» και οι χορτάτοι, όλα τα ανθρωποειδή στρώματα των βολεμένων που απλώς καλοτρώνε εις βάρος του «αόρατου» κόσμου της μόνιμης στέρησης και της αφαίρεσης του στοιχειώδους «προνομίου» να απολαύσεις δίκαια και με πληρότητα την επίγεια ζωή.

‒ Ουαί οι γελώντες νυν, ότι πενθήσετε και κλαύσετε. Τη βία της περιφρονημένης ηθικής θα νιώσουν οι «γελώντες», δηλαδή οι κήρυκες της «διαρκούς αμεριμνησίας» που εννοούν τη ζωή ως «μια και ανεπανάληπτη πίστα διασκέδασης με κινητήρα την επιθυμιακότητα», οι παρτάκηδες αυτοψυχαγωγούμενοι της εγωιστικής ευφορίας.

Η πλαστογράφηση των Χριστουγέννων, εξελίσσεται σε «εγγύηση» μιας συνειδησιακής αναδόμησης του «πλήθους», μιας Θεαματικής ειρηνιστικοποίησής του, όπου τα πάντα είναι «ουδέτερη» γιορτή ενός ακαθόριστου «γεγονότος». Η όντως Αριστερά της ανατροπής, καλείται να αναδείξει τη διαχρονία μιας πίστης, όπου το υπερβατικό, η παράδοση και τα φίλτρα της εμπειρίας, συντηρούν το «κλίμα» της ριζοσπαστικής ελπίδας.

Άκου τώρα, ένας «παρίας» τυλιγμένος με πρόχειρα πανιά κι αυτά από ζητιανιά, να είναι ο αγωγός της Χαρμόσυνης Είδησης ότι «δεν στα είπανε καλά, Κεμάλ… Υπάρχει ελπίδα και βρίσκεται στα ριζικά και αιώνια της ανθρώπινης συμπόνιας. Από αυτή τη συνείδηση και πέρα, αρχίζει η Πολιτική της ριζικής αντίστασης».

Ω, σύγχρονη Αριστερά, ή με τους καλοπληρωμένους γκουρού της «αμφισβήτησης των αφηγήσεων», ή με το πάθος για θαύματα που ορίζει την ψυχολογία των απόκληρων ‒ ή με τους «επάνω» ή με τους «κάτω»…

* Ο Νίκος Σταθόπουλος είναι φιλόλογος

Φωτ:«Η ουλή της Βηθλεέμ»: Έργο του Banksy

πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου