Articles by "Κύπρος"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κύπρος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Το Πακιστάν και άλλα κράτη ετοιμάζονται να αναγνωρίσουν το τουρκοκυπριακό ψευδοκράτος. Αθήνα και Λευκωσία μπορούν να αποτρέψουν αναγνωρίσεις. Δεν ξέρουμε όμως αν θα το κάνουν!

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
16 Ιουλίου 2021

Σύμφωνα με δημοσιεύματα του τουρκικού Τύπου, όπως της “Χουριέτ” και της “Γενί Σαφάκ”, το Πακιστάν και άλλα κράτη ετοιμάζονται να αναγνωρίσουν το τουρκοκυπριακό ψευδοκράτος, προϊόν των δύο στρατιωτικών εισβολών της Τουρκίας στην Κύπρο, το 1974, που σχεδιάστηκαν από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, ιδίως την πιο εξτρεμιστική πτέρυγα του δυτικού συστήματος υπό τον Χένρι Κίσινγκερ.

Δεν έχουμε δυνατότητα να εκτιμήσουμε πόσο κοντά είμαστε σε τέτοιο ενδεχόμενο, που μοιάζει πάντως να έχει εγγραφεί ως δυνατότητα για την αμέσως επόμενη περίοδο. Αυτό που μπορούμε αντίθετα να εκτιμήσουμε είναι, πρώτον, οι πολλαπλές καταστροφικές συνέπειες που θα έχει για την Κύπρο και την Ελλάδα οποιαδήποτε αναγνώριση του ψευδοκράτους, και δεύτερο, ότι είναι στις δυνατότητες Αθήνας και Λευκωσίας να αποτρέψουν αναγνωρίσεις. Μπορούν να τις αποτρέψουν, όπως θα εξηγήσουμε αναλυτικά στη συνέχεια, αλλά πρέπει να κινηθούν άμεσα. Δεν ξέρουμε όμως αν θα το κάνουν!

Αρχή “ξηλώματος” του κυπριακού κράτους

Καταστροφικές συνέπειες θα έχει οποιαδήποτε αναγνώριση γιατί θα σημάνει την αρχή του “ξηλώματος του πουλόβερ” του κυπριακού κράτους. Σήμερα το κυριότερο πολιτικό, διπλωματικό και νομικό όπλο της Κυπριακής Δημοκρατίας που της έχει απομείνει είναι η διεθνώς αναγνωρισμένη, με σειρά αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, νομική του υπόσταση. Την αναγνωρίζουν όλα τα κράτη – μέλη του ΟΗΕ πλην της Τουρκίας.

Ακόμα και ψυχολογικά όμως, αν βρεθεί ακόμα και ένα κράτος επιπλέον να αναγνωρίσει τη νομιμότητα του ψευδοκράτους, η Κύπρος αρχίζει να μετατρέπεται σε “αμφισβητούμενη περιοχή”, χάνει οριστικά τον χαρακτήρα χώρας που έχει υποστεί εισβολή, τμήμα της οποίας τελεί υπό κατοχή και ολόκληρη τελεί υπό απειλή από έναν πάνοπλο γίγαντα.

Το Πακιστάν μάλιστα, που αναφέρεται άλλωστε στα δημοσιεύματα, δεν είναι μια οποιαδήποτε χώρα. Είναι μια σημαντική μεσαία πυρηνική δύναμη, στρατηγικός εταίρος και των ΗΠΑ και της Κίνας, με πολύ μεγάλο ρόλο στις υποθέσεις και της Νότιας Ασίας και του μουσουλμανικού κόσμου ευρύτερα.

Έχουμε επανειλημμένως αναφερθεί στη σημασία της Κύπρου για την Ελλάδα και αντιστρόφως. Ούτε η Κύπρος, ούτε η Ελλάδα μπορούν να επιβιώσουν αν χαθεί η μία ή η άλλη. Όλες οι μεγάλες τραγωδίες του ελληνισμού κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, περιλαμβανομένης της Δικτατορίας στην Ελλάδα και της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο προκλήθηκαν όταν έσπασε η αλληλεγγύη και η συναντίληψη Αθήνας και Λευκωσίας. Αν αύριο διαλυθεί το κυπριακό κράτος, αν δηλαδή οι Έλληνες της Κύπρου χάσουν την διεθνώς αναγνωρισμένη σήμερα κρατική υπόσταση υπό την οποία ζουν, και τεθούν υπό την εξουσία τρίτων δυνάμεων, αφενός θα ανοίξει ο δρόμος για να χαθεί οριστικά ο ελληνισμός της Κύπρου, αφετέρου θα καταστεί η Αθήνα ακόμα περισσότερο όμηρος των δυνάμεων που θα ελέγξουν το νησί, και στο χέρι των οποίων θα είναι η ασφάλεια των Ελληνοκυπρίων.

Δεν είναι δυνατόν να γίνουν τέτοιες αναγνωρίσεις του ψευδοκράτους τη στιγμή που υποτίθεται ότι υπάρχει άτυπο μορατόριουμ με την Τουρκία. Τίθεται άμεσα το ερώτημα, τι στο καλό έχουν συμφωνήσει οι κ.κ. Μητσοτάκης και Δένδιας με την Άγκυρα; Ειρήνη στο Αιγαίο και “πόλεμο” στην Κύπρο; (*)


“Διασπάστε τους Έλληνες”

Η επιδίωξη απόσπασης της Κύπρου από την Ελλάδα και της Ελλάδας από την Κύπρο, η καταστροφή όλων των δεσμών μεταξύ τους, αποτελεί κεντρικό στοιχείο της πάγιας πολιτικής του βρετανικού και στη συνέχεια του αμερικανικού Imperium και των συμμάχων του, που επεδιώχθη με κάθε δυνατό μέσο από την εποχή της κατάκτησης της Κύπρου από τους Βρετανούς, περιλαμβανομένων των πογκρόμ των Ελλήνων της Πόλης, πραξικοπημάτων και δικτατοριών.

Γιατί γνωρίζουν ότι είναι δύσκολο να αποκτήσουν τον πλήρη έλεγχο της Κύπρου, νήσου με κορυφαία, παγκόσμια στρατηγική σημασία (ιδίως για τις ΗΠΑ, τη Βρετανία, το ΝΑΤΟ και, last but not least, το Ισραήλ), αν η Κύπρος διατηρήσει τους δεσμούς της με την Ελλάδα και τον εθνικό της χαρακτήρα (αλλά και γιατί η Ελλάδα χωρίς την Κύπρο είναι έρμαιο των βουλήσεών τους).

Αναγνωρίσεις του ψευδοκράτους ή άλλες μείζονες ενέργειες ανατροπής των στρατηγικών δεδομένων στην Κύπρο θα θέσουν την Ελλάδα προ του διλήμματος είτε να διακόψει κακήν κακώς τα “μορατόριουμ” και να πάει σε κρίση, είτε να “κάνει τον χαζό” και να αφήσει χωρίς έμπρακτη, σοβαρή αλληλεγγύη την Κύπρο, διευρύνοντας ένα όλο και επικίνδυνο χάσμα μεταξύ των δύο χωρών.

Το σπάσιμο του άξονα Ελλάδας – Κύπρου, μπορεί να οδηγήσει, με τα σημερινά, αν και πολύ ρευστά δεδομένα, σε ακόμα μεγαλύτερη εξάρτηση της Ελλάδας από μία τάση του δυτικού συστήματος, αυτή που συσπειρώνεται γύρω από τον Μπάιντεν και σε μεγαλύτερη εξάρτηση της Κύπρου από την αντίπαλη τάση τύπου Νετανιάχου εντός πάλι του συστήματος. ‘Όπως συχνά συνέβη στην ιστορία μας, οι διαμάχες των πόλων διεθνούς και δυτικής ισχύος θα γίνουν συγκρούσεις στο εσωτερικό του ελληνισμού (συμβαίνει μονίμως, από τον εμφύλιο κατά την Επανάσταση του ’21, καθ’ όλο τον 19ο αιώνα, με τον Διχασμό στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με τον εμφύλιο μετά το 1945, με τη διαρκή και ένοπλη σύγκρουση Αθήνας και Λευκωσίας κατά τη διάρκεια της επταετούς χούντας).

Για όλους τους παραπάνω λόγους δεν συνιστά μόνο μείζονα εθνική ανάγκη να αποτραπούν οι αναγνωρίσεις ΤΩΡΑ, που είναι ακόμα δυνατό, αλλά και ζωτική ανάγκη της ίδιας της κυβέρνησης. Αν δεν ενεργήσει τα δέοντα θα βρεθεί και η ίδια σε μια κρίση που είναι εξαιρετικά αμφίβολο να μπορέσει να την διαχειριστεί. Και δεν θα είναι η μόνη που θα χρειαστεί να αντιμετωπίσει.

Τους Έλληνες πολιτικούς τους απασχολεί πάρα πολύ ο ανταγωνισμός μεταξύ τους για την εξουσία επί της χώρας, όχι η πιθανότητα “πολτοποίησης” ενός πολιτικού και κρατικού συστήματος από την αδυναμία διαχείρισης των προβλημάτων, ή η πιθανότητα να μην υπάρχει η χώρα που θέλουν να κυβερνάνε.

Δεν γνωρίζουμε βέβαια, πρέπει να ομολογήσουμε, και τι ενδεχομένως έχει συζητηθεί στο παρασκήνιο μεταξύ Λευκωσίας, Αθήνας και Άγκυρας, αναφορικά με τα δύο κράτη στην Κύπρο και γιατί ο Ερντογάν κατηγόρησε πρόσφατα την Κύπρο ότι κοροϊδεύει.


Είναι ακόμα εφικτή η αποτροπή των αναγνωρίσεων!

Ενώπιον ενός τόσο σοβαρού κινδύνου όπως αυτός που περιγράψαμε, η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν όπλα που μπορεί να αποτρέψει την καταστροφή.

Πρώτον, ο κ. Μητσοτάκης και ο κ. Δένδιας πρέπει να εξηγήσουν στην ‘Αγκυρα ότι το άτυπο μορατόριουμ πρέπει να περιλάβει και μείζονες επιθετικές κινήσεις στην Κύπρο, όπως οι αναγνωρίσεις, αλλιώς δεν έχει νόημα. Αν δεν το πράξουν ένα μόνο μπορεί να σημαίνει, ότι έχουν δώσει στην Άγκυρα “carte blanche”, “ελευθέρας” για την Κύπρο. Δεν θέλουμε να το πιστέψουμε. Τέτοια πολιτική θα έχει όλες τις συνέπειες που προαναφέραμε και, επιπλέον, μπορεί να οδηγήσει πιθανώς στο τέλος και σε νέο, πιο επικίνδυνο γύρω ελληνοτουρκικής κρίσης.

Δεύτερο, Ελλάδα και Κύπρος πρέπει από κοινού, δεδομένου μάλιστα ότι η Ελλάδα είναι και εγγυήτρια δύναμη, έχει δηλαδή, εκτός από συμφέρον, και υποχρέωση να υπερασπίζεται την Κυπριακή Δημοκρατία, να εξηγήσουν προς τις τυχόν προβληματιζόμενες για αναγνώριση του ψευδοκράτους χώρες ότι, αν το πράξουν, με πολύ μεγάλη τους λύπη θα είναι υποχρεωμένες να διακόψουν τις διπλωματικές και άλλες σχέσεις Ελλάδας και Κύπρου με αυτά τα κράτη και, επιπλέον, οποιαδήποτε συνεργασία με την ΕΕ και το ΝΑΤΟ θα συναντήσει το βέτο τους (της Ελλάδας στην περίπτωση του ΝΑΤΟ). Την ίδια ενημέρωση πρέπει να κάνουν από τώρα προς τα πέντε μόνιμα μέλη του ΣΑ του ΟΗΕ, τη Γερμανία και την ΕΕ.

Ειδικά προς το Πακιστάν, ο κ. Δένδιας καλό θα ήταν να εξηγήσει επίσης ότι η ανάπτυξη στενών σχέσεων με την Ινδία δεν συνιστά προσχώρηση της Ελλάδας σε αντι-ισλαμικό άξονα που στρέφεται ευθέως εναντίον του. Η Ινδία, όχι το Πακιστάν, άρχισε την επίθεση στη νότιο Ασία, καταργώντας το καθεστώς του Κασμίρ, βασικό στοιχείο σταθερότητας στη Νότιο Ασία. Είπαμε. Να κάνουμε τα χατήρια στους «φίλους» μας, όχι όμως να προκαλέσουμε και την εχθρότητα όλης της υπόλοιπης (και είναι πάρα πολλή) ανθρωπότητας εναντίον μας, για λόγους που δεν μας αφορούν και συχνά, όπως στις περιπτώσεις της Αρμενίας, του Κοσόβου και της Ουκρανίας πλήττουν ευθέως μείζονα ελληνικά εθνικά συμφέροντα. (**)

Η δική μας εκτίμηση είναι ότι, αν εξηγήσουν τώρα με σαφήνεια και κατηγορηματικά το τι θα κάνουν, δεν θα υπάρξουν αναγνωρίσεις, γιατί τα υποψήφια προς αναγνώριση κράτη μπορεί να θέλουν να κάνουν το χατίρι της Άγκυρας, όχι όμως και να καταβάλουν σοβαρό κόστος. Ούτε οι σημερινές κυβερνήσεις ΗΠΑ και Γερμανίας θέλουν τέτοιες εξελίξεις. Αρκεί βέβαια να πείσουν οι ιθύνοντες Αθήνας και Λευκωσίας ότι αυτά δεν είναι λόγια του αέρα και ότι υπαγορεύονται από την ανάγκη υπεράσπισης ζωτικών εθνικών συμφερόντων της Ελλάδας και της Κύπρου. Οι Αμερικανοί αντιλαμβάνονται πολύ καλά αυτό το επιχείρημα, αρκεί να τους το πει βέβαια κάποιος και με τρόπο που να τον πάρουν στα σοβαρά.

Όμως αν αυτές οι ενέργειες δεν γίνουν τώρα, άμεσα, μετά θα είναι πολύ δυσκολότερα όλα. Το ίδιο συνέβη και το 1992, με την αναγνώριση της Δημοκρατίας της Μακεδονίας από τη Ρωσία. ‘Όταν έγινε σηκώθηκε τεράστια κατακραυγή στην Ελλάδα και έσπευσε να επισκεφθεί τη Μόσχα κατεπειγόντως ο τότε Υπουργός Εξωτερικών Μιχάλης Παπακωνσταντίνου. Οι Ρώσοι τον ακούσανε με ενδιαφέρον, του είπαν όμως ότι πρώτη φορά η Αθήνα τους εξήγησε τη θέση της στο μακεδονικό και δεν μπορεί το κράτος τους, για λόγους αυτοσεβασμού πλέον, να αλλάξει την απόφασή που ήδη είχε πάρει.

Γι’ αυτό πρέπει να δράσουν άμεσα και αποφασιστικά οι κυβερνήσεις Αθηνών και Λευκωσίας.

Θεωρούμε εντελώς αδιανόητη την περίπτωση να υπάρχουν δυνάμεις στην Ελλάδα και στην Κύπρο, που, ενδόμυχα, να εκτιμούν ότι μια τέτοια εξέλιξη αναγνωρίσεων του ψευδοκράτους μπορεί να ευνοεί τυχόν δικά τους σχέδια.

(*) Ο γράφων είναι αντίθετος με την εξαιρετικά επικίνδυνη πολιτική της κλιμάκωσης με την Τουρκία, που επέβαλε στην Ελλάδα και την Κύπρο ο εξτρεμιστικός πυρήνας του διεθνούς συστήματος μαζί με τις αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες. Δεν θεωρούμε ότι υπάρχει η παραμικρή δυνατότητα βελτίωσης της κατάστασης με την Τουρκία, ούτε συντρέχει σήμερα οποιαδήποτε δυνατότητα επίλυσης των ελληνοτουρκικών διαφορών, στο Αιγαίο και την Κύπρο, ενώ ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος μιας καταστροφικής και για τις δύο χώρες σύγκρουσης. Η καλύτερη λύση για την Ελλάδα, την Κύπρο, αλλά και την ίδια την Τουρκία, είναι μακράν η διατήρηση του στάτους κβο.

Γι’ αυτό και υποδεχτήκαμε μάλλον θετικά την άμβλυνση της έντασης και τη φιλολογία περί ήρεμου θέρους. Υπό δύο προϋποθέσεις όμως: πρώτον ότι οφείλει το όποιο “μορατόριουμ” να καλύπτει όλο το “μέτωπο” της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης, από τον Έβρο έως την Αμμόχωστο. Διότι μπορεί ο Υπουργός Εξωτερικών να χρησιμοποίησε την έκφραση “για τη δική μου χώρα” σε μια πρόσφατη συνέντευξη, όμως για τη δική του χώρα το κυπριακό είναι απολύτως ζωτικό συμφέρον. Το αυτό σημειωτέον ισχύει και για το σημερινό κυπριακό πολιτικό προσωπικό που δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται τη σημασία του άξονα Αθήνα – Λευκωσία και Λευκωσία – Αθήνα ως συνθήκης εκ των ουκ άνευ για την επιβίωση της ίδιας της Κύπρου και ενίοτε δίνει την εντύπωση ότι ψάχνει διαρκώς τρόπο να «πουλήσει» το κυπριακό κράτος μαζί με τους κατοίκους του.

Δεύτερο, ότι δεν συνεπάγεται τέτοιο μορατόριουμ απαράδεκτες αμφισβητήσεις της ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο και του δικαιώματος άμυνας των νησιών. Δεν είναι δυνατόν Ελλάδα και Κύπρος να ταλαντεύονται διαρκώς μεταξύ του σεναρίου όσων θέλουν να τις χρησιμοποιήσουν – εις βάρος τους – εναντίον της Τουρκίας και του σεναρίου που θέλει ελληνικές παραχωρήσεις στο Αιγαίο, τη Θράκη και την Κύπρο, ως τμήμα ενός new deal Δύσης και Τουρκίας. Ενίοτε μάλιστα εφαρμόζοντας, κατά τρόπο εντελώς ασυνάρτητο, τμήματα και των δύο “σεναρίων”.

(**) Να προσθέσουμε ότι δεν αντιλαμβανόμαστε επίσης πολύ καλά για ποιο λόγο έγιναν οι πρόσφατες ανακοινώσεις περί επιστροφής των δυτικών πολυεθνικών στην κυπριακή ΑΟΖ, τις οποίες ακολούθησε η εκχώρηση νέων οικοπέδων στην Αν. Μεσόγειο από την τουρκική εταιρεία πετρελαίων. Τόσο ευχαριστημένοι είναι οι ιθύνοντες στη Λευκωσία από τον έως τώρα απολογισμό των πετρελαϊκών τους περιπετειών, που χρειάζονται ακόμα ένα γύρο αντιπαραθέσεων;


Πηγή: kosmodromio.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σοβαρή τουρκική πρόκληση σημειώθηκε τα ξημερώματα στην Κύπρο. Τουρκική ακταιωρός άνοιξε πυρ για να αναγκάσει μικρό σκάφος του λιμενικού της Κύπρου, να αποσυρθεί από περιοχή στην οποία περιπολούσε.

Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο Τύπου της Αστυνομίας, Χρίστο Ανδρέου, το σκάφος του λιμενικού με έδρα το αλιευτικό καταφύγιο του Κάτω Πύργου και τριμελές πλήρωμα, γύρω στις 03:30 τα ξημερώματα βρισκόταν σε περιπολία για αντιμετώπιση του φαινομένου της παράνομης μετανάστευσης 11 ναυτικά μίλια ανοικτά της Τηλλυρίας.

Στη συνέχεια όμως, τουρκική ακταιωρός εμφανίσθηκε στην περιοχή με επιθετικές προθέσεις και άρχισε να καταδιώκει το μικρό σκάφος της λιμενικής, κάνοντας μάλιστα και χρήση πυρών για εκφοβισμό.

Η πρόκληση συνεχίστηκε, αφού η τουρκική ακταιωρός συνέχισε να καταδιώκει το πλοιάριο του λιμενικού, σχεδόν μέχρι την είσοδο του αλιευτικού καταφυγίου.

Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο Τύπου του Υπουργείου Άμυνας, Χρίστο Πιερή, δεν πρόκειται για ένα απλό περιστατικό. Μιλώντας στην Πρώτη Εκπομπή, σημείωσε ότι «το θέμα διερευνάται, με το κέντρο επιχειρήσεων της Εθνικής Φρουράς να συλλέγει πληροφορίες για να προχωρήσει το αρμόδιο Υπουργείο σε ενέργειες».


Πηγή: Sigmalive.com



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
ΑΝΕΙΠΩΤΗ ΘΛΙΨΗ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΦΡΟΥΡΑ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ Ο ΤΡΑΓΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΝΟΣ ΝΕΑΡΟΥ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΥ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΤΗΚΕ ΘΑΝΑΣΙΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΣΕ ΧΑΡΑΔΡΑ ΑΠΟ ΜΕΓΑΛΟ ΥΨΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΑΣΚΗΣΗΣ, ΠΟΥ ΔΙΕΞΑΓΟΤΑΝ ΣΤΗΝ ΤΡΟΟΔΙΤΙΣΣΑ.


Πρόκειται, για τον 33χρονο Ξάνθο Κυριάκου, από τη Λεμεσό. Ο άτυχος λοχαγός, της Εθνικής Φρουράς, που υπηρετούσε στο 70 Τάγμα Μηχανικού του BMH, μετέβη το πρωί της Τρίτης στην Τροοδίτισσα, για να συμμετάσχει σε άσκηση. Σε κάποια στιγμή και ενώ ο 33χρονος είχε δεθεί με σχοινί για να κατέβει σε χαράδρα, ώστε να ετοιμάσει το χώρο εκπαίδευσης καταδρομέων που θα μετέβαιναν στο σημείο, το σχοινί κόπηκε και κατέληξε στη χαράδρα, βάθους πενήντα μέτρων.

Αμέσως, ειδοποιήθηκε το ΚΣΕΔ (Κέντρο Συντονισμού Έρευνας και Διάσωσης) και στήθηκε επιχείρηση διάσωσής του. Αφού παραλήφθηκε από ελικόπτερο, μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, όπου επί καθήκοντι ιατροί διαπίστωσαν απλά το θάνατό του.

Τραγική ειρωνεία, το γεγονός ότι πριν από μερικές μέρες είχε πάρει προαγωγή και από υπολοχαγός, έγινε λοχαγός. Ο άτυχος 33χρονος, καταλείπει σύζυγο.

Στο σημείο της τραγωδίας έσπευσαν μέλη της Αστυνομίας, τα οποία διενεργούν σε συνεργασία με την Εθνική Φρουρά, εξετάσεις για τις συνθήκες του ατυχήματος. Στο σημείο για αυτοψία κλήθηκαν οι ιατροδικαστές Αγγελική Παπέττα και Ορθόδοξος Ορθοδόξου. Τα ακριβή αίτια θανάτου του 33χρονου, θα διακριβωθούν από τη νενομισμένη νεκροτομή επί της σορού, που θα διενεργηθεί σε κατοπινό στάδιο.

Σε ανακοίνωσή του, το Υπουργείο Άμυνας, αναφέρει ότι «το ΓΕΕΦ έχει διατάξει έρευνα για να διαπιστωθούν οι συνθήκες και τα αίτια του δυστυχήματος. Το Υπουργείο Άμυνας εκφράζει ειλικρινή συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους του Αξιωματικού».

Συγκλονισμένος μίλησε για το θανατηφόρο δυστύχημα με θύμα το νεαρό αξιωματικό της Εθνικής Φρουράς ο εκπρόσωπος τύπου του Υπουργείου Άμυνας Άμυνας Χρίστος Πιερή.

«Δυστυχώς χάσαμε ένα συνάδελφο, το πρωί σήμερα στην περιοχή του Τροόδους» ανέφερε ο κ. Πιερή και πρόσθεσε για τις συνθήκες του τραγικού δυστυχήματος: «Ο άτυχος αξιωματικός, στα πλαίσια στρατιωτικής εκπαίδευσης έπεσε από μεγάλο ύψος με αποτέλεσμα τον θανάσιμο τραυματισμό του. Ήταν μία διμοιρία που έκανε εκπαίδευση και έπρεπε στα πλαίσια των καθηκόντων της να καταστρέψει εκρηκτικά υλικά σε οποιοδήποτε σημείο υπήρχε αυτή η απειλή. Στο πλαίσιο αυτό υπάρχει και αυτή η άσκηση που περιλαμβάνει καταρρίχηση και αναρρίχηση».

Όπως είπε ο κ. Πιερή οι ακριβείς συνθήκες κάτω από τις οποίες έγινες το θανατηφόρο θα εξακριβωθούν από τις έρευνες και την θανατική ανάκριση.

«Ο αρχηγός της Εθνικής Φρουράς ενημέρωσε τους οικείους του», επισήμανε.






Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ο άνθρωπος που έφερε πίσω τον Μακάριο, διασώζοντας την Κυπριακή Δημοκρατία

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Έφυγε από τη ζωή τη Μεγάλη Δευτέρα, παραμονή μιας ακόμα απόπειρας Σταύρωσης του ελληνικού κυπριακού λαού, ο θρυλικός “Γιατρός” της Κύπρου, Βάσος Λυσσαρίδης, μια από τις σημαντικότερες μορφές των κοινωνικών και εθνικών αγώνων του ελληνισμού, αλλά και μια μεγάλη διεθνής προσωπικότητα, με μεγάλη εμπλοκή και ηγετικό ρόλο στον ξεσηκωμό των λαών των αποικιών και μισοαποικιών, που συγκλόνισε την ανθρωπότητα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Υπήρξε προσωπικός φίλος και συνεργάτης του ιστορικού ηγέτη των Αράβων, Γκαμάλ Αμπτνέλ Νάσερ και των Παλαιστινίων, Γιασέρ Αραφάτ, του Νέλσον Μαντέλα και του Μπασάρ Αλ Άσαντ, του Αγκολέζου Νέτο, από τους βαθύτερους ηγέτες της Μαύρης Αφρικής, αλλά και του καγκελλάριου της Ομοσπονδιακής Γερμανίας Βίλυ Μπραντ. Ενδεικτικά τους αναφέρουμε αυτούς, γιατί ο κατάλογος περιλαμβάνει και πολλούς άλλους ακόμα ηγέτες κρατών και κινημάτων της υφηλίου. Αυτόν έστειλε ο Μακάριος στον Χρουστσώφ να αποτρέψει την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, το 1964.

Αν δεν υπήρχε ο Βάσος Λυσσαρίδης ή αν πετύχαινε η εναντίον του δολοφονική απόπειρα το 1974, είναι αμφίβολο το αν θα υπήρχε σήμερα η Κυπριακή Δημοκρατία, το κράτος του κυπριακού λαού.

Προσωπικός γιατρός και φίλος του πρώτου προέδρου της Κύπρου, Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, ιδρυτής του σοσιαλιστικού κόμματος ΕΔΕΚ, πρώτος και επί πολλά χρόνια πρόεδρος του Παγκύπριου Ιατρικού Συνδέσμου, Πρόεδρος της Κυπριακής Βουλής, ο Λυσσαρίδης έφερε για πρώτη φορά σε επαφή τον Μακάριο με τον Ανδρέα Παπανδρέου και ηγήθηκε αργότερα του διεθνούς αγώνα εναντίον της απριλιανής δικτατορίας.

Από το ΕΑΜ στην ΕΟΚΑ

Ερχόμενος στην Αθήνα να σπουδάσει ιατρική μετά την απελευθέρωση, εντάχθηκε στις εθνικοτοπικές του ΕΑΜ. Είναι ο άνθρωπος που συνδέει τη γενιά του ΕΑΜ με αυτήν της ΕΟΚΑ, τις δύο γενιές Ελλήνων που συνέχισαν το ‘21 στον εικοστό αιώνα. Η μία, πραγματοποιώντας το θαύμα της ελληνικής Εθνικής Αντίστασης κατά των Γερμανών κατακτητών και των συνεργατών τους, τη μακράν σημαντικότερη, αναλογικά με το μέγεθος της χώρας, αντίσταση που συνάντησε ο Αδόλφος Χίτλερ σε όλη την Ευρώπη. Η άλλη, πραγματοποιώντας την κυπριακή αντιαποικιακή απανάσταση, που άφησε άφωνο όλο τον πλανήτη, καθώς είδε έναν ολιγάριθμο λαό, εμπνευσμένο από ένα εθνικό φρόνημα που καταπίεζε επί αιώνες, να μετασχηματίζει ξαφνικά όλη τη μαζεμένη έχθρα που τόσο καλά έκρυβε μέσα του, σε αδιανόητο θάρρος και σε τρόπους να γονατίσει τη Βρετανική Αυτοκρατορία, προτού του μισοκλέψουν τη νίκη με τις συμφωνίες του 1960, όπως έγινε άλλωστε πρωτύτερα και με την Εθνική Αντίσταση και με το ίδιο το ’21. Του την έκλεψαν, μόνο κατά το ήμισυ όμως, αφού, ακόμα και σήμερα, εξακολουθεί να υπάρχει η Κυπριακή Δημοκρατία, το κράτος που παρήγαγε αυτή η επανάσταση.

Διεθνές κέντρο της αντιαποικιακής επανάστασης

Στο χωριό Ξυλοφάγου της Κύπρου παρήγοντο αρχικά τα όπλα των ανταρτών της ΕΟΚΑ και, στη συνέχεια, πολλά από τα όπλα των ανταρτών στη ξεσηκωμένη Μαύρη Αφρική και εκεί γινόταν και η εκπαίδευσή τους. Και στα παλαιστινιακά στρατόπεδα είχε στείλει ο Γιατρός τα πιο έμπιστα στελέχη του να εκπαιδευτούν στη χρήση των όπλων. Ο Βάσος διετέλεσε αντιπρόεδρος της Οργάνωσης Αλληλεγγύης των Αφροασιατικών Λαών (AAPSO), με παρουσία σε περισσότερες από ενενήντα χώρες της Ασίας και της Αφρικής, όπως και Γενικός Γραμματέας της Διεθνούς Επιτροπής ενάντια στις φυλετικές διακρίσεις και για την απελευθέρωση του Μαντέλα.

Με τη διεθνή αυτή δράση του, ο Λυσσαρίδης υπήρξε και πολύ μεγάλος πρέσβης του ελληνισμού σε όλη την υφήλιο, πρωταγωνιστώντας, μεταξύ άλλων, στην ύφανση στενότατων σχέσεων της Κύπρου και της Ελλάδας με τον αραβικό κόσμο, σχέσεις που έπαιξαν με τη σειρά τους πολύ σπουδαίο ρόλο στην υπεράσπιση διεθνώς του κυπριακού κράτους και της Ελλάδας. Γιατί και Κύπρος και Ελλάδα, είναι “καταδικασμένες”, από την κληρονομιά του πολιτισμού που διεκδικούν, αλλά και τη γεωγραφία τους, να υφίστανται διαρκείς εξ ανατολών και εκ δυσμών απειλές, κάθε μορφής και τύπου. Μπορούν να τις αντιμετωπίσουν μόνο εμβαπτίζοντάς τον δικό τους αγώνα σε ευρύτερους διεθνείς αγώνες για ανάλογα ιδεώδη. Και μόνο παλεύοντας παράγουν πολιτισμό.

Το 1964 ο Μακάριος έστειλε τον Λυσσαρίδη στον σοβιετικό ηγέτη Νικήτα Χρουστσώφ για να αποτρέψει, όπως και απέτρεψε, την προετοιμαζόμενη τότε τουρκική εισβολή στην Κύπρο. “Τι μεγάλη δύναμη θα είμαστε αν δεν την αποτρέψουμε;” του είπε ο Χρουστσώφ, απαντώντας στα γεμάτα αγωνία ερωτήματα του “Γιατρού”. Ο Μακάριος τον έστειλε και στον Νάσσερ για να ζητήσει βοήθεια σε όπλα. Ο ιστορικός ηγέτης του έθνους των Αράβων τον οδήγησε στις αποθήκες του αιγυπτιακού στρατού και τούπε: “Πάρε ότι θες!” (*).

Στον Πενταδάκτυλο, υπερασπιζόμενοι τη Λευκωσία

Λίγους μήνες νωρίτερα, κατά τη διάρκεια των “διακοινοτικών ταραχών” (ή “τουρκανταρσίας”, όπως συχνά αναφέρεται στην Κύπρο), οι “Κοκκινοσκούφηδες”, ο “Λαϊκός Στρατός” του Γιατρού πήρε την πρωτοβουλία, με επικεφαλής τον Δώρο Ηλία, τον στρατιωτικό διοικητή του (πολιτικός ήταν ο ίδιος ο Λυσσαρίδης), είδος, τηρουμένων των αναλογιών, Κυπρίου στρατιωτικού “αρχηγού των Ατάκτων”, και με μια αιφνιδιαστική επιχείρηση, κατέλαβαν την κορφή του πανύψηλου, σχεδόν κατακόρυφου ορεινού όγκου του Πενταδάκτυλου, που δεσπόζει της Λευκωσίας, εξασφαλίζοντας την προστασία της κυπριακής πρωτεύουσας από την ΤΟΥΡΔΥΚ.


Βρέθηκαν έτσι πάνω από το φρούριο του Αγίου Ιλαρίωνα, που ελέγχει τον στρατηγικής σημασίας δρόμο από την Κερύνεια στη Λευκωσία, τον ίδιο που θα χρησιμοποιούσαν, δέκα χρόνια αργότερα, για να προελάσουν προς την κυπριακή πρωτεύουσα οι τουρκικές δυνάμεις. Οι Τούρκοι, που κατείχαν τον Άγιο Ιλαρίωνα, ύψωσαν λευκή σημαία. Ο διοικητής των “Κοκκινοσκούφηδων” έκανε το λάθος, προτού δεχτεί την παράδοση, να πάρει τηλέφωνο το στρατηγείο στο οποίο υπήγοντο οι δυνάμεις του. Προς κατάπληξη του παρόντος Καναδού αξιωματικού του ΟΗΕ, η παράδοση δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Η εντολή ήρθε το πιθανότερο από την Αθήνα, όπως μου είπε ο ίδιος ο Δώρος Ηλία και μάλλον έχει δίκιο, αφού η Ελλάδα και ιδιαίτερα οι στρατιωτικοί της, βρισκόντουσαν υπό τον ασφυκτικό αμερικανικό έλεγχο καθ’ όλη την περίοδο 1947-74.


Διαβάστε τη συνέχεια στο http://www.konstantakopoulos.gr/15221/%ce%b2%ce%ac%cf%83%ce%bf%cf%82-%ce%bb%cf%85%cf%83%cf%83%ce%b1%cf%81%ce%af%ce%b4%ce%b7%cf%82-1920-2021-%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%b3%ce%ba%cf%8c%cf%83%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%cf%80


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο Τουρκύπριος ηγέτης Τατάρ παρουσίασε προτάσεις που εκφεύγουν παντελώς του πλαισίου των αποφάσεων του ΟΗΕ, χωρίς καμία αξιοσημείωτη διαμαρτυρία από τον Αντόνιο Γκουτιέρες και χωρίς φυσικά να σκεφθούν καν να αποχωρήσουν διαμαρτυρόμενοι ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών Δένδιας και ο «εκπρόσωπος των Ελληνοκυπρίων» Νίκος Αναστασιάδης.

Κατόπιν αυτών η Διάσκεψη έληξε χωρίς συμφωνία, αλλά ανακοινώθηκε η σύγκλιση νέας εντός μερικών μηνών.

Οι εξελίξεις αυτές συνιστούν διπλωματικό θρίαμβο για την Τουρκία, τις ΗΠΑ και τη Βρετανία, με μεγάλο κόστος για την Ελλάδα και την Κύπρο.

Υπενθυμίζουμε ότι, Ελλάδα και Κύπρος, διακόσια χρόνια από την Επανάσταση του 1821 και από την εποχή της Ιεράς Συμμαχίας, δέχτηκαν να συμμετάσχουν σε μια διάσκεψη που, εκτός των άλλων, καλείται να διαπραγματευθεί, με τη συμμετοχή τριών ξένων κρατών και χωρίς την επίσημη συμμετοχή του ίδιου του κυπριακού κράτους, το σύνταγμα της Κύπρου! Μια διάσκεψη που έχει ως μόνη επιδίωξη την αφαίρεση από τον κυπριακό λαό του δικαιώματος να αποφασίσει για το μέλλον του.

Οι πολικές ηγεσίες Ελλάδας και Κύπρου δεν ασκούν μια ορθή ή μια εσφαλμένη πολιτική. Ακολουθούν οδηγίες και ενεργούν σε πλήρη αντίθεση με τα πιο ζωτικά εθνικά συμφέροντα του ελληνικού λαού.

Θα επανέλθουμε όμως σύντομα στον αναλυτικό απολογισμό της Πενταμερούς

Δ.Κ.

https://www.dw.com/el/%CE%BD%CE%AD%CE%B1-%CF%80%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%AE-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CE%AF%CE%BD%CF%89%CF%83%CE%B5-%CE%BF-%CE%B3%CE%BA%CE%BF%CF%85%CF%84%CE%AD%CF%81%CE%B5%CF%82/a-57374511



πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το ελληνικό κράτος δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το κυπριακό, το κυπριακό δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το ελληνικό

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
27 Απριλίου 2021

Όλη η ελληνική ιστορία, κατεξοχήν όμως η τελευταία δεκαετία, των Μνημονίων και των Δανειακών, απέδειξε πέραν αμφιβολίας ότι είναι αδύνατον να αγωνιστεί κάποιος για τα κοινωνικά δικαιώματα του ελληνικού λαού, αν δεν αγωνιστεί και για τα θεμιτά και νόμιμα εθνικά του δικαιώματα και τα δικαιώματα του κράτους του. Όπως βέβαια ισχύει και το αντίστροφο, δεν μπορεί κάποιος να λέει ότι ενδιαφέρεται για το “έθνος”, όχι όμως για τον ελληνικό λαό που είναι ο φορέας του, ισοπεδώνοντας κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα.

Το Kυπριακό δεν είναι μόνο το σημαντικότερο ζήτημα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και αυτό που αφορά τα πιο ζωτικά συμφέροντα του ελληνικού λαού στο σύνολό του. Το ελληνικό κράτος δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το κυπριακό, το κυπριακό δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το ελληνικό. Το Κυπριακό υπήρξε το θέμα που καθόρισε όσο κανένα άλλο την ελληνική πολιτική ιστορία (περιλαμβανομένης της επιβολής και κατάρρευσης της δικτατορίας), υπήρξε η βασική αιτία που πήγαμε σε ψυχρό πόλεμο με την Τουρκία για μισό αιώνα και μπορούμε να πάμε στο μέλλον σε θερμό πόλεμο με την Άγκυρα, πόλεμο που θα καταστρέψει και τις δύο χώρες.

Δεν είναι μόνο ο κ. Δένδιας που εμφανίζεται τελευταία ως νεο-πατριώτης και νεο-εθνικόφρων. Παρόλο που τα “εθνικά” δεν είναι ασφαλώς η σπεσιαλιτέ του Πρωθυπουργού, δεν παρέλειψε και αυτός να τονίσει ότι πάμε στην Πενταμερή της Γενεύης για το Κυπριακό, ώστε να καταργήσουμε τις εγγυήσεις και τα ξένα στρατεύματα στην Κύπρο.

Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει. Με τη συμμετοχή της στην Πενταμερή της Γενεύης για το Κυπριακό, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, όπως θα εξηγήσουμε στη συνέχεια, νομιμοποιεί και μονιμοποιεί και τις εγγυήσεις και την παρουσία τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο. Και το χειρότερο δεν είναι καν αυτό. Με τη συμμετοχή της στην παράνομη αυτή Διάσκεψη, η Αθήνα θέτει υπό αίρεση, ναι, καλά διαβάσατε, την ίδια τη νομιμότητα της ύπαρξης του κυπριακού κράτους! Ούτε βέβαια, κάνοντάς τα αυτά, δημιουργεί όρους για μια έστω, κάπως άδικη, εις βάρος των Ελληνοκυπρίων, κάπως υποφερτή όμως λύση του Κυπριακού. Δημιουργεί, αντίθετα, προϋποθέσεις μεγάλης αστάθειας και συνθήκες για νέες αιματηρές διαμάχες στο νησί, ενδεχομένως, στην πιο ακραία περίπτωση, αν συντρέξουν και άλλες συνθήκες, και για πόλεμο Ελλάδας και Τουρκίας.

Αν έχετε τώρα τυχόν αμφιβολίες για το πως γίνεται ο πρωθυπουργός της χώρας να δηλώνει κάτι ενώ κάνει το ακριβώς αντίθετο, σας παραπέμπουμε στο τι ακούσατε από τους πολιτικούς σας την τελευταία δεκαετία. Όλα όσα σας είπαν στα πιο σημαντικά ζητήματα ήταν το αντίθετο όσων έκαναν τελικά. Κορυφαία παραδείγματα το “λεφτά υπάρχουν” που σήμαινε “λεφτά δεν υπάρχουν, χρεωκοπήσαμε” και το “δεν θα κουρέψουμε ποτέ τις καταθέσεις στην Κύπρο” που σήμαινε “θα τις κουρέψουμε οπωσδήποτε”.

Πάμε όμως στο προκείμενο. Προειδοποιούμε προκαταβολικά τους αναγνώστες μας να μην κάνουν το λάθος να νομίσουν ότι αυτά είναι νομικές λεπτομέρειες. Οι νομικές “λεπτομέρειες” έχουν τεράστια σημασία στις διεθνείς σχέσεις, που είναι κατ’ εξοχήν ο τομέας που ισχύει το “πρόσεξε που βάζεις την υπογραφή σου”, γιατί είναι οι υπογραφές που νομιμοποιούν και διευκολύνουν μετά την ανάληψη στρατιωτικής δράσης και κάθε είδους διεκδικήσεις. Οι “λάθος υπογραφές” για το Κυπριακό το 1960 δεν οδήγησαν στην ειρήνη στην Κύπρο, αλλά στην έκρηξη της διαμάχης με τους Τουρκοκυπρίους και στην τουρκική εισβολή του 1974. Οι “λάθος υπογραφές” του Γέλτσιν στη συμφωνία διάλυσης της ΕΣΣΔ, το 1991, ακολουθώντας την εσωτερική υποδιαίρεση της ΕΣΣΔ, σε αντίθεση με το δικαίωμα των εθνών στην αυτοδιάθεση, προκάλεσαν δέκα πολέμους στην πρώην Σοβιετική Ένωση, περιλαμβανομένου του πολέμου στην Ουκρανία που απειλεί τώρα την παγκόσμια ειρήνη.
“Εκλείπει” το κυπριακό κράτος

Εδώ και καιρό, η Τουρκία υποστηρίζει επισήμως την εξωφρενική θέση ότι η Κυπριακή Δημοκρατία δεν υφίσταται ως υποκείμενο του διεθνούς δικαίου και έχει εκλείψει. Και καλά να υποστηρίζει μια τέτοια θέση η Άγκυρα. Την ίδια θέση την αναγνωρίζουν όμως στην πράξη ο Αναστασιάδης και η ελληνική κυβέρνηση, αφού έχουν συμφωνήσει και αποδεχθεί ο Γ.Γ. να μην προσκαλέσει στη Γενεύη τον Αναστασιάδη ως πρόεδρο της Κύπρου, αλλά ως εκπρόσωπο μιας εθνικής κοινότητας. Και μάλιστα, αν και ξ κοινότητα αυτή συνιστά την συντριπτική πλειοψηφία του κυπριακού πληθυσμού (82%) εκπροσωπείται σε απόλυτη ισοτιμία με τη μειοψηφία του. (Σημειωτέον ότι ούτε καν αυτό δεν συμβαίνει. Ο κ. Τατάρ δεν θα είχε ασφαλώς εκλεγεί αν δεν τον ψήφιζαν οι εκ Τουρκίας έποικοι και αν δεν παρενέβαινε υπέρ αυτού η Τουρκία. Στην Κύπρο υπάρχουν επίσης τρεις ακόμα αναγνωρισμένες κοινότητες, οι Λατίνοι, οι Αρμένιοι και οι Μαρωνίτες. Δεν εκλήθησαν όμως στη Γενεύη, παρά τον “κοινοτικό” χαρακτήρα της κυπριακής εκπροσώπησης, γιατί αυτό δεν διευκόλυνε τον πραγματικό σκοπό της Διάσκεψης, δηλαδή την κατάργηση του κυπριακού κράτους).

Η ελληνική κυβέρνηση και ο Κύπριος Πρόεδρος έχουν επίσης αποδεχθεί να μην εκπροσωπηθεί ούτε η Ε.Ε., μέλη της οποίας είναι η Κυπριακή και η Ελληνική Δημοκρατία, ούτε και τα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας. Κατά τρόπο μάλιστα εξευτελιστικό, απηγορεύθη, κατόπιν απαίτησης της Άγκυρας, στην παρατηρήτρια της Ε.Ε. να παρευρεθεί στις εργασίες της διάσκεψης. Θα έχει μόνο το δικαίωμα να μεταβεί στην πόλη της Γενεύης και να συναντηθεί με όποιον θέλει να τη δει. Πάλι καλά που επιτρέπεται δηλαδή σε ευρωπαίους αξιωματούχους να βρίσκονται στο καντόνιο της Γενεύης, όσο συνεχίζεται η Διάσκεψη. Ίσως, αν ξαναγίνει τέτοια πενταμερής, να μην επιτραπεί ούτε και αυτό.

Με άλλα λόγια, ο Αναστασιάδης και η ελληνική κυβέρνηση έχουν αποδεχθεί να επιστρέψει η Κύπρος σε νομικό καθεστώς μη κράτους, αποικίας δηλαδή, όπως ήταν πριν το 1960 και οι πολίτες της να μετατραπούν σε είδος ιθαγενών που διαπραγματεύονται τη νομική μορφή της ύπαρξής τους με τρία άλλα κράτη, των οποίων η Διάσκεψη αναγνωρίζει τον ρόλο επί της Κύπρου, δηλαδή την Βρετανία, την Τουρκία και την Ελλάδα.

Η νομική μορφή δεν σημαίνει και αυτόματη πρακτική υλοποίηση, την επιτρέπει όμως όταν εμφανισθούν οι αναγκαίες πολιτικές συνθήκες. Το 1955 έγινε η πρώτη Διάσκεψη για την Κύπρο με συμμετοχή της Τουρκίας και το 1960 υπεγράφησαν οι συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου. Οι κάτοικοι της Κύπρου χρειάστηκε να περιμένουν ακόμα 14 χρόνια για να δουν στον ουρανό του νησιού το υλικό αποτέλεσμα των “λάθος διασκέψεων” και των “λάθος υπογραφών” με τη μορφή των Τούρκων αλεξιπτωτιστών και να ακούσουν τις σειρήνες του αντιαεροπορικού συναγερμού και τον ήχο από τις εκρήξεις των βομβών.

Φοβόμαστε ότι, υπό τις παρούσες διεθνείς συνθήκες και στην κατάσταση που βρίσκονται το ελληνικό και κυπριακό κράτος, μπορεί να μην χρειαστούν καν 14 χρόνια.
“Πάμε για να καταργήσουμε τις εγγυήσεις”

Πρόκειται για το δεύτερο μεγάλο ψέμα αναφορικά με τη Διάσκεψη της Γενεύης. Οι εγγυήσεις και τα εξ αυτών επεμβατικά δικαιώματα Βρετανίας και Τουρκίας δεν ισχύουν. Η Διάσκεψη της Γενεύης δεν τις καταργεί, τις αναβιώνει! Διότι η μόνη νομική βάση για την πρόσκληση Βρετανίας, Ελλάδας και Τουρκίας σε αυτή τη Διάσκεψη είναι το καθεστώς εγγυητριών δυνάμεων που απέδωσαν στα τρία κράτη οι συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου το 1960 και οι συνθήκες που υπεγράφησαν επί τη βάσει αυτών.

Οι συμφωνίες και οι συνθήκες όντως αναγνωρίζουν στη Βρετανία, την Ελλάδα και την Τουρκία το καθεστώς εγγυητριών δυνάμεων με δικαίωμα επέμβασης στην Κύπρο. Αυτές επικαλέστηκε η Άγκυρα για να πραγματοποιήσει την εισβολή το 1974. Θα εξηγήσουμε στη συνέχεια γιατί οι συμφωνίες και οι συνθήκες αυτές είναι πλήρως ανυπόστατες, στην ολότητά τους, με εξαίρεση τα δικαιώματα που δημιουργούν για την Κυπριακή Δημοκρατία. Προς το παρόν περιοριζόμαστε να επισημάνουμε ότι, μετά το 1964, η Κυπριακή Δημοκρατία έχει δηλώσει επισήμως στον ΟΗΕ (έγγραφο Γενικού Εισαγγελέα Τορναρίτη) ότι δεν ισχύουν οι εγγυήσεις και τα επεμβατικά δικαιώματα των “εγγυητριών δυνάμεων”. Ανάλογες δηλώσεις έκανε τότε στον τύπο και ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Γεώργιος Παπανδρέου.

Η μόνιμη θέση Ελλάδας και Κύπρου όλες αυτές τις δεκαετίες μετά το 1964, πολύ περισσότερο μετά το 1974, το ίδιο το θεμέλιο της πολιτικής τους στο Κυπριακό ήταν ότι αυτά τα πράγματα δεν ισχύουν και είναι αδιανόητα. Είναι άλλωστε ηλίου φαεινότερο ότι είναι εντελώς ασύμβατες τέτοιες ρυθμίσεις με την Πράξη Προσχώρησης της Κύπρου στην Ε.Ε. και με τις συνθήκες που προσδιορίζουν τη σύσταση και λειτουργία της Ε.Ε.

Αποδεχόμενη τη σύγκληση της Πενταμερούς και συμμετέχοντας σε αυτή, η ελληνική κυβέρνηση, όπως και ο Πρόεδρος της Κύπρου, κάνουν κάτι αδιανόητο επί μισό και πλέον αιώνα για οποιονδήποτε Έλληνα και Κύπριο πολιτικό, αδιανόητο επίσης για οποιοδήποτε κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης: νομιμοποιούν δηλαδή, εμμέσως πλην σαφώς, το καθεστώς των εγγυητριών δυνάμεων και των εξ αυτών επεμβατικών δικαιωμάτων δήθεν για να τα καταργήσουν. (Επικαλούμενη αυτά τα δικαιώματα η Τουρκία επενέβη στην Κύπρο, συνέχισε την προέλασή της και όταν ακόμα είχε αποκατασταθεί η συνταγματική τάξη της Κυπριακής Δημοκρατίας και δεν διέτρεχαν κίνδυνο οι Τουρκοκύπριοι, πραγματοποίησε εθνοκάθαρση εκατοντάδων χιλιάδων Ελληνοκυπρίων και παραμένει εκεί πάντα ως κατοχική δύναμη).

Ακόμα και έτσι όμως πόσες είναι οι πιθανότητες να καταργηθούν όντως αυτές οι εγγυήσεις και τα επεμβατικά δικαιώματα στη Γενεύη; Αν κρίνουμε από την πολιτική και τις δηλώσεις του Ερντογάν και της Τουρκίας, που, ό,τι κι αν της προσάψει κανείς, είναι σοβαρό κράτος, η πιθανότητα να δεχτεί η Άγκυρα τη κατάργηση των εγγυήσεων είναι όση περίπου και να πέσει μετεωρίτης στο Μέγαρο Μαξίμου ή να αγοράσουμε εμβόλια Σπούτνικ. Μακάρι να διαψευστούμε.
Νομιμοποιούν τα τουρκικά στρατεύματα για να τα διώξουν

Το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών έχει ζητήσει με ψήφισμά του την αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων από την Κύπρο το ταχύτερο δυνατό χωρίς να εξαρτά την αποχώρηση αυτή από την επίλυση της διενέξεως Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.

Αυτό το ψήφισμα είναι το σημαντικότερο διεθνές νομικό όπλο της Κυπριακής και της Ελληνικής Δημοκρατίας, έστω και αν απέφυγαν να ζητήσουν την υλοποίησή του και να το χρησιμοποιήσουν κατά την έγκριση των διαφόρων φάσεων των τουρκικών ενταξιακών διαπραγματεύσεων.

Η καγκελάριος Μέρκελ, πριν ανέβει στην εξουσία, ανέφερε την παρουσία τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων στην Κύπρο ως λόγο μη ένταξης της Τουρκίας, σε επιστολή της προς τα συντηρητικά κόμματα της Ευρώπης. (Ούτε η ΝΔ, ούτε ο ΔΗΣΥ ανταποκρίθηκαν, καθ’ οιονδήποτε τρόπο, σε αυτή την επιστολή).

Το 2004 η Κυπριακή Δημοκρατία ενετάχθη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και μικρό παιδί αντιλαμβάνεται ότι, υπό αυτές τις συνθήκες, είναι αδιανόητη η παραμονή τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων στην επικράτεια της ΄Ενωσης. Μικρό παιδί, όχι όμως οι κυβερνήσεις Ελλάδας και Κύπρου.

Το 2005, ο Πρωθυπουργός της Γαλλίας Ντομινίκ ντε Βιλπέν χαρακτήρισε αδιανόητη την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας, αν δεν αναγνωρίσει προηγουμένως την Κυπριακή Δημοκρατία. Το Παρίσι, μετά από ένα μήνα διαβουλεύσεων, εγκατέλειψε την θέση αυτή, δηλώνοντας ότι δεν βρήκε απήχηση σε καμία άλλη πρωτεύουσα της Ε.Ε.

Όχι μόνο αυτό που ήταν αδιανόητο για τη Γαλλία, έγινε απολύτως “διανοητό” για την Αθήνα και τη Λευκωσία, αλλά πάμε τώρα σε μια διάσκεψη με την οποία αποαναγνωρίζουμε μόνοι μας την ίδια την Κυπριακή Δημοκρατία. Το καταπληκτικό μάλιστα είναι ότι Αθήνα και Λευκωσία, αν και ανασταίνουν τα πιο αρνητικά και επικίνδυνα σημεία τον βρυκόλακα των συμφωνιών του 1960, αποφεύγουν να το πράξουν τουλάχιστο ως προς ένα κύριο σημείο του, την ύπαρξη της υπό εγγύηση Κυπριακής Δημοκρατίας!

Ένα από τα κύρια αποτελέσματα της Πενταμερούς, είναι η εξουδετέρωση των ψηφισμάτων του ΟΗΕ για τα ξένα στρατεύματα και η επανασύνδεση αυτού του ζητήματος με τη λύση του Κυπριακού.
Τι εννοούν Αθήνα και Λευκωσία όταν μιλάνε για αποχώρηση

Σαν να μην έφτανε το ότι αναγνωρίζουν από το παράθυρο την μαζική τουρκική στρατιωτική παρουσία στην Κύπρο, συνδέοντάς την ξανά με την επίλυση του Κυπριακού, από την οποία την είχε αποσυνδέσει το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, Αθήνα και Λευκωσία κάνουν και κάτι άλλο. Διαπραγματεύονται τη σταδιακή και όχι πλήρη αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων μετά την εφαρμογή της λύσης.

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι θα αυτοδιαλυθεί η Κυπριακή Δημοκρατία και οι ένοπλες δυνάμεις της, προτού φύγουν τα τουρκικά στρατεύματα. Αν μάλιστα αλλάξουν γνώμη, με κάποιο πρόσχημα που δεν θα είναι δύσκολο να βρεθεί, δεν προβλέπεται, σε αυτά που διαπραγματεύονται Αθήνα και η Λευκωσία, κανένας μηχανισμός επίβλεψης της εφαρμογής και επιβολής της συμφωνίας, η τήρηση της οποίας επαφίεται στην… προσήλωση της Άγκυρας στις συμφωνίες και το διεθνές δίκαιο. Αν κάποιος πιστεύει ότι θα φύγουν από την Κύπρο τα τουρκικά στρατεύματα απλώς και μόνο επειδή θα το προβλέπει μια διεθνής συμφωνία, ας δοκιμάσει να διώξει τους Τούρκους από το Ιράκ και τη Συρία, όπου δεν βρίσκονται με κάποια συμφωνία.
Βρετανικές Βάσεις

Οι “κυρίαρχες” βρετανικές βάσεις στην Κύπρο έχουν τεράστια, παγκόσμια σημασία, για την υποστήριξη όλων των αγγλοαμερικανικών επεμβάσεων στη Μέση Ανατολή και για την παρακολούθηση, λόγω των ειδικών συνθηκών στο γεωγραφικό σημείο της Κύπρου, μιας τεράστιας περιοχής, ιδίως των πρώην σοβιετικών δημοκρατιών της Κεντρικής Ασίας. Αν η Λευκωσία επιλέξει να τις διατηρήσει, συνιστούν τεράστιο διαπραγματευτικό χαρτί απέναντι στη Βρετανία και τις ΗΠΑ, για να πάρει ανταλλάγματα. Αν επιλέξει να τις καταργήσει, συνιστούν τεράστιο διαπραγματευτικό χαρτί απέναντι στους αντιπάλους τους.

Λόγω της σημασίας τους αυτής καθιστούν την Κύπρο και στόχο πρώτης τάξεως εκθέτοντας τον πληθυσμό του νησιού ακόμα και στον κίνδυνο του πλήρους αφανισμού, σε περίπτωση περιορισμένης, τακτικής πυρηνικής σύγκρουσης, όπως αίφνης αυτή που προβλέπουν τα διαρρεύσαντα σχέδια των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων σε περίπτωση πολέμου κατά του Ιράν. Καταλαμβάνουν μια πολύ μεγάλη έκταση του κυπριακού εδάφους και δημιουργούν πολύ μεγάλα προβλήματα στο περιβάλλον.

Αποδεχόμενες με την Πενταμερή τη νεκρανάσταση των συμφωνιών του ’60, Αθήνα και Λευκωσία αναγνωρίζουν από το παράθυρο πάλι την νομιμότητα της παρουσίας των βρετανικών βάσεων, με την Κύπρο να εκτίθεται σε όλους τους κινδύνους και να χάνει οποιαδήποτε οφέλη από μια διαπραγμάτευση παραμονής, αν την επέλεγε.

Αυτός είναι επίσης ένας βασικός λόγος που συνέρχεται αυτή η Πενταμερής, αναμφισβήτητα έργο του βρετανού αποικιακού “Μένγκελε”, που κρύβεται κάτω και από την πιο μικρή πέτρα στο νησί της Αφροδίτης.
Ισχύουν οι Συνθήκες Εγκαθίδρυσης, Εγγυήσεων και Συμμαχίας;

Η απάντηση είναι όχι, και για τις συμφωνίες και για τις συνθήκες που υπεγράφησαν επί τη βάσει αυτών, με την εξαίρεση της πρόβλεψης για ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και των δικαιωμάτων που αποδίδουν στην Κύπρο αυτές οι συμφωνίες.

Οι λόγοι που δεν ισχύουν είναι οι εξής:
Δεν ενεκρίθησαν ποτέ από τον λαό της πρώην αποικίας ή από τους δημοκρατικά εκλεγμένους αντιπροσώπους του. Οι αντιπρόσωποι του κυπριακού λαού που ήταν παρόντες στο Λονδίνο, δηλαδή οι εκπρόσωποι της ΕΟΚΑ Βάσος Λυσσαρίδης και Τάσσος Παπαδόπουλος και οι δήμαρχοι των κυπριακών πόλεων που εκπροσωπούσαν επίσης το ΑΚΕΛ, το άλλο μεγάλο κόμμα της Κύπρου, διαφώνησαν με τις συμφωνίες, που ουδέποτε υπεβλήθησαν, ως όφειλαν, στη δημοκρατική ετυμηγορία του ίδιου του κυπριακού λαού. Οι μόνες δημοκρατικές συντακτικές πράξεις στην ιστορία της Κύπρου ήταν το δημοψήφισμα του 1950, υπέρ της Ένωσης και το δημοψήφισμα του 2004, με το οποίο απερρίφθη το σχέδιο Ανάν.
Ο Μακάριος υπέγραψε αυτές τις συμφωνίες υπό το κράτος σκαιών απειλών και εκβιασμών που εδέχθη από τους Άγγλους και τους Αμερικανούς, όργανο των οποίων ήταν η τότε ελληνική κυβέρνηση. Ο τότε Υπουργός Εξωτερικών Ευάγγελος Αβέρωφ-Τοσίτσας, κεντρικό πρόσωπο του ελληνικού κατεστημένου, κύριος εγγυητής της εξάρτησης της χώρας από τους Αγγλοαμερικανούς σε όλη τη μεταπολεμική περίοδο, αργότερα Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, μιλώντας στους Κυπρίους αντιπροσώπους στο Λονδίνο τους είπε ότι αν δεν συμφωνήσουν και δεν υπογράψουν το αίμα θα ρεύσει άφθονο “εφ’ υμών και επί των τέκνων σας”, χωρίς η Αθήνα να κάνει τίποτα.

Αυτό ακριβώς και συνέβη. Όχι γιατί δεν υπέγραψαν οι Κύπριοι, αλλά γιατί υπέγραψαν – ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος δηλαδή, γιατί οι άλλοι διαφώνησαν.
Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών, με αποφάσεις του, έχει χαρακτηρίσει άκυρες και ανυπόστατες τέτοιου είδους απαράδεκτες συμφωνίες που συνήφθησαν μεταξύ αποικιακών δυνάμεων και αποικιών, με εκβιασμούς και απειλές.
Κορυφαίοι Βρετανοί συνταγματολόγοι όπως ο καθηγητής S.A. de Smith έχουν χαρακτηρίσει ως το χειρότερο του κόσμου, εντελώς απαράδεκτο και προορισμένο να δημιουργήσει συγκρούσεις το σύνταγμα που επέβαλαν αυτές οι συμφωνίες στον Κύπρο.
Ο Βρετανός ιστορικός William Mallinson, που ερεύνησε τα αρχεία του Foreign Office, έφερε στο φως τις εκθέσεις της νομικής υπηρεσίας του ίδιου του Βρετανικού Υπουργείου Εξωτερικών που αμφισβητούν τη νομιμότητα των συμφωνιών.
Η κατάχρηση των επεμβατικών δικαιωμάτων από την Τουρκία το καλοκαίρι του 1974, αλλά και η παράβαση των συμφωνιών με την ανακήρυξη της “ΤΔΒΚ” και με τη μη αναγνώριση της Κύπρου.
Η προσχώρηση στην Ε.Ε. που προφανώς συμπαρασύρει τις συμφωνίες του 1960, αδιανόητες για κράτος-μέλος της Ε.Ε.

Να σημειώσουμε τέλος ότι τόσο οι συμφωνίες του 1960, όσο και η Πενταμερής που τώρα συγκαλείται, παραβιάζουν τη Συνθήκη της Λωζάννης, για την οποία λέμε τόσο ότι κοπτόμεθα, με την οποία η Τουρκία παραιτήθηκε από οποιαδήποτε αξίωση επί της Κύπρου.

Ισχύουν οι συμφωνίες του 1960 μόνο ως προς τα δικαιώματα που δημιουργούν για τη Λευκωσία, γιατί ελευθέρως υπεγράφη από τα τρία κράτη που την υπέγραψαν και όχι κατόπιν καταναγκασμού.

Η ίδρυση του κυπριακού κράτους δεν θεμελιώνεται, ούτε πολιτικά, ούτε νομικά επί των συμφωνιών του 1960.

Είναι το πολιτικό αποτέλεσμα μιας σπουδαίας, με παγκόσμια απήχηση αντιαποικιακής επανάστασης. Το κυπριακό κράτος συνιστά υλοποίηση της θεμελιώδους αρχής της Αυτοδιάθεσης των Εθνών, νομικά αναγνωρισμένη με την ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στον ΟΗΕ και εν συνεχεία με τα ψηφίσματα του Οργανισμού σχετικά με την τουρκική εισβολή και κατοπινότερα, αλλά και με την Πράξη Προσχώρησης της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Για όλους αυτούς τους λόγους η συμφωνία στη σύγκλιση και η συμμετοχή στην διάσκεψη των εγγυητριών δυνάμεων, που είναι στην πραγματικότητα η Πενταμερής, συνιστά πραξικόπημα με σκοπό την κατάλυση του κυπριακού κράτους, για λογαριασμό της Βρετανίας και των Ηνωμένων Πολιτειών.



Πηγή: kosmodromio.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Λυσσαρίδης - Μακάριος: Ο Βάσος Λυσσαρίδης, είχε δώσει την έγκριση για δημοσίευση της συνέντευξης αμέσως μετά τον θάνατό του.



Ένα συγκλονιστικό ντοκουμέντο, από συνέντευξη του Βάσου Λυσσαρίδη, δημοσιεύει σήμερα η κυπριακή εφημερίδα «Πολίτης».

Ο Βάσος Λυσσαρίδης, που πέθανε χθες σε ηλικία 101 ετών, μιλώντας πριν λίγα χρόνια στο δημοσιογράφο του «Πολίτη», Μανώλη Καλατζή υποστηρίζει ότι η CIA τον είχε προσεγγίσει το 1961 προσφέροντάς του μεγάλο χρηματικό ποσό ζητώντας του εμμέσως να σκοτώσει τον Μακάριο και να αναλάβει ο ίδιος Πρόεδρος.

Ο Λυσσαρίδης, μάλιστα, υποστηρίζει ότι αφού ο ίδιος αρνήθηκε τα λεφτά πήγαν στον τότε υπουργό Εσωτερικών, Πολύκαρπο Γιωρκάτζη.

Σύμφωνα με όσα γράφει ο «Πολίτης», ο Βάσος Λυσσαρίδης, ο οποίος ήταν ο προσωπικός γιατρός του Μακαρίου, είχε δώσει την έγκριση για δημοσίευση της συνέντευξης αμέσως μετά τον θάνατό του.


Βίντεο: Ο πολιτικός κόσμος αποχαιρετά το Βάσο Λυσσαρίδη :

«Οι Αμερικάνοι με πλησίασαν για να με κάνουν Πρόεδρο του 1961…το 1961, με τον Μακάριο. Με κάλεσε κάποιος της CIA […]. Δεν είχα κόμμα ακόμα. […] Μου λέει “εμείς είμαστε εναντίον του κομμουνισμού, αλλά ξέρουμε ότι ο σοσιαλισμός είναι αντίβαρο και εδώ δεν υπάρχει σοσιαλιστικό κόμμα. Εμείς θα σου δώσουμε 500 χιλιάδες λίρες για να δημιουργήσεις ένα σοσιαλιστικό κόμμα και να βγάλεις εφημερίδα”.

Εγώ σιωπώ κι αυτός νομίζει ότι είναι λίγα και μου λέει “πρώτη δόση οι 500 χιλιάδες λίρες”. Εγώ πάλι σιωπώ και σου λέει “θέλει κάτι άλλο αυτός”. Συνεχίζει “γιατί να μην είσαι εσύ Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας; […] Πώς ανέχεσαι έναν ιερωμένο να είναι Πρόεδρος; Ε, δεν βάσταξα πια. Του λέω, “αυτός ο ιερωμένος είναι πελάτης μου, η υγεία του είναι στα χέρια μου κι αφού αποφάσισα να γίνω Πρόεδρος, όχι με δημοκρατικές μεθόδους, αλλά με τα λεφτά σας και την επιρροή σας, τι εύκολο για μένα είναι να τελειώνουμε… “Ω με παρεξήγησες” μου είπε και εγώ έφυγα χωρίς να τελειώσω το φαγητό μου”.

Στη συνέχεια ο Βάσος Λυσσαρίδης προσθέτει ότι ενημέρωσε τον Μακάρι για τη συγκεκριμένη συνομιλία και προσθέτει: «Αυτές τις 500 χιλιάδες λίρες τις έδωσαν στον Γιωρκάτζη. Είχαν εγκριθεί ήδη και έπρεπε κάπου να τα δώσουν».

https://www.alphafreepress.gr/2021/04/27/politikh/lyssaridis-makarios-vomva-gia-ti-cia-se-synenteyksi-ntokoumento/
-----------------------------------------------------------------------------------



Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 100 ετών ο παλαίμαχος
Κύπριος πολιτικός Βάσος Λυσσαρίδης.

Ο Βάσος Λυσσαρίδης, ήταν ο ιδρυτής και πρώτος πρόεδρος του Σοσιαλιστικού Κόμματος ΕΔΕΚ και διετέλεσε για σειρά ετών Πρόεδρος της Βουλής, ενώ αποτέλεσε μια εκ των προσωπικοτήτων της Κύπρου, που συνέδεσαν το όνομά τους με σημαντικά γεγονότα που σημάδεψαν την πολιτική ζωή της Μεγαλονήσου. Λεπτομέρειες για την κηδεία του Βάσου Λυσσαρίδη, αναμένεται να ανακοινωθούν τις επόμενες ημέρες.

Ποιος ήταν ο Βάσος Λυσσαρίδης


Γιατρός, πολιτικός, ιδρυτής και αρχηγός του Σοσιαλιστικού Κόμματος ΕΔΕΚ, πρώην βουλευτής και πρώην πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων. Παντρεύτηκε και έζησε μέχρι το τέλος της ζωής της με την αμερικανίδα σύζυγο του, δημοσιογράφο Βαρβάρα Λυσσαρίδη.


Ο Βάσος Λυσσαρίδης γεννήθηκε στις 13 Μαίου 1920 στο χωριό Λεύκαρα. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Κατά την περίοδο των σπουδών του υπήρξε στέλεχος διαφόρων οργανώσεων, όπως πρόεδρος της Πανσπουδαστικής Επιτροπής Κυπριακού Αγώνος, πρόεδρος της Ενώσεως Κυπρίων Φοιτητών, γραμματέας της Συντονιστικής Επιτροπής Κυπριακών Σωματείων κ.α.


Η ανάμειξή του σε συνδικαλιστικά, κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα ήταν συνεχής από νεαρή ηλικία. Υπήρξε πρόεδρος του Μετώπου Ειρήνης, μέλος του συμβουλίου του Παγκυπρίου Κινήματος Ειρήνης και μέλος άλλων οργανώσεων. Κατά τη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα του 1955-59 πρόσφερε επίσης τις υπηρεσίες του και υπήρξε μέλος της αντιπροσωπευτικής ομάδας Ελλήνων Κυπρίων παραγόντων που ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος κάλεσε νωρίς το 1959 στο Λονδίνο προκειμένου να τον συμβουλεύσουν για την αποδοχή ή όχι των συμφωνιών Ζυρίχης.


Ήταν δε τότε ο Λυσσαρίδης μεταξύ των λίγων που τάχθηκαν σαφώς εναντίον της αποδοχής των συμφωνιών. Μετά το τέλος του αγώνα, στις πρώτες βουλευτικές εκλογές που έγιναν το 1960, εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής και έκτοτε επανεκλεγόταν συνεχώς. Στο βουλευτικό αξίωμα υπηρέτησε συνολικά για 46 χρόνια.


Υπήρξε στενός συνεργάτης, σύμβουλος και προσωπικός γιατρός του προέδρου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου μέχρι τον θάνατό του στις 3 Αυγούστου του 1977.


Ο Βάσος Λυσσαρίδης πήρε ενεργό μέρος στην αντίσταση κατά των Τούρκων στο τέλος του 1963 και το 1964, μετά την ανταρσία των Τουρκοκυπρίων και την έναρξη των διακοινοτικών συγκρούσεων, ηγούμενος πρόχειρα εξοπλισμένων ομάδων εθελοντών που ο ίδιος οργάνωσε και που αγωνίστηκαν κυρίως στον Πενταδάκτυλο. Κατά την ίδια εποχή ανέλαβε διάφορες αποστολές στο εξωτερικό, όπως στην Αίγυπτο για επείγουσα εξασφάλιση ποσοτήτων όπλων για εξοπλισμό των ελληνοκυπριακων δυνάμεων που αντιμετώπισαν την ανταρσία των Τουρκοκυπρίων. Επανειλημμένα επίσης ανέλαβε πολιτικής φύσεως αποστολές στην Ελλάδα και αλλού, ως απεσταλμένος του προέδρου Μακαρίου. Υπήρξε παλαιός και στενός φίλος του πρωθυπουργού της Ελλάδας Ανδρέα Παπανδρέου.


Χρήσιμες για την Κύπρο, τόσο στα Ηνωμένα Έθνη όσο και αλλού, αποδείχθηκαν οι προσωπικές διεθνείς διασυνδέσεις του, ιδίως με τους Άραβες και τους Αφρικανοασιάτες. Μετείχε σε πολλά συνέδρια Αφρικανοασιατικών κρατών και διετέλεσε πρόεδρος του Αφρικανοασιατικού Κινήματος Αλληλεγγύης προς την Κύπρο, καθώς και πρόεδρος του Κυπροαραβικού Συνδέσμου. Επίσης, αντιπρόεδρος του προεδρείου της Οργάνωσης Αφροασιατικής Αλληλεγγύης (AAPSO) και γενικός γραμματέας της διεθνούς επιτροπής κατά των φυλετικών διακρίσεων και του ρατσισμού.

Μετά την τουρκική στρατιωτική εισβολή στην Κύπρο, που ακολούθησε το πραξικόπημα, ο Βάσος Λυσσαρίδης τάχθηκε αποφασιστικά ενάντια στην οποιαδήποτε συνθηκολόγηση και υπέρ της ταχύτερης επανόδου στην Κύπρο του προέδρου Μακαρίου. Λίγες μόνο μέρες μετά τη δεύτερη τουρκική στρατιωτική προέλαση στην Κύπρο, ο Βάσος Λυσσαρίδης έγινε στόχος δολοφονικής απόπειρας στη Λευκωσία. Από ενέδρα που στήθηκε από στοιχεία της ΕΟΚΑ Β΄, ο ίδιος πληγώθηκε ελαφρά αλλά σκοτώθηκε ο ποιητής και στέλεχος της ΕΔΕΚ Δώρος Λοΐζου που τον συνόδευε στο ίδιο αυτοκίνητο. Μιλώντας λίγο μετά την απόπειρα εναντίον του, ο Βάσος Λυσσαρίδης έκαμε κήρυγμα ομόνοιας και συμφιλίωσης των Ελλήνων της Κύπρου ενάντια στον τουρκικό κίνδυνο.


πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η απειλή που εγκυμονεί η σύγκληση της πενταμερούς για το Κυπριακό και γιατί πρόκειται για παράλογη και επικίνδυνη διαδικασία για την ειρήνη στην Ανατολική Μεσόγειο

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Θανάσιμη απειλή για τον ελληνικό λαό, στην Κύπρο αλλά και την Ελλάδα, συνιστά, και μόνο με τη σύγκλησή της, η πενταμερής διάσκεψη για το Κυπριακό, στην οποία έχουν δεχθεί να συμμετάσχουν η ελληνική κυβέρνηση και ο Νίκος Αναστασιάδης. Ο τελευταίος μάλιστα, καθόλου τυχαία, όχι ως εκλεγμένος πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά υπό τη νομικά και θεσμικά ανυπόστατη ιδιότητα του “εκπροσώπου των Ελληνοκυπρίων”.

Θυμίζουμε ότι όλες οι ελληνικές και κυπριακές κυβερνήσεις μετά το 1974 απέρριψαν κατηγορηματικά ως αδιανόητη τη σύγκλιση παρόμοιας πενταμερούς. Ουδείς στην Αθήνα ή τη Λευκωσία μπήκε στον κόπο να μας εξηγήσει γιατί άλλαξε αυτή η πάγια πολιτική Ελλάδας και Κύπρου. Γιατί δεν μας εμφανίζουν μια τεκμηριωμένη εισήγηση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, ή οποιουδήποτε άλλου νομικού κρατικού θεσμού, από την οποία να τεκμηριώνεται η νομιμότητα της σύγκλισης αυτής της πενταμερούς; Φανταζόμαστε γιατί ούτε υπάρχει, ούτε μπορεί να υπάρξει.

Όπως θα επιχειρήσουμε να δείξουμε σε αυτό το άρθρο, η πενταμερής διάσκεψη είναι μια διαδικασία παράλογη, παράνομη, επιβλαβής και επικίνδυνη, και για την Κύπρο και για την Ελλάδα, εν τέλει και για την ειρήνη στην Ανατολική Μεσόγειο. Συνιστά στην πραγματικότητα πραξικόπημα εις βάρος του κυπριακού κράτους με σκοπό την κατάλυσή του. Η συμφωνία στη σύγκλησή της και η συμμετοχή σε αυτήν αποτελεί, κατά τη γνώμη μας, βαρύ έγκλημα εις βάρος του ελληνικού λαού, τόσο των Ελλήνων που ζουν στην Κύπρο, όσο και όσων ζουν μεν στην Ελλάδα, θα υποστούν όμως και αυτοί, αναπόφευκτα, τις συνέπειες από τη διάλυση του κυπριακού κράτους και τη συνακόλουθη επανεμφάνιση, υπό πλέον επικίνδυνη ενδεχομένως και αιματηρή μορφή, του “παγωμένου” μετά το 1974 κυπριακού ζητήματος, του ζητήματος δηλαδή που στο παρελθόν προκάλεσε τον ψυχρό και παρολίγον θερμό πόλεμο με την Τουρκία και καθόρισε την ελληνική πολιτική (μεταξύ άλλων προκαλώντας την ανατροπή του Γεωργίου Παπανδρέου, την Αποστασία και τη Δικτατορία).

Αντιλαμβανόμαστε ότι οι βαρείς όροι που χρησιμοποιούμε μπορεί να ξενίζουν αρκετούς αναγνώστες μας. Τους διαβεβαιώνουμε ότι δεν τους χρησιμοποιούμε καθ’ υπερβολήν ή για λόγους εντυπωσιασμού, αλλά, δυστυχώς, με την ίδια κυριολεξία που απαιτεί ένα δικόγραφο ή ένα μαθηματικό θεώρημα. Το μόνο που ζητάμε από τους αναγνώστες είναι να διαβάσουν ως το τέλος τα επιχειρήματά μας, να τα σκεφθούν χωρίς προκατάληψη και να τα δεχτούν ή να τα απορρίψουν με το δικό τους μυαλό. Τους θυμίζουμε ότι μόνο θεωρούμενα ως αδιανόητα προτού συμβούν συμβαίνουν την τελευταία δεκαετία σε Ελλάδα και Κύπρο. Κορυφαία παραδείγματα η καταστροφή της Ελλάδας δια των μνημονίων και δανειακών που η ίδια συνομολόγησε και η κατάσχεση, με τη συγκατάθεση της Λευκωσίας, των καταθέσεων στις κυπριακές τράπεζες, αλλά και των ίδιων των τραπεζών!
Μια παράλογη Διάσκεψη

Αν οι Ελληνοκύπριοι και οι Τουρκοκύπριοι δεν μπορούν να συμφωνήσουν σε μια ικανοποιητική και για τους δύο λύση του Κυπριακού, και εν συνεχεία να την εγκρίνουν σε δημοψήφισμα, είναι εντελώς παράλογο να βάλουμε τις δυνάμεις που δημιούργησαν το πρόβλημα, τη Βρετανία και την Τουρκία δηλαδή, να τους το λύσουν ή έστω να βοηθήσουν τη λύση του. Γι’ αυτό η πενταμερής διάσκεψη είναι παράλογη.

Παράλογη είναι όμως, αν σκοπός της είναι να λύσει το Κυπριακό με τρόπο δημοκρατικό και βιώσιμο. Καθόλου παράλογη δεν είναι πάντως, όπως θα δείξουμε, αν σκοπός της είναι να “λύσει” το Κυπριακό καταλύοντας το κυπριακό κράτος και επιβάλλοντας στον λαό του νησιού μια λύση με την οποία δεν συμφωνεί και που θα είναι αδύνατο να λειτουργήσει στην πράξη.

Αυτός είναι στην πραγματικότητα ο μοναδικός λόγος που συνέρχεται αυτή η πενταμερής.
Μια παράνομη διάσκεψη

Η πενταμερής δεν είναι μόνο παράλογη, είναι και παράνομη, αντίθετη όχι με κάποια δευτερεύουσα πρόνοια του δικαίου, αλλά με τις πιο βασικές και θεμελιώδεις αρχές του, όπως διαμορφώθηκαν παγκοσμίως μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Μόνο οι ίδιοι οι κάτοικοι της Κύπρου και μόνο οι ίδιοι οι πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας έχουν το δικαίωμα να αποφασίσουν και να συμφωνήσουν (ή ακόμα και να διαφωνήσουν) για το μέλλον της χώρας τους και του κράτους τους.

Δεν είναι αποικία η Κύπρος, όπως την ξανακάνει, εμμέσως πλην σαφώς, ακόμα και μόνο με τη σύνθεσή της, η πενταμερής, με τη συμφωνία δυστυχώς της κυπριακής και της ελληνικής κυβέρνησης. Η τελευταία μάλιστα παραβιάζοντας και τις πιο βασικές υποχρεώσεις που η Ελλάδα ανέλαβε έναντι της Κύπρου με τις συμφωνίες που ίδρυσαν την Κυπριακή Δημοκρατία.

Είναι απολύτως εξωφρενικό και εντελώς παράνομο να ανατίθεται το καθήκον λύσης του Κυπριακού και να αναγνωρίζεται ρόλος σε οποιονδήποτε τρίτο, εκτός Κύπρου, πολύ περισσότερο σε μια διάσκεψη στην οποία έχουν προσκληθεί να συμμετάσχουν η Βρετανία, προαιώνιος εχθρός της Κύπρου και δημιουργός του προβλήματος με τη μορφή που το ξέρουμε, κράτος που πλέον δεν βρίσκεται καν στην Ε.Ε., και η Τουρκία, δύναμη εισβολής και κατοχής στην Κύπρο, υπεύθυνη για την εθνοκάθαρση εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων του νησιού.

Δεν έχουν καμμία δουλειά οι τρίτοι στο Κυπριακό. Αν όμως ήθελαν να φέρουν με το ζόρι τρίτους στο κυπριακό Λευκωσία και Αθήνα, γιατί δεν επέλεγαν έστω την Ευρωπαϊκή Ένωση ή τα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας; Από που και ως που επέλεξαν τη Βρετανία και την Τουρκία;

Δεν υπάρχει φυσικά καμία απάντηση σε αυτό και στα άλλα ερωτήματα γύρω από την πενταμερή. Δεν υπάρχει γιατί ούτε η Αθήνα, ούτε η Λευκωσία, μπορούν να παραδεχτούν ότι ο λόγος που “ανέστησαν” και φώναξαν τις “εγγυήτριες δυνάμεις” του 1960, δεν είναι άλλος από το ότι οι αρχιτέκτονές της επιχειρούν να δώσουν μια επίφαση νομιμότητας, έστω της κακιάς ώρας, στο έγκλημα που θέλουν να κάνουν, δηλαδή την καταστροφή της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οι Εγγλέζοι που τα σκέφτηκαν όλα αυτά δεν είναι Αμερικανοί. Είναι “μανούλες” και έχουν μανία να περιβάλλουν τα ανοσιουργήματά τους με νομικές μορφές και φόρμουλες. (Το αυτό συμβαίνει και με την τουρκική διπλωματία, εν αντιθέσει με την ελληνική, που ουδέποτε άλλωστε αναλαμβάνει η ίδια να συντάξει τις συμφωνίες που συνομολογεί).

Δεν υπάρχει απάντηση σε αυτό και στα άλλα ερωτήματα, γιατί δεν είναι η Αθήνα και η Λευκωσία που επέλεξαν να πάνε στην πενταμερή. Διετάχθησαν να το κάνουν και το κάνουν αδιαφορώντας, όπως και σε τόσα άλλα ζητήματα, για τα πιο ζωτικά συμφέροντα του ελληνικού λαού. Η Πενταμερής δεν είναι προϊόν ελληνικών επιλογών, είναι προϊόν διεθνούς συνωμοσίας, με τη συμμετοχή Ελλήνων και Κυπρίων πολιτικών.

Ούτε φυσικά συνιστά επιχείρημα υπέρ της συμμετοχής σε μια τέτοια διάσκεψη αυτό που μου λένε ορισμένοι Κύπριοι φίλοι, ότι είναι πιθανό να μην προκύψει τίποτα. Δεν βάζεις το κεφάλι σου κάτω από την καρμανιόλα, με την ελπίδα ότι δεν θα δουλέψει! Κάθε φορά που το κάνεις, ακόμα και αν δεν κοπεί το κεφαλάκι σου, αυτό-ϋπονομεύεις την κρατική σου υπόσταση, αυτοϋποβαθμίζεις τις κριτικές που διατυπώνεις στην τουρκική πολιτική, στη συνέχιση της κατοχής ή, π.χ., για τις τουρκικές γεωτρήσεις νοτίως της Κύπρου ή τα Βαρώσια και, κυρίως, συντηρείς ένα μηχανισμό που, αν και όταν οι συνθήκες του επιτρέψουν να λειτουργήσει, θα οδηγήσει αναπόφευκτα στην κατάλυση, την “αυτοκτονία” του κυπριακού κράτους, με την υπογραφή των ηγετών του και της Ελλάδας. Δημιουργείς επίσης τις συνθήκες για να επιρρίπτεται μονίμως στα θύματα της τουρκικής εισβολής και εθνοκάθαρσης του 1974, η ευθύνη για τη μη λύση του Κυπριακού.

Μια ιδιαίτερη και πολύ σοβαρή νομική πλευρά της πενταμερούς είναι ότι, συνερχόμενη, αναβιώνει και αναγνωρίζει, εμμέσως πλην σαφώς, τα δικαιώματα εγγυήσεων και επέμβασης που απέδωσαν οι συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου στη Βρετανία και την Τουρκία. Τα δικαιώματα αυτά αμφισβήτησαν διεθνώς οι ελληνικές και κυπριακές κυβερνήσεις μετά το 1964, και πολύ περισσότερο μετά το 1974. Ολόκληρη η ελληνική και κυπριακή πολιτική για το Κυπριακό, μετά το 1974, θεμελιώθηκε στην κατηγορηματική απόρριψη της νομιμότητας αυτών των δικαιωμάτων, που αναβιώνει, εμμέσως πλην σαφώς, η πενταμερής.
Τι επιδιώκει πραγματικά και που αποβλέπει η πενταμερής

Η πενταμερής διάσκεψη μία επιδίωξη έχει και μόνο μία μπορεί να έχει, εξαιτίας της ίδιας της κατασκευής της. Να αφαιρέσει από τον κυπριακό λαό το δικαίωμα να αποφασίσει ο ίδιος για το μέλλον του με δημοψήφισμα. Να ακυρώσει δηλαδή από το “παράθυρο” το “Όχι” των Κυπρίων στο δημοψήφισμα του 2004 και να επιτρέψει την κατάλυση του κυπριακού κράτους.

Πώς το κάνει όμως αυτό και ποιος είναι ο προβλεπόμενος ρόλος Αναστασιάδη και Μητσοτάκη-Δένδια;

Βάση των συζητήσεων στην πενταμερή είναι το έγγραφο Γκουτέρες, που ανανεώνει επί τα χείρω τις πρόνοιες του απορριφθέντος Σχεδίου Ανάν. Το σχέδιο αυτό όχι μόνο απερρίφθη από τον κυπριακό λαό το 2004, με τεράστια πλειοψηφία, παρά τις τρομερές πιέσεις και τους εκβιασμούς που δέχτηκε, αλλά και χαρακτηρίστηκε ως “έργο παράφρονος” από τον συνταγματολόγο Δημήτρη Τσάτσο και ως αντίθετο με τις πιο βασικές πρόνοιες του συνταγματικού, διεθνούς και ευρωπαϊκού δικαίου από τον συνταγματολόγο Ευάγγελο Βενιζέλο, για να αναφέρουμε μόνο αυτούς τους δύο. Κύπριος υπουργός μας απεκάλυψε μάλιστα ότι ο ίδιος ο διευθυντής του Νομικού Γραφείου του πρωθυπουργού Σημίτη και λαμπρός κατά τα άλλα συνταγματολόγος Γιάννης Παπαδημητρίου, στη διάρκεια επίσκεψής του στην Κύπρο, ζήτησε συγνώμη από τους Κυπρίους για την υποστήριξη στο Σχέδιο Ανάν.

Ο Νίκος Αναστασιάδης δεν έχει από κανέναν εξουσιοδότηση να υπογράψει τέτοια συμφωνία ή προσυμφωνία ή οτιδήποτε παρόμοιο. Ούτε και μπορεί να έχει, γιατί έχει εκλεγεί ως πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, η εντολή του δεν περιλαμβάνει ασφαλώς την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Αυτό που μπορεί νομίμως να κάνει ο κ. Αναστασιάδης, και που είναι αυτό που επιβάλλει η δημοκρατική τάξη, είναι να διαπραγματευτεί με τους Τουρκοκυπρίους και, αν συμφωνήσουν, να θέσει ένα νέο σχέδιο λύσης σε δημοψήφισμα. Αλλά για να το κάνει αυτό δεν χρειάζεται ούτε να τρέχει (ή να τον τρέχουν) στη Γενεύη, ούτε να κουβαληθούν εκεί οι εκπρόσωποι της Βρετανίας και της Τουρκίας και κοτζάμ Γ.Γ. του ΟΗΕ.

Αυτοί όλοι δεν μαζεύονται στη Γενεύη, εν μέσω πανδημίας και πληθώρας σοβαρότατων διεθνών κρίσεων, για να πιούν το καφεδάκι τους στις όχθες της λίμνης Λεμάν συζητώντας για χιλιοστή φορά το Κυπριακό. Πηγαίνουν προσδοκώντας ότι θα υπάρξει μια συμφωνία. Το λιγότερο ισχύει αυτό για το Λονδίνο και για τον Γκουτέρες, που έχει θέσει, τουλάχιστο στο Κυπριακό, το κύρος του αξιώματός του στην υπηρεσία των αγγλοαμερικανικών συμφερόντων. Αλλά και όλοι οι συμμετέχοντες, ότι κι αν θέλουν “από μέσα τους”, αναγνωρίζουν, προσερχόμενοι στη διάσκεψη, το δικαίωμά της να καταλήξει σε συμφωνία, αλλιώς γιατί την κάνουν και γιατί δέχονται να συμμετάσχουν σε αυτή;

Τι θα συμβεί αν ο κ. Αναστασιάδης και ο κ. Δένδιας, έστω παρανομώντας, υπογράψουν μια συμφωνία στη Γενεύη, όπως τόσο συχνά υπέγραψαν στην ιστορία ηγεσίες της Ελλάδας και της Κύπρου χωρίς να δίνουν σημασία στις νομικές “λεπτομέρειες”, αυτές ακριβώς που έβαλαν τις βάσεις για τις μεγάλες τραγωδίες του Ελληνισμού που τις ακολούθησαν;

Νομικά και πολιτικά θα πρόκειται και πάντως θα αναγνωριστεί ως μία διεθνής συμφωνία, ντοκουμέντο πολύ μεγαλύτερης βαρύτητας από μια ενδοκυπριακή συμφωνία, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων υποκείμενη στην έγκριση σε δημοψήφισμα.

Αν υπογραφεί μια τέτοια συμφωνία από τον Αναστασιάδη, την Ελλάδα, την Τουρκία και τη Βρετανία, περιβαλλόμενη με το κύρος του Γ.Γ. του ΟΗΕ θα την εγκρίνει αμέσως η Ε.Ε. (Ανόητη και απρόσεκτη η Μοργκερίνι, ενημερωμένη όμως ασφαλώς για τα σχέδια των συνωμοτών που προέβλεπαν και τον ρόλο της Ε.Ε., άφησε να της ξεφύγει αυτό το 2017, λέγοντας ότι η Ένωση είναι έτοιμη να αναγνωρίσει αμέσως το νέο κράτος που θα προκύψει από την πενταμερή). Το CNN θα διακόψει αμέσως το πρόγραμμά του για να ανακοινώσει στο παγκόσμιο κοινό ότι λύθηκε επιτέλους το Κυπριακό. Στην ίδια την Κύπρο, τα δύο μεγαλύτερα κόμματα, η δήθεν “εθνικόφρων” και δήθεν “πατριωτική” (όντως πατριωτική αλλά της αμερικανικής πατρίδας) ηγεσία του δεξιού ΔΗΣΥ και η δήθεν “αριστερή” ηγεσία του ΑΚΕΛ, που ανέκαθεν είχε μια μεγάλη συμπάθεια στους Εγγλέζους, θα χαιρετίσουν τη συμφωνία και θα την εγκρίνουν στη Βουλή, με την πλειοψηφία που διαθέτουν.

Τι περιθώρια υπάρχουν για να αμφισβητηθεί μια παρόμοια συμφωνία σε κατοπινό δημοψήφισμα ακόμα και αν προβλεφθεί τέτοιο δημοψήφισμα; Με τι κουράγιο και με τι συνέπειες θα ψηφίσουν οι Κύπριοι εναντίον μιας συμφωνίας, πίσω από την οποία θα στοιχηθούν η πολιτική τους ηγεσία, η Ελλάδα, η Ε.Ε., οι ΗΠΑ και ο Γ.Γ. του ΟΗΕ κατ’ ελάχιστον;

Εκεί ακριβώς αποσκοπεί η πενταμερής. Να αφαιρέσει από τον κυπριακό λαό το δημοψήφισμα, να εξουδετερώσει το ύστατο όπλο που διαθέτει για να αποφύγει τον χαμό του, με δεδομένη την έκδηλη διάθεση της κυβερνώσας ολιγαρχίας να πουλήσει και το κράτος και τους πολίτες του στα αφεντικά της.
Ο ρόλος του Νίκου Αναστασιάδη

Ο Νίκος Αναστασιάδης είναι οπαδός του “Ναι”, αγωνίστηκε για το “Ναι” και το 2004 και αργότερα. Είναι άλλο όμως να αγωνίζεσαι για να περάσει το “Ναι” σε ένα δημοψήφισμα και άλλο να καρφώνεις το καρφί στο φέρετρο της Κύπρου.

Ξέρει τι θα γίνει μετά. Πολιτικός παλαιάς κοπής έχει ζήσει στο πετσί του, μάλλον στη λάθος πλευρά της ιστορίας, αλλά χωρίς προβεβλημένο ρόλο τα σκοτεινά και φοβερά χρόνια των δολοφονιών και των συνωμοσιών, της προδοσίας, του μίσους, του δόλου και του εμφυλίου στην Κύπρο (1963-74). Καταλαβαίνει τι μπορεί να γίνει στο νησί, από βίωμα που έγινε ένστικτο, δεν του χρειάζονται αυτουνού αναλύσεις, όταν θα έχει ανατιναχτεί η σημερινή ισορροπία που, ότι και αν αξίζει κατά τα άλλα, διατήρησε επί 46 χρόνια την ειρήνη στην Κύπρο, μεταξύ των Ελληνοκυπρίων και μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, αλλά και την ειρήνη μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.

Ξέρει ότι την προδοσία πολλοί ηγάπησαν, τον προδότη ουδείς. Προαισθάνεται τις συνέπειες για τον ίδιο, που θα βρει, με άγνωστο και μη προβλέψιμο σήμερα τρόπο, τον τρόπο να του επιφυλάξει η τάξη των ανθρώπων, εκφραζόμενη μέσω της βαθύτερης οικονομίας της Ιστορίας.

Για αυτό και ελίσσεται (ίσως και ενθαρρυμένος, σε αυτή τη φάση από το Ισραήλ, αφού νοιώθει πιο κοντά σε αυτόν τον “προστάτη”, παρά στους υπόλοιπους της άτυπης τρόικας) προσπαθώντας να αποφύγει το ποτήριον τούτο, υποκείμενος Κύριος οίδε σε ποιους εκβιασμούς και απειλές, μη θέλοντας να κακοκαρδίσει τους προστάτες, αλλά μη θέλοντας να βάλει και το δικό του κεφάλι στον τορβά.

Μπορεί και αυτή τη φορά να μη βγει τίποτα από την πενταμερή. Αλλά τίποτα καλό δεν προμηνύει για το μέλλον το ότι η Κύπρος και η Ελλάδα δέχονται να παίζουν κάθε τόσο ρώσικη ρουλέτα με τα κράτη τους και με την ειρήνη στην Ανατολική Μεσόγειο.



Πηγή: kosmodromio.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Με τίτλο "Μαίνεται ο «ψυχρός» ηλεκτρονικός πόλεμος πάνω από τους κυπριακούς αιθέρες", το sigmalive αναφέρεται σε δημοσίευμα 
των Times σύμφωνα με το οποίο η Ρωσία είχε προσπαθήσει επανειλημμένα να μπλοκάρει σήματα των αεροσκαφών των Βρετανικών Βάσεων που απογειώθηκαν από την Κύπρο.

Σύμφωνα με στρατιωτικές πληροφορίες που επικαλείται το δημοσίευμα, ένα «εχθρικό κράτος» προσπαθεί τακτικά να παρεμβαίνει στις δορυφορικές επικοινωνίες αεροσκάφους που απογειώθηκε από τις Βρετανικές Βάσεις Ακρωτηρίου, ενώ σε αυτό επέβαινε στρατιωτικό προσωπικό.

Οι επιθέσεις αυτές θα μπορούσαν να αφαιρέσουν την ικανότητα του πιλότου να ξέρει που βρίσκεται το αεροσκάφος ή την κατεύθυνση του, αυξάνοντας τον κίνδυνο να υπάρξουν απώλειες. Πάντως, το δημοσίευμα αναφέρει ότι καμιά απόπειρα δεν ήταν επιτυχημένη.



Εντούτοις, σημειώνει ότι μόνο δύο «εχθρικά» κράτη βρίσκονται αρκετά κοντά, ώστε να μπορούν να μπλοκάρουν τα σήματα. Πρόκειται για τη Συρία και τη Ρωσία, με τη δεύτερη να είναι η μόνη χώρα που έχει τη δυνατότητα να το πράξει.

Πηγή που επικαλείται το δημοσίευμα αναφέρει: «Η Ρωσία προσπάθησε να μπλοκάρει το σήμα αεροπλάνων που απογειώνονταν. Πρόκειται για δραστηριότητα, κατά την οποία η ένοπλη σύρραξη αποφεύγεται αλλά υπάρχει αντιπαράθεση. Αυτό είναι ένα παράδειγμα ενός κράτους να είναι εχθρικό και απερίσκεπτο χωρίς προφανή λόγο. Πρόκειται για αεροσκάφη μεταφοράς. Δεν είναι σαν τα μαχητικά αεροσκάφη».




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Η παράνομη “σημαία” του κατοχικού καθεστώτος στον Πενταδάκτυλο. Αυτό το απαράδεκτο θέαμα βλέπουν κάθε βράδι οι Ελληνοκύπριοι που διαμένουν στη Λευκωσία. Φωτογραφία Yannis Kolesidis for The New York Times, ANA-MPA

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ, Hellas Journal

Σχεδόν κάθε Κυριακή, από την στήλη μου στην εφημερίδα Φιλελεύθερος της Λευκωσίας, κάνω μία αναφορά στη διαφθορά που σαρώνει το πολιτικό και οικονομικό σύστημα της Κύπρου. Και σε τούτη την ιστοσελίδα, κυνηγούμε τη διαφθορά, διότι ένας πολιτικός που εκβιάζεται μπορεί να πουλήσει τα πάντα. Και καταλαβαινόμαστε…

Είναι μία επιλογή να ομιλούμε για τη διαφθορά, στη γενική σιωπή που επικρατούσε μέχρι πρόσφατα. Σχεδόν κάθε Κυριακή αφιέρωνα το υστερόγραφο της στήλης μου σε τούτο το “φαινόμενο”, που στην Κύπρο αντικατέστησε το κράτος. Το ίδιο είχε συμβεί και στην Ελλάδα πριν από τα Μνημόνια. Και ειλικρινά δεν γνωρίζω αν η διαφθορά καταπολεμήθηκε στην Ελλάδα. Ακούγονται πολλά αλλά δεν έχουν παρουσιαστεί στοιχεία.

Η διαφθορά των πολιτικών και οικονομικών παραγόντων και στη “Μητέρα Πατρίδα” γονάτισε την Ελλάδα και έφερε μεγάλη φτώχεια στον ελληνικό λαό. Κατά μάνα, κατά θυγατέρα, που λένε και στην Κύπρο. Οι Ευρωπαίοι εταίροι μας, έστειλαν και τη “μητέρα” και τη “θυγατέρα” στα Μνημόνια, αλλά εκτός του Άκη Τσοχατζόπουλου και μερικών δημάρχων στην Κύπρο, το διεφθαρμένο σύστημα δεν ηττήθηκε.

Πολύ λίγοι πολιτικοί και δημοσιογράφοι είχαν το θάρρος να μιλήσουν για τη διαφθορά στο νησί. Τόλμησα, μάλιστα, μία φορά να υποστηρίξω ότι είναι μάστιγα, οι συνέπειες της οποίας είναι όπως αυτές της τουρκικής κατοχής.
Αποδεικνύεται ότι έτσι ακριβώς έχουν τα πράγματα. Η διαφθορά και τα σκάνδαλα των κυπριακών τραπεζών με τις κατηγορίες για ξέπλυμα παράνομου χρήματος, κατέστρεψαν τη φήμη της μικρής Πατρίδας μας. Και προκάλεσαν μεγάλη ζημία και στο εθνικό θέμα.
Πριν μερικές μέρες έγινε …«θαύμα». Αίφνης, το «Νησί των Αγίων» ανακάλυψε τη διαφθορά. Με τη βοήθεια του τηλεοπτικού δικτύου Αλ Τζαζίρα, που ελέγχεται από τον Εμίρη του Κατάρ και φίλο του Ταγίπ Ερντογάν, πληροφορηθήκαμε το τεράστιο μέγεθος της απάτης με την πώληση των «χρυσών διαβατηρίων».

Ακόμα και αν δεχθώ τη «λογική» μερικών στελεχών της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης στην Κύπρο, ότι το συγκεκριμένο κανάλι ερεύνησε την υπόθεση για λογαριασμό της Τουρκίας, δεν παύει να είναι μία εξαιρετική έρευνα, που άνοιξε τα μάτια σε όλους στο νησί.

Τώρα όλοι γνωρίζουν ότι πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες, με τη βοήθεια δικηγόρων, λογιστών και κρατικών υπαλλήλων, είχαν στήσει μία από τις μεγαλύτερες απάτες στην ιστορία. Όχι μόνο της Κύπρου.

Μία απάτη της τάξης των 8 και πλέον δισεκατομμυρίων ευρώ, για το μέγεθος του νησιού είναι ένα τεράστιο ποσό. Και αν η αστυνομία και μετά η δικαιοσύνη αποφασίσουν να κάνουν σωστά τη δουλειά τους, θα αποδειχθεί ότι από τα οκτώ αυτά δισεκ. ούτε το ένα τρίτο κατέληξε στα ταμεία του κράτους. Είμαι έτοιμος να στοιχηματίσω.

Άκουσα και μία κυρία υπουργό, η οποία αντί να σταθεί στο σκάνδαλο αυτό καθ’ αυτό, λυπήθηκε η καημένη επειδή το κράτος και η οικονομία θα έχουν …απώλειες με την ακύρωση του προγράμματος των «χρυσών διαβατηρίων».
Μελετώντας το βίντεο του Αλ Τζαζίρα -το οποίο είναι αμαρτωλό, χωρίς αμφιβολία, αλλά στο θέμα αυτό έκανε εξαιρετική δουλειά- ο καθένας μπορεί να καταλήξει στο ίδιο συμπέρασμα: ότι πολλά από τα χρήματα, που δαπανούσαν αυτοί οι …«άγιοι» άνθρωποι που αγόραζαν τα διαβατήρια, δεν κατέληγαν στο κράτος, το οποίο έπαιρνε το ποσοστό του και νομιμοποιούσε αυτή την απάτη.

Ο απατεώνας, αν δεν το καταλάβατε- είναι πρώτο απ’ όλους το κυπριακό κράτος. Και μετά από αυτό οι υπόλοιποι που αναμείχθηκαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Ο πρόεδρος της κυπριακής Βουλής και ο βουλευτής του ΑΚΕΛ πιάστηκαν επ’ αυτοφώρω. Πόσοι άλλοι έκαναν την ίδια δουλειά, αλλά δεν θα συλληφθούν ποτέ, αντίθετα θα περνάνε ζωή και κότα με τα χρήματα των «χρυσών διαβατηρίων»;

Θα ήταν ενδιαφέρον να γνωρίζαμε τα δικηγορικά και λογιστικά γραφεία που συμμετείχαν στην υπόθεση αυτή, τα κτηματομεσιτικά γραφεία και τους πολιτικούς, που τους κάλυπταν. Διότι θα μπορούσαμε να καταλήξουμε σε συμπεράσματα.

Παλαιότερα κατηγορήθηκαν για διαφθορά (και διασύρθηκαν) πολιτικοί αρχηγοί. Και μετά; θα πείτε και θα έχετε δίκιο. Ούτε φωνή, ούτε ακρόαση. Το είπαμε πολλές φορές. Σε αυτό το νησί δεν τιμωρείται κανείς. Μάλλον ας το θέσουμε διαφορετικά: Τη γλιτώνουν οι μεγαλόσχημοι και τιμωρούνται πάντα οι μικροί.
Με πληροφόρησαν πρόσφατα για μία υπόθεση αγοραπωλησίας, στην οποία συμμετείχαν πολιτικοί και κρατικοί λειτουργοί. Είναι φρικτές οι καταγγελίες, αλλά αρνήθηκαν να μου πουν ονόματα και …διευθύνσεις. Έχασαν τις δουλειές τους και τις περιουσίες τους πολλοί άνθρωποι για να εξυπηρετηθούν επιχειρηματίες που είχαν άκρες με συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα.

Πόσες ιστορίες έχουμε ακούσει όλοι για τη διαφθορά; Αλλά πολύ λίγοι μιλούσαμε και ενοχλούσαμε. Για τους υπόλοιπους είχε γίνει συνήθεια. Και για τους πολύ λίγους τα κέρδη ήταν ασύλληπτα.

Φοβάμαι πως και γι’ αυτή η υπόθεση, όπως όλες τις άλλες με πιο κραυγαλέες αυτές των «διεφθαρμένων πολιτικών αρχηγών» και των δανείων στα πολιτικά πρόσωπα, δεν θα συμβεί τίποτα. Δεν θα τιμωρηθεί κανένας. Σε όλο τον κόσμο, τα βρώμικα συστήματα και οι μαφίες, θυσιάζουν μερικούς δικούς τους για να σταματήσει ο θόρυβος και συνεχίζουν το …θεάρεστο έργο τους.

Να μην φοβόμαστε να το λέμε και να το φωνάζουμε: Το πολιτικό και το οικονομικό σύστημα είναι διεφθαρμένο. Και στο εξωτερικό η Κύπρος έχει χαρακτηριστεί μία διεφθαρμένη χώρα. Σε λίγο θα ντρεπόμαστε να λέμε πως ερχόμαστε από το Νησί της Αφροδίτης. Γιατί πρέπει να πληρώνει η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών της Κύπρου τους απατεώνες;

Δεν έχω ελπίδα ότι κάτι θα αλλάξει. Αλλά, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσουμε να διαμαρτυρόμαστε και να ζητάμε κάθαρση και τιμωρία. Πρέπει να συνεχίσουμε.

Ευθύνη έχουν και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Εάν αληθεύει ότι το διεφθαρμένο κύκλωμα «εισήλθε» και στα ΜΜΕ, οι πολίτες θα ρίχνουν πέτρες αγαπητοί συνάδελφοι… Αντισταθείτε.

Ως μία γενική αναφορά: Οι διεφθαρμένοι πολιτικοί, ειδικά στην Κύπρο και την Ελλάδα, ιδιαίτερα αν διατηρούν υπεύθυνες θέσεις και λαμβάνουν αποφάσεις, είναι ψωμοτύρι αυτών που έχουν βαλθεί να επιβάλουν φιλοτουρκικές λύσεις στην Κύπρο και στο Αιγαίο. Ο πολιτικός που εκβιάζεται θα σώσει το τομάρι του. Όχι την Πατρίδα. Γι’ αυτό, πρέπει να είναι λαϊκή η απαίτηση για να σπάσει το απόστημα της διαφθοράς. Οι διαφθαρμένοι πολιτικοί πρέπει να πάνε στη φυλακή, όχι να παίρνουν αποφάσεις για τις τύχες των λαών.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η μία από τους δύο υπό κάλυψη ρεπόρτερ που βρέθηκαν στην Κύπρο και έλαβαν τις συνεντεύξεις που προβλήθηκαν στο Al Jazeera αποκαλύπτει πως κινήθηκαν και τι συνέβη κατά την παραμονή τους στο νησί. Η ίδια αυτοσυστήνεται ως «επιχειρηματίας, ιδιαιτέρα, κληρονόμος ή οτιδήποτε άλλο χρειαστεί. Είμαι μία υπό κάλυψη ρεπόρτερ».

Η «Angie» όπως συστήθηκε στις επαφές της κατά την παραμονή τους στο νησί εξιστορεί τις επαφές που είχε από την πρώτη μέρα που έφθασε στην Κύπρο με τον Tony και τη σύζυγό του και πως αυτός τους έφερε σε επαφή με τον Αντρέα Πιττάτζη. Περιγράφει τα λουκούλλεια γεύματα που είχαν με τους εμπλεκόμενους και τα πιάτα που έφθαναν στο τραπέζι τους σε σημείο που κάποιες φορές δυσκόλευαν την λήψη βίντεο από τις κρυφές κάμερες.

Στο δημοσίευμα του Al Jazeera καταγράφονται ουσιαστικά όλες οι συνομιλίες που φαίνονται και στο βίντεο και οι συναντήσεις που είχαν με τους εμπλεκόμενους. Τα δείπνα με αστακό και τα γεύματα με σούσι καθώς επίσης και η τουριστική ξενάγηση σε διάφορα μέρη.

Σύμφωνα με την «Angie» δεν δυσκολεύθηκαν ιδιαίτερα να πείσουν τους συνομιλητές τους αφού ήταν ιδιαίτερα λαλίστατοι και το μόνο πρόβλημα που αντιμετώπισαν ήταν η αποφυγή της αποκάλυψης του ονόματος του «Mr. X», κάτι που τους ζητήθηκε επανειλημμένως αλλά πάντα έβρισκαν τρόπο να το αποφύγουν.

Διαβάστε αυτούσια τη μετάφραση του κειμένου:

Γεια σας είμαι η Angie. Είμαι επιχειρηματίας, γραμματέας, εκατομμυριούχος κληρονόμος, party girl, οτιδήποτε χρειαστεί να είμαι. Στην πραγματικότητα είμαι μία υπό κάλυψη ρεπόρτερ.

Πριν ένα χρόνο καθόμουν για δείπνο σε παραθαλάσσιο εστιατόριο στην Αγία Νάπα στα νοτιοδυτικά της Κύπρου. Συζητούσαμε και πίναμε την ώρα που οι σερβιτόροι έφερναν στο τραπέζι μας φρέσκο αστακό και μύδια. Ανάμεσα στα πιάτα έκανα ένα γρήγορο τεχνικό έλεγχο. Η μπαταρία είχε υπερθερμανθεί καθώς ακουμπούσε στο δέρμα μου κάτι που με καθησύχαζε ότι οι μυστικές κάμερες εξακολουθούσαν να καταγράφουν. Ήδη κατέγραφαν για πέντε ώρες κατά την τρίτη ημέρα του ρεπορτάζ.

Οι συνδαιτημόνες μου απολάμβαναν το θερμό θαλασσινό αεράκι.

«Την επόμενη φορά που θα έρθουμε να επιβιβαστούμε σε σκάφος, θα είναι πολύ ωραία», είπε ο δικηγόρος Αντρέας Πιττάτζης.

Ο Αντρέας είναι δικηγόρος και συνέταιρος στο δικηγορικό γραφείο που ίδρυσε ο πατέρας του. Αναλαμβάνει τις δύσκολες υποθέσεις. Συναντηθήκαμε μία ημέρα πριν και πολύ σύντομα αναπτύχθηκε μία στενή σχέση υπό την προοπτική μίας επικερδούς επιχειρηματικής ευκαιρίας.

Ο συνάδελφός μου κι εγώ εμφανιστήκαμε ως εκπρόσωποι ενός ανώνυμου φανταστικού πελάτη τον οποίο αναφέραμε ως Mr. X. Έναν πάμπλουτο Κινέζο επιχειρηματία που διέφυγε από την Κίνα όταν κατηγορήθηκε για δωροδοκία και ξέπλυμα μαύρου χρήματος. Είχε καταδικαστεί σε επτά χρόνια φυλάκιση ερήμην. Ο πελάτης μας υποτίθεται ότι ήθελε να αποκτήσει κυπριακό διαβατήριο. Είχαμε πληροφορηθεί ότι ο Αντρέας ήταν ο άνθρωπος που θα μας βοηθούσε να το πετύχουμε παρ’ όλο που κάτι τέτοιο απαγορεύεται βάσει του νόμου που διέπει το Κυπριακό Επενδυτικό Πρόγραμμα.

«Καμία υπόθεση διαβατηρίου δεν είναι εντελώς καθαρή. Καμία», μας είπε ο Αντρέας. «Όλες οι περιπτώσεις έχουν θέματα και γι’ αυτό ζητάνε διαβατήριο. Όλοι».

Ήταν ένας καλός αφηγητής με ταλέντο στη δραματοποίηση των γεγονότων. Προσπαθώντας να δείχνει μετριόφρον μας εξιστορούσε τις δύσκολες αιτήσεις διαβατηρίων που είχε χειριστεί στο παρελθόν και πως κάθε φορά κατάφερνε να ξεγελάει το σύστημα.

Ο άντρας που μας έφερε σε επαφή βρισκόταν επίσης στο τραπέζι μαζί μας. Με καλοχτενισμένα μαύρα μαλλιά, casual πουκάμισα και αστραφτερό χαμόγελο ο Tony Kay έμοιαζε με έμπειρο έμπορο από το Costa del Sol. Είναι Βρετανός και διευθύνει μεσιτικό γραφείο στην Κύπρο με τη σύζυγό του, Denise. Έχουν δημιουργήσει μία κερδοφόρα επιχείρηση στο νησί βοηθώντας επενδυτές ακινήτων να αποκτήσουν κυπριακά διαβατήρια μέσω του ΚΕΠ.

Το σχέδιο των «χρυσών διαβατηρίων» επιτρέπουν στους ξένους επενδυτές να αποκτήσουν διαβατήριο έναντι €2 εκάτ. και το δικαίωμα να ζουν και να εργάζονται σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Έχει προσφέρει €8 δισεκατομμύρια έσοδα στην κυπριακή οικονομία από το 2013 εκ των οποίων τα περισσότερα τα απορρόφησε ο κατασκευαστικός τομέας.

Η επιχείρηση πώλησης… διαβατηρίων

Το ζεύγος Kay ήταν οι πρώτοι μας «φίλοι» στο νησί. Δεν κόμπλαραν όταν τους εξηγήσαμε ποια ήταν η αποστολή μας. «Αντιλαμβάνομαι ότι δεν έχει να κάνει με το είδος της επένδυσης αλλά το πως θα μπορέσει να αποκτήσει διαβατήριο», μας είπε στην πρώτη μας συνάντηση ο Tony.

Είχε γίνει ξεκάθαρο από την πρώτη στιγμή ότι ο λόγος για τον οποίο βρισκόμασταν στην Κύπρο ήταν για να εξασφαλίσουμε ευρωπαϊκό διαβατήριο για τον εγκληματία πελάτη μας, Mr X. και ευτυχώς οι επαφές μας στην Κύπρο έκαναν αυτή ακριβώς τη δουλειά.

«Όταν η αίτηση είναι προβληματική κοστίζει περισσότερα χρήματα για να εξασφαλίσουμε ότι θα γίνει η δουλειά. Οπότε, αυτό που θα κάνουμε είναι να εντοπίσουμε με ποιον πρέπει να μιλήσουμε και ποιος πρέπει να πάρει λεφτά ώστε να προχωρήσει η επένδυση», μας είπε ο Tony.

Για να δώσουμε επιπλέον κίνητρο εξηγήσαμε ότι υπάρχουν πολλοί περισσότεροι πελάτες μας από την Ασία που ενδιαφέρονται αν πάει καλά αυτή η περίπτωση. Σε περίπτωση που υπάρχουν κι άλλοι υποψήφιοι πελάτες, ο Αντρέας μας είπε ότι θα πρέπει να κινηθούμε γρήγορα. Ήταν Οκτώβριος του 2019 και το παράθυρο ευκαιρίας φαινόταν να κλείνει.

«Το πρόγραμμα διαβατηρίων άλλαξε τον περασμένο Ιανουάριο και σκέφτονται να το αλλάξουν ξανά και θα το κάνουν πιο δύσκολο. Γι’ αυτό το λόγο αν έχεις πελάτες που χρειάζονται διαβατήριο μην το καθυστερήσεις», μας είπε.

Η νομοθεσία γινόταν πιο αυστηρή εξαιτίας της κριτικής που δεχόταν το Κυπριακός Επενδυτικό Πρόγραμμα.

«Πιστεύουν ότι πουλάμε διαβατήρια και γι’ αυτό το λόγο το πρόγραμμα δέχεται επιθέσεις από τις αρχές της Ε.Ε., την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και αρχές καταπολέμησης ξεπλύματος βρόμικου χρήματος», μας εξήγησε ο Αντρέας.

Ο Κύπρος εξακολουθεί, όμως, να είναι η καλύτερη επιλογή, σύμφωνα με τον Tony.

«Βέβαια. Εδώ είναι Κύπρος»

Ενώ ολοκληρωνόταν το γεύμα και ένοιωθα χορτάτη από πληροφορίες και φρέσκο ψάρι, η μπαταρία της κάμερας κόντευε να εξαντληθεί αλλά είχα μία ακόμη ερώτηση.

Προσπαθούσα να φαίνομαι χαλαρή αλλά φοβόμουν ότι έπαιζα με την τύχη μου. Σκεφτόμουν ότι ίσως θα έπρεπε να κάνω την ερώτηση σε κάποια άλλη φάση αλλά μόλις είχαμε απολαύσει ένα χαλαρό γεύμα και ο Αντρέας ήταν καλοδιάθετος και ιδιαίτερα ομιλητικός οπότε πήρα το ρίσκο.

«Μπορεί ο πελάτης μου να αλλάξει το όνομά του ελαφρώς στο νέο του διαβατήριο;».

Χωρίς δισταγμό μου απάντησε «μπορούμε να τον ονομάσουμε και Αντρέας Jr». «Έχω έναν πελάτη που το όνομά του είναι πλέον το δημοφιλέστερο στις ΗΠΑ. Αλλά αν δεις το κανονικό του όνομα θα καταλάβεις ότι δεν θα μπορούσε να περάσει καν από έλεγχο διαβατηρίων. Γι’ αυτό το λόγο κάναμε αίτηση εδώ στην Κύπρο και αλλάξαμε το όνομά του και ακολούθως αλλάξαμε το διαβατήριο του. Πλέον ταξιδεύει με το νέο του διαβατήριο και κανείς δεν γνωρίζει τίποτα».

«Αλήθεια, το ξανακάνατε;», ρώτησα.

«Βέβαια. Εδώ είναι Κύπρος» μου απάντησε σηκώνοντας τους ώμους γελώντας καθώς κατευθυνόταν στο αστραφτερό μαύρο αυτοκίνητό του.

Αυτό σήμαινε ότι ο Mr. X θα μπορούσε να αποκτήσει ένα νέο διαβατήριο, να αλλάξει εντελώς την ταυτότητά του και να απαλλαχθεί πλήρως από τις επιπτώσεις του εγκληματικού παρελθόντος του. Ήταν μία επιβεβαίωση ότι οι τρύπες στο σύστημα επιτρέπουν στους εγκληματίες να εξαφανιστούν και να διαφεύγουν από τις αρχές και να διασφαλίσουν ότι η περιουσία τους δεν θα χαθεί λόγω της εγκληματικής τους δράσης. Θα ήταν εξαιρετικό αν μπορούσαμε να καταγράψουμε κάτι τέτοιο στην κάμερα.

«Όταν γνωρίζεις τους αγγέλους, δεν χρειάζεσαι τον Θεό»

Το επόμενο πρωί το περάσαμε επισκεπτόμενοι πολυτελή ακίνητα στα νοτιοανατολικά του νησιού στα οποία θα μπορούσε να επενδύσει ο Mr. X. Όλες οι αναπτύξεις ήταν ιδιοκτησίας μίας από τις μεγαλύτερες εταιρίες ανάπτυξης γης, Giovani Group. Ο επικεφαλής του ομίλου, Χριστάκης Τζιοβάνης είναι βουλευτής.

Τόσο ο Tony όσο και ο Αντρέας μας είπαν ότι είναι σημαντικό να γνωρίσουμε τον Χριστάκη και τον παρουσίασαν ως θαυματοποιό. Γνωρίζει όλους τους κατάλληλους ανθρώπους γι’ αυτό που θέλαμε να κάνουμε.

«Όταν γνωρίζεις του αγγέλους, δεν χρειάζεσαι τον Θεό», μου είπε ο Αντρέας.

Είναι όλοι μέλη μίας ομάδας που χειρίζεται τέτοιες υποθέσεις. Οι διασυνδέσεις του Χριστάκη ήταν το κλειδί για να ξεπεράσουμε τα όποια εμπόδια. Τον συναντήσαμε για δείπνο στο αγαπημένο του ιαπωνικό εστιατόριο. Ο Χριστάκης κάθισε στη γωνία του τραπεζιού και δεν είπε πολλά. Όταν μίλησε, όμως, το έκανε σε ήπιους τόνους. Ήταν δύσκολο να τον ακούσω και χρειάστηκε να μετακινηθώ πιο κοντά του για καλύτερη ηχογράφηση.

Ο Χριστάκης άφησε τη συζήτηση στον Αντώνη Αντωνίου, τον Εκτελεστικό Διευθυντή του ομίλου και κουνούσε περιστασιακά το κεφάλι του καθώς έτρωγε τόνο ταρτάρ και τσιπούρα.

Ο Αντώνης ανέλυσε τα επόμενα στάδια που έπρεπε να ακολουθηθούν στην προσπάθεια εξασφάλισης διαβατηρίου. Μας είπε ότι η μεγαλύτερη εμπλοκή εξαιτίας της καταδίκης του πελάτη μας ήταν η έγκριση που έπρεπε να εξασφαλιστεί από τις τράπεζες και το πως θα γινόταν η μεταφορά των κεφαλαίων στην Κύπρο.

«Το πρώτο ζητούμενο είναι το πως θα συμπληρωθεί ένα ικανοποιητικό KYC ώστε τα κεφάλαια να μεταφερθούν στην Κύπρο. Όταν συμπληρωθούν τα έγγραφα και κατατεθούν στα τραπεζικά ιδρύματα μπορούμε να διευθετήσουμε τη μεταφορά των κεφαλαίων στην Κύπρο».

Το έγγραφο KYC (Know Your Client) είναι ένας έλεγχος στο ιστορικό του κάθε πελάτη που πραγματοποιούν οι επαγγελματίες του χρηματοοικονομικού τομέα για επαλήθευση κινδύνων. Είναι μέρος των μέτρων που λαμβάνονται για αποφυγή περιπτώσεων ξεπλύματος χρήματος. Αυτή είναι η ειδικότητα του Αντρέα, όπως μου εξήγησε αργότερα αναλύοντας το πόσο σημαντικό είναι να κατατεθεί ένα «καλό» KYC ώστε να δημιουργήσει καλή εικόνα για τις τράπεζες.

Καθώς προχωρούσε σε περισσότερες λεπτομέρειες συνέχισαν να φθάνουν στο τραπέζι ατελείωτες ποσότητες σαλάτας και σασίμι. Γινόταν όλο και δυσκολότερο να κινηματογραφήσω καθώς τα πιάτα και τα ποτήρια γέμιζαν το τραπέζι.

Λίγο αργότερα ο Αντώνης και ο Χριστάκης αποχώρησαν για να προλάβουν μία νυχτερινή πτήση. Μας ζητήθηκε να παρατείνουμε την παραμονή μας για ακόμη μία ημέρα μέχρι να επιστρέψουν από το σύντομο επαγγελματικό τους ταξίδι. «Θα αξίζει τον κόπο», μας είπε ο Tony.

Όσο πιο πολλά τόσο το καλύτερο

Κατά τη διάρκεια της τετραήμερης παραμονής μας στην Κύπρο μας έδειξαν διάφορα αξιοθέατα, από τις υποθαλάσσιες σπηλιές στο Κάβο Γκρέκο μέχρι τα πάρτι στο Nissi Beach.

«Αν στείλετε πελάτες εδώ θα τους περιποιηθούμε πολύ καλά», μας διαβεβαίωσε ο Tony. «Όταν φύγουν θα έχουν ερωτευτεί την Κύπρο και θα έχει γίνει η δουλειά τους».

Κατά τη διάρκεια τριών μεγάλων γευμάτων και δύο δείπνων οι Κύπριοι σύμβουλοι μας καθοδήγησαν για τις διαδικασίες που θα έπρεπε να ακολουθηθούν ώστε να εξασφαλίσει διαβατήριο ο εγκληματίας πελάτης μας. Ο Αντρέας και ο Χριστάκης είναι και οι δύο εγγεγραμμένοι πάροχοι υπηρεσιών του ΚΕΠ. Αντί να μας πουν ότι ο Mr. X δεν δικαιούται να πάρει διαβατήριο, μας δόθηκαν αναλυτικές οδηγίες για να πετύχουμε το στόχο μας. Ήταν ένα σχεδιάγραμμα για να ξεπλύνουμε τα κεφάλαια του Mr. X στην Κύπρο, παρά το εγκληματικό του παρελθόν, μέσω των τραπεζών και ξεγελώντας τις αρχές.

Ήμουν έκπληκτη και νευρική ταυτόχρονα εξαιτίας του γεγονότος ότι είχαμε φθάσει τόσο μακριά χωρίς να χρειαστεί καν να αποκαλύψουμε το όνομα του Mr. X.

Ο Αντρέας μας αποκάλυψε ένα μυστικό του επαγγέλματος. Υπάρχουν δύο τρόποι για να πάρει κάποιος το διαβατήριο.

Ο πρώτος είναι ο επίσημος. «Επενδύεις δύο εκατομμύρια ευρώ και κανείς δεν θα πει όχι», μας είπε ο Αντρέας.

Ο δεύτερος τρόπος προϋποθέτει περισσότερα χρήματα.

«Διαφορετική αντιμετώπιση έχουν όσοι δεν αγοράζουν απλώς ένα διαβατήριο αλλά επενδύουν στην Κύπρο. Κανείς δεν θα το παραδεχθεί αυτό αλλά ισχύει. Η ταπεινή μου άποψη είναι ότι ο πελάτης σας θα μπορούσε να ξεπεράσει τα προβλήματα προβαίνοντας σε μία μεγαλύτερη επένδυση. Αν υπάρχει πρόβλημα και θέλεις διαβατήριο ανέβασε το ποσό για να γίνει η δουλειά ταχύτερα. Πόσο περισσότερα θα πρέπει να επενδύσει; Αυτό εναπόκειται στον ίδιο. Όσο πιο πολλά τόσο πιο καλά».

«Γρήγορο χρήμα»

Όταν ο Αντώνης επέστρεψε από το ταξίδι του, μας πήρε βόλτα σε ολόκληρο το νησί με το ασημί του «Range Rover». Ακόμα και στο καυτό απόγευμα, ήταν άψογα ντυμένος. Τα μανίκια του μπλε ναυτικού πουκαμίσου του τυλίγονταν κομψά και το ρολόι του έλαμπε από τον απογευματινό ήλιο.

«Έχετε πολλές ευκαιρίες, με τις οποίες κάποιος μπορεί να βγάλει γρήγορο χρήμα», μας είπε.

Περάσαμε από το «Sun City», ένα ξενοδοχείο και σύμπλεγμα επαύλεων του ομίλου «Giovani».

«Οι επενδυτές στο Sun City, τους δώσαμε διαβατήρια πολύ γρήγορα… επειδή επένδυσαν γύρω στα 18 εκατομμύρια ευρώ, πήραν το διαβατήριο έτσι», είπε, κτυπώντας τα δάκτυλα. «Όσο περισσότερο επενδύεις, τόσο πιο κοντά είσαι σε ευνοϊκούς όρους. Μπορείς να αποφύγεις τη λίστα αναμονής, όπως είπαμε».

Είχε ήδη το πρότζεκτ για εμάς στο μυαλό του –μια απίστευτη επενδυτική ευκαιρία που ο πελάτης μας μπορούσε γρήγορα να αποκτήσει. Έγινε ξεκάθαρο ότι η επένδυση που αναζητούσε, ήταν πολύ περισσότερα από τα 2.5 εκατομμύρια, τα οποία προνοούσε το Κυπριακό Επενδυτικό Πρόγραμμα.

Σταματήσαμε σε ένα υποανάπτυκτο σύμπλεγμα γης δίπλα από τη θάλασσα. Δέκα λεπτά από το «Sun City» υπήρχε ένα γραφικό θαλάσσιο κανάλι στο Λιοπέτρι. Το νερό ήταν ήρεμο και καθαρό. Ήταν ήσυχα και ειρηνικά∙ πολύ μακριά από παραλίες με γαλάζιες σημαίες που κορέστηκαν από τους τουρίστες.

«Αν έχετε έναν πλούσιο που θέλει να αποκτήσει ξενοδοχείο πέντε αστέρων πάνω στην παραλία, αυτό είναι το νούμερο ένα. Είκοσι εκατομμύρια ευρώ. Τα υπόλοιπα μπορούμε να τα πάρουμε από την πώληση των διαμερισμάτων», μας είπε ο Αντώνης.

Η πρόταση ήταν η απόκτηση της γης για την κατασκευή πεντάστερου ξενοδοχείου, που διευθύνεται από πολυεθνική φημισμένη αλυσίδα.

«Δεν θα ενδιέφερε κανένα»

Στο μεταξύ, ο Ανδρέας είχε κάποιες ιδέες για το πώς θα εξασφαλίζαμε τα κεφάλαια του κυρίου Χ., ασχέτως αν κατάδικάστηκε για ξέπλυμα βρώμικου χρήματος.

Μια επιλογή ήταν χρησιμοποιώντας μια εταιρεία που δεν είχε «μολυνθεί» από την ποινική του καταδίκη, όπως εξήγησε.

«Δεν είναι όλες οι εταιρείες εγκληματικές», είπε καθισμένος στο γραφείο του, μπροστά από μια πελώρια απεικόνιση του Μαχάτμα Γκάντι και της περίφημης πορείας του αλατιού.

«Είχα πελάτη που καταδικάστηκε ποινικά. Θα μπορούσε να κάνει επένδυση στην Κύπρο γιατί η προέλευση των χρημάτων ήταν καθαρή».

Ένας άλλος τρόπος με τον οποίο μπορούσε να επενδύσει ο κύριος Χ. ήταν μέσω του ονόματος της συζύγου του. Κύριος επενδυτής θα ήταν η σύζυγος και ο ίδιος θα εξασφάλιζε είσοδο ως εξαρτώμενος. Σύμφωνα με το ΚΕΟ, σύζυγος ή παιδί μπορεί να υποβάλει αίτηση για διαβατήριο ως εξαρτώμενος του κυρίου επενδυτή.

«Στην τράπεζα δεν θα ελέγξουν τον άνδρα. Θα ελέγξουν τον επενδυτή, που φέρνει τα χρήματα. Αν, λοιπόν, το άτομο που φέρνει τα χρήματα είναι εταιρεία που δεν έχει σχέση με τον πελάτη, κανείς δεν θα το μάθαινε. Δεν θα ενδιέφερε κανένα», εξήγησε ο Ανδρέας.

Και όταν περάσει από τον έλεγχο των τραπεζών, οι συνδέσεις του Χριστάκη θα προωθούσαν την αίτηση, επεσήμανε.

«Όταν πρόκειται για την κυβέρνηση, θα έχετε τη βοήθεια του Χριστάκη. Και ο Χριστάκης θα πιέσει ώστε να παραβλέψουν τον άνδρα γιατί δεν θα είναι ο κύριος επενδυτής».

Η ευκολία με την οποία κοινοποίησαν όλους τους τρόπους με τους ένας καταδικασμένος εγκληματίας μπορεί να γίνει Ευρωπαίος πολίτης ήταν εκπληκτική. Οι συμβουλές που λάβαμε, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης εμπρόσθιων εταιρειών, κρύβοντας από πίσω υποψήφιους διευθυντές, επηρεάζοντας δημοσίους υπαλλήλους να παραβλέψουν το ποινικό μητρώο του πελάτη μας, δημιουργώντας αποδείξεις χρημάτων και «ζωγραφίζοντας» τη σωστή εικόνα για τις τράπεζες, ήταν πραγματικό, αλλά φαινόταν σουρεαλιστικό –σαν να αναγεννούσαμε τα «Panama Papers». Ενώ τα «Panama Papers» αποκάλυψαν ότι οι εταιρείες χρησιμοποιήθηκαν για απάτη και για να αποφευχθούν οι φόροι και οι διεθνείς κυρώσεις, εδώ μας δόθηκε προσχέδιο για το πώς θα μπορούσε να επιτευχθεί.

Δυσκολευτήκαμε να τετραγωνίσουμε πολλές από τις «λύσεις» που περιέγραψαν με τους κανονισμούς εναντίον του ξεπλύματος βρώμικου χρήματος στην Κύπρο. Για μένα, δωρεά σε μετρητά για την υποστήριξη της υπόθεσης του κυρίου Χ. φάνηκε σαν διαφθορά και δωροδοκία. Αλλά το δίκτυό μας στην Κύπρο επέμεινε ότι δεν ήταν παράνομο.

«Δεν μπορείτε να παρακάμψετε τα συστήματα», είπε ο Ανδρέας. «Πρέπει να χορέψετε στους ρυθμούς της μουσικής των κανονισμών».

«Είστε στο βασίλειό μου»

Σε μερικές μέρες, είχαμε «δεθεί» με τον Τόνυ, τον κτηματομεσίτη που ειδικεύεται στην απόκτηση διαβατηρίων, τον Ανδρέα, τον δικηγόρο που είχε την τεχνογνωσία για την προετοιμασία πλάνου που θα έκανε τον κύριο Χ. να περάσει τον έλεγχο των τραπεζών και τον Χριστάκη, τον βουλευτή-ντιβέλοπερ, που είχε τις σωστές διασυνδέσεις ώστε η κυβέρνηση να έχει αλλού την προσοχή της.

Οι οικοδεσπότες μας δεν είχαν εξοικονομήσει έξοδα φιλοξενίας. «Είσαι στη χώρα μου, είσαι στην πόλη μου, είσαι στο βασίλειό μου. Δεν θα πληρώσεις. Θα είναι μεγάλη προσβολή», είπε ο Ανδρέας.

Άρχισαν όμως να ανυπομονούν, καθώς δεν δώσαμε όνομα, επαγγελματική κάρτα ή διαβατήριο του πελάτη μας, κυρίου Χ. Κάθε μέρα μας παρακινούσαν ώστε να κοινοποιήσουμε την επαγγελματική του κάρτα και ένα αντίγραφο του διαβατηρίου του. Και κάθε μέρα, βρίσκαμε τρόπους να το καθυστερήσουμε. Αλλά ήταν πιο δύσκολο να ξεφύγουμε από τις ερωτήσεις τους.

Το βράδυ πριν να αναχωρήσουμε, ο συνάδελφός μου κι εγώ, γευματίσαμε με τον Ανδρέα στην ταβέρνα της περιοχής. Μας είπε ότι έλαβε τηλεφώνημα από έναν «αμφίβολο» Χριστάκη.

«Ανδρέα, φέρνω σε αυτό το δείπνο τον δεύτερο άρχοντα της Κύπρου και δεν γνωρίζουμε καν με ποιον μιλάμε. Να ακυρώσω το μεσημεριανό;». Ο Ανδρέας μας είπε ότι ο Χριστάκης τον είχε ρωτήσει, αναφερόμενος σε γεύμα σπίτι του στο οποίο θα παρευρισκόμασταν την επόμενη μέρα. Αναρωτήθηκα αν θα μπορούσαμε να κάνουμε καθαρή έξοδο.

Αλλά, όπως μας είπε ο Ανδρέας, είχε καταπραΰνει τους φόβους του Χριστάκη. «Είπα στον Χριστάκη: ‘Δείτε αυτούς τους ανθρώπους, παίρνω το ρίσκο, εγγυώμαι για αυτούς».

Ο συνάδελφός μου υποσχέθηκε ότι θα στέλναμε τις επαγγελματικές κάρτες την επόμενη μέρα. Η ένταση πέρασε αλλά ήμασταν «υπό αμφιβολία».

«Πλήρης στήριξη»

Την επόμενη μέρα, η πρόσκληση για μεσημεριανό στο σπίτι του Χριστάκη, μας φάνηκε «πολύ καλή για να είναι αληθινή». Ήταν παγίδα; Είχαμε κάλυψη;

Για λόγους ασφαλείας, προσπαθώ να αποφύγω μυστικές συναντήσεις στην περιοχή του θέματος. Με αφήνει ευάλωτη, χωρίς να εντοπίσω πρώτα την τοποθεσία ή να διαμορφώσω στρατηγική εξόδου.

Αλλά αυτή τη φορά προχωρήσαμε, παραμένοντας σε επικοινωνία με την ομάδα που περίμενε κοντά, σε περίπτωση που τα πράγματα πήγαιναν στραβά.

Όπως πάντα, προσέφερα χειραψία για να παρακάμψω την αμηχανία των αγκαλιών, αφού φορούσα συσκευή εγγραφής (σ.σ. κοριό).

Το σπίτι ήταν μεγάλο και η οικογένειά του μας υποδέχθηκε θερμά. Ήταν μια γιορτή προς τιμήν του Δημήτρη Συλλούρη, προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων –το δεύτερο υψηλότερο αξίωμα στη χώρα.

Παρόντες ήταν μερικοί από τους ανθρώπους που είχαμε γνωρίσει κατά τη διάρκεια της τετραήμερης παραμονής μας, συμπεριλαμβανομένων των Τόνυ και Αντώνη.

Είναι μια σπάνια περίπτωση για έναν δημοσιογράφο να βλέπει εκλεγμένους αξιωματούχους σε ένα σπίτι με αγαπημένους. Δουλεύουμε σκληρά για να σφυρηλατήσουμε γρήγορες φιλίες με τα θέματά μας, να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη τους και να μάθουμε τα κίνητρά τους. Μια μέρα σαν αυτή ήταν η επιβράβευση, καθώς είχαμε πρόσβαση στον εσωτερικό τους κύκλο και το προνόμιο να δειπνήσουμε με την οικογένειά τους. Αλλά όσο πλησιάζεις, τόσο μεγαλύτερη είναι η ανησυχία.

Ήταν Σαββατοκύριακο και είχαν προετοιμάσει ένα εντυπωσιακό γλέντι. Όλοι ήταν χαλαροί και το γέλιο αντηχούσε στο σπίτι. Ο Χριστάκης άνοιξε ένα μπουκάλι από την πολύτιμη συλλογή κρασιών του.

«Γεια μας!»


Τσουγκρίσαμε για καλή υγεία. Αλλά τα ποτήρια μπλοκάρουν τις κάμερες. Ο Δημήτρης ενημερώθηκε για την κατάσταση του κυρίου Χ. Κατάλαβε την ανάγκη απορρήτου για τον πελάτη μας. Το αντιλήφθηκε και σε μια ιδιωτική συνομιλία, μακριά από το πάρτι, προσέφερε κάποιες προτάσεις.

Ο Δημήτρης επεσήμανε ότι θα συζητούσε προσωπικά την αίτησή μας με τους αρμοδίους. «Θα καλέσω τον υπουργό και τον μόνιμο γραμματέα του στο γραφείο μου. Εντάξει; Ελάτε στο γραφείο μου. Και θα του πω ‘Τι νομίζεις για αυτό;’».

«Και μπορεί να πουν ‘εντάξει, ξεχάστε το. Τι γίνεται με τη σύζυγό του; Εάν είναι εντάξει η σύζυγος, θα πάμε με τη σύζυγο. Και τότε μπορεί να τον φέρει ως σύζυγο».

Υπάρχει όμως και μια δεύτερη επιλογή. Εάν τα πράγματα δεν πάνε καλά στην Κύπρο, γνωρίζει προέδρους κοινοβουλίων αλλού και θα τους πει καλούς λόγους για να κάνουμε αίτηση σε άλλες χώρες.

«Μπορώ να κάνω κάτι σε πολλές χώρες. Γνωρίζω όλους τους προέδρους των κοινοβουλίων», εξήγησε. «Δεν μιλώ για Σουηδία ή Δανία. Αλλά ξέρω στη Μάλτα, στη Λετονία, στη Σλοβενία».

Μας ζήτησε να μεταφέρουμε στον πελάτη μας ότι θα βρεθεί λύση. «Μπορείτε να του πείτε, χωρίς να αναφέρετε το όνομά μου ή οποιονδήποτε άλλον, ότι έχει πλήρη στήριξη στην Κύπρο σε όλα τα επίπεδα –πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό, τα πάντα. Πλήρης στήριξη».

Με αυτή την υπόσχεση, ο Δημήτρης αποκάλυψε αυτό που ήθελε ως αντάλλαγμα: Την προοπτική να φέρουμε περισσότερους αγοραστές διαβατηρίων ήταν ένα μεγάλο κίνητρο. Με την προθεσμία του Brexit και την πολιτική αστάθεια στο Χονγκ Κονγκ, είπε ότι πολλοί θα ενδιαφέρονται για πρόσβαση στην ΕΕ.

«Υπάρχουν πολλοί που μπορεί να θέλουν ευρωπαϊκό διαβατήριο, γι’ αυτό φέρτε τους στην Κύπρο», μας είπε.

Μέσω των διασυνδέσεών του, των ντιβέλοπερς και των πελατών μας, θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε μια καλή επιχείρηση, είπε.

«Και αυτό θα είναι πολύ καλή επιχείρηση για εσάς και τον Αντώνη. Εντάξει, με τη δική σας πλήρη στήριξη».

Είχαμε την ευλογία του προέδρου της Βουλής. Αλλά ήταν το μυστικό μας.

«Μην το πείτε σε κανέναν. Ακόμα και στον Τόνυ. Μην πείτε ότι σας μίλησα. Γιατί πρέπει να προστατέψω και το όνομά μου», μας είπε ο Δημήτρης.

Είχαμε την πεποίθηση ότι θα μας βοηθούσε να αποκτήσουμε διαβατήριο για τον εγκληματία αιτητή, κύριο Χ.; «Δεν μπορώ να πω 100%, αλλά θα έλεγα 99%».

Αρκετά καλό. Είχα βάλει βάρος από την υπερκατανάλωση φαγητού, αλλά η έρευνα είχε επιτυχία.

Έναν χρόνο αργότερα, όταν ήρθαν αντιμέτωποι με αποδεικτικά στοιχεία, όλοι οι εμπλεκόμενοι ισχυρίστηκαν ότι μας είχαν υποψιαστεί. Ο Ανδρέας Πιττάτζιης είπε ότι μας κατήγγειλε στη ΜΟΚΑΣ, δυο μέρες αφού αναχωρήσαμε από το νησί. Ο Χριστάκης Τζιοβάνης, ο Τόνυ Κέι, ο Αντώνης Αντωνίου και ο «όμιλος Τζιοβάνι» είπαν ότι υποστηρίζουν την καταγγελία του Ανδρέα Πιττάτζιη.

Μετά τη δημοσιοποίηση της έρευνας, η κυπριακή κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι τερματίζει το Κυπριακό Επενδυτικό Πρόγραμμα. Ο Γενικός Εισαγγελέας Γιώργος Σαββίδης εξήγγειλε πλήρη έρευνα με τα στοιχεία του ρεπορτάζ. Ο Δημήτρης Συλλούρης, πρόεδρος της Βουλής, απέχει από τα καθήκοντά του μέχρι να ολοκληρωθούν οι έρευνες. Ο Χριστάκης Τζιοβάνης παραιτήθηκε από τη θέση του ως βουλευτής και από όλα τα σώματα του ΑΚΕΛ.

Πηγή: Philenews / aljazeera.com


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου