Articles by "Αρθρογραφία"

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αρθρογραφία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων


«Πρέπει να κυριαρχήσουμε στην κατάχρηση της εξουσίας της τεχνολογικής ελίτ και να επιστρέψουμε στις συνταγματικές και πνευματικές αξίες της χώρας μας. Υπάρχει σίγουρα κόστος, τόσο υλικό όσο και πνευματικό, που πρέπει να πληρωθεί αν δεν το πράξουμε».

Ντουάιτ Αϊζενχάουερ - Αμερικανός Πρόεδρος 
της Φωτεινής Μαστρογιάννη

Στις δύσκολες ημέρες της πανδημίας του κορωνοϊού που ζει η χώρα μας αλλά και όλος ο πλανήτης παρατηρούμε την επικράτηση της ιατρικής έναντι της πολιτικής.

Η επικράτηση αυτή εμφανίζεται ως μία προσωρινή (;) αναγκαιότητα για την προστασία της ανθρώπινης ζωής. Η πολιτική υποχωρεί μπροστά στην επιστήμη. Ολόκληρα κράτη αποκλείονται από την οικονομική και την κοινωνική δραστηριότητα λόγω της έκτακτης υγειονομικής ανάγκης με μέτρα προφύλαξης για τα οποία αποφασίζει και επιβάλλει η ιατρική-επιστημονική κοινότητα. Τα μέτρα αυτά περιορίζουν σημαντικά τις όποιες ελευθερίες έχουν απομείνει στον άνθρωπο στη σύγχρονη ψηφιακή εποχή.



Στο σημείο αυτό, η ρήση του Αμερικανού Προέδρου Ντουάιτ Αϊζενχάουερ είναι ιδιαίτερα επίκαιρη. «Θα πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση όσον αφορά τον κίνδυνο που διατρέχει η δημόσια πολιτική να καταστεί αιχμάλωτη μίας επιστημονικής τεχνολογικής ελίτ».
Αυτό που συμβαίνει σήμερα μήπως θα δημιουργήσει μία κυρίαρχη επιστημονική αλλά και τεχνολογική ελίτ όπως προέβλεψε ο Πρόεδρος Αϊζενχάουερ και όχι μόνο αυτός; Ποιο θα είναι το μέλλον της κοινωνίας σε μία τέτοια περίπτωση; Μήπως η παγκόσμια διακυβέρνηση όπως μας έχουν προετοιμάσει πολλοί Έλληνες και ξένοι πολιτικοί ;

Ο Βρετανός φιλόσοφος Μπέρτραντ Ράσσελ το είχε γράψει: «Μία παγκόσμια επιστημονική κοινωνία δεν θα μπορεί να είναι σταθερή εκτός εάν υπάρχει παγκόσμια διακυβέρνηση».


Ο Ράσελ το ανέλυσε περαιτέρω γράφοντας: «Θα υπάρχουν κατά περιόδους μεγάλοι πόλεμοι στους οποίους η τιμωρία για τον ηττημένο θα είναι η πείνα εκτός εάν υπάρξει μία παγκόσμια κυβέρνηση που θα εξασφαλίζει τον έλεγχο του πληθυσμού… ». Η ευγονική θα είναι σημαντική, κατά τον Ράσελ, για τη δημιουργία της παγκόσμιας κυβερνητικής επιστημονικής δικτατορίας «Σταδιακά, με επιλεκτική αναπαραγωγή, οι συγγενείς διαφορές μεταξύ των ηγεμόνων και των κυβερνώμενων θα αυξηθούν μέχρι να γίνουν σχεδόν διαφορετικά είδη. Μια εξέγερση των πληβείων θα γινόταν τόσο αδιανόητη όσο μια οργανωμένη εξέγερση προβάτων ενάντια στην πρακτική της κατανάλωσης αρνίσιου κρέατος».

Ο Αλντους Χάξλεϋ στο περίφημο, και κατά πολλούς προφητικό, βιβλίο του «Ο Θαυμαστός Καινούριος Κόσμος» έγραφε ότι «τα υποκείμενα του μελλοντικού δικτάτορα θα κυβερνούνται ανώδυνα από ένα σώμα κοινωνικών μηχανικών υψηλής κατάρτισης». Έγραψε επίσης: «Τον 21ο αιώνα, υποθέτω, θα έχουμε την εποχή των Παγκόσμιων Ελεγκτών, το σύστημα της επιστημονικής κάστας και τον Θαυμαστό Καινούριο Κόσμο».

Το 1952, ο Μπέρτραντ Ρασσελ στο βιβλίο του «The impact of science on society » αναφέρεται στον ρόλο της ψυχολογίας των μαζών της οποίας η σημασία αυξήθηκε με τη χρήση των μοντέρνων μέσων προπαγάνδας όπου το πιο σημαντικό μέσο προπαγάνδας είναι η εκπαίδευση, λιγότερο σημαντικό η θρησκεία ενώ έναν όλο και αυξανόμενο ρόλο στην προπαγάνδα αποκτούν οι κινηματογράφοι, ο Τύπος και το ραδιόφωνο. Τονίζει επίσης τον ρόλο της τέχνης της πειθούς στην ψυχολογία των μαζών. Υποστήριξε ότι στο μέλλον οποιοσδήποτε θα μπορεί να πείσει τον άλλο αρκεί να τον «πιάσει» από μικρό και το Κράτος να του δώσει χρήματα και εξοπλισμό. Αυτό θα μπορεί να γίνει πιο επιτυχημένα εάν την υπόθεση την αναλάβουν οι επιστήμονες στα πλαίσια μιας επιστημονικής δικτατορίας.

Ο Ράσελ υποστήριζε ότι η επιστημονική δικτατορία θα είναι πιο σταθερή, ως πολίτευμα, από τη δημοκρατία. Το ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι και αυτό που έγραψε: «Δεν θεωρώ ότι κάποια εξέγερση θα μπορέσει ποτέ να απελευθερώσει τους καταπιεσμένους από τη σύγχρονη επιστημονική δικτατορία».

Τόσο ο Χάξλεϋ όσο και ο Ράσελ πίστευαν ότι οι άνθρωποι αγαπούν τη δουλεία τους κάτι που μας θυμίζει και τον Γκυστάβ Λε Μπον με την έννοια της αγάπης που δείχνουν οι μάζες για τον αυταρχικό ηγέτη, έναν ηγέτη που με αυταρχικά περιοριστικά μέτρα επιβάλλεται στις μάζες που τον σέβονται ακριβώς για τον αυταρχισμό του.

Ο Ράσελ έγραψε ότι υπό την διακυβέρνηση της επιστημονικής δικτατορίας:

«Η πρόοδος στην φυσιολογία και στην ψυχολογία θα δώσουν στις κυβερνήσεις τη δυνατότητα μεγαλύτερου ελέγχου στην προσωπικότητα του ατόμου από ότι είχαν μέχρι στιγμής οι απολυταρχικές κυβερνήσεις. Ο Φίχτε ανέφερε ότι η εκπαίδευση θα πρέπει να στοχεύει στην καταστροφή της ελεύθερης βούλησης και οι μαθητές τελειώνοντας το σχολείο να είναι ανίκανοι, μέχρι το τέλος της ζωής τους, να σκέφτονται ή να δρουν με τρόπο αντίθετο από αυτόν που δίδαξαν οι δάσκαλοί τους. Από πολύ νεαρή ηλικία θα πρέπει να υπάρχει ένας συνδυασμός δίαιτας και ενέσεων έτσι ώστε να δημιουργηθεί αυτός ο τύπος χαρακτήρα και πεποιθήσεων που θα αρέσει στην εξουσία και οποιαδήποτε σοβαρή κριτική της εξουσίας θα είναι ψυχολογικά αδύνατον να επιτευχθεί. Ακόμα και εάν όλοι είναι δυστυχείς, όλοι θα θεωρούν τους εαυτούς τους ευτυχισμένους εάν τους λέει η κυβέρνηση ότι είναι ευτυχισμένοι».

Ο Χάξλεϋ, το 1962, στην ομιλία του στο Μπέρκλεϋ όπου μίλησε για τον «Θαυμαστό Καινούριο Κόσμο» ανέφερε: «Εάν πρόκειται να ελέγξεις τον πληθυσμό για οποιαδήποτε χρονική περίοδο, θα πρέπει να έχεις κάποιο επίπεδο συγκατάθεσης από αυτόν. Η απλή τρομοκρατία δεν μπορεί να λειτουργήσει για πάντα, αργά ή γρήγορα θα πρέπει να προβάλλεις κάποια πειθώ, να κάνεις τους ανθρώπους να δώσουν τη συγκατάθεση τους σε αυτό που τους συμβαίνει. .. Είμαστε στη διαδικασία δημιουργίας μίας σειράς τεχνικών που θα δώσουν τη δυνατότητα στην ελέγχουσα ολιγαρχία που πάντα υπήρχε και πιθανώς πάντα θα υπάρχει, να κάνει τους ανθρώπους να αγαπάνε τη δουλεία τους. Αυτή θα είναι και η εναλλακτική σε μία κακόβουλη επανάσταση».



Το 1971 ο Ζμπίγκνιου Μρεζίνσκι στο βιβλίο του «Between two ages. America’s role in the Technetronic era» έγραφε: «Μία τέτοια κοινωνία θα ελέγχεται από την ελίτ της οποίας η εξουσία θα βασίζεται σε μία ανώτερη επιστημονική τεχνογνωσία. Ανεμπόδιστη από τους περιορισμούς των παραδοσιακών φιλελεύθερων αξιών, η ελίτ αυτή δεν θα διστάσει, για πολιτικούς λόγους, να χρησιμοποιήσει τις τελευταίες σύγχρονες τεχνικές για να επηρεάσει τη δημόσια συμπεριφορά και να κρατήσει την κοινωνία υπό έλεγχο και επιτήρηση».

Συνεπώς η κρίση του κορωνοϊού πέραν του υγειονομικού κινδύνου μήπως θα αποτελέσει και την έναρξη της δυστοπικής επιστημονικής δικτατορίας ή η ανθρωπότητα θα μπορέσει να ξεπεράσει τον κίνδυνο τόσο τον υγειονομικό όσο και τον πολιτικό και να παράξει πιο ανθρώπινες συνθήκες διακυβέρνησης και επιβίωσης;

πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Λεωνίδα Χρυσανθόπουλου
Πρέσβη επί τιμή

Η κυβέρνηση διέθεσε 6.8 δις από τον προϋπολογισμό για την ανακούφιση των πληττομένων από τα μέτρα που πάρθηκαν για την προστασία του πληθυσμού από τον κορονοϊό. Και σωστά έπραξε. Το ποσό αυτό καλύπτει τις ανάγκες για έναν με δύο μήνες. Μετά όμως τι θα γίνει μιας και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει την παύση της πανδημίας;

Η κυβέρνηση άρχισε να διαψεύδει ότι θα μειώσει μισθούς και συντάξεις. Όλοι όμως γνωρίζουμε ότι οι διαψεύσεις αυτές είναι εκ του πονηρού από τη στιγμή που ήδη άρχισε να το σκέφτεται. Τόσες φορές εξάλλου στο παρελθόν έχουν γίνει ανάλογες διαψεύσεις χωρίς αντίκρισμα. Εάν όμως η κυβέρνηση τολμήσει να προβεί σε μειώσεις, το πρακτικό αποτέλεσμα θα είναι το εξής: Οι συνταξιούχοι, που ήδη έχουν χάσει το 60% των συντάξεών τους λόγω των μνημονιακών υποχρεώσεων, δεν θα μπορούν πλέον να πληρώνουν φόρους και δόσεις τραπεζικών δανείων καθώς ό,τι τους περισσεύει θα πηγαίνει στη διατροφή τους και στη συντήρηση των οικογενειών τους. Οι τράπεζες θα απειλούν με κατασχέσεις χωρίς νόημα γιατί ό,τι κατάσχουν θα τους είναι άχρηστο εφόσον δεν θα υπάρχει αγοραστής για τα κατασχεμένα. Τυχόν μείωση των μισθών και των συντάξεων θα σημάνει επίσης κατάρρευση του κρατικού μηχανισμού και αυθόρμητες λαϊκές εξεγέρσεις που θα έχουν περισσότερα θύματα απ’ ό,τι ο κορονοϊός.
Τι μπορεί να κάνει η κυβέρνηση; Μπορεί να κηρύξει στάση πληρωμών προς τους δανειστές για το δήθεν δημόσιο χρέος της Ελλάδας. Ας δούμε όμως τις υποχρεώσεις που μας επιβλήθηκαν:

2020 5.9 δις, 2021 4.9 δις, 2022 9.4 δις, 2023 11.7 δις, 2024 9.4 δις, 2025 9.24 δις, 2026 8 δις, 2027 5,9 δις, 2028 11.5 δις κ.ο.κ. (στοιχεία της Ναυτεμπορικής της 21.5.2019)

Λόγω των έκτακτων μέτρων που λήφθηκαν για την προστασία του πληθυσμού από την πανδημία, η κυβέρνηση θα πρέπει να προβεί σε στάση πληρωμών του δημοσίου χρέους, τουλάχιστον για το 2020 και το 2021, για την εξασφάλιση της επιβίωσης του πληθυσμού της χώρας. Η κυβέρνηση δεν θα ζητήσει την άδεια των δανειστών, απλά θα το ανακοινώσει κι αυτό για λόγους ευγενείας. Λόγω του γενικότερου παγκοσμίου οικονομικού χάους και της προβλεπόμενης διάλυσης της Ε.Ε. θα είναι δύσκολο αν όχι αδύνατο ν’ αντιδράσουν οι δανειστές στη στάση πληρωμών που θα επιβάλουμε. Και ας μην περιμένουμε τις αποφάσεις της Ε.Ε. περί έκδοσης κορονοϊομολόγου που δεν πρόκειται να έρθουν έγκαιρα. Ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας Κλάους Ρέγκλινγκ εξάλλου δήλωσε πρόσφατα ότι θα χρειαστεί τουλάχιστον ένας χρόνος για να μπορέσει να εκδοθεί οποιασδήποτε μορφής ευρωομόλογο.

Η στάση πληρωμών είναι η μόνη λύση που θα μπορέσει να εξασφαλίσει την επιβίωση του ελληνικού πληθυσμού και της χώρας μας σ’ αυτές τις δύσκολες στιγμές που διέρχεται η ανθρωπότητα. Η δήθεν εύκολη λύση της μείωσης μισθών και συντάξεων θα οδηγήσει σε κοινωνικές αναταραχές τέτοιας έκτασης που τα θύματα θα είναι πολύ περισσότερα απ’ αυτά του κορονοϊού, με ενδεχόμενο μάλιστα την κατάρρευση του κράτους κάτι που όλοι μας απευχόμαστε.


πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Ο Ισπανός (σοσιαλιστής) Πρωθυπουργός Pedro Sanchez πήρε τώρα την πρωτοβουλία να ζητήσει ουσιαστικά την αρχή μετατροπής της ΕΕ από μία νεοφιλελεύθερη μεγάλη «ελεύθερη αγορά», προσαρμοσμένη στις ανάγκες του παγκόσμιου Χρηματιστικού Κεφαλαίου, των μεγάλων πολυεθνικών και της Γερμανίας, σε κάτι που να αρχίζει να μοιάζει με πραγματική Ευρωπαϊκή Ενωση.

Όπως σημειώνει ο Ισπανός πολιτικός, σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε στον βρετανικό Γκάρντιαν, η Ευρώπη πρέπει να οικοδομήσει μια οικονομία πολεμικής περιόδου και να προωθήσει την ευρωπαϊκή αντίσταση, ανοικοδόμηση και ανάκαμψη. Πρέπει να το κάνει όσο το δυνατόν ταχύτερα με μέτρα υποστήριξης του δημόσιου χρέους που πολλά κράτη, περιλαμβανομένης της Ισπανίας, αναλαμβάνουν. Και θα πρέπει να συνεχίσει να το κάνει και μετά τον τερματισμό της κατάστασης έκτακτης ανάγκης με ένα «νέο σχέδιο Μάρσαλ».

Ο Sanchez θυμίζει παράλληλα το ιστορικό σφάλμα που έκανε η ΕΕ με την απάντησή της στην κρίση του 2008 μέσω λιτότητας. Ειρήσθω εν παρόδω, η καταστροφή της Ελλάδας μετά το 2010, θεωρείται τώρα παγκοσμίως ως έγκλημα και παράδειγμα προς αποφυγή. Οι μόνοι που λένε το αντίθετο είναι η ίδια η ΕΕ και τα τρία ελληνικά κόμματα εξουσίας, που υπέγραψαν διαδοχικά μνημόνια και δανειακές συμβάσεις, με τις οποίες η Αθήνα έχει φορτωθεί (και συνεχίζει να είναι φορτωμένη!) «εξαιρετικά μη βιώσιμο χρέος» (κατά ΔΝΤ) και εντελώς αποικιακούς όρους που, φοβούμεθα, θα τα βρει αμφότερα πολύ γρήγορα μπροστά της κατά τραγικό τρόπο. Την πραγματικότητα «φυγείν αδύνατοn», ας έχεις κι όλα τα κανάλια με το μέρος σου. Θα χρειαστεί και πολύς άρτος εκτός από τα θεάματα!
Ιταλοί: πυρ κατά Γερμανίας και Ολλανδίας

Μια σειρά Ιταλών πολιτικών υπογραμμίζουν από τη δική τους πλευρά, σε ανοιχτή επιστολή που δημοσιεύτηκε στην Φρανκφούρτερ Αλγκεμάινε Τσάιτουνγκ ότι, αν η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν αποδείξει ότι υπάρχει (στην κρίση του κορονοϊού), τότε θα παύσει να υπάρχει! Οι Ιταλοί επιτίθενται στην Ολλανδία, αλλά είναι προφανές ότι τα λένε στη Χάγη για να τα ακούσει το Βερολίνο.

Και ο συνήθως σιωπών από την πλευρά του Ζακ Ντελόρ έσπευσε προ ημερών να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου, μιλώντας για θανάσιμο κίνδυνο στον οποίο εκθέτει την ΕΕ η έλλειψη αλληλεγγύης.
Ένας αποτρόπαιος Καπιταλισμός που τρομάζει

Τόσο οι νεοφιλελεύθερες παγκοσμιοποιητικές ελίτ, όσο και οι νεοσυντηρητικοί εθνικιστές του «πολέμου των πολιτισμών» (Τραμπ, Νετανιάχου κλπ.), του δόγματος «Πρώτα η Αμερική» κλπ., τα δύο «κόμματα» δηλαδή του σύγχρονου Καπιταλισμού, δείχνουν, εν μέσω της κρίσης, ένα αποτρόπαιο πρόσωπο και την απειλή που συνιστούν, αμφότερα, όχι μόνο για τον πολιτισμό, αλλά και την ίδια την επιβίωση της ανθρωπότητας.

Με πρώτους και καλύτερους τους Αμερικανούς, η μία χώρα κλέβει τώρα από την άλλη μάσκες και ιατρικό εξοπλισμό! Κανένα κράτος-μέλος της ΕΕ δεν βοήθησε εξάλλου την Ιταλία όταν ζήτησε βοήθεια. Οι μόνοι που την βοήθησαν ήταν η Ρωσία, η Κίνα και η Κούβα! ‘Οσο για την άλλη πτέρυγα του δυτικού κόσμου, το στρατόπεδο δηλαδή Τραμπ – Νετανιάχου – Πομπέο, επέβαλε κυρώσεις στο Ιράν, σκέφτεται να το πλήξει στρατιωτικά, πιέζει να μην γίνει δεκτή η βοήθεια της Κούβας από χώρες που τη χρειάζονται, εκμεταλλεύεται την επιδημία εναντίον των Παλαιστινίων, επικήρυξε τον Μαδούρο, απειλεί τη Βενεζουέλα με στρατιωτική επέμβαση και έχει ξεκινήσει «Ψυχρό Πόλεμο» κατά της Κίνας, όλα αυτά εν μέσω της πανδημίας!

Να σημειώσουμε ότι στην επιστολή των Ιταλών πολιτικών υπογραμμίζεται ότι η Ολλανδία μπλοκάρει επείγουσα βοήθεια στα μέλη της ΕΕ, αν και η ίδια «χρησιμοποιεί επί χρόνια το φορολογικό της σύστημα για να αποσύρει φορολογικό εισόδημα από μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες». Οι συντάκτες θυμίζουν επίσης ότι η γερμανική ανοικοδόμηση μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο κατέστη δυνατή λόγω της τεράστιας επιείκειας που επεδείχθη στη Γερμανία στα θέματα του Χρέους, αλλά και του συνόλου της οικονομικής της πολιτικής.
Υπό τη σκια ενός τρομακτικού χρέους!

Αλλά και το ζήτημα της φούσκας του τεράστιου συσσωρευμένου παγκοσμίου Χρέους τίθεται τώρα από όλες τις μεριές, εντός αλλά και εκτός Ευρώπης. Το Χρέος αναδεικνύεται στο μεγαλύτερο οικονομικό ζήτημα της εποχής μας, όπως το κοινωνικό ζήτημα τον 19ο αιώνα.

Αν η ελληνική κυβέρνηση έχει κουκούτσι μυαλό στο κεφάλι της και ένα ελάχιστο ανεξαρτησίας από τους ξένους πρέπει να σκεφτεί άμεσα τι θα κάνει με αυτό το ζήτημα, να προετοιμαστεί για να θέσει το ζήτημα του ελληνικού Χρέους που είναι αδύνατον να πληρωθεί και που, η προσπάθεια να πληρωθεί, διαλύει και θα διαλύσει και ότι απομένει από τη χώρα, τόσο ως οικονομία, όσο και ως δυνατότητα άσκησης στοιχειωδώς της κυριαρχίας της. Καλό θα ήταν να συνεργασθεί η κυβέρνηση σε αυτό το ζήτημα και με όλα τα κόμματα.

Προς το παρόν πάντως, Μέρκελ και Σόιμπλε είναι άτεγκτοι στην υπεράσπιση των απόψεών τους, πιθανώς μη αντιλαμβανόμενοι τη σοβαρότητα του κινδύνου τελικής διάλυσης της ΕΕ και των συνεπειών μιας τέτοιας διάλυσης στην ίδια τη Γερμανία. Το αποτέλεσμα είναι ότι κάθε μέρα που περνάει προστίθεται δηλητήριο στις ενδο-ευρωπαϊκές σχέσεις που, από ένα σημείο και πέρα, δεν θα επιτρέψει επαναφορά.
Ο Μπόφινγκερ και η μοντέρνα νομισματική θεωρία

Δεν είναι βέβαια όλοι οι Γερμανοί σε αυτό το μήκος κύματος. Ο Peter Bofinger, πρώην μέλος της Επιτροπής Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων που συμβουλεύει τη γερμανική κυβέρνηση, υποστήριξε με άρθρο του στο Social Europe ότι ήρθε ο καιρός της «Σύγχρονης Νομισματικής Θεωρίας». ΗΠΑ και Ευρώπη πρέπει να αποζημιώσουν τις απώλειες εταιρειών, μισθωτών και αυτοαπασχολούμενων με άμεσες χρηματιστικές μεταβιβάσεις, χωρίς δημοσιονομικούς περιορισμούς, κάτι που έχουν επιβεβαιώσει ως δυνατό τόσο η ΕΚΤ όσο και η αμερικανική FED στα μέσα Μαρτίου, υποστηρίζει ο Μπόφινγκερ για τον οποίο δεν υπάρχει κίνδυνος πληθωρισμού με δεδομένη την πρωτοφανή πτώση της καταναλωτικής ζήτησης. Προβλήματα υπάρχουν, υπογραμμίζει ο Γερμανός οικονομολόγος, μόνο σε αυτές τις χώρες που δεν μπορούν να δανεισθούν επαρκώς στο νόμισμά τους, ιδίως στα πολύ χρεωμένα κράτη της ευρωζώνης, όπως η Ιταλία, και γι’ αυτό, υποστηρίζει, πρέπει να υπάρξουν ευρωομόλογα για από κοινού χρηματοδότηση, όπου δεν θα δίδονται τα κεφάλαια στα κράτη μέλη υπό μορφή δανείων, αλλά υπό μορφή χρηματικών μεταβιβάσεων. Θα μπορούσε αίφνης να χρησιμοποιηθεί για τον από κοινού ευρωπαϊκό δανεισμό η πιστωτική γραμμή που δημιούργησε η ΕΟΚ το 1975 για να χρηματοδοτήσει προβλήματα ισοζυγίου πληρωμών εξαιτίας της πετρελαϊκής κρίσης.
Ανάγκη διατύπωσης θετικού προγράμματος

Εχει αρχίσει μια σύγκρουση αποφασιστικής σημασίας για το μέλλον της Ευρώπης, κατ΄επέκτασιν και του κόσμου. Με τη μορφή που έχει η ΕΕ δεν μοιάζει ικανή να επιβιώσει για μεγάλο χρονικό διάστημα και δεν πρέπει και να επιβιώσει. Από την άλλη όμως, ούτε μια αναρχική διάλυσή της στα εξ ων συνετέθη θα ήταν σκόπιμη, γιατί θα οδηγούσε πιθανότατα σε ένα γαλαξία μικρών και μεσαίων κρατών, πρακτικά εντελώς ανήμπορων μπροστά στην πίεση της «Αυτοκρατορίας του Χρήματος», του παγκόσμιου Χρηματιστικού Κεφαλαίου (και των ΗΠΑ) και πιθανότατα αναγκασμένων να επιδοθούν σε έναν ανταγωνισμό μείωσης των κοινωνικών και οικολογικών στάνταρτς για να αποσπάσουν ένα καλύτερο μερίδιο μιας διεθνώς συρρικνούμενης ζήτησης.

Γι’ αυτό έχει επείγουσα σημασία η διατύπωση ενός διεθνούς εναλλακτικού πλαν Β για την Ευρώπη από όσες δυνάμεις και χώρες είναι έτοιμες και ώριμες να το πράξουν. Αν το Βερολίνο δει εξάλλου ότι υπάρχει κάτι τέτοιο ενδέχεται και να μαλακώσει. Μέχρι στιγμής η αδιαλλαξία του τροφοδοτούνταν από την επίγνωση ότι, τα θύματα της πολιτικής του, όπως η Αθήνα και η Λευκωσία, δεν ήταν διατεθειμένα να τραβήξουν την υπόθεση μέχρι τέλους.

Το 2011, αντιμέτωποι με την επίθεση των «Αγορών», που κατάφεραν να μετατρέψουν τα δικά τους χρέη σε δημόσια χρέη και την δική τους κρίση σε κρίση της ΕΕ, διατυπώσαμε ένα γενικό περίγραμμα για το ποια θα μπορούσε να είναι μια εναλλακτική πρόταση για την Ευρώπη, από κοινού με τον Μίκη Θεοδωράκη και τον Αλέξη Τσίπρα. Το κείμενο αυτό, που υπεγράφη από μια σειρά προσωπικοτήτων της Ευρώπης, γνώρισε μια μεγάλη επιτυχία τότε σε όλη την ήπειρο και θα μπορούσε να γίνει η βάση ενός σοβαρού διεθνούς πολιτικού αγώνα. Δυστυχώς όμως ούτε ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε και οι σύντροφοί του της ευρωπαϊκής αυτοκαλούμενης «ριζοσπαστικής αριστεράς» πήραν πολύ στα σοβαρά το ίδιο το κείμενο που υπέγραψαν, αιχμάλωτοι μιας καιροσκοπικής, ιδιοτελούς και βραχυπρόθεσμης αντίληψης για την πολιτική.

Ποτέ δεν είναι αργά όμως. Μοιάζει εντελώς απαραίτητο τώρα, όσες δυνάμεις στην Ευρώπη δεν ελέγχονται άμεσα και πλήρως από την «Διεθνή του Χρήματος» να προχωρήσουν σε μια νέα «διάσκεψη του Τσίμμερβαλντ», να θέσουν τις βάσεις δηλαδή για μια διαφορετική τάξη πραγμάτων στην Ευρώπη, για μια Ευρώπη που δεν θα ελέγχεται από το Χρήμα.

Δημοσιεύτηκε στο slpress.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Η Γερμανία μετά την Γαλλία και τον Καναδά καταγγέλλουν την Ουάσιγκτον ότι Κλέβει τις Μάσκες, Ασκώντας μια Νεωτερική Πειρατεία
Image via BBC
Zero Hedge, /05/042020 –
Μετάφραση: Μ.Στυλιανού

Την Παρασκευή η Γερμανία ύψωσε το μαστίγιο εναντίον των ΗΠΑ γι΄αυτό που κορυφαίος κοινοβουλευτικός στο Βερολίνο αποκάλεσε «μια πράξη σύγχρονης πειρατείας», αφού αμερικανικές αρχές «κατέσχεσαν» ένα φορτίο από 200.000 προστατευτικές μάσκες κινεζικής κατασκευής, κατά την άφιξη του πλοίου σε λιμένα της Κεϋλάνης, στον πλου του προς Γερμανία.

Κατά ειρωνική συγκυρία τις μάσκες είχε αγοράσει η γερμανική κυβέρνηση από μιαν αμερικανική εταιρεία –αν και κατασκευασμένες στην Κίνα- και εντούτοις οι ΗΠΑ τις «κατέσχεσαν» την ώρα που ο Τραμπ προειδοποιούσε τις αμερικανικές εταιρείες που έχουν εργοστάσια στην Κίνα ότι «θα το πληρώσουν ακριβά» αν δεν αυξήσουν τον εφοδιασμό της χώρας τους.

΄Ετσι, μέσα σε μια βδομάδα τρεις μεγάλοι σύμμαχοι των ΗΠΑ και συγκεκριμένα ο Καναδάς, η Γαλλία και η Γερμανία κατήγγειλαν την Ουάσιγκτον για κλοπή με την παρεμβολή τους και την αρπαγή εφοδίων προερχόμενων από την Κίνα.

Ο Γερμανός Υπουργός των Εσωτερικών Ανδρέας Γκέϊζελ δήλωσε απερίφραστα για την βάναυση ενέργεια της Ουάσιγκτον», όπως μετέδωσε η Deutsche Welle: «Ακόμη και σε καιρούς παγκόσμιας κρίσης δεν πρέπει να κυβερνιόμαστε με μεθόδους της ΄Αγριας Δύσης. Το γερμανικό κανάλι εξήγησε ότι το κράτος του Βερολίνου είχε παραγγείλει αναπνευστήρες κατηγορίας FFP2 για τους αξιωματικούς της αστυνομίας, που εξακολουθούν να υπηρετούν εν μέσω κρίσεως.

Ο πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος SPD, Ρολφ Μύτζενιχ δήλωσε ότι η κατάσχεση ήταν «παράνομη» και ζήτησε την αποσαφήνιση της υπόθεσης.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει το όλο επεισόδιο και σαν ένδειξη του σε πόσο απελπιστική κρίση έχει περιέλθει το αμερικανικό σύστημα υγείας με την πανδημία του Κορωναιού, ώστε να υποχρεώνει την αμερικανική κυβέρνηση να καταφεύγει σε «πειρατεία», όπως την χαρακτήρισε η Γερμανία.

Πάντως ο Πρόεδρος Τραμπ σχολίασε στο Τουίτερ: «Βαρέσαμε δυνατά σήμερα, αφού είδαμε τι κάνουν με τις μάσκες τους. Μεγάλη έκπληξη για πολλούς σε κυβερνήσεις, σε σχέση με το τι έκαναν –θα έχουν να το πληρώσουν πολύ ακριβά!

Ο Καναδάς είχε επίσης καταγγείλει την Πέμπτη ότι οι αμερικανικές αρχές είχαν βίαια παρεμβληθεί και άλλαξαν τον προορισμό φορτίου με μέσα προστασίας που είχε παραγγείλει η καναδική κυβέρνηση. Ο πρωθυπουργός Τζάστιν Τρουντό δήλωσε ότι είναι «προβληματισμένος» με τις πληροφορίες ότι ένα κρίσιμο μεγάλο φορτίο είχε αφαιρεθεί με την επέμβαση ενός πλειοδότη που ανέτρεψε την συμφωνία. «Κατανοούμε ότι οι ανάγκες των ΗΠΑ είναι πολύ μεγάλες, αλλά το ίδιο ισχύει για τον Καναδά, και γι’ αυτό επιβάλλεται να συνεργαζόμαστε», είπε ο Καναδός πρωθυπουργός.

Παρόμοιες καταγγελίες διατύπωσαν και Γάλλοι αξιωματούχοι. Ο νομάρχης της περιοχής της Ιλ ντε Φρανς, που περιλαμβάνει και την γαλλική πρωτεύουσα, κατηγόρησε ανώνυμους Αμερικανούς ότι «εφόρμησαν» με μετρητά την τελευταία στιγμή για να οικειοποιηθούν φορτία καπαρωμένα από Γάλλους αγοραστές», όπως μετέδωσε το γαλλικό πρακτορείο ειδήσεων AFP

Η υπουργός Valerie Pecresse δήλωσε σε μια τηλεοπτική συνέντευξη ότι η Ουάσιγκτον «κοιτάζει μόνο να κάνει μπίζνες στην ράχη ολόκληρου του κόσμου που στενάζει». Άλλοι υπουργοί αφηγήθηκαν παρόμοιες εμπειρίες όταν προσπάθησαν να εξασφαλίσουν επείγουσα αποστολή προστατευτικού εξοπλισμού.

Διεθνείς πληροφορίες περιγράφουν μιαν απαίσια τέτοια επέμβαση της τελευταίας στιγμής ως εξής:

Καθώς όλες οι μάσκες είχαν φορτωθεί αυτήν την εβδομάδα και θα έφευγαν από την Σιγκαπούρη για την Γαλλία, Αμερικανοί αγοραστές εμφανίστηκαν στον χώρο απογείωσης την τελευταία στιγμή για να αγοράσουν το φορτίο στο τριπλάσιο της τιμής του. «Μια γαλλική παραγγελία εξαγοράστηκε εκεί με μετρητά και το αεροπλάνο που θα έφευγε για την Γαλλία απογειώθηκε τελικά για τις ΗΠΑ,» δήλωσε την Τετάρτη, στο τηλεοπτικό δίκτυο RT France, ο νομάρχης της επαρχίας Provence-Alpes-Côte d’Azur, Ρενώ Μυζελιέ.

Στο μεταξύ η αμερικανική πλευρά διαψεύδει αυτούς τους «ισχυρισμούς». Η κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν αγόρασε οποιεσδήποτε μάσκες που προορίζονταν από την Κίνα για την Γαλλία. Οι πληροφορίες για το αντίθετο είναι τελείως ψευδείς», δήλωσε ανώτερος αξιωματούχος της κυβέρνησης Τραμπ στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων.



Ωστόσο, είναι παντελώς ασυνήθιστο αν όχι ανήκουστο ότι τρείς στενοί σύμμαχοι των ΗΠΑ και την ίδια ώρα να βγαίνουν μπροστά και να καταγγέλλουν τις ΗΠΑ για «κλοπή» και ακόμη για «πειρατεία». Και επιπλέον για τακτικές τραμπουκισμού σε περίοδο παγκόσμιας υγειονομικής κρίσης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Θυμώνουμε με αυτούς που δεν φρόντισαν ποτέ για την πραγματική μας, την κλασσική παιδεία, που δεν φρόντισαν ποτέ να μάθουμε να σκεπτόμαστε. Όπως παπαγαλίζαμε τα μαθήματα έτσι παπαγαλίζουμε και τον θύμο μας. Το σχέδιο τους έχει απλά πετύχει.

Αυτό που θα έπρεπε να προσέχουμε είναι ο συνωστισμός. 2-3 πρόσωπα όταν μιλούν τετ α τετ και ο ένας είναι φορέας τότε ένα βήξιμο θα μεταφέρει μέρος από το μικροβιακό φορτίο του στόματος (που έβηξε) στα μούτρα αυτουνου που έχει τον άνεμο προς το μέρος του.

Αυτό που θα έπρεπε να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση είναι ο συνωστισμός καθώς βλέπω να μπαίνουν σε σουπερ μάρκετ χωρίς μέτρα και επιπλέον ακούω το καταπληκτικό: οι υγιείς δεν χρειάζεται να φορούν μάσκα και μάλιστα το ανέφερε και ο Τσιόδρας αλλά και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, και ερωτώ: ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΥΓΙΕΙΣ ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΦΟΡΕΙΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΑ ΑΣΘΕΝΕΙΣ;

Περί θεωριών Συνομωσίας

Ακούω για κατασκευασμένους ιούς και εκ του σκόπιμου εξαπολυμένους, για θάνατο των γερόντων και έπειτα ίσως και των ανέργων. Στο εργαστήριο είναι δυνατή η κατασκευή ιών αλλά είναι σαν το λόττο, σε μερικά εκατομμύρια κληρώσεις μπορεί ακόμα να μην έχεις κερδίσει. Είναι σαν την δημιουργία νέων ποικιλιών φράουλας, μπορεί να παιδεύεσαι μια 20ετια και να μην επιτύχεις την χρυσή κότα.

Για κάποιο λόγο ένα μικρόβιο που μέχρι εκείνη την στιγμή ήταν φιλήσυχο και εκκινείτο τα όρια του ενδιαιτήματος του ξαφνικά σηκώνει μπαϊράκι και εξαπλώνεται όπως η φωτιά ή όπως Άραβες το 7ο και 8ο αιώνα μ.χ. Το 1845 (ή κάπου εκεί τριγύρω) μια επιδημία περονόσπορου κατέστρεψε ΟΛΟΚΛΗΡΗ την παράγωγη πατάτας στην Ιρλανδία με αποτέλεσμα ένα εκατομμύριο νεκροί από την πείνα και ενάμιση εκατομμύριο μετανάστες και ανάμεσα τους μια οικογένεια Κέννεντυ.

Θα είχε πολύ ενδιαφέρον να μελετήσουμε τα ξεσπάσματα ώστε να μπορούμε να τα προλάβουμε ή τουλάχιστον να τα χαλιναγωγήσουμε. Μπορούν τα χρήματα να διατεθούν σε έρευνα στην γεωργία και την υγεία και όχι στις στα οπλικά συστήματα και τον θάνατο.


Περί του: είναι Πόλεμος

Το ακούμε από διάφορα χείλη και το αναπαράγουμε με ευχαρίστηση μάλλον, με μια παράξενη ηδονή. Δεν είναι ΠΟΛΕΜΟΣ. Δεν μας την έπεσε ένα είδος με σκοπό και συνείδηση να μας βλάψει, να μας καταστρέψει. Ο ιός κάνει αυτό που κάνουν τα μικρόβια εδώ και εκατομμύρια χρόνια. Είναι επιφορτισμένα με δυο σημαντικές αποστολές: α. την αποικοδόμηση των οργανικών επιστροφών στο έδαφος, φυτικών και ζωικών ώστε να απελευθερωθούν τα θρεπτικά στοιχεία και να κυλάει αδιατάρακτα ο κύκλος της ζωής. Φανταστείτε όλα τα φύλλα να συσσωρεύονταν στο έδαφος χωρίς να ‘λιώνουν’ όπως και τα ζώα και ο άνθρωπος. Θα εγκλωβιζόντουσαν τα θρεπτικά στοιχεία σε οργανικές μορφές και θα έμεναν εκεί. Έρχονται όμως τα μικρόβια και με την βοήθεια και των εντόμων και με τα ενζυμα ξεκινά η διάσπαση και απελευθέρωση. 2. Η αναστολή της επέκτασης. Όταν ένα είδος ξεφύγει υπέρμετρα τότε αναλαμβάνει ένα μικρόβιο να το επαναφέρει σε κανονικά επίπεδα. Φανταστείτε έναν κόσμο όπου η τομάτα ή η βελανιδιά θα είχε κατακτήσει τον πλανήτη. Σε αυτή την περίπτωση ένα μικρόβιο ή ένα έντομο ή και τα δυο θα ξεσπούσαν μια επιδημία και σε μερικούς μήνες θα είχαν προκαλέσει ολοκληρωτική σχεδόν καταστροφή της τοματας ή της βελανιδιάς. Είναι ο φυσικός τους ρόλος, των μικροβίων, να ‘μαζεύουν’ όσους πάνε να απλωθούν υπερβολικά. Και εμείς οι άνθρωποι απλωθήκαμε υπερβολικά. Το σημαντικότερο μάθημα που δίδαξα δεν ήταν ούτε βιολογική φυτοπροστασία ούτε γεωργική βιοτεχνολογία αλλά Γεωργική Οικολογία για εκεί μέσα έχεις την δυνατότητα να δώσεις στον φοιτητή μια ολοκληρωμένη εικόνα του μικρο-οικοσυστήματος ή του μακρό-οικοσυστήματος.

Αυτοί του Συστήματος και των Κυβερνήσεων που λένε ότι είναι ΠΟΛΕΜΟΣ το κάνουν σκόπιμα γιατί έχουν κάτι κατά νου. Μην τους ακολουθείται, μην τσιμπάτε. Δεν είναι πόλεμος, είναι ώρα για περισυλλογή, για σκέψη.


Είναι απλά ΘΕΜΑ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑΣ.

Όταν βλέπω να μπαίνουν σε σουπερ μαρκετ χωρίς μέτρα προστασίας, όταν βλέπω τους υπαλλήλους χωρίς μέτρα προστασίας τότε μάλλον τα θέλει ο κ@λος μας. Δεν λέμε να αφήσουμε την ψευτομαγκια με τίποτε. Και είναι λογικό να μας πάνε σε στρατιωτικό νόμο. Και δεν θα το κάνουν γιατί μας αγαπάνε αλλά γατί φοβούνται το πολιτικό κόστος. Και βεβαίως θέλουν εργαλεία και ‘χαρτιά’ ώστε να πουν μετά την καταιγίδα, να εμείς σας σώσαμε.

Σε κλειστούς χώρους όπως ένα σουπερ μαρκετ, το φτέρνισμα μπορεί να στείλει τα σωματίδια ενός ιού να κυκλοφορούν για ώρες καθώς το μυστικό είναι ο κλιματισμός που δημιουργεί ρεύματα σε ολόκληρο τον χώρο. Κανονικά τα σωματίδια του ιού θα έφταναν στα 2 έως 2.5 μέτρα και μετά θα έπεφταν χάρις στην βαρύτητα.


Πάρτε απλά μέτρα

Κρατήστε μια ελάχιστη απόσταση και φορέστε τις μάσκες σας σε κλειστούς χώρους που έχουν μάλιστα και κλιματισμό.


Αυστηρότητα και Ελπίδα


Είναι σπουδαγμένα τα παιδιά του κοινοβουλίου, μην πω ότι έχουν και ντοκτορά σε αυτά τα πράγματα. Το πρωί φοβέρα και το βράδυ ελπίδα.

Νέα φάρμακα

Ελπίδες δίνει μια νέα είδηση από την κίνα: Τι είναι ο «αναστολέας σύντηξης» ek1c4 που έρχεται στο παγκόσμιο οπλοστάσιο κατά του κορωνοϊού από την Ακαδημία της Κίνας .

Εδώ οι περισσότεροι θα την πατήσουν όπως την νύχτα με μια λακκούβα στο σκοτάδι. Νύχτα σκοτάδι με λακκούβες είναι και η πνευματική νύχτα, η έλλειψη ικανότητας προς κριτική σκέψη και ανάλυση και είναι αυτό το χειρότερο σκοτάδι, η μεγαλύτερη επιδημία.

Και αν βρεθεί το φάρμακο και το εμβόλιο, δεν θα έχουμε πάλι στο μέλλον επέλαση ενός κάποιου μικροβίου φιλήσυχου μέχρι εκείνη την στιγμή;

Σαφέστατα και θα έχουμε.

Άρα τι πρέπει να καταλάβουμε:

Ότι καλό είναι ένα φάρμακο και ένα εμβόλιο για τον κορονοιό αλλά δεν είναι το τέλος. Είναι η αρχή. Η αρχή να μάθουμε να παίρνουμε μέτρα και να προστατεύουμε τον εαυτό μας και τους άλλους. Σε κλειστούς χώρους πάντοτε θα πρέπει ένα βήξιμο ή ένα φτέρνισμα να το εγκλωβίζουμε είτε με ένα χαρτομάντιλο είτε με το ρούχο του αγκώνα μας. Γιατί θα υπάρχει πάντα μια γρίπη ή ένας κορονοιός.

Και βεβαίως θα πρέπει να επεκτείνουμε την προσοχή μας και σε αλλά όπως ο ιος των κονδυλωμάτων, αυτή η μάστιγα που οδηγεί χιλιάδες γυναίκες σε καρκίνο του τραχήλου της μήτρας. Μια επιδημία που όμως δεν μιλαει κανείς. Όπως τα τροχαία, μια άλλη επιδημία που πάλι δεν μιλαει κανείς.

Γι αυτό ο κορονοιός είναι ευκαιρία να μάθουμε να σκεπτόμαστε και να μάθουμε να προστατεύουμε τον εαυτό μας και τους άλλους.



Με εκτίμηση

Δρ Θεοφάνης Α. Τσαπικούνης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Mike Whitney, Unz Review , Russia Insider,1-4-20
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Ο Ντόναλντ Τραμπ κάλεσε προ ημερών στο τηλέφωνο τον Ρώσο Πρόεδρο Πούτιν για να συζητήσουν για την κατάρρευση της τιμής του πετρελαίου που προκαλεί πανωλεθρία στην αμερικανική βιομηχανία σχιστολιθικού πετρελαίου. Οι δυο ηγέτες μίλησαν σύντομα για την πανδημία του Κορωνοϊού, αλλά γρήγορα στράφηκαν στην κύρια φροντίδα του Τραμπ, που ήταν η παραγωγή του πετρελαίου.

Κατά τον περασμένο μήνα η Σαουδική Αραβία πλημμύριζε την αγορά με αργό πετρέλαιο για να αναγκάσει την Ρωσία να συμφωνήσει σε μεγάλες περικοπές της παραγωγής της. Ο Πούτιν αρνήθηκε να υποκύψει στον εκβιασμό της Ριάντ και διατήρησε την ρωσική παραγωγή στο ίδιο επίπεδο. Σε αποτέλεσμα οι τιμές έπεσαν στις χαμηλότερες της 18ετίας, σε 20,09 δολάρια το βαρέλι, δηλαδή πολύ πιο κάτω από το επίπεδο απλής επιβίωσης των αμερικανών παραγωγών σχιστολιθικού πετρελαίου. Σε λιγότερο του μηνός η εντατικού κεφαλαίου αμερικανική βιομηχανία σχιστολιθικού πετρελαίου ακολούθησε κάθετη κατρακύλα, προκαλώντας πανικό στο χρηματιστήριο της Γουόλ Στρητ, όπου οι αναλυτές περιμένουν ότι ένα κύμα πτωχεύσεων θα καταφέρει θανάσιμο πλήγμα στις μεγάλες επενδυτικές τράπεζες.

Γι’ αυτό ο Τραμπ αποφάσισε να τηλεφωνήσει στον Πούτιν. Θέλησε να δει αν μπορεί να πείσει τον Ρώσο Πρόεδρο να περικόψει την ρωσική παραγωγή.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Πούτιν έμεινε στωικά σιωπηλός όταν η κυβέρνηση Τραμπ επέβαλε οικονομικές κυρώσεις στην Ρωσία για τις υποτιθέμενες επεμβάσεις της στην Ουκρανία, ότι δεν διαμαρτυρήθηκε για τις επεμβάσεις της Ουάσιγκτον στην Συρία, ούτε για τις προσπάθειές της να σταματήσει την εγκατάσταση των ρωσικών αγωγών Nordstream και Southstream προς την Γερμανία και την Βουλγαρία. Τώρα όμως τα πράγματα άλλαξαν, πλήττονται τα συμφέροντα των αμερικανικών επιχειρήσεων και ο Τραμπ θεωρεί φυσικό να καλέσει την Μόσχα σε βοήθεια. Όπως είπε κάποιος επικριτικά, «φαίνεται πως η ομάδα του Τραμπ είναι άνετη να μοιράζει κυρώσεις, αλλά όχι όταν τις υφίσταται.»

Το προεδρικό τηλεφώνημα σχεδόν αποσιωπήθηκε από τα αμερικανικά ΜΜΕ, πράγμα αναμενόμενο αφού δεν είναι δυνατόν να διαστρέψεις ένα περιστατικό όπου ο Αμερικανός Πρόεδρος σαφώς παρακαλεί τον «κακοποιό» Πούτιν να του κάνει μια χάρη.

Το ρωσικό κρατικό πρακτορείο ειδήσεων Τας συνόψισε το τηλεφώνημα σε μια λακωνική ανακοίνωση τριών παραγράφων, που απέκλειε συμπληρωματικά στοιχεία. Να ένα απόσπασμα:

«Οι ηγέτες συζήτησαν επίσης την σημερινή κατάσταση της διεθνούς αγοράς πετρελαίου. Συμφώνησαν για ρώσο-αμερικανικές ανταλλαγές απόψεων επί του θέματος μεταξύ των επικεφαλής των υπηρεσιών ενέργειας», ανακοίνωσε το Κρεμλίνο. «Ο Βλαντίμιρ Πούτιν και ο Ντόναλντ Τραμπ συμφώνησαν να συνεχίσουν τις προσωπικές επαφές», μετέδωσε το Τας.

Σημειώστε πως το τηλεγράφημα του Τας αντιπαρέρχεται τους αυθαίρετους ισχυρισμούς και την εριστικότητα που χαρακτηρίζει τα Δυτικά ΜΜΕ. Μετά την πλημμύρα ψευδό-πληροφόρησης περί «ρωσικής ανάμειξης» που κυριάρχησε στους τίτλους του Τύπου την τελευταία τριετία θα περίμενε κάποιος ότι οι αρχισυντάκτες του Τας θα μπορούσαν να είναι ποιο επικριτικοί για το διάβημα του Τραμπ. Οπωσδήποτε το τηλεφώνημα του δημιουργεί την εντύπωση ότι η Ουάσιγκτον είναι έτοιμη να ενδώσει στον «θανάσιμο εχθρό» της προκριμένου να αποσπάσει τις περικοπές στην παραγωγή πετρελαίου που επιδιώκει. Αλλά προφανώς δεν χρησιμοποιούν όλοι τα ΜΜΕ για να προαγάγουν την δική τους στενοκέφαλη πολιτική.

Μερικοί αναγνώστες μπορεί να θυμούνται πως ο Τραμπ κατηγόρησε τον Πούτιν το 2018 στο Ελσίνκι ότι ανέβασε ψηλότερα τις τιμές (85 δολάρια το βαρέλι) και έπληξε την ανάπτυξη στις ΗΠΑ. Όπως του συμβαίνει συχνά, τα στοιχεία του Τραμπ ήταν λανθασμένα. Ο λόγος που ανέβηκαν οι τιμές το 2018 ήταν ότι η κυβέρνηση Τραμπ επέβαλε σκληρές οικονομικές κυρώσεις στο Ιράν και στην Βενεζουέλα, οι οποίες προκάλεσαν μιαν άμεση πτώση της παραγωγής πετρελαίου και απότομη αύξηση των τιμών. Η υποστήριξη των ΗΠΑ στην επίθεση κατά της Λιβύης είχε επίσης συμβάλει στην αύξηση των τιμών. Επομένως, η Ρωσία δεν ήταν υπεύθυνη για την αύξηση των τιμών του πετρελαίου το 2018, όπως δεν ευθύνεται σήμερα για την πτώση τους.

Το 2018 το πρόβλημα ήταν ότι οι αμερικανικές κυρώσεις έπνιξαν την προσφορά, ενώ το 2020 το πρόβλημα είναι η Σαουδική Αραβία. Οι Σαουδάραβες αύξησαν την παραγωγή τους, όχι η Ρωσία. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Πούτιν δεν μπορεί να συμβάλει στην εξομάλυνση της καταστάσεως, αλλά σημαίνει ότι οι δύο ηγέτες θα πρέπει να συζητήσουν τις διαφορές τους με ειλικρίνεια και να βρούν έναν εποικοδομητικό τρόπο προόδου. Αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται μια διάσκεψη κορυφής, κάτι που μέχρι σήμερα αποκρούεται πεισματικά από το κατεστημένο της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.

Σε κάθε περίπτωση είναι εξαιρετικά απίθανο ότι ο Πούτιν θα συμφωνήσει να μειώσει την παραγωγή πετρελαίου με αντάλλαγμα την άρση των οικονομικών κυρώσεων. Δεν είναι καθόλου αυτό που θέλει. Αυτό που ο Πούτιν θέλει από την Ουάσιγκτον είναι πολύ πιο περιεκτικού περιεχομένου. Θέλει να επανενταχτούν οι ΗΠΑ στην κοινότητα των εθνών, ώστε να μπορούν να αντιμετωπιστούν συλλογικά τα κρίσιμα προβλήματα, όπως ο πόλεμος, οι πανδημίες, η διάδοση των πυρηνικών όπλων και η διεθνής ασφάλεια. Θέλει έναν αξιόπιστο εταίρο που να σέβεται τους κανόνες του παιχνιδιού, θα συμμορφώνεται με το Διεθνές Δίκαιο, θα σταματήσει τους πολέμους για αλλαγή καθεστώτων, θα σέβεται την κυριαρχία άλλων εθνών και θα δίνει χέρι βοήθειας στις διεθνείς κρίσεις.

Αυτό είναι που θέλει. Θέλει ένα σύμμαχο που θα σέβεται τα συμφέροντα των άλλων, θα συνεργάζεται σε θέματα αμοιβαίας σπουδαιότητας και θα εργάζεται για την δημιουργία μιας πιο δίκαιης και ανθηρής διεθνούς οικονομίας.

Εάν ο Τραμπ δείξει ότι είναι διατεθειμένος να αλλάξει, τότε ο Πούτιν θα καταβάλει αναμφίβολα κάθε προσπάθεια να βοηθήσει. Αλλά αν ο Τραμπ συνεχίσει στην τακτική της αμερικανικής μονοκρατορίας, τότε συμφωνία δεν πρόκειται να υπάρξει.






Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Του Μιχαήλ Στυλιανού

Ρωμαϊκή αποθέωση επιστρέφοντος ήρωα επιφύλαξε το πολυπληθές πλήρωμα του αμερικανικού πυρηνικού αεροπλανοφόρου Θέοντορ Ρούζβελτ στον κυβερνήτη του, κατά την αποβίβασή του από το σκάφος, στην νήσο Γκουάμ.

Ο πλοίαρχος Τζέϊμς Κρόζιερ έφευγε απολυμένος από την αμερικανική κυβέρνηση κατόπιν της επιστολής του που επεσήμαινε στο Πεντάγωνο ότι τα 485 μέλη του πληρώματος του τεράστιου σκάφους απειλούνται με θάνατο εάν δεν αποβιβαστούν και σε ασφαλή καραντίνα ενώπιον της ραγδαίας εξάπλωσης του κορωνοϊού.

Υπογράμμιζε ότι η αδυναμία εφαρμογής κοινωνικής αποστασιοποίησης και άλλων προφυλακτικών μέτρων, λόγω στενότητας κοινόχρηστων χώρων στο σκάφος και αναγκαστικού συγχρωτισμού, επέβαλε –σε καθεστώς ειρήνης-την προτεραιότητα στην σωτηρία του πληρώματος αντί της επίφασης για το «ετοιμοπόλεμο» του αεροπλανοφόρου, που είχε επιλέξει η ηγεσία του Πενταγώνου.

Συνιστούσε «αποφασιστικά μέτρα», την απομάκρυνση της πλειονότητας του πληρώματος σε καραντίνα, εκτός του σκάφους και απολύμανση και επεσήμαινε ότι εάν το Ναυτικό δεν ενεργούσε αμέσως θα αποτύγχανε να προστατέψει «το πιο αξιόπιστο κεφάλαιό μας –τους ναύτες μας.»

Η επιστολή του κυβερνήτη, που διέρρευσε σε εφημερίδα του Σαν Φαντσίσκο, έθεσε το Πεντάγωνο σε δύσκολη θέση και προκάλεσε ταραχή στις οικογένειες των μελών του πληρώματος του σκάφους, του οποίου η βάση είναι στο Σαν Ντιέγκο, αναφέρει το Ρώυτερ.

Ο Πρόεδρος Τραμπ, σε πρες κόνφερενς την Πέμπτη αρνήθηκε ότι ο πλοίαρχος Κρόζιερ τιμωρήθηκε γιατί επιχείρησε να σώσει τη ζωή των ναυτών του. «Δεν συμφωνώ καθόλου με αυτό, μα καθόλου», δήλωσε.

Την απόφαση της απαλλαγής του πλοιάρχου Κρόζιερ από τα καθήκοντα κυβερνήτη του αεροπλανοφόρου Θέοντορ Ρούζβελτ ανακοίνωσε ο υπουργεύων του Ναυτικού Τόμας Μόντλυ, εξηγώντας ότι ο Πλοίαρχος Κρόζιερ επέδειξε ακρισία με την «ευρεία διάδοση μιας επιστολής προς του ανωτέρους του.»


Εξ ίσου και ίσως περισσότερο δυσάρεστη για το Πεντάγωνο πρέπει να είναι η καλπάζουσα στους θαμώνες του Τουίτερ συγκλονιστική εικόνα της αποθέωσης του πλοιάρχου Κρόζιερ από την τεράστια μάζα του πληρώματός του, κατά την διάβασή της μακριάς γέφυρας από το κατάστρωμα του αεροπλανοφόρου, με την ομαδική ρυθμική κραυγή λαϊκής επικύρωσης του τίτλου του Κυβερνήτη:«Κάπτεν Κρόζιερ, Κάπτεν Κρόζιερ»:


Όταν κατέβηκε στην αποβάθρα, ο απολυμένος από το Πεντάγωνο κυβερνήτης στράφηκε προς το παλλόμενο πλήρωμα στο κατάστρωμα και το χαιρέτισε στρατιωτικά με το χέρι στο γείσο, προτού μπει στο αυτοκίνητο που τον περίμενε. Ιδού και απεικόνιση στο τουίτερ:

Όλα δείχνουν ωστόσο πως η ιστορία του πλοιάρχου Κρόζιερ -όπως και άλλες παράπλευρες απώλειες αυτού του απρόβλεπτου πολέμου- δεν τελειώνει στην βάση Γκουάμ.








Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Λεωνίδα Βατικιώτη


Τα περιστατικά είναι υπερβολικά πολλά για να θεωρηθούν μεμονωμένα ή τυχαία. Επιλέγω τα πιο χαρακτηριστικά:

Στις ΗΠΑ, από την 1η Φεβρουαρίου ακόμη, όταν δηλαδή ο αμερικανός πρόεδρος εφάρμοζε την γραμμή πλήρους υποτίμησης της πανδημίας του κορονοϊού, εγκρίθηκε σχέδιο ανάληψης της εξουσίας από τον στρατό, στην περίπτωση που η ασθένεια ή η βία παραλύσουν τη χώρα. Ηγέτης των ΗΠΑ σε αυτή την περίπτωση θα αναλάβει ο στρατηγός Τέρενς Ο’Σόνεσι. Ο «τετράστερος» διάδοχος του Τραμπ, που καλείται να παρακάμψει το Σύνταγμα της χώρας, είναι τώρα διοικητής της NORTHCOM (Northern Command) που δημιουργήθηκε αμέσως μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στις ΗΠΑ κι έχει ως αποστολή την άμυνα και την προστασία των ΗΠΑ. Το σχέδιο που αποκάλυψε το περιοδικό Newsweek στις 18 Μαρτίου προβλέπει επίσης την ανάπτυξη της NORTHCOM από την μια ακτή των ΗΠΑ ως την άλλη.

Στο Ισραήλ, ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου έδωσε την άδεια στην Ισραηλινή Υπηρεσία Ασφαλείας να εφαρμόσει στα κρούσματα του κορονοϊού μια τεχνολογία παρακολούθησης, που μέχρι τώρα εφάρμοζε μόνο στους Παλαιστινίους αγωνιστές. Μάλιστα, «όταν υποεπιτροπή της Βουλής αρνήθηκε να δώσει την εξουσιοδότησή της για την εφαρμογή αυτού του μέτρου ο Νετανιάχου το επέβαλε με προεδρικό διάταγμα», έγραφε στους Financial Times ο Γιουβάλ Νόε Χαράρι, συγγραφέας του αξιοδιάβαστου «21 μαθήματα για τον 21ο αιώνα». Τόνιζε επίσης ότι «ανώριμες ακόμη και επικίνδυνες τεχνολογίες τίθενται εσπευσμένα σε υπηρεσία, επειδή ο κίνδυνος της μη δράσης είναι μεγαλύτερος. Ολόκληρες χώρες μετατρέπονται σε πειραματόζωα σε μεγάλης έκτασης κοινωνικά πειράματα. Σε κανονικούς καιρούς κυβερνήσεις, επιχειρήσεις και διοικήσεις εκπαιδευτικών ιδρυμάτων ποτέ δε θα συμφωνούσαν σε τέτοια πειράματα. Αλλά αυτοί δεν είναι κανονικοί καιροί».

Στην Ιορδανία, το Ομάν, το Μαρόκο και την Υεμένη αναστάληκε η εκτύπωση και κυκλοφορία κρατικών και ιδιωτικών εφημερίδων, ως ένα μέτρο αντιμετώπισης της πανδημίας του κορονοϊού. Με βάση μάλιστα την ίδια πηγή, την Επιτροπή για την Προστασία Δημοσιογράφων, οι κυβερνητικές αποφάσεις εκδόθηκαν και στις τέσσερις χώρες εντός μίας εβδομάδας. Οι δημοσιογράφοι βρέθηκαν στο στόχαστρο και στις Φιλιππίνες. Με βάση απόφαση του Κογκρέσου, Μέσα Ενημέρωσης και δημοσιογράφοι θα αντιμετωπίζουν ποινή φυλάκισης δύο μηνών και πρόστιμο έως 19.500 δολάρια αν κατηγορηθούν από την κυβέρνηση ότι διαδίδουν ψευδείς ειδήσεις για τον κορονοϊό. Και μόνο τους τίτλους να παρακολουθεί κανείς για τον βίο και την πολιτεία του προέδρου Ντουτέρτε εύκολα μπορεί να προβλέψει ότι στο στόχαστρό του δεν θα βρίσκονταν οι υπαίτιοι του μοντάζ της τηλεόρασης του Open που γέμισαν την παραλιακή της Θεσσαλονίκης με κόσμο, αλλά όσοι γράφουν και μεταδίδουν ενοχλητικές ειδήσεις, ενάντια στις οδηγίες της κυβέρνησης…


Στην Ουγγαρία ψηφίσθηκε νόμος που περιλαμβάνει όλα σχεδόν τα παραπάνω! Ο Βίκτορ Όρμπαν ξεπέρασε εαυτόν εισάγοντας στη Βουλή νόμο με τον οποίο στην πράξη καταργήθηκε η ίδια η Βουλή, με το επιχείρημα ότι η αντιμετώπιση της πανδημίας του κορονοϊού επιβάλλει την εφαρμογή ενός καθεστώτος έκτακτης ανάγκης. Ψηφίσθηκε δε με 137 ψήφους υπέρ και 53 κατά. Το ειδικό καθεστώς αποτελείται από δύο μέρη. Πρώτον, η κυβέρνηση μπορεί να αποφασίζει με την έκδοση προεδρικών διαταγμάτων, χωρίς κανένα κοινοβουλευτικό έλεγχο. Δεύτερο, προβλέπεται η δημιουργία δύο νέων εγκλημάτων. Το ένα αφορά την διασπορά ψευδών ειδήσεων από δημοσιογράφους και Μέσα με στόχο την πρόκληση πανικού και το άλλο με την παραβίαση των κανόνων καραντίνας ή απομόνωσης. Το ανώτερο όριο φυλάκισης για τους ενόχους φτάνει τα οκτώ έτη.

Ο κατάλογος είναι κάτι παραπάνω από μακρύς, είναι ατελείωτος. Περιλαμβάνει από τις Πολιτείες του Τέξας και το Οχάιο που με αφορμή την πανδημία και προς όφελος της δημόσιας υγείας …εννοείται απαγόρευσαν τις εκτρώσεις απειλώντας τους γιατρούς με πρόστιμο 1.000 δολαρίων, μέχρι και την κυβέρνηση Κ. Μητσοτάκη στην Ελλάδα, που με την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου της 20ης Μαρτίου επανέφερε την πολιτική επιστράτευση. Η αναστολή της ισχύος της παρ. 2 του άρθρου 1 του ν. 4325/2015 δεν μπορεί κατά κανέναν τρόπο να δικαιολογηθεί στη βάση «των κατεπειγόντων μέτρων για την αντιμετώπιση των συνεπειών του κινδύνου διασποράς του κορωνοϊού COVID-19», όπως είναι ο τίτλος της ΠΝΠ. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη εκμεταλλεύτηκε το μούδιασμα της κοινωνίας για να υλοποιήσει νύχτα κι εν κρυπτώ ένα ακόμη αιτηματάκι του ΣΕΒ, από την μακρά λίστα θελημάτων που μεθοδικά και κυρίως σιωπηρά υλοποιεί. Συμπεριλαμβάνεται επίσης η Κύπρος που με βάση δημοσιεύματα εξετάζει τη λύση του κατ’ οίκον περιορισμού όσων ασθενών διαγιγνώσκονται θετικοί στον κορονοϊό με τη χρήση ηλεκτρονικών βραχιολιών που χρησιμοποιούνται για τους φυλακισμένους όπως και τη δυνατότητα της αστυνομίας να επεμβαίνει σε οικείες για τις οποίες υπάρχουν καταγγελίες συγκέντρωσης πολλών ατόμων. Από αυτόν τον κατάλογο δεν θα μπορούσε φυσικά να λείπει και το …ολιγοπώλιο του διαδικτύου. Με βάση όσα περιέγραψε ο Έντουαρντ Σνόουντεν σε μια συνέντευξη που παραχώρησε στο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Δανίας το Facebook και η Google είναι σε συνεννόηση με την αμερικανική κυβέρνηση για να της παρέχουν στοιχεία για τις μετακινήσεις των πολιτών έτσι ώστε να φαίνεται αν κρατούν τις αναγκαίες αποστάσεις μεταξύ τους. Οι διαβεβαιώσεις κυβερνητικών αξιωματούχων πώς δεν πρόκειται με αυτά τα στοιχεία να χτιστούν βάσεις δεδομένων δεν έπεισαν και πολλούς…





Με βάση όλα τα παραπάνω, που είναι ελάχιστα φυσικά μπροστά σε αυτά που γίνονται σε απροσπέλαστα γραφεία και εσωτερικά δίκτυα του κράτους και των μηχανισμών καταστολής τα οποία αγνοούμε ή απλώς διαισθανόμαστε, αυτό που εύκολά συμπεραίνουμε είναι ότι οι κυβερνήσεις εκμεταλλεύονται τα πέρα για πέρα αναγκαία μέτρα απαγόρευσης κυκλοφορίας για να επιβάλλουν νέους περιορισμούς, να ακυρώσουν κατοχυρωμένες ελευθερίες και να αμφισβητήσουν συλλογικά και ατομικά δικαιώματα. Οι κυβερνήσεις καταχρώνται της εμπιστοσύνης που τους δείχνουν οι πολίτες για να διαχειριστούν αυτή τη πρωτοφανή απειλή προκειμένου να επιβάλλουν μια αυταρχική ατζέντα που δεν έχει καμία, μα καμία σχέση με την αντιμετώπιση της πανδημίας του κορονοϊού.

Η αυταρχικοποίηση του κράτους, σε βαθμό να προγραμματίζεται ακόμη η παράδοση της εξουσίας στον στρατό στις ΗΠΑ, δηλαδή στρατιωτικός νόμος (ενδεχόμενο ανήκουστο στο παρελθόν), που δεν πρόκειται φυσικά να αποσυρθεί όταν αντιμετωπισθεί πανδημία (όπως ακριβώς το τέλος του πολέμου στο Αφγανιστάν δεν ακύρωσε τον αντι-τρομοκρατικό νόμο) φέρνει στην επιφάνεια και την κατεύθυνση των αλλαγών που κυοφορεί η πανδημία: Αντί για αμφισβήτηση του νεοφιλελευθερισμού από μια προοδευτική κατεύθυνση, όπως πολλοί ελπίζουν, η επόμενη μέρα θα έχει οργουελικές καταστάσεις με περισσότερη καταστολή, κρατικό αυταρχισμό και διώξεις, που δεν έχει ξαναδεί η γενιά μας!

Υστερόγραφο: Αν κάποιος ή κάποια αντιτείνει, «μα δεν γίνονται αυτά εδώ», θα του συνιστούσα να διαβάσει το αριστούργημα του βραβευμένου με Νόμπελ αμερικανού συγγραφέα Σίνκλερ Λιούις με τίτλο «Δεν γίνονται αυτά εδώ»…

πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Το αεροπλανοφόρο Ρόναλντ Ρειγκαν
Zero Hedge 30/03/2020
Μετάφραση: Μ. Στυλιανού

Ένα δεύτερο αμερικανικό αεροπλανοφόρο αντιμετωπίζει πιθανή εισβολή του κορωνοϊού, μετά τον εξαναγκασμό, την περασμένη εβδομάδα, του αεροπλανοφόρου Τέοντορ Ρούζβελτ να αλλάξει γραμμή πλεύσης στην αποστολή του, στον Δυτικό Ειρηνικό, προκειμένου να αποβιβάσει το πλήρωμα των 5.000 ανδρών σε καραντίνα στην νήσο Γκουάμ λόγω κρουσμάτων κορωνοϊού, που τώρα ανέρχονται σε περισσότερα των 38.

Κατά το Σαββατοκύριακο το τηλεδίκτυο Φοξ Νιους, επικαλούμενο ανώνυμους Αμερικανούς αξιωματούχους, μετέδωσε ότι το αεροπλανοφόρο Ρόναλντ Ρέιγκαν έχει δυο ναύτες που πρόσφατα διαγνώστηκαν φορείς στον ιό Covid-19.

Και αυτό ενώ μια μεγάλη ναυτική βάση στην Ιαπωνία έχει κηρυχτεί σε αποκλεισμό (lockdown),μετά την επισήμανση κρουσμάτων στο εσωτερικό της.

Η στρατιωτική εφημερίδα Stars & Stripes, η οποία επίσης ανέφερε τα δύο κρούσματα στο πλήρωμα του αεροπλανοφόρου Ρόναλντ Ρέιγκαν, την Δευτέρα σημείωσε ότι η βάση πέρασε το Σαββατοκύριακο σε απομόνωση:

Η βάση Γιοκοσούμα μπήκε σε τρίτη μέρα αποκλεισμού την Δευτέρα για να περιορίσει την διάδοση του ιού, ύστερα από τρία κρούσματα που ανακοινώθηκαν, μετά από εξετάσεις, την περασμένη εβδομάδα. Ο διοικητής της βάσης, πλοίαρχος Ριχ Τζάρετ διέταξε το μη απαραίτητο προσωπικό να μείνει στο σπίτι του και συνέστησε στους κατοίκους να προστατευτούν όπου βρίσκονται «μέχρι νεωτέρας διαταγής».

Το αεροπλανοφόρο Ρέιγκαν είναι μόνιμα ανεπτυγμένο στα πρόσω, εκτός της αμερικανικής βάσεως στην Γιουκουσίμα. Γι’ αυτό και τα δύο κρούσματα που αναφέρθηκαν στην περίπτωσή του δεν έχουν δοθεί λεπτομέρειες, καθώς το ναυτικό άρχισε να εφαρμόζει μιαν πολιτική περιορισμού των αριθμό των κρουσμάτων στην δημοσίευση μόνο των περιπτώσεων κατά κλάδους.

Αλλά το αεροπλανοφόρο Ρέιγκαν θα μπορούσε να είναι η επόμενη σε εξέλιξη καταστροφή, δοθέντος ότι το προηγούμενο του Ρούζβελτ έκανε την ηγεσία του Ναυτικού να ψάχνει απεγνωσμένα για κάποια λύση, που τελικά ήταν το δραστικό μέτρο αλλαγής πλεύσης του πολεμικού στις αμερικανικές βάσεις της Γκουάμ για να απομονώσει και να υποβάλει σε ιατρική εξέταση όλα τα 5.000 μέλη του πληρώματος.

«Γι’ αυτήν την μαζική και απρόοπτη προσπάθεια, η ιστοσελίδα Daily Beast έγραψε: «Στην Γκουάμ, την Πέμπτη, μέλη του προσωπικού του Ναυτικού και της Ναυτοφυλακής έστησαν γύρω στα 140 στρατιωτικά κρεβάτι σε ένα γήπεδο μπάσκετ».


Naval Base Guam, via US Navy


The report continuned: "To squeeze more troops into the gym, Navy medical professionals recommended measuring the six-foot distance per guidance from the CDC from the center of the bed rather than from the outer edges, meaning, that the beds are actually 3-feet apart."

Only a week prior to Sunday's report of 38 USS Roosevelt crew being positive, merely three had been confirmed for Covid-19. The numbers are expected to rise as the Navy awaits testing on all crew members, and as another potential outbreak looms for the USS Ronald Reagan.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Réseau Voltaire | Comité Valmy, 30 mars 2020
Μετάφραση Μ.Στυλιανού

Ο Γενικός Εισαγγελέας της Ρωσίας χαρακτήρισε, στις 10 Μαρτίου 2020, το Ευρωπαϊκό Ίδρυμα για την Δημοκρατία ως «ανεπιθύμητη οργάνωση», καλώντας την έτσι να τερματίσει την δράση της στην Ρωσία επί ποινή φυλακίσεως.

Πρόκειται για την 20ή οργάνωση που έχει απαγορευτεί στην Ρωσία.

Το Ευρωπαϊκό Ίδρυμα για την Δημοκρατία είναι το παράρτημα στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση του αμερικανικού Εθνικού Ιδρύματος για την Δημοκρατία, που έχει επίσης κηρυχτεί ανεπιθύμητο στην Ρωσία.

Αυτός ο οργανισμός ιδρύθηκε από τον Πρόεδρο Ρόναλντ Ρέιγκαν (1983) κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, στα πλαίσια της Χάρτας του Ατλαντικού (1941). Απέβλεπε να χρησιμοποιήσει τους τροτσκιστές των ΗΠΑ και της Βρετανίας εναντίον των σταλινικών στην Σοβιετική ΄Ενωση για να προκαλέσει την «παγκόσμια επανάσταση» που σχεδίαζαν οι Αγγλοσάξονες. Το σχετικό διάταγμα εισήγαγε το Εθνικό Ίδρυμα για την Δημοκρατία (National Endowment for Democracy ή NED), του οποίου ο προϋπολογισμός δαπανών ψηφίζεται με αυτόν του υπουργείου Αμύνης. Αδελφές οργανώσεις συγκροτήθηκαν στην Αυστραλία, στον Καναδά, στην Νέα Ζηλανδία και στην Βρετανία, εναντίον της «Αυτοκρατορίας του Κακού».

Αυτό το συγκρότημα διατηρήθηκε και μετά την διάλυση της Σοβιετικής ΄Ενωσης και υπήρξε εξαιρετικά παραγωγικό στην προετοιμασία των πραξικοπημάτων που προβλήθηκαν από τα ΜΜΕ ως οι «χρωματιστές επαναστάσεις».

Το 2006, συνειδητοποιώντας ότι επρόκειτο για μια νέα μορφή μυστικού πολέμου, πολλές χώρες και η Ρωσία απαγόρευσαν την δράση του NED και του USIP (Αμερικανικού Ινστιτούτου Ειρήνης). Έτσι, η Υψηλή Εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης, η Βρετανίδα Κάθριν ΄Αστον, ίδρυσε το 2012 το Ευρωπαϊκό ΄Ιδρυμα για την Δημοκρατία, για να συνεχίσει αυτό το έργο. Αυτή η οργάνωση έπαιξε έναν κεντρικό ρόλο στο πραξικόπημα Ευρωμεϊντάν (Ουκρανία 2013).

Για την πρόσφατη απαγόρευση από τον Γενικό Εισαγγελέα του Ευρωπαϊκού Ιδρύματος στην Ρωσία, η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση εξέδωσε μιαν διαμαρτυρία κατά της ρωσικής Δικαιοσύνης στις 27 Μαρτίου -μετά από ένα διάστημα 17ήμερου διαλογισμού…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Olivier Renault, Observateur Continental,Comité Valmy, 26 mars 2020
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Η ιταλική ημερήσια εφημερίδα Ιλ Μανιφέστο δημοσίευσε ένα άρθρο που υπογραμμίζει την αντίφαση μεταξύ της επίσημης ανακοίνωσης για αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από τα γιγάντια γυμνάσια του ΝΑΤΟ «Defender Europe 20» και της αποστολής των αμερικανικών βομβαρδιστικών πυρηνικής επίθεσης.

«Επισήμως, λόγω του Κορωνοϊού οι αμερικανικές αεροπορικές εταιρείες ακύρωσαν πολυάριθμες πτήσεις τους στην Ευρώπη. Αλλά υπάρχει μία αμερικανική «εταιρεία» που αντίθετα τις αύξησε, είναι η Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία», γράφει η ιταλική εφημερίδα.

Αυτές τις τελευταίες ημέρες η US Air Force ανέπτυξε στην Ευρώπη ένα σμήνος αόρατων βομβαρδιστικών(stealth) B-2 Spirit. Η ανακοίνωση έγινε στην Στουτγάρδη από την «Αμερικανική Διοίκηση στην Ευρώπη». Είναι υπό τις διαταγές του πτεράρχου Tod D. Wolters, ο οποίος είναι ταυτόχρονα επικεφαλής των δυνάμεων του ΝΑΤΟ, ως αρχιστράτηγος των συμμαχικών δυνάμεων του ΝΑΤΟ (SACEUR). Η «Αμερικανική Ευρωπαϊκή Διοίκηση» αποσαφηνίζει ότι η αεροπορική δύναμη, που απαρτίζεται από μη αναφερόμενο αριθμό βομβαρδιστικών, προερχόμενων από την βάση Χουάϊτμαν στο Μισούρι, «έφθασε στις 9 Μαρτίου στο Lajes Field, στις Αζόρες, στην Πορτογαλία», γράφει η ιταλική εφημερίδα, πληροφορία που επιβεβαιώνει η ιστοσελίδα του αμερικανικού στρατού.

Το στρατηγικό βομβαρδιστικό B-2 Spirit, το ακριβότερο στον κόσμο αεροπλάνο, το κόστος του οποίου ξεπερνά τα δύο δισεκατομμύρια δολάρια, είναι το πιο εξελιγμένο αμερικανικό αεροπλάνο για πυρηνικούς βομβαρδισμούς. Κάθε αεροσκάφος μπορεί να μεταφέρει 16 θερμοπυρηνικές βόμβες β-61 και Β-83 συνολικής ισχύος ίσης με περισσότερες από 1200 βόμβες της Χιροσίμα. Λόγω της επικάλυψης του και των ηλεκτρονικών συστημάτων του, το B-2 Spirit είναι δύσκολα εντοπιζόμενο από τα ραντάρ, γεγονός που το καθιστά, όπως το χαρακτηρίζει ο Τύπος, ένα «αόρατο αεροπλάνο».

Μολονότι έχει ήδη χρησιμοποιηθεί σε έναν πόλεμο, για παράδειγμα στην Λιβύη το 2011, αλλά με μη-πυρηνικές βόμβες μεγάλης ισχύος, (μπορεί να μεταφέρει 80 από αυτές), με δορυφορική καθοδήγηση, χρησιμοποιείται για να διαπεράσει τα εχθρικά συστήματα αεράμυνας και να πραγματοποιήσει αιφνιδιαστικό πυρηνικό βομβαρδισμό. Η «Αμερικανική Ευρωπαϊκή Διοίκηση» αποσαφηνίζει σε ανακοινωθέν που δημοσίευσε στις 9 Μαρτίου ότι τα βομβαρδιστικά της θα επιχειρήσουν «από διάφορες στρατιωτικές βάσεις στην ζώνη δράσεως που τελεί υπό την ευθύνη της αμερικανικής διοίκησης. Αυτή η ζώνη δράσης περιλαμβάνει όλη την περιοχή της Ευρώπης και ολόκληρη την Ρωσία, με το ασιατικό τμήμα της.

Αυτό σημαίνει ότι τα πιο προηγμένα αμερικανικά αεροπλάνα πυρηνικού βομβαρδισμού, θα πραγματοποιήσουν επιχειρήσεις από βάσεις στην Ευρώπη και επομένως πλησίον των συνόρων με την Ρωσία. «Εάν αντιστρέψουμε το σενάριο, είναι σαν τα περισσότερο προηγμένα ρωσικά αεροπλάνα πυρηνικού βομβαρδισμού απογειώνονταν από βάσεις στην Κούβα, σε ικρή απόσταση από τις ΗΠΑ», επισημαίνει ο Ιταλός δημοσιογράφος.

Η επιδίωξη της Ουάσιγκτον με αυτή την κίνηση είναι προφανής. Αποβλέπει να παροξύνει την ένταση με την Ρωσία, χρησιμοποιώντας την Ευρώπη σαν μέτωπο αναμέτρησης. Αυτό θα επιτρέψει στην Ουάσιγκτον να ενισχύσει τον ηγετικό έλεγχο επί των Ευρωπαίων συμμάχων της και να ποδηγετήσει την στρατιωτική και εξωτερική πολιτική της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης, της οποίας 22 από τα 27 κράτη μέλη ανήκουν στο ΝΑΤΟ, υπό την διοίκηση των ΗΠΑ.

Αυτή η στρατηγική διευκολύνεται από την τεράστια κρίση που προκάλεσε ο Κορωνοϊός. Σήμερα περισσότερο από ποτέ, σε μιαν Ευρώπη, παράλυτη σε μεγάλο βαθμό από την πανδημία, οι ΗΠΑ μπορούν να κάνουν ότι τους καπνίσει. «Αυτή η μεταφορά των βομβαρδιστικών, που προορίζονται για μιαν αιφνιδιαστική πυρηνική επίθεση σε περίοδο βαρύτατης υγειονομικής κρίσης και σε απόλυτη σιγή των μαζικών μέσων ενημέρωσης, αποκαλύπτει την συναίνεση που υπάρχει μεταξύ όλων των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων και κοινοβουλίων και της Ε.Ε.», καταγγέλλει το Μανιφέστο. « Το είδαμε, άλλωστε στα ΜΜΕ, με την ίδια ερμητική σιωπή σχετικά με τα Νατοϊκά γυμνάσια «Υπερασπιστής της Ευρώπης 20», που περιλάμβαναν την μεγαλύτερη ανάπτυξη αμερικανικών δυνάμεων στην Ευρώπη από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.

Πράγματι τα μίντια αναφέρθηκαν σε αυτήν την πολύ μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση (Σημ: 40.000 άνδρες) των δυνάμεων του ΝΑΤΟ μόνο όταν η «Αμερικανική Ευρωπαϊκή Διοίκηση» δημοσίευσε τις ανακοινώσεις για την απειλή του Κορωνοϊού, που εξηγούσε την ανάγκη μείωσης του αριθμού των Αμερικανών στρατιωτών που θα συμμετάσχουν σε αυτά τα γυμνάσια: «Από τις 13 Μαρτίου, όλες οι μετακινήσεις προσωπικού και εφοδίων των ΗΠΑ προς την Ευρώπη έχουν διακοπεί. Η υγεία, η ασφάλεια και η κατάσταση ετοιμότητας των οπλιτών μας, των πολιτών και των μελών των οικογενειών μας αποτελούν την πρώτη ας φροντίδα»

Στα πλαίσια μιας πραγματικής στρατιωτική ψυχολογικής επιχείρησης, που διεξάχθηκε από πολλά ΜΜΕ –και στην Ιταλία, εξηγήθηκε στους αναγνώστες ότι τα γυμνάσια Defender Europe 20 ακυρώθηκαν σχεδόν λόγω της πανδημίας.

Η αμερικανική στρατιωτική διοίκηση στην Ευρώπη διέδιδε μια καθησυχαστική πληροφορία , που απέβλεπε να πιστευτεί ότι δινόταν προτεραιότητα στην φροντίδα να προστατευτεί η υγεία των στρατιωτών των ΗΠΑ και των άλλων μελών του ΝΑΤΟ καθώς και των αμάχων πληθυσμών. Αλλά αυτή η αναγγελία της διακοπής της ανάπτυξης των γυμνασίων «Υπερασπιστής Ευρώπης 20» συγκρούεται με την ανακοίνωση της άφιξης αμερικανικών αεροπλάνων πυρηνικού βομβαρδισμού, κάθε ένα των οποίων έχει καταστροφική ισχύ ίση με περισσότερες από 1200 πυρηνικές βόμβες του βομβαρδισμού της Χιροσίμα.



Την ώρα της υγειονομικής καταστροφής στην Ιταλία, βομβαρδιστικά μεταδιδόμενη από τα ΜΜΕ όπως στρατιωτικά πολεμικά ανακοινωθέντα, δικαιούμαστε να έχουμε ερωτήματα γι’ αυτήν την αποστολή βομβαρδιστικών στην Ιταλία.







Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Massimo De Angelis
[Δημοσιεύτηκε στις 16 Μαρτίου στον ιστότοπο commune-info.net– Μετάφραση: Ευδοκία Ελευθερίου, Καλλιόπη Ράπτη]


Η ιστορία δείχνει ότι η άμυνα στα μικροπαράσιτα που κατοικούν στα σώματά μας είναι πάντα συνυφασμένη με την αντίσταση στα μακροπαράσιτα, εκείνα που βρίσκονται στην κορυφή και εκμεταλλεύονται, υποδουλώνουν, ταπεινώνουν. Η ιστορία δείχνει, επίσης, πως οι επιδράσεις των ιών χρησιμοποιούνται συχνά από τα μακροπαράσιτα για τα πειθαρχούντα πλήθη. Ωστόσο, υπενθυμίζει ο Massimo De Angelis, μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν από τα κάτω εναντίον των μακροπαράσιτων, όπως συνέβη με τη μαύρη πανώλη του δέκατου τέταρτου αιώνα. Μπορεί λοιπόν η σημερινή κρίση να βελτιώσει κάτι; Ναι, εάν θα είμαστε σε θέση να διδαχτούμε, για παράδειγμα, από τις πολύτιμες μορφές αλληλεγγύης που αναδύθηκαν στις συλλογικότητες των πολυκατοικιών και τα νοσοκομεία, αλλά και από τις πιο νηφάλιες συμπεριφορές και τις συμπεριφορές έγνοιας και φροντίδας, που έχουμε αρχίσει να εφαρμόζουμε προς τον εαυτό μας και προς τους άλλους.

Αυτές τις μέρες κυκλοφόρησε στα κοινωνικά δίκτυα μια παλιά κριτική του Peter Linebough σε ένα βιβλίο του 1976 του William McNeill, το Plagues and Peoples, το οποίο μεταφράστηκε και κυκλοφόρησε στα ιταλικά με τον τίτλο La Pestenella Storia (Einaudi 1981). Αυτό που με ενδιαφέρει να αναδείξω από την προσέγγιση του McNeill είναι η γενική δομή του σκεπτικού του ως ιστορικού, που ξεκινά από τις προϊστορικές κοινωνίες για να φτάσει στα τέλη του 1700.

Ο McNeill επισημαίνει πως η επιβίωσή μας εξαρτάται από την αντίστασή μας σε δύο είδη παρασίτων: τα μικροπαράσιτα που ζουν στο σώμα μας (βακτήρια, ιοί) και τα μακροπαράσιτα (τις κυρίαρχες τάξεις) που σε διάφορες συνθήκες εκμεταλλεύονται, φορολογούν, δολοφονούν, υποδουλώνουν, ταπεινώνουν, αναδιαρθρώνουν από το ύψος των οικονομικών τους βλέψεων. Οποιοδήποτε είδος παράσιτου εξαρτάται από τον ξενιστή του, τη ζωτικότητά του και ως εκ τούτου είναι προς το συμφέρον του παράσιτου να μην αποδυναμώσει τον ξενιστή του μέχρι θανάτου. Αντίθετα, πρέπει να επιτυγχάνεται μια ισορροπία και πρέπει να επιτρέπεται στον ξενιστή να ζει, στο βαθμό που παράγει ένα πλεόνασμα για το παράσιτο, όποιο κι αν είναι, μίκρο ή μάκρο.

Υπάρχουν σαφώς πολλές διαφορές μεταξύ αυτών των δύο τύπων παρασίτων. Για παράδειγμα, για το μικροπαράσιτο, το σώμα στο οποίο στοχεύει επιτιθέμενο είναι κατά κύριο λόγο εκείνο του ατόμου, ενώ για το μακροπαράσιτο, το σώμα στο οποίο στοχεύει είναι κυρίως το σύνθετο και κοινωνικό.

Αλλά εκτός από αυτή, και άλλες προφανείς διαφορές, αυτή η εικόνα τοποθετεί τη ζωή μας και την επιβίωσή μας εν μέσω δύο δυναμικών πεδίων: Ένα σε υψηλότερη κλίμακα και ένα σε χαμηλότερη κλίμακα, σχηματίζοντας δύο πλαίσια δράσης και αντίδρασης, δηλαδή σχέσης, μεταξύ ημών και δύο κατηγοριών παρασίτων.

Στη μέση αυτών των δύο δυναμικών πεδίων υπάρχουν οι υποκειμενικότητες του πλήθους, οι τόσο πολλές υποκειμενικότητες που κινούνται αντιμέτωπες με αυτά τα δύο παράσιτα σε συγκεκριμένες ιστορικές φάσεις, με τους δικούς τους χρόνους ανασύνθεσης και (αντι)δράσης, στους χώρους και στα δίκτυα που καταφέρνουν να παράγουν, ακολουθώντας το δικό τους φαντασιακό για τη ζωή τους και χαράσσοντας προοπτικές επιβίωσης.

Έτσι, αν κοιτάξουμε την ιστορία, ένας λοιμός μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα τη μετατόπιση του συσχετισμού δυνάμεων υπέρ των υποδεέστερων τάξεων (όπως για παράδειγμα στην Ευρώπη μετά την Μαύρη Πανούκλα τον δέκατο τέταρτο αιώνα, από την οποία το 1381 πυροδοτήθηκε η εξέγερση των χωρικών στην Αγγλία που οδήγησε σε μια ιστορική κρίση της φεουδαρχίας).

Αντίθετα, οι επιδημίες που μετέφεραν οι Ευρωπαίοι κατακτητές στην αμερικάνικη ήπειρο συνέβαλαν στην αποδυνάμωση της αντίστασης των αυτόχθονων πληθυσμών, οι οποίοι εξοντώθηκαν από παθογόνους παράγοντες που δεν είχαν ποτέ βιώσει στο σώμα τους, όπως η ευλογιά, η ιλαρά και η γρίπη. Μεταξύ του 1492 και του 1600, πέθανε το 90% των αυτόχθονων λαών της Βόρειας και Νότιας Αμερικής, δηλαδή περίπου 55 εκατομμύρια άνθρωποι, εξαιτίας τόσο της βίας των κονκισταδόρες όσο και των παθογόνων παραγόντων που δεν είχαν ξαναγνωρίσει ποτέ τα σώματα των ιθαγενών.

Ο αγώνας ενάντια στα μακροπαράσιτα

Το σημείο που θα ήθελα να υπογραμμίσω είναι ότι τα αποτελέσματα των μικροπαράσιτων μπορούν να αξιοποιούνται από τα πλήθη εναντίον των μακροπαράσιτων, ή αντίθετα μπορούν να χρησιμοποιούνται από τα μακροπαράσιτα για να πειθαρχούν τα πλήθη. Αυτό το ονομάζουμε πολιτική χρήση των παρασίτων. Αυτή η χρήση μπορεί να προσδώσει πλεονεκτήματα στα πλήθη στον αγώνα τους για να ζήσουν σε έναν καλύτερο κόσμο, ή στα παράσιτα ώστε να επιβιώνουν σε ένα περιβάλλον όπου θα μπορούν να προσαρμόζονται καλύτερα συνεχίζοντας να κυριαρχούν ως παράσιτα.

Στις σημερινές συνθήκες, η πολιτική χρήση των παρασίτων περνά κυρίως μέσω της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, η οποία συνδέεται με τις μορφές διακυβέρνησης της επιβίωσής μας. Αλλά σε αυτό το κλίμα, που θέλει να μας εγκλωβίσει ακόμα και αναγκαστικά στο κύκλωμα σπίτι-δουλειά-κατανάλωση, είναι σημαντικό να ενεργοποιηθούμε για να επανεξετάσουμε την «κανονικότητα» τού μετά-την-κατάσταση-έκτακτης-ανάγκης. Να ενεργοποιηθούμε επομένως ενάντια στη θεσμοθέτηση της έκτακτης ανάγκης, αλλά και ενάντια στη φρούδα ελπίδα πως η επιστροφή στους ρυθμούς και στις μεθόδους εργασίας και κατανάλωσης των μεσαίων τάξεων είναι μια κανονικότητα θεμιτή από κοινωνική και οικολογική άποψη. Για να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε την κατάσταση μετά την έκτακτη ανάγκη, πρέπει να σταθούμε λίγο περισσότερο σε αυτό που έφερε στην επιφάνεια αυτή η έκτακτη ανάγκη.

Ο κορωναϊός έχει κάνει στον τρόπο παρατήρησης της κοινωνίας αυτό που κάνει ο μαρκαδόρος επισήμανσης σε ένα τυπωμένο χαρτί: καθιστά ευδιάκριτες διαφορές και σχέσεις.

Ενώ ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός αποδίδει τις ευθύνες αποκλειστικά στα άτομα, ο κορωναϊός (καθώς και άλλες καταστάσεις έκτακτης ανάγκης που αφορούν την υγεία, την οικονομία και την οικολογία) καθιστά πρόδηλη την διαφοροποιημένη, πολυεπίπεδη επίπτωση στο κοινωνικό σώμα. Καθιστά επίσης πρόδηλο το γεγονός ότι για τον νεοφιλελευθερισμό –ο οποίος τις τελευταίες δεκαετίες έχει εντείνει τους κοινωνικούς διαχωρισμούς και έχει αναδιαρθρώσει τα νοσοκομεία μειώνοντας τους πόρους τους και αυξάνοντας τα κόστη για τους ασθενείς– οι ανάγκες θεραπευτικής φροντίδας δεν έχουν μεγάλη σημασία.

Στη σημερινή κανονικότητα, η διεργασία αναπαραγωγής του κοινωνικού σώματος δεν κατανέμεται κατά τρόπο ισομερή. Ακριβώς όπως δεν υπάρχει ισότητα στις επιπτώσεις του κορωναϊού σε διαφορετικά τμήματα του πληθυσμού. Αυτή η έλλειψη ισομέρειας δεν οφείλεται μόνο στην ποιοτική διαφοροποίηση του κοινωνικού σώματος που κατανέμει ανισομερώς την πιθανότητα μόλυνσης, ίασης ή θανάτου (νέοι και ηλικιωμένοι, νοσηλευτές ή κυβερνοναύτες), αλλά οφείλεται και στη διαφοροποίηση της πρόσβασης των πολιτών σε κοινωνικούς πόρους καθώς επίσης και στη διαφοροποίησή τους όσον αφορά τους υφιστάμενους τρόπους του σχετίζεσθαι.

Οι πρώτοι που προσβάλλονται από τη μόλυνση είναι εκείνοι που βρίσκονται στις πιο παγκοσμιοποιημένες περιοχές, σε αντίθεση με τις λιγότερο παγκοσμιοποιημένες και αλληλοσυνδεόμενες, θέτοντας υπό αμφισβήτηση το δόγμα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Οι περισσότεροι που πεθαίνουν είναι ηλικιωμένοι, σε αντίθεση με τους νέους, μια διαφορά που γίνεται πιο σκληρή όταν ο γιατρός πρέπει να αποφασίζει ποιος μπορεί να ζήσει ή να πεθάνει, δίνοντάς του την προτεραιότητα στην τελευταία δυνατότητα ανάνηψης με τον μοναδικό εναπομείναντα πνευμονικό αναπνευστήρα.

Οι πιο αδύναμες κατηγορίες, όπως οι επισφαλώς εργαζόμενοι της gigeconomy [του συστήματος εκείνου της ελεύθερης αγοράς που απασχολεί εργαζόμενους με προσωρινές συμβάσεις εργασίας], είναι αυτοί που πλήττονται περισσότερο στο εισόδημα και την οικονομική ασφάλεια μετά τα περιοριστικά μέτρα που έθεσε σε ισχύ η ιταλική κυβέρνηση. Για όποιον δεν απολαμβάνει ελευθερία και ζει σε ασφυκτικά γεμάτες φυλακές, αυτά τα περιοριστικά μέτρα είναι η τελευταία σταγόνα μιας κατάστασης από καιρό μη βιώσιμης. Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι σε θέση να βλέπει τους αγαπημένους του και ότι, εξαιτίας του συνωστισμού, είναι περισσότερο εκτεθειμένος στον ιό. Και ούτω καθεξής. Επιπλέον, πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι η διακυβέρνηση αυτής της πανδημίας βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην εργασία (κακοπληρωμένη ή απλήρωτη) πολλών εργαζομένων που διασφαλίζουν την επιβίωση του κοινωνικού σώματος.

Κι αν αλλάξουμε το πλαίσιο;

Το άλλο πράγμα που καθίσταται πρόδηλο από αυτήν την κατάσταση έκτακτης ανάγκης είναι ότι η πρόληψη και ο περιορισμός της εξάπλωσης του ιού εξαρτάται από το να έχουμε επίγνωση των επαφών μας με τον κόσμο, με άλλους ανθρώπους, δηλαδή από τις κοινωνικές μας σχέσεις. Η έμφαση στον τρόπο που οι κοινωνικές μας σχέσεις διαμορφώνονται, και τον οποίο πρέπει να τηρούμε στο πλαίσιο αυτής της έκτακτης ανάγκης –μείνετε μακριά, πλύνετε τα χέρια σας κ.λπ.–, μετατρέπεται σε μέτρο της ικανότητάς μας να συνυπάρχουμε στον κόσμο μαζί με τους άλλους, στο δεδομένο πλαίσιο.

Ας βγούμε από την κατάσταση έκτακτης ανάγκης, ας αλλάξουμε συνεπώς το πλαίσιο και ας μπούμε σε εκείνο άλλων καταστάσεων έκτακτης ανάγκης της εποχής μας: κλιματική αλλαγή, κοινωνική δικαιοσύνη, επισφάλεια, μεταναστεύσεις. Τι σημαίνει σε αυτό το πλαίσιο να επικεντρωθούμε στις κοινωνικές σχέσεις και να ανακαλύψουμε νέες δεξιότητες του σχετίζεσθαι μεταξύ των ανθρώπων και με τη βιόσφαιρα;

Υπάρχει λοιπόν μια μεγάλη ανάγκη για μια υποκειμενικότητα ανατρεπτική και δημιουργική που να τοποθετείται στην προοπτική της ανοικοδόμησης της «κανονικότητας» με βάση την αρχή της φροντίδας: φροντίδας για το σώμα των ατόμων, για το κοινωνικό σώμα και για την ανασύνθεση των διαστρωματώσεών του, και για το πολιτικό σώμα, υπεύθυνο τις τελευταίες δεκαετίες για το γεγονός ότι λεηλάτησε δικαιώματα που κατακτήθηκαν με προηγούμενους αγώνες.

Το ερώτημα που τίθεται είναι λοιπόν το εξής: πώς μπορεί να οικοδομηθεί μια νέα «κανονικότητα» υπό το πρίσμα της σημερινής κρίσης και της επείγουσας ανάγκης να αντιμετωπιστούν οι άλλες κρίσεις, η οικολογική και η κοινωνική, που προκαλούν περισσότερα θύματα από την τρέχουσα, με μια προοπτική που θα βασίζεται στις σχέσεις και τη φροντίδα; Θέλω να υπογραμμίσω ένα κομβικό σημείο που εντελώς ιδιαίτερα έφερε στο προσκήνιο ο συναγερμός για τον κορωναϊό: εκείνο της αναγκαιότητας μιας αφήγησης σχετικά με το πλεόνασμα.

Αφήγηση για το πλεόνασμα και τις σχέσεις που (ανα)παράγουν τα κοινά

Η λέξη πλεόνασμα (ridondanza) είναι συνδεδεμένη γενικά με πλεονάζοντα στοιχεία συστημάτων που δεν προσφέρουν χρησιμότητα. Για παράδειγμα, το πλεόνασμα, οι εφεδρείες προσωπικού, που υπόκεινται σε απολύσεις κατά τις αναδιαρθρώσεις, προκειμένου να επιτευχθεί οικονομική αποδοτικότητα, ονομάζονται ακριβώς redundancies στα αγγλικά. Ωστόσο, σύμφωνα με άλλες λογικές, που σχετίζονται με τη φροντίδα του κοινωνικού σώματος και των μεμονωμένων σωμάτων, το πλεόνασμα, οι εφεδρείες, μάς επιτρέπουν όχι μόνο να αντιμετωπίζουμε την κανονικότητα με λιγότερο στρες (συμβάλλοντας στην ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος των ατόμων), αλλά και να αντιμετωπίζουμε τις πάσης φύσεως κρίσεις με πολύ περισσότερη ηρεμία.

Με το πλεόνασμα ανθρώπων και στοιχείων, που περισσεύουν σύμφωνα με την αποκλειστική λογική του κέρδους, παράγεται μεγαλύτερη ευελιξία από εκείνη που μετράται με τις οικονομικές και λογιστικές λογικές, επειδή αυξάνεται η ανθεκτικότητα των συστημάτων. Τα συστήματα με μεγαλύτερο πλεόνασμα μπορούν επίσης να έχουν αυξημένη δημιουργική ικανότητα, να εδραιώνουν μεγαλύτερα και πιο πυκνά δίκτυα συνεργασιών και, όταν υπάρχει ανάγκη, να τα κινητοποιούν πιο αποτελεσματικά. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τα ιεραρχικά γραφειοκρατικά μοντέλα ελέγχου, όπου οι θέσεις εργασίας είναι σταθερά καθορισμένες, με ελάχιστο πλεόνασμα και με ελάχιστη ευελιξία μη οικονομικής τάξης.

Στην παρούσα κρίση, το πλεόνασμα δημιουργείται χάρη στη συμμετοχή πολλών σε δίκτυα αλληλεγγύης, από τις συλλογικότητες των πολυκατοικιών που οργανώνονται για να κάνουν τα ψώνια για τους ηλικιωμένους, μέχρι την ταυτόχρονη ανάληψη πολλών καθηκόντων (multitasking) των εργαζόμενων στον τομέα της υγείας, οι οποίοι δεν θεωρούν ότι πρέπει να αγκυλώνονται άκαμπτα στα καθήκοντά τους. Οι σχέσεις και οι δραστηριότητες που (ανα)παράγουν τα κοινά (commoning), και οι οποίες ακολουθούν γενικά τις στιγμές κρίσης, είναι το σημάδι ότι το κοινωνικό σώμα έχει ανάγκη το πλεόνασμα.

Σε μία κλίμακα υψηλότερη από τις επί μέρους παραγωγικές πραγματικότητες, και αποκλειστικά και μόνον από αυτές, το κομβικό ζήτημα του πλεονάσματος σημαίνει επίσης άλλα δύο πράγματα. Κατά πρώτο λόγο, την αναγκαιότητα για ένα ελάχιστο εισόδημα για όλους, δηλαδή έναν κοινωνικό αλγόριθμο, έναν αυτόματο μηχανισμό, που να στοχεύει στην αντιμετώπιση των αρνητικών επιπτώσεων οποιασδήποτε πιθανής κρίσης (στον τομέα της υγείας, του περιβάλλοντος, κ.λπ.) που υφίστανται οι πιο αδύναμες περιπτώσεις ατόμων, οι οποίες έρχονται κατά καιρούς στο προσκήνιο ανάλογα με το είδος της έκτακτης ανάγκης και της κοινωνικής και εδαφικής κατανομής των επιπτώσεών της.

Στα μάτια της νεοφιλελεύθερης λογικής και πολλών μακροπαράσιτων, ένα τέτοιο εισόδημα ανεξάρτητο από την αναζήτηση εργασίας είναι συνώνυμο της σπατάλης των πόρων. Εντούτοις, σε μια προοπτική διαχείρισης της κρίσης, ένα τέτοιο εισόδημα είναι απαραίτητο όχι μόνο για τη διαχείριση μιας νέας κανονικότητας με περισσότερη ηρεμία, λιγότερο άγχος και περισσότερους πόρους για να επενδύσουμε σε ένα νέο κύμα δημιουργίας κοινών που θα επιτρέπει μια ανασύνταξη, αλλά και σε περίπτωση νέων καταστάσεων έκτακτης ανάγκης, για να γνωρίζουμε από την πρώτη στιγμή ότι, τουλάχιστον σε κάποιο βαθμό, όλοι είναι προστατευμένοι.

Τέλος, είναι επίσης απαραίτητο να σκεφτούμε το πλεόνασμα ως αξίωμα ανοίγματος της πολιτικής στην πολλαπλή συμμετοχή που πρέπει να ενισχυθεί και να προωθηθεί. Η συμμετοχή εδώ νοείται όχι μόνο ως μια απλή στιγμή διαβούλευσης, αλλά ως συστατική δύναμη του σχετίζεσθαι που μετατρέπει ολοένα και περισσότερες ιεραρχίες ελέγχου σε συμμετοχικά πολυεπίπεδα συστήματα, όπου εφαρμόζεται η αρχή της επικουρικής υποστήριξης.

Μπορεί αυτή η κρίση να βελτιώσει κάτι;

Η τρέχουσα κρίση της δημόσιας υγείας μάς έχει θέσει μπροστά στην κρίσιμη σημασία τού να είμαστε προσεκτικοί στις σχέσεις. Ταυτόχρονα, μας επεσήμανε πώς ο νεοφιλελευθερισμός έχει αυξήσει την ευαλωτότητα των διαχωρισμένων σωμάτων των μεμονωμένων ατόμων και του διαστρωματωμένου κοινωνικού σώματος εν γένει. Μας έκανε να αποδεχτούμε μια κάποια ορθολογικότητα συμπεριφορών πιο νηφάλιων και συμπεριφορών έγνοιας και φροντίδας προς τους εαυτούς μας και προς τους άλλους.

Αυτή η κρίση θα τελειώσει, αλλά δεν θα βελτιωθεί τίποτα αν, μετά την ήττα ενός μικροπαράσιτου, επιτρέψουμε στα μακροπαράσιτα να συνεχίσουν τη διαχείριση (governance) της ζωής μας, ίσως ακριβώς με τις ίδιες τεχνικές κοινωνικού ελέγχου, αυτές με τις οποίες πειραματίστηκαν για την καταπολέμηση των μικροπαράσιτων. Μια διαχείριση που προσβλέπει στη διαφύλαξη των σχέσεων πρέπει να βασίζεται στη φροντίδα και να επαναπροσδιορίζει την κοινωνικότητά μας και την παραγωγικότητά μας βασιζόμενες ακριβώς πάνω σε αυτήν: την φροντίδα.



Φωτογραφία: «Η σωστή απόσταση»: λάδι και άμμος σε καμβά. Ζωγραφική από την Valeria Cademartori


πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Zero Hedge,, /24/ 03/2020
Authored by Paul Joseph Watson via Summit News,

[Μήνυμα εξαιρετικής σημασίας για τον ελληνισμό , το κατωτέρω δημοσίευμα αξιώνει την ιδιαίτερη προσοχή και αντίδραση των κυβερνώντων και υπευθύνων για την ασφάλεια και επιβίωση της χώρας, αφού ουσιαστικά αποκαλύπτει ότι η κυβέρνηση της κ. Μέρκελ, με την πολιτική ασύλου που συνεχίζει, ουσιαστικά ενισχύει την επιχείρηση Ερντογάν στα ελληνικά σύνορα και διαψεύδει τις διακηρύξεις των Βρυξελλών περί « ευρωπαϊκών συνόρων», «αλληλεγγύης» και φράγματος Frontex.]

Μετάφραση/ Εσαγωγή: Μ. Στυλιανού

Η Γερμανία έκλεισε τα σύνορά της σε επισκέπτες από την Ευρώπη λόγω του κορωνοϊού, αλλά σε μετανάστες από την Μέση Ανατολή και την Αφρική επιτρέπει πάντοτε την είσοδο.

Με την εξαίρεση πολιτών τη Γαλλίας, του Λουξεμβούργου κι της Ελβετίας που παρέχουν βασικές υπηρεσίες, οι γερμανικές αρχές έκλεισαν τα σύνορα της χώρας σε όλους τους ξένους υπηκόους την περασμένη εβδομάδα.

Εντούτοις, όπως δήλωσε ο υπουργός των Εσωτερικών, οι αποκαλούμενοι «αιτούντες άσυλο», (χαρακτηρισμός που βασικά περιλαμβάνει οικονομικούς μετανάστες από την Μέση Ανατολή και την Αφρική), είναι πάντοτε ευπρόσδεκτοι. «Στα εξωτερικά σύνορα της Γερμανίας στην Ε.Ε. (λιμένες και αεροδρόμια) δεν υπήρξε αλλαγή στην διαδικασία (ασύλου), δήλωσε ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εσωτερικών Γιούνγκε Φράϊχάϊτ

Αυτό σημαίνει ότι οι Ευρωπαίοι, που προηγουμένως είχαν το δικαίωμα να εισέλθουν στην Γερμανία, αντιμετωπίζονται σαν πολίτες δεύτερης κατηγορίας σε σύγκριση με μετανάστες από χώρες του τρίτου κόσμου, οι οποίοι φτάνει να προφέρουν την λέξη «άσυλο» για να γίνουν δεκτοί στην Γερμανία, και να εξασφαλίσουν την εξέταση των αιτημάτων τους, ακόμη και μέσα στην κρίση μιας παγκόσμιας φονικής πανδημίας.

Στην πράξη αυτό σημαίνει ότι εάν ένας μετανάστης καταφέρει να περάσει παράνομα στην Ζώνη Σένγκεν, μέσω Ιταλίας ή Ελλάδας, και φτάσει στην Γαλλία ή την Ελβετία, μπορεί πάντοτε να ζητήσει άσυλο στην Γερμανία και έτσι πρέπει να του επιτραπεί να διασχίσει αυτές τις χώρες, ώστε να μπορέσει να ζητήσει επίσημα το άσυλό του στην γερμανική επικράτεια», αναφέρει η Voice of Europe.

΄Ιδια είναι η κατάσταση και στην Σουηδία, όπου αυτοί που ζητούν άσυλο θα εξακολουθούν να εξετάζονται και να γίνονται δεκτοί να μείνουν στην χώρα παρά την κρίση τη πανδημίας.

Λαμβανομένου υπ΄όψιν ότι μετανάστες στην Γερμανία ήδη προκάλεσαν ταραχές και ύψωσαν σημαίες των τζιχαντιστών σφαγέων της Συρίας, όταν τους ανακοινώθηκε ότι το στρατόπεδό τους πρέπει να τεθεί σε καραντίνα, διερωτάται κανείς εάν οι νέο-αφικνούμενοι θα συμμορφωθούν στους κανόνες του αυτοπεριορισμού λόγω της πανδημίας.

Όπως επισημαίνει η έγκυρη ηλεκτρονική εφημερίδα Breitbart , απόπειρες να επιβληθεί η καραντίνα σε περιοχές του Παρισιού με πυκνή παρουσία μεταναστών αποδεικνύονται «αδύνατες», επειδή οι μετανάστες αγνοούν τον νόμο και συγκεντρώνονται σε μέγα πλήθος εάν βρεθούν αντιμέτωποι με την αστυνομία. Οι αρχές δεν μπορούν να μοιράσουν πρόστιμα στους μετανάστες γιατί φοβούνται βίαιη «αντίδραση».



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου