Articles by "Αρθρογραφία"

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αρθρογραφία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ακτιβιστής στις 0

Οι ΗΠΑ προσπαθούν να κυριαρχήσουν στον παγκόσμιο ενεργειακό τομέα και να ελέγξουν τις οδούς μέσω των οποίων η ενέργεια παραδίδεται στους παγκόσμιους πελάτες.

Αυτή η κατηγορία διατυπώνεται από τον Υπουργό Εξωτερικών της Ρωσίας Λαβρόφ σε συνέντευξή του στο δίκτυο μέσων ενημέρωσης TV BRICS. Η συνέντευξη θίγει επίσης και άλλες πτυχές. Τα αποσπάσματα της συνέντευξης που δημοσιεύονται παρακάτω αφορούν μόνο ενεργειακά ζητήματα (η έμφαση δική μας):

Έτσι, έχουν αναδυθεί πολλαπλά κέντρα ταχείας οικονομικής ανάπτυξης, ισχύος και οικονομικής και πολιτικής επιρροής. Ο κόσμος αναδιαμορφώνεται μέσω του ανταγωνισμού. Η Δύση διστάζει να εγκαταλείψει τις πρώην κυρίαρχες θέσεις της.

Επιπλέον, με την έλευση της κυβέρνησης Τραμπ, αυτός ο αγώνας για τον περιορισμό των ανταγωνιστών έχει γίνει ιδιαίτερα προφανής και σαφής. Πράγματι, η κυβέρνηση Τραμπ διακηρύσσει ανοιχτά τη φιλοδοξία της να κυριαρχήσει στον ενεργειακό τομέα και να αξιοποιήσει τους ανταγωνιστές της.

Κατάφωρα άδικες μέθοδοι χρησιμοποιούνται εναντίον μας: οι δραστηριότητες ρωσικών πετρελαϊκών εταιρειών όπως η Lukoil και η Rosneft απαγορεύονται και υπάρχουν προσπάθειες να υπαγορευτεί και να περιοριστεί το εμπόριο, η επενδυτική συνεργασία και οι στρατιωτικοτεχνικοί δεσμοί της Ρωσίας με τους κύριους στρατηγικούς μας εταίρους, συμπεριλαμβανομένης της Ινδίας, καθώς και άλλων κρατών BRICS.
...
Όλες αυτές οι γεωπολιτικές αντιπαραθέσεις, μαζί με τις προσπάθειες εκτροχιασμού της αντικειμενικής πορείας της ιστορίας, επηρεάζουν αναπόφευκτα τις διμερείς σχέσεις. Δεν θα τις αναφέρω όλες. Αυτές περιλαμβάνουν κυρώσεις, τον λεγόμενο «σκιώδη στόλο» που επινόησε η Δύση, προσπάθειες κράτησης πλοίων με στρατιωτική βία στην ανοιχτή θάλασσα, κατά κατάφωρη παραβίαση της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας, και πολλά άλλα. Οι δασμοί που επιβάλλονται για την αγορά πετρελαίου ή φυσικού αερίου από ορισμένους προμηθευτές έχουν πλέον γίνει συνηθισμένοι.
...
Μας λένε ότι το πρόβλημα της Ουκρανίας πρέπει να επιλυθεί. Στο Άνκορατζ, αποδεχτήκαμε την πρόταση των ΗΠΑ. Αν την θεωρήσουμε «σαν άνθρωπο», σημαίνει ότι την πρότειναν και συμφωνήσαμε, άρα το πρόβλημα πρέπει να επιλυθεί. ...

Μέχρι στιγμής, η πραγματικότητα είναι ακριβώς το αντίθετο: επιβάλλονται νέες κυρώσεις, διεξάγεται «πόλεμος» κατά των δεξαμενόπλοιων στην ανοιχτή θάλασσα, κατά παράβαση της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας. Προσπαθούν να απαγορεύσουν στην Ινδία και στους άλλους εταίρους μας να αγοράζουν φθηνούς, προσιτούς ρωσικούς ενεργειακούς πόρους (η Ευρώπη έχει απαγορευτεί εδώ και καιρό) και τους αναγκάζουν να αγοράζουν αμερικανικό LNG σε εξωφρενικές τιμές. Αυτό σημαίνει ότι οι Αμερικανοί έχουν θέσει ως στόχο την επίτευξη οικονομικής κυριαρχίας.

Επιπλέον, ενώ φαινομενικά έκαναν μια πρόταση σχετικά με την Ουκρανία και ήμασταν έτοιμοι να την αποδεχτούμε (τώρα δεν είναι), δεν βλέπουμε κανένα λαμπρό μέλλον ούτε στον οικονομικό τομέα. Οι Αμερικανοί θέλουν να πάρουν τον έλεγχο όλων των οδών για την παροχή ενεργειακών πόρων στις κορυφαίες χώρες του κόσμου και σε όλες τις ηπείρους. Στην ευρωπαϊκή ήπειρο, έχουν στο νου τους τον Nord Stream, ο οποίος ανατινάχθηκε πριν από τρία χρόνια, το ουκρανικό σύστημα μεταφοράς φυσικού αερίου και τον TurkStream.

Αυτό καταδεικνύει ότι ο στόχος των ΗΠΑ – να κυριαρχήσουν στην παγκόσμια οικονομία – επιτυγχάνεται με τη χρήση ενός αρκετά μεγάλου αριθμού καταναγκαστικών μέτρων που είναι ασύμβατα με τον θεμιτό ανταγωνισμό. Δασμοί, κυρώσεις, άμεσες απαγορεύσεις, απαγόρευση σε ορισμένους να συνεργάζονται με άλλους – πρέπει να λάβουμε όλα αυτά υπόψη.

Ένα άρθρο των NY Times που δημοσιεύθηκε σήμερα σχετικά με την πετρελαϊκή αρπαγή του Τραμπ στη Βενεζουέλα, αναφέρει, εν μέρει, ένα παρόμοιο σημείο ( αρχειοθετημένο ):

Στην Κίνα, μια εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών δήλωσε τον περασμένο μήνα ότι ο κ. Τραμπ «εκφοβίζει» τη Βενεζουέλα για να εγκαταλείψει το πετρέλαιό της. Η Ισπανία ενώθηκε με πέντε χώρες της Λατινικής Αμερικής, συμπεριλαμβανομένου του Μεξικού και της Βραζιλίας, καταδικάζοντας την «εξωτερική σφετερισμό» των φυσικών πόρων της Βενεζουέλας ως παράνομη.

Ο κ. Τραμπ προσπάθησε να ανατρέψει τα δεδομένα, κατηγορώντας τη Βενεζουέλα ότι «μας πήρε το πετρέλαιό μας» και «έκλεψε τα περιουσιακά μας στοιχεία» το 2007, όταν αύξησε τον κρατικό έλεγχο στην πετρελαϊκή της βιομηχανία και ανάγκασε δύο από τις τρεις αμερικανικές εταιρείες που δραστηριοποιούνται στη χώρα να εγκαταλείψουν τα έργα τους με σημαντικό κόστος.

Δεν είναι σαφές εάν αυτό είναι το πραγματικό κίνητρο του κ. Τραμπ. Έχει επικαλεστεί το δικαίωμα των ΗΠΑ να «παίρνουν το πετρέλαιο» από άλλες χώρες, από το Ιράκ μέχρι τη Συρία και τη Λιβύη, αν και δεν το έχει κάνει στο παρελθόν.

Αυτή είναι μια απότομη ρήξη με δεκαετίες προηγούμενου,...

Μια στρατηγική υψηλού gambit για τον έλεγχο της παγκόσμιας ενέργειας δεν πέφτει από τον ουρανό:

  • Πού είναι το έγγραφο πολιτικής που έχει καθορίσει τα σχέδια για να γίνει αυτό;
  • Ποιος το έχει γράψει;
  • Ποιος είναι ο υπεύθυνος στον Λευκό Οίκο που καθοδηγεί αυτή τη στρατηγική;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

από τον Alfredo Jalife-Rahme

Το σκάνδαλο Epstein δεν έχει τελειώσει την αποκάλυψη των μυστικών του. Ενώ έχει αποδειχθεί ότι ο σεξουαλικός παραβάτης εργάστηκε για τη Μοσάντ από την υπόθεση Ιράν-Κόντρα και για την οικογένεια Ρότσιλντ για τουλάχιστον δεκαπέντε χρόνια, οι υπηρεσίες που παρείχε και ο εκβιασμός που πραγματοποίησε μόλις τώρα αρχίζουν να έρχονται στο φως.

Παρακολούθησα στενά το αηδιαστικό σκάνδαλο γύρω από τον Ισραηλινό παιδεραστή Τζέφρι Έπσταϊν, το οποίο αποκαλύφθηκε το 2019, στα ακόλουθα άρθρα:

1. Παιδοφιλία στο υψηλότερο επίπεδο με τον δισεκατομμυριούχο J. Epstein: Λευκός Οίκος-Παρθένοι Νήσοι-Ισραήλ1 2. «Υπόθεση Έπσταϊν» παιδοφιλίας στο υψηλότερο επίπεδο: παραίτηση του Ακόστα, Υπουργού Εργασίας του Τραμπ2.3 . Ο Πίτερ, ανιψιός του Τζορτζ Σόρος, στη «μαύρη λίστα» του παιδεραστή Έπσταϊν3.4 . Η αυτοκτονία του Έπσταϊν ωφελεί τον Τραμπ4.5 .
Ερωτισμός, κατασκοπεία, εκβιασμός και τραπεζικές συναλλαγές: ο άξονας των τραπεζών Epstein/Rothschild/ισραηλινών κυβερνοόπλων5 .

Η Χαζαρική αλληλεπίδραση μεταξύ του Επστάιν και του δικηγόρου του, Άλαν Ντέρσοβιτς, μέσω της ΜοσάντΤο 6 ήταν κοινή γνώση.

Πάντα υποψιαζόμουν ότι ο τρόπος λειτουργίας της «Μαμάς Ρόζα»7 στο Μεξικό, υπερασπιζόμενο ένθερμα από τον Χαζάρο Ενρίκε Κράουζε Κλάινμπορτ8 , συνδέθηκε με τον εκδοτικό οίκο Editorial Clío de Televisa, κάτι που αποκαλύφθηκε και τονίστηκε στα αηδιαστικά email του παιδεραστή Έπσταϊν.

Γιατί δεν με εξέπληξε καθόλου η τελευταία δημοσίευση email – 3,5 εκατομμυρίων σελίδων! – από τον αηδιαστικό φάκελο του τερατώδους Ισραηλινού παιδεραστή Έπσταϊν; Τίποτα νέο δεν έχει αποκαλυφθεί, εκτός από τις εκπληκτικές γεωπολιτικές επιπτώσεις του, στις οποίες συμμετείχε με την ευλογία της τράπεζας Ρότσιλντ, από την Ουκρανία μέχρι την Κίνα μέσω του Πακιστάν και της Ινδίας.

Ο μεγαλομανής Ισραηλινός παιδεραστής είχε καυχηθεί στον Πίτερ Θιλ, το μεγάλο αφεντικό της Παλαντίρ, ότι «εκπροσωπούσε» τους Ρότσιλντ περισσότερο από όσο θα μπορούσε κανείς να φανταστεί: « Όπως πιθανώς ήδη γνωρίζετε, εκπροσωπώ τους Ρότσιλντ. Ήλπιζα να βρω έναν τρόπο για την τράπεζα, η οποία διαχειρίζεται 160 δισεκατομμύρια δολάρια, να κάνει κάτι στον τομέα της τεχνολογίας ».

Το Bloomberg αποκάλυψε ότι η Ariane de Rothschild συναντήθηκε με τον Epstein αρκετές φορές μεταξύ 2013 και 2019 και ότι ο Ισραηλινός παιδεραστής σύστησε τον τραπεζικό όμιλο σε υψηλόβαθμα στελέχη του τραπεζικού και χρηματοπιστωτικού τομέα των ΗΠΑ.9 .

Αφού ζήτησε το βίντεό της «με τα κορίτσια», η Ariane de Rothschild, ικανοποιημένη, πλήρωσε 25 εκατομμύρια δολάρια στον Epstein μέσω της Southern Trust Company, με έδρα τις Παρθένες Νήσους (πιθανώς τις Βρετανικές Παρθένες Νήσους, παρόλο που ο Epstein λειτουργούσε στις Αμερικανικές Παρθένες Νήσους), για τις «συμβουλές» του.10 .

Σε ένα από τα γραφεία του Έπσταϊν βρέθηκε ολόκληρο το Βαβυλωνιακό Ταλμούδ, το οποίο η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, χαρακτήρισε «αντιπροσωπευτικό των ευρωπαϊκών αξιών».11. Πολλοί αναλυτές πιστεύουν ότι η Ατζέντα 2030/WOKE είναι εμπνευσμένη από το Βαβυλωνιακό Ταλμούδ, το οποίο δέχεται «έξι σεξουαλικές κατηγορίες».12 .

Ο Kirill Dmitriev, στον οποίο είχε ανατεθεί η διαπραγμάτευση εκ μέρους του Προέδρου Πούτιν με τους απεσταλμένους του Τραμπ, τον γαμπρό του Jared Kushner και τον κτηματομεσίτη Steve Witkoff, κατήγγειλε το γεγονός ότι «ο σεξουαλικός αρπακτικός Epstein και η «σατανική κλίκα» του εκμεταλλεύτηκαν το πραξικόπημα στην Ουκρανία », ένας ισχυρισμός που περιγράφεται λεπτομερώς στις επιστολές του Epstein προς τη Γαλλίδα τραπεζίτη Ariane de Rothschild του ομίλου Edmond de Rothschild.13 : «Η εξέγερση στην Ουκρανία θα πρέπει να προσφέρει πολλές ευκαιρίες»14 .

Από τον Πούτιν μέχρι τον Ντμίτριεφ, η ρωσική ελίτ ορίζει την ισραηλινή ομάδα Ρότσιλντ/Έπσταϊν/Ζελένσκι ως συνδεδεμένη με την αίρεση Χαμπάντ Λουμπάβιτς.15 .

Γιατί είναι τόσο διαδεδομένο το επίθετο «σατανικός» σε σχέση με την παρακμιακή Δύση; Ο Πούτιν έχει δηλώσει ότι « η Δύση κυβερνάται από σατανικούς Εβραίους παιδεραστές» που «θέλουν να ομαλοποιήσουν την παιδεραστία».16 .

Σε έναν από τους μετα-ψυχο-ψυχοπολιτικούς δεσμούς του, ο Έπσταϊν θεωρούσε τον Πακιστανό ηγέτη Ιμράν Καν «την απόλυτη απειλή», πολύ περισσότερο από «τον Πούτιν στη Ρωσία, τον Σι στην Κίνα και τον Χαμενεΐ στο Ιράν».17 » και περιέγραψε την κινεζική κυβέρνηση ως «μια ομάδα αγροτών»18 .

Οι ανεξίτηλοι δεσμοί μεταξύ της τράπεζας Rothschild και του υποτελούς της στη Νέα Υόρκη, Epstein, ήταν γνωστοί, αλλά αυτό που ήταν άγνωστο ήταν η μετα-γεωπολιτική τους εμβέλεια.

Μετάφραση από τη Μαρία Πουμιέ

Πηγή: La Jornada (Μεξικό) μέσω Voltaire Network








1.« Pedofilia cupular del multimillonario J. Epstein: Casa Blanca – Παρθένοι Νήσοι – Ισραήλ », Alfredo Jalife-Rahme, Sputnik , 12 Ιουλίου 2019.

2.“ Caso Epstein” de pedofilia cupular: renuncia Acosta, Secretario del Trabajo de Trump ”, Alfredo Jalife-Rahme, La Jornada , 14 Ιουλίου 2019.

3. Peter , sobrino de George Soros, en la 'lista negra' del pedófilo Epstein , Alfredo Jalife-Rahme, Sputnik , 19 Ιουλίου 2019.

4. « Η αυτοκτονία του Έπσταϊν ωφέλησε τον Τραμπ », Alfredo Jalife-Rahme, La Jornada , 11 Αυγούστου 2019.

6. « @ShaykhSulaiman », Σουλεϊμάν Αχμέτ, X , 3 Φεβρουαρίου 2026.

7. “ Sexoescándalos politizados: Israel, Mossad y Harvey Weinstein controlan Hollywood ”, Alfredo Jalife-Rahme, La Jornada , 19 Νοεμβρίου 2017.

8. “ @lbrglobal ”, León Barrena Rodríguez & Partners LLP, X , 1 Φεβρουαρίου 2026.

9. « Ο Έπσταϊν καυχήθηκε στον Πίτερ Θιλ ότι «εκπροσωπεί» τους Ρότσιλντ », Geopolitics Prime | Ενημερώσεις αρχείων Έπσταϊν, Telegram .

10. « @MyLordBebo », Λόρδος Μπέμπο, X , 2 Φεβρουαρίου 2026.

11. « Η Γερμανική ρωσόφοβη Ursula von der Leyen εγκαταλείπει την Ευρώπη στον Τραμπ και ευνοεί το Ισραήλ », του Alfredo Jalife-Rahme, Μετάφραση Maria Poumier, La Jornada (Μεξικό), Voltaire Network , 1 Αυγούστου 2025.

12. « Quantos géneros sexes admittede el Talmud », Grok , Consultado el 7 de Febrero de 2026.


16. « @Jvnior », Jvnior, X , 2 Φεβρουαρίου 2026.

17. « @A_M_R_M1 », Η Μέση Ανατολή, X , 3 Φεβρουαρίου 2026.

18. « @RTSG_News », RTSG News, X, 3 Φεβρουαρίου 2026.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

από τον Messaoud B. / reseauinternational 

Η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν πρόκειται να μας αντικαταστήσει. Θα μας πνίξει.

Γνωστικός πληθωρισμός

Η Μαρί ανοίγει το λογισμικό αναφορών της στις 8:47 π.μ. Χθες, η πενταμελής ομάδα της παρήγαγε δώδεκα εβδομαδιαίες αναλύσεις. Σήμερα, με την Τεχνητή Νοημοσύνη, παράγουν εβδομήντα δύο. Ίδια προθεσμία. Ίδιο προσωπικό. Έξι φορές περισσότερα έγγραφα προς εξέταση. Έλεγχος. Υπογραφή.

Στις 2:30 μ.μ., ξαναδιαβάζει το συμπέρασμα για τρίτη φορά. Οι λέξεις χορεύουν. Ξέρει ότι πρέπει να υπολογίσει ξανά τους αριθμούς. Το υπογράφει ούτως ή άλλως. Δεν έχει χρόνο να το δυσπιστήσει.

Οι εταιρείες έχουν επενδύσει σημαντικά στον αυτοματισμό. Ως αποτέλεσμα, οι εργαζόμενοι πλέον αφιερώνουν περισσότερες από έντεκα ώρες την εβδομάδα αναζητώντας πληροφορίες μεταξύ κατακερματισμένων συστημάτων, ελέγχοντας τι έχει παράγει η μηχανή και ζυγίζοντας μεταξύ πλατφορμών που δεν επικοινωνούν.

Αυτή δεν είναι η υποσχεμένη παραγωγικότητα. Είναι μια νέα μορφή αόρατης εργασίας.

Αυτό ονομάζεται γκρίζα εργασία — το είδος της εργασίας που δεν εμφανίζεται σε κανένα οργανόγραμμα αλλά είναι πραγματικά εξαντλητική.

« Όσο περισσότερο χρησιμοποιώ την Τεχνητή Νοημοσύνη, τόσο λιγότερο νιώθω την ανάγκη να λύνω προβλήματα μόνος μου. Είναι σαν να χάνω την ικανότητά μου να σκέφτομαι κριτικά. »

Αυτή η μαρτυρία προέρχεται από μια μελέτη που διεξήχθη με 666 επαγγελματίες. Είναι ανώνυμη, όπως οι περισσότερες ομολογίες αυτού του είδους. Είναι μεταξύ 25 και 35 ετών, χρησιμοποιεί Τεχνητή Νοημοσύνη κάθε μέρα και αρχίζει να νιώθει τον εγκέφαλό του να παρακάμπτει τις απαραίτητες διαδικασίες σκέψης.

Γιατί να ασχοληθούμε; Η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι ταχύτερη. Πιο ομαλή. Πιο καθαρή.

Εκτός του ότι κάτι εξαφανίζεται ανάμεσα στο αίτημα και την απάντηση. Μια τριβή. Μια βραδύτητα. Αυτό που παλιά ονομάζαμε κατανόηση.

Μια ομάδα ερευνητών παρατήρησε αυτό το φαινόμενο χρησιμοποιώντας μαγνητική τομογραφία. Οι συμμετέχοντες που έγραφαν με το ChatGPT εμφάνισαν μειωμένη νευρωνική συνδεσιμότητα σε περιοχές που συνδέονται με τη μνήμη και τη δημιουργικότητα. Η απόδοσή τους ήταν σταθερή. Ο εγκέφαλός τους είχε αποσυνδεθεί. Ενώ γράφονταν το κείμενο, αποσυνδέθηκαν.

Δεν είναι κατάρρευση. Είναι προσαρμογή.

Ο μυς της διάκρισης ατροφεί όταν χρησιμοποιείται λιγότερο. Σαν ένα πόδι σε γύψο.

Αυτό είναι που κανείς δεν είδε να έρχεται.

Η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν αντικαθιστά την ανθρώπινη εργασία — την πολλαπλασιάζει.

Ένας υπάλληλος παράγει εκατό αναφορές ενώ παλιά έφτιαχνε δέκα. Αλλά εξακολουθεί να χρειάζεται ένας άνθρωπος για να τις διαβάσει. Για να τις ελέγξει. Για να τις συγκρίνει. Για να τις ερμηνεύσει. Για να τις υπογράψει. Για να αναλάβει την ευθύνη.

Η παραγωγή έχει γίνει σχεδόν άπειρη. Η ικανότητα κρίσης παραμένει ακριβώς η ίδια. Βιολογική.

Το αποτέλεσμα: μια εκρηκτική ασυμμετρία. Η παραγωγή ξεχειλίζει, η κρίση γίνεται κορεσμένη. Οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται πλέον — μόνο επικυρώνονται.


Ο μηχανισμός του πληθωρισμού αποφάσεων

Το φαινόμενο δεν περιορίζεται στα γραφεία αναφοράς.

Σε μια δικηγορική εταιρεία στο Παρίσι, ένας συνεργάτης περιγράφει τη νέα ρουτίνα: Η Τεχνητή Νοημοσύνη δημιουργεί τα πρώτα σχέδια συμβάσεων, νομικών υπομνημάτων και αναλύσεων νομολογίας. Ο χρόνος παραγωγής μειώνεται κατακόρυφα. Ο χρόνος αναθεώρησης εκτοξεύεται στα ύψη.

« Παλιότερα, ήξερα τι υπέγραφα επειδή το είχα γράψει. Τώρα, υπογράφω ό,τι έχει γράψει το μηχάνημα και πρέπει να αποδείξω ότι το έλεγξα . »

Περνά τα βράδια του ξαναδιαβάζοντας έγγραφα που δεν παρήγαγε ο ίδιος, αναζητώντας λάθη στη συλλογιστική που δεν κατασκεύασε.

Η εξειδίκευσή του δεν έχει εξαφανιστεί. Έχει μετατοπιστεί — από τη δημιουργία στην επικύρωση, από το ορατό έργο στο αόρατο έργο.

Η λογική είναι αδιαμφισβήτητη. Μια διεθνής μελέτη που δημοσιεύθηκε πριν από λίγα χρόνια προέβλεψε ότι σχεδόν το 50% των εργαζομένων θα χρειαζόταν επανεκπαίδευση. Ορίστε. Αυτό που δεν μετράει η μελέτη είναι ότι αυτή η «επανεκπαίδευση» συνίσταται κυρίως στην εκμάθηση του ταχύτερου ελέγχου των πραγμάτων. Στην ανάπτυξη ενός είδους μόνιμης επαγγελματικής δυσπιστίας απέναντι στα δικά του εργαλεία.

Η γκρίζα εργασία δεν είναι ορατή στους ισολογισμούς. Δεν παράγει άμεση αξία. Διαβρώνει.

Το ίδιο μοτίβο ισχύει και στα τμήματα Ανθρώπινου Δυναμικού.

Η Τεχνητή Νοημοσύνη ταξινομεί τα βιογραφικά σημειώματα, δημιουργεί λίστες επιλογής και γράφει περιγραφές θέσεων εργασίας. Οι υπεύθυνοι προσλήψεων γίνονται επικυρωτές αλγοριθμικών επιλογών. Αφιερώνουν λιγότερο χρόνο με τους υποψηφίους και περισσότερο χρόνο επαληθεύοντας ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν έχει απορρίψει ένα άτυπο αλλά σχετικό προφίλ.

Η υπόσχεση ήταν: λιγότερη γραφειοκρατία, περισσότερη ανθρώπινη αλληλεπίδραση. Η πραγματικότητα: λιγότερη ανθρώπινη εμπλοκή στη διαδικασία επιλογής, περισσότερη γραφειοκρατία στην επαλήθευση.

Το χειρότερο; Αυτός ο πληθωρισμός είναι ανυπολόγιστος.

Οι δείκτες απόδοσης δείχνουν την παραγωγικότητα που παράγεται. Κανένας δείκτης δεν μετρά την κόπωση επικύρωσης, τη διάβρωση της κρίσης ή το γνωστικό κόστος της επίμονης δυσπιστίας.

Η Μαρί, η δικηγόρος, η στρατολόγος — παράγουν περισσότερα, ορατά. Καταλαβαίνουν λιγότερα, αόρατα.

Και το σύστημα επιταχύνθηκε χωρίς να περιμένει τη συγκατάθεσή τους.


Η απώλεια σημάτων ικανότητας

Όταν όλοι μπορούν να παράγουν ένα τέλειο έγγραφο, κανείς δεν μπορεί να αποδείξει ότι όντως σκέφτηκε οτιδήποτε. Αυτό είναι το νέο παράδοξο των γραφείων με την υποστήριξη της Τεχνητής Νοημοσύνης.

Προηγουμένως, η ποιότητα της γραφής σηματοδοτούσε την ποιότητα της σκέψης. Μια καλά δομημένη ανάλυση, ένα τεκμηριωμένο επιχείρημα, μια ακριβής διατύπωση—αυτοί οι δείκτες επέτρεπαν σε κάποιον να εντοπίσει ικανά άτομα. Ήταν ατελείς, αλλά λειτουργικοί.

Σήμερα, μια καλά βαθμονομημένη προτροπή παράγει σε τριάντα δευτερόλεπτα αυτό που παλαιότερα χρειαζόταν τρεις ώρες σκέψης. Το αποτέλεσμα είναι καθαρό. Συχνά είναι ακόμη καλύτερο από αυτό που θα μπορούσε να είχε παράγει ο μέσος εργαζόμενος μόνος του. Αλλά είναι αδιαχώριστο από την εργασία ενός ικανού ατόμου - ή ενός ανίκανου.

Ένας διευθυντής σε μια μεγάλη τράπεζα περιγράφει την κατάσταση:

« Λαμβάνω άψογες αναφορές. Παλιότερα, μπορούσα να καταλάβω ποιος γνώριζε το θέμα του διαβάζοντας ανάμεσα στις γραμμές. Τώρα, όλοι γράφουν καλά. Δεν ξέρω πια ποιος καταλαβαίνει πραγματικά . »

Άρχισε να οργανώνει συστηματικές προφορικές συνεντεύξεις. Όχι για να αξιολογήσει. Για να επαληθεύσει.


Η δυσπιστία έχει γίνει πρωτόκολλο.

Τα παλιά σημάδια εξασθενούν. Αυτό που απομένει είναι αόρατες δεξιότητες: η ικανότητα να θέτεις τις σωστές ερωτήσεις, η κριτική σκέψη, η κρίση σε μια δεδομένη κατάσταση, η διαίσθηση που χτίζεται μέσα από την εμπειρία και η ανάληψη ευθύνης.

Αλλά αυτές οι ιδιότητες δεν μπορούν να διαβαστούν σε ένα PDF. Δεν μπορούν να αξιολογηθούν με KPI. Δεν μπορούν να αυτοματοποιηθούν.


Καθίστανται μη ανιχνεύσιμα σε μια τυποποιημένη ροή παραγωγής.

Το αποτέλεσμα: μια σιωπηλή κρίση νομιμότητας.

Όσοι είναι ικανοί δεν μπορούν πλέον να αποδείξουν την αξία τους. Οι άλλοι δεν μπορούν πλέον να αναγνωριστούν.


Η επαγγελματική εμπιστοσύνη διαβρώνεται όχι μέσω της προδοσίας, αλλά μέσω της δυσδιάκριτης φύσης.

Μπαίνουμε σε μια εποχή όπου η αμφιβολία είναι ο κανόνας. Όπου κάθε έγγραφο εγείρει το ίδιο ερώτημα:


Σκέφτηκε ο ίδιος αυτή την ιδέα ή μήπως έφταιγε η Τεχνητή Νοημοσύνη;

Και αυτή η ερώτηση, που επαναλαμβάνεται εκατό φορές την ημέρα, είναι πιο εξαντλητική από ένα υπερβολικό φόρτο εργασίας.
Ανθρώπινος κορεσμός

Η Μαρί κλείνει τον υπολογιστή της στις 7:23 μ.μ.

Παρήγαγε το ισοδύναμο τριών ημερών εργασίας από δύο χρόνια πριν. Δεν θυμάται το περιεχόμενο της τελευταίας υπογεγραμμένης έκθεσης. Ξέρει μόνο ότι ήταν συμβατή. Ότι πέρασε τους αυτοματοποιημένους ελέγχους. Ότι την ενέκρινε χωρίς να τη διαβάσει πραγματικά.

Δεν πρόκειται για κρίση τεχνητής νοημοσύνης. Είναι μια κρίση ανθρώπινης τριβής.


Η τεχνολογία έχει εξαλείψει την αργοπορία που μας ανάγκαζε να κατανοήσουμε. Σε αντάλλαγμα, μας προσφέρει ένα αόρατο νοητικό βάρος, μια μόνιμη δυσπιστία και τη βεβαιότητα ότι παράγουμε περισσότερα από όσα μπορούμε να κρίνουμε.

Ορισμένες ομάδες αρχίζουν να επιβάλλουν «ημέρες χωρίς τεχνητή νοημοσύνη». Όχι για να επιστρέψουν τα πράγματα στο παρελθόν. Για να αναγκάσουν τον εγκέφαλο να προσαρμοστεί στις συνήθεις εργασιακές του συνήθειες. Έτσι ώστε η βραδύτητα να μπορέσει για άλλη μια φορά να γίνει πηγή νοήματος.

Δεν είναι αντιδραστικοί. Είναι ρεαλιστές.


Το γκρεμό δεν είναι μπροστά μας. Είναι ήδη εκεί, κάτω από τα πόδια μας, αόρατο, κάτι που συμβαίνει καθημερινά.


Και πολύ λίγα συστήματα σήμερα έχουν σχεδιαστεί για να σέβονται τους ανθρώπινους περιορισμούς της κρίσης.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0


του Beto Cremonte (Desde Abajo)

« Οι άνδρες μπορεί να εξαφανιστούν, αλλά η Λιβύη παραμένει ». Με αυτά τα λόγια η πολιτική ομάδα του Σαΐφ αλ-Ισλάμ Καντάφι ανακοίνωσε τη δολοφονία του στην κατοικία του στο Ζιντάν.

Η δήλωση δεν αναφερόταν σε οποιονδήποτε θάνατο: μιλούσε για μαρτυρικό θάνατο, προδοσία και έγκλημα κατά του έθνους. Αυτό το κείμενο, που δημοσιεύθηκε λίγο μετά τη δολοφονία, δεν ήταν απλώς ένα ρέκβιεμ. Ήταν ένα πολιτικό κατηγορητήριο, μια υποδειγματική στάση, ακόμη και στον αποχαιρετισμό του ηγέτη της. Η δειλή ενέδρα που κόστισε τη ζωή στον Σαΐφ αλ-Ισλάμ έθεσε τέλος σε ένα έργο που πλησίαζε στην ενοποίηση της Λιβύης, όχι ως λείψανο του παρελθόντος, αλλά ως μελλοντική ανοικοδόμηση.

Η σκηνή αντηχεί έντονα στη μνήμη της Λιβύης. Πριν από δεκαπέντε χρόνια, ο πατέρας του, Μουαμάρ Καντάφι, συνελήφθη και εκτελέστηκε μετά την στρατιωτική επέμβαση του ΝΑΤΟ, της ΕΕ και των ΗΠΑ που κατέστρεψε το λιβυκό κράτος με το πρόσχημα της «προστασίας των πολιτών» και της ανατροπής της υποτιθέμενης τυραννίας που αντιπροσώπευε ο Καντάφι. Έκτοτε, η Λιβύη δεν έχει καταφέρει να ανασυσταθεί ως έθνος: έχει παραμείνει διχασμένη μεταξύ αντίπαλων κυβερνήσεων, ένοπλων πολιτοφυλακών, αντίπαλων φυλών και ξένων δυνάμεων που διαπραγματεύονται το μέλλον της από έξω. Οι διαδικασίες αναδιάρθρωσης του λιβυκού κράτους και η πολυαναμενόμενη και υποσχεμένη ανοικοδόμηση δεν υλοποιήθηκαν ποτέ. Στην πραγματικότητα, οι διαιρέσεις έχουν βαθύνει, κυρίως λόγω των ποικίλων μορφών εξωτερικής υποστήριξης που έλαβε και συνεχίζει να λαμβάνει κάθε παράταξη. Αυτές οι παρατάξεις δεν μάχονται πλέον για το ποιος θα κρατήσει ό,τι έχει απομείνει από τη Λιβύη, αλλά μάλλον για τη διατήρηση της τάξης στο χάος που δημιουργήθηκε από τη διχοτόμηση της χώρας.

Ίσως ως προοίμιο για το τι επρόκειτο να ακολουθήσει, ή ως επίδειξη της ευφυΐας και της πολιτικής του διορατικότητας, ο Σαΐφ αλ-Ισλάμ Καντάφι έβλεπε ήδη, στα τραγικά γεγονότα του 2011 στη Λιβύη, το μέλλον της χώρας του: «Όλη η Λιβύη θα καταστραφεί. Θα μας χρειαστούν 40 χρόνια για να συμφωνήσουμε για το πώς θα διοικήσουμε τη χώρα, επειδή σήμερα όλοι θα θέλουν να γίνουν πρόεδροι ή εμίρηδες, και όλοι θα θέλουν να κυβερνήσουν τη χώρα». (Σαΐφ αλ-Ισλάμ Καντάφι, 2011)

Σε αυτό το πλαίσιο διχασμού και εσωτερικού πολέμου, ο Σαΐφ αλ-Ισλάμ είχε επανεμφανιστεί ως μια άβολη προσωπικότητα. Δεν διοικούσε στρατούς και δεν υποσχέθηκε στρατιωτική νίκη, αλλά μιλούσε για συμφιλίωση, κυριαρχία και μια ενωμένη Λιβύη. Αυτό που πολλοί ερμήνευσαν στη ρητορική του ως λείψανο του παρελθόντος ήταν, για άλλους, η συγκεκριμένη πιθανότητα τερματισμού του πολέμου. Η δολοφονία του δεν εξαλείφει απλώς έναν άνθρωπο. εξαλείφει ένα έργο που ήταν ασυμβίβαστο με τον κατακερματισμό που κυβερνά, ή μάλλον, δεν κυβερνά, τη χώρα από το 2011.


Σαΐφ αλ-Ισλάμ: Μια πολιτική βιογραφία μιας αδύνατης Λιβύης

Το να μιλάμε για τον Σαΐφ αλ-Ισλάμ Καντάφι και να κάνουμε μια παύση για να σκεφτούμε τον ίδιο, ισοδυναμεί με το να μιλάμε για μια Λιβύη που προσπάθησε να μεταρρυθμιστεί χωρίς να καταστραφεί, και για μια άλλη που καταστράφηκε χωρίς να μπορέσει να ανοικοδομηθεί. Αυτό το παράδοξο αναμφίβολα έχει πνευματικούς και υλικούς συγγραφείς. Έχουμε ήδη αναφέρει το ΝΑΤΟ, την ΕΕ και τις Ηνωμένες Πολιτείες πίσω από την καταστροφή της Λιβύης που ξεκίνησε το 2011. Και σε αυτό το πλαίσιο, και πριν από εκείνο το έτος, η επιρροή και η πορεία του Σαΐφ απέκτησαν σημασία τόσο εντός όσο και εκτός της χώρας. Πράγματι, χωρίς να είναι στρατιωτικός ηγέτης ή ένοπλος φυλετικός ηγέτης, αλλά ένας πολιτικός παράγοντας που αναδύθηκε στην τελική φάση του λιβυκού κράτους ως το πρόσωπο μιας πιθανής εσωτερικής μετάβασης, έδωσε έμφαση στον θεσμικό εκσυγχρονισμό, την καταπολέμηση της διαφθοράς και τη συμφιλίωση μεταξύ φυλών και περιοχών μακριά από το κέντρο της εξουσίας. Σαφώς, μια φιγούρα που διατάραξε τους τομείς που επεδίωκαν ακριβώς το αντίθετο για τη Λιβύη.

Απόφοιτος νομικής και πολιτικών επιστημών, κατείχε μια μοναδική θέση κατά την τελευταία περίοδο της διακυβέρνησης του πατέρα του. Ενώ το καθεστώς γινόταν αντιληπτό απ' έξω ως μονολιθικό, αναδυόταν μια εσωτερική ένταση μεταξύ συνέχειας και μεταρρύθμισης. Ο Σαΐφ ενσάρκωσε αυτό το εσωτερικό χάσμα. Μιλούσε για σύνταγμα, ένα σύγχρονο κράτος και διεθνή επανένταξη χωρίς να παραιτείται από την κυριαρχία και τον παναφρικανισμό για τους οποίους ο πατέρας του εξακολουθούσε να αγωνίζεται. Όπως έχουμε αναφέρει, δεν ήταν ούτε στρατιωτικός ούτε ένας τυπικός γραφειοκράτης. Ήταν, με λιβυκούς όρους, ένας πολιτικός μέσα σε ένα σύστημα που βασίζεται στην επαναστατική ηγεσία.

Υπό αυτή την έννοια, μπορούμε επίσης να αναφέρουμε ότι ο νεαρός Σαΐφ αλ-Ισλάμ ήταν επικριτικός απέναντι στη λιβυκή διαδικασία. Η φιλελεύθερη εκπαίδευσή του στο London School of Economics τον οδήγησε ακόμη και στην κριτική του λιβυκού συστήματος άμεσης δημοκρατίας, και παρά ταύτα, ήταν επίσης σε θέση να ασκεί αυτοκριτική στον δικό του τρόπο σκέψης, επειδή εμπλεκόμενος στην κυβέρνηση του πατέρα του, έγινε ένθερμος υποστηρικτής της Τζαμαχιρίας (ένας επινοημένος όρος που μεταφράζεται περίπου ως «Κράτος των Μαζών» ή «Δημοκρατία των Πλήθων», που προέρχεται από το jamahir (μάζες) αντί για το jumhur). Το 2011, δήλωσε και κατάλαβε ότι αυτό ήταν το μόνο δυνατό σύστημα για τη Λιβύη: «Προειδοποιώ ότι χωρίς την Τζαμαχιρία, η Λιβύη θα βυθιστεί στο χάος. Η Τζαμαχιρία είναι το μόνο προπύργιο ενάντια στο χάος», τονίζοντας ότι η Τζαμαχιρία ήταν ένα ιστορικό επίτευγμα που έπρεπε να εξελιχθεί, όχι να καταστραφεί. Η Μεγάλη Σοσιαλιστική Λαϊκή Λιβυκή Αραβική Τζαμαχιρία ήταν η επίσημη ονομασία της Λιβύης μεταξύ 1977 και 2011, υπό την κυβέρνηση του Μουαμάρ Καντάφι. Με βάση τη «Θεωρία της Τρίτης Διεθνούς» και το Πράσινο Βιβλίο, το κράτος αυτοανακηρύχθηκε άμεση δημοκρατία των μαζών ή «Κράτος των Μαζών».

Αυτή η θέση του αποτελούσε πρόβλημα για όλους, συμπεριλαμβανομένων των πιο σκληροπυρηνικών στοιχείων του παλαιού καθεστώτος, επειδή συνεπαγόταν αλλαγή, μια απόκλιση από τους παλιούς τρόπους της λιβυκής πολιτικής. Για τους εξωτερικούς παράγοντες, που έβλεπαν τη Λιβύη ως ένα κράτος που έπρεπε να διαλυθεί και όχι να μεταρρυθμιστεί, προσέφερε μια εναλλακτική λύση στην κατάρρευση. Όταν, το 2011, η επέμβαση του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ κατέστρεψε την κρατική δομή με το πρόσχημα του ανθρωπισμού, ο Σαΐφ μετατράπηκε από μεταρρυθμιστή κληρονόμο σε θησαυρό πολέμου. Συνελήφθη από μια πολιτοφυλακή από το Ζιντάν και φυλακίστηκε για χρόνια σε ένα νομικό κενό, μια πολιτική φυλακή σε μια χώρα χωρίς λειτουργικό κράτος.

Αυτή η αιχμαλωσία τον μεταμόρφωσε. Έπαψε να είναι απλώς «ο γιος του Καντάφι» και έγινε το σύμβολο μιας ταπεινωμένης και κατακερματισμένης Λιβύης. Καθώς η χώρα διχαζόταν μεταξύ αντίπαλων κυβερνήσεων, ένοπλων πολιτοφυλακών και ξένων δυνάμεων, ο Σαΐφ παρέμεινε αιωρούμενος ως ζωντανός μάρτυρας της ιστορικής ρήξης του 2011. Για πολλούς Λίβυους, η φυλάκισή του ήταν απόδειξη ότι η υπόσχεση της δημοκρατίας είχε φτάσει με τη μορφή χάους, εκδίκησης και αποσύνθεσης.

Όταν επανεμφανίστηκε δημόσια, ο λόγος του δεν αφορούσε πλέον τη μεταρρύθμιση του παλιού συστήματος, αλλά την εθνική συμφιλίωση. Δεν μιλούσε για αποκατάσταση ή εκδίκηση, αλλά για ενότητα, κυριαρχία και ανασυγκρότηση του κράτους. Σε μια Λιβύη γεμάτη ένοπλους ηγέτες, η πρότασή του ήταν πολιτική: εκλογές, μια συμφωνία μεταξύ φυλών και τερματισμός του ρόλου της πολιτοφυλακής ως ανώτατου διαιτητή.

Για μεγάλα τμήματα της κεντρικής και νότιας Λιβύης, ο Σαΐφ κατέληξε να αντιπροσωπεύει τρεις αλληλεπικαλυπτόμενες αναμνήσεις: την κυρίαρχη Λιβύη της προπολεμικής εποχής, τη Λιβύη που είχε καταστραφεί από ξένες επεμβάσεις και τη Λιβύη που μπορούσε ακόμη να αναγεννηθεί ως έθνος. Το πολιτικό του κεφάλαιο δεν προερχόταν μόνο από τη νοσταλγία, αλλά και από μια νομιμότητα που σφυρηλατήθηκε στην ήττα και τη φυλάκιση - κάτι που, στην πολιτική κουλτούρα της Λιβύης, έχει τόση βαρύτητα όσο μια στρατιωτική νίκη.

Η δήλωση που εξέδωσε η πολιτική του ομάδα μετά τη δολοφονία αποκρυστάλλωσε αυτή τη συμβολική κατασκευή. Δεν μιλούσε απλώς για έναν θάνατο, αλλά για ένα μαρτύριο. Τον παρουσίαζε ως «το αληθινό έργο εθνικής μεταρρύθμισης» και ως έναν άνθρωπο που «ποτέ δεν πούλησε την κυριαρχία της χώρας του». Αυτή η γλώσσα μετατόπισε την πολιτική στο ηθικό επίπεδο και μετέτρεψε τη φιγούρα του σε συλλογική κληρονομιά. Το αίμα έπαψε να είναι απλώς μια τραγωδία και έγινε σημαία. Η σημαία της ενότητας της Λιβύης. Σε αντίθεση με τον πατέρα του, δεν εμφανιζόταν ως επαναστατικός ηγέτης αλλά ως υποψήφιος για συμφιλίωση. Δεν ήταν πλέον ο ηγέτης του βομβαρδισμένου κράτους, αλλά ο πολιτικός που προσπαθούσε να το ανοικοδομήσει από τα ερείπιά του.

Ο ορίζοντάς του ήταν επίσης παναφρικανικός. Κληρονόμος του αφρικανικού σχεδίου του Μουαμάρ Καντάφι, ο Σαΐφ μετέφρασε αυτό το όραμα σε μια λιγότερο επική και πιο θεσμική γλώσσα: μια αφρικανική Λιβύη, μη υποταγμένη στην ευρωπαϊκή Μεσόγειο ή σε εξωτερικές ατζέντες.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η προσωπικότητά του ξεπέρασε τα εγχώρια σύνορα. Μια ενωμένη Λιβύη θα γινόταν για άλλη μια φορά ένας αφρικανικός παίκτης. Μια κατακερματισμένη Λιβύη παρέμεινε μια σκακιέρα για άλλες δυνάμεις. Σε αυτό το σημείο τομής, ενσάρκωσε τρεις σπάνιες ιδιότητες στη Λιβύη μετά το 2011: την ιστορική νομιμότητα, την ηθική νομιμότητα και ένα πολιτικό σχέδιο κυριαρχίας και συμφιλίωσης.

Η δολοφονία του δεν εξαλείφει μόνο ένα άτομο, αλλά και μια τροχιά που άρχιζε να αρθρώνει το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον σε μια ενιαία φιγούρα. Και εγείρει ένα ερώτημα που διατρέχει ολόκληρη την τραγωδία της Λιβύης: αν κάθε προσπάθεια ενότητας καταλήγει σε σιωπή, ποιος χώρος απομένει για να αντικαταστήσει η πολιτική για άλλη μια φορά τα όπλα;


Η εξωτερική σκακιέρα και η πολιτική οικονομία του κατακερματισμού

Ο θάνατος του Σαΐφ αλ-Ισλάμ έρχεται σε μια εποχή διεθνούς διπλωματικής επανενεργοποίησης, η οποία αποκαλύπτει τουλάχιστον μια άβολη αλήθεια: η Λιβύη δεν αντιμετωπίζεται πλέον ως έθνος που πρέπει να ανοικοδομηθεί, αλλά ως διαιρεμένη περιοχή που μπορεί να διοικηθεί σε τμήματα, και ότι αυτή η διχοτόμηση είναι ευνοϊκή για εξωτερικούς παράγοντες ώστε να συγκρατήσουν οποιαδήποτε προσπάθεια αλλαγής αυτού του status quo.

Η περιοδεία του απεσταλμένου των ΗΠΑ Massad Boulos στην Τρίπολη και τη Βεγγάζη, όπου συναντήθηκε τόσο με τον Abdelhamid Dbeibah όσο και με φατρίες που συνδέονται με τον Khalifa Haftar, δεν ήταν μια απλή χειρονομία πρωτοκόλλου. Ήταν μια άμεση παρέμβαση στην καρδιά του κατακερματισμού της Λιβύης. Δεν έφτασε με ένα σχέδιο για την ανασυγκρότηση του βαθέος κράτους, αλλά με μια ατζέντα σταθερότητας, την αποδέσμευση κεφαλαίων και οικονομικών συμφωνιών. Σε μια Λιβύη που δεν έχει πλήρη κυριαρχία, αυτά τα ζητήματα δεν είναι απλώς τεχνικά. Είναι πολιτικά. Υπό αυτή την έννοια, οι μνήμες γυρίζουν πίσω στο 2011, και ίσως μπορούμε να κάνουμε μια κάποια παραλληλία με την επίσκεψη της Hillary Clinton εκείνο τον Οκτώβριο, όταν σκότωσαν τον Gaddafi και εκείνη είπε, "Veni, vidi, vici", χλευάζοντας τον θάνατο του Muammar Gaddafi. Και τώρα, ο Boulos φτάνει, και σκοτώνουν τον Saif. Μπορούμε να δούμε ξεκάθαρα ομοιότητες και στις δύο περιπτώσεις (ή, για τους λιγότερο αφηρημένους, να παρατηρήσουμε τα νήματα εκείνων που ενδεχομένως χειραγωγούν τις μαριονέτες της Λιβύης).

Με την εμπλοκή σε διάλογο και με τους δύο πόλους εξουσίας, η Ουάσινγκτον δεν τοποθετείται πάνω από τη σύγκρουση, αλλά εντός αυτής. Δεν συνομιλεί με ένα ενιαίο κράτος, αλλά με τα θραύσματά του. Και με αυτόν τον τρόπο, ενισχύει μια λογική που έχει καθιερωθεί από το 2011, σύμφωνα με την οποία η λιβυκή πολιτική αποφασίζεται μέσω ένοπλων παραγόντων και εξωτερικών χορηγών.

Το ίδιο ισχύει και για την Ευρώπη, όπου το Παρίσι χρησιμεύει για άλλη μια φορά ως πεδίο διαπραγμάτευσης για τις λιβυκές ελίτ. Μόλις πριν από λίγες ημέρες, οι πολιτικές επαφές μεταξύ των δύο κύριων κέντρων εξουσίας της Λιβύης συνεχίστηκαν με μια άτυπη συνάντηση στη γαλλική πρωτεύουσα μεταξύ του Σαντάμ Χαφτάρ, αναπληρωτή διοικητή του Λιβυκού Εθνικού Στρατού και γιου του στρατάρχη Χαλίφα Χαφτάρ, και του Ιμπραήμ Νταμπάιμπα, συμβούλου εθνικής ασφάλειας του πρωθυπουργού Αμπντουλχαμίντ Νταμπάιμπα της Κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας. Αυτή η συνάντηση και η περιοδεία του Μπούλος είναι, για να μην πούμε τίποτα άλλο, εντυπωσιακές, ειδικά αν λάβουμε υπόψη τη δολοφονία του Σαΐφ λίγες μέρες μετά από αυτά τα δύο γεγονότα.

Το γεγονός ότι το μέλλον της χώρας συζητείται εκτός των συνόρων της αποτελεί σαφή ένδειξη εκτοπισμένης κυριαρχίας. Η Γαλλία, η Ιταλία και η Γερμανία ενεργούν ως μεσολαβητές, αλλά ταυτόχρονα επιβεβαιώνουν ότι η Λιβύη εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται ως διεθνές ζήτημα και όχι ως έθνος ικανό να αποφασίζει μόνο του. Αυτός ο μηχανισμός δεν είναι καινούργιος. Όταν η διεθνής διπλωματία επικεντρώνεται σε μια κατακερματισμένη χώρα, δέχεται τον κατακερματισμό ως σημείο εκκίνησης. Και με αυτόν τον τρόπο, εξουδετερώνει κάθε έργο που επιδιώκει την ανασύσταση ενός κυρίαρχου πολιτικού κέντρου.

Κάθε δύναμη συνδέεται με έναν εσωτερικό κόμβο: τον Χαφτάρ ως τη στρατιωτική διεπαφή στην Ανατολή, την Ντμπέιμπα ως τη διοικητική διεπαφή στη Δύση, τις πολιτοφυλακές ως οικονομικούς μεσάζοντες και τις φυλές ως την κοινωνική βάση που κατακτάται μέσω ένοπλων συμφωνιών. Ο κατακερματισμός γίνεται κερδοφόρος επειδή επιτρέπει πολλαπλές συμβάσεις, ζώνες επιρροής και την απουσία μιας κεντρικής δύναμης που επιβάλλει κοινούς κανόνες.

Σε αυτό το σύστημα, η ενότητα δεν είναι μια αφηρημένη επιδίωξη αλλά μια συγκεκριμένη απειλή. Η ηγεσία ικανή να ενώσει φυλές, περιοχές και να επιτύχει εκλογική νομιμότητα θα απαιτούσε επαναδιαπραγμάτευση όλων αυτών των σχέσεων. Αυτό θα σήμαινε τη μετάβαση από μια χώρα που διοικείται από κόμβους σε ένα κράτος με κεντρική εξουσία.

Σε αυτό το πλαίσιο των τρεχόντων γεγονότων και του κατακερματισμού της Λιβύης, η εξάλειψη του Σαΐφ ανοίγει την πόρτα σε μια επέκταση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας με την υποστήριξη των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων (ΗΑΕ), σε μεγαλύτερο κοινωνικό κατακερματισμό και σε αυτό που σίγουρα θα είναι η διεξαγωγή προεδρικών εκλογών, εκμεταλλευόμενοι το γεγονός ότι ο λαϊκός και φυλετικός παράγοντας βρέθηκε χωρίς την κύρια και μοναδική ισχυρή φωνή του, αυτή του Σαΐφ, ο οποίος, όπως καταλαβαίνουμε, ήταν ένας σοβαρός υποψήφιος για να κερδίσει αυτές τις εκλογές, οι οποίες τελικά δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ.


Η ενότητα ως πολιτικό έγκλημα

Η δολοφονία του Σαΐφ αλ-Ισλάμ δεν μπορεί να ερμηνευτεί ως ένα απλό ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Λειτουργεί ως προληπτικό πολιτικό βέτο ενάντια σε μια ιστορική πιθανότητα ανοικοδόμησης ενός κυρίαρχου πολιτικού κέντρου σε μια χώρα που οργανώθηκε για περισσότερο από μια δεκαετία με βάση τον κατακερματισμό και την ολοκληρωτική καταστροφή του κράτους.

Για τον Χαφτάρ, η ενότητα υπονόμευσε τη στρατιωτική του νομιμότητα. Για την κυβέρνηση στην Τρίπολη, έθεσε τέλος στην ατελείωτη μετάβαση. Για τις πολιτοφυλακές, σήμαινε αφοπλισμό και απώλεια οικονομικής ισχύος. Για τις εξωτερικές δυνάμεις, συνεπαγόταν επαναδιαπραγμάτευση στρατηγικών συμφωνιών. Για όλους, ο Σαΐφ ήταν μια ανατρεπτική δύναμη.

Έτσι, η βία παύει να είναι χάος και γίνεται μέθοδος, ένα σαφές μήνυμα κατά οποιασδήποτε προσπάθειας ανοικοδόμησης της κυριαρχίας, κάτι που θα τιμωρηθεί. Στη Λιβύη μετά το 2011, η ενότητα έχει γίνει ένα έμμεσο έγκλημα, όχι από το νόμο, αλλά από την ίδια τη δομή. Όποιος προτείνει μια ενιαία σημαία αμφισβητεί την ένοπλη ηγεσία, τις πολεμικές οικονομίες, την ξένη κηδεμονία και τον αέναο κύκλο της μετάβασης.

Έτσι, η δολοφονία του Σαΐφ δεν σβήνει ένα παρελθόν, ούτε καν την πιθανή κληρονομιά του ονόματος· εξαλείφει ένα πιθανό μέλλον. Δεν ωφελεί έναν μόνο παράγοντα, αλλά όλους όσους χρειάζονται η Λιβύη να παραμείνει μια διαιρεμένη χώρα.

Δεκαπέντε χρόνια μετά τις βόμβες που κατέστρεψαν το λιβυκό κράτος, η βία δεν χρειάζεται πλέον αεροπλάνα ή διεθνή ψηφίσματα. Αρκεί να σβήσουμε μερικές κάμερες και να εξαλείψουμε όποιον τολμά να μιλήσει για ενότητα. Στη Λιβύη σήμερα, η συμφιλίωση παραμένει επικίνδυνη. Και η κυριαρχία, ένα ασυγχώρητο έγκλημα.

πηγή: Desde abajo via Le Grand Soir

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

του Κώστα Βαξεβάνη

Στην πολιτική υπάρχουν δύο τρόποι να γίνει μια διάψευση. Ένας έντιμος και ένας πονηρός. Στην πρώτη περίπτωση, ο πολιτικός, τιμά την αλήθεια και τις αρχές της διαφάνειας (είναι υποχρεωμένος άλλωστε) και διαψεύδει ευθέως και με στοιχεία όσα του καταλογίζονται. Έτσι λειτουργεί η Δημοκρατία, την οποία ο πολιτικός υπηρετεί εθελοντικά.

Στην δεύτερη περίπτωση, ο πολιτικός, πονηρά και καθόλου έντιμα, αντί να διαψεύσει αυτό το οποίο του καταλογίζεται, δημιουργεί μια άλλη «κατηγορία» σε βάρος του, για να μπορέσει να την διαψεύσει. Την πονηρή μέθοδο, επέλεξε ο Γιώργος Παπανδρέου, για να διαψεύσει δημοσίευμα του Documento. Εμφάνισε ψευδώς ότι η έρευνα της εφημερίδας του αποδίδει σχέση με τον παιδόφιλο Έπσταϊν και τη διέψευσε χρησιμοποιώντας διάφορα σπαρακτικά επίθετα. Το Documento, δεν τον συνέδεσε με τον Έπσταϊν. Αυτό που αποκάλυψε είναι ένα mail που βρέθηκε στα αρχεία του Έπσταϊν και αναφέρεται σε μια ενέργεια του Παπανδρέου, η οποία και τιμητική δεν είναι και απαντήσεις θέλει. Γιατί τόσο ο πρώην πρωθυπουργός, όσο και ο πρώην υπουργός Οικονομικών, της κυβέρνησής του Φίλιππος Σαχινίδης, ώρες μετά το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015, σπεύδουν να ενημερώσουν την Deutsche Bank, για τις πολιτικές εξελίξεις. Συνδράμουν δηλαδή την Τράπεζα, σαν να είναι υπάλληλοί της, ενώ το ελληνικό πολιτικό σύμπαν φλέγεται.


Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Τα αρχεία του Έπσταϊν, δεν βρίθουν μόνο από ανατριχιαστικές φωτογραφίες και βίντεο που αφορούν την παιδοφιλική δραστηριότητά του. Το μεγάλο μέρος του αρχείου, παρέχει λεπτομέρειες, για το πώς ο Έπνσταϊν, καταφέρνει να ενημερώνεται μέσα από ένα εκτεταμένο δίκτυο με insiders, για τις οικονομικές εξελίξεις διεθνώς ώστε να τζογάρει. Μεγάλο ενδιαφέρον δείχνει για την Ελληνική κρίση και φαίνεται πως δεν ακολουθεί τις εξελίξεις αλλά τις προβλέπει και ίσως να τις δημιουργεί. Λέει ωστόσο την αλήθεια στην αλληλογραφία του: η Ελλάδα μπήκε στο τούνελ της κρίσης για να σωθούν Γερμανικές και Γαλλικές τράπεζες που ήταν φορτωμένες με τα Ελληνικά ομόλογα.

Στις 5 Ιουλίου 2015, στο δημοψήφισμα κυριαρχεί το «Όχι» με ποσοστό 61,31 %. Παρά την νίκη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, οι εξελίξεις είναι ρευστές. Το πολιτικό σύστημα είναι αμήχανο ενώ ακόμη και η πιστωτές δεν μπορούν να προβλέψουν τι θα συμβεί. Η ίδια η κυβέρνηση η οποία έχει νικήσει, βρίσκεται στη δίνη των εξελίξεων που έχει δημιουργήσει.


Λίγες ώρες μετά το αποτέλεσμα, το στέλεχος της Deutsche Bank, κυρία Αριάν Ντουάιερ, καλεί επιφανή στελέχη της Τράπεζας από όλο τον κόσμο να συμμετέχουν σε τηλεδιάσκεψη στις 13:15 ώρα Λονδίνου (15:15 ώρα Ελλάδας). Το θέμα της τηλεδιάσκεψης είναι : «Προοπτικές μετά το δημοψήφισμα στην Ελλάδα-τηλεφωνική επικοινωνία με τον Γιώργο Παπανδρέου και Φίλιππο Σαχινίδη». Ο Γιώργος Παπανδρέου αναφέρεται παρακάτω ως ομιλητής όπως και ο Φίλιππος Σαχινίδης. Άλλοι ομιλητές είναι ο Γεώργιος Σαραβέλος, Συνεπικεφαλής Παγκόσμιας Έρευνας Συναλλάγματος της Deutsche Bank, ενώ φιλοξενείται και ο Παναγιώτης Στεργίου Επικεφαλής Πωλήσεων Τιμών Ευρώπης και Επικεφαλής Νότιας Ευρώπης και BeLux.


Είναι προφανές πως πρόκειται για μια εσωτερική υπόθεση της Τράπεζας προκειμένου να ορίσει την τακτική και τις κινήσεις της. Ο Γιώργος Παπανδρέου φαίνεται ότι είναι μέρος αυτής της ομάδας που τις αναλύει.

Εκείνη την ώρα κανένας δεν γνωρίζει πώς θα εξελιχθούν τα πολιτικά και οικονομικά πράγματα στη χώρα, όλα είναι έωλα και ρευστά, η ανησυχία είναι διάχυτη παντού, αλλά ο πρώην πρωθυπουργός έχει ρόλο τραπεζικού παράγοντα και συμβούλου μιας ξένης Τράπεζας. Έχει σημασία ότι είναι ο πρωθυπουργός που οδήγησε χωρίς καμία στρατηγική την Ελλάδα στα μνημόνια εξυπηρετώντας όπως αποδείχθηκε τις ξένες τράπεζες που ξεφόρτωναν τα Ελληνικά ομόλογα και χρέη.

Στην ανακοίνωση-διάψευση που έβγαλε για το δημοσίευμα του Documento ο Παπανδρέου, φυσικά δεν απαντάει τι δουλειά είχε εκείνες τις κρίσιμες ώρες να ενημερώνει την Deutsche Bank, αλλά επιχειρεί να εμφανίσει τον εαυτό του ως εθνικό ευεργέτη αφού όπως λέει αυτό που έκανε ήταν «υπεύθυνη ενημέρωση της διεθνούς οικονομικής κοινότητας και η υπεράσπιση της παραμονής της Ελλάδας στην Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν ήταν επιλογή, ήταν υποχρέωση και πράξη πατριωτικής ευθύνης».

Προφανώς ο Γιώργος Παπανδρέου, επιμένει αφότου έχουν περάσει 15 χρόνια από το φόρτωμα του πρώτου μνημονίου, να ταυτίζει τα ξένα τραπεζικά συμφέροντα με την πατριωτική ευθύνη για να εμφανίζεται ως πατριώτης. Αναμφίβολα στον τραπεζικό πατριωτισμό ο ΓΑΠ έχει διαπρέψει. Το θέμα είναι ότι τολμάει και ζητάει και τα ρέστα.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

από την Αμάλ Τζεμπάρ /  reseauinternational  

Αυτό που αντιλαμβανόμαστε είναι μόνο ένα ασήμαντο κομμάτι της αλήθειας. Μια προσεκτικά γυαλισμένη πρόσοψη, σχεδιασμένη να καθησυχάζει, να δίνει την ψευδαίσθηση ενός κατανοητού και κυβερνήσιμου κόσμου. Μια βιτρίνα. Τα υπόλοιπα είναι θαμμένα, περιτοιχισμένα κάτω από διαδοχικά στρώματα σιωπής, δειλίας και ενεργού συνενοχής. Αυτό που βρίσκεται κάτω από την ίσαλο γραμμή δεν είναι ούτε ατύχημα ούτε δυσλειτουργία: είναι μια ολοκληρωμένη, ορθολογική, σχεδιασμένη αρχιτεκτονική, σχεδιασμένη να διαρκέσει και, πάνω απ' όλα, να μην εκτεθεί ποτέ. Ένα αρπακτικό οικοδόμημα χτισμένο πέτρα πέτρα από εκείνους που γνωρίζουν ότι είναι πάνω από τους νόμους που επιβάλλουν στους άλλους.

Αυτό που αποκρύπτει είναι ακατανόητο, επειδή αποκαλύπτει μια αβάσταχτη αλήθεια: το κακό δεν είναι περιθωριακό. Είναι θεσμοθετημένο. Τα άτομα έχουν ξεπεράσει κάθε ηθικό όριο, όχι λόγω διαφθοράς, αλλά από επιλογή. Έχουν ωθήσει το νοητό στο σημείο του ανείπωτου, πεπεισμένοι ότι η ταπείνωση ήταν ένα μικρό τίμημα που έπρεπε να πληρώσουν για πλούτο, κοινωνική αναγνώριση, νομική ατιμωρησία - και, στην κορυφή αυτής της πυραμίδας των πτωμάτων, απόλυτη εξουσία. Δεν έχουν μόνο προδώσει την ανθρωπότητα, την έχουν εκμεταλλευτεί μεθοδικά.

Σε όλο τον πλανήτη, οι άνθρωποι έχουν καταπιεί μια τέλεια λαδωμένη μηχανή καταστροφής. Δεν ήταν στατιστικά λάθη. Ήταν θήραμα. Πόροι. Θυσιαστικές μονάδες. Δεν απλώς εκμεταλλεύτηκαν: κάποιοι καταναλώθηκαν, συνθλίφτηκαν, σβήστηκαν μέχρι που δεν έμεινε κανένα ίχνος, καμία μνήμη, κανένα όνομα. Τα βάσανά τους δεν ήταν ποτέ παράπλευρες απώλειες. Ήταν ο κεντρικός στόχος. Η πρώτη ύλη του συστήματος. Ο πόνος είναι το καύσιμο τους, ο φόβος το νόμισμά τους, η εξαφάνιση η υπογραφή τους.

Οι εγκληματίες έχουν μετατρέψει τα ανθρώπινα σώματα σε αποδεικτικά στοιχεία, όπλα και μέσα καταναγκασμού. Έχουν μετατρέψει τη σάρκα σε εργαλείο εκβιασμού, σε όργανο κοινωνικού ελέγχου, σε μοχλό για τη διατήρηση της τάξης που επιβάλλουν μέσω της τρομοκρατίας. Κάθε σιωπή που αγοράζεται, κάθε καριέρα που καταστρέφεται, κάθε ζωή που καταστρέφεται γίνεται ένας ακόμη κόμπος στο δίχτυ που περικυκλώνει τον κόσμο. Η σύγχρονη τυραννία δεν αρκείται στην κυριαρχία: συμβιβάζεται, βεβηλώνει και κάνει τους πάντες να αισθάνονται ένοχοι για να τους υποδουλώσει καλύτερα.

Αυτά τα άθλια θηρία - πίσω από τα κοστούμια, τους τίτλους και τις ηθικολογικές τους ομιλίες - ενορχηστρώνουν το παγκόσμιο παιχνίδι. Δεν κυβερνούν. Κατάσχουν. Προσκολλώνται σε κέντρα εξουσίας, απομυζούν πόρους και κλειδώνουν την πρόσβαση σε οτιδήποτε θα μπορούσε να επιτρέψει τη διαφυγή. Στις σκιές, κινούν τα νήματα, κρατώντας τους πάντες - από τους ταπεινούς μέχρι τους ισχυρούς, από τους ανώνυμους μέχρι τα δημόσια πρόσωπα - με σφιχτό λουρί. Κανείς δεν είναι πολύ ψηλά για να προστατευτεί, κανείς δεν είναι πολύ ασήμαντος για να θυσιαστεί.

Τα κράτη γίνονται πιόνια μιας χρήσης, οι κυβερνήσεις εναλλάξιμες μαριονέτες. Οι θεσμοί αδειάζουν από το νόημά τους, περιορίζονται σε διοικητικά κελύφη που χρησιμοποιούνται για τη νομιμοποίηση της κυριαρχίας. Οι νόμοι δεν αποτελούν πλέον δικλείδες ασφαλείας: διαστρεβλώνονται, χειραγωγούνται, εφαρμόζονται άγρια ​​στους αδύναμους και επιεικώς στους ισχυρούς. Η δικαιοσύνη είναι μια πρόσοψη. Η δημοκρατία, ένα σύνθημα. Η κυριαρχία, μια φάρσα.

Και αυτό που βλέπουμε σήμερα - τα σκάνδαλα που ξεσπούν περιοδικά στις εφημερίδες - δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια τακτική αντιπερισπασμού. Μια προσεκτικά ενορχηστρωμένη παράσταση. Οι πραγματικοί ένοχοι παραμένουν ανέγγιχτοι, οχυρωμένοι πίσω από δίκτυα επιρροής, σιωπηρές συμφωνίες και σιωπές που αγοράζονται σε υπερβολικές τιμές. Οι ισχυροί το γνωρίζουν αυτό και το εκμεταλλεύονται. Μερικές φορές απελευθερώνουν μερικά ψίχουλα αλήθειας, θυσιάζοντας πεζούς και δευτερεύοντες παίκτες για να δημιουργήσουν την ψευδαίσθηση της προόδου και της διαφάνειας.

Αυτές οι εντυπωσιακές αποκαλύψεις είναι απλώς ορεκτικά των μέσων ενημέρωσης, σχεδιασμένα να ηρεμήσουν το πλήθος, να διοχετεύσουν την οργή και να αποσπάσουν την προσοχή, ενώ οι πραγματικές αποφάσεις λαμβάνονται αλλού. Είναι πάντα αρκετά βήματα μπροστά. Ανακατεύουν τα πράγματα, καταπραΰνουν και απογοητεύουν. Εναλλάσσονται μεταξύ σκανδάλου και λήθης. Έτσι, οι εγκληματίες περιφέρονται ελεύθεροι, χωρίς ποτέ να λογοδοτούν για πολύ. Εξαφανίζονται για ένα διάστημα... και μετά επιστρέφουν, αθωωμένοι, ανακυκλωμένοι, αποκατεστημένοι. Και το σύστημα συνεχίζει να λειτουργεί, αδυσώπητο, ανέγγιχτο.

Εν τω μεταξύ, τα θύματα συνεχίζουν να υποφέρουν. Ξεθωριάζουν μέσα σε γενική αδιαφορία, πνιγμένα από τον θόρυβο, παρασυρμένα από την οργανωμένη λήθη. Η απουσία τους δεν σημαίνει τίποτα μπροστά στην άνεση των ισχυρών. Η σιωπή τους είναι χρήσιμη. Η διαγραφή τους είναι κερδοφόρα.

Όσο το παγόβουνο παραμένει άθικτο, όσο αρνούμαστε να εμβαθύνουμε στα βάθη του, αυτή η τυραννία θα διαρκέσει. Η δύναμη των βασανιστών δεν έγκειται μόνο στο κεφάλαιό τους, στους στρατούς τους ή στα δίκτυά τους: έγκειται στην ικανότητά τους να μετατρέπουν τον φόβο και τον πόνο σε κοινωνική πειθαρχία, σε αναγκαστική συναίνεση, σε απόλυτο έλεγχο. Και σε αυτόν τον κόσμο που βασίζεται στην αρπαγή, το κακό δεν ευδοκιμεί τυχαία. Είναι οργανωμένο, ορθολογικοποιημένο, κυρίαρχο.

Εικονογράφηση: Philippe de Champaigne, Vanitas με κρανίο ή αλληγορία του θανάτου, πρώτο μισό του 17ου αιώνα.

Αμάλ Τζεμπάρ



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

του Ρούντι Ρινάλντι

Στη φετινή σύνοδο του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο χιονισμένο Νταβός της Ελβετίας συγκεντρώθηκαν περίπου 80 ηγέτες χωρών, και περίπου 800 διευθύνοντες σύμβουλοι (CEO) των μεγαλύτερων επιχειρηματικών κύκλων. Συνολικά εκπρόσωποι κυβερνήσεων ή επιχειρήσεων από 130 χώρες του κόσμου, πάνω από 3.000 επίσημοι προσκεκλημένοι. Η Κίνα συμμετείχε με παρουσία αντιπροέδρου, η Ινδία με σημαντικούς οικονομικούς παράγοντες.

Τρία ήταν τα πιο εκκωφαντικά μηνύματα από την πρόσφατη σύνοδο:

• Πρώτο: Η ατραξιόν αλλά και η εφαρμογή του «Συμβουλίου Ειρήνης» που ξεκινά ο Τραμπ∙ δηλαδή μια μορφή ενός ιδιωτικού ΟΗΕ που θα παρεμβαίνει «πιο αποτελεσματικά» σε όποια γωνιά του πλανήτη κριθεί αναγκαίο. Πρώτη παράσταση η «Ριβιέρα στη Γάζα». Δημοσιεύτηκε και το καταστατικού του υπό κατασκευή «οργανισμού». Για να πάρει μέρος μια χώρα πρέπει να συνεισφέρει 1 δισεκατομμύριο δολάρια και να είναι πρόθυμη να κάνει ό,τι θέλει ο ισόβιος «πρόεδρός» του, δηλαδή ο Τραμπ. Από την Ε.Ε. των 27 συμμετείχαν η Ουγγαρία και η Βουλγαρία. Ο Μητσοτάκης δήλωσε ότι η Ελλάδα (και άλλες ευρωπαϊκές χώρες) θα συμμετάσχει στο «Συμβούλιο Ειρήνης», αλλά μόνο για τη Γάζα.

• Δεύτερο: Η ομιλία του Καναδού πρωθυπουργού Κάρνεϊ, που τάραξε τα νερά και αποτελούσε μια απάντηση στην επιθετικότητα και αρπακτικότητα των ΗΠΑ, αφού οι τελευταίες έχουν συμπεριλάβει στο «μενού» και τον Καναδά ολόκληρο! Ξεκίνησε την ομιλία του ως εξής: «Σήμερα θα μιλήσω για μια ρήξη στην παγκόσμια τάξη πραγμάτων, για το τέλος μιας ωραίας ιστορίας και την αρχή μιας σκληρής πραγματικότητας, όπου η γεωπολιτική μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων δεν υπόκειται σε κανένα περιορισμό». Αμέσως ο Τραμπ ακύρωσε την πρόσκληση που είχε κάνει στον Καναδό πρωθυπουργό να πάρει μέρος στην ιδρυτική ατραξιόν του «Συμβουλίου Ειρήνης» την επόμενη μέρα. Ο Κάρνεϊ στην ομιλία του συγκαταλέγει τον Καναδά στις «μεσαίες χώρες» που απειλούνται από την αμερικανική αρπακτικότητα. Σκεφθείτε, αν ο Καναδάς, μέλος του G7 και του G20, ιδρυτικό μέλος του ΝΑΤΟ, κινδυνεύει να μετατραπεί σε 51η πολιτεία των ΗΠΑ, πόσο υπολογίζεται η Ελλάδα από τις ΗΠΑ και τον Τραμπ. Ορισμένοι έχουν αρχίσει να ανησυχούν σφόδρα μήπως ρίξει ο πλανητάρχης το βλέμμα του προς τα εδώ…

• Τρίτο: Η ομιλία του CEO της κακόφημης BlackRock, Λάρι Φινκ. Με κυνισμό και τάχα κοινωνική ευαισθησία έκρουσε καμπανάκι κινδύνου για το αβυσσαλέο χάσμα ανάμεσα στον πλούτο και την φτώχεια σε παγκόσμιο επίπεδο. Το ερώτημα για αυτόν είναι πώς θα κάνουμε περισσότερους να συμμετέχουν στα καλά της «ανάπτυξης». Όπως είπε, «ο πλούτος συγκεντρώθηκε σε ένα πολύ μικρότερο μερίδιο ανθρώπων από ό,τι μπορεί να διατηρήσει οποιαδήποτε υγιής κοινωνία». Για τη σύνοδο και τους παρευρισκόμενους παρατήρησε ότι βρίσκονται «εκτός ρυθμού της εποχής: μοιάζουν με ελίτ σε μια εποχή λαϊκισμού». Συνέκρινε την εποχή της παγκοσμιοποίησης από το 1989-90 μέχρι πρόσφατα, με την εποχή που αρχίζει με την AI: «Αν η Τεχνητή Νοημοσύνη κάνει στην εργασία των υπαλλήλων γραφείου αυτό που έκανε η παγκοσμιοποίηση στους εργαζόμενους, πρέπει να το αντιμετωπίσουμε άμεσα».
Ο Φινκ θα συμπληρώσει πως: «Η ευημερία δεν είναι απλώς η ανάπτυξη συνολικά∙ δεν μπορεί να μετρηθεί μόνο με βάση το ΑΕΠ. Πρέπει να κριθεί από το πόσοι άνθρωποι μπορούν να το δουν, να το αγγίξουν και να χτίσουν ένα μέλλον πάνω σε αυτό». Καμπανάκι για ένα κοινωνικό χάος και ρήγμα; Ανησυχία για την έλλειψη κοινωνικής συναίνεσης; Ανησυχία για τον «ωκεανό λαϊκισμού» που συνιστά ένα περιβάλλον για το οποίο οι ελίτ του Νταβός αδιαφορούν;

Βέβαια έγινε κουβέντα, «μας έβγαλαν γλυκό, μας έβγαλαν και μέντα» παραφράζοντας λίγο το τραγούδι (Ο Γιάννης ο φονιάς) και για τη Γροιλανδία. Μάλλον ανήκει ήδη στις ΗΠΑ∙ το ΝΑΤΟ θα βρει μια λύση που θα καταπιούν και όλοι οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι, που ψιλογκρινιάζουν τώρα. Κύκλοι του Τραμπ διαρρέουν ότι θέλουν κάτι σαν το βρετανικό στάτους των βάσεων στην Κύπρο (να και ο ελληνισμός πάλι…). Δηλαδή βάσεις που θα αποτελούν αμερικανικό έδαφος για πάντα, και όχι ιδιαίτερες συμφωνίες με μια χώρα (Δανία ή Γροιλανδία κ.λπ.). Η Αγγλία με αυτό το μοντέλο έχει πλήρη κυριαρχία στο 8% του εδάφους της Κύπρου. Φυσικά να μην ξεχνάμε ότι ο Πούτιν δήλωσε ότι «αυτό που συμβαίνει στη Γροιλανδία δεν μας αφορά καθόλου», και αναφέρθηκε στο ιστορικό της πώλησης της Αλάσκας από τη Ρωσία στις ΗΠΑ το 1867.

Μόνο που υπάρχει μια αποσιώπηση, ένα γενικό μπλακ άουτ ενημέρωσης και ειδήσεων. Τι λέει ο «ωκεανός λαϊκισμού», η παγκόσμια πλειοψηφία ολόκληρου του κόσμου; Τι λένε οι κοινωνίες και λαοί; Μετά τη γενοκτονία στη Γάζα, παίρνει σειρά το πούλημα (για άλλη μια φορά) του κουρδικού λαού.

Γενικά, «καλά πάμε» όπως βλέπετε… Έχουμε και Belhara, πνιγόμαστε και στην Γλυφάδα… ενώ έρχονται γεωπολιτικά τσουνάμι. Κάτι είπε ήδη η κα Γκίλφοϊλ.


(Δρόμος, φύλλο 761, 24/1/26)


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

από τον Μουνίρ Κιλάνι

«Αν δεν είσαι στο τραπέζι, είσαι στο μενού »: μια ωραία φράση... που ειπώθηκε από έναν άνθρωπο που πέρασε τη ζωή του στρώνοντας τραπέζι για τους μεγάλους θηρευτές της Γουόλ Στριτ και της Σίτι, προτού αυτοσχεδιάσει ως αρχισερβιτόρος σε ένα πιο πράσινο συμπόσιο, αλλά για τους ίδιους καλεσμένους, και που τώρα παίζει τον ρόλο ενός μετανοημένου χορτοφάγου.

Το σκηνικό και οι μάσκες

Στις 20 Ιανουαρίου 2026, στο Νταβός, ο Καναδός πρωθυπουργός Μαρκ Κάρνεϊ εκφώνησε μια ομιλία που απήχησε στα δερμάτινα καθίσματα της ελίτ του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ. Έλαβε όρθια χειροκροτήματα. Οι
εντυπωσιακές φράσεις του περιλάμβαναν:
– « Βρισκόμαστε στη μέση μιας ρήξης, όχι μιας μετάβασης »·
– « Η νοσταλγία δεν είναι στρατηγική »·
– και πάνω απ 'όλα: « Αν δεν είσαι στο τραπέζι, είσαι στο μενού ».

Οι κυρίαρχοι σχολιαστές το βλέπουν ως ένα «ιστορικό σημείο καμπής», μια θαρραλέα έκκληση από τις «μεσαίες δυνάμεις» εναντίον των καταπιεστικών μεγάλων δυνάμεων.
Μια ομιλία προσεκτικά σχεδιασμένη για να έχει αντίκτυπο - και πάνω απ' όλα, να καθησυχάσει όσους τις κυριαρχούν.

Αλήθεια; Σαν να μην ήταν το Νταβός ακριβώς το μεγαλύτερο τραπέζι στον κόσμο, που προορίζεται για δισεκατομμυριούχους, διαχειριστές περιουσιακών στοιχείων και κεντρικούς τραπεζίτες που αποφασίζουν το μενού για τον υπόλοιπο πλανήτη. Ένα τραπέζι όπου η κυριαρχία και η δημοκρατία συζητούνται ανάμεσα σε κοκτέιλ, ενώ εκατοντάδες ιδιωτικά τζετ κατακλύζουν τον ελβετικό ουρανό και οι άνθρωποι παραμένουν καθηλωμένοι.

Στο Νταβός, συζητούν για τον πλανήτη... σε υψόμετρο.

Ας δούμε όμως κάτω από το κάλυμα ESG. Πίσω από τον επιδειχθέντα ρεαλισμό κρύβεται μια υποκρισία τόσο αβυσσαλέα που θα μπορούσε να εξαλείψει έναν ολόκληρο αγωγό. Ο Μαρκ Κάρνεϊ δεν είναι ένας προφήτης που εμφανίστηκε από το πουθενά. Είναι ένα καθαρό προϊόν του συστήματος που τώρα ισχυρίζεται ότι επικρίνει: δεκατρία χρόνια στην Goldman Sachs (όπου έμαθε να συσκευάζει τα ενυπόθηκα δάνεια υψηλού κινδύνου σαν χριστουγεννιάτικα δώρα), διοικητής της Τράπεζας του Καναδά και στη συνέχεια της Τράπεζας της Αγγλίας (όπου παρακολουθούσε την Πόλη σαν κότα που κρατάει τα κερδοσκοπικά της κοτόπουλα), ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ για την κλιματική αλλαγή (φανταστείτε, μια εθελοντική θέση για έναν πολυεκατομμυριούχο), αντιπρόεδρος της Brookfield Asset Management...

Ένα βιογραφικό σημείωμα τόσο τέλεια ευθυγραμμισμένο που μετατρέπεται σε ενοχοποιητικό στοιχείο.

Ένα καθαρό προϊόν του συστήματος

Αυτός ο άνθρωπος έχει περάσει δεκαετίες εδραιώνοντας την υπερ-παγκοσμιοποιημένη χρηματοδότηση, κλειδώνοντας τις αλυσίδες εφοδιασμού, κατοχυρώνοντας την «εμπιστοσύνη στην αγορά» και προωθώντας την πράσινη χρηματοδότηση που ποτέ δεν αμφισβητεί τον εξορυκτισμό, αλλά απλώς τον επαναπροσδιορίζει με πράσινο τρόπο. Και τώρα παίζει τον επαναστάτη. Πόσο συγκινητικό.

Συγκινητικό, πραγματικά. Μοιάζει σχεδόν με πρόσφατα προσηλυτισμένο... εκτός από το ότι οι επενδύσεις του δεν οδήγησαν ποτέ πραγματικά σε μετάνοια.
Η εξομολόγηση είναι δημόσια, η άφεση αμαρτιών ιδιωτική.


Ο αρχιτέκτονας που ασκεί κριτική στην αρχιτεκτονική (και εισπράττει την προμήθειά του στη διαδικασία)

Ο Κάρνεϊ καταγγέλλει μια τάξη «βασισμένη σε κανόνες» που έχει καταστεί «εν μέρει ψευδής», όπου οι μεγάλες δυνάμεις εξαιρούνται από τους κανόνες που επιβάλλουν σε άλλους. Έχει δίκιο... αλλά ξεχνά εύκολα ότι ήταν ένας από τους αρχιτέκτονες αυτού του ασύμμετρου συστήματος.

Είναι πάντα πιο εύκολο να ασκήσεις κριτική στο κτίριο αφού έχουν πουληθεί όλα τα διαμερίσματα.

Στην Goldman Sachs, έπαιξε ρόλο στην οικονομική απορρύθμιση που άνοιξε το δρόμο για την κρίση του 2008 - ξέρετε, εκείνη τη μικρή κρίση που κατέστρεψε εκατομμύρια ανθρώπους, ενώ οι συνάδελφοί του τσεπώνουν ρεκόρ μπόνους, τα οποία διασώθηκαν με δημόσιο χρήμα. Στην Τράπεζα της Αγγλίας, επέβλεψε την City κατά τη διάρκεια του Brexit, υπερασπιζόμενος σθεναρά την οικονομική ολοκλήρωση ως πηγή καθολικής ευημερίας... μέχρι που η ίδια ολοκλήρωση έγινε, με τα δικά του λόγια σήμερα, «όπλο καταναγκασμού». Τι έκπληξη.
Το όπλο άλλαζε χέρια μόνο όταν γύριζε η κάννη.

Τα οικονομικά βάφτηκαν πράσινα

Και τι γίνεται με το Μπρούκφιλντ; Εκεί, φτάνουμε στο αποκορύφωμα της διττής γλώσσας. Ως Αντιπρόεδρος και επικεφαλής των «επενδύσεων μετάβασης», ο Κάρνεϊ επέβλεψε δισεκατομμύρια που επενδύθηκαν σε έργα άνθρακα, τερματικούς σταθμούς λιμένων άνθρακα και αγωγούς που συνδέονται με ασφαλτούχες άμμους - μεταξύ των πιο ρυπογόνων πηγών ενέργειας στον κόσμο. Το 2021, το Μπρούκφιλντ επικρίθηκε από αρκετές ΜΚΟ και ανεξάρτητους αναλυτές επειδή συνέχισε να χρηματοδοτεί υποδομές ορυκτών καυσίμων, ενώ αυτοανακηρύχθηκε «μηδενικό καθαρό» μέσω λογιστικών κόλπων που αφορούσαν «αποφευγόμενες εκπομπές».

Η μετάβαση εδώ είναι πρωτίστως σημασιολογική.

Τα στοιχεία μιλούν από μόνα τους: σύμφωνα με ανεξάρτητες αναλύσεις, τα περιουσιακά στοιχεία ορυκτών καυσίμων της Brookfield αντιπροσωπεύουν σχεδόν 159 εκατομμύρια τόνους ισοδύναμου CO₂ ετησίως, ένας όγκος εκπομπών που υπερβαίνει κατά πολύ αυτό που αναγνωρίζει ο όμιλος στις λεγόμενες «βιώσιμες» εκθέσεις του. Οι ειδικοί χλεύασαν, ο Carney διόρθωσε δειλά την ανακοίνωση, αλλά η στρατηγική δεν άλλαξε ποτέ πραγματικά. Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς: όταν είσαι αντιπρόεδρος «επενδύσεων μετάβασης» στην Brookfield, μεταφέρεις κυρίως μπόνους στον τραπεζικό σου λογαριασμό, όχι περιουσιακά στοιχεία σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.
Το κλίμα μπορεί να περιμένει, αλλά η απόδοση όχι.

Από το διοικητικό συμβούλιο μέχρι την ηγεσία

Τώρα, ως πρωθυπουργός, υπέγραψε ένα μνημόνιο με την ένθερμη υποστηρίκτρια του Τραμπ στην Αλμπέρτα, Ντανιέλ Σμιθ, για να επιταχύνει την κατασκευή ενός νέου αγωγού προς τη Δυτική Ακτή -που ευφημιστικά ονομάστηκε «συνεργασία αντίστασης»- ενώ ταυτόχρονα θα άρει τους κλιματικούς περιορισμούς στις πετρελαιοφόρες άμμους. Ο Καναδάς, ο τέταρτος μεγαλύτερος παραγωγός πετρελαίου στον κόσμο, έχει κατά κεφαλήν εκπομπές συγκρίσιμες με εκείνες της Σαουδικής Αραβίας. Αλλά σσσς: η συζήτηση γίνεται για «στρατηγική διαφοροποίηση» και «πρόσβαση στις ασιατικές αγορές», όχι για το κλίμα.

Προτεραιότητες, προτεραιότητες... και ευχαριστημένοι μέτοχοι.
Ο πλανήτης μπορεί να περιμένει: η αγορά, ωστόσο, είναι ανυπόμονη.

«Ρεαλισμός βασισμένος σε αξίες»... η ελιτίστικη εκδοχή (με ένα μπόνους greenwashing)

Ο Κάρνεϊ καλεί τις μεσαίες δυνάμεις να ενωθούν για να αποφύγουν να καταλήξουν «στο μενού». Ωραία ρητορική. Αλλά ποιος βρίσκεται πραγματικά στο τραπέζι του Νταβός; Οι διευθύνοντες σύμβουλοι της BlackRock, της Goldman Sachs, της OpenAI, της Lockheed Martin... και οι πολιτικές προσωπικότητες που προσφέρουν το δημοκρατικό τους προσωπείο.

Μια δημοκρατία με VIP κονκάρδες.

Η ομιλία του αποφεύγει προσεκτικά να κατονομάσει τις πραγματικές δυναμικές ισχύος: τις Ηνωμένες Πολιτείες (δασμολογικές απειλές, γεωπολιτική πίεση στην Αρκτική και τη Γροιλανδία), την Κίνα (βιομηχανικές εξαρτήσεις), αλλά και τον ίδιο τον Καναδά, έναν πρόθυμο οικονομικό υποτελή του οποίου οι εξαγωγές εξαρτώνται σχεδόν κατά 75% από την αμερικανική αγορά. Αντ' αυτού, ο Κάρνεϊ προτείνει μια ρεαλιστική «νέα πολυμέρεια» που έχει μια εντυπωσιακή ομοιότητα με την παλιά: τους ίδιους κανόνες που γράφονται από τους ίδιους δρώντες, αλλά εφαρμόζονται πιο σκληρά στο όνομα της ασφάλειας, του κλίματος ή της ψηφιακής τεχνολογίας.

Ηθική, κυρώσεις και χρήσιμοι πόλεμοι

Αλλαγή του λεξιλογίου για τη διατήρηση της ιεραρχίας.
Η Ουκρανία είναι το πιο βάναυσο παράδειγμα αυτού: στο όνομα του διεθνούς δικαίου και των «αξιών», ένας πόλεμος μετατρέπεται σε εργαλείο γεωοικονομικής πειθαρχίας, όπου οι κυρώσεις, οι αναγκαστικές ευθυγραμμίσεις και η πολεμική οικονομία γίνονται όργανα δυτικής διακυβέρνησης.

Αυτός ο «αξιακός ρεαλισμός» χρησιμεύει κυρίως για να νομιμοποιήσει μια νέα φάση ήπιου καταναγκασμού: πράσινα πρότυπα, οικονομικές προϋποθέσεις, έλεγχος των αλυσίδων δεδομένων και της τεχνητής νοημοσύνης, αυξημένη παρακολούθηση των εμπορικών ροών.

Ένας ιμπεριαλισμός χωρίς μπότες, αλλά με υπολογιστικά φύλλα.
Η Ουκρανία δεν είναι απλώς ένα πεδίο μάχης, αλλά ένα εργαστήριο: δέσμευση περιουσιακών στοιχείων, αναδιαμορφωμένες ενεργειακές εξαρτήσεις, τεράστιο χρέος και ανοικοδόμηση που έχουν ήδη υποσχεθεί στους ίδιους ιδιωτικούς φορείς που κάθονται στο Νταβός.

Έκδοση PowerPoint για την Κυριαρχία.

Επικαλείται τα ανθρώπινα δικαιώματα και την κυριαρχία. Ωστόσο, ο Καναδάς συνεχίζει να πουλάει όπλα σε αμφιλεγόμενα καθεστώτα, αγνοεί τη Γάζα παρά τις κατηγορίες για γενοκτονία που διατυπώνουν διεθνείς οργανισμοί και καταπατά τα δικαιώματα των αυτόχθονων λαών επιταχύνοντας τον εξορυκτικό ρατσισμό στις εκτάσεις τους στο όνομα της «ενεργειακής ασφάλειας».

Αυτός είναι ο ρεαλισμός των ελίτ: η δημόσια κριτική της αμερικανικής ηγεμονίας για να κατευναστεί η κοινή γνώμη που έχει κουραστεί από τον Τραμπ, διατηρώντας παράλληλα τη στρατηγική υποταγή κατ' ιδίαν.
Η αγανάκτηση είναι πάντα υπό όρους.

Οι αποκαλυφθείσες ανταλλαγές μεταξύ Δυτικών ηγετών - δημόσιες καταγγελίες, κολακεία στα παρασκήνια - καταδεικνύουν αυτό το διαρκές διπλό μέτρο και σταθμά. Οι νταήδες καταδικάζονται... αρκεί να παραμένει κανείς στο πλευρό του.

Νταβός, ένας ναός υποκρισίας (και ιδιωτικών τζετ)

Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ επικροτεί μια ομιλία που φιλοδοξεί να θάψει την φιλελεύθερη τάξη, ενώ ταυτόχρονα προετοιμάζει τον μετασχηματισμό της. Ο παλιός κόσμος κηρύσσεται παρωχημένος, αλλά οι φύλακες του παραμένουν στον έλεγχο. Ο Κάρνεϊ καταγγέλλει τη νοσταλγία, αλλά αυτός είναι που είναι νοσταλγικός: νοσταλγός για μια εποχή που οι κεντρικοί τραπεζίτες και οι διαχειριστές περιουσιακών στοιχείων κυβερνούσαν χωρίς δημοκρατική εποπτεία, υπό το πρόσχημα της τεχνικής εμπειρογνωμοσύνης.

Η τεχνοκρατία ποτέ δεν συμπάθησε τη δημοκρατία, εκτός από όταν ήταν διακοσμητική.

Η έκκλησή του για «ανθεκτικότητα» ακούγεται σαν ευφημισμός για περισσότερο έλεγχο και περισσότερη εξόρυξη: διαφοροποίηση των συμμαχιών, σίγουρα, αλλά πάνω απ' όλα εντατικοποίηση των εξορυκτικών, ενεργειακών και ψηφιακών έργων για την «αποφυγή της εξάρτησης». Ο λαός θα πληρώσει το τίμημα: αυξανόμενες τιμές ενέργειας, καταστροφή του περιβάλλοντος και επιδείνωση των ανισοτήτων.

Εν τω μεταξύ, τα ιδιωτικά τζετ θα συνεχίσουν να προσγειώνονται στην ώρα τους για το κοκτέιλ πάρτι... και να απογειώνονται ξανά με δηλώσεις μηδενικών εκπομπών ρύπων στο χώρο αποσκευών. Αντιστάθμιση εκπομπών, καθαρή συνείδηση.
Η ηθική είναι ελαφριά όταν ταξιδεύεις στην business class.


Μια αναδιάρθρωση, όχι μια ρήξη (και ένα εξαιρετικό βιογραφικό για το μέλλον)

Ο λόγος του Μαρκ Κάρνεϊ δεν αποτελεί ρήξη με το παρελθόν. Είναι ένα εκλεπτυσμένο μπάλωμα. Μια αντεπανάσταση από πάνω, όπου οι ελίτ ανακυκλώνουν τη γλώσσα της διαμαρτυρίας για να διατηρήσουν την εξουσία τους σε έναν ασταθή πολυπολικό κόσμο.

Εξέγερση, ναι – αλλά υπό έλεγχο.

Δεν ζητά να σπάσουν οι αλυσίδες. Ζητά να αλλάξουν τραπέζι... διατηρώντας παράλληλα τους ίδιους καλεσμένους, τους ίδιους άρρητους κανόνες και τα ίδια κυρίαρχα συμφέροντα. Με, φυσικά, πρόσθετες χρεώσεις που επιβάλλουν οι νόμοι ESG.

Ίδια κυριαρχία, νέα ταμπέλα.
Η Ουκρανία δεν αποτελεί ηθική εξαίρεση, αλλά στρατηγικό προηγούμενο: απόδειξη ότι η λεγόμενη «βασισμένη σε κανόνες» τάξη εφαρμόζεται αυστηρά σε άλλους και με ευελιξία σε εκείνους που συντάσσουν τις ρήτρες της.

Οι αληθινές αφυπνίσεις δεν έρχονται από το Νταβός. Προέρχονται από ανθρώπους που αρνούνται να είναι στο μενού - και που αρνούνται επίσης να καθίσουν στο τραπέζι των αρπακτικών.

Ο Κάρνεϊ μπορεί να διατηρήσει τα σλόγκαν του και τις όρθιες επευφημίες του.
Εμείς, ωστόσο, παραμένουμε ξεκάθαροι: οι ελίτ δεν επαναστατούν ποτέ ενάντια στον εαυτό τους. Προσαρμόζουν το σύστημα για να επιβιώσουν. Και να συνεχίσουν να δειπνούν υπό το φως των κεριών... ενώ ο κόσμος καίγεται από κάτω.

πηγή: https://www.weforum.org/stories/2026/01/davos-2026-special-address-by-mark-carney-prime-minister-of-canada

Μουνίρ Κιλάνι



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

από τον Βίκτορ Μίχιν

Από την σκανδαλώδη επιχείρηση στη Βενεζουέλα μέχρι τις απειλές για δασμολογικούς περιορισμούς στη Γροιλανδία, η εξωτερική πολιτική του 47ου Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών οδηγεί σε παγκόσμια αποσταθεροποίηση.

Τον Ιανουάριο του 2026, μετά τον πρώτο χρόνο της δεύτερης θητείας του Ντόναλντ Τραμπ ως Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, η αξιολόγηση της εξωτερικής του πολιτικής είναι ένα θλιβερό εγχείρημα. Ο υποψήφιος που παρουσιάστηκε ως διαπραγματευτής ικανός να «τερματίσει γρήγορα τους πολέμους» και να θέσει «την Αμερική Πρώτα» έχει, στην πράξη, αποδειχθεί πηγή παγκόσμιων εντάσεων που δεν έχουν ξαναδεί από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου. Οι ενέργειές του, που ταλαντεύονται μεταξύ στρατιωτικών περιπετειών, οικονομικού εκβιασμού και ασυνάρτητης διπλωματίας, έχουν φέρει τον κόσμο στο χείλος της καταστροφής. Ο παγκόσμιος τύπος, και ιδιαίτερα ο ευρωπαϊκός τύπος, είναι γεμάτος με τίτλους γεμάτους άγχος και έντονη κριτική κατά της Ουάσιγκτον.

Μέση Ανατολή: Από τη σύντομη εκεχειρία στην άβυσσο του περιφερειακού πολέμου

Η ανάλυση ξεκινά με τη Μέση Ανατολή, την περιοχή όπου η ρητορική του Τραμπ για «ειρηνοποιό» έχει υποστεί την πιο παταγώδη αποτυχία της. Όπως έχουν σημειώσει πολλά κυρίαρχα αραβικά μέσα ενημέρωσης, μετά από μια σύντομη περίοδο αισιοδοξίας που πυροδότησε η μεσολάβηση του Τραμπ για εκεχειρία στη Λωρίδα της Γάζας έως τον Οκτώβριο του 2025, η κατάσταση έχει επιδεινωθεί σε μια « πολύ πιο περίπλοκη και επικίνδυνη » φάση.

Ο χειρισμός του ιρανικού ζητήματος από τον Τραμπ προκαλεί ιδιαίτερη ανησυχία. Σύμφωνα με δημοσιεύματα των μέσων ενημέρωσης, ο πρόεδρος βρίσκεται στα πρόθυρα στρατιωτικής επέμβασης με το πρόσχημα της προστασίας των διαδηλωτών, πιεσμένων προς αυτή την κατεύθυνση από την ισραηλινή κυβέρνηση. Ωστόσο, όπως ορθώς επισημαίνει η ισχυρή εφημερίδα Al -Ahram , μια εφημερίδα που διαβάζεται σε όλο τον αραβικό κόσμο, η ένοπλη επέμβαση « θα μπορούσε μόνο να επιδεινώσει την κατάσταση, να υπονομεύσει τις διαμαρτυρίες... και να δώσει στο ιρανικό καθεστώς το πρόσχημα να χρησιμοποιήσει ακόμη μεγαλύτερη βία ». Η εφημερίδα σκιαγραφεί μια αποκαλυπτική εικόνα ενός πιθανού σεναρίου: ιρανικά αντίποινα εναντίον αμερικανικών βάσεων στον Περσικό Κόλπο και εναντίον του Ισραήλ, ακολουθούμενα από « μια επίθεση σκληρότερη από οτιδήποτε έχει βιώσει ποτέ το Ιράν ». Το αποτέλεσμα: « Θα σήμαινε να πυρποληθεί ολόκληρη η περιοχή, και η φωτιά θα ήταν τόσο έντονη που θα χρειάζονταν χρόνια για να σβήσει ».

Επικρίνοντας τον Τραμπ, η Al-Ahram επισημαίνει ένα θεμελιώδες πρόβλημα: την έλλειψη σαφούς στρατηγικής. « Δεν είναι σαφές ποιοι στόχοι στο Ιράν θα μπορούσαν να βοηθήσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες να επιτύχουν τον δηλωμένο στόχο τους », γράφει η εφημερίδα, σημειώνοντας ότι ούτε η Ουάσινγκτον ούτε το Τελ Αβίβ μπορούν να προσφέρουν μια βιώσιμη εναλλακτική λύση στο σημερινό ιρανικό καθεστώς. Η μόνη λογική οδός, σύμφωνα με το συντακτικό προσωπικό, είναι η διπλωματία και η άρση των κυρώσεων για να δοθεί στους Ιρανούς « μια ανάπαυλα και μια ελπίδα ». Ωστόσο, η κυβέρνηση Τραμπ φαίνεται να έχει επιλέξει την αντίθετη οδό.

Το προηγούμενο της Βενεζουέλας: η αλυσιδωτή αντίδραση της επιθετικότητας

Το σημείο καμπής, σύμφωνα με τα παγκόσμια μέσα ενημέρωσης και πολιτικούς, ήταν « η τολμηρή στρατιωτική επιχείρηση του Τραμπ κατά της Βενεζουέλας στις 3 Ιανουαρίου », κατά την οποία απήχθησαν ο πρόεδρος της χώρας και η σύζυγός του. Αυτή η ενέργεια, που έμοιαζε περισσότερο με σενάριο ταινίας δράσης του Χόλιγουντ παρά με πράξη ενός κράτους δικαίου, « πυροδότησε μια αρνητική αλυσιδωτή αντίδραση σε όλο τον κόσμο ». Όπως σημειώνει η επιδραστική αργεντίνικη εφημερίδα Página/12 , αυτό το περιστατικό έχει γίνει « ένα πολύ επικίνδυνο προηγούμενο, θολώνοντας τα όρια μεταξύ παρέμβασης και κρατικής τρομοκρατίας » και « καταπατώντας ανοιχτά όλους τους κανόνες του διεθνούς δικαίου και της εθνικής κυριαρχίας ».

Στη Νότια Αμερική, η αντίδραση ήταν ιδιαίτερα έντονη. Η βραζιλιάνικη εφημερίδα Journal do Brasil προειδοποίησε σε ένα αναλυτικό άρθρο ότι « η βίαιη σύλληψη ξένων αρχηγών κρατών δημιουργεί ένα τερατώδες μοτίβο που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί εναντίον οποιασδήποτε χώρας της οποίας οι πολιτικές έρχονται σε αντίθεση με τα συμφέροντα της Ουάσιγκτον ». Από την πλευρά της, η χιλιανή εφημερίδα La Tercera παρατήρησε ότι η επιχείρηση « κατέστρεψε τα τελευταία απομεινάρια του διααμερικανικού συστήματος ασφαλείας που βασιζόταν στον αμοιβαίο σεβασμό και έσυρε την περιοχή πίσω στην εποχή των «πολέμων της μπανάνας», αλλά με ψηφιακή τεχνολογία ».

Η Al-Ahram συνοψίζει με αγωνία τη γενική εκτίμηση: « Η επιτυχία της αμερικανικής επιχείρησης υψηλής τεχνολογίας φαίνεται να άνοιξε την όρεξη του προέδρου... για νέες στρατιωτικές περιπέτειες ». Αυτή η ανάλυση επιβεβαιώνεται από τον νοτιοαμερικανικό τύπο: η βενεζουελάνικη πύλη Misión Verdad γράφει ότι « η Ουάσινγκτον, ενθαρρυμένη από την ατιμωρησία στο Καράκας, εξετάζει τώρα παρόμοια σενάρια «χειρουργικής διευθέτησης» σε άλλες χώρες που έχουν χαρακτηριστεί ως «άξονες αντίστασης »». Αντί να επικεντρωθεί σε μια διπλωματική επίλυση των κρίσεων στη Γάζα, το Σουδάν και την Υεμένη, όπως ήλπιζαν βασικοί περιφερειακοί σύμμαχοι, η κυβέρνηση Τραμπ φαίνεται να επέλεξε μια περαιτέρω πορεία κλιμάκωσης, θεωρώντας το «προηγούμενο της Βενεζουέλας» όχι ως εξαίρεση, αλλά ως ένα επιχειρησιακό μοντέλο.

Διατλαντική απάτη: η μέθοδος Τραμπ

Ενώ ο Τραμπ παίζει με τη φωτιά στη Μέση Ανατολή, στις σχέσεις του με τους παραδοσιακούς συμμάχους επιδίδεται σε αναίσχυντο βανδαλισμό, διαβρώνοντας τα θεμέλια πάνω στα οποία έχει οικοδομηθεί ο δυτικός κόσμος εδώ και δεκαετίες.

Το πιο εντυπωσιακό παράδειγμα ήταν το σκάνδαλο της Γροιλανδίας. Όπως ανέφερε η εφημερίδα The Liberty Beacon στις 16 Ιανουαρίου 2026 , ο Τραμπ, έχοντας αποτύχει να επιτύχει τους στόχους του σχετικά με το νησί μέσω διπλωματικών οδών, κατέφυγε σε απροκάλυπτο εκβιασμό. « Μπορώ να επιβάλω δασμούς σε χώρες που δεν συμφωνούν με τη Γροιλανδία, επειδή χρειαζόμαστε τη Γροιλανδία για εθνική ασφάλεια », δήλωσε ο πρόεδρος. Αυτή ήταν μια άμεση απειλή για επιβολή δασμών σε συμμάχους του ΝΑΤΟ, κυρίως στη Δανία και την ΕΕ, οι οποίοι υπερασπίζονται την κυριαρχία του βασιλείου.

Τέτοιες δηλώσεις αντιμετωπίστηκαν με σοκ και καταδίκη στην Ευρώπη. Οι επικριτές, όπως σημειώνει η εφημερίδα, ορθώς επισημαίνουν ότι « αυτό το μέτρο θα μπορούσε να καταστρέψει το ΝΑΤΟ και να εμβαθύνει τη ρήξη με την Ευρώπη ». Η απειλή δασμών είναι ένα μέσο οικονομικού πολέμου που ο Τραμπ χρησιμοποιεί όχι εναντίον στρατηγικών αντιπάλων, αλλά εναντίον των στενότερων εταίρων του. Αυτό καταδεικνύει μια πλήρη περιφρόνηση των αρχών της πολυμερούς διπλωματίας και της συμμαχικής αλληλεγγύης, μετατρέποντας τις διατλαντικές σχέσεις σε ένα πεδίο βάναυσων διαπραγματεύσεων. « Ίσως αυτός είναι ο στόχος; » ρωτάει ρητορικά το Liberty Beacon, υπονοώντας μια πιθανή σκόπιμη πρόθεση αποδυνάμωσης της συμμαχίας.

Απέναντι σε βασικούς Αμερικανούς εταίρους όπως ο Στάρμερ, ο Μερζ και ο Μακρόν, υιοθέτησε έναν περιφρονητικό και προσβλητικό τόνο. Χαρακτήρισε ανοιχτά θεσμούς όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση « εχθρό » και επιθυμούσε τη διάλυσή τους, βλέποντας μια ενωμένη Ευρώπη μόνο ως ανταγωνιστή. Μια τέτοια συμπεριφορά έχει διαλύσει όχι μόνο τις πολιτικές συμφωνίες, αλλά και τον ίδιο τον ιστό δεκαετιών εμπιστοσύνης, κοινής ιστορίας και συνεργασίας που βασίζονται σε κοινές αξίες.

Στην κοσμοθεωρία του Τραμπ, η Ευρώπη υποβιβαζόταν στο καθεστώς ενός αντικειμένου άμεσης συναλλαγής. Τα θεμελιώδη συμφέροντα ασφαλείας, η σταθερότητα και η κυριαρχία της αντιμετωπίζονταν ως διαπραγματευτικά χαρτιά για την εξυπηρέτηση της εσωτερικής πολιτικής του ατζέντας ή των στενών οικονομικών συμφερόντων. Αυτή η προσέγγιση δεν αποδυνάμωνε απλώς τους διατλαντικούς δεσμούς - διέβρωνε ενεργά τα ηθικά και στρατηγικά θεμέλια της δυτικής κοινότητας, ενθαρρύνοντας τη διχόνοια και την αστάθεια. Η χυδαιότητα και η αυθάδεια δεν ήταν απλώς μια προσωπική στυλιστική επιλογή, αλλά ένα εργαλείο για την σκόπιμη καταστροφή της πολυπολικής συνεργασίας υπέρ ενός χαοτικού, ad hoc συστήματος όπου η βία και ο διμερής εκβιασμός αντικατέστησαν το νόμο και την συμμαχική αλληλεγγύη.

Η ουκρανική κρίση: Η «ειρήνη» του Τραμπ – η συνέχιση του πολέμου υπό το πρόσχημα των διαπραγματεύσεων και η απειλή για την ευρωπαϊκή ασφάλεια

Ακριβώς στο ουκρανικό ζήτημα, η ρητορική του Ντόναλντ Τραμπ ως «ειρηνοποιού» αποκαλύπτει την πιο κυνική και επικίνδυνη πλευρά της για την παγκόσμια σταθερότητα. Η προσέγγισή του, μακριά από την γνήσια διπλωματία, θυμίζει κλασική πολιτική «θέσης ισχύος»: κατακλύζοντας την Ουκρανία με σύγχρονα όπλα παράλληλα με την Ευρώπη, παρατείνει την αγωνία του νεοναζιστικού ουκρανικού καθεστώτος. Ακόμα και κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του 2024, υποσχέθηκε επανειλημμένα να τερματίσει «γρήγορα» τη σύγκρουση, επιδεικνύοντας την χαρακτηριστική του περιφρόνηση για τις πολυπλοκότητες της διεθνούς πολιτικής και την κυριαρχία των συμμάχων.

Οι λεπτομέρειες αυτού του «σχεδίου», όπως σημειώνει το The Liberty Beacon , βασισμένες σε προτάσεις των συμβούλων του, απλώς απαιτούν ιδιαίτερη επαγρύπνηση και αντικατοπτρίζουν άμεσα την παρανόηση του Τραμπ σχετικά με την περίπλοκη στιγμή και την προσέγγιση που απαιτείται για την επίλυσή της. Η προσέγγιση που ανέπτυξαν σύμβουλοι όπως ο Keith Kellogg και ο Fred Fleitz καταλήγει στην ωμή βία, όχι στην λεπτή διπλωματία του παρελθόντος για την επίλυση μιας τόσο περίπλοκης και παρατεταμένης σύγκρουσης, μιας σύγκρουσης που δημιουργήθηκε με υπαιτιότητα των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρώπης. Η κριτική εδώ είναι σαφής: αντί να χρησιμοποιεί τις διαπραγματεύσεις ως εργαλείο για την αποκατάσταση της δικαιοσύνης και του διεθνούς δικαίου, ο Τραμπ σκοπεύει να τις χρησιμοποιήσει ως όπλο πίεσης, τάσσοντας έτσι υπέρ του νεοναζιστικού ουκρανικού καθεστώτος, το οποίο έχει παραβιάσει όλες τις συμφωνίες, πρώτα και κύρια τις Συμφωνίες του Μινσκ, και μέσω των απροκάλυπτων ψεμάτων των Ευρωπαίων ηγετών προς τη Ρωσία, κάτι που παρατείνει περαιτέρω το τέλος της ουκρανικής τραγωδίας.


Ένας πρόεδρος που είναι εμπρηστής, όχι ειρηνοποιός

Στο τέλος του πρώτου έτους, το συμπέρασμα είναι σαφές. Αντί για το «Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης», το οποίο αναφέρουν ειρωνικά πολλά παγκόσμια μέσα ενημέρωσης, ο Ντόναλντ Τραμπ, μέσω των πράξεών του, κέρδισε τον τίτλο του κύριου αποσταθεροποιητή της παγκόσμιας τάξης.

• Μιλιταρισμός αντί διπλωματίας. Η επιχείρηση στη Βενεζουέλα και το φλερτ με πόλεμο με το Ιράν καταδεικνύουν την προτεραιότητα που δίνεται στις στρατιωτικές και επικίνδυνες λύσεις έναντι της σχολαστικής διπλωματικής εργασίας.

• Εκβιασμός αντί για συνεργασία. Οι απειλές δασμών για τη Γροιλανδία δεν αποτελούν εξωτερική πολιτική μιας μεγάλης δύναμης, αλλά τακτική ενός ληστή-απατεώνα, που εφαρμόζεται στους δικούς της συμμάχους.

• Συνέχιση του πολέμου αντί για διευθέτηση. Το «ειρηνευτικό σχέδιο» για την Ουκρανία ουσιαστικά σημαίνει την εξαναγκασμό της Ουκρανίας να συνεχίσει μια αιματηρή σύγκρουση, η οποία υπονομεύει όλα τα θεμέλια του διεθνούς δικαίου.

• Απώλεια εμπιστοσύνης. Οι σύμμαχοι στη Μέση Ανατολή είναι απογοητευμένοι, η Ευρώπη είναι σοκαρισμένη και φοβισμένη. Ο κόσμος παρακολουθεί την Ουάσιγκτον όχι με ελπίδα, αλλά με αυξανόμενη ανησυχία.

Όπως προειδοποιεί η Al-Ahram , η «κοινή λογική» δεν έχει ακόμη επικρατήσει. Η εξωτερική πολιτική του Τραμπ δεν οδηγεί στην ενίσχυση του «μεγαλείου της Αμερικής», αλλά σε μια παγκόσμια πυρκαγιά την οποία δεν θα είναι σε θέση να ελέγξει. Το αποτέλεσμα του πρώτου έτους δεν είναι η ειρήνη, αλλά η αυξανόμενη βουή μιας επερχόμενης καταιγίδας, για την οποία ο κόσμος θεωρεί όλο και περισσότερο υπεύθυνο τον Λευκό Οίκο.

Πηγή: Νέα Ανατολική Προοπτική



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading
Εγγραφή σε: Σχόλια (Atom)