Articles by "Αρθρογραφία"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αρθρογραφία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Άποψη
Η εικόνα ενός τοπίου όπως φαίνεται από ένα συγκεκριμένο σημείο, συνήθως κάπου ψηλά.
Η οπτική γωνία από την οποία βλέπει κάποιος ένα πράγμα, μια υπόθεση, ένα ζήτημα.
Η γνώμη που έχει κάποιος για κάτι.

Γνώμη
Η άποψη κάποιου για ένα ζήτημα.
Η κοινή γνώμη: η γενικότερη στάση της κοινωνίας, η ίδια η κοινωνία.
“Κατά την ταπεινή μου γνώμη”: Έκφραση που συνηθίζεται στο διαδίκτυο και σε άλλα κείμενα.

   Τι πραγματικά είναι η γνώμη – άποψη;
Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι είναι μια πνευματική διεργασία.
Κάθε πνευματική διεργασία γίνεται στον ανθρώπινο εγκέφαλο, με αναπτυγμένη σε κάποιο βαθμό τη νόηση.
Τα φυτά και τα ζώα στερούνται άποψης.
Για ευνόητους λόγους και τα μωρά. Και όχι μόνον!...

   Η ανθρώπινη νόηση, έχει τρεις κλάδους.
Το συναίσθημα, την λογική και τη συνείδηση.
Και οι τρεις ανωτέρω κλάδοι, αναπτύσσονται σε κάθε άτομο χωριστά, ανάλογα με την διαπαιδαγώγηση, ανάλογα με το υπάρχον νοητικό υπόβαθρο που έχει κατακτήσει η ομάδα που τα διαπαιδαγωγεί, όσο και του μέσου διαπαιδαγώγησης. 
Αλλά η νόηση είναι ώριμη στα άτομα, όταν τα άτομα αυτά μέσα από την θεωρητική ή στοχαστική τους προσπάθεια, σε συνδυασμό με την εμπειρική τους διατριβή όσο και με την συναναστροφή με τα άτομα της ομάδας, κατορθώνουν να συμβιβάζουν αρμονικά και τους τρεις κλάδους της νόησης. Δηλαδή τα, συναίσθημα, λογική και συνείδηση.  

   Θα μου πείτε ότι αυτό απαιτεί πολύ χρόνο για να επισυμβεί σε κάθε άτομο χωριστά!

   Και λοιπόν; Θα τρώγατε ένα άγουρο φρούτο; Θα πηγαίνατε εκδρομή με το αυτοκίνητο, βάζοντας οδηγό την δεκάχρονη κόρη σας; Θα δεχόσασταν να σας κάνει εγχείρηση αφαίρεσης χολής, ο γιος σας που είναι πρωτοετής φοιτητής ιατρικής;

   Κάθε γνώμη – άποψη, δεν απαιτεί το σύνολο της πνευματικής δυνατότητας στην πιο άριστη σύνθεση.
Γι αυτό υπάρχει και η συζήτηση.
Επί παραδείγματι:
“ - Θάνο είμαι έγκυος!  
   - Μα Μαίρη, τα δίδυμα δεν χρόνισαν ακόμη!..
   - Θάνο, καταλαβαίνω ότι θα είναι δύσκολα, αλλά θέλω να το κρατήσουμε!
   - Μαίρη, δεν ξέρω, τα έχω χαμένα...
   - Θάνο...
   - Μαίρη, ξέρεις την οικονομική μας κατάσταση...”
Στο παραπάνω παράδειγμα, η Μαίρη, χαρούμενη από τη νέα της εγκυμοσύνη, εκφράζει μια άποψη χρησιμοποιώντας μόνο το συναίσθημα. Ο Θάνος μη συμμεριζόμενος την χαρά της Μαίρης, αρχικά δείχνει την συναισθηματική του κατάσταση εκφράζοντας την δυσάρεστη έκπληξη του. Κατόπιν προσπαθεί να προσθέσει την “λογική” της οικονομικής δυσπραγίας...
Τι θα μπορούσε να προσθέσει η συνείδηση;
Η συνείδηση, θα μπορούσε να τους έχει κάνει να προλάβουν μια πρόωρη εγκυμοσύνη.
Η συνείδηση, αναγνωρίζοντας τη διάσταση του θέλω από το μπορώ, θα μπορούσε να βάλει στο τραπέζι της συζήτησης τους άμεσους συγγενείς.
Η συνείδηση της μεγάλης ομάδας, που γνωρίζει τα “ανθρώπινα”, θα μπορούσε να έχει λύσεις για κάθε τέτοια περίπτωση, εφ' όσον στέργει τα άτομα, την οικογένεια και χαίρεται που ένας νέος άνθρωπος θα πλουτίσει την ίδια.

   Πολλές φορές οι άνθρωποι, εκφράζουν γνώμη χρησιμοποιώντας μόνο το συναίσθημα ή μόνο τη λογική. Πολλές φορές εκφράζουν γνώμη ή άποψη με ελλιπή γνώση του αντικειμένου για το οποίο εκφράζονται.
Φυσικά η άποψη – γνώμη που εκφράζεται έτσι, δεν μπορεί να θεωρηθεί “βάσιμη”.
Η συζήτηση είναι ένα μέσον για να συμπληρωθεί το συναίσθημα με λογική, η λογική με συναίσθημα, η άγνοια με γνώση. Έτσι χτίζεται η ατομική συνείδηση, έτσι χτίζεται η κοινή συνείδηση που μπορεί να οδηγήσει σε “ασφαλή” απόφαση. Γιατί, ακόμη κι αν η ζωή διαψεύσει την ορθότητα της απόφασης, το ότι πάρθηκε “κοινή συναινέσει” επιμερίζει την ευθύνη του λάθους, όσο και δημιουργεί τις προϋποθέσεις συμμετοχής σε μια προσπάθεια αλλαγής πορείας.

   Το θέμα είναι, ότι και το εργαλείο συζήτηση, έχει πολλές προϋποθέσεις για να λειτουργήσει σωστά. Πρωτίστως η ανάλογη διαπαιδαγώγηση πρέπει να έχει εφοδιάσει τα άτομα με τις δυνατότητες και τις προϋποθέσεις του εργαλείου αυτού.
Δεν συζητάς μ' ένα βρέφος.
Δεν συζητάς μ' ένα μεθυσμένο ή επηρεασμένο από “ουσίες”.
Δεν συζητάς μ' ένα φανατισμένο σε ορισμένη άποψη, που βίαια προσπαθεί να την επιβάλλει.
Δεν συζητάς με κάποιον που διαπιστώνεις ότι η πρόθεση του είναι να σε εξαπατήσει.
Δεν συζητάς με κάποιον που αδιαφορεί για την δική σου άποψη.
Συζητάς με κάποιον ή κάποιους, με καλή πρόθεση να δεχθείς και να λάβεις γνώση και αλήθειες που η δική σου συνειδητότητα δεν μπόρεσε να συλλάβει, θεωρώντας για τους άλλους ότι δεν συντρέχει καμία από τις παραπάνω περιπτώσεις αδυναμίας συζήτησης.
Η ίδια η συζήτηση θα δείξει αν ο άλλος, “σκέφτεται” σαν βρέφος, σαν μεθυσμένος, είναι υποκριτής, φανατικός, αδιάφορος.
Η συζήτηση “παιχνίδι”, δηλαδή η εκφορά λόγου, χωρίς συγκεκριμένο θέμα και στόχο, χωρίς “ισηγορία” και “παρρησία”, δεν είναι συζήτηση, είναι αερολογία. Φυσικά αυτού του είδους η συζήτηση, δεν δημιουργεί γνώμη ή άποψη.

   Στο ανθρωποσύνολο, εδώ και αιώνες, αλλά και στις υποομάδες του, κυριαρχούν δύο είδη συζήτησης.
Στο ένα, οι συζητώντες λαμβάνουν υπ' όψιν και τους μη μετέχοντες στη συζήτηση.
Επί παραδείγματι, όταν συζητούν οι περισσότεροι γονείς, λαμβάνουν υπ' όψιν και τα παιδιά. Τις πιο πολλές φορές πρώτα αυτά! Έτσι στήνεται και ζωοδοτείται η οικογένεια.
Στο άλλο, οι συζητώντες θεωρούν τους μη μετέχοντες στη συζήτηση αναλώσιμους.
Επί παραδείγματι,
“Χαμογελώντας και στα αγγλικά, ο κ. Τσακαλώτος είπε: «δεν υπάρχει κομψός τρόπος για να το διατυπώσω, αλλά αυτοί οι άνθρωποι -οι παλαιοί συνταξιούχοι- θα τεθούν εκτός συστήματος με φυσικό τρόπο.»”.
Ή,
“Κάποτε, ήταν ευκολότερο να ελέγξεις ένα εκατομμύριο ανθρώπους από το να τους σκοτώσεις. Σήμερα, είναι είναι ευκολότερο να σκοτώσεις ένα εκατομμύριο ανθρώπους από το να τους ελέγξεις.” Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι.

   Δεν θα διαφωνήσω μαζί σας ότι έχει επικρατήσει το δεύτερο είδος συζήτησης.
Οι ολιγαρχίες που επικράτησαν ανά τους αιώνες, κατέστησαν τους πολλούς σκλάβους. Σε διαφορετικό βαθμό ίσως, αλλά σκλάβους.
Ο σκλάβος δεν αναπτύσσει νόηση και κατά συνέπεια άποψη – γνώμη.
Ο σκλάβος υιοθετεί την άποψη που του σερβίρουν τα αφεντικά σαν δική του.
Γι αυτό οι πρόγονοι μας έθεταν σαν υπέρτατο αγαθό την Ελευθερία! 

   Τα τελευταία χρόνια, με το πέρασμα της πληροφόρησης σε “ιδιωτικές επιχειρήσεις”, όλη η πληροφορία είναι ελεγχόμενη. Μέγα μέρος του ανθρωποσυνόλου παπαγαλίζουν την “άποψη” της τηλεόρασης, χωρίς να το αντιλαμβάνονται. Με το ψέμα και την ανοησία να έχουν κατακλύσει το μεγαλύτερο μέρος της διαδιδόμενης πληροφόρησης, πώς να υποπτευθεί ο καθένας το ύπουλο “παιχνίδι”;!!..
Πώς να εξηγήσεις σε άνθρωπο της προ Χριστού εποχής τα οφέλη του εξηλεκτρισμού;
Πώς να εξηγήσεις σε δούλους της εύκολης αλλά νοθευμένης πληροφόρησης, ότι η αληθινή άποψη για να κατακτηθεί απαιτείται προσπάθεια και στοχασμός; 
Έχετε ακούσει ή διαβάσει την παραβολή του “Σπηλαίου του Πλάτωνα”; Κάπως έτσι!

   Σε λίγο χρονικό διάστημα έχουμε εκλογές!
Εκλογές σημαίνει εκφράζω άποψη. Οι εκλογές δεν είναι σαν την επιλογή μιας ποδοσφαιρικής ομάδας, που θα υποστηρίζεις! Οι εκλογές καθορίζουν την ζωή σου, την οικονομική σου επάρκεια, την πορεία της χώρας σου και πολλά άλλα.
Γνωρίζω ότι: “Αν με τις εκλογές μπορούσε να αλλάξει κάτι, το “σύστημα” θα καταργούσε τις εκλογές!”.
Τότε όμως, μήπως δέχεσαι το χρηματο-καζινο-καπιταλιστικό σύστημα σαν απόλυτο αφέντη; Σαν θεό στη θέση του πνευματικού Θεού; Γιατί να μην αλλάξουμε και το σύστημα;
Παλιότερα, αιτήματα του πολιτικού κόσμου ήταν: “Καθιέρωση οχτάωρης εργασίας”, “Δημόσιο δωρεάν σχολείο”, “Εθνική Ανεξαρτησία”, “Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία!”, “114”. Και τα πέτυχαν σε μεγάλο βαθμό, γιατί είχαν πολιτική άποψη!
Σήμερα το δίλημμα είναι Μητσοτάκης ή Τσίπρας. Τουλάχιστον αυτό προσπαθεί να πείσει η τηλεόραση! Είναι πολιτική άποψη το “θέλω έναν από τους δύο”;
Δηλαδή, η Ελευθερία των πολιτών είναι εξασφαλισμένη (πώς;), η κοινωνική Δικαιοσύνη παρούσα και ενεργή (αλήθεια;), η Οικονομική ευμάρεια προφανής (εδώ γελάμε;), η Συμμετοχή των πολιτών στις αποφάσεις του κράτους κοινή πρακτική (τι λέτε;) και το μόνο που απομένει είναι η επιλογή ενός από τα δύο πρόσωπα;    

   Είναι Δημοκρατία αυτό;
   Στοχάσου και Αρκεί!     


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
ΖΩΗ...
ΖΩΗ, το σκέφτηκες καλά;
Στο ψηφοδέλτιο... της ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ;!
Εγώ; Μα... εγώ... Τι να πω;...
Σε ευχαριστώ πολύ, ΖΩΗ! Με τιμάς!

Σε ακολουθώ, λοιπόν, και πάλι!
Σε ακολουθώ με ΠΙΣΤΗ και ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟ! Με ΕΚΤΙΜΗΣΗ και ΑΓΑΠΗ ! Θα είμαι δίπλα σου, σε ό,τι χρειαστείς... Με όλες μου τις δυνάμεις...

ΖΩΗ, πρέπει να μπεις ξανά στην Βουλή!

Πρέπει να σου δοθεί η ευκαιρία να κάνεις πράξη όλα αυτά που λες. Και, είμαι σίγουρος πως θα τα κάνεις!

ΠΛΕΥΣΗ, λοιπόν, προς την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, με πανιά τα έξι "Δ" : Δημοκρατία, Δικαιοσύνη, Διαφάνεια, Δικαιώματα, Διαγραφή χρέους, και Διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών.

Και... (να βάλουμε άλλο ένα πανί; )
ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ για το Σκοπιανό!!!

ΖΩΗ, πρέπει να μπεις ξανά στην Βουλή!

ΖΩΗ, όταν κοιτάς τον κόσμο στα μάτια, ο κόσμος παίρνει δύναμη από το βλέμμα σου, από το γέλιο σου, αναθαρρεύει, δεν φοβάται τίποτα. Και δεν φοβάται τίποτα, γιατί βλέπει ότι εσύ,... ΕΣΥ ΔΕΝ ΦΟΒΑΣΑΙ ΤΙΠΟΤΑ.

Ξέρεις τι μου είπε η φίλη μου η Λ. για σένα, όταν σε γνώρισε κι από κοντά; "Καλά", μου λέει, "είναι φοβερή η ψηλή, πάσχει - ΠΆΣΧΕΙ από ΑΦΟΒΙΑ"!!! Χαχαχα! Γελάω ακόμα... Κάθε φορά που το φέρνω στο νου μου γελάω, και... σκέφτομαι ότι... ναι, έχει ΔΙΚΙΟ η Λ. Χαχαχα - ΠΑΣΧΕΙΣ από ΑΦΟΒΙΑ!!!

ΖΩΗ, πρέπει να μπεις ξανά στην Βουλή!

ΖΩΗ, με όρους θεάτρου, είσαι πρωταγωνίστρια - ΕΙΣΑΙ , πώς να το κάνουμε;! Έχεις την στόφα της ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑΣ, του ΗΓΕΤΗ . Ο χώρος τής πολιτικής είναι αναμφίβολα ο φυσικός σου χώρος. Σου αναλογεί να παίξεις έναν ΠΡΩΤΟ ρόλο στα πολιτικά της χώρας. Πάρ' το, λοιπόν, επάνω σου!!! Το "ΕΡΓΟ" το ξέρεις, τον "ΡΟΛΟ" σου τον ξέρεις, τα "ΛΟΓΙΑ" σου τα ξέρεις, είσαι έτοιμη, ΔΕΝ χρειάζεσαι ΚΑΝΈΝΑΝ, ούτε "σκηνοθέτη", ούτε κανέναν!!! Καθαρό μυαλό, καθαρές προθέσεις... ψυχή βαθειά, και... ΟΡΜΑ!!!... Βγες στην πολιτική σκηνή και πάλι, και πήγαινε το έργο παρακάτω, πήγαινε την ΧΩΡΑ παρακάτω!!!...

Δεν βλέπεις, τώρα, τι γίνεται;
Λες κι είμαστε σε ένα περίεργο διάλειμμα... Κανείς δεν χτυπάει... Κανείς... Να μπούμε πάλι μέσα στην αίθουσα, μέσα στο έργο, μέσα στην ιστορία... Μας ξεγέλασαν... Εμείς χαχανίζουμε ανέμελοι στο φουαγιέ, καπνίζοντας και τιτιβίζοντας, κι εκείνοι... μέσα... αλλάζουνε κρυφά τα σκηνικά, και "κατεβάζουνε" -που λέμε και στο θέατρο- την παράσταση, κατεβάζουν το έργο, κατεβάζουν-σβήνουν την χώρα απ' τον χάρτη !!! Μας αφανίζουν...

ΖΩΗ, πρέπει να μπεις ξανά στην Βουλή!

Εμείς, όλοι, θα είμαστε κοντά σου, και θα βροντοφωνάξουμε σε όλη την ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑ ότι : " Η ΖΩΗ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΠΕΙ ΞΑΝΑ ΣΤΗΝ ΒΟΥΛΗ" !

Και, ξέρεις, ε;...
Αυτό που έχεις...-χαχαχα- "κολλάει"!
Μας... "κόλλησες"!!!
Πάσχουμε
-όλοι-
από... - χαχαχα- ΑΦΟΒΙΑ!!!

ΖΩΗ... όλα καλά!
ΟΛΑ θα πάνε καλά!
Με την ΝΙΚΗ!

Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του ακτιβιστή

Δεν ξέρω αν χρειάζονται χρόνια κι εμπειρίες στην πλάτη σου ή ειδικές σπουδές για να μπορέσεις να δεις το πασιφανές.
Δεν γνωρίζω αν είναι δύσκολο να αντιληφθείς και να κατανοήσεις το αυτονόητο.
Και βέβαια δεν θα πιάσουμε το κουβάρι από την αρχή του (θα μπορούσε να ξεκινήσει κανείς από την σύσταση του Ελληνικού κράτους) γιατί οι ομοιότητες αλλά κυρίως οι συνέπειες έχουν παρόμοια χαρακτηριστικά γνωρίσματα και αναφορές.
Ας πάμε μόλις δέκα χρόνια πίσω.
Τότε που αλλάξανε τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ με απόρροια την μετάβαση του γόνου της μιας δυναστείας στο Καστελόριζο και την είσοδο στα μνημόνια και την παράδοση της χώρας στην ΑΜΕΣΗ πλέον διακυβέρνηση του ξένου παράγοντα. Οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες (δεν ξέχασες). Φτωχοποίηση των Ελλήνων σε χρόνο ντε τε,  μετατροπή της χώρας σε επίσημο προτεκτοράτο. Άμεση υπήρξε η αντίδραση των πολιτών που όχι απλώς είδαν την κατάντια και τις ευθύνες του ξενόδουλου πολιτικού συστήματος αλλά ανέλαβαν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους υψώνοντας ένα τεράστιο κίνημα αντίστασης, το κίνημα των πλατειών, των αλληλέγγυων, των χωρίς μεσάζοντες, των πρωτοβουλιών σε όλη τη χώρα. Κύρια σημείο αντίστασης, η πλατεία Συντάγματος, όπου αυθόρμητα και ενστικτωδώς ενώθηκε η οργή ενάντια στη φαυλότητα του συστήματος.
Τρόμος κυρίευσε το καθεστώς και τους ξένους ηγήτορές του. Έντρομος παραιτήθηκε ο ΓΑΠ και ξεκίνησε το γαϊτανάκι ανασυγκρότησης του καθεστώτος με συγκυβερνήσεις πασοκοδεξιές.
Η ουσιαστική όμως απάντηση του συστήματος ήταν οι προβοκατόρικες δολοφονίες στη Μαρφίν και τα χημικά στο σύνταγμα (που από τύχη δεν είχαμε νεκρούς).
Γιατί να μην φανταστούμε πως από τότε το σύστημα ετοίμαζε την διάδοχη κατάσταση που θα περνούσε τις επιταγές του; Γιατί αποκλείεται να οδηγηθεί το μυαλό μας στον καθοδηγούμενο διχασμό της πλατείας σε άνω και κάτω; Γιατί να μην είχε σχεδιαστεί η συνέχεια σε κάποιο τραπέζι του Τέξας ή της Ουάσιγκτον;
Γιατί η ανάθεση της αντίστασης πέρασε χωρίς να ανοίξει μύτη από τις πλατείες στον ΣΥΡΙΖΑ;
Γιατί όλοι (ή οι περισσότεροι) επαναπαύτηκαν με την προοπτική της νίκης της "αριστεράς";
Από ποιούς αρθρώθηκε ένας κομματικός μηχανισμός για να γίνει κόμμα εξουσίας;
Διδασκόμαστε από τις οβιδιακές μεταμορφώσεις του μέσα σε μόλις 4 χρόνια;
Τί σχέση έχει το κομμάτι εκείνης της αριστεράς με την διακυβέρνηση της τετραετίας και το τραβεστί σημερινό κόμμα; (προοδευτική συμμαχία).
Το καθεστώς έχει πάντα τις εναλλακτικές του. Σπάνια καταλαμβάνεται εξ απροόπτου. Γνωρίζει πριν από μας για μας.
Έτσι ακόμη και στις χρονικές περιόδους που φαίνεται ισχυρό δεν επαναπαύεται. Γεμίζει τις δεξαμενές σχηματισμών που θα χρησιμοποιήσει αργότερα ή και τις ενισχύει με μελλοντικά πρόθυμα μέλη ή αλλιώς τους γνωστούς πολιτικούς γυρολόγους.
Ή όταν αναγνωρίζει πως αδυνατεί με τσαμπουκά να περάσει τις επιδιώξεις του λόγω υπερχρέωσης των συνήθων υποτακτικών τότε φροντίζει να ανανήπτει,' μη φειδώμενο συνεργασιών με "αριστερές" εναλλακτικές που αναλαμβάνουν "να κάνουν τη δουλειά".
Σ' αυτή τη χρονική φάση που βρισκόμαστε η πρόθυμη "αριστερά" προς το παρόν προσέφερε τις υπηρεσίες της. Θα επιδιωχθεί να παραμείνει διαθέσιμη σε μελλοντική ενδεχόμενη πρόσκληση. Μέχρι τότε (έστω για λίγο) έρχονται οι προηγούμενοι. Η δεξιά με τον άλλο γόνο δυναστείας βρίσκεται προ των πυλών (ο άλλος γόνος της τρίτης δυναστείας είναι σε αγρανάπαυση). Και φυσικά γεμίζονται τα αμπάρια του καθεστώτος με σχηματισμούς καταπλάσματα και διανοητές γυρολόγους που δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό να προσφέρουν στο φαυλοκρατούμενο σύστημα και στον ξένο παράγοντα.



Πάντοτε όμως, σε όλες τις φάσεις της παγκόσμιας ιστορίας, υπάρχουν και οι μη ελεγχόμενες παράμετροι που μπορούν να εκτρέψουν ή να οδηγήσουν σε παρεκκλίσεις από την θεωρούμενη "ορθή" διαδρομή. 
Όσο κι αν θεωρούνται οι λαοί ευκολοδιαχειρίσιμοι από τα καθεστώτα πολλές φορές ξυπνάει στην ψυχή των πολιτών το αίσθημα της αποτίναξης του ζυγού.
Και τότε δημιουργείται ένα ρεύμα στις κοινωνίες. Ένα ρεύμα πολιτών που έχει μια άγρια διάθεση να χαλάσει τα σχέδια του συστήματος.
Ξέρουν οι πολίτες τι πρέπει να κάνουν, γνωρίζουν τη δύναμή τους και είναι σίγουροι γι' αυτούς που μπορούν να τους εκπροσωπήσουν.
Ας ελπίσουμε ότι υπάρχει η διάθεση από τους υπερήφανους Έλληνες πολίτες να χαλάσει για άλλη μια φορά τα σχέδια του συστήματος. 
Θα το δούμε στις 7 Ιουλίου.
To κακοτράχαλο ορεινό οδικό δίκτυο αποδείχτηκε ο χειρότερος εχθρός των ιταλικών οχημάτων. Σύντομα, για τις επιχειρήσεις αναγκάστηκαν να καταφύγουν στα τετράποδα!
Πηγή: Archivo Ufficio Storico. Stato Maggiore Esercito.

του Mηνά Λάγγαρη

Rastrellare στα ιταλικά σημαίνει χτένισμα, εκκαθάριση. Για μια τέτοια επιχείρηση εκκαθάρισης (rastrellamento), που πήρε και το κωδικό όνομα «Operazioni K», ξεκίνησαν, στις 3 Δεκεμβρίου 1942, από τις βάσεις εκκίνησής τους, διάφορες ενισχυμένες φάλαγγες που έφεραν τα ονόματα των διοικητών τους (Brancaccio, Valentino, Crocella, Piras και Bottini). Οι φάλαγγες ανήκουν σε τρεις διαφορετικές μεραρχίες που έχουν σκοπό να περικυκλώσουν την Ευρυτανία από Βορρά (Modena), από βορειοανατολικά (Pinerolo) και από δυτικά-νοτιοδυτικά (Casale).

Ο κρότος της ανατίναξης του Γοργοπόταμου είναι τόσο ηχηρός που αναγκάζει την Ανώτατη Διοίκηση του Regio Esercito να λάβει δραστικά μέτρα. Οι πληροφορίες μιλούν για ομάδες ανταρτών που αλωνίζουν στην περιοχή και μάλιστα για ομάδες που έδρασαν στον Γοργοπόταμο. Ετσι η παραδειγματική εξόντωσή τους κρίνεται επιτακτική.

Τη διεύθυνση της επιχείρησης αναλαμβάνει από το Αγρίνιο ο στρατηγός Mario Maggiani της Casale, έξαλλου η Αιτωλοακαρνανία, μεγάλα κομμάτια της Ευρυτανίας, της Φωκίδας, ώς και η Αράχοβα αποτελούν την «επικράτειά» του.

Στο άρθρο αυτό θα παρακολουθήσουμε την πορεία και ιδίως τη δράση της φάλαγγας Bottini, που δυναμικά εξορμά από τη μεγάλη βάση της Casale στον Αγιο Βλάσιο Τριχωνίδας.

O συνταγματάρχης Armando Bottini είναι ο διοικητής του 12ου Συντάγματος. Τη φάλαγγα που φέρει το όνομά του αποτελούν δύο ισχυρά τμήματα. Το πρώτο είναι το ΙΙ/12 τάγμα ενισχυμένο με διμοιρία όλμων των 81mm και μια «ομάδα» 2 πυροβόλων των 47/32.

Το δεύτερο, υπό τη διοίκηση του 1o Seniore [1] Consonni, αποτελείται από 2 λόχους του ΧΧΧVI τάγματος Μελανοχιτώνων, 2 λόχους του Ι/11 τάγματος, διμοιρία πολυβόλων και διμοιρία όλμων των 81mm. Συνολική δύναμη όλης της φάλαγγας, 45 αξιωματικοί και 970 οπλίτες με 274 υποζύγια.



Η διαδρομή που θα ακολουθήσουν έχει ως εξής: Αγιος Βλάσιος-Επισκοπή-Κεράσοβο και στις 5 Δεκεμβρίου πλησιάζοντας 2 χλμ. έξω από τη Χρύσω θα πάρουν την πρώτη γεύση από το αντάρτικο ντουφέκι. Ο καπετάν Ερμής (Βασίλης Πριόβολος) του Αρχηγείου Ευρυτανίας, με περιπετειώδη τρόπο και με μόνο 28 αντάρτες, θα ξεφύγει από τον ιταλικό κλοιό και θα πιάσει πρώτος τα στενά της Σουίλας, στην είσοδο του χωριού.

Ετσι όταν οι προφυλακές της φάλαγγας πλησιάσουν, δέχονται έναν καταιγισμό πυρών και υποχωρούν αφήνοντας πίσω τους 2 νεκρούς και 11 τραυματίες. Στις 6 Δεκεμβρίου οι Ιταλοί θα παραμείνουν έξω από τη Χρύσω και θα εκτελέσουν 2 ομήρους και 5 συλληφθέντες αντάρτες. Τελικά, στις 7 Δεκεμβρίου, με χίλιες προφυλάξεις, θα εισέλθουν στο ερημωμένο χωριό και θα το πυρπολήσουν.

Στις 8 Δεκεμβρίου η φάλαγγα θα συνεχίσει την πορεία της και θα φτάσει στο Μύρισι. Την επομένη στην Παραμερίτα και στις 10 Δεκεμβρίου θα μπει στα ερημωμένα Αγραφα που θα παραδοθούν και αυτά στις φλόγες.

Μία μέρα μετά θα επιστρέψει στη Χρύσω, από εκεί μέσω Βίνιανης στις 13 Δεκεμβρίου, στις 4 το απόγευμα, θα μπει στο Καρπενήσι για ανασυγκρότηση και ξεκούραση.

Την ημέρα που η Χρύσω πυρπολούνταν, μια άλλη φάλαγγα (γύρω στους 200 αντάρτες) με επικεφαλής της τον Αρη και τον νεοφερμένο από την Αθήνα Λευτεριά (Βαγγέλη Παπαδάκη) έμπαινε στην παλαιά Γιαννιτσού Φθιώτιδας. Την αποτελούσαν, σε ένα σώμα, αυτά που σύντομα θα ονομάζονταν Αρχηγεία Φθιώτιδας και Παρνασσίδας.

Στην είσοδο του χωριού, με τον καπετάνιο τους Νάκο Μπελή να στρίβει φιλάρεσκα τα τσιγκελωτά του μουστάκια, θα τους υποδεχτούν εντυπωσιακά οι αντάρτες του Αρχηγείου Δομοκού (περίπου 130), παραταγμένοι σε διπλή σειρά, ντυμένοι σχεδόν ομοιόμορφα φορώντας αντί για δίκοχο μαύρα γούνινα καλπάκια, λάφυρα από τους «Λεγεωνάριους του Πριγκιπάτου» [2] , που με μεγάλη επιτυχία εξόντωσαν.

Η ατμόσφαιρα είναι πανηγυρική. Πριν από τρεις μήνες, όταν ο Αρης «κατηφόρισε» προς την Γκιόνα είχε μια ντουζίνα μόνο αντάρτες, ενώ ο Μπελής δεν είχε ούτε δέκα.

Η ικανοποίηση είναι διάχυτη και οι μπαρουτοκαπνισμένοι νικητές του Γοργοπόταμου μαζί με τους ενθουσιώδεις Δομοκίτες θα ξεκινήσουν, την επομένη, για την Ευρυτανία.



Η πορεία τους είναι: Νέα Γιαννιτσού-Τσούκα-Σπερχειός-Φτέρη-Γαρδίκι Ομιλαίων. Στη διάρκειά της ο αριθμός τους διαρκώς αυξάνει από νέες κατατάξεις με χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτήν του παπά Κώστα Τζεβελέκα από την Κολοκυθιά, του ηρωικού Παπακουμπούρα.

Στο Γαρδίκι, στις 14 Δεκεμβρίου, θα γίνει η γενική συνέλευση σχεδόν 400 ανταρτών. Θα εκλεγεί 5μελές αρχηγείο, ένα 15μελές συντονιστικό όργανο και θα αποφασιστεί η καταδίωξη της ομάδας των λιποτακτών Γκέκα-Βάρδα καθώς και η «περιοδεία» των ανταρτών στην Ηπειρο για να συναντήσουν τον Ζέρβα.

Η πορεία θα συνεχιστεί προς Πουγκάκια (πτώση από το άλογο και αιμόπτυση του Αρη)-Κρίκελλο (απότιση φόρου τιμής στον δάσκαλο Σαξώνη) και στις 17 θα στρατοπεδεύσουν στο Μικρό Χωριό.

Το σκεπασμένο από πυκνή ομίχλη κρύο πρωινό της 18ης Δεκεμβρίου θα βρει τη Φάλαγγα Consonni [3] , στις 8 ακριβώς, να εξορμά προς την κατεύθυνση του Προυσού για να «χτενίσει», σύμφωνα με τον προγραμματισμό της επιχείρησης, και τη συγκεκριμένη περιοχή.

Από την άλλη μεριά το αντάρτικο τμήμα απολάμβανε, ύστερα από ένα χορταστικό πρωινό, κάποιες σπάνιες στιγμές ξεκούρασης οι οποίες όμως ανακόπηκαν βίαια καθώς ο λαχανιασμένος σύνδεσμος Κουτσογιέννης ήρθε από το Μεγάλο Χωριό φέρνοντας τα νέα. Τα καραούλια εντόπισαν μεγάλη ιταλική φάλαγγα να πλησιάζει στον Γαύρο. Επικράτησε αναστάτωση. Σε μια εσπευσμένη σύσκεψη του Αρη με τον Λευτεριά και τον Μπελή, αποφασίστηκε να χτυπηθεί ο εχθρός. Οι άμαχοι άρχισαν να ανηφορίζουν προς τη Χελιδόνα, ενώ οι αντάρτες έτρεξαν να πιάσουν θέσεις.

Δύο ομάδες [4] της Παρνασσίδας και δύο του Δομοκού πήραν θέση στα υψώματα πίσω από το πέτρινο γεφύρι που ζεύει τον Ξηριά, τον χείμαρρο που κυλάει μέσα στη ρεματιά παράλληλα με τον χωματόδρομο που ενώνει το Μικρό με το Μεγάλο Χωριό (βλέπε σχεδιάγραμμα της μάχης). Διοικητής της διάταξης -ποιος άλλος;- ο έμπιστος και αποτελεσματικός Νικηφόρος (Δημήτριος Ν. Δημητρίου) που με μια ομάδα της Παρνασσίδας «έπιασε» την αριστερή όχθη του χειμάρρου.

Η αυτοαποκαλούμενη 6η Δομοκίτικη Ομάδα του καπεταν Οθρυ (Γιώργος Δουατζής) ταμπουρώθηκε ακόμα πιο αριστερά, δίπλα στον Νικηφόρo, στην ξεροπλαγιά που οι ντόπιοι ονομάζουν Τσίρη.

Στη δεξιά όχθη και λίγο πιο ψηλά τη θέση κατέλαβε η άλλη ομάδα της Παρνασσίδας, με επικεφαλής τους Λάμπρο-Πελοπίδα. Τέλος, ακόμη πιο δεξιά τάχθηκε η άλλη ομάδα του Δομοκού με τον επίσης Νικηφόρο (δάσκαλο Ν. Καρκάνη). Σχηματίστηκε έτσι ένα πέταλο το οποίο αποσκοπούσε να εγκλωβίσει μέσα στη ρεματιά όσο περισσότερους επιτιθέμενους. Ο Αρης κράτησε την κύρια δύναμη, σαν εφεδρεία, ώστε να δώσει, την κατάλληλη στιγμή, το αποφασιστικό χτύπημα.

Οι μαχητές ταμπουρώθηκαν όσο καλύτερα μπορούσαν και με το δάχτυλο στη σκανδάλη ατένιζαν νευρικά απέναντι στο Μεγάλο Χωριό.

Πράγματι στις 11.45 η ιταλική φάλαγγα εμφανίστηκε να εισέρχεται στο Μεγάλο Χωριό, ενώ ένα μεγάλο τμήμα της μπήκε στη ρεματιά με κατεύθυνση το Μικρό Χωριό.

Ηταν ολόκληρο το ΙΙ/12 που με εμπροσθοφυλακή τον 6ο Λόχο όλο και πλησίαζε το γεφύρι, με τον λοχαγό του Werther Marvelli να βρίσκεται μπροστά και ταυτόχρονα στο στόχαστρο της αραβίδας του Νικηφόρου. Βάδιζε, στην ανηφόρα, χωρίς καμία προφύλαξη, ούτε ένας ανιχνευτής μπροστά του και κάθε τόσο σταματούσε να πάρει ανάσα.

Και ενώ όλα φαίνονταν να πηγαίνουν κατά τα προβλεπόμενα, ανεξήγητα ο Marvelli έστριψε στα αριστερά τον λόχο του και άρχισε να ανηφορίζει ένα μονοπάτι που οδηγούσε στα πρώτα σπίτια στην ανατολική πλευρά του χωριού. Ο Νικηφόρος ξαφνιασμένος ζύγισε την κατάσταση και προκειμένου να χάσει τελείως τους Ιταλούς από το οπτικό του πεδίο έριξε τον πρώτο πυροβολισμό γκρεμίζοντας τον προπορευόμενο Marvelli. Αμέσως ξέσπασε μια κόλαση πυρός καθηλώνοντας το προπορευόμενο τμήμα που απεγνωσμένα έψαχνε τρόπους να καλυφθεί. Εδώ είναι που οι Ιταλοί είχαν και τις μεγαλύτερες απώλειες. Χάος επικράτησε για κάνα δεκάλεπτο.

Το ΙΙ/12 όμως ήταν ένα εμπειροπόλεμο τάγμα που σιγά σιγά άρχισε να συνέρχεται. Τα πολυβόλα και κυρίως οι όλμοι άρχισαν να στήνονται δημιουργώντας μια βάση πυρός και οι υπόλοιποι λόχοι ανασυντάχθηκαν και κινήθηκαν αργά αλλά σταθερά προς τις αντάρτικες θέσεις. Και ενώ τα πυρά των αμυνομένων άρχισαν να αραιώνουν, λόγω της πάγιας έλλειψης πυρομαχικών, τα ιταλικά πύκνωσαν και, το χειρότερο, στον χορό μπήκαν και τα πυρά των βαρέων όλμων από το Μεγάλο Χωριό. Για περίπου καμιά ώρα συνεχίστηκε η ανταλλαγή πυρών. Το βάρος της επίθεσης σήκωσαν κυρίως οι δύο ομάδες, του Νικηφόρου και του Οθρυ.

Στις 12.45 η κατάσταση επιδεινώθηκε όταν ένας λόχος του ΧΧΧVI από αριστερά και ένας του Ι/11 από τα δεξιά κινήθηκαν με σκοπό να υπερφαλαγγίσουν την αντάρτικη διάταξη.

Ο Αρης στάθμισε την κατάσταση και σήμανε [5] την απαγκίστρωση όλων των τμημάτων. Η υποχώρηση έγινε συντεταγμένα και σταδιακά. Οι μόνοι που παρέμειναν στις θέσεις τους ήταν ο Νικηφόρος και τρεις νεαροί Δομικίτες που βρίσκονταν ταμπουρωμένοι στα αριστερά του. Δεν αντιλήφθηκαν τα σαλπίσματα καθώς βρίσκονταν δίπλα από ένα βουερό ρέμα, δεχόμενοι καταιγιστικά πυρά.

Τελικά, με κινηματογραφικό τρόπο ενώθηκαν και αυτοί [6] με τους συντρόφους τους, αφήνοντας όμως πίσω τους νεκρό τον μικρότερο (17 χρόνων) από τους τρεις Κώστα Μπίρτσα (Κλέαρχο), από το Περίβλεπτο Φθιώτιδας. To σύνθημα-παρασύνθημα «Κλέαρχος-Μικρό Χωριό» θα ακούγεται, σε όλη τη διάρκεια της Κατοχής, στις σκοπιές των ανταρτών της Ρούμελης.

Στις 14.45 και με χίλιες προφυλάξεις οι Ιταλοί μπήκαν στο Μικρό Χωριό. Συνέλαβαν ομήρους και φυσικά πυρπόλησαν το χωριό.

Στον απολογισμό που έγινε οι αντάρτες μετρούν έναν νεκρό και τέσσερις ελαφρά τραυματίες. Οι Ιταλοί από τη μεριά τους έχουν 10 νεκρούς και 30 τραυματίες. Μεταξύ των τραυματιών ο λοχαγός Marvelli και ο υπολοχαγός Berti [7], o τελευταίος θα υποκύψει στα τραύματά του 9 ημέρες αργότερα.

Την επομένη η αντάρτικη δύναμη βρισκόταν μακριά ανενόχλητη στα Φιδάκια, συνεχίζοντας την πορεία της προς την Ηπειρο, ενώ οι Ιταλοί μουδιασμένοι συνέχισαν τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις προς τον Προυσό. Θα επιστρέψουν όμως δριμύτεροι στις 24 Δεκεμβρίου και θα ξεσπάσουν στους ομήρους εκτελώντας τους [8].

Η μάχη στο Μικρό Χωριό αποτελεί την πρώτη σύγκρουση αντάρτικου τμήματος με υπερδιπλάσια εχθρική δύναμη εφοδιασμένη με βαρέα όπλα, σε ανοιχτό πεδίο μάχης. Οι αντάρτες δεν υποχωρούν στη θέα οργανωμένου στρατού. Τον αντιμετωπίζουν σαν ίσος προς ίσο. Τον καθηλώνουν, του προκαλούν απώλειες και υποχωρούν συντεταγμένα όταν αυτό κρίνεται αναγκαίο. Μετά τη μάχη η φήμη του ΕΛΑΣ εκτοξεύεται και εθελοντές κατατάσσονται μαζικά, ενώ οι Ιταλοί συνειδητοποιούν έντρομοι ότι στα βουνά της κατεχόμενης Ελλάδας τον πρώτο λόγο έχει πλέον ο αντάρτικος στρατός.

Επεξηγήσεις

[1] Βαθμός των Μελανοχιτώνων αντίστοιχος του αντισυνταγματάρχη.
[2] Βλαχόφωνοι αυτονομιστές που συνεργάζονταν με τις ιταλικές δυνάμεις.
[3] Ο Botinni, στις 14 Δεκεμβρίου, θα κληθεί επειγόντως στην Αθήνα οπότε και ολόκληρη η φάλαγγα θα αποκαλείται πλέον Φάλαγγα Consonni.
[4] Δυνάμεως 15 ανδρών η κάθε μία.
[5] Το σήμα της υποχώρησης δόθηκε με τις σάλπιγγες να σημαίνουν παραπειστικά το «προχωρείτε», όπως είχε συμφωνηθεί.
[6] Ο Νικηφόρος κάνα δυο ώρες αργότερα και οι δύο Δομοκίτες (Ατρόμητος και Λέοντας) τα μεσάνυχτα.
[7] Αυτός είναι ο μόνος αξιωματικός που τελικά σκοτώθηκε στη μάχη. Ο Marvelli ανάρρωσε και επέστρεψε στη μονάδα τον Μάρτιο του 1943. Εν κατακλείδι δεν υπήρξε νεκρός αντισυνταγματάρχης, όπως δεν υπήρξε ποτέ και ιταλικό σύνταγμα Καρπενησίου.
[8] 13 όμηροι από το Μικρό και το Μεγάλο Χωριό. Οι δύο (ο ιερέας Δημ. Βαστάκης και ο ενωμοτάρχης Χαρ. Κατσίμπας) κάηκαν αφού τους εγκλώβισαν σε σπίτι που του έβαλαν φωτιά. Οι υπόλοιποι 11 θα εκτελεστούν στη θέση Λόγγοβες.

Βιβλιογραφία

1. Δημήτριος Ν. Δημητρίου: Αντάρτης στα βουνά της Ρούμελης.
2. Πάνος Λαγδάς: Αρης Βελουχιώτης: ο πρώτος του αγώνα.
3. Ιστορία της Εθνικής Αντίστασης 1941-1944. Εκδόσεις Αναγέννηση.
4. Archivo Ufficio Storico. Stato Maggiore Esercito.
Diario Storico Divisione Casale, Bimestre Novembre-Decembre 1942.
Diario Storico 12 RGT, Bimestre Novembre-Decembre 1942.
Diario Storico XXXVI Btg CC.NN Ciclisti, Trimestre Ottobre-Novembre-Decembre 1942.
5. Pier Paolo Battistelli Piero Crociani: Le Camicie Nere 1935-1945.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Στέφανου Σταμέλλου

Σήμερα οι δυνάμεις της εξουσίας - κυβέρνηση, κόμματα εξουσίας και συν-αρμόδιοι κεντρικοί φορείς - τοποθετούν τα οικολογικά θέματα σε δεύτερη και τρίτη μοίρα∙ και για να δικαιολογήσουν τις επιλογές τους, έμμεσα επικαλούνται την κρίση και τα έντονα υπαρκτά κοινωνικά προβλήματα. Αναπτύσσεται έτσι μια οικονομική προσέγγιση της έννοιας του περιβάλλοντος μετατρέποντάς το σε εμπόρευμα και αγαθό στην αγορά. Πολλοί είναι αυτοί που θεωρούν ότι τα περιβαλλοντικά ζητήματα θα τα αντιμετωπίσει η αγορά και ο ανταγωνισμός. Ένα ηχηρό παράδειγμα είναι τα δικαιώματα των ρύπων - το λεγόμενο και χρηματιστήριο των ρύπων - και οι τιμές του διοξειδίου του άνθρακα (CO2).

Θεωρώ αυτονόητο ότι η πολιτική οικολογία είναι απέναντι στον νεοφιλελευθερισμό και την άκρατη αυτή εμπορευματοποίηση. Διότι, όσο η «αγορά» θα καλείται να ισορροπήσει τις οικολογικές απαιτήσεις και ανάγκες και να αντιμετωπίσει τα προβλήματα, τόσο θα φυτρώνουν καινούργιες απαιτήσεις και καινούργιες ανάγκες, ως μια λερναία ύδρα. Η νεοφιλελεύθερη πολιτική και το σύστημα από τη μια επιδιώκει - και τα καταφέρνει θαυμάσια - να μειώσει την αντίσταση της οικολογικής κριτικής και από την άλλη να περάσει τη θέση ότι η προστασία του περιβάλλοντος θα μπορούσε να γίνει η ατμομηχανή για ένα εκσυγχρονισμό της οικονομίας- και εδώ έχει επίσης πλούσια αποτελέσματα και αρκετούς υπερασπιστές.

Είναι αναμφισβήτητο ότι τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα ποτέ δεν θα δεχθούν την ήπια βιώσιμη αποκεντρωμένη ευημερία, εξέλιξη και λειτουργία, ποτέ δεν θα δεχθούν την αλλαγή του τρόπου παραγωγής και του τρόπου κατανάλωσης. Αντίθετα προσπαθούν να επιβάλλουν την εφαρμογή νέων κερδοφόρων τεχνικών παραγωγής, προωθούν τον άκρατο καταναλωτισμό δημιουργώντας νέες πλασματικές ανάγκες, χωρίς βέβαια να αξιολογούν τις άμεσες και μακροπρόθεσμες οικολογικές συνέπειες.

Από την άλλη η οικολογία, ως έννοια, στις μέρες μας επηρεάζει όλες τις μορφές της πολιτικής, της οικονομίας, της επιστήμης, της λειτουργίας του δομημένου και του φυσικού περιβάλλοντος. Είναι επίσης αναμφισβήτητο - για κάποιους, όχι όλους δυστυχώς - ότι οι προσπάθειες, για μια βιώσιμη προοπτική της κοινωνίας και για ένα πιο οικολογικό κόσμο, οφείλουν να έχουν στο επίκεντρό τους την κοινωνική αδικία και την δίκαιη κατανομή του πλούτου.

Σ’ αυτό το πλαίσιο η αυτόνομη ισχυρή παρουσία της πολιτικής οικολογίας, με τον κινηματικό ριζοσπαστικό της ρόλο, θα μπορούσε να ισορροπήσει την κατάσταση στο πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας μας, κάτι ανάλογο που γίνεται σήμερα, σε ένα βαθμό, στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Ανατροπές δεν περιμένει κανείς, αλλά μια διακριτή αντίσταση και στροφή είναι εφικτή. Η συμμετοχή των Οικολόγων Πράσινων στην κυβέρνηση ως «ο φτωχός συγγενής» και η επιλογή τους να ακολουθήσουν την πρακτική της «οικολογικής συνιστώσας» του ΣΥΡΙΖΑ, αναμφισβήτητα συνέβαλε τα μέγιστα στην απώλεια της ταυτότητας της πολιτικής οικολογίας.

Τι θα μπορούσε να γίνει σήμερα; Ένα νέο ξεκίνημα με νέα πρόσωπα άφθαρτα, αξιόπιστα, με άπλωμα σε όλες τις υγιείς δυνάμεις που νοιάζονται για μια καλύτερη κοινωνία και ένα βιώσιμο μέλλον, με επικαιροποίηση των θέσεων και των αρχών. Αυτό δεν μπορούν να το κάνουν τα ίδια πρόσωπα, που φορτώνονται με τις ευθύνες - καλώς ή κακώς δεν έχει ιδιαίτερη σημασία - της κατάστασης της οικολογίας σήμερα στη χώρα μας. Αυτό επίσης δεν μπορεί να γίνει με αφορμή τις εκλογές και στον ελάχιστο χρόνο της προεκλογικής περιόδου, και μάλιστα, επαναλαμβάνω, με τα ίδια πρόσωπα.

Λαμία, 20.6.2019




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

της Έλενας Ακρίτα

Αγαπητή Φώφη, όταν ήμουν μικρή είχα μια θεία που ούτε τη χώνευα ούτε με χώνευε. Στριμμένη γυναίκα με ένα ψεύτικο χαμόγελο, αυτό με το συρραπτικό, ξέρετε. Αναγκαστικά συναντιόμαστε στα χρόνια που στο κυριακάτικο οικογενειακό τραπέζι στρώναμε τα «πρέπει» μας σαν σερβίτσια, το ένα δίπλα στο άλλο. Κάθε εβδομάδα που η θεία ερχόταν επίσκεψη, με ρώταγε δήθεν εγκάρδια.

«Τι του ‘χω εγώ, ε, τι του ‘χω;».

Κι απαντούσε μόνη της:

«Εκπληξούλα τού ‘χω εγώ».

Που δεν ήταν και πολύ εκπληξούλα. Διότι όταν κρατάς κουτί του Φλόκα, τι να κρύψεις μέσα, ηλεκτρική κουζίνα; Το οποίο κουτί είχε μέσα μόνο μία πάστα. Μία. Μία έρημη και σκοτεινή. Γνωστό τοις πάσι πως το πολιτικώς ορθό νούμερο ήταν τέσσερις πάστες. Για τους νορμάλ ανθρώπους. Οχι για όσους γεννήθηκαν με συρραπτικό στο στόμα. Η δε θεία της Κολάσεως, για να ολοκληρώσει το καψώνι στο μικρό το παιδί, φρόντιζε η πάστα να είναι αμυγδάλου που δεν μου άρεσε. Σεράνο σοκολάτα ήθελα εγώ και το ήξερε η σιχαμένη. Το ήξερε και το έκανε επίτηδες. Τέτοια ήταν.

Ξέρετε, αγαπητή Φώφη, έκτοτε απέκτησα μια απέχθεια στα κλειστά κουτιά με τις «εκπληξούλες». Πρώτον γιατί αντί για τέσσερις πάστες είχε μόνο μία και δεύτερον γιατί στα παιδιά δεν πηγαίνεις αμυγδάλου, πηγαίνεις σοκολατίνα, νόμος – κανονικά πρέπει να κατοχυρωθεί και συνταγματικά αυτό, γνώμη μου.

Σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας, θα κληθείτε να συμμετάσχετε στον σχηματισμό κυβέρνησης. Με ΝΔ ή ΣΥΡΙΖΑ δεν ξέρω. Το κακό είναι ότι δεν ξέρετε ούτε εσείς. Ή κάνετε πως δεν ξέρετε. Τι μας λέτε, λοιπόν; «Ψηφίστε μας και θα σας κάνουμε εκπληξούλα. Δεν μου έχετε εμπιστοσύνη, βρε κουτά;».

Οχι, αγαπητή Φώφη, δεν σας έχουμε εμπιστοσύνη. Εμπιστοσύνη έχουμε στη μάνα μας. Στον πατέρα μας. Στους φίλους μας. Εμπιστοσύνη έχουμε στη φύση, στα ζώα και στις σοκολατίνες. Ολα τα υπόλοιπα παίζονται. Κατανοητός ο λόγος που προσπαθείτε να φτάσετε στην κάλπη χωρίς να δεσμευτείτε μετεκλογικά. Αν πείτε ΝΔ, ο ψηφοφόρος θα σκεφτεί «γιατί τότε να ψηφίσω ΚΙΝΑΛ και όχι κατευθείαν ΝΔ;». Αν πείτε ΣΥΡΙΖΑ, θα συμβεί το ίδιο, το ολόιδιο. Either way, «είναι αυτή μια στάσις. Νιώθεται», που έλεγε κι ο συμπαθής συνάδελφος Καβάφης.

Πείτε με ιδιότροπη, αλλά το mix ‘n’ match δεν το μπορώ, είμαι η γενιά του ασορτί. Τα θέλω όλα τακτικά και σενιαρισμένα. Αυτά τα «είμαι αρχηγάρα, ό,τι θέλω κάνω» είναι λίγο passés, δεν βρίσκετε; Τα χώσατε στον Βενιζέλο, τα χώσατε στον Σημίτη, φερθήκατε με οίηση και αμετροέπεια στους πρώην προέδρους του ΠΑΣΟΚ, ε, μαζέψτε το λίγο γιατί το παρακάνατε.

Αγαπητή Φώφη, δεν είμαι δύσκολος άνθρωπος, όπου να με βάλεις κοιμάμαι, αλλά όλα έχουν ένα όριο. Δεν μπορείτε και δεν δικαιούστε να λέτε στον ελληνικό λαό «ψηφίστε μας και βλέπουμε». Διότι επί της ουσίας αυτό μας λέτε. Και μπορεί μεν τα μάτια σας να είναι ωραιότατα, αλλά δεν θα σας ψηφίσουμε γι’ αυτά. Θα σας ψηφίσουμε για τις θέσεις σας και τις δεσμεύσεις σας. Χωρίς ναι μεν αλλά: τι θα κάνετε μετεκλογικά, ποιον θα στηρίξετε, με ποιον θα πάτε και ποιον θ’ αφήσετε. Καθαρά και ξάστερα. Οχι που δεν ψηφίσατε το σύμφωνο συμβίωσης και μετά μου τρέχατε στο Pride να μου μοστράρετε το σημαιάκι σαν την καλή χαρά.

Αγαπητή Φώφη, να σας βάλω σ’ έναν κόπο; Πάρτε θέση επιτέλους κι αφήστε τις εκπληξούλες κατά μέρος. Τις κλειστές συσκευασίες δεν τις εμπιστευόμαστε – όχι πια. Πείτε μας από πριν τι έχει μέσα το κουτί.

Τέσσερις σεράνο;

Μία αμυγδάλου.

Ή ένα ψόφιο ποντικάκι, δώρο αγάπης από τη γατούλα μας.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Zero Hedge, 16-6-2019

Μετάφραση Μιχαήλ Στυλιανού

Ο Πρόεδρος Τραμπ εξακόντισε την κατηγορία της «προδοσίας» κατά των Τάϊμς της Νέας Υόρκης για το εκτεταμένο άρθρο έρευνας που υποστηρίζει ότι οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες αναβάθμισαν τις συστηματικές κυβερνο-επιθέσεις τους κατά του δικτύου ηλεκτρισμού της Ρωσίας. «Αυτό είναι μια ουσιαστική πράξη προδοσίας από μιαν κάποτε μεγάλη εφημερίδα σε απέλπιδα αναζήτηση μιας είδησης, οποιασδήποτε είδησης, ακόμη και αν κάνει κακό στην χώρα», έγραψε σε μήνυμα στο Τουίτερ ο Τραμπ, το βράδυ του Σαββάτου, αντιδρώντας στην είδηση που κυκλοφόρησε λίγες ώρες νωρίτερα.

΄Επειτα, έσπευσε να προσθέσει ένα δεύτερο μήνυμα συνέχειας, σε κεφαλαία, «ΕΠΙΣΗΣ, ΟΧΙ ΑΛΗΘΙΝΟ» - σαν τότε να είχε αντιληφτεί ότι το αρχικό του μήνυμά έμοιαζε να επιβεβαιώνει την είδηση. Στην συνέχεια κατήγγελλε πρόσθετα τους Τάϊμς ότι δημοσίευσαν «χωρίς την ελάχιστη σκέψη για τις συνέπειες».

Δεν είναι ακόμη αποσαφηνισμένο το κατά πόσο αυτά σημαίνουν ότι ο Πρόεδρος είναι έξω φρενών για το γεγονός ότι η δημοσίευση μιας αληθινής και εξακριβωμένης πληροφορίας θα μπορούσε να βλάψει την εθνική αξιοπιστία και την εθνική ασφάλεια, ή ότι μια ψευδής είδηση θα μπορούσε να τραυματίσει τις ΗΠΑ και να επισύρει ηλεκτρονικά αντίποινα . Αλλά τα παρορμητικά μηνύματα του Τραμπ στο Τουίτερ το Σάββατο μοιάζουν να στηρίζουν την πρώτην ερμηνεία.

Οι Τάϊμς γρήγορα αντέδρασαν μέσω Τουϊτερ, στις κατηγορίες για προδοσία, με τα εξής:

«Το να κατηγορείται ο Τύπος με προδοσία είναι επικίνδυνο. Περιγράψαμε το άρθρο στην κυβέρνηση πριν το δημοσιεύσουμε. ΄Όπως αναφέρεται στο κείμενο του άρθρου, οι αξιωματούχοι της εθνικής ασφάλειας του Προέδρου Τραμπ εδήλωσαν ότι δεν υπάρχουν ανησυχίες.

Τόσο ο στρατηγός Νακασόνε όσο και ο κ. Μπόλτον, μέσω εκπροσώπων, αρνήθηκαν να απαντήσουν σε ερωτήσεις για διεισδύσεις στο ηλεκτρικό δίκτυο της Ρωσίας. Αξιωματούχοι του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας επίσης αρνήθηκαν να σχολιάσουν, αλλά δήλωσαν ότι δεν έχουν ανησυχίες για την εθνική ασφάλεια από τις λεπτομέρειες του ρεπορτάζ των Τάϊμς για την στοχοποίηση του ρωσικού δικτύου ηλεκτρισμού –ίσως μια ένδειξη ότι κάποιες από τις εισβολές προορίζονταν να γίνουν αντιληπτές από τους Ρώσους.»

Το άρθρο των Τάϊμς της Νέας Υόρκης περιγράφει μιαν, όπως υποστηρίζει, εξελισσόμενη αμερικανική επιχείρηση διείσδυσης και εμφύτευσης καταστρεπτικού ιού στο ενεργειακό δίκτυο της Ρωσίας, σε προετοιμασία για οποιαδήποτε ενδεχόμενη μελλοντική μείζονα επιχείρηση κυβερνοπολέμου και επιπλέον σαν «προειδοποίηση» στο Κρεμλίνο. Ωστόσο το ρεπορτάζ είναι φειδωλό σε λεπτομέρειες και πληθωρικό σε μαρτυρίες ανώνυμων «σημερινών και πρώην» αξιωματούχων. Κατά τους Τάϊμς, «αξιωματούχοι περιέγραψαν την προηγουμένως μυστική προώθηση αμερικανικού κώδικα υπολογιστή μέσα στο ρωσικό ενεργειακό δίκτυο και σε άλλους στόχους».

Οι αξιωματούχοι ανέφεραν ότι «αυτό (η επιχείρηση διείσδυσης) προχώρησε μακριά, πολύ επιθετικότερα στην διάρκεια του περασμένου χρόνου» και ότι «κάνουν πράγματα σε μια κλίμακα που ούτε φανταζόμαστε πριν λίγα χρόνια». Μολονότι οι αμερικανικές επιχειρήσεις δεν έφτασαν στο επίπεδο συγκεκριμένων επιθέσεων, το καταστροφικό παρείσακτο (malware) αποτελεί μια «επίμονη παρουσία» εντός της ρωσικής υποδομής.

Το ρεπορτάζ παρουσιάζει τις τελευταίες ενισχυμένες ηλεκτρονικές επιχειρήσεις εναντίον της Ρωσίας ως μέρος μια ευρύτερης εκστρατείας συνωμοτικού ελέγχου του ενεργειακού δικτύου της χώρας από το 2012 –προσπάθειες που αυξήθηκαν μετά το θρυλούμενο ρωσικό «χάκινγκ» και την ανάμειξη στις εκλογές του 2016.

Κρίσιμη πληροφορία: Όπως το CNN μεταδίδει για το την είδηση: «Δύο κυβερνητικοί αξιωματούχοι δήλωσαν στους Τάϊμς πως πιστεύουν ότι ο Πρόεδρος Τραμπ δεν είχε ενημερωθεί με καμιά λεπτομέρεια για την εμφύτευση αμερικανικού κώδικα κομπιούτερ μέσα στο ρωσικό ενεργειακό δίκτυο.»

Και επιπλέον, η όλη αυτή ιστορία ξεκάθαρα υποδηλοί ότι οι ίδιοι οι εντεταλμένοι για την ενημέρωση του Προέδρου των ΗΠΑ αξιωματούχοι των μυστικών υπηρεσιών, στην πραγματικότητα αποκρύπτουν από τον Πρόεδρο πληροφορίες ζωτικής σημασίας.

Ώστε, περί αυτού πρόκειται –με δεδομένη την αξιοπιστία της είδησης- βασικά μια μεγάλη «μυστική στρατιωτική δράση» διευθύνεται από Διοικητές της αμερικανικής άμυνας και των μυστικών υπηρεσιών, με εσκεμμένη καταστρατήγηση της νόμιμης πολιτικής εποπτείας του Λευκού Οίκου;

Πράγματι, ίσως έχει δίκιο ο Πρόεδρος Τραμπ να έχει τη λέξη «προδοσία» σαν πρώτη σκέψη του –αν και δεν θα αφορούσε το ρεπορτάζ των Τάϊμς, αλλά εκείνους που προσπάθησαν να κρύψουν την επιχείρηση από τον ίδιο τον Πρόεδρο των ΗΠΑ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ο Αγιατολαχ Χαμενέϊ συνιστά τέσσερα μέτρα για την αντιμετώπιση της απειλής

Elijah J. Magnier, Russia Insider, 14-6-2019

[Το κατωτέρω άρθρο (του καλύτερα πληροφορημένου δημοσιογράφου της Μέσης Ανατολής) για ένα αρχαίο έθνος, με παράλληλο ιστορικό βίο και πολιτισμό, θα κινήσει στον ΄Ελληνα αναγνώστη ισχυρά αντιφατικά συναισθήματα. Αισθήματα θαυμασμού για την σοφία, την φρόνηση και την κρίση που αποθησαύρισε το περσικό έθνος - στην εξ ίσου πολυτάραχη ιστορική εμπειρία του- σοφία που διεφύλαξε και τώρα επιδεικνύει, στην νέαν υπαρξιακή απειλή που αντιμετωπίζει. Αλλά και συναισθήματα θλίψης, υστέρησης, μειονεξίας και εντροπής, που επιβάλλουν, στην εδώ πλευρά της Ιστορίας, οι αναπόδραστες στην σημερινή συγκυρία συγκρίσεις…]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Σε μια ιδιαίτερη συνάντηση με την ιρανική ηγεσία, ο Ηγέτης της Επανάστασης Σαγιέτ Αλή Χαμενέι, συνέστησε τέσσερα μέτρα για την αντιμετώπιση των αμερικανικών κυρώσεων και των απειλών κατά του Ιράν.

Το πρώτο μέτρο που πρότεινε ο ηγέτης του Ιράν είναι το Ιράν να αναπτύξει τις παραγωγικές δυνατότητές του και να μειώσει τις εισαγωγές του στο χαμηλότερο δυνατό επίπεδο στα προσεχή χρόνια. Οι εισαγωγές του Ιράν κυμαίνονται από 40 ως 65 δισεκατομμύρια δολάρια τον χρόνο (το 2010 έφθασαν τα 65,4 δις, ενώ το 2017 δεν ξεπέρασαν τα 51,6 δις δολάρια). Πρόκειται για εισαγωγές κυρίως μηχανών, ηλεκτρονικών υπολογιστών και τηλεφωνικού εξοπλισμού, φαρμάκων και ιατρικών εργαλείων, ηλεκτρικών μηχανών, σιταριού, δημητριακών και καλαμποκιού, ρυζιού και σόγιας, μεταφορικών οχημάτων, σιδήρου και φύλλων χάλυβος και οργανικών χημικών. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, και η Κίνα είναι οι κύριοι προμηθευτές του Ιράν, μαζί με την Νότια Κορέα, την Τουρκία και την Γερμανία. Οι ετήσιες εξαγωγές της ΕΕ στο Ιράν είναι αξίας περίπου 10 δις δολαρίων.

Η δεύτερη σύσταση του αρχηγού του κράτους ήταν το Ιράν να λειτουργεί στην βάση της αρχής ότι δεν έχει πιστούς και σταθερούς φίλους. Επεσήμανε ότι οι σχέσεις με άλλες χώρες πρέπει να βασίζονται σε αμοιβαία συμφέροντα, αντι να είναι στρατηγικού χαρακτήρα. Το Ιράν θα πρέπει να στηρίζεται στις δικές του ικανότητες να υπερασπιστεί την ύπαρξη και την συνέχειά του, χωρίς να απομονώνεται. Άλλες χώρες μπορεί να συμπαραστέκονται στο Ιράν για το κοινό όφελος και συμφέρον, αλλά τέτοιες συμμαχίες θα πρέπει να αντιμετωπίζονται σαν προϊόν των περιστάσεων και των ευκαιριών και να μην θεωρούνται σαν κάτι δεδομένο και πάγιο.

Η τρίτη σύσταση ήταν να χαλαρώσει η εσωτερική ένταση με όλα τα κόμματα, συμπεριλαμβανομένων των μεταρρυθμιστών (Μεχντί Καρούμπι, Μιρ Χοσείν Μουσαβί, Ζάχρα Ραφσαζανί). Η ιρανική ηγεσία πιστεύει ότι η εθνική ενότητα έχει την κυρίαρχη προτεραιότητα αυτήν την περίοδο της κρίσης, που μπορεί να διαρκέσει άλλα πέντε χρόνια αν επανεκλεγεί ο Τραμπ. Επιπλέον, το Ιράν έχει μιαν ενιαία στάση απέναντι στις αμερικανικές κυρώσεις. Μετριοπαθείς, όπως ο Πρόεδρος Χασάν Ρουανί και ο υπουργός των Εξωτερικών Ζαουάτ Ζαρίφ έχουν υιοθετήσει σκληρή στάση, παρόμοια με του Σώματος των Φρουρών της Ιρανικής Επανάστασης.

Η τέταρτη σύσταση του Μεγάλου Αγιατολαχ Αλί Χαμενέι είναι το Ιράν να εξαρτάται στο μέλλον λιγότερο από τα έσοδα του πετρελαίου. Οι ετήσιες εξαγωγές αργού πετρελαίου του Ιράν είναι αξίας 21 ως 27 δισεκατομμυρίων δολαρίων και αντιπροσωπεύουν το 4,3% της παγκόσμιας αγοράς. Ο Ιρανός ηγέτης υπέδειξε την αύξηση και διαφοροποίηση της παραγωγής άλλων εγχώριων προϊόντων, που θα μπορούσε να εξάγει το Ιράν κυρίως, αλλά όχι αποκλειστικά, στις γειτονικές χώρες. Αυτό το μέτρο θα περιορίσει τις επιπτώσεις των αμερικανικών κυρώσεων στις ενεργειακές εξαγωγές του Ιράν, που δεν επινοήθηκαν από την κυβέρνηση Τραμπ αλλά εφαρμόζονται από όλες τις προηγούμενες αμερικανικές κυβερνήσεις από της ιρανικής επανάστασης (1979).

Η ιρανική ηγεσία πιστεύει ότι οι ΗΠΑ δεν αποβλέπουν στην πραγματικότητα να γονατίσουν το Ιράν, αλλά μάλλον να χρησιμοποιήσουν τις γοργά αναπτυσσόμενες στρατιωτικές δυνατότητές του σαν επιχείρημα πωλητή, για την αύξηση των πωλήσεων αμερικανικών όπλων σε χώρες συμμάχους τους, εχθρικά διακείμενες απέναντι στο Ιράν.

Ιρανικοί αντιαεροπορικοί πύραυλοι, πολύ μεγάλου βεληνεκούς, για πολλαπλούς ταυτόχρονα και αθέατους (stealth) στόχους

Επίσης πιστεύεται ότι οι ΗΠΑ δεν θα ήσαν ευτυχείς να δουν το Ιράν σε απόλυτη συνταύτιση με την Κίνα και την Ρωσία, ως τους κύριους στρατηγικούς εμπορικούς και στρατιωτικούς εταίρους του. Ότι, αντίθετα, οι ΗΠΑ θα επιδίωκαν μιαν σφαιρική συμφωνία, που θα τους εξασφάλιζε μερίδιο στην ιρανική αγορά και ανάπτυξη.

Δεν υπάρχει αμφιβολία -η ιρανική ηγεσία συμφωνεί- ότι η Τεχεράνη θα δεχόταν τελικά το αμερικανικό αίτημα να διαπραγματευθεί και να συζητήσει το θέμα της ιρανικής παρουσίας στην Συρία και της επιρροής της στις χώρες της Μέσης Ανατολής (στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στον Λίβανο και στην Υεμένη). Ωστόσο τίποτα δεν πρόκειται να γίνει προτού ο Τραμπ άρει τις κυρώσεις και αποδεχτεί την πυρηνική συμφωνία.

Ωστόσο το Ιράν έχει επίγνωση ότι ο Τραμπ δεν μπορεί, για εκλογικούς λόγους, να οπισθοχωρήσει. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ σκαρφάλωσε σε ένα δέντρο και δεν βρίσκει τρόπο να κατεβεί. Το Ιράν μπορεί να βοηθήσει τον Τραμπ, εάν αυτός κοιτάζει αλλού όταν το Ιράν πουλά δύο εκατομμύρια βαρέλια πετρέλαιο την ημέρα, όπως κάνει με τα 10 εκατομμύρια κυβικά μέτρα αέριο που το Ιράν πουλάει τώρα στο Ιράκ. Οι ηγέτες του Ιράν ακολουθούν την αρχή του Ντενγκ Ξιαοπίνγκ: «Δεν με ενδιαφέρει εάν η γάτα είναι μαύρη ή άσπρη εφόσον πιάνει ποντικούς.» Εάν ο Τραμπ παραχωρήσει κάτι λιγότερο, το Ιράν δεν θα τον βοηθήσει να κερδίσει και δεύτερη θητεία το 2020 αλλά αντίθετα θα συντελέσει στο να αποτύχει.

Παρά την διάθεση του Ιράν να διαπραγματευθεί και για μείωση της έντασης, φαίνεται πως υπάρχουν κόκκινες γραμμές, σε θέματα μη διαπραγματεύσιμα, όπως: Η δυνατότητα του Ιράν να αναπτύσσει τις δυνατότητες των πυραύλων του και η υποχρέωσή του να υποστηρίζει τους εταίρους του στον Λίβανο, στην Συρία, στο Ιράκ, στην Υεμένη και στο Αφγανιστάν.

Δύο τάνκερ επλήγησαν την Πέμπτη από εκρήξεις στον Κόλπο του Ομάν. Όπως προβλεπόταν, οι ΗΠΑ κατηγόρησαν το Ιράν.
Την 7η Ιουλίου λήγει η 60-ήμερη προθεσμία της προειδοποίησης και το Ιράν ήδη προετοιμάζεται για να αποσυρθεί από την πυρηνική συμφωνία βαθμιαία. Η Ευρώπη εμφανίζεται –ως τώρα- ανέτοιμη να υψώσει κεφαλή στην αμερικανική ηγεμονία και στις κυρώσεις. Μοιάζει απίθανο ότι οι ηγέτες της θα αποφασίσουν να απειθαρχήσουν στις ΗΠΑ για 10 δισεκατομμυρίων εμπορικές συναλλαγές με το Ιράν. Ωστόσο το ζήτημα αφορά περισσότερα από την οικονομία. Θα είναι κάτι χωρίς προηγούμενο για τι ευρωπαϊκές χώρες πού, αντίθετα με τις ΗΠΑ, δηλώνουν σεβασμό στις αρχές του Δικαίου και της Δικαιοσύνης, να απιστήσουν σε μια συμφωνία δικής τους έμπνευσης και επίτευξης και να αθετήσουν διεθνείς συμβάσεις υπογραμμένες από τους ηγέτες τους. Επιπλέον, ο ευρωπαϊκός νομισματικός μηχανισμός που προοριζόταν να διευκολύνει το εμπόριο της Ευρώπης με το Ιράν, παρακάμπτοντας τις αμερικανικές κυρώσεις, τελικά δεν εφαρμόστηκε. Το Ιράν εξέφρασε την απογοήτευσή του για την ασυνέπεια της Ευρώπης.

Ο επικεφαλής του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας Γιουκίγια Αμάνο ανακοίνωσε ότι το Ιράν αύξησε τα επίπεδα εμπλουτισμού ουρανίου και το Ιράν συμφώνησε. Οι αμερικανικές κυρώσεις οδηγούν το Ιράν να συσσωρεύει φυγοκεντρωτές (ελλείψει εξαγωγικών δικαιωμάτων). Το Ιράν τους αναβαθμίζει από IR1 σε IR6 και απειλεί να το πάει σε «καταρράκτες από IR8». Παρόλο που οι ΗΠΑ ισχυρίζονται πως αδιαφορούν για την πυρηνική συμφωνία και την εγκατέλειψαν μονομερώς, δυσαρεστώντας τις χώρες που την είχαν συνυπογράψει και προκαλώντας στρατιωτική ένταση στην Μέση Ανατολή, ο Αμερικανός πρεσβευτής στην Βιέννη Τζάκι Ουόλκοτ βρήκε το θάρρος να κατηγορήσει το Ιράν ότι «παραβιάζει την συμφωνία, προκαλώντας μεγάλη ανησυχία σε όλους μας».

Όλα δείχνουν ότι το καλοκαίρι της Μέσης Ανατολής θα είναι θερμό, αν και ο πόλεμος δεν φαίνεται πιθανός. Η διαπάλη θα διατηρηθεί σε υψηλό επίπεδο από αμερικανικής και ιρανικής πλευράς, χωρίς καμία να υποχωρεί και να μειώνει την ένταση. Η 7η Ιουλίου δεν είναι μακριά και αναμφίβολα θα αναγγείλει νέες εκπλήξεις. Το Ιράν έχει την πρωτοβουλία στο πλευρό του και ο Τραμπ και οι νέο-συντηρητικοί του δεν έχουν παρά να περιμένουν το επόμενο βήμα.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
GILAD ATZMON *• Unz Review,JUNE 3, 2019

Ο τίτλος της χθεσινής Ynet παραδεχόταν αυτό που ήταν φανερό σε πολλούς σχολιαστές της Μέσης Ανατολής: Το Ισραήλ δεν μπορεί να κερδίσει τον επόμενο πόλεμο. Ο τίτλος του πιο έγκριτου Ισραηλινού στρατιωτικού συντάκτη Ρον Μπεν Γισάϊ αναφέρει: «Γιατί δεν θα κερδίσουμε τον επόμενο πόλεμο;». Μολονότι τα περισσότερα από τα άρθρα του Ben Yishai στην εβραϊκή αναδημοσιεύονται στην αγγλική έκδοση της Ynet, αυτό το άρθρο δεν μεταφράστηκε ως τώρα και για προφανείς λόγους. Είναι ίσως πάρα πολύ ανησυχητικό για τους Εβραίους της διασποράς.

Η συλλογιστική του Μπεν Γισάϊ είναι σαφής και στερεή: Το Ισραήλ δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τις στρατιωτικές απώλειες. Τα ζητήματα ασφάλειας του Ισραήλ έχουν πολιτικοποιηθεί. Οι στρατιωτικοί διοικητές υπόκεινται συχνά σε νομικές διαδικασίες, που οδηγούν σε σκληρές κυρώσεις, μεταξύ των οποίων και η θέση σε διαθεσιμότητα. Κατά συνέπεια πολλοί από αυτούς έχουν χάσει τον ζήλο τους. Η ισραηλινή κοινωνία είναι πολύ ευαίσθητη στις απαγωγές και στις επιδρομές αρπαγής και τελικά οι γονείς έχουν εμπλακεί πολύ στα στις υποθέσεις του στρατού. Ο Μπεν Γισάϊ συμπεραίνει ότι το Ισραήλ είναι πολύ αδύνατο: «Είτε πρόκειται για πόλεμο κατά της (παλαιστινιακής) Χαμάς, των Εσμπολά (του Λιβάνου), της Συρίας, ή όλων μαζί, δεν θα νικήσουμε!»

Ο Μπεν Γισάϊ είναι αρκετά έντιμος να παραδεχτεί δημόσια ότι οι εχθροί του Ισραήλ καταλαβαίνουν την ψυχολογική, πνευματική, πολιτιστική και πολιτική υφή της ισραηλινής κοινωνίας. Έχουν γνώση της αδυναμίας του Ισραήλ και της παράλυσης των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων και ενεργούν σε αυτή την βάση. Κατά τον Μπεν Γισάϊ, ο Σιϊτικός άξονας, η Χαμάς και οι Σαλάφι-Τζιχαντιστές κατανοούν όλοι ότι «δεν θα μπορούσαν να καταστρέψουν το Ισραήλ με μιαν ή δύο βίαιες στρατιωτικές ενέργειες και επομένως συνέχισαν ένα πόλεμο στρατηγικής φθοράς εναντίον μας». «Οποιοσδήποτε γύρος βίας ή πόλεμος, με ανολοκλήρωτα αποτελέσματα υπέρ του Ισραήλ, θα ιδωθεί ως ένα νέο καρφί στο φέρετρο των Σιωνιστών», λέει ο Μπεν Γισάϊ. «Βλέπουν την δημόσια υστερία για τις απώλειες στην δική μας πλευρά. Παρατηρούν την φρενίτιδα των ΜΜΕ, που υποσκάπτει την εμπιστοσύνη των Ισραηλινών πολιτών, βλέπουν τις ανακριτικές επιτροπές που τιμωρούν στρατιωτικούς διοικητές μετά από κάθε γύρο βίας και που οδηγεί σε δυσπιστία προς την τάξη των πολιτικών και στην διαδικασία λήψης των αποφάσεών τους.»

Ο Μπεν Γισάϊ παρατηρεί σωστά ότι όλα αυτά σημειώνονται όταν «το Ιράν έχει μιαν αξιόπιστη ικανότητα να απειλήσει το Ισραήλ με πυρηνικά όπλα και βαλλιστικούς πυραύλους.» Ο Μπεν Γισάϊ προβλέπει ότι η ισραηλινή κοινωνία θα καταρρεύσει εσωτερικά και οι Εβραίοι που αναζητούν μια καλύτερη ζωή και είναι «αρκετά χαλασμένοι» για να ενεργήσουν σύμφωνα, θα διασκορπιστούν σε όλο τον κόσμο, σε αναζήτηση μιας πιο ήσυχης και ασφαλέστερης θέσης κάτω από τον ήλιο.

Καμιά από αυτές τις παρατηρήσεις δεν είναι νέα για εμένα. ΄Ηδη από τα 1980, μετά την πρώτη Ιντιφάντα (άοπλη παλαιστινιακή εξέγερση), άκουσα Ισραηλινούς στρατηγούς να ομολογούν δημόσια ότι «για να νικήσουν οι Παλαιστίνιοι το μόνο που έχουν ανάγκη είναι να επιζήσουν». Παλαιστίνοι αναλυτές έχουν γράψει επί χρόνια ότι «μπορεί το Ισραήλ να έχει πολλά φονικά όπλα, αλλά οι Παλαιστίνιοι διαθέτουν μιαν βόμβα, την δημογραφική βόμβα».

΄Εχω επισημάνει κατ΄επανάληψη στα γραφτά μου ότι το Ισραήλ δεν κέρδισε ούτε έναν πόλεμο μετά το 1967. Ακόμη και όταν νίκησε στο πεδίο της μάχης (όπως το 1973), δεν μπόρεσε να πετύχει τους στρατιωτικούς στόχους του. Και περιέργως, η μεγαλύτερη στρατιωτική νίκη του Ισραήλ το 1967 επιφόρτισε την χώρα με ορισμένα πολιτικά, στρατηγικά και δημογραφικά προβλήματα που έχουν καταστήσει την μελλοντική επιβίωση του εβραϊκού κράτους, στη σημερινή μορφή του, ένα μη ρεαλιστικό σενάριο. ΄Όπως ο Ρον Μπεν Γισάϊ (αλλά πολύ πριν από αυτόν) υποστήριζα πάντα ότι το Ισραήλ ζει σε δανεικό χρόνο.

Αλλά το Ισραήλ και ο στρατός του δεν είναι μόνοι. Οι στρατοί της Αμερικής, της Βρετανίας και της Γαλλίας, μαζί με του ΝΑΤΟ γενικά, είναι επίσης ανίκανοι να κερδίσουν πολέμους. Ο σοβιετικός στρατός ηττήθηκε στο Αφγανιστάν για τους ίδιους λόγους. Οι σύγχρονοι στρατοί δεν κερδίζουν πολέμους, είναι καλοί για να σπέρνουν παράπλευρες απώλειες. Είναι μάλιστα πιθανό οι σύγχρονοι στρατοί να μη προορίζονται για να κερδίζουν πολέμους. Η πραγματική αποστολή τους είναι να συντηρούν το στρατιωτικό-βιομηχανικό πλέγμα συμφερόντων, με συνεχή πόλεμο.

Μια σύγκρουση με την Χαμάς, για παράδειγμα, οδηγεί σε αυξανόμενη ζήτηση για τον Ισραηλινό Σιδερένιο Θόλο. Η Βρετανία, η Αμερική και η Γαλλία εξαπολύουν τον ένα εγκληματικό πόλεμο μετά τον άλλο, δεν νικούν ποτέ, αλλά συντηρούν σταθερά την παραγωγή φονικών μηχανών. Η Ρωσία πράγματι κέρδισε πρόσφατα έναν πόλεμο μαζί με το Ιράν. Αυτό αμέσως μεταφράστηκε σε αγορές όπλων.

Αλλά το πράγμα πηγαίνει μακρύτερα. Οι Δυτικοί στρατοί καλούνται να ακολουθούν στρατιωτικούς αντικειμενικούς σκοπούς που καθορίζονται από δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις. Στην μετά-πολιτική εποχή, η όλη πολιτική τάξη είναι ανησυχητικά δυσλειτουργική και μοναδική στην ανικανότητά της να παραγάγει μελετημένες αποφάσεις, για να μην πούμε για στρατιωτικούς αντικειμενικούς σκοπούς. Οι πολεμοχαρείς κομπορρημοσύνες του Προέδρου Τραμπ εναντίον της Συρίας, του Ιράν και της Βόρειας Κορέας είναι τέλεια παραδείγματα των πιο πάνω. Ο Τραμπ απειλεί να εξαπολύσει πολέμους με την συχνότητα που αλλάζει τις κάλτσες του, αλλά ποτέ δεν παρέχει στους στρατηγούς του ένα εύλογο σύνολο επιδιώξεων. Ο Ομπάμα, ο Κάμερον και ο Σαρκοζί δεν ήσαν καλύτεροι. Δεν κατάφεραν να ορίσουν τους στόχους για την εισβολή στην Λιβύη ή για οποιαδήποτε άλλη εγκληματική νεοσυντηρητική σύρραξη που εξαπέλυσαν.

Περιέργως, θα επιτρέψω στον εαυτό μου να αναφέρω ότι ένας από τους μόνους κρατικούς ηγέτες που έχουν πλήρη συναίσθηση της ανικανότητας των συγχρόνων στρατών να κερδίσουν πολέμους είναι ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου. Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ έχει συνείδηση του γεγονότος ότι ο στρατός του είναι ασθενής και ότι οι Ισραηλινοί είναι ακόμη πιο αδύνατοι. Αντίθετα προς τους προκατόχους του, ο Νετανιάχου προσπαθεί στην πραγματικότητα να αποφύγει συγκρούσεις μεγάλης κλίμακας με την Γάζα, την Συρία ή το Εσμπολά, όσο του είναι δυνατό. Ο Νετανιάχου δεν είναι «λάτρης της ειρήνης» ή «ανθρωπιστής». Είναι ευτυχής να αναθέτει σε εκπαιδευμένους σκοπευτές να σημαδεύουν αμάχους και « τους αφήνει» να σκοτώνουν παιδάκια που πλησιάζουν πάρα πολύ στο συρματόπλεγμα των συνόρων. Ο Νετανιάχου στέλνει «Ντρόουνς» να βομβαρδίζουν ιρανικούς στόχους στην Συρία. Αλλά είναι πολύ προσεκτικός να μην παρασύρει την περιοχή σε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο. Ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου δεν χρειαζόταν τον Ρον Μπεν Γισάϊ. Κατάλαβε πολλά χρόνια πριν ότι ο ισραηλινός στρατός και η ισραηλινή κοινωνία δεν μπορούν να κερδίσουν πολέμους. Αντί γι΄αυτό, αγοράζει χρόνο.


*Ο συντάκτης του ανωτέρω άρθρου είναι πολύ γνωστός Βρετανός συγγραφέας και μουσικός, εβραϊκής καταγωγής και θρησκεύματος, αποσυνάγωγος όμως και στόχος εχθρότητας στα δυναμικά λόμπυ της ισραηλινής διασποράς, για την παρρησία του λόγου και των κειμένων του στην αδιάλλακτη, αγωνιστική υπεράσπιση της αλήθειας, του δικαίου και της ειρήνης.

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Δρ Θεοφάνη Α. Τσαπικούνη

Σε κάθε εποχή, στα σχεδόν 200 χρόνια του σύγχρονου ελληνικού κράτους, βλέπουμε ομοιότητες. Ελάχιστα πράγματα έχουν αλλάξει αναφορικά με τον χαρακτήρα έθνους και ανθρώπων. Το πρόβλημα ξεκινάει από την κάλπη ή μάλλον τις τελευταίες εβδομάδες πριν από την κάλπη.

Πριν τις εκλογές

Οι υποψήφιοι ακολουθούν κάποιες συγκεκριμένες μεθόδους υφαρπαγής της ψήφου, οι κυριότερες των οποίων είναι οι εξής:

Ψηφοθηρία. Αυτήν μετέρχονται κυρίως οι ατάλαντοι, οι τυχοδιώκτες. Κληροδοτημένη από την αρχαιότητα η τακτική αυτή. Ο Πλούταρχος στα περίφημα «Πολιτικά παραγγέλματα» (802 D-E), στηλιτεύει κάποιους «άμουσους» και «άτεχνους», δηλαδή απαίδευτους και απελέκητους, υποψηφίους, που αλίευαν εκλογική πελατεία με τραπεζώματα και φαγοπότια, με χοροστάσια, με άμεσο χρηματισμό.

Ανταπόδοση. Η υπενθύμιση στην εκλογική «πελατεία» κάποιας υποχρέωσης ή ενός ρουσφετιού. Νυν καιρός ανταπόδοσης της ευεργεσίας.

Η επιλογή κατάλληλων προσώπων, αυλοκολάκων, αφοσιωμένων σφουγγοκωλάριων, οι οποίοι θα αναλάβουν την «βρώμικη» δουλειά.

Η εικόνα του υποψηφίου. Η ψήφος είναι εμπόρευμα, άρα όσο πιο φανταχτερό το περιτύλιγμα, τόσο ευκολότερη η προσέλκυση του καταναλωτή- ψηφοφόρου. Πρώτα-πρώτα οι φωτογραφίες των υποψηφίων υπόκεινται σε εξωραϊστική επεξεργασία. Σημάδια γήρανσης, ρυτίδες, πρέπει να αφανιστούν. Η εικόνα του υποψηφίου πρέπει να τονίζει την επιβλητικότητά, την γοητεία, τον δυναμισμό, την προσήνειά του. Γι’ αυτό και επανδρώνουν τα έδρανα της Βουλής ηθοποιοί, τραγουδιστές, καλλίγραμμες της πασαρέλας οδαλίσκες, ποδοσφαιριστές και λοιποί απελέκητοι τηλεαστέρες. Ο Έλλην στις μεγαλουπόλεις ψηφίζει με τη λογική του Σούπερ-Μάρκετ.

Ο υποψήφιος οφείλει «να αγγίξει τις ευαίσθητες χορδές» των ψηφοφόρων, όπως λέγεται.

Παρουσία στην τηλεόραση, το ακαταμάχητο, το απόλυτο μέσο προβολής και αναγνώρισης.
(πηγή: https://professors-phds.com/2019/05/13/17843/)

Η δημοκρατία δεν είναι συνταγή, είναι κοινωνικό κατόρθωμα

Μπορεί να διαθέτει μια χώρα όλα τα «υλικά» της συνταγής για δημοκρατία: σύνταγμα, εκλογές, κοινοβούλιο, Πρόεδρο Δημοκρατίας, Συμβούλιο Επικρατείας, ελευθεροτυπία – αλλά να μην έχει δημοκρατία. Αυτή την καταπληκτική απατεωνία μπορεί να την πετύχει μόνο το καθεστώς της κομματοκρατίας.

Οι βασικοί μοχλοί της καθεστωτικής αυτής τυραννίας είναι: το πελατειακό κράτος (ρουσφέτι), η υποταγή της τοπικής αυτοδιοίκησης στον κομματισμό, η εξαγορά του συνδικαλισμού από τα κόμματα, η κομματικοποίηση των φοιτητικών νεολαιών, ο διορισμός από την κυβέρνηση της ηγεσίας των Δικαστικών Λειτουργών, της ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων, σύσσωμου του Εθνικού Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου.

Δυνατότητες αποτίναξης του ζυγού της κομματοκρατίας μάλλον δεν υπάρχουν. Μόνο λαϊκές εξεγέρσεις με μακρά αντοχή συνέπειας. Τέτοιες εξεγέρσεις δεν σχεδιάζονται, δεν υποδείχνονται, δεν επιβάλλονται. Γεννιούνται. Η γέννησή τους είναι συνάρτηση της κατά κεφαλήν καλλιέργειας ενός λαού. Γι’ αυτό και πρώτη μέριμνα της κομματοκρατίας είναι η μέγιστη δυνατή υποβάθμιση σχολείου και πανεπιστημίου, η μεθοδική εξηλιθίωση του τεράστιου πλήθους με την τηλεθέαση. Και η θεσμική θρησκειοποίηση του εκκλησιαστικού γεγονότος (πηγή: http://www.yannaras.gr/panourgos-apateonia/)

Είναι Δημοκρατία αυτό;;;

Μικροί, μεγάλοι, μανάδες, πατεράδες, παππούδες, υποψήφιοι περιφερειάρχες και αντιπεριφερειάρχες, υποψήφιοι δήμαρχοι και αντιδήμαρχοι έως και απλοί υποψήφιοι δημοτικοί σύμβουλοι άλλα και αυτοί για τα τοπικά συμβούλια,

Έχουν ξεχυθεί σε αναζήτηση και συλλογή ψήφων.

Είναι Δημοκρατία αυτό;

Έχει κάποια σχέση με την Δημοκρατία;

Έχει κάποια σχέση με τις λειτουργίες της δημοκρατίας ;;;

Ένα αλισβερίσι ψήφων και ανταλλαγμάτων μπορεί να έχει ποτέ σχέση με την Δημοκρατία;;;

Και όλα αυτά στην χώρα που γεννήθηκε η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.
(https://epanastasiskepsis.blogspot.com/2019/05/blog-post_10.html)

Η πληγή που κάνει την Ελλάδα να αιμορροεί είναι η νοοτροπία μας εγκλωβισμένη σε πνευματική ανεπάρκεια, σε χαμηλή κατά κεφαλήν καλλιέργεια (όπως χαρακτηριστικά λέει και ο Γιανναράς) ορμώμενη και συντηρούμενη από την κομματοκρατία συνέπεια και προϋπόθεση του ΛΑΪΚΙΣΜΟΥ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Πόλεμος μέχρις εσχάτως έχει ξεσπάσει στα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ, ειδικά μετά την καλή πρεμιέρα που έκανε στις ευρωεκλογές το κόμμα του Γιάνη Βαρουφάκη.

Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, ο οποίος πρόσφατα παραιτήθηκε από τη ΛΑΕ, έγραψε άρθρο στο οποίο θυμίζει τα γεγονότα που οδήγησαν στο τρίτο μνημόνιο. Κατηγορεί ευθέως τον Γιάνη Βαρουφάκη για μνημονιακή συνθηκολόγηση τον Φερβρουάριο του 2015, η οποία οδήγησε στην υπογραφή του μνημονίου το καλοκαίρι του ίδιου έτους. «Λίγοι, δυστυχώς, γνωρίζουν σε αυτήν την χώρα ότι ο Γ. Βαρουφάκης ήταν ο πρώτος, πριν ακόμα και τον Τσίπρα, που έσπευσε από την πρώτη στιγμή της πρώτης διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, να συνθηκολογήσει με την Τρόϊκα.»

Ο κ. Λαφαζάνης μάλιστα λέει ότι προετοιμάζεται μια νέα συνθηκολόγηση, ειδικά με όσα λέει σήμερα ο επικεφαλής του MέΡΑ 25.

Αναλυτικά το άρθρο έχει ως εξής:

«Ο Γιάννης Βαρουφάκης λέει πολλά και ευχάριστα προκειμένου να πείσει ότι αντιπροσωπεύει, τάχα, μια εναλλακτική απάντηση στη συνεχιζόμενη κηδεμονία και αποικιακή εποπτεία της χώρας μας από τους θεσμούς.

Η αλήθεια είναι ότι όλα τούτα συνιστούν ένα μεγάλο ψεύδος και μια μεγάλη εξαπάτηση του ελληνικού λαού.

Και είναι μια μεγάλη εξαπάτηση όχι μόνο γιατί καμιά από τις σημερινές δεσμεύσεις Βαρουφάκη δεν αφήνουν περιθώρια για ανακοπή της κηδεμονίας της χώρας αλλά και γιατί επαναλαμβάνουν τα απαράδεκτα έργα και την ψευδεπίγραφη ρητορική τη δική του και του Αλ. Τσίπρα στην πρώτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, έργα και ρητορική που με μαθηματική ακρίβεια οδήγησαν στο τρίτο καταστροφικό μνημόνιο.

Λίγοι, δυστυχώς, γνωρίζουν σε αυτήν την χώρα ότι ο Γ. Βαρουφάκης ήταν ο πρώτος, πριν ακόμα και τον Τσίπρα, που έσπευσε από την πρώτη στιγμή της πρώτης διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, να συνθηκολογήσει με την Τρόϊκα.

Είναι τραγικό αλλά σε αυτόν τον τόπο αρκετοί πολίτες τελούν υπό χειραγώγηση, ενώ ένα τμήμα τους αρέσκεται να ζει στη σκιά αυταπατών.

Υπογραμμίζω, λοιπόν, ότι ο Γ. Βαρουφάκης υπόγραψε, τέλη Φλεβάρη του 2015 και ερήμην των πάντων, την επέκταση της Δανειακής Σύμβασης του 2ου μνημονίου του Σαμαρά, μαζί με τα σκληρότατα προαπαιτούμενα, της 5ης αξιολόγησης και βεβαίως έβαλε φαρδιά πλατιά την υπογραφή του στην απαράδεκτη επιστολή προς τον Βίζερ του Eurogroup.

Η επέκταση της Δανειακής Σύμβασης , μαζί με τα προαπαιτούμενα μέτρα που υπόγραψε ο Γιάννης Βαρουφάκης, αντιπροσώπευε την 3η Τροποποίηση της Κύριας Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης.

Και αυτή η επικαιροποίηση του Μνημονίου του Α. Σαμαρά διέπετο από το Αγγλικό Δίκαιο, παρέπεμψε τις διαφορές αποκλειστικά στα δικαστήρια του Λουξεμβούργου και περιλάμβανε την παραίτηση της Ελλάδας από οποιαδήποτε ασυλία επί των περιουσιακών της στοιχείων.

Αυτή η συνθηκολόγηση Βαρουφάκη που αποτέλεσε την βάση, το προοίμιο και το θεμέλιο για το κατάπτυστο τρίτο μνημόνιο, πραγματοποιήθηκε στο παρασκήνιο, παρά την σφοδρή δημόσια αντίδραση της τότε Αριστερής Πλατφόρμας του ΣΥΡΙΖΑ. Πραγματοποιήθηκε μάλιστα εν κρυπτώ, παράνομα και αντισυνταγματικά, αφού η επέκταση της Δανειακής Σύμβασης με τους παλιούς και τους νέους πρόσθετους όρους που την συνόδευαν, θα έπρεπε να εγκριθεί από την Βουλή, πράγμα που συνωμοτικά και εν γνώσει τους απέφυγαν τότε Τσίπρας και Βαρουφάκης για προφανέστατους λόγους, αφού αν η κυβέρνηση πήγαινε την συνθηκολόγηση στην Βουλή θα έπεφτε, μιας και η Αριστερή Πλατφόρμα όπως είχε δηλώσει, θα την καταψήφιζε με χέρια και πόδια.

Προφανέστατα η συνθηκολόγηση Βαρουφάκη έγινε για ένα και μόνο λόγο για να διασωθεί το ευρώ και να προστατευθούν οι Ευρωπαϊκές τράπεζες, από ενδεχόμενη έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, που αναγκαστικά θα συνεπάγετο αδυναμία αποπληρωμής του ελληνικού χρέους και επομένως βαθύτατο κούρεμα του.

Προς νέα συνθηκολόγηση;

Αυτή ήταν τότε η ανεκτίμητη προσφορά Βαρουφάκη στις Βρυξέλλες και την Γερμανο- αμερικανοκρατία, η οποία ολοκληρώθηκε πραξικοπηματικά με τυμπανοκρουσίες και συναινετικά απ’ όλο το πολιτικό κατεστημένο, με πρωτεργάτη τον Τσίπρα, τον Ιούλιο και τον Αύγουστο.

Η τραγωδία είναι ότι τα ίδια ακριβώς λέει και υπόσχεται και σήμερα ο Βαρουφάκης, ο οποίος παριστάνει το ίδιο ανέξοδα και σήμερα τον θαυματοποιό που θα σώσει την Ελλάδα από την κηδεμονία και τις δεσμεύσεις των Θεσμών, χωρίς, όμως, να διαταραχθούν οι σχέσεις της χώρας μας με την Ευρωζώνη και τις Βρυξέλλες αλλά μόνο με τις μαγικές πιέσεις του, οι οποίες αν δεν έπιασαν το 2015 και μας οδήγησαν στην ταπείνωση και την τραγωδία, θα πιάσουν τώρα!

Όπως τότε, λοιπόν, έτσι και σήμερα ο Γιάνης Βαρουφάκης, διατρανώνει την πίστη του στο ευρώ και λέει, απαντώντας στον Λαφαζάνη, πως εμείς δεν είμαστε “ούτε με το Grexit ούτε με το Brexit (σώζει και τη Βρετανία!). Είμαστε στο ευρώ και θέλουμε να μείνουμε στο ευρώ“. Εκτός, όπως σημειώνει, για να επιβεβαιώσει ότι πάντα κλείνει ανούσια και αόριστα το μάτι προς όλες τις κατευθύνσεις, αν εντός του ευρώ “ερημοποιηθεί η χώρα“. Και επειδή η ερημοποίηση μιας χώρας δεν έχει τέλος ούτε υπάρχει ερημόμετρο για να διαπιστωθεί, ο Γιάνης κοροϊδεύει ξανά τους πολίτες στην χώρα μας προκειμένου να επαναληφθεί, αν υπάρξουν ανάλογες συνθήκες, η τραγωδία του καλοκαιριού του 2015 με άλλους χειρότερους όρους.

Η Ελλάδα κύριοι Βαρουφάκηδες έχει ερημοποιηθεί εδώ και καιρό και πρώτα απ’ όλα από την νεολαία της. Ως πότε η προσαρμογή σας στις Βρυξέλλες και τον ολοκληρωτισμό τους, ως πότε ακόμα η τύφλωση μπροστά στον ψευδεπίγραφο “ευρωπαϊσμό” και στην παγκοσμιοποίηση των ελίτ, θα εκτελεί την πατρίδα μας και το μέλλον της για χάρη μιας νάρκισης, παρακμιακής, καλοταϊσμένης, εθελόδουλης και ψευτοδιεθνιστικής ελίτ της χώρας μας;»
πηγή
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Σύμφωνα με τη Save the Children, περίπου 85.000 παιδιά κάτω από πέντε ετών μπορεί να έχουν πεθάνει στην Υεμένη από την πείνα.

Δύο εκατομμύρια παιδιά πάσχουν από οξύ υποσιτισμό και 360.000 κινδυνεύουν να λιμοκτονήσουν.

Διεθνείς οργανισμοί αναφέρουν ότι 14 εκ. άνθρωποι κινδυνεύουν από λιμό.

Η κατάσταση στην Υεμένη έχει επιδεινωθεί μετά την επέμβαση μιας στρατιωτικής συμμαχίας υπό τη διοίκηση της Σαουδικής Αραβίας (στηριζόμενη από τις ΗΠΑ) το Μάρτιο του 2015.

Αλλά και «Μετά τη σύναψη της συμφωνίας της Στοκχόλμης την 13η Δεκεμβρίου(2018), εκτιμάται ότι οκτώ παιδιά σκοτώνονται ή τραυματίζονται καθημερινά στην Υεμένη», υπογράμμισε η Μισέλ Μπατσελέτ, επικεφαλής της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, τοποθετούμενη ενώπιον του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών στη Γενεύη.

Κι όμως κανείς δεν αντιδρά. Πουθενά δεν γίνεται θέμα. Οι ΗΠΑ και συνολικά οι χώρες της Δύσης κορυβαντιούν για τον Μαδούρο, αλλά σιωπούν για την Υεμένη. Σιωπούν για τα σκλαβοπάζαρα της Λιβύης. Το ίδιο και για το Κονγκό και τα μικρά παιδιά που εργάζονται στα ορυχεία κολτανίου. Το ίδιο και για τους απελπισμένους πρόσφυγες, τους μικρούς Αϊλάν που πνίγονται στη Μεσόγειο, για τους απάνθρωπους Σαλβίνι, για την άγρια εκμετάλλευση των ασυνόδευτων προσφυγόπουλων, για το trafficking…

Μην δίνετε βάση στις κυρίες του φιλοπτώχου ταμείου της ενορίας και τις κρυφοφασίστριες φιλάνθρωπες κυρίες της Φιλοθέης που όση αγάπη δήθεν διαθέτουν για τα ελληνόπουλα τόσο μίσος ξερνάνε για τα προσφυγόπουλα. Πολύ περισσότερο μην πιστεύετε τις επικοινωνιακές εκστρατείες φιλανθρωπίας και επιλεκτικής ευαισθησίας…

Όταν αγαπάς επιλεκτικά, όταν αγαπάς μόνο τα "δικά μας Παιδιά", αγαπάς σαν χρυσαυγίτης...

πηγή
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Zero Hedge, Via The Strategic Culture Foundation, /07 06/2019
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν υποδέχθηκε τον Κινέζο Πρόεδρος Ξι Ζιπίνγκ αυτή την εβδομάδα στην Μόσχα για μια τριήμερη επίσκεψη. Δεν ήταν μόνο η προσωπική εγκαρδιότητα μεταξύ των δύο ηγετών που προβλήθηκε. ΄Εχουν ήδη συναντηθεί περί τις 30 φορές τα έξη τελευταία χρόνια. Ο Πρόεδρος Ξ ί χαρακτήρισε τον Πρόεδρο Πούτιν ως τον στενότερο σύμμαχο και φίλο του.

Ακόμη σημαντικότερο, τα δύο έθνη στερεώνουν μιαν στρατηγική συμμαχία που θα μπορούσε να προσδιορίσει την μορφή της γεωπολιτικής πραγματικότητας του 21ου Αιώνα.

Οι Πούτιν και Ξι, συμμετείχαν επίσης αυτήν την εβδομάδα στην ετήσια σύνοδο του Διεθνούς Οικονομικού Συνεδρίου της Πετρούπολης και υπέγραψαν πλήθος εμπορικών συμφωνιών, οι οποίες θα ωθήσουν την Ευρασιατική και ευρύτερα την παγκόσμια ανάπτυξη.

Μεγαλύτερης ακόμη σημασίας είναι η συνεχής ώθηση από την Μόσχα και το Πεκίνο στην διεξαγωγή του διεθνούς εμπορίου με τα εθνικά νομίσματα, αποφεύγοντας το αμερικανικό δολάριο ως μέσο πληρωμών. Αυτό είναι ένα κρίσιμο βήμα για την αντιμετώπιση του επιδιωκόμενου «ηγεμονικού ελέγχου» του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος από την Ουάσιγκτον. Κατ’ επανάληψη η Ουάσιγκτον καταχράται την προνομιακή της θέση να τυπώνει ή να αποσύρει δολάρια, προκειμένου να προωθεί τα σχέδιά της για την κυριαρχία της επί άλλων εθνών. Αυτή η κατάχρηση πρέπει να σταματήσει και θα σταματήσει καθώς η Ρωσία και η Κίνα στρώνουν τον δρόμο προς έναν νέο, δικαιότερο μηχανισμό διεθνών οικονομικών συναλλαγών και εμπορίου.

Το όραμα συνεργασίας και συνεταιρισμού που περιέγραψαν οι Πούτιν και Ξι βασίζεται στον αμοιβαίο σεβασμό και στην ειρηνική ευημερία. Όχι μόνο γι’ αυτά τα δύο έθνη, αλλά για όλα τα άλλα που θα συμμετάσχουν στο συλλογικό σχέδιο που εξεπόνησαν . Με αυτόν τον τρόπο, η συμμαχία που στερεώνεται από την Κίνα και την Ρωσία, είναι ενός είδους που προσφέρει μια νέαν ελπίδα για ένα προοδευτικό και ειρηνικό μέλλον για τον πλανήτη.

Αυτή η θετική προοπτική είναι ιδιαίτερα θελκτική σε μιαν εποχή όπου οι ΗΠΑ, υπό τον Πρόεδρο Τραμπ, εξαπολύουν μια ομοβροντία εντάσεων και δυνητικών συρράξεων στην προσπάθειά τους να επιβεβαιώσουν την διεθνή κυριαρχία. Οι ΗΠΑ εκτοξεύει κυρώσεις και απειλές κατά πολλών εθνών, όπως η Ρωσία και η Κίνα, αλλά επίσης και εναντίον των υποτιθεμένων συμμάχων της στην Ευρώπη, σε μιαν απεγνωσμένη απόπειρα να αποκαταστήσει την μονομερή ηγεμονική φιλοδοξία της.

Αυτό το σχέδιο είναι η άρνηση του οράματος της αλληλεγγύης και της συνεργασίας που επρόβαλε η ρωσική και η κινεζική ηγεσία. Ο «Αμερικανικός τρόπος» δεν είναι μόνον μάταιος. Είναι μια νοοτροπία του όλα-για-όλα, που οδηγεί στην καταστροφή και στον πόλεμο. Σε έναν δρόμο όπου τελικά κανείς δεν κερδίζει.

Και ωστόσο η Ιστορία μας το έχει δείξει ήδη. Στον 20ό Αιώνα διεξάχθηκαν δύο φρικαλέοι πόλεμοι –με συνολικό αριθμό θυμάτων του εφιαλτικού μεγέθους των 100 εκατομμυρίων ανθρώπων- κυρίως εξαιτίας του ιδιοτελούς ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού και της νοοτροπίας του όλα-για-όλα.

Η Ρωσία και η Κίνα ήσαν τα δυο έθνη που υπέφεραν περισσότερο σε αυτές τις τόσο αιματηρές συρράξεις. Και οι δυο ξέρουν το τρομακτικό κόστος του πολέμου αλλά επίσης την ανεκτίμητη αξία της ειρήνης. Γι’ αυτό είναι ενθαρρυντικό να βλέπεις αυτές τις δύο χώρες να σφυρηλατούν ένα υπόδειγμα διεθνούς συνεργασίας, βασιζόμενης στην αμοιβαιότητα και στην δέσμευση για την ανάπτυξη προς το γενικό καλό όλων των λαών.

Η πολυύμνητη πολυμέρεια (multilateralism) κατά την διάρκεια της λεγόμενης Pax Americana ήτανε πάντοτε υπερτιμημένη. Λειτούργησε πράγματι ως κάλυμμα για την πιστευόμενη παγκόσμια ηγεμονία της Ουάσιγκτον. Το σημερινό ξήλωμα τής υπό αμερικανική ηγεσία Δυτικής Τάξης είναι απλώς η ανάδυση στην επιφάνεια του άσχημου προσώπου της αμερικανικής εξουσίας.

Ενώ ο Πούτιν και ο Ξι αυτήν την εβδομάδα εκπροσωπούσαν ένα όραμα για το μέλλον, φαίνεται ειρωνική σύμπτωση ότι οι ΗΠΑ και μερικοί άλλοι Δυτικοί ηγέτες εντρυφούσαν σε ιστορική παρελθοντολογία. Η πλαστή συντροφικότητα των Δυτικών ηγετών ήταν επίσης εξόφθαλμη, διαψευδόμενη από τις συνεχιζόμενες πολλαπλές συγκρούσεις μεταξύ των ΗΠΑ, Γαλλίας, Βρετανίας και Γερμανίας.

Ο Πρόεδρος Τραμπ και οι άλλοι επρόβαλαν την 75η επέτειο της αποβατικής επιχείρησης στην Νορμανδία τον Ιούνιο του 1944. Αυτό το γεγονός σημείωνε το άνοιγμα του Δυτικού Μετώπου στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς Ευρώπη και συνέβαλε στην τελική ήττα του 3ου Ράιχ τον Μάιο του 1945. Είναι αξιοθρήνητο πάντως ότι οι Δυτικοί ηγέτες επιμένουν σε μιαν υπεροπτική και ψεύτικη θέση ότι η απόβαση στην Νορμανδία ήταν το αποφασιστικό σημείο καμπής προς την οριστική νίκη στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Είναι ειλικρινά αναμφισβήτητο ότι ήταν ο σοβιετικός Ερυθρός Στρατός και οι κολοσσιαίες θυσίες των σοβιετικών πολιτών που αποτέλεσαν την κρίσιμη δύναμη στην ήττα της ναζιστικής Γερμανίας και την απελευθέρωση της Ευρώπης από τον φασισμό. Η τρομακτική μάχη του Στάλινγκραντ, που τσάκισε την ναζιστική πολεμική μηχανή, είχε τελειώσει τον Φεβρουάριο του 1943, κάπου 16 μήνες προτού οι Δυτικοί Σύμμαχοι αρχίσουν την υπερβολικά καθυστερημένη δημιουργία του Δυτικού Μετώπου.

Ο Δυτικοί ηγέτες μπορούν να εντρυφούν σε κομπασμούς αυτό-εξυπηρέτησης για υποτιθέμενες παλαιές δόξες. Αυτό δεν αλλάζει τα ιστορικά αρχεία και την ιστορική αλήθεια. Και εξάλλου, αυτοί που δεν διδάσκονται από την Ιστορία είναι καταδικασμένοι να παγιδευτούν στα σφάλματα και στα αδιέξοδά της.

΄Αρμοζε τέλεια ότι ο Πούτιν και ο Ξι δεν συμμετείχαν στις επετειακές εκδηλώσεις της νοσταλγίας και της καταφυγής στην απατηλή δόξα του 20ου Αιώνα. Ήταν σκυμμένοι στην σφυρηλάτηση μιας συμμαχίας κατάλληλης για τον 21ο Αιώνα.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου