Articles by "Αρθρογραφία"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αρθρογραφία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων


Μπορεί να “έφυγε” ο πρωτεργάτης του Κινήματος των Λοχαγών και σύμβολο της Επανάστασης των Γαρυφάλλων του 1974 στην Πορτογαλία, ωστόσο μένει η σημαντική παρακαταθήκη του.

Του Γιώργη – Βύρωνα Δάβου
26 Ιουλίου 2021

Την Κυριακή 25 Ιουλίου έφυγε από τη ζωή στα 84 του χρόνια, ο στρατηγός Οτέλο Σαράιβα ντε Καρβάλιο, η τελευταία, ίσως, ηρωϊκή και αυθεντική μορφή της Ιστορίας του τελευταίου τέταρτου του 20ου αιώνα, πρωτεργάτης του Κινήματος των Λοχαγών και σύμβολο της Επανάστασης των Γαρυφάλλων της 25ης Απριλίου 1974 στην Πορτογαλία. Είναι ο άνθρωπος που συνέβαλε όσο κανείς άλλος στην ανατροπή της πολύχρονης δικτατορίας στη χώρα του και ο οποίος σε ολάκερη τη ζωή του πάλεψε για τον δημοκρατικό μετασχηματισμό, την κοινωνική ανάπλαση και δικαιοσύνη μέσα στη χώρα του, αλλά και για το δίκαιο, την ισονομία και την παγκόσμια ειρήνη κι ευημερία για όλον τον κόσμο.

Όσο ζούσε, ο Καρβάλιο, όπως αποκαλύπτεται και από τα μηνύματα για τη μνήμη του απ’ όλο το πολιτικό φάσμα της Πορτογαλίας, αποτελούσε για τη χώρα του μία ζωντανή υπόμνηση των ένδοξων στιγμών του 1974 και των 19 μηνών της άμεσης δημοκρατίας που ακολούθησαν ίσαμε το 1976 (καρπός των οποίων ήταν το προοδευτικό Σύνταγμα της χώρας), αλλά, κυρίως και χάρις στις αμεταποίητες πεποιθήσεις του ίσαμε τα στερνά του, την χαλυβδωμένη θέληση και καρτερία του, που αποδείχθηκε περίτρανα στα χρόνια της δίκης και της φυλακής του, στάθηκε πάντα έμπνευση για τους νέους αγώνες, ιδίως στις δύσκολες στιγμές της κρίσης το 2011, όταν με τις έδινε θάρρος και διασάλπιζε τον αγώνα ενάντια στην υποτέλεια και τη μιζέρια της λιτότητας,

“Δεν θα έκανα την 25η Απριλίου, εάν σκεφτόμουν ότι θα ξεπέφταμε στην κατάσταση που βρισκόμαστε σήμερα. Θα παραιτούμην από αξιωματικός του στρατού και εάν σιωπούσα, όπως πολλοί νέοι το πράττουν σήμερα, θα είχε φύγει στο εξωτερικό”, είχε πει τότε, προσθέτοντας πως ένας λαός που έζησε 48 χρόνια κάτω από στρατιωτική δικτατορία “άξιζε περισσότερα από δύο εκατομμύρια Πορτογάλους που ζούνε σε κατάσταση έσχατης φτώχειας”. Λόγια ενός ανθρώπου, που ουδέποτε απαρνήθηκε τις ιδέες του και τα οράματά του, ακόμη και εάν ήσαν εμποτισμένα με μία ρομαντική απόχρωση – όσο και οι επαναστατικές προθέσεις του μεγάλου του ινδάλματος, του Κουβανού ηγέτη Φιδέλ Κάστρο.

Γεννημένος στις 31 Αυγούστου 1936 στο Μαπούτο (τότε Λοουρένσο Μάρκες) της τότε πορτογαλικής αποικίας της Μοζαμβίκης, ο Καρβάλιο υπηρέτησε ως λοχαγός στην Αγκόλα (1961-63) και τη Γουινέα (1970-1973) και προήχθη στον βαθμό του ταξιάρχου ως δικοικητής της ηπειρωτικής επιχειρησιακής διοίκησης (COPCON) το 1975. Ο Καρβάλιου ήταν ένα από τους κύριους αρχιτέκτονες του δημοκρατικού Κινήματος των Ενόπλων Δυνάμεων (MFA) και υπεύθυνος για την εκπόνηση του σχεδίου του στρατιωτικού κινήματος που οδήγησε στην πολιορκία του Λάργκου του Κάρμου, στη Λισαβόνα. Είναι το κίνημα, που ξεσήκωσε ολάκερο τον πληθυσμό, γαλβάνισε και τους ίδιους τους κυβερνητικούς στρατιώτες, που ως ένδειξη συναδέλφωσης έβαλαν στις κάννες των όπλων τους γαρύφαλλα, μετονομάζοντας με τη συμβολική τούτη εικόνα το κίνημα σε “Επανάσταση των Γαρυφάλλων” που ως τέτοια έμελλε να μείνει διαπαντός στην Ιστορία.

Η Επανάσταση των Γαρυφάλλων, με επικεφαλής τους “πεφωτισμένους” (πραγματικά) αξιωματικούς τερμάτισε στις 25 Απριλίου 1974 το Estado Novo (Νέο Κράτος), το κλεψίτυπο σημειολογικά και πραγματικά καθεστώς στυγνής δικτατορίας που είχε επιβάλει από το 1932 ο οικονομολόγος Αντόνιου ντε Ολιβέιρα Σαλαζάρ, όταν του παρέδωσε την εξουσία ο τοτινός πρόεδρος Καρμόνα. Ο Καρβάλιο αναδείχθηκε στον ιθύνοντα νου της όλης επιχείρησης, διευθύνοντας τις επιχειρήσεις από το διοικητικό κέντρο που εγκαταστάθηκε στον στρατώνα της Πουντίνια και ξεκίνησε με το σύνθημα που δόθηκε από τα ραδιόφωνα, όταν έπαιξαν το διάσημο τραγούδι του αντιστασιακού συνθέτη Ζέκα Αφόνσο “Grandola vila morena” (Γκραντόλα μελαμψή πόλη).

Η πτώση της δικτατορίας, που έθετε οριστικά τέλος στη μεγαλομανία και τον εθνικισμό, πασπαλισμένο με τη κοινωνικά μαυλιστική και ιδεολογικά αποπροσανατολιστική μεγαλοϊδεάτικη και μεμψίμοιρη συνάμα ιδέα της saudade (νόστου) και εκφραζόταν με την άφρονα διατήρηση των αποικιών (που απορροφούσαν το 40% του κρατικού προϋπολογισμού, ενώ ο πληθυσμός στέναζε), κατέληξε στη μακρά σειρά της ανεξαρτησίας κρατών όπως η Γουϊνέα-Μπισάου, το Πράσινο Ακρωτήρι, η Μοζαμβίκη και η Αγκόλα. Η πτώση του Σαλαζάρ στην Πορτογαλία έμοιαζε έτσι σαν “εισαγωγή” στο έδαφος της ευρωπαϊκής πρώην αποικιακής δύναμης, του αποτυπώματος των αντιαποκιακών εθνικοαπαλευθερωτικών κινημάτων που αποτέλεσαν τη σημαντικότερη εξέλιξη του μεταπολεμικού κόσμου.

Παράλληλα, η Επανάσταση των Γαρυφάλλων εγκαινίασε την πτώση των επίσης παραπαιουσών δικτατοριών στον υπόλοιπο ευρωπαϊκό Νότο: το καλοκαίρι του 1974 ξεψύχησε η Χούντα στην Ελλάδα και το 1975, με τον θάνατο του Φράνκο, βρήκε και η Ισπανία τον δρόμο της για τη δημοκρατία.

Μολαταύτα, η επανάσταση στην Πορτογαλία δεν εξαντλήθηκε, ή τουλάχιστον δεν θέλησε να εξαντληθεί, στην εκδίωξη της δικτατορίας.

Στους 19 μήνες που ακολούθησαν, οι προοδευτικοί στρατιωτικοί με επικεφαλής τον Καρβάλιο θέλησαν να προωθήσουν, σε συνεργασία με τα πολιτικά κόμματα, ένα πρόγραμμα κοινωνικής ανασυγκρότησης, απο-φασιστικοποίησης και εθνικής αυτοδιάθεσης, που θα σεβόταν τα πολιτικά και ανθρώπινα δικαιώματα, θα καταργούσε τη λογοκρισία, θα προχωρούσε σε αναδασμούς των λατιφουντίων των πλούσιων γαιοκτημόνων, θα θέσπιζε κατώτατο μισθό και 40ωρη εβδομαδιαία εργασία με άδεια μετ’ αποδοχών. Πρόγραμμα ριζοσπαστικό για την εποχή του, που όμως υπονομεύθηκε άγρια, τόσο από τους εσωτερικούς παράγοντες (ελίτ και δεξιούς αξιωματικούς), όσο κυρίως από το εξωτερικό, με πρωτεργάτες τους Αμερικανούς, που δεν ήθελαν έναν νέο Φιδέλ Κάστρο στην Ευρώπη, με δεδομένη και την ισχύ του κομμουνιστικού και αντεξουσιαστικού κινήματος στη γειτονική Ιταλία.

Σύντομα, την ηγεσία και τον συμβολισμό της Επανάστασης και της Μεταπολίτευσης σφετερίσθηκε ο “στρατηγός με το μονόκλ” Αντόνιο ντε Σπίνολα (με πλούσιο φασιστικό παρελθόν), που ουσιαστικά και υποχθόνια ακύρωσε κάθε προσπάθεια εθνικοποιήσεων, κοινωνικών αλλαγών και αλλοίωσε την ορμή της κοινωνίας, μεταστρέφοντάς της σε ένα όραμα για μία γαλήνια επαναφορά στην καθημερινότητα, χωρίς κοινωνικά και οικονομικά πειράματα, στον “νόστο” (saudade) της φτωχής, πλην ασφαλούς κι ακύμαντης, ζωής.

Η προσπάθεια του Καρβάλιο (που πλέον και εκείνη υπονομευόταν από τη διχόνοια και τον αναπόφευκτο φατριασμό των προοδευτικών αξιωματικών) να διασώσει το όραμα της επανάστασης, έσβησε στο αποτυχημένο κίνημα της 25ης Νοεμβρίου 1975, που η αποτυχία του είχε ως αποτέλεσμα το τέλος της συνεχιζόμενης επαναστατικής διαδικασίας.

Συνδεδεμένος με την πιο ριζοσπαστική πτέρυγα της MFA, ο Καρβάλιο συνελήφθη μετά τα γεγονότα της 25ης Νοεμβρίου, που αποτράπηκαν από τις δεξιές δυνάμεις του στρατηγού και μετέπειτα προέδρου, Ραμάλιο Εάνες, παύθηκε από την COPCON και απελευθερώθηκε τρεις μήνες αργότερα. Στη συνέχεια κατέβηκε ως ανεξάρτητος υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 1976 και του 1980, χρονιά που δημιούργησε το αριστερό κόμμα του Μετώπου της Λαϊκής Ενότητας (FUP), όμως και τις δύο φορές ηττήθηκε από τον Εάνες.

Η δράση του όμως δεν σταμάτησε: η πύρινη φωνή του καθιστούσε τον Καρβάλιο τον πιο φέρελπι πολιτικό. Η Επανάσταση των Γαρυφάλλων, που έμεινε ατέλειωτη, συνέχιζε να συνεγείρει τον πληθυσμό, ιδίως καθώς οι αυταπάτες για την μετριοπαθή αλλαγή που θα έφερνε η ανάληψη της εξουσίας από τον σοσιαλιστή Μάριο Σοάρες (τον φίλο του Ανδρέα Παπανδρέου, αν θυμόμαστε καλά) διαψεύσθηκαν όταν εκείνος αποδείχθηκε καλός μαθητής των ξένων συμφερόντων, βάζοντας την Πορτογαλία στην ΕΟΚ και εφαρμόζοντας όλα τα οικονομικά προγράμματα που του υπαγόρευαν οι αγορές, επαναλαμβάνοντας, όπως κάποτε κι ο Φράνκο στην Ισπανία ή ο Παπαδόπουλος στην Ελλάδα: “εγώ σας έσωσα από τον κομμουνισμό”.

Η μόνη παρουσία που μπορούσε να διακόψει την πορεία της υποτέλειας ήταν ο Καρβάλιο, ο οποίος τη δεκαετία του ‘80 εξακολοθούσε να μην απεμπολεί τα ιδανικά του. Τούτη τη φωνή έπρεπε να πνίξουν και ο καλύτερος τρόπος είναι πάντα η συκοφαντία, η απονομιμοποίηση και η μετατροπή σε “εχθρό του λαού”.

Το 1984, ο Καρβάλιο συνελήφθη από τη δικαστική αστυνομία με την κατηγορία ότι ηγείτο της ακροαριστεράς τρομοκρατικής οργάνωσης FP-25 (Forças Populares 25 de Abril, Λαϊκές Δυνάμεις της 25ης Απριλίου), η οποία έδρασε μεταξύ 1980 και 1987 και ήταν υπεύθυνη για τις πολιτικές δολοφονίες 17 ανθρώπων τη δεκαετία του 1980. Καθ’ όλη τη διάρκεια της δίκης δεν παρουσιάσθηκε κανένα υπαρκτό στοιχείο ότι ο Καρβάλιο διηύθυνε την οργάνωση ή ευθυνόταν για τη δράση της και το μόνο νομικό έρεισμα στο οποίο βασίσθηκε η καταδίκη του σε 15 χρόνια φυλάκιση ήταν η αναπόδεικτη “ηθική αυτουργία” του, που βασίσθηκε στο μανιφέστο του του Projeto Global (παγκόσμιο σχέδιο) του 1977 για τον συντονισμό οργανώσεων και δράσεων για την προστασία και επαύξηση των δημοκρατικών κατακτήσεων σε όλον τον κόσμο.

Η δίκη του Καρβάλιο, που διήρκεσε από τις 22 Ιουνίου 1985 έως τις 20 Μαΐου 1987, ήταν η πιο μακρά και μία από τις πλέον επίπονες στην ιστορία της Πορτογαλίας και κινητοποίησε σχεδόν όλους τους προοδευτικούς ανθρώπους, σημαντικές προσωπικότητες και δραστηριοποίησε πολλά κινήματα διεθνώς. Σαν φοιτητής τότε δεν θυμάμαι συνέλευση που να μην τελειώνει με ένα ψήφισμα υπέρ του Καρβάλιο και τον Απρίλιο του 1988 ακόμη θυμάμαι τη συγκέντρωση λαού και φοιτητών στην στην Κοΐμπρα, που αναθεμάτιζε την κράτησή του και την καταγγελία ότι η χαλκευμένη κατηγορία ήταν μία στοχευμένη ενέργεια για τη φίμωση του FUP και κάθε ανεξάρτητης φωνής στη χώρα.

Μάλιστα, η δίκη του Καρβάλιου είχε και έντονα ελληνικό χρώμα, καθώς από το βήμα των μαρτύρων υπέρ του Καρβάλιο είχαν περάσει τότε ο Στάθης Παναγούλης και ο Μανώλης Γλέζος, όπως παραθέτει γλαφυρά κι ο ίδιος στο βιβλίο του για την πολύκροτη δίκη, που κυκλοφορεί και στα ελληνικά, τότε με την αίγλη της “αλλαγής” και του “σοσιαλισμού” στην Ελλάδα να αποτελεί ακόμη μία σημαντική πολιτική παράμετρο σε όλον τον κόσμο.

Παράλληλα, ο πρώην γραμματέας της Τετάρτης Διεθνούς και παντοτινός φίλος του, Μιχάλης Ράπτης ή “Πάμπλο” μέσα από τη συνεργασία του με παλιούς συναγωνιστές και κύκλους από τη Μοζαμβίκη και Ανγκόλα είχαν εκπονήσει σχέδιο απόδρασης του Καρβάλιου. Όμως εκείνος με ακαταπόνητη καρτερία και σθένος, όπως και το απέθαντο ξύλο της δρυός που μαρτυρά το όνομά του (Carvalho=δρυς, στα πορτογαλικά), παρέμεινε στο εδώλιο να υπερασπισθεί τον εαυτό του και τους 31 συγκατηγορούμενούς του και αργότερα να υπομείνει τη φυλάκισή του, που έληξε με τρόπον πανηγυρικό τον Μάιο του 1989 και ενώ λίγο πριν, με αφορμή τα 15 χρόνια από την Επανάσταση, ένα τεράστιο πλήθος είχε αξιώσει την αποφυλάκισή του.

Το 1991, ο Καρβάλιου έλαβε χάρη και πέντε χρόνια αργότερα του αποδόθηκε αμνηστία κατόπιν αιτήματος, (οποία ειρωνεία) του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας Μάριο Σοάρες, δηλ. του ανθρώπου που του έστησε την πλεκτάνη.

Ο Καρβάλιο δεν ξαναβρήκε έκτοτε τη θέση που του άρμοζε στην πολιτική κονίστρα της Πορτογαλίας. Οι καιροί είχαν αλλάξει, η επαναστατική ψυχορμησία του κόσμου είχε καταλαγιάσει οριστικά, η Πορτογαλία ζούσε στην χιμαιρική ευμάρεια των κοινοτικών πόρων και επιδοτήσεων, των μεγάλων έργων και της καινοτομίας, που συγκροτούσαν το ψευδεπίγραφο “πορτογαλικό θαύμα”. Εκείνο το θαύμα που η φούσκα του έμελλε να σπάσει στα τέλη της δεκαετίας του 2000. Όμως ο στρατιώτης πάντα Καρβάλιου δεν ήταν ο άνθρωπος των πολιτικών και προσωπικών συμβιβασμών. Και ως τέτοιος έμεινε πάντα να συμβολίζει τον εμβληματικό τύπο του ιδαλγού της αιώνιας επανάστασης.

Πηγή: kosmodromio.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Ηθικά απαράδεκτο και οικονομικά επιζήμιο είναι για εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους που βρίσκονται στο κατώφλι της συνταξιοδότησης το νέο μέτρο που ανακοίνωσε ο υπουργός Εργασίας Κ. Χατζηδάκης. Επί της ουσίας ισοδυναμεί με μια ακόμη ιδιωτικοποίηση: της απονομής των συντάξεων, που πλέον δεν θα υλοποιείται από τις αρμόδιες δημόσιες υπηρεσίες, του ΕΦΚΑ ειδικότερα, αλλά από πιστοποιημένους δικηγόρους και λογιστές, έναντι αμοιβής.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Το υπουργείο Εργασίας μάλιστα ανακοίνωσε και την «ταρίφα», κλείνοντας πονηρά το μάτι σε εκείνους τους επαγγελματίες που θα ευνοηθούν από το νέο μέτρο. Η εφαρμογή του θα σημάνει νέες δαπάνες εκ μέρους των εργαζόμενων και υποψήφιων συνταξιούχων οι οποίοι μέχρι τώρα περίμεναν από το ασφαλιστικό ταμείο να κάνει τον σχετικό υπολογισμό, ενώ σε εξαιρετικές περιπτώσεις και μόνον κατόπιν δικής τους επιλογής οι συνταξιούχοι προσέφευγαν σε δικηγορικά γραφεία για να κάνουν τον υπολογισμό της σύνταξής τους, σε περιπτώσεις που υπήρχε διαδοχική ασφάλιση και αμφιλεγόμενη νομολογία. Στο εξής, η εξαίρεση θα γίνει κανόνας, κάνοντας ακόμη πιο φτωχούς του μελλοντικούς συνταξιούχους.

Η απόφαση του αρμόδιου υπουργού Κ. Χατζηδάκη αποτελεί κορυφαία αποτυχία της κυβέρνησης, όσο κι αν καμαρώνει ότι θα λύσει ένα ακόμη πρόβλημα. Αρκεί να σκεφτούμε πώς πέρυσι τέτοια εποχή η κυβέρνηση διαφήμιζε ότι συντάξεις θα εκδίδονται «με το πάτημα ενός κουμπιού». Στη συνέχει περάσαμε στην συγκρότηση ομάδας έργου με αντικείμενο την επίσπευση της απονομής κι αφού όλα τα παραπάνω απέτυχαν παταγωδώς, περάσαμε στη φάρμακο που η ΝΔ χρησιμοποιεί δια πάσα νόσο: Την ιδιωτικοποίηση της διαδικασία ελέγχου και απονομής συντάξεων. Ένα ακόμη μέτρο που εντάσσεται στο παζλ της ιδιωτικοποίησης του ασφαλιστικού συστήματος.

Η εκχώρηση στους ιδιώτες της απονομής ανακοινώθηκε σε μια περίοδο που το πρόβλημα της συσσώρευσης εκκρεμών συντάξεων έχει οξυνθεί στο έπακρο. Η διοίκηση του ΕΦΚΑ μπορεί να επαίρεται με πρόσφατο δελτίο Τύπου ότι σε ότι αφορά την απονομή κύριων συντάξεων «παρατηρείται σταθερή μείωση τους για 7ο συνεχή μήνα» ξεχνάει ωστόσο να αναφέρει πώς οι εκκρεμείς συντάξεις το 2021 έφτασαν σε πρωτοφανή ύψη. Όπως φαίνεται στον ακόλουθο πίνακα από 117.344 τον Ιανουάριο του 2019, ένα χρόνο μετά αυξήθηκαν κατά 42% στις 166.720, για να μειωθούν ωστόσο στη συνέχεια, τον Ιανουάριο του 2021, στις 149.624 παραμένοντας ωστόσο ακόμη αυξημένες κατά 27% σε σχέση με τον Ιανουάριο του 2019. Σε ρόλο πυρομανούς πυροσβέστη λοιπόν (για πολλοστή μάλιστα φορά) ο Κ. Χατζηδάκης έρχεται να λύσει με μία ακόμη ιδιωτικοποίηση το πρόβλημα που ο ίδιος έφτασε σε τέτοια επίπεδα!

Τα οφέλη της κυβέρνησης από την καθυστέρηση της απονομής των συντάξεων είναι προφανή: Παρά τις προκαταβολές που δίνονται, το σύνολο των εκταμιεύσεων υπολείπεται σημαντικά του ποσού που θα έπρεπε να καταβληθεί αν οι συντάξεις δίνονταν στο ακέραιο. Κατ’ αυτό τον τρόπο τα ταμειακά διαθέσιμα του δημοσίου σώζονται και οι πληρωμές μετατίθενται για το απώτερο μέλλον, προς δόξα της δημοσιονομικής πειθαρχίας.
«Το πρόβλημα των εκκρεμών συντάξεων είναι αποτέλεσμα δύο αιτιών» σύμφωνα με την Γιώτα Κίτσου, γενική γραμματέα της Ομοσπονδίας Εργαζομένων στα Ασφαλιστικά Ταμεία. Το πρώτο σχετίζεται με την έλλειψη προσωπικού. 8.000 εργάζονταν στον ΕΦΚΑ πριν την ενοποίηση του 2017 και το 2020 έφυγαν 500 εργαζόμενοι με συνταξιοδότηση, ενώ φέτος θα φύγουν πολλοί περισσότεροι. Προσλήψεις εν τω μεταξύ δεν έχουν προκηρυχθεί! Το δεύτερο πρόβλημα είναι η τεχνολογική του οργανισμού. Στα περισσότερα υποκαταστήματα υπάρχει μόνον ένας υπολογιστής με ίντερνετ και οι συνάδελφοι στέκονται στη σειρά για να πάρουν τη σειρά τους και να απαντήσουν στα υπηρεσιακά μέιλ. Η κυβέρνηση ωστόσο, αντί να προχωρήσει σε προσλήψεις προσωπικού και να αναβαθμίσει τεχνολογικά τον οργανισμό, επενδύει στον κοινωνικό αυτοματισμό. Οι συνεχείς επιθέσεις του υπουργού Εργασίας στο προσωπικό σκοπό έχουν να στρέψουν την κοινωνία εναντίον των εργαζομένων και να μείνει στην αφάνεια το τεράστιο πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο ΕΦΚΑ. Το πρόβλημα της έλλειψης προσωπικού είναι τόσο μεγάλο ώστε υπάρχουν πολλές διευθύνσεις με 1 προϊστάμενο που δεν έχει υφιστάμενο κι άλλες διευθύνσεις χωρίς προϊστάμενο. Σε πολλά τμήματα ο υπάλληλος δυσκολεύεται ακόμη και να πάριε άδεια γιατί θα μείνουν πίσω οι συντάξεις. Αν δεν λυθούν αυτά τα προβλήματα οι 350.000 κύριες και επικουρικές εκκρεμείς συντάξεις θα αυξάνονται»…
Υγ. Το υπουργείο Εργασίας στη προσπάθειά του να διασκεδάσει τις εντυπώσεις των εργαζομένων έσπευσε να ανακοινώσει τιμοκατάλογο σχετικών υπηρεσιών. Για παράδειγμα, η βεβαίωση του χρόνου ασφάλισης θα τιμολογείται 40 ευρώ όταν η βεβαίωση θα αφορά έναν πρώην φορέα κοινωνικής ασφάλισης και 80 ευρώ όταν θα αφορά περισσότερους του ενός φορείς. Η βεβαίωση οφειλόμενου ποσού για αναγνώριση πλασματικού χρόνου ασφάλισης θα στοιχίζει 30 ευρώ, κ.λπ. Ωστόσο, αντίστοιχοι τιμοκατάλογοι που υπήρχαν για πλήθος άλλων επαγγελμάτων (από λογιστές μέχρι συντήρηση και επισκευή αυτοκινήτων) καταργήθηκαν πρπο δεκαετίας σχεδόν καθ’ υπόδειξη της Τρόικας. Κι όπου δεν συνέβη ακολούθησαν πρόστιμα και δικαστικές διενέξεις από την Επιτροπή Ανταγωνισμού με το πρόσχημα της νόθευσης του ανταγωνισμού. Ωστόσο, στην περίπτωση της απονομής των συντάξεων γιατί η Επιτροπή Ανταγωνισμού κάνει τα στραβά μάτια, επιτρέποντας τις διοικητικά καθορισμένες και προσυμφωνημένες τιμές; Μάλλον γιατί μπροστά στις ιδιωτικοποιήσεις ο «υγιής ανταγωνισμός» μπορεί να περιμένει…

Εντωμεταξύ, η ΑΔΕΔΥ όπως έκανε γνωστό με ανακοίνωσή της προσέφυγε στο Συμβούλιο της Επικρατείας την Τετάρτη 21 Ιουλίου 2021 καταθέτοντας αίτηση ακύρωσης κια αναστολής της απόφασης του υπουργού Εργασίας.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Την αφορμή για τη σημερινή μου Άποψη μου την έδωσαν οι πρόσφατες αναφορές για την αύξηση των αυτοκτονιών στην Ελλάδα εξαιτίας και της δραματικής διόγκωσης των οικονομικών προβλημάτων που συσσώρευσε η πανδημία covid-19 και οδήγησαν στην καταστροφή αμέτρητους Έλληνες και Ελληνίδες επιχειρηματίες.

Ο θάνατος βρίσκεται αναμφίβολα στο τραγικότερο σημείο στο ευρύ φάσμα των ανθρώπινων συναισθημάτων. Ο θάνατος, όμως, από αυτοκτονία, πέρα από την εγγενή τραγικότητά του εμπεριέχει και τα καταθλιπτικά στοιχεία που δημιουργούν οι υποκειμενικές ενοχές συγγενών και φίλων για την αδυναμία τους και να προβλέψουν και να αποτρέψουν το γεγονός!

Επιπρόσθετα στην ευρύτερη κοινή γνώμη γεννάται και το φαινομενικά απλό, αλλά και φοβερά δύσκολο να απαντηθεί, μονολεκτικό ερώτημα του «γιατί;»

Στην εποχή μας τα άτομα που αυτοκτονούν δεν το κάνουν μόνο για τους κλασικά γνωστούς λόγους της ερωτικής απογοήτευσης ή της οικονομικής καταστροφής (στο σημείο αυτό θα πρέπει να υπογραμμισθεί με έμφαση το γεγονός ότι καθώςέχουμε βουλιάξει στην οικονομική δυσπραγία και ύφεση φοβάμαι ότι θα βιώσουμε και στη χώρα και διεθνώς μεγάλη αύξηση στα κρούσματα αυτό-αναίρεσης) αλλά επειδή αδυνατούν να προσαρμοσθούν στις απαιτήσεις της στρατιωτικής ζωής ή επειδή απέτυχαν στις Πανελλήνιες Εξετάσεις...

Μέσα στα πλαίσια του παρόντος προβληματισμού, ακριβώς επειδή η προσπάθεια απαιτεί ιδιαίτερη φροντίδα και ευαισθησία στην προσέγγισή της για να αποφευχθούν τυχόν παρερμηνείες, χρειάζεται να επισημάνω εμφαντικά ότι το άτομο που αποπειράται να αυτοκτονήσει, άσχετα εάν το κατορθώνει ή όχι σε τελική ανάλυση, πιστεύει ότι βρίσκεται αντιμέτωπο με δύο μόνο επιλογέςδηλαδή:

  • να συνεχίσει την υπαρξιακή του πορεία όπως έχει, ή
  • να την αναστείλει τελεσίδικα.
Ο/η αυτόχειρας πριν πραγματοποιήσει την τελική επιλογή του δίνει πολλά μηνύματα, προειδοποιεί τους γύρω του αναφορικά με τον περιορισμό των επιλογών του σε ότι αφορά την επικείμενη πράξη του.

Δυστυχώς, μέσα στην πολύβουη, αγχωτική, καθημερινή μας ζωή όπου οι αντιξοότητες που είχαν πολλαπλασσιασθεί μετά την άφιξη του ΔΝΤ και την επιβολή των Μνημονίως τώρα έφτασαν στο κρεσέντο με την πανδημία covid-19, οι πιο πολλοί από εμάς, γονείς, συγγενείς και φίλοι, ή αδυνατούμε να συλλάβουμε «τις κραυγές απόγνωσης του ατόμου» ή, ακόμη χειρότερα, όταν τις συλλαμβάνουμε τις εκτιμούμε περισσότερο ως «κενές απειλές» ή ακόμη ως παρατραβηγμένους θεμελιωμένους σε σκοπιμότητα «θεατρινισμούς»...

Σε γενικές γραμμές, γιατί η κάθε περίπτωση αυτοχειρίας είναι αυτοτελής, μπορούμε να προσδιορίσουμε τα ακόλουθα ως ερμηνευτικά ψυχοκοινωνικά στοιχεία:

1) Χρόνια επώδυνη μοναξιά και νευρωσική κατάθλιψη ή μελαγχολία. Το άτομο χωρίς βοήθεια από τον ειδικευμένο ψυχολόγο ή χωρίς φαρμακευτική αγωγή που θα του προσφέρει ο νευρολόγος-ψυχίατρος (σε συνδυασμό πάντοτε με την ψυχοθεραπευτική υποστήριξη) δεν βλέπει πλέον τον λόγο να δώσει συνέχεια στην άδεια του υπαρξιακή οντότητα.

2) Το άτομο διακατέχεται από υποκειμενικό, ακατανίκητο συναίσθημα «ντροπής» ή και από υπερβολικό «φόβο» ότι θα τιμωρηθεί επειδή απέτυχε σε κάποιες σημαντικές του επιδιώξεις ή σε κάποιους στόχους που είχε θέσει.

3) Υπάρχουν έντονα συναισθήματα «ενοχών» για πράξεις που το άτομο ποτέ δεν εκμυστηρεύθηκε σε οικείους του ή σε κάποιον φίλο, σε κάποιον ιερέα ή σε κάποιον ψυχολόγο-ψυχοθεραπευτή.

4) Το άτομο διακατέχεται από την αδήριτη ανάγκη της φυγής από ένα περιβάλλον που αντιλαμβάνεται ως καταπιεστικό, ή από πρόσωπα που καθημερινά το πληγώνουν και έτσι η πραγματικά οδυνηρή «φυγή με την αυτοκτονία»  αποτελεί πράξη επιβολής συναισθηματικής «τιμωρίας» σε κάποιον ή κάποιους από τους οποίους το άτομο θέλει να...ξεφύγει!

Είναι καθιερωμένες από τον Ιανουάριο του 2003 σε 24ωρη βάση οι γραμμές SOS στις Ένοπλες Δυνάμεις μας και τα άτομα που απασχολούνται εκεί έχουν επιτελέσει εκπληκτικά χρήσιμο έργο, και αυτό παρά το γεγονός ότι στο μεταξύ χρονικό διάστημα κάποια παιδιά καθώς υπηρετόυσαν τη θητεία τους πραγματοποίησαν την κακή-μεγάλη απόφαση της αυτοαναίρεσης.

Θεωρώ απαραίτητο να δημιουργηθούν ΑΜΕΣΑ, με δεδομένες τις οικονομικές δυσκολίες που ήδη αντιμετωπίζουν και θα συνεχίσουν να αντιμετωπίζουν όχι μόνο επιχειρηματίες αλλά και μεμονωμένα άτομα και οικογένειες που θα στερηθούν εισοδήματα ή θα βρεθούν στις ουρές των ανέργων, και στις μεγαλουπόλεις μας ειδικοί συμβουλευτικοί σταθμοί βοήθειας για περιπτώσεις ψυχολογικών κρίσεων (οι γνωστές στο εξωτερικό ως SOS ή crisislines ή και hotlines) που να λειτουργούν σε 24ωρη βάση παρέχοντας στον ή στην πιθανή αυτόχειρα την έγκαιρη κάλυψη των έντονων στιγμιαίων συναισθηματικών του αναγκών ή των ψυχικών του κρίσεων με ανθρωπιά αλλά και με επιστημονική αρτιότητα ώστε να αποτραπεί το μοιραίο.

Επιπρόσθετα είναι απαραίτητο οι γονείς, οι συγγενείς και οι φίλοι να ζητήσουν άμεσα τη βοήθεια του οικογενειακού τους γιατρού ή κάποιου ειδικού μόλις γίνουν αντιληπτά τα πρώτα σημάδια ή αμέσως μετά την πρώτη «ανεπιτυχή» απόπειρα. Η μέχρι σήμερα προσφερόμενη υγειονομική βοήθεια δεν εξαντλεί το πλήρες, το απαιτούμενο φάσμα ψυχοκοινωνικής αρωγής στο άτομο και τα μέλη της οικογενείας του.

Επαναλαμβάνω, έστω και εάν γίνω κουραστικός, ότι το κάθε άτομο πολύ πριν την τελική του πράξη δίνει σημαντικά σήματα «έκκλησης για βοήθεια...»

Εάν τα πάρουμε σοβαρά και τα δούμε με αγάπη και κατανόηση οπωσδήποτε θα προλάβουμε την μετέπειτα ανείπωτη ψυχική οδύνη των συγγενών και φίλων του κάθε αυτόχειρα που κλείνει βίαια την «παρένθεση της εφήμερης προσωπικής του ύπαρξης...»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Zero Hedge/Unz Review
Authored by Philip Giraldi via The Strategic Culture Foundation,

[O Philip Giraldi είναι Αμερικανός δοκιμιογράφος, σχολιαστής, σύμβουλος ασφαλείας και εκτελεστικός διευθυντής του Συμβουλίου Εθνικού Συμφέροντος. Κάτοχος διπλώματος Ph.D αμερικανικών και ευρωπαϊκού πανεπιστημίων στα Νομικά και στην Ιστορία και πολύγλωσσος, διετέλεσε αξιωματούχος της CIA, με μακρά υπηρεσία στο Βιετνάμ, στην Ευρώπη και στην Μ. Ανατολή. Είναι θερμός πατριώτης και φανατικός πολέμιος ισχυρών ξένων Λόμπυ, που –κατά την εκτίμησή του- εξωθούν την αμερικανική εξωτερική πολιτική σε επιλογές αντίθετες με τα εθνικά συμφέροντα των ΗΠΑ]

Μετάφραση / Εισαγωγη: Μ.Στυλιανού

Μετά μόλις πέντε μήνες στην εξουσία , ο Πρόεδρος Τζο Μπάϊντεν έχει γίνει περιβόητος για τις φραστικές γκάφες του και τα ρητορικά ολισθήματα.

Υπάρχει ωστόσο ένα μήνυμά του στο Τουίτερ της 16ης Ιουνίου που ξεπερνά όλα τα άλλα με την γυμνή ψευδολογία του. Το έγραψε λίγο μετά την συνάντηση κορυφής με τον Πρόεδρο Πούτιν και προφανώς προοριζόταν να είναι ένα ρητορικό σχήμα, τουλάχιστον στον βαθμό που ο Μπάϊντεν καταλαβαίνει την έννοια του όρου. Ιδού τι έλεγε:

«Πως θα ήταν εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες βλέπονταν από τον υπόλοιπο κόσμο ως άμεσα επεμβαίνουσες στις εκλογές άλλων χωρών και αυτό ήταν σε γνώση όλου του κόσμου; Τι θα γινόταν εάν εμείς εμπλεκόμαστε σε ενέργειες στις οποίες αυτός εμπλέκεται; Αυτό μειώνει το κύρος μιας χώρας.»

΄Εχουν υπάρξει διάφορες εκτιμήσεις για το ακριβώς σε πόσες ξένες εκλογές έχουν επέμβει οι ΗΠΑ μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και οι αριθμοί κυμαίνονται κάπου μεταξύ 80 και 100, αλλά σε αυτές δεν περιλαμβάνονται οι συχνές αναμίξεις διαφόρων ειδών κυρίως στην Λατινική Αμερική, μεταξύ του Αμερικανό-Ισπανικού πολέμου και του 1946.

Θυμόμαστε πως ο υψηλότερα παρασημοφορημένος πεζοναύτης στην Ιστορία του Σώματος, ο στρατηγός Σμέντλεϋ Μπάτλερ είχε δηλώσει το 1935: « Ο πόλεμος είναι μια επιχείρηση εξαπάτησης». Εξομολογήθηκε ότι είχε… «συμβάλει να κάνει το Μεξικό και ειδικότερα το Τάμπικο ασφαλές για τα αμερικανικά πετρελαϊκά συμφέροντα το 1914. Συνέβαλα να κάνω την Αϊτή και την Κούβα έναν βολικό τόπο για να κερδίζουν εισοδήματα τα αγόρια της Νάσιοναλ Σίτυ Μπανκ. Βοήθησα στον βιασμό μισής ντουζίνας δημοκρατιών της Κεντρικής Αμερικής για τα κέρδη της Γουώλ Στρητ. Η λίστα των απατών είναι μεγάλη. Συνέβαλα να εξαγνίσω την Νικαράγουα για τον διεθνή τραπεζικό οίκο των Μπράουν Μπρόδερς το 1909-1912. ΄Ανοιξα δρόμους στην Δομινικανική Δημοκρατία για τα αμερικανικά συμφέροντα Ζαχάρεως το 1916. Στην Κίνα βοήθησα ώστε η Στάνταρτ ΄Οιλ να προχωρήσει στον δρόμο της ακίνδυνα.»

Και υπήρξαν από το 1900 και άλλες αλλαγές καθεστώτων και παρεμβατικές ενέργειες, τόσο με την χρήση στρατιωτικής δύναμης όσο και με την εξαγορά ντόπιων διεφθαρμένων πολιτικών με χρήματα ή άλλα μέσα δελεασμού. Κάποιοι θα μπορούσαν να προσθέσουν στον κατάλογο τις πιθανώς έως 50 πολιτικές δολοφονίες από την CIA και από Eιδικές Επιχειρήσεις, που έχουν στοιχειοθετηθεί, αν και ομολογουμένως με ασθενή τεκμήρια.

Ότι ο Τζο Μπάιντεν, που υπήρξε υψηλόβαθμος παράγων στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση επί σαράντα χρόνια και πλέον, μεταξύ των οποίων αντιπρόεδρος επί οκταετία και τώρα Πρόεδρος, μπορεί να εμφανίζεται ως ανήξερος για το τι έχει κάνει η κυβέρνησή του --και προφανέστατα εξακολουθεί να κάνει, είναι καταπληκτικό. Στο κάτω-κάτω ο Μπάιντεν ήταν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Ομπάμα όταν η Βικτώρια Νούλαντ δούλευε για την κυβέρνηση Ομπάμα ως η κινητήρια δύναμη πίσω από τις προσπάθειες το 2013-2014 για την αποσταθεροποίηση της ουκρανικής κυβέρνησης του Βίκτωρα Γιανούκοβιτς. Ο Γιανούκοβιτς, ένας παραδεδεγμένα διεφθαρμένος πολιτικός, έγινε ωστόσο πρωθυπουργός μετά από ελεύθερες εκλογές. Η Νούλαντ, που είναι τώρα η υφυπουργός των Εξωτερικών για τις Ευρωπαϊκές και τις Ευρασιατικές υποθέσεις, παρείχε απροκάλυπτη υποστήριξη στους διαδηλωτές της Πλατείας Μεϊντάν του Κιέβου εναντίον της κυβέρνησης Γιανούκοβιτς και με εμφανίσεις της στους τηλεοπτικούς φακούς καθώς μοίραζε κουλουράκια, συνοδευόμενη από τον γερουσιαστή Τζων Μακέην, για να ενθαρρύνει τους διαδηλωτές.

Προστατευόμενη του Ντικ Τσένι και της Χίλαρυ Κλίντον και παντρεμένη με τον νέο-συντηρητικό ηγέτη Ρόμπερτ Κάγκαν, η Νούλαντ απροκάλυπτα επεδίωκε καθεστωτική αλλαγή στην Ουκρανία, προκλητικότατα υποστηρίζοντας κυβερνητικούς αντιπάλους, παρά το γεγονός ότι η Ουάσιγκτον και το Κίεβο έδειχναν να έχουν φιλικές σχέσεις. Όπως ακόμα και το μήνυμα του Μπάιντεν στο Τουίτερ αναγνώρισε με αδέξιο τρόπο, είναι δύσκολο να φανταστείς οποιαδήποτε αμερικανική κυβέρνηση να μπορεί να ανεχθεί μιαν παρόμοια απόπειρα ξένου έθνους να αναμιχθεί στην εσωτερική πολιτική των ΗΠΑ, ειδικότερα εάν αυτή η απόπειρα ανάμειξης γινόταν με την διάθεση δαπάνης πέντε δισεκατομμυρίων δολαρίων. Αλλά η Ουάσιγκτον από πολύ καιρό πιστεύει στην ισχύ παγκοσμίως δυο μέτρων και δύο σταθμών για την αξιολόγηση της δικής τους συμπεριφοράς. Ο Μπάιντεν αποτελεί σαφώς μέρος αυτής της νοοτροπίας και επίσης σαφώς δεν καταλαβαίνει τι λέει και τι κάνει.

Η Νούλαντ είναι βασικά διάσημη για την πρόστυχη γλώσσα, («Fuck E.U.») όταν αναφέρθηκε στον δυνητικό ευρωπαϊκό ρόλο στην αντιμετώπιση της αναταραχής (στην Ουκρανία), που αυτή και το «Εθνικό Ίδρυμα για την Δημοκρατία» συνέβαλαν να προκληθεί. Η αντικατάσταση της ουκρανικής κυβέρνησης από την προεδρία Ομπάμα-Μπάιντεν ήταν το προοίμιο μιας σκληρής ρήξης και κλιμακούμενης σύγκρουσης με την Μόσχα, για τις προσπάθειες της Ρωσίας να προστατεύσει τα εθνικά της συμφέροντα στην Ουκρανία και ειδικότερα στην Κριμαία. Αυτή η εστία συγκρούσεως ξακολουθεί να υπάρχει έως σήμερα, με αμερικανικά πολεμικά στην Μαύρη Θάλασσα να διεξάγουν ασκήσεις μαζί με το ουκρανικό ναυτικό.

Ο Μπάιντεν ήταν επίσης με τους Ομπάμα, όταν διάλεξαν να αποσταθεροποιήσουν και να καταστρέψουν την Λιβύη. Ούτε την Ρωσία δεν πρέπει να λησμονήσουμε. Ο Μπόρις Γιέλτσιν επανεξελέγη πρόεδρος της Ρωσίας το 1996, αφού η κυβέρνηση Κλίντον διοχέτευσε δισεκατομμύρια δολάρια στην προεκλογική εκστρατεία του, επιτρέποντάς του να αποσπάσει μιαν ισχνή νίκη με την υποστήριξη των ολιγαρχών, νίκη που επιτεύχθηκε με την χρηματοδότηση και την διαχείριση της Ουάσιγκτον. Ο Τζο Μπάιντεν ήταν τότε γερουσιαστής.

Και έπειτα έχουμε το Ιράν, όπου ο δημοκρατικά εκλεγμένος Μωχαμέτ Μοσσαντέκ ανατράπηκε από την CIA το 1953 και αντικαταστάθηκε με τον Σάχη. Ο Σάχης, με την σειρά του, ανατράπηκε από την Ισλαμική Δημοκρατία το 1979 και η δηλητηριασμένη σχέση μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης αποτέλεσε από τότε έναν ημί-ψυχρο πόλεμο , σημαδεμένο από δολοφονίες και σαμποτάζ.

Και ποιος μπορεί να ξεχάσει την Χιλή, όπου ο Σαλβαντόρ Αλιέντε ανατράπηκε από την CIA το 1973 και αντικαταστάθηκε από τον Αουγκούστο Πινοσέτ; ΄Η την Κούβα και την εισβολή στον Κόλπο των Χοίρων το 1961, όπου η CIA απέτυχε να επιβάλει μιαν αλλαγή καθεστώτος στην Αβάνα; Είναι δυνατό ο Τζο Μπάιντεν να μην μπορεί να θυμηθεί οποιαδήποτε από αυτές τις «παρεμβάσεις», οι οποίες προβλήθηκαν με πάταγο από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης εκείνης της εποχής;

Και για την προσέγγιση των αριθμών, ο Τζο θα μπορούσε να αναλογιστεί τις πάμπολλες «επεμβάσεις σε εκλογές», που είναι ακριβώς αυτό στο οποίο αναφερόταν. Σαν αξιωματούχος της CIA τοποθετημένος στην Ευρώπη και την Μέση Ανατολή στην δεκαετία του Ι970 και μέχρι τις αρχές της δεκαετίας 1990, μπορώ να τον διαβεβαιώσω ότι προσωπικά έχω γνώση των σχεδόν συνεχών παρεμβάσεων σε εκλογές χωρών όπως η Γαλλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Ιταλία, όλες των οποίων είχαν προβεβλημένα κομμουνιστικά κόμματα, ορισμένα των οποίων βρίσκονταν στα πρόθυρα ένταξης στην κυβέρνηση. Σάκοι χρημάτων πήγαιναν σε συντηρητικά κόμματα, πολιτικοί δωροδοκούνταν και δημοσιογράφοι αγοράζονταν. Στην πραγματικότητα, κατά την περίοδο αυτή, τολμώ να πω ότι σχεδόν δεν υπήρξαν εκλογές στις οποίες οι ΗΠΑ δεν ήσαν κατά τον ένα ή τον άλλο τρόπο αναμεμιγμένες.

Συνεχίζεται αυτό ακόμη; Οι ΗΠΑ επιζητούσαν αλλαγή του καθεστώτος στην Συρία από το 2004 και τώρα έχουν τμήμα της χώρας υπό την κατοχή τους. Και φυσικά η Ρωσία υφίσταται μια διαδικασία απονομιμοποίησης μέσω ενός συστήματος ελεγχομένων Δυτικών μαζικών μέσων ενημέρωσης, τα οποία επιδιώκουν να ανατρέψουν τον Πούτιν, εκμεταλλευόμενα μιαν αντιπολίτευση χρηματοδοτούμενη από την CIA και Δυτικές μυστικές υπηρεσίες. Η Κίνα δεν έχει πραγματικήν αντιπολίτευση η ανοικτές εκλογές, ούτε φαίνεται δυνατόν να ανατραπεί το καθεστώς της, αλλά τελεί υπό συνεχείς προκλήσεις με την προβολή της εικόνας της και της συμπεριφοράς της κατά τον πιο αρνητικό δυνατό τρόπο.

Ο Τζο Μπάιντεν θα όφειλε να ξαναδιαβάσει την ιστορία των αμερικανικών πολιτικών και στρατιωτικών επεμβάσεων, των ανατροπών καθεστώτων και των εκλογικών παρεμβάσεων σε όλο τον κόσμο. Μπορεί έτσι να εδιδάσκετο κάτι. Το σημαντικότερο όμως σημείο μπορεί να του διαφύγει. Όλες οι επεμβάσεις και όλοι οι θάνατοι είχαν άσχημο τέλος και για τις ΗΠΑ και για τους λαούς και τις χώρες που στοχοποιήθηκαν. Ο Μπάιντεν έκανε ένα τολμηρό βήμα να αποσύρει τα στρατεύματα από το Αφγανιστάν, μολονότι τώρα φαίνεται πως αυτή η απόφαση μπορεί να αναστραφεί εν μέρει. Πολύ καλύτερα να ολοκληρωθεί η διαδικασία και να γίνει επίσης το ίδιο σε χώρες όπως το Ιράκ, η Σομαλία και η Συρία. Ολόκληρος ο κόσμος θα γινόταν έτσι καλύτερος.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Paul Craig Roberts, Reseau International, 21-7-21

[Επειδή η αποστολή του δημοσιογράφου είναι να καλύπτει τα κενά (παραλείψεις) πληροφόρησης των αναγνωστών του, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για θέματα ζωής και θανάτου και δη σε χώρα με ταχέως εξατμιζόμενο πληθυσμό -στην αντικατάσταση του οποίου ( με αλλόφυλους και αλλόδοξους μετανάστες και Γερμανούς συνταξιούχους, κατά το πρόγραμμα) ο ίδιος δεν συμφωνεί, η κατωτέρω μαρτυρία επιβάλλεται στις υποχρεώσεις του.

Ο Δρ. Ρόμπερτς, οικονομολόγος, εδίδαξε σε εξέχοντα αμερικανικά και βρετανικά πανεπιστήμια, διετέλεσε υπουργός στην κυβέρνηση Ρέιγκαν, αρχισυντάκτης και αρθρογράφος της Wall Street Journal και χρονικογράφος της Business Week. Ta τελευταία βιβλία του είναι The Failure of Laissez- Faire Capitalism και Economic Dissolution of the West –ισάριθμα πειστήρια εγκυρότητας και αξιοπιστίας. Πειστήρια που ενισχύονται από τις παραπομπές του σε σειρά επιστημονικών μαρτυριών (με γαλάζια στοιχεία στην αγγλική γλώσσα.)]


Mετάφραση/εισαγωγή Μ. Στυλιανού

Ο Δρ Robert Malone, πρωτοπόρος στην τεχνολογία εμβολίων mRNA, ανησυχεί ότι οι χώρες με το υψηλότερο ποσοστό εμβολιασμένου πληθυσμού βιώνουν αύξηση του αριθμού των νέων κρουσμάτων Covid και χώρες με το χαμηλότερο ποσοστό του εμβολιασμένου πληθυσμού είναι αυτές με τα λιγότερα νέα κρούσματα Covid.

· zerohedge.com/worrying-me-quite-bit-mrna-vaccine-inventor-shares-viral-thread-showing-covid-surge-most

Πολλοί το ζήτησαν και η Pfizer υπολογίζει τώρα τους κινδύνους και τα οφέλη σε εφήβους με βάση τα επίσημα δεδομένα του CDC, τα οποία μου διαβίβασε μια συνεργάτις. Αποδείξτε παρακαλώ ότι είναι ψευδή.

Κάτι πραγματικά κάτι παράξενο συμβαίνει: Στην Ευρώπη, βλέπουμε κρούσματα σε πολλά μέρη όπου η πλειοψηφία του πληθυσμού έχει ήδη εμβολιαστεί. Ταυτόχρονα 15 λιγότερο εμβολιασμένες χώρες δεν φαίνεται να δοκιμάζονται από το ίδιο πρόβλημα.
Σε κάποιο σημείο, η άρνηση αυτής της αντινομίας θα γίνει δύσκολη.

Ο Δρ Malone συμμερίζεται αυτές τις εκτιμήσεις με βάση τα δεδομένα του CDC/ VAERS:

Το εμβόλιο της Pfizer είναι 3 έως 5 φορές πιθανότερο από ότι ο Κορωνοιός να προκαλέσει την νόσηση ενός νέου ηλικίας 12 έως 17 ετών. Και μια γυναίκα της ίδιας ηλικίας, είναι 4 έως 5 φορές πιο πιθανό να προσβληθεί από το εμβόλιο παρά από τον Covid.

Οι γυναίκες ηλικίας 12 έως 17 ετών έχουν 72% περισσότερες πιθανότητες να πεθάνουν από το εμβόλιο παρά από κορωνοιό.

Εάν αυτή η είδηση είναι σωστή - " ΣτονΕφευρέτη των εμβολίων mRNA, Δρ Robert Malone, συστάθηκε να προσλάβει ασφάλεια λόγω του κινδύνου δολοφονίας του" - Οι προειδοποιήσεις του Δρ Malone θα μπορούσαν να του κοστίσουν τη ζωή του. Με τόσους πολλούς ανθρώπους να σκοτώνονται από εμβόλια, τι είναι μια ζωή επιπλέον;

Εδώ είναι μια άλλη πληροφορία που δεν μπορεί να επαληθευτεί ή να διαψευστεί -επειδή η τυραννία υπό την οποία ζουν οι Δυτικοί δεν επιτρέπει την επαλήθευση της .

Σύμφωνα με αυτήν, οι Ασιάτες έχουν αντικαταστήσει τον εμβολιασμό με την Ιβερμεκτίνη.

Δυστυχώς, ο δυτικός κόσμος έχει μέσα ενημέρωσης που καταπνίγουν τις διαφορετικές απόψεις, αντί να τις υποβάλλουν σε δημόσια συζήτηση. Οι περισσότεροι Δυτικοί ακούνε μόνο τα ψέματα που εξυπηρετούν τα συμφέροντα του κατεστημένου. Οι Δυτικοί λαοί είναι από κάθε άποψη τυφλωμένοι από ένα Υπουργείο Προπαγάνδας.

Τα ψευδόμενα συνεργεία των δημοσιογράφων, των ιατρικών γραφειοκρατών και των κομπάρσων που πληρώνονται από τη Big Pharma ( Μεγάλες Βιομηχανίες Φαρμάκων) για να λένε ψέματα, αγωνίζονται να μας πείσουν ότι η αύξηση των κρουσμάτων σε εμβολιασμένες χώρες οφείλεται στη νέα «παραλλαγή Δέλτα», ενώ ταυτόχρονα ισχυρίζονται ότι τα εμβόλια προστατεύουν από την «παραλλαγή Δέλτα». Η Rochelle Walensky, διευθύντρια του CDC, ισχυρίζεται ψευδώς ότι «εάν είστε πλήρως εμβολιασμένοι, είστε προστατευμένοι από τον σοβαρό Covid, τη νοσηλεία και το θάνατο και είστε ακόμη προστατευμένοι από γνωστές παραλλαγές, συμπεριλαμβανομένης της παραλλαγής Δέλτα, που κυκλοφορούν σε αυτή τη χώρα ».

Ανεξάρτητοι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι η αναζωπύρωση των κρουσμάτων σε εμβολιασμένες χώρες οφείλεται στο ίδιο το εμβόλιο, το οποίο απελευθερώνει την πρωτεΐνη Spike στο σώμα, όπως και ο ιός. Οι δημοσιογράφοι εξακολουθούν να κρύβουν τα γεγονότα, και οι ανεξάρτητοι εμπειρογνώμονες που κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου εξακολουθούν να λογοκρίνονται, να γελοιοποιούνται και να απειλούνται με απόλυση.

Μια συνεχιζόμενη υγειονομική καταστροφή αποκρύπτεται ενώ εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας.

Εδώ είναι η τελευταία έκθεση του CDC * σχετικά με τις ανεπιθύμητες ενέργειες στα εμβόλια. Μην ξεχνάτε ότι το σύστημα ελέγχου VAERS συλλαμβάνει στην καλύτερη περίπτωση μόνο το 10% των παρενεργειών του εμβολίου.

Εδώ είναι μια έκθεση που ισχυρίζεται ότι οι θάνατοι υποδηλώνονται σημαντικά από το VAERS*. Δεδομένου ότι τα έντυπα, τηλεοπτικά και NPR μέσα ενημέρωσης δεν είναι 100% αξιόπιστα, όπως είναι ένα υψηλό ποσοστό των μέσων ενημέρωσης του Διαδικτύου, είναι δύσκολο να γνωρίζουμε τι να σκεφτούμε για αυτήν την έκθεση.

Εδώ είναι ένας μεγάλος αριθμός εξειδικευμένων πληροφοριών σχετικά με τα υποτιθέμενα εμβόλια covid και τους πολύ πραγματικούς κινδύνους τους:

Πριν από ένα μήνα, δημοσίευσα τις ανησυχίες του Δρ Ρόμπερτ Μαλόουν για τους κινδύνους των εμβολίων σε πολλά μέρη του πληθυσμού:

Το σοβαρό πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε είναι ότι σχεδόν ολόκληρο το ιατρικό επάγγελμα, οι κυβερνήσεις και τα μέσα ενημέρωσης έχουν επιδοθεί 100% στη διαφημιστική εκστρατεία ότι τα εμβόλια είναι η λύση. Συνεχίζουν να χαρακτηρίζουν ως «σπάνιο» τον υψηλό και αυξανόμενο αριθμό θανάτων από εμβόλια και ανεπιθύμητων παρενεργειών τους. Τώρα αποδίδουν τον εκπληκτικό αριθμό νέων κρουσμάτων μεταξύ των ιδιαίτερα εμβολιασμένων πληθυσμών σε μια μετάλλαξη ή μια νέα παραλλαγή. Είναι αδύνατο για αυτούς να δουν το ίδιο το εμβόλιο ως την αιτία της νέας επιδημίας. Οι άνθρωποι που είναι τόσο ένοχοι εξαπάτησης, θανάτων και μαζικών τραυματισμών δεν μπορούν να αναγνωρίσουν το λάθος τους.

Καθώς οι ανίκανες ή διεφθαρμένες κυβερνήσεις έχουν προστατεύσει τους κατασκευαστές εμβολίων από την ευθύνη, δεν υπάρχει βοήθεια για τις οικογένειες εκείνων που σκοτώθηκαν από το εμβόλιο και καμία ιατρική βοήθεια για όσους υπέστησαν από αυτό τραυματικές βλάβες. Επειδή το διεφθαρμένο ιατρικό κατεστημένο δεν αναγνωρίζει τους κινδύνους των εμβολίων, δεν διεξάγεται έρευνα σχετικά με τρόπους θεραπείας ή βελτίωσης των προβλημάτων υγείας που προκαλούνται από τα εμβόλια.

Αντ 'αυτού, το ιατρικό κατεστημένο συνεχίζει να πιέζει για εμβολιασμό, με πολλούς εργοδότες και πανεπιστήμια να καθιστούν υποχρεωτικό τον εμβολιασμό και το ανόητο Προεδρικό Γραφείο να θέλει να στείλει πράκτορες από πόρτα σε πόρτα για να εμβολιάσουν τους ανθιστάμενους. Ο Μπάιντεν ζητά από το Facebook να φιμώσει όποιον αμφισβητεί το εμβόλιο covid.

Η Γαλλία και η Ελλάδα προσπαθούν να επιβάλουν διαβατήρια Covid προκειμένου να αναγκάσουν ολόκληρο τον πληθυσμό τους να δεχθεί εμβολιασμό με ένα μη δοκιμασμένο, πειραματικό και αποδεδειγμένα πλέον πολύ επικίνδυνο εμβόλιο

Είμαστε μάρτυρες της πλήρους και καθολικής αποτυχίας των κυβερνήσεων και της γραφειοκρατίας για τη δημόσια υγεία παντού.

Μερικοί γιατροί και επιστήμονες φοβούνται ότι οι ακίδες πρωτεϊνών στα εμβόλια, τα οποία επιτίθενται στα ζωτικά όργανα του σώματος, θα μπορούσαν να οδηγήσουν στο θάνατο ενός υψηλού ποσοστού εμβολιασμένων ανθρώπων μέσα σε τρία χρόνια, με αποτέλεσμα την κατάρρευση των κοινωνιών. Μπορεί ,πράγματι, να είναι ήδη πολύ αργά για να διορθωθεί η κατάσταση, και το κατεστημένο βρίσκεται σε οχυρωμένο σε πλήρη άρνηση.

Paul Craig Roberts

* CDC Kέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών

* VAERS Αναφορά Αρνητικών Επιπτώσεων Εμβολίων

 




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Zero Hedge20-7-21 Authored by Cj Hokpins via The Consent Factory,
Mετάφραση: Μ.Στυλιανού

Κάθε ολοκληρωτικό σύστημα στην ιστορία έχει χρησιμοποιήσει τη δύναμη της οπτικής προπαγάνδας για να δημιουργήσει μια νέα "πραγματικότητα", που να αγιοποιεί την επίσημη ιδεολογία του, ξαναφτιάχνοντας τον κόσμο σύμφωνα με τη δική του παρανοϊκή εικόνα. Ο νέος «κανονικός» ολοκληρωτισμός δεν αποτελεί εξαίρεση. Για παράδειγμα, ρίξτε μια ματιά σε αυτή την εικόνα που αντιγράφηκε από τη σελίδα της Guardian — ενός από τα κύρια όργανα προπαγάνδας των παγκόσμια κυρίαρχων καπιταλιστικών τάξεων — στις 17 Ιουλίου 2021...


Αυτό δεν είναι μόνο «προκατειλημμένη» ή «δημοκοπική» δημοσιογραφία. Είναι συστηματική επίσημη προπαγάνδα, όχι διαφορετική από αυτή που διαδίδεται από κάθε άλλο ολοκληρωτικό σύστημα σε όλη την ιστορία. Εδώ είναι αυτό της επόμενης μέρας...


Ξεχάστε το περιεχόμενο των άρθρων για μια στιγμή και απλά πάρτε το αθροιστικό οπτικό αποτέλεσμα. Η επίσημη προπαγάνδα δεν είναι μόνο ενημέρωση, παραπληροφόρηση και παραπλάνηση. Στην πραγματικότητα, το θέμα δεν είναι να μας κάνει να πιστέψουμε πράγματα, αλλά να δημιουργήσουμε μια επίσημη πραγματικότητα και να την επιβάλουμε στην κοινωνία με τη βία. Όταν προσπαθείτε να επινοήσετε μια νέα «πραγματικότητα», οι εικόνες είναι εξαιρετικά ισχυρά εργαλεία, εξίσου ισχυρά, αν όχι πιο ισχυρά, από τις λέξεις.

Εδώ είναι μερικά ακόμα που ίσως θυμάστε...




















Και πάλι, ο στόχος αυτού του είδους προπαγάνδας δεν είναι απλώς να εξαπατήσει ή να τρομοκρατήσει το κοινό.

Αυτό είναι μέρος του στόχου φυσικά, αλλά το πιο σημαντικό είναι να αναγκάζουμε τους ανθρώπους να βλέπουν αυτές τις εικόνες, ξανά και ξανά, ώρα με την ώρα, μέρα με τη μέρα, στο σπίτι, στη δουλειά, στους δρόμους, στην τηλεόραση, στο Διαδίκτυο, παντού.

Έτσι δημιουργούμε την «πραγματικότητα». Εγκαθιστούμε τις πεποιθήσεις και τις αξίες μας στον εαυτό μας και στον άλλον, με εικόνες, λέξεις, τελετουργίες και άλλα σύμβολα και κοινωνικές συμπεριφορές. Ουσιαστικά, πλάθουμε την «πραγματικότητά» μας σαν ηθοποιοί που κάνουν πρόβες και παίζουν ένα έργο ... όσο περισσότερο το πιστεύουμε όλοι, τόσο πιο πειστικό είναι.

Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο οι υποχρεωτικές μάσκες ήταν απαραίτητες για την ανάπτυξη της νέας «κανονικής» ιδεολογίας. Ο εξαναγκασμός των μαζών να φορούν ιατρικές μάσκες δημοσίως ήταν ένα προπαγανδιστικό αριστούργημα. Με απλά λόγια, αν μπορείτε να αναγκάσετε τους ανθρώπους να ντύνονται σαν να πρόκειται να εργαστούν στον θάλαμο μολυσματικών ασθενειών ενός νοσοκομείου κάθε μέρα για 17 μήνες ... Έχετε μια νέα «πραγματικότητα»... μια νέα, παθολογική-ολοκληρωτική «πραγματικότητα», μια παρανοϊκή-ψυχωτική, αίρεση-όπως «πραγματικότητα» στην οποία οι πρώην ημί-ορθολογικοί άνθρωποι έχουν μεταμορφωθεί σε ανόητους λακέδες που φοβούνται να βγουν έξω χωρίς άδεια από «τις αρχές» και βάζουν στα παιδιά τους πειραματικά «εμβόλια».

Η καθαρή δύναμη της οπτικής εικόνας αυτών των μασκών και ο εξαναγκασμός να επαναλαμβάνεται η τελετουργική συμπεριφορά της τοποθέτησής τους, ήταν σχεδόν ακαταμάχητη. Ναι, ξέρω ότι αντιστέκεστε. Το ίδιο κι εγώ. Αλλά εμείς είμαστε η μειοψηφία. Η άρνηση της δύναμης αυτού που αντιμετωπίζουμε μπορεί να σε κάνει να νιώσεις καλύτερα, αλλά δεν θα μας βγάλει πουθενά, ή, σε κάθε περίπτωση, πουθενά σε καλό. Το γεγονός είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία του κοινού — εκτός από τους ανθρώπους στη Σουηδία, τη Φλόριντα και διάφορα άλλα επισήμως ανύπαρκτα μέρη — εκτελεί ρομποτικά αυτό το θεατρικό τελετουργικό, παρενοχλεί εκείνους που αρνούνται να το κάνουν, και έτσι συνθέτει συλλογικά μιαν «βιβλική πανούκλα».

Οι Νέο-κανονικοί, δηλαδή, εκείνοι που εξακολουθούν να φορούν μάσκες σε εξωτερικούς χώρους, να ουρλιάζουν για ανούσιες «παραβιάσεις», να εκφοβίζουν τους πάντες για να «εμβολιαστούν» και να συνεργάζονται για την απομόνωση των "Ανεμβολίαστων" - δεν συμπεριφέρονται με τον τρόπο που συμπεριφέρονται επειδή είναι ηλίθιοι. Συμπεριφέρονται με αυτόν τον τρόπο επειδή ζουν σε μια νέα «πραγματικότητα» που έχει δημιουργηθεί για αυτούς, κατά τη διάρκεια των τελευταίων 17 μηνών, από μια μαζική επίσημη προπαγανδιστική εκστρατεία, την πιο εκτεταμένη και αποτελεσματική στην ιστορία της προπαγάνδας.

Με άλλα λόγια, για να το θέσω ωμά, βρισκόμαστε σε έναν πόλεμο προπαγάνδας και χάνουμε. Δεν μπορούμε να ταιριάξουμε την προπαγανδιστική δύναμη των εταιρικών μέσων ενημέρωσης και των κυβερνήσεων της Νέας Κανονικότητας, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να αντεπιτεθούμε. Μπορούμε και πρέπει, σε κάθε ευκαιρία. Πρόσφατα, οι αναγνώστες με ρωτούσαν πώς να το κάνω αυτό. Λοιπόν, εντάξει, εδώ είναι μερικές απλές προτάσεις.

Η συντριπτική πλειοψηφία των υπάκουων Νέο-κανονικών δεν είναι φανατικοί ολοκληρωτικοί. Είναι φοβισμένοι και αδύναμοι, οπότε ακολουθούν εντολές, προσαρμόζοντας το μυαλό τους στη νέα επίσημη «πραγματικότητα». Οι περισσότεροι από αυτούς δεν αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους ως υποστηρικτές ενός ολοκληρωτικού συστήματος ή ως όργανα διχασμού, αν και αυτό είναι. Αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους ως «υπεύθυνους» ανθρώπους που ακολουθούν λογικές «οδηγίες για την υγεία» για να «προστατεύσουν» τον εαυτό τους και τους άλλους από τον ιό και τις συνεχώς πολλαπλασιαζόμενες μεταλλαγμένες «παραλλαγές» του. Αντιλαμβάνονται τους «ανεμβολίαστους» ως μειονότητα επικίνδυνων, παράλογων εξτρεμιστών «συνωμοσιολόγων», που θέλουν να σκοτώσουν αυτούς και τις οικογένειές τους.

Όταν τους λέμε ότι απλώς δεν θέλουμε να παραδώσουμε τα συνταγματικά μας δικαιώματα , να εξαναγκαστούμε σε εμβολιασμό που δεν εμπιστευόμαστε, να λογοκρινόμαστε και να διχαστούμε επειδή εκφράσαμε τις απόψεις μας, δεν μας πιστεύουν. Νομίζουν ότι λέμε ψέματα. Μας αντιλαμβάνονται ως απειλές, ως επιτιθέμενους, ως τέρατα, ως ξένους ανάμεσά τους, που πρέπει να αντιμετωπιστούν ... έτσι ακριβώς όπως οι αρχές τους θέλουν να μας θεωρούν.

Πρέπει να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε αυτή την αντίληψη, όχι με τη συμμόρφωση ή την «ευγένεια». Αντιθέτως, πρέπει να γίνουμε πιο συγκρουσιακοί. Όχι, όχι με βία. Αντικρούοντας. Υπάρχει στην πραγματικότητα διαφορά μεταξύ των δύο -αν και η νέα κανονικότητα θα το αρνηθεί.

Αρχικά, πρέπει να λέμε τα πράγματα όπως είναι. Το σύστημα «εμβολιασμών» είναι ένα σύστημα διαχωρισμού. Είναι διαχωρισμός. Πες το όπως είναι. Όσοι συνεργάζονται μαζί του είναι διχαστές. Δεν «βοηθούν» ή «προστατεύουν» κανέναν από οτιδήποτε. Είναι διχαστές, απλά και ξεκάθαρα. Αναφερόμαστε σε αυτούς ως «διαχωριστές». Μην τους αφήνετε να κρυφτούν πίσω από την ορολογία τους. Αντιμετωπίστε τους με το γεγονός ότι είναι.

Το ίδιο ισχύει και για η υπόλοιπη Κορωνολογία . Τα «κρούσματα» Covid, οι «θάνατοι» και τα «εμβόλια» και λοιπή φρασεολογία του τρόμου. Οι υγιείς άνθρωποι δεν είναι ιατρικές περιπτώσεις. Αν ο Covid δεν σκότωσε κάποιον, δεν είναι θάνατος από Covid, τελεία. Τα «εμβόλια» που δεν συμπεριφέρονται σαν εμβόλια, και που σκοτώνουν και καθιστούν αναπήρους δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους, και που δεν έχουν δοκιμαστεί επαρκώς για ασφάλεια, και που επιβάλλονται αναγκαστικά και αδιακρίτως σε όλους, δεν μπορούν να αποκαλούνται εμβόλια.

Εντάξει, έρχεται η μεγάλη ιδέα, η οποία θα λειτουργήσει μόνο αν το κάνουν αρκετοί άνθρωποι. Μάλλον δεν θα σας αρέσει, αλλά τι στο διάολο, ορίστε...


Αυτό είναι το κόκκινο ανεστραμμένο τρίγωνο που χρησιμοποίησαν οι Ναζί στα στρατόπεδα συγκέντρωσεων για να ξεχωρίζουν πολιτικούς αντιπάλους και μέλη της αντιναζιστικής αντίστασης. Φτιάξε ένα. Φτιάξτε το από ύφασμα, χαρτί ή οποιοδήποτε υλικό έχετε στο χέρι. Βάλτε ένα μεγάλο, μαύρο "U" στο κέντρο του για να σημαίνει «Ανεμβολίαστος». Φοράτε το εμφανώς. Όταν οι άνθρωποι σας ρωτούν τι σημαίνει και γιατί το φοράτε δημόσια, πείτε τους. Ενθαρρύνετέ τους να κάνουν το ίδιο, υποθέτοντας ότι δεν είναι νέοι φυσιολογικοί διαχωριστές, σε αυτή την περίπτωση ... Λοιπόν, αυτή θα είναι μια διαφορετική συζήτηση, αλλά προχωρήστε και να τους το πείτε.

Αυτό είναι, αυτό είναι. Αυτή είναι όλη η μεγάλη ιδέα. Αυτό, και ό,τι άλλο κάνετε ήδη. Το τρίγωνο δεν προορίζεται να αντικαταστήσει αυτό που κάνετε μόνοι σας Είναι ένας απλός τρόπος για τους ανθρώπους να εκφράσουν την αντίθεσή τους στο ολοκληρωτικό, ψευδό-ιατρικό σύστημα διαχωρισμού που εφαρμόζεται αυτή τη στιγμή ... παρά τα άλλα πράγματα που κάνετε, και που κάνω, εδώ και 17 μήνες.

Εντάξει, μπορώ ήδη να αισθανθώ την απογοήτευσή σας. Νομίζατε ότι θα πρότεινα μια μετωπική επίθεση στο μυστικό κάστρο του Κλάους Σβαμπ, (δαιμονοκήρυκα της παγκοσμιοποίησης). ή έναν ανταρτοπόλεμο στο γιωτ του Μπιλ Γκέιτς (συνοδοιπόρου του). Καθαρτικές οποιαδήποτε από αυτές τις προσπάθειες μπορεί να είναι, αλλά θα ήταν (α) μάταιες και (β) αυτοκτονικές. Απογοητευτικό όπως είναι για όλους μας, αυτή εξακολουθεί να είναι μια μάχη για τις καρδιές και τα μυαλά. Ουσιαστικά, είναι ένας πόλεμος κατά της «πραγματικότητας» (ή μεταξύ δύο «πραγματικοτήτων» αν προτιμάτε). Διεξάγεται στα κεφάλια των ανθρώπων, όχι στους δρόμους.

Οπότε, αφήστε με να προσπαθήσω να σας πείσω γι’ αυτό το κόκκινο τρίγωνο.

Ο σκοπός μιας τέτοιας οπτικής διαμαρτυρίας είναι να αναγκάσουμε τους Νέο-κανονικούς να αντιμετωπίσουν μια διαφορετική αναπαράσταση του τι είναι αυτοί και εμείς. Μια αναπαράσταση που αντικατοπτρίζει με ακρίβεια την πραγματικότητα. Όχι, φυσικά δεν είμαστε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, αλλά είμαστε διαχωρισμένοι, αποδιοπομπαίοι τράγοι, λογοκριμένοι, ταπεινωμένοι και με νέο τρόπο κακοποιημένοι, όχι για νόμιμους λόγους δημόσιας υγείας, αλλά λόγω της πολιτικής διαφωνίας μας, επειδή αρνούμαστε να ακολουθήσουμε προσεκτικά τις εντολές και να συμμορφωθούμε με τη νέα επίσημη ιδεολογία τους. Οι Νέο-κανονικοί πρέπει να αναγκαστούν να ιδούν τις πεποιθήσεις και τις ενέργειές τους σε αυτό το πλαίσιο, έστω και για λίγες φευγαλέες στιγμές στο εμπορικό κέντρο, ή στο παντοπωλείο, ή οπουδήποτε αλλού.

Σκεφτήτε το έτσι... Όπως εξήγησα παραπάνω, ουσιαστικά εκτελούν ένα θεατρικό έργο, πλάθουν μια «πανδημική πραγματικότητα» με λέξεις, πράξεις και ψευδό-ιατρικά σκηνικά. Αυτό που πρέπει να γίνουμε είναι αυτός ο άξεστος στο ακροατήριο που καταστρέφει την αρμονία της «κανονικότητας» και απαντώντας δυνατά σε ένα τηλεφώνημα στο κινητό του ακριβώς στη μέση του μονόλογου του Άμλετ, υπενθυμίζει σε όλους ότι κάθονται σε ένα θέατρο, και όχι στη Δανία του 15ου αιώνα.

Σοβαρά, πρέπει να γίνουμε αυτός ο άξεστος όσο το δυνατόν πιο εμφανώς, όσο το δυνατόν συχνότερα, για να διαταράξουμε την παράσταση που εκτελούν οι Νεό-κανονικοί ... και να τους υπενθυμίσουμε τι πραγματικά κάνουν, και σε ποιον το κάνουν πραγματικά.

Οι New Normals δεν θέλουν να αντιληφθούν τον εαυτό τους με αυτόν τον τρόπο, ως ένα πακέτο φανατικών, μεθυσμένων από μίσος διαχωριστών, αλλά αυτό είναι, επειδή αυτό κάνουν ... αλλά δεν είναι αυτό που είναι οι περισσότεροι από τη φύση τους. Ναι, μερικοί άνθρωποι είναι εκ γενετής κοινωνιοπαθολογικοί, αλλά κανείς δεν είναι εγγενώς ολοκληρωτικός. Δεν γεννιόμαστε φασίστες ή διαχωριστές. Πρέπει να είμαστε προγραμματισμένοι έτσι. Γι' αυτό υπάρχει η προπαγάνδα, για να μην αναφέρω όλες τις άλλες αυταρχικές προϋποθέσεις που μας εμφυτεύονται από τότε που είμαστε παιδιά.

Πάντως αυτό είναι το ρίσκο, ή το άλμα της πίστης, πίσω από το ανεστραμμένο κόκκινο τρίγωνο. Είναι μια βασική μη βίαιη τακτική πολιτικής ανυπακοής, η οποία λειτουργεί σε ανθρώπους που εξακολουθούν να έχουν συνείδηση και δεν έχουν γίνει ακόμα εντελώς ολοκληρωτικοί.

Εντάξει, μπορεί να μην επιτύχει αυτή τη φορά — είμαστε ήδη στο στάδιο όπου πρόκειται να φυλακίζουν τους ιδιοκτήτες εστιατορίων για εξυπηρέτηση των «Ανεμβολίαστων» - αλλά μπορεί κι να μην αποτύχει. Τι έχουμε να χάσουμε;




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το Πακιστάν και άλλα κράτη ετοιμάζονται να αναγνωρίσουν το τουρκοκυπριακό ψευδοκράτος. Αθήνα και Λευκωσία μπορούν να αποτρέψουν αναγνωρίσεις. Δεν ξέρουμε όμως αν θα το κάνουν!

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
16 Ιουλίου 2021

Σύμφωνα με δημοσιεύματα του τουρκικού Τύπου, όπως της “Χουριέτ” και της “Γενί Σαφάκ”, το Πακιστάν και άλλα κράτη ετοιμάζονται να αναγνωρίσουν το τουρκοκυπριακό ψευδοκράτος, προϊόν των δύο στρατιωτικών εισβολών της Τουρκίας στην Κύπρο, το 1974, που σχεδιάστηκαν από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, ιδίως την πιο εξτρεμιστική πτέρυγα του δυτικού συστήματος υπό τον Χένρι Κίσινγκερ.

Δεν έχουμε δυνατότητα να εκτιμήσουμε πόσο κοντά είμαστε σε τέτοιο ενδεχόμενο, που μοιάζει πάντως να έχει εγγραφεί ως δυνατότητα για την αμέσως επόμενη περίοδο. Αυτό που μπορούμε αντίθετα να εκτιμήσουμε είναι, πρώτον, οι πολλαπλές καταστροφικές συνέπειες που θα έχει για την Κύπρο και την Ελλάδα οποιαδήποτε αναγνώριση του ψευδοκράτους, και δεύτερο, ότι είναι στις δυνατότητες Αθήνας και Λευκωσίας να αποτρέψουν αναγνωρίσεις. Μπορούν να τις αποτρέψουν, όπως θα εξηγήσουμε αναλυτικά στη συνέχεια, αλλά πρέπει να κινηθούν άμεσα. Δεν ξέρουμε όμως αν θα το κάνουν!

Αρχή “ξηλώματος” του κυπριακού κράτους

Καταστροφικές συνέπειες θα έχει οποιαδήποτε αναγνώριση γιατί θα σημάνει την αρχή του “ξηλώματος του πουλόβερ” του κυπριακού κράτους. Σήμερα το κυριότερο πολιτικό, διπλωματικό και νομικό όπλο της Κυπριακής Δημοκρατίας που της έχει απομείνει είναι η διεθνώς αναγνωρισμένη, με σειρά αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, νομική του υπόσταση. Την αναγνωρίζουν όλα τα κράτη – μέλη του ΟΗΕ πλην της Τουρκίας.

Ακόμα και ψυχολογικά όμως, αν βρεθεί ακόμα και ένα κράτος επιπλέον να αναγνωρίσει τη νομιμότητα του ψευδοκράτους, η Κύπρος αρχίζει να μετατρέπεται σε “αμφισβητούμενη περιοχή”, χάνει οριστικά τον χαρακτήρα χώρας που έχει υποστεί εισβολή, τμήμα της οποίας τελεί υπό κατοχή και ολόκληρη τελεί υπό απειλή από έναν πάνοπλο γίγαντα.

Το Πακιστάν μάλιστα, που αναφέρεται άλλωστε στα δημοσιεύματα, δεν είναι μια οποιαδήποτε χώρα. Είναι μια σημαντική μεσαία πυρηνική δύναμη, στρατηγικός εταίρος και των ΗΠΑ και της Κίνας, με πολύ μεγάλο ρόλο στις υποθέσεις και της Νότιας Ασίας και του μουσουλμανικού κόσμου ευρύτερα.

Έχουμε επανειλημμένως αναφερθεί στη σημασία της Κύπρου για την Ελλάδα και αντιστρόφως. Ούτε η Κύπρος, ούτε η Ελλάδα μπορούν να επιβιώσουν αν χαθεί η μία ή η άλλη. Όλες οι μεγάλες τραγωδίες του ελληνισμού κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, περιλαμβανομένης της Δικτατορίας στην Ελλάδα και της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο προκλήθηκαν όταν έσπασε η αλληλεγγύη και η συναντίληψη Αθήνας και Λευκωσίας. Αν αύριο διαλυθεί το κυπριακό κράτος, αν δηλαδή οι Έλληνες της Κύπρου χάσουν την διεθνώς αναγνωρισμένη σήμερα κρατική υπόσταση υπό την οποία ζουν, και τεθούν υπό την εξουσία τρίτων δυνάμεων, αφενός θα ανοίξει ο δρόμος για να χαθεί οριστικά ο ελληνισμός της Κύπρου, αφετέρου θα καταστεί η Αθήνα ακόμα περισσότερο όμηρος των δυνάμεων που θα ελέγξουν το νησί, και στο χέρι των οποίων θα είναι η ασφάλεια των Ελληνοκυπρίων.

Δεν είναι δυνατόν να γίνουν τέτοιες αναγνωρίσεις του ψευδοκράτους τη στιγμή που υποτίθεται ότι υπάρχει άτυπο μορατόριουμ με την Τουρκία. Τίθεται άμεσα το ερώτημα, τι στο καλό έχουν συμφωνήσει οι κ.κ. Μητσοτάκης και Δένδιας με την Άγκυρα; Ειρήνη στο Αιγαίο και “πόλεμο” στην Κύπρο; (*)


“Διασπάστε τους Έλληνες”

Η επιδίωξη απόσπασης της Κύπρου από την Ελλάδα και της Ελλάδας από την Κύπρο, η καταστροφή όλων των δεσμών μεταξύ τους, αποτελεί κεντρικό στοιχείο της πάγιας πολιτικής του βρετανικού και στη συνέχεια του αμερικανικού Imperium και των συμμάχων του, που επεδιώχθη με κάθε δυνατό μέσο από την εποχή της κατάκτησης της Κύπρου από τους Βρετανούς, περιλαμβανομένων των πογκρόμ των Ελλήνων της Πόλης, πραξικοπημάτων και δικτατοριών.

Γιατί γνωρίζουν ότι είναι δύσκολο να αποκτήσουν τον πλήρη έλεγχο της Κύπρου, νήσου με κορυφαία, παγκόσμια στρατηγική σημασία (ιδίως για τις ΗΠΑ, τη Βρετανία, το ΝΑΤΟ και, last but not least, το Ισραήλ), αν η Κύπρος διατηρήσει τους δεσμούς της με την Ελλάδα και τον εθνικό της χαρακτήρα (αλλά και γιατί η Ελλάδα χωρίς την Κύπρο είναι έρμαιο των βουλήσεών τους).

Αναγνωρίσεις του ψευδοκράτους ή άλλες μείζονες ενέργειες ανατροπής των στρατηγικών δεδομένων στην Κύπρο θα θέσουν την Ελλάδα προ του διλήμματος είτε να διακόψει κακήν κακώς τα “μορατόριουμ” και να πάει σε κρίση, είτε να “κάνει τον χαζό” και να αφήσει χωρίς έμπρακτη, σοβαρή αλληλεγγύη την Κύπρο, διευρύνοντας ένα όλο και επικίνδυνο χάσμα μεταξύ των δύο χωρών.

Το σπάσιμο του άξονα Ελλάδας – Κύπρου, μπορεί να οδηγήσει, με τα σημερινά, αν και πολύ ρευστά δεδομένα, σε ακόμα μεγαλύτερη εξάρτηση της Ελλάδας από μία τάση του δυτικού συστήματος, αυτή που συσπειρώνεται γύρω από τον Μπάιντεν και σε μεγαλύτερη εξάρτηση της Κύπρου από την αντίπαλη τάση τύπου Νετανιάχου εντός πάλι του συστήματος. ‘Όπως συχνά συνέβη στην ιστορία μας, οι διαμάχες των πόλων διεθνούς και δυτικής ισχύος θα γίνουν συγκρούσεις στο εσωτερικό του ελληνισμού (συμβαίνει μονίμως, από τον εμφύλιο κατά την Επανάσταση του ’21, καθ’ όλο τον 19ο αιώνα, με τον Διχασμό στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με τον εμφύλιο μετά το 1945, με τη διαρκή και ένοπλη σύγκρουση Αθήνας και Λευκωσίας κατά τη διάρκεια της επταετούς χούντας).

Για όλους τους παραπάνω λόγους δεν συνιστά μόνο μείζονα εθνική ανάγκη να αποτραπούν οι αναγνωρίσεις ΤΩΡΑ, που είναι ακόμα δυνατό, αλλά και ζωτική ανάγκη της ίδιας της κυβέρνησης. Αν δεν ενεργήσει τα δέοντα θα βρεθεί και η ίδια σε μια κρίση που είναι εξαιρετικά αμφίβολο να μπορέσει να την διαχειριστεί. Και δεν θα είναι η μόνη που θα χρειαστεί να αντιμετωπίσει.

Τους Έλληνες πολιτικούς τους απασχολεί πάρα πολύ ο ανταγωνισμός μεταξύ τους για την εξουσία επί της χώρας, όχι η πιθανότητα “πολτοποίησης” ενός πολιτικού και κρατικού συστήματος από την αδυναμία διαχείρισης των προβλημάτων, ή η πιθανότητα να μην υπάρχει η χώρα που θέλουν να κυβερνάνε.

Δεν γνωρίζουμε βέβαια, πρέπει να ομολογήσουμε, και τι ενδεχομένως έχει συζητηθεί στο παρασκήνιο μεταξύ Λευκωσίας, Αθήνας και Άγκυρας, αναφορικά με τα δύο κράτη στην Κύπρο και γιατί ο Ερντογάν κατηγόρησε πρόσφατα την Κύπρο ότι κοροϊδεύει.


Είναι ακόμα εφικτή η αποτροπή των αναγνωρίσεων!

Ενώπιον ενός τόσο σοβαρού κινδύνου όπως αυτός που περιγράψαμε, η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν όπλα που μπορεί να αποτρέψει την καταστροφή.

Πρώτον, ο κ. Μητσοτάκης και ο κ. Δένδιας πρέπει να εξηγήσουν στην ‘Αγκυρα ότι το άτυπο μορατόριουμ πρέπει να περιλάβει και μείζονες επιθετικές κινήσεις στην Κύπρο, όπως οι αναγνωρίσεις, αλλιώς δεν έχει νόημα. Αν δεν το πράξουν ένα μόνο μπορεί να σημαίνει, ότι έχουν δώσει στην Άγκυρα “carte blanche”, “ελευθέρας” για την Κύπρο. Δεν θέλουμε να το πιστέψουμε. Τέτοια πολιτική θα έχει όλες τις συνέπειες που προαναφέραμε και, επιπλέον, μπορεί να οδηγήσει πιθανώς στο τέλος και σε νέο, πιο επικίνδυνο γύρω ελληνοτουρκικής κρίσης.

Δεύτερο, Ελλάδα και Κύπρος πρέπει από κοινού, δεδομένου μάλιστα ότι η Ελλάδα είναι και εγγυήτρια δύναμη, έχει δηλαδή, εκτός από συμφέρον, και υποχρέωση να υπερασπίζεται την Κυπριακή Δημοκρατία, να εξηγήσουν προς τις τυχόν προβληματιζόμενες για αναγνώριση του ψευδοκράτους χώρες ότι, αν το πράξουν, με πολύ μεγάλη τους λύπη θα είναι υποχρεωμένες να διακόψουν τις διπλωματικές και άλλες σχέσεις Ελλάδας και Κύπρου με αυτά τα κράτη και, επιπλέον, οποιαδήποτε συνεργασία με την ΕΕ και το ΝΑΤΟ θα συναντήσει το βέτο τους (της Ελλάδας στην περίπτωση του ΝΑΤΟ). Την ίδια ενημέρωση πρέπει να κάνουν από τώρα προς τα πέντε μόνιμα μέλη του ΣΑ του ΟΗΕ, τη Γερμανία και την ΕΕ.

Ειδικά προς το Πακιστάν, ο κ. Δένδιας καλό θα ήταν να εξηγήσει επίσης ότι η ανάπτυξη στενών σχέσεων με την Ινδία δεν συνιστά προσχώρηση της Ελλάδας σε αντι-ισλαμικό άξονα που στρέφεται ευθέως εναντίον του. Η Ινδία, όχι το Πακιστάν, άρχισε την επίθεση στη νότιο Ασία, καταργώντας το καθεστώς του Κασμίρ, βασικό στοιχείο σταθερότητας στη Νότιο Ασία. Είπαμε. Να κάνουμε τα χατήρια στους «φίλους» μας, όχι όμως να προκαλέσουμε και την εχθρότητα όλης της υπόλοιπης (και είναι πάρα πολλή) ανθρωπότητας εναντίον μας, για λόγους που δεν μας αφορούν και συχνά, όπως στις περιπτώσεις της Αρμενίας, του Κοσόβου και της Ουκρανίας πλήττουν ευθέως μείζονα ελληνικά εθνικά συμφέροντα. (**)

Η δική μας εκτίμηση είναι ότι, αν εξηγήσουν τώρα με σαφήνεια και κατηγορηματικά το τι θα κάνουν, δεν θα υπάρξουν αναγνωρίσεις, γιατί τα υποψήφια προς αναγνώριση κράτη μπορεί να θέλουν να κάνουν το χατίρι της Άγκυρας, όχι όμως και να καταβάλουν σοβαρό κόστος. Ούτε οι σημερινές κυβερνήσεις ΗΠΑ και Γερμανίας θέλουν τέτοιες εξελίξεις. Αρκεί βέβαια να πείσουν οι ιθύνοντες Αθήνας και Λευκωσίας ότι αυτά δεν είναι λόγια του αέρα και ότι υπαγορεύονται από την ανάγκη υπεράσπισης ζωτικών εθνικών συμφερόντων της Ελλάδας και της Κύπρου. Οι Αμερικανοί αντιλαμβάνονται πολύ καλά αυτό το επιχείρημα, αρκεί να τους το πει βέβαια κάποιος και με τρόπο που να τον πάρουν στα σοβαρά.

Όμως αν αυτές οι ενέργειες δεν γίνουν τώρα, άμεσα, μετά θα είναι πολύ δυσκολότερα όλα. Το ίδιο συνέβη και το 1992, με την αναγνώριση της Δημοκρατίας της Μακεδονίας από τη Ρωσία. ‘Όταν έγινε σηκώθηκε τεράστια κατακραυγή στην Ελλάδα και έσπευσε να επισκεφθεί τη Μόσχα κατεπειγόντως ο τότε Υπουργός Εξωτερικών Μιχάλης Παπακωνσταντίνου. Οι Ρώσοι τον ακούσανε με ενδιαφέρον, του είπαν όμως ότι πρώτη φορά η Αθήνα τους εξήγησε τη θέση της στο μακεδονικό και δεν μπορεί το κράτος τους, για λόγους αυτοσεβασμού πλέον, να αλλάξει την απόφασή που ήδη είχε πάρει.

Γι’ αυτό πρέπει να δράσουν άμεσα και αποφασιστικά οι κυβερνήσεις Αθηνών και Λευκωσίας.

Θεωρούμε εντελώς αδιανόητη την περίπτωση να υπάρχουν δυνάμεις στην Ελλάδα και στην Κύπρο, που, ενδόμυχα, να εκτιμούν ότι μια τέτοια εξέλιξη αναγνωρίσεων του ψευδοκράτους μπορεί να ευνοεί τυχόν δικά τους σχέδια.

(*) Ο γράφων είναι αντίθετος με την εξαιρετικά επικίνδυνη πολιτική της κλιμάκωσης με την Τουρκία, που επέβαλε στην Ελλάδα και την Κύπρο ο εξτρεμιστικός πυρήνας του διεθνούς συστήματος μαζί με τις αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες. Δεν θεωρούμε ότι υπάρχει η παραμικρή δυνατότητα βελτίωσης της κατάστασης με την Τουρκία, ούτε συντρέχει σήμερα οποιαδήποτε δυνατότητα επίλυσης των ελληνοτουρκικών διαφορών, στο Αιγαίο και την Κύπρο, ενώ ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος μιας καταστροφικής και για τις δύο χώρες σύγκρουσης. Η καλύτερη λύση για την Ελλάδα, την Κύπρο, αλλά και την ίδια την Τουρκία, είναι μακράν η διατήρηση του στάτους κβο.

Γι’ αυτό και υποδεχτήκαμε μάλλον θετικά την άμβλυνση της έντασης και τη φιλολογία περί ήρεμου θέρους. Υπό δύο προϋποθέσεις όμως: πρώτον ότι οφείλει το όποιο “μορατόριουμ” να καλύπτει όλο το “μέτωπο” της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης, από τον Έβρο έως την Αμμόχωστο. Διότι μπορεί ο Υπουργός Εξωτερικών να χρησιμοποίησε την έκφραση “για τη δική μου χώρα” σε μια πρόσφατη συνέντευξη, όμως για τη δική του χώρα το κυπριακό είναι απολύτως ζωτικό συμφέρον. Το αυτό σημειωτέον ισχύει και για το σημερινό κυπριακό πολιτικό προσωπικό που δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται τη σημασία του άξονα Αθήνα – Λευκωσία και Λευκωσία – Αθήνα ως συνθήκης εκ των ουκ άνευ για την επιβίωση της ίδιας της Κύπρου και ενίοτε δίνει την εντύπωση ότι ψάχνει διαρκώς τρόπο να «πουλήσει» το κυπριακό κράτος μαζί με τους κατοίκους του.

Δεύτερο, ότι δεν συνεπάγεται τέτοιο μορατόριουμ απαράδεκτες αμφισβητήσεις της ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο και του δικαιώματος άμυνας των νησιών. Δεν είναι δυνατόν Ελλάδα και Κύπρος να ταλαντεύονται διαρκώς μεταξύ του σεναρίου όσων θέλουν να τις χρησιμοποιήσουν – εις βάρος τους – εναντίον της Τουρκίας και του σεναρίου που θέλει ελληνικές παραχωρήσεις στο Αιγαίο, τη Θράκη και την Κύπρο, ως τμήμα ενός new deal Δύσης και Τουρκίας. Ενίοτε μάλιστα εφαρμόζοντας, κατά τρόπο εντελώς ασυνάρτητο, τμήματα και των δύο “σεναρίων”.

(**) Να προσθέσουμε ότι δεν αντιλαμβανόμαστε επίσης πολύ καλά για ποιο λόγο έγιναν οι πρόσφατες ανακοινώσεις περί επιστροφής των δυτικών πολυεθνικών στην κυπριακή ΑΟΖ, τις οποίες ακολούθησε η εκχώρηση νέων οικοπέδων στην Αν. Μεσόγειο από την τουρκική εταιρεία πετρελαίων. Τόσο ευχαριστημένοι είναι οι ιθύνοντες στη Λευκωσία από τον έως τώρα απολογισμό των πετρελαϊκών τους περιπετειών, που χρειάζονται ακόμα ένα γύρο αντιπαραθέσεων;


Πηγή: kosmodromio.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 ISRAEL SHAMIR • 15-7-21
Μετάφραση: Μ.Στυλιανού

Το ραντεβού δύο προέδρων στη Γενεύη παραμένει αίνιγμα. Γιατί τελικά συναντήθηκαν; Συμφώνησαν ότι ο πυρηνικός πόλεμος είναι κακός για όλους. Θαυμάσια! Δεν το ήξεραν αυτό; Έλεγξαν την ψυχή του συνομιλητή τους μήπως κοιτάζοντάς τον στα μάτια;

Τώρα έχουμε κάποιες απαντήσεις, βασισμένες σε συνομιλίες με τους Ισραηλινούς φίλους μου που είχαν το πλεονέκτημα να ακούσουν και τις δύο πλευρές, τους Ρώσους και τους Αμερικανούς. Οι πιστοί αναγνώστες μας αξίζουν να μάθουν τι πραγματικά συνέβη στη Γενεύη.

Εν ολίγοις: Ο Μπάιντεν ήρθε να πει στον Πούτιν ότι οι ΗΠΑ είναι σε καλή κατάσταση, έχουν ανακάμψει από την πανδημία, η οικονομία τους είναι καλύτερη από την κινεζική και ότι είναι επικεφαλής. Η συνάντηση ήταν αρκετά ειρηνική. Ο Μπάιντεν ήταν μάλλον ήρεμος, ενώ ο υπουργός Εξωτερικών Μπλίνκεν ήταν σε στάση επίθεσης. μάλωσε με τον ίδιο του τον πρόεδρο και προσπάθησε να τον διατάζει. Οι Ρώσοι ήταν προετοιμασμένοι για χειρότερα, πολύ χειρότερα. Πίστευαν ότι οι συναντήσεις του Μπάιντεν με τους G7 και με το ΝΑΤΟ θα οδηγούσαν σε κρεσέντο στη Γενεύη και ανακουφίστηκαν όταν έμαθαν ότι αυτή η συνάντηση δεν ήταν παράταξη μιας ενωμένης δυτικής θέσης απέναντι στη Ρωσία.

Πρόλογος: Προετοιμασία για τη σύνοδο κορυφής


Ο Πούτιν παραχώρησε
συνέντευξη στον Κιρ Σίμονς του NBC. Η ιδέα ήταν να προετοιμαστεί για το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί στη σύνοδο κορυφής. Ένας άλλος θα έλεγε στον Σίμονς μετά τις πρώτες ερωτήσεις, να ξεκουμπιστεί, αλλά ο Πούτιν υπέμεινε την αγένεια και τις προσβολές με χαμόγελο, σαν ένας γενναίος Ινδιάνος που αιχμαλωτίστηκε από εχθρούς. Ποτέ δεν κατέβηκε στην αγένεια. Ο Σίμονς μίλησε στον Πούτιν όπως θα μιλούσαν οι Ρωμαίοι σε ένα βασιλιά που έφεραν αλυσοδεμένο στη Ρώμη. Ο Πούτιν υπέμεινε τα πάντα και έγινε διανοητικά προετοιμασμένος για σκληρή μεταχείριση στη Γενεύη. Δεν ήταν τελικά απαραίτητο. Η σύνοδος κορυφής πέρασε πολύ καλύτερα από ό,τι ανέμεναν τα δυτικά ΜΜΕ.


Πιστεύω ότι ο κόσμος χρειάζεται τη Ρωσία, όχι επειδή είναι υπέροχη, αλλά για να μην πέσει ο κόσμος κάτω από τη σιδερένια φτέρνα του Πενταγώνου / CIA / Wall Street / NY Times. Η Ρωσία αποτελεί εγγύηση για την πολυμορφία. Ο Μαρξ στις μέρες του υποστήριζε τον αποικισμό της Καλιφόρνιας. νόμιζε ότι θα ήταν προοδευτικό. Ο Τρότσκι, στην εποχή του, αρνήθηκε τον Μαρξ, λέγοντας ότι θα υποστήριζε τον οπισθοδρομικό Ινδιάνο αρχηγό που πολεμούσε έναν προοδευτικό αποικιστή. Ο Μαρξ ήταν με το μέρος της προόδου, αλλά νομίζω ότι ο Τρότσκι είχε δίκιο, φτύσε την πρόοδο, η διαφορετικότητα είναι πιο σημαντική.

Στη σύνοδο κορυφής

Το μόνο θέμα για το οποίο μίλησε ο Μπάιντεν εξ ονόματος της ενωμένης Δύσης ήταν η Λευκορωσία. Είπε ότι η Δύση συμφώνησε να τιμωρήσει τον Λουκασένκο για την προσγείωση του αεροσκάφους και τη σύλληψη των αντιφρονούντων. Ο Πούτιν απάντησε χωρίς δισταγμό: η Ρωσία στηρίζει πλήρως τη Λευκορωσία. Έκαναν αυτό που τους επιτρέπεται να κάνουν από το διεθνές δίκαιο· ήταν μέσα στα δικαιώματά τους. Και κανείς δεν μπορεί να τιμωρήσει τη Λευκορωσία χωρίς τη συγκατάθεση της Ρωσίας.

Σχετικά με την Ουκρανία, ο Πούτιν «έκανε κήρυγμα» στους Αμερικανούς (φράση του Μπλίνκεν). Είπε ότι η Ρωσία θα συμφωνήσει με τη συμμετοχή των ΗΠΑ στη διαδικασία της Νορμανδίας (αυτή είναι μια διαδικασία διαμεσολάβησης από τη Ρωσία, τη Γερμανία και τη Γαλλία), αλλά η Μέρκελ και ο Μακρόν δεν είναι πρόθυμοι να αφήσουν τις ΗΠΑ να ανακατευτεί. Ο Μπάιντεν δήλωσε ότι οι ΗΠΑ μπορούν να βοηθήσουν στην εφαρμογή των συμφωνιών του Μινσκ. (Οι συμφωνίες του Μινσκ υπεγράφησαν μεταξύ του Ντονμπάς και του Κιέβου μετά τη στρατιωτική ήττα που υπέστη ο στρατός του Κιέβου από τους εθελοντές του Ντονμπάς. Με αυτές τις συμφωνίες, η Ουκρανία θα γινόταν μια ομόσπονδη δημοκρατία με μεγαλύτερες εξουσίες να μεταβιβάζονται σε όλες τις επαρχίες της – και στο Ντονμπάς. Στη συνέχεια, το Ντόνμπας θα επανενταχθεί στην Ουκρανία.


Οι συμφωνίες του Μινσκ δεν εφαρμόστηκαν ποτέ, καθώς το Κίεβο με διαφορετικές υπεκφυγές αρνήθηκε να εκχωρήσει τις εξουσίες του. Η Ρωσία επιθυμεί την εφαρμογή των συμφωνιών του Μινσκ και ο Πούτιν τις χαρακτήρισε ως τον μόνο τρόπο διευθέτησης στην Ουκρανία). Τα λόγια του Μπάιντεν ενόχλησαν τον υπουργό Εξωτερικών Μπλίνκεν. Είπε: θα είναι χάσιμο χρόνου, δεν χρειάζεται να μπούμε σε αυτό.


Αναφερόμενος στην αποχώρηση από το Αφγανιστάν, ο Μπάιντεν υπέβαλε ένα απροσδόκητο αίτημα. Οι ΗΠΑ ζήτησαν να δημιουργηθούν προσωρινές στρατιωτικές βάσεις στο Τατζικιστάν και το Ουζμπεκιστάν, για δύο σκοπούς: (1) να διευκολυνθεί η απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων και (2) να συνεχίσει να προμηθεύει την κυβέρνηση της Καμπούλ με όπλα και πυρομαχικά μετά την απόσυρση. Αυτό το αίτημα ήταν (σχεδόν) απροσδόκητο, αλλά ο Πούτιν το αρνήθηκε αμέσως για τους ακόλουθους λόγους. Τέτοιες βάσεις θα προκαλούσαν την οργή των Ταλιμπάν, με αποτέλεσμα να τους επιτεθούν αναγκαστικά, και αυτά τα δύο κράτη θα εμπλακούν σε πόλεμο. Αυτό είναι απαράδεκτο για τη Ρωσία, καθώς η Ρωσία έχει στρατιωτικές υποχρεώσεις εκεί, και αυτά τα κράτη είναι πολύ κοντά στη Ρωσία. Επιπλέον, η Κίνα θα θεωρούσε την τοποθέτηση στρατιωτικών βάσεων κοντά στα σύνορα της ως εχθρική πράξη.


Ο Μπάιντεν τόνισε τον προσωρινό χαρακτήρα μιας τέτοιας συμφωνίας. Ο Πούτιν θα μπορούσε να πει ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο μόνιμο όσο μια προσωρινή ρύθμιση. Αρνήθηκε κατηγορηματικά. Αυτό είναι πιθανώς σοφό: η Ρωσία αποσύρθηκε από το Αφγανιστάν το 1989 και δεν υπήρχε λόγος να εισαχθεί ο αφγανικός πόλεμος σε παλιά σοβιετικά εδάφη προκειμένου να ευχαριστήσει τον παλιό αντίπαλο. Ο Πούτιν θα μπορούσε επίσης να προσθέσει ότι το σύνταγμα του Ουζμπεκιστάν απαγορεύει ρητά την τοποθέτηση ξένων βάσεων στο έδαφός του, για καλό λόγο: Όταν υπήρχε μια αμερικανική βάση στο Ουζμπεκιστάν, χρησιμοποιήθηκε από τους Αμερικανούς για την προώθηση αμερικανόφιλων πολιτικών ηγετών που αντιτάχθηκαν στον τότε πρόεδρο κ. Karimov. Αλλά ο Πούτιν δεν μπήκε σε αυτό, για να αποφύγει την εντύπωση ότι θα μεταθέσει το κόστος στον ηγέτη του Ουζμπεκιστάν. Το κόστος σταματάει στο Κρεμλίνο.


Η αναφορά του στα κινεζικά συμφέροντα έκανε μια έντονη εντύπωση, λένε οι Αμερικανοί. Το 2001, ο ίδιος Πούτιν επέτρεψε στις ΗΠΑ τις εγκαταστάσεις για να επιτεθούν στο Αφγανιστάν και να μεταφέρουν εξοπλισμό μέσω της Ρωσίας. Πέρασαν είκοσι χρόνια και ο Πούτιν είχε μάθει ότι το να παίζει με την Αυτοκρατορία δεν έχει καμία ανταμοιβή. Στη συνέχεια βοήθησε τις ΗΠΑ. Σε ανταπόδοση οι ΗΠΑ υποκίνησαν τις αυξανόμενες και τρομοκρατικές επιθέσεις της Τσετσενίας. Ο Πούτιν το είπε στο Μόναχο,το 2007.


Η ομάδα Μπάιντεν προσπάθησε να αιφνιδιάσει και να πιέσει τους Ρώσους σχετικά με τη Συρία. Ακόμη και πριν από τη σύνοδο κορυφής, η ομάδα των ΗΠΑ προσπάθησε να προσθέσει στις τρεις παραγράφους της κοινής τους δήλωσης (αρκετά ασαφή και ανούσια από μόνη της) μια πολύ ουσιαστική και περιεκτική τέταρτη παράγραφο. Στην πραγματικότητα ζητούσε τη διαιώνιση της σημερινής συριακής αναταραχής, τη διαρκή διάλυση της Συρίας, καλύπτοντας την με ανειλικρινή λόγια για την κάλυψη των ανθρωπιστικών αναγκών. Υπήρχαν διασυνοριακές ρυθμίσεις στο Μπαμπ αλ-Χάουα που χρησιμοποιούσαν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους για να ανεφοδιάζουν τους ισλαμιστές αντάρτες στη Συρία και να τους αποσύρουν σε περίπτωση ανάγκης. Μέσω αυτών των ρυθμίσεων, οι Αμερικανοί απομάκρυναν τους μαχητές του ISIS και τους μετέφεραν στο Αφγανιστάν, ώστε να πολεμήσουν τους Ταλιμπάν. Η διατήρηση αυτών των ρυθμίσεων θα οδηγούσε στον μόνιμο διαχωρισμό του θύλακα του Ιντλίμπ. Η Ρωσία ήταν αντίθετη, και έτσι οι Ρώσοι δήλωσαν και εξήγησαν στο ΣΑΗΕ (Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ).


Καθώς το θέμα αυτό θα τεθεί ενώπιον του ΣΑΗΕ στις 10 Ιουλίου, η Ρωσία σκοπεύει να ασκήσει βέτο (εάν χρειαστεί) σε οποιοδήποτε ψήφισμα που θα διαιωνίσει αυτή την ανοιχτή πύλη προς τη Συρία. Οι Σύροι χρειάζονται πράγματι ανθρωπιστική βοήθεια, αλλά η συριακή κυβέρνηση είναι πολύ καλύτερα προετοιμασμένη να αντιμετωπίσει την κρίση και τη διανομή βοήθειας από τους Τζιχαντιστές που κλέβουν τα πάντα και πωλούν τα κλεμμένα στις τουρκικές αγορές. Ο Πούτιν το είπε αυτό. Θα μπορούσε να προσθέσει ότι εάν οι ΗΠΑ ανησυχούν για την ευημερία των Σύρων, θα όφειλαν να άρουν τις κυρώσεις που λιμοκτονούν τους Σύρους.


Η Συρία δυναστεύεται από δυτικές κυρώσεις που απαγορεύουν ακόμη και την εισαγωγή τροφίμων, φαρμάκων και καυσίμων. Επιπλέον, οι ΗΠΑ κλέβουν συριακό πετρέλαιο και το ιρανικό πετρέλαιο που μεταφέρεται στη Συρία. Οι εκκλήσεις των ΗΠΑ για την ανθρωπιστική κρίση στη Συρία θυμίζουν τον πατροκτόνο που ζητά επιείκεια γιατί είναι ορφανός. Δεν θα υπήρχε κρίση στη Συρία αν η Δύση δεν είχε υποστηρίξει τους ισλαμιστές αντάρτες και δεν είχε επιβάλει κυρώσεις στη Συρία μέχρι θανάτου.


Ο Πούτιν δεν μπήκε σε αυτό. Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Λαβρώφ πρότεινε τη διεξαγωγή διαπραγματεύσεων για ολόκληρη την περιοχή MENA (Μέση Ανατολή – Βόρεια Αφρική), συμπεριλαμβανομένης της Συρίας και της Λιβύης. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, θα μπορούσε να συζητηθεί το ζήτημα του Bab al-Hawa. Πρότεινε επίσης η Δύση να σταματήσει να προσπαθεί να απομακρύνει τον Πρόεδρο Ασάντ. Ωστόσο, η αμερικανική πλευρά αρνήθηκε αυτή την πρόταση. Δεν επιτεύχθηκε συμφωνία και ο Μπάιντεν αναφέρθηκε σε αυτό στη συνέντευξη Τύπου, επαναλαμβάνοντας όλες τις υποκριτικές τύψεις για τη συριακή κρίση.


Οι πλευρές συζήτησαν και για την κυβέρνο-ασφάλεια. Όπως γνωρίζουμε, ο Μπάιντεν πρότεινε μια λίστα με 16 στοιχεία υποδομής ζωτικής σημασίας που δεν πρέπει να δέχονται επίθεση από χάκερ. Οι πλευρές θα πρέπει να συλλάβουν όλους τους χάκερ που τα στοχοποιούν. Ο Μπάιντεν δεν προσπάθησε να κατηγορήσει τον Πούτιν, είτε προσωπικά είτε τη Ρωσία, για παραβίαση των αμερικανικών υποδομών. Ο Μπάιντεν τόνισε ότι αναφερόταν σε μεμονωμένους αδίστακτους χάκερ που διαπράττουν αυτά τα αδικήματα. Ο Πούτιν απάντησε ότι στην πραγματικότητα το έδαφος των ΗΠΑ είναι η κύρια πηγή επιθέσεων χάκερ, με τον Καναδά να είναι στη δεύτερη θέση. (Το ρωσικό έδαφος διατηρεί την πέμπτη ή έκτη θέση σε αυτή την κατάταξη). Ο Πούτιν δήλωσε ότι η Ρωσία έλαβε δέκα αιτήματα των ΗΠΑ για βοήθεια σε σχέση με τις επιθέσεις χάκερ. και οι δέκα απαντήθηκαν και αντιμετωπίστηκαν. Η Ρωσία είχε υποβάλει 45 αιτήματα το προηγούμενο έτος και 35 αιτήματα αυτό το έτος αναφερόμενη σε επιθέσεις από τις ΗΠΑ σε Ρωσικά περιουσιακά στοιχεία. Όλα αυτά τα αιτήματα έμειναν αναπάντητοι. Οι ΗΠΑ απλά δεν ανταποκρίνονται ποτέ.


Ο Μπάιντεν αναφέρθηκε στην Κίνα, αλλά χωρίς (όπως ήταν συνηθισμένο για τον Τραμπ) αντι-κινεζική σφοδρότητα. Είπε ότι η αμερικανική οικονομία είναι πολύ ισχυρότερη από την κινεζική. ότι έχουν αναρρώσει από την κρίση του Covid. Εξέφρασε την συμπόνια του προς τη Ρωσία που μοιράζεται σύνορα μήκους χιλίων μιλίων με την Κίνα. Κάτι που θα πρέπει, είπε, να ενοχλεί τους Ρώσους πάρα πολύ. Επανέλαβε αυτή τη δήλωση στη συνέντευξη Τύπου. Οι Ρώσοι έμειναν έκπληκτοι από αυτή την αφελή προσπάθεια των Αμερικανών να βάλουν μια σφήνα μεταξύ Ρωσίας και Κίνας. Ο Πούτιν είπε ότι η Κίνα είναι φίλη της Ρωσίας· Η φιλία τους δεν έχει στόχο τις ΗΠΑ, αλλά προκλήθηκε από τις προσπάθειες της προηγούμενης κυβέρνησης των ΗΠΑ να ανταγωνιστεί τόσο τη Ρωσία όσο και την Κίνα, κηρύσσοντας τη Ρωσία εχθρό.


Στη συνέντευξη Τύπου, ο Πούτιν δήλωσε ότι η Ρωσία δεν ανησυχεί για τα κινεζικά αεροπλανοφόρα, καθώς τα σύνορά τους είναι κυρίως στην ξηρά· και ούτως ή άλλως η Κίνα έχει τόσο λίγα αεροπλανοφόρα σε σύγκριση με τις ΗΠΑ που δεν αξίζει να αναφερθεί.

Μιλώντας για την οικονομία, ο Πούτιν είπε ότι οι αμερικανικές εταιρείες υποφέρουν στη ρωσική αγορά λόγω των αμερικανικών κυρώσεων. Πρότεινε ίδρυση διμερούς επιτροπής για προώθηση των οικονομικών σχέσεων. Ο Μπάιντεν το εξέτασε ευνοϊκά, αλλά άλλαξε θέμα , στρέφοντας το στους τρεις Αμερικανούς που βρίσκονται τώρα σε ρωσικές φυλακές, ένας για κατασκοπεία, ένας για οικονομικά εγκλήματα και ένας για μεθυσμένο καυγά με την αστυνομία. Θα πρέπει να αφεθούν ελεύθεροι, δήλωσε ο Μπάιντεν, για να προχωρήσουν οι επιχειρήσεις. Ο Πούτιν αντέκρουσε ότι οι ΗΠΑ απάγουν Ρώσους πολίτες σε τρίτες χώρες και τους μεταφέρουν στην Αμερική για να δικαστούν σε αμερικανικά δικαστήρια.

Ο Μπάιντεν αναφέρθηκε στον Ναβάλνι και στην πολιτική αντιπολίτευση στη Ρωσία. Ο Πούτιν αντέκρουσε ότι οι διαδηλωτές στο Καπιτώλιο (6 Ιανουαρίου 2021) έχουν διωχθεί ποινικά και αναμένουν μεγάλες ποινές στις φυλακές των ΗΠΑ. Πώς μπορείτε να συγκρίνετε, είπε ο Μπλίνκεν, αυτούς τους εσωτερικούς τρομοκράτες που εισέβαλαν στο Καπιτώλιο με μιαν ειρηνική αντιπολίτευση. Ο Πούτιν θα μπορούσε να είχε δείξει τα βίντεο της ειρηνικής εισόδου στο Καπιτώλιο, όταν οι διαδηλωτές χαιρετήθηκαν από την αστυνομία, θα μπορούσε επίσης να δείξει τα βίντεο των άγριων επιθέσεων κατά της αστυνομίας από υποστηρικτές του Ναβάλνι στη Ρωσία. Σε αυτό αναφέρθηκε στη συνέντευξη Τύπου.


Ο Μπάιντεν αναφέρθηκε στην Αρκτική, σε μάλλον ευνοϊκό (για τη Ρωσία) τόνο. Ο Μπλίνκεν παρενέβη και κατηγόρησε τους Ρώσους ότι στρατιωτικοποιούν την Αρκτική. Ο Πούτιν αντιτάχθηκε. Είπε ότι η Ρωσία είναι κατά της στρατιωτικοποίησης της Αρκτικής. Η Ρωσία επισκευάζει τις στρατιωτικές υποδομές της στην Αρκτική που υπήρχαν στις σοβιετικές ημέρες και έκτοτε αποσυντίθεται. Οι Ρώσοι πρότειναν να συνέλθουν εκ νέου τακτικές συναντήσεις των Αρχηγών Επιτελείων που πραγματοποιούνταν μέχρι το 2014, για να αντιμετωπίσουν το ζήτημα. Η αμερικανική πλευρά δεν απάντησε σε αυτή την πρόταση.


Οι πλευρές συμφώνησαν να επιστρέψουν οι πρεσβευτές αντίστοιχα σε Μόσχα και Ουάσινγκτον. Μένει να δούμε πώς θα πάει αυτό. Πριν ο Ρώσος πρέσβης ανακληθεί στη Μόσχα για διαβουλεύσεις, αντιμετωπιζόταν με περιφρόνηση στην Ουάσιγκτον. Δεν μπορούσε να επικοινωνήσει με Αμερικανούς αξιωματούχους. Λόγω των κατηγοριών για ανάμειξη του Κρεμλίνου στις αμερικανικές εκλογές φοβόντουσαν να συναντηθούν με Ρώσους διπλωμάτες. Αν συνεχιστεί αυτή η συμπεριφορά, η επιστροφή του πρέσβη δεν θα είναι χρήσιμη.


Οι πλευρές συμφώνησαν να συνεχίσουν τις διαπραγματεύσεις τους τον Ιούλιο· πιθανώς η ασφάλεια στον κυβερνοχώρο και άλλα θέματα θα συζητηθούν στη συνέχεια. Ο Πούτιν πρότεινε να κανονιστεί σύνοδος κορυφής των πέντε μόνιμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας· Αυτή είναι η παλιά του ιδέα που έχει εκφράσει πολλές φορές, αλλά δεν έτυχε καλής υποδοχής από την ομάδα του Μπάιντεν.


Η σύνοδος κορυφής δεν είχε απτά αποτελέσματα. Ωστόσο, οι πρόεδροι συναντήθηκαν. Ο Μπάιντεν ήταν διαυγής και συνεπής. Είναι πιθανό να διαρκέσει και να επιβιώσει περισσότερο από πολλούς από εκείνους που μίλησαν για την άνοια του. Ήταν επίσης αρκετά φιλικός με τον Πούτιν· Τον ρόλο του «κακού μπάτσου» ανέλαβε ο υπουργός των Εξωτερικών Μπλίνκεν, ο οποίος συνοδευόταν από τη Βικτόρια («f*ck EU») Nuland.


Η αναφορά του Μπάιντεν στα λόγια της μητέρας του ήταν αρκετά λογική και καλοδεχούμενη. Ο Μπάιντεν ανέφερε τη μητέρα του λέγοντας ότι η ακούσια σύγκρουση θα μπορούσε να είναι χειρότερη από σκόπιμη. Που σημαίνει ότι η Ρωσία και οι ΗΠΑ θα πρέπει να προσπαθήσουν να αποφύγουν ακούσιες συγκρούσεις με συναντήσεις και διαπραγματεύσεις. Αυτή είναι και η ρωσική άποψη. Ο Μπάιντεν κουράστηκε αρκετά γρήγορα και η σύνοδος κορυφής διακόπηκε πριν από την προβλεπόμενη ώρα.


Συνέντευξη τύπου

Μετά τη συνάντηση, είχαν τις αντίστοιχες συνεντεύξεις Τύπου. Παραδόξως, οι συνεντεύξεις Τύπου ήταν εντελώς ξεχωριστές και πραγματοποιήθηκαν σε διαφορετικές τοποθεσίες. Αμερικανοί και άλλοι ξένοι δημοσιογράφοι παρευρέθηκαν στη διάσκεψη του Πούτιν. έκαναν αυθάδεις και προσβλητικές ερωτήσεις. Ο Πούτιν απάντησε σε κάθε ερώτηση. Ρώσοι δημοσιογράφοι δεν έγιναν δεκτοί στη συνέντευξη Μπάιντεν. Στον Μπάιντεν διατυπώθηκαν ερωτήσεις που είχαν εκ των προτέρων υποβληθεί. Δεν υπήρχε ούτε μια τολμηρή ή ακόμα και δύσκολη ερώτηση. Υποσχέθηκε ο Πούτιν να συμπεριφερθεί σωστά; – αυτού του είδους τις ερωτήσεις. Καμία από τις σκληροπυρηνικές ερωτήσεις που έκαναν οι Αμερικανοί δημοσιοκάφροι στον Τραμπ. Ο Μπάιντεν είχε το επιπλέον πλεονέκτημα να μιλήσει μετά τον Πούτιν, οπότε ήξερε τις απαντήσεις του Πούτιν. Ο Πούτιν δεν δίσταζε να απαντήσει σε ερωτήσεις, δεν μουρμούριζε και απάντησε σκληρά, αλλά όχι αγενώς – αν και ορισμένες ερωτήσεις πρακαλούσαν για αμοιβαία αγένεια.

Ο Σίμονς μίλησε στον Πούτιν όπως θα μιλούσαν οι Ρωμαίοι σε ένα βασιλιά που έφεραν αλυσοδεμένο στη Ρώμη. Ο Πούτιν υπέμεινε τα πάντα και έγινε διανοητικά προετοιμασμένος για σκληρή μεταχείριση στη Γενεύη. Δεν ήταν απαραίτητο, στο τέλος. Η σύνοδος κορυφής πέρασε πολύ καλύτερα από ό,τι ανέμεναν τα δυτικά ΜΜΕ.

Πιστεύω ότι ο κόσμος χρειάζεται τη Ρωσία, όχι επειδή είναι υπέροχη, αλλά για να μην πέσει ο κόσμος κάτω από τη σιδερένια φτέρνα του Πενταγώνου / CIA / Wall Street / NY Times.Η Ρωσία αποτελεί εγγύηση για την πολυμορφία. Ο Μαρξ στις μέρες του υποστήριζε τον αποικισμό της Καλιφόρνια. νόμιζε ότι θα ήταν προοδευτικό. Ο Τρότσκι, στην εποχή του, αρνήθηκε τον Μαρξ, λέγοντας ότι θα υποστήριζε τον οπισθοδρομικό Ινδιάνο αρχηγό που πολεμούσε έναν προοδευτικό αποικιστή. Ο Μαρξ ήταν με το μέρος της προόδου, αλλά νομίζω ότι ο Τρότσκι είχε δίκιο. Φτύσε την πρόοδο, η διαφορετικότητα είναι πιο σημαντική.

Προφανώς, τα υψηλά συμβαλλόμενα μέρη δεν έχουν συμφωνήσει σε τίποτα, κάτι που είναι ήδη καλό. Τα δυτικά μέσα ενημέρωσης περίμεναν ότι ο Μπάιντεν θα έσερνε τον Πούτιν να μετανοήσε και να υποσχόταν να συμπεριφέρεται σωστά. Δεν τους βγήκε. Η αλαζονεία της αμερικανικής πλευράς πρόβαλε σε κάθε βήμα. Ήταν αρκετά δύσκολο για τον Ρώσο πρόεδρο, αν και είναι ισχυρός, ενεργητικός και βρίσκει εύκολα τις σωστές λέξεις. Δεν είχε υπηρετικά ΜΜΕ όπως ο Μπάιντεν. Ο Μπάιντεν θύμωσε με μια ερώτηση και πρότεινε στον δημοσιογράφο να αλλάξει το επάγγελμά του. Ο Πούτιν παρέμεινε ψύχραιμος.


Ίσως το πιο ερεθιστικό ήταν το άνοιγμα της συνέντευξης Τύπου του Μπάιντεν όταν μίλησε για τη δέσμευση της Αμερικής στη δημοκρατία και την ειλικρίνεια. Άκουσα τέτοιες ομιλίες όταν ήμουν σαράντα ή πενήντα χρόνια νεότερος, αλλά τώρα ακούγονται σουρεαλιστικές. Δυστυχώς, οι ΗΠΑ δεν είναι η ελεύθερη χώρα που ήταν μια φορά κι έναν καιρό. Ωστόσο, η σύνοδος κορυφής ολοκληρώθηκε χωρίς τραγικές συνέπειες, κάτι που είναι ήδη καλό. Η ζωή συνεχίζεται.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου