Articles by "Αρθρογραφία"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αρθρογραφία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη 6.1.2023  

Μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου Κατάρ, που εκκολάφθηκε στους κόλπους της ΕΕ, τα ΜΜΕ, και όχι μόνο στην Ελλάδα, αφιερώνουν σε καθημερινή βάση σημαντικό τμήμα του χρόνου τους σε αυτό. Με συνεχώς περισσότερες λεπτομέρειες, σχετικά με το πόσοι και ποιοι συμμετείχαν στο σκάνδαλο, πως το μεθόδευσαν, πως διευρύνθηκε ο αριθμός των συμμετεχόντων, πως επικοινωνούσαν μεταξύ τους και πως είχαν κατανείμει τις «αρμοδιότητες» του καθένα, για να αποφευχθούν επικαλύψεις, πως μετέφεραν τα «αργύρια της προδοσίας», με την παραδοσιακή «βαλίτσα» κ.ά.

Από τις σχετικές περιγραφές των ΜΜΕ προκύπτει ακόμη ότι η διεύρυνση του αρχικού αριθμού των «Ευρωπαίων αξιωματούχων και κομπάρσων», που συμμετείχαν στη επιχείρηση Κατάρ, εξασφαλίζεται από τα καθημερινά «συναδελφικά μαχαιρώματα», με την ελπίδα ότι έτσι, χάρη στη βοήθεια προς τις αρμόδιες ανακριτικές αρχές, θα έχουν ηπιότερη μεταχείριση.

Και πριν από την υπόθεση του Κατάρ, υπήρχαν υπόνοιες για χρηματισμούς και διαπλοκές στην ΕΕ. Η ανθρώπινη απληστία ελλοχεύει παντού, και η ΕΕ δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Ωστόσο, η υπόθεση Κατάρ εν προκειμένω, είναι ιδιαιτέρως βεβαρημένη, επειδή ο αριθμός των συμμετασχόντων σε αυτό είναι μεγάλος και επιπλέον επειδή δεν παύει να διευρύνεται, επειδή από τα όσα διαπιστώνονται η υπόθεση πηγαίνει σε βάθος χρόνου, αλλά και επειδή αυτή διέχεε συνεχώς ενδείξεις και ύποπτες συμπεριφορές, που θα όφειλαν να είχαν ληφθεί δεόντως υπόψη από το διευθυντήριο της ΕΕ .

Το πρώτο αυθόρμητο ερώτημα που προκύπτει, μέσα από αυτό τον συρφετό πληροφοριών, είναι το πόσα άραγε άλλα, παρόμοια ή και διαφορετικά, λιγότερο ή περισσότερο σοβαρά σκάνδαλα υποθάλπονται, τώρα ή και στο παρελθόν, μέσα στον οργανισμό Μαμούθ, στον οποίο έχει καταλήξει η ΕΕ, ως κράτος εν κράτει. Και τούτο διότι η έκπληξη με την οποίαν η ηγεσία της ΕΕ υποδέχθηκε την έκρηξη του σκανδάλου Κατάρ μαρτυρεί τραγική άγνοια για το τι συμβαίνει εντός της επικράτειας της. Έκπληξη, επίσης προκαλεί και η ψυχραιμία με την οποίαν απάντησαν τα μέλη, που αποδείχθηκε ότι συμμετείχαν στο σκάνδαλο Κατάρ, επειδή ομολόγησαν, καθώς και η άνεση με την οποίαν έσπευσαν να καταδώσουν ο ένας τον άλλο συνάδελφό τους. Συνεπώς, είναι όντως τρομακτικό το γεγονός ότι το όλο σκηνικό παραπέμπει σε μια καθημερινότητα, σε μια ομαλότητα, σε κατάσταση αποδεκτή ως «matter of fact”!

Αλλά, αν η κατάσταση που επικρατεί στην ΕΕ είναι αυτή που φωτογραφίζεται μέσα από το σκάνδαλο του Κατάρ, ενισχύονται, δυστυχώς, εικασίες, σχετικά με άγνωστο αριθμό ανεξιχνίαστων σκανδάλων, που παραπέμπουν σε καζάνι που βράζει. Συνεπώς, δικαιολογείται απολύτως η αγωνία των Ευρωπαίων πολιτών, που αναρωτιούνται πόσο εκτεταμένη μπορεί να είναι αυτή η διαφθορά στους αχανείς μηχανισμούς της ΕΕ, και σε ποιους τομείς της κυρίως εντοπίζεται. Και, ακόμη, οι Ευρωπαίοι πολίτες εύλογα αναρωτιούνται σε τι ποσοστό αυτή η διαφθορά επηρεάζει ή ακόμη και αναχαιτίζει την αποτελεσματικότητα των ανειλημμένων υποχρεώσεων της ΕΕ, απέναντι στα κράτη-μέλη.

Ενα δεύτερο ακανθώδες ερώτημα, που ανακύπτει μέσα από το συνονθύλευμα των πληροφοριών, γύρω από το σκάνδαλο του Κατάρ, είναι η φευγαλέα προς το παρόν υποψία, για το ενδεχόμενο, η επικέντρωση στην ενοχή της Εύας Καιλή, να αποβλέπει στη συσκότιση άλλων, πιθανώς σοβαρότερων ατοπημάτων. Αν, δηλαδή η κατηγορία εναντίον της Εύας Καιλή, που πιθανόν να είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου, χρησιμοποιείται ως βιτρίνα, προκειμένου να αποτρέψει την επέκταση της έρευνας, και προς άλλες κατευθύνσεις. Η έκρηξη θυμού του Κατάρ, ωστόσο, που συνοδεύτηκε και από απειλές σχετικά με την παύση εξυπηρέτησης της Ευρώπης με πετρέλαιο,, μπορεί να ερμηνευτεί ως επιταγή διακοπής της έρευνας και επικράτησης χαμηλών τόνων.

Αναπόφευκτη είναι, ασφαλώς, και η αγωνία, σχετικά με το μέλλον και την επιβίωση της ΕΕ, αν όντως επιπλέει σε βούρκο σκανδάλων. Ειδικά, που ταυτόχρονα με το σκάνδαλο της ΕΕ, στο οποίο εμφανίζεται να πρωταγωνιστεί Ελληνίδα, συμβαίνουν και απανωτά σκάνδαλα στην Ελλάδα, τα οποία απασχολούν τον τελευταίο καιρό γνωστά ΜΜΕ του εξωτερικού, τα οποία επιλέγουν δεικτικά σχόλια εναντίον της χώρας μας.

Με όλα αυτά, η θέση της ΕΕ φαίνεται να είναι σοβαρά εξασθενημένη και ο ρόλος της υποβαθμισμένος. Κυρίως και επειδή τα σκάνδαλα προστίθενται στις αποφάσεις της, σε χρόνο της πριν από την αποκάλυψη τους, να λειτουργήσει ως φερέφωνο της Αμερικής, θυσιάζοντας μακροχρόνια εθνικά συμφέροντα των κρατών-μελών της.

Αναμένοντας τη συνέχεια του σκανδάλου του Κατάρ, και όσων άλλων απειλούνται με το φως της δημοσιότητας, εύλογα διερωτάται ο μέσος Ευρωπαίος πολίτης, πως θα είναι δυνατόν για την ΕΕ να συνεχίσει, εφεξής, ως αμόλυντη η ίδια και υπεράνω υποψίας, να επιβάλλει κυρώσεις σε κράτη-μέλη της, επειδή παρέβησαν τις εντολές της.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Δημήτριου Οικονομίδη *

"Πόλεμος πατήρ πάντων", διατρανώνει η γνωστή ρήση του Ηράκλειτου, ο οποίος ουσιαστικά δηλώνει ότι σε όλα τα όντα και τις δημιουργίες αυτών, υφέρπει πάντα κάποιας μορφής σύγκρουση που κυριαρχεί και δομεί τις μεταξύ τους σχέσεις. 

Πόλεμος και ειρήνη, αποτελούν διαχρονικά " άρρηκτο ζευγος" και δεν μπορούμε να μιλήσουμε για το ένα μέλος, χωρίς ταυτόχρονα να αναφερθούμε στο άλλο.

Ο Πόλεμος υπάρχει και κατά την διάρκεια της ειρήνης χωρίς την οποία δεν υφίσταται, ενώ η Ειρήνη χωρίς τον πόλεμο δεν θα είχε λόγο ύπαρξης. 

Ο Πόλεμος με όποια μορφή και αν εκφράζεται, αποτελεί δυστυχώς μια πραγματικότητα σε όλο το διάβα της ζωής αυτού του πλανήτη. Ο φορέας που υλοποιεί αυτή τη θλιβερή αναγκαιότητα, που διεξάγει δηλαδή τον πόλεμο, είναι οι Ένοπλες Δυνάμεις κάθε οργανωμένης η μη κρατικής Εθνικής οντότητας. 

Εδώ στη Πατρίδα μας οι Ένοπλες Δυνάμεις από αρχαιοτάτων χρόνων, ως γνήσιος εκφραστής των αγώνων που έδωσε σύσσωμο το Εθνος, πάντοτε ήταν και είναι συνυφασμένες με την ύπαρξη της Ελλάδος και το μέγιστο αγαθό της Ελευθερίας. 

Οι Ένοπλες Δυνάμεις, είναι διαχρονικά άρρηκτα συνδεδεμένες με τα ιερά και τα όσια της Φυλής μας. Το μαρτυρούν οι φράσεις "η ταν η επί τας", "νυν υπέρ πάντων ο αγών", "πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών", "ελευθερία ή θάνατος "

Σήμερα δε, που το διεθνές γεωστρατηγικό περιβάλλον, στην ευρύτερη περιοχή μας, εξελίσσεται ραγδαία και επικίνδυνα, οι Ένοπλες Δυνάμεις, αποτελούν τον πιο σημαντικό πυλώνα του Εθνικού μας οικοδομήματος. 
Ο Τουρκικός αναθεωρητισμός και οι Ιστορικά ανήκουστες και ανιστόρητες επεκτατικές βλέψεις των Αλβανών και Σκοπιανών, επιφέρουν περισσότερες υποχρεώσεις και αυξημένες απαιτήσεις. 

Οι Στρατιωτικοί, παρά τις όποιες δυσκολίες, συνεχίζουν το έργο τους, εμμένοντας στις βασικές αξίες της ζωής, προσηλωμένοι στο καθήκον και στην τιμή, λέξεις που συμβολίζουν πολλά περισσότερα από ένα κώδικα. 
Με τη στάση τους και συμπεριφορά τους, παρά τις άδικες οικονομικές καρατομήσεις που υπέστησαν τα τελευταία χρόνια, οικοδομούν μια αμφίδρομη σχέση εμπιστοσύνης λαού και ενόπλων δυνάμεων ως παρακαταθήκη όλων μας. 
Τώρα ειδικά που η Τουρκική απειλή γιγαντώνεται με ενδεχόμενο να φτάσει σε μη ελεγχόμενο στάδιο, οι Ένοπλες Δυνάμεις, είναι ο εγγυητής της Εθνικής ανεξαρτησίας και εδαφικής ακεραιότητας της Πατρίδας μας. 
Γιατί κανένας δεν θα εγγυηθεί τα σύνορα μας. Είναι διαχρονικά ιστορικά αποδεδειγμένο ότι τα σύνορα της Ελλάδας, τα φυλάνε μόνο Έλληνες. 
Γι αυτό η συνεχής ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεών μας, σε ανθρώπινο δυναμικό και οπλικά συστήματα αποτελεί την μόνη λύση! 

Και όποιος θέλει ας τολμήσει!



* Λοχαγός των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, υπηρετών στα σύνορα του Έβρου



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Με τον όρο «ατομικό οικολογικό αποτύπωμα» αναφερόμαστε στο μέτρο της κατανάλωσης φυσικών πόρων ενός ατόμου για την κάλυψη των «αναγκών» του, συγκρίνοντας την με τη συνολική δυνατότητα της γης να παράγει και να αναπαράγει αυτούς τους πόρους, και με τον όρο «ανθρωπογενή κλιματική αλλαγή» αναφερόμαστε στις αλλαγές του κλίματος και της θερμοκρασίας της γης που αποδίδονται στους ανθρώπους εξαιτίας της χρήσης των ορυκτών καυσίμων για την ενέργεια, της αποψίλωσης των δασών και της κτηνοτροφίας.

Με αφορμή τις κινητοποιήσεις της Ένωσης Ηλικιωμένων για το Κλίμα των Ελβετίδων γυναικών, οι οποίες διαβάζω πρόκειται να επισκεφθούν τις επόμενες μέρες την Ελλάδα, δημιουργείται αυτόματα η σκέψη αν το οικολογικό αποτύπωμα του καθένα μας, αλλά και το οικολογικό αποτύπωμα των κρατών συνολικά, επηρεάζει την «ανθρωπογενή κλιματική αλλαγή» και ποιες είναι οι συγκρίσεις με βάση τις οικονομικές ανισότητες. Η επίδραση είναι αναμφισβήτητη, οι πλούσιες χώρες είναι αυτές που έχουν τις περισσότερες εκπομπές CO2, αλλά και οι συγκρίσεις στις οικονομικές ανισότητες είναι τραγικές και παράλογες μεταξύ των χωρών και πολύ περισσότερο μεταξύ των ανθρώπων. Άρα όλοι περιμένουμε, στα αιτήματα των ηλικιωμένων Ελβετίδων, ένα βασικό αίτημα να είναι η φορολόγηση του πλούτου και η σταδιακή μείωση του κατά κεφαλήν εισοδήματος των Ελβετών, μιας χώρας η οποία βρίσκεται στην κορυφή του πίνακα του ΑΕΠ των χωρών του κόσμου, ώστε να μειωθεί το οικολογικό τους αποτύπωμα.

Συνολικά το 1% των πλούσιων ευθυνόταν το 2019 για το 17% των παγκόσμιων εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα εξαιτίας των καταναλωτικών τους συνηθειών και των επενδύσεών τους. Το 10% των πιο πλούσιων ευθυνόταν για τη μισή ποσότητα διοξειδίου του άνθρακα (CO2) που εκλύθηκε στην ατμόσφαιρα. Το ερώτημα που προκύπτει είναι: ποιον λέμε «πλούσιο». Στην καθημερινή φρασεολογία «πλούσιο» λέμε αυτόν που έχει άφθονα αγαθά, πολλαπλάσια από τις ανάγκες του, και μπορεί να σπαταλά. Η δε λέξη «πλούτος» αποδίδεται με τη σημασία της αφθονίας και της υπέρμετρης σπατάλης. Ποιος λέει ότι η υπερβολική κατανάλωση και η σπατάλη, όχι για την ευζωία, αλλά για την λεγόμενη ευ-ημερία χωρίς όρια, δεν είναι καταστροφή για το περιβάλλον και το κλίμα; Τί θα κάνει ο πλούσιος; Θα φτιάξει τεράστιες βίλες, θα αγοράσει πανάκριβα αυτοκίνητα και πολυτελή σκάφη, τα οποία χρειάζονται αντίστοιχες υποδομές σε μαρίνες και λιμάνια, θα κάνει ταξίδια και διακοπές στη Μύκονο και στα ξωτικά νησιά σπαταλώντας αντίστοιχα. Πού θα τις φτιάξει τις βίλες και τα εξοχικά; στο νησί και στο βουνό, στο δάσος με παράνομες τις περισσότερες φορές διαδικασίες λόγω και του… ιδιαίτερου εκτοπίσματος του χρήματος. Κι αυτά όλα πάντα για μια ματαιοδοξία… που επενδύεται με τη λέξη «καλοπέραση». Όμως το οικολογικό τους αποτύπωμα είναι εδώ και σε βάρος της ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής! Η σπατάλη ενέργειας είναι ανάλογη και παράλογη, αυτή η ενέργεια που όλοι λένε πως πρέπει να παραχθεί από ΑΠΕ για να σωθεί ο πλανήτης, θεωρώντας δεδομένη την καταναλωτική σπατάλη των πλουσίων…

Στο μεταξύ οι οικονομικές ανισότητες όχι μόνο δεν αμβλύνονται, όπως θα περίμενε κανείς, αλλά οξύνονται σε ακραίο βαθμό. Διαβάζουμε ότι οι 355 δισεκατομμυριούχοι της ΕΕ κατέχουν πλούτο ίσο με αυτόν του 40% του πληθυσμού της, δηλαδή τα 178.000.000 των ευρωπαίων. Φυσικά αυτό ούτε λογικό είναι, ούτε δίκαιο, ούτε βιώσιμο. Ακόμα ότι «Τα δύο τελευταία χρόνια της πανδημίας του κορονοϊού ήταν πολύ “καρποφόρα” για τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο». Διαβάζουμε επίσης ότι κάπου 800 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλον τον κόσμο αντιμετωπίζουν το φάσμα της πείνας.

Λέει η Greta στην πρόσφατη έκκλησή της: «Είναι δύσκολο να συνεχίζουμε να ελπίζουμε όταν βλέπουμε την κλιματική καταστροφή που συμβαίνει σ’ όλο τον πλανήτη – εκατομμύρια άνθρωποι κινδυνεύουν να πεθάνουν απ’ την πείνα στην Α. Αφρική» θέλοντας να πει πιστεύω ότι εμείς στην Ευρώπη και στην Β Αμερική καταναλώνουμε σπαταλώντας∙ και αυτοί, που έτσι κι αλλιώς καταναλώνουν ελάχιστα, πεθαίνουν εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής, πεθαίνουν εξαιτίας μας! Αυτή είναι η ουσία.

Αυτή είναι η συνεχής διόγκωση και η άνιση κατανομή του πλούτου. Και αφού λέμε ότι αυτό επηρεάζει άμεσα την κλιματική αλλαγή, γιατί δεν απασχολεί τη συζήτηση στις διεθνείς διασκέψεις για το κλίμα; Και αν συζητιέται, ποια είναι τα μέτρα που πάρθηκαν; Μάλλον οι συζητήσεις σταματούν λίγο πριν την αμφισβήτηση του νεοφιλελεύθερου συστήματος. Μην θιγεί το κυρίαρχο παγκόσμιο κοινωνικοπολιτικό σύστημα παραγωγής και κατανάλωσης! Αυτό μας κάνει να σκεφθούμε ότι: ή κάτι ξέρουν που τους κάνει να μην ανησυχούν πραγματικά και τα λένε αυτά εργαλειοποιώντας την κλιματική αλλαγή για να περάσουν τα σχέδιά τους για την παγκόσμια ανακατανομή του πλούτου με την «πράσινη οικονομία» ή ότι είναι τόσο αδίστακτοι, που θυσιάζουν το μέλλον του πλανήτη για τα δικά τους «πλούσια» σχέδια.

Άρα πρέπει να το εμπεδώσουμε ότι χωρίς αλλαγή του τρόπου παραγωγής και κατανάλωσης «πελεκάμε στα πόδια μας». Το κύριο είναι να κάνουμε τη ζωή μας λιγότερο απαιτητική, να αρκούμαστε στα απαραίτητα για την ευζωία και να σταματήσει αυτός ο ξέφρενος τρόπος ζωής με την καταναλωτική μανία, ιδιαίτερα των πλούσιων χωρών, υιοθετώντας ως τρόπο ζωής την λιτή αφθονία*.

Μερικές ακόμα «χύμα» σκέψεις για τη συζήτηση, καταλαβαίνοντας ότι γίνομαι κουραστικός…

- Στο μεταξύ ο μιλιταρισμός εντείνεται και οι πόλεμοι συνεχίζονται με αυξητικούς ρυθμούς σπαταλώντας τεράστιες ποσότητες ενέργειας και χαροποιώντας τις πολεμικές βιομηχανίες και το εμπόριο όπλων σε όλον τον πλανήτη, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το οικολογικό αποτύπωμα του κάθε πολέμου και την κλιματική αλλαγή. Αν, λέω αν, σταματούσαν οι πόλεμοι, έκλειναν οι βιομηχανίες των όπλων και αν σταματούσε η φρενίτιδα της αύξησης και της συσσώρευσης του πλούτου, γίνονταν μια δίκαιη ανακατανομή των αγαθών με βάση τις αντικειμενικές ανάγκες επιβίωσης με “λιτή αφθονία”, δεν θα μιλούσαμε για σωτηρία του πλανήτη;

- Οι τσιμεντοβιομηχανίες ευθύνονται για το 7% των παγκόσμιων εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα. Αν επιδοτούσαμε τις τσιμεντοβιομηχανίες να μειώσουν σταδιακά την παραγωγή τσιμέντου, θα είχαμε μια μείωση του CO2 κατά ένα μεγάλο ποσοστό.

- Κενό παραμένει περίπου το 30% των κατοικιών στα τρία μεγάλα αστικά κέντρα της Ελλάδας.

Σύμφωνα με την Απογραφή Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 της ΕΛΣΤΑΤ, οι κενές κατοικίες που καταγράφηκαν στη χώρα το έτος αυτό ανέρχονταν σε 2.249.813, αριθμός που αναλογούσε σε 35,3% του συνόλου των κανονικών κατοικιών, παρά το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια το στεγαστικό πρόβλημα στη χώρα έχει αναδειχθεί ως ένα από τα πιο επείγοντα ζητήματα που απαιτούν λύση.

- Real estate: H «ώρα» της εξοχικής κατοικίας - Έως και 306% πάνω η ζήτηση. Και όπως με το δικό του ιδιαίτερα τρόπο έλεγε ο Τζίμης Πανούσης: «Καίω τα δάση, χτίζω μεζονέτες, θα κάνω τα παιδιά μου μαριονέτες»

Γι’ αυτά πότε θα μιλήσουμε; Διότι αυτά επηρεάζουν τα μέγιστα την «ανθρωπογενή κλιματική αλλαγή» και είναι σπατάλη ενέργειας και αγαθών σε έναν κόσμο που υποφέρει καθημερινά∙ και πεθαίνει.

Λαμία, Γενάρης 2023
Στέφανος Σταμέλλος


* Η λιτή αφθονία είναι μια επανανοηματοδότηση της ζωής, που μακροπρόθεσμα θα οδηγήσει σε μια έξοδο από το μοντέλο της απεριόριστης ανάπτυξης, το οποίο είναι καταστροφικό για έναν πλανήτη με πεπερασμένους πόρους, θα εντάξει την οικονομική δραστηριότητα μέσα στην κοινωνία, γκρεμίζοντας τη σημερινή πρωτοκαθεδρία του Homo economicus, και βραχυπρόθεσμα θα αντιταχθεί στις σημερινές νεοφιλελεύθερες και κεϊνσιανές πολιτικές λιτότητας. Η λιτή ζωή, που βεβαίως δεν σημαίνει λιτότητα, όπως εσκεμμένα λένε κάποιοι, είναι προϋπόθεση για μια αξιοβίωτη ζωή, για την αφθονία. Η κοινωνία της απεριόριστης ανάπτυξης και της υπερκατανάλωσης, της εμπορευματοποίησης των πάντων μέσω της κυριαρχίας της αγοράς, είναι μια κοινωνία των στερήσεων, που γεννάει συνεχώς φτώχεια μέσα στην «ευημερία».



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος*

Δύσκολες εποχές για όλους τους Έλληνες οικογενειάρχες, επαγγελματίες, μισθωτούς, μεροκαματιάρηδες, και χειμώνας με δυσθεώρητες τιμές στην ενέργεια ακόμη πιο δύσκολες για όσους παραμένουν άνεργοι...

Προσβολές με υπονοούμενα και χτυπήματα κάτω από τη ζώνη, υποκλοπές, «αρπαχτές» και μετά υπεκφυγές, παρεμβάσεις, θεατρινισμοί, παλιμπαιδισμοί, νταηλίκια εκ του ασφαλούς με χέρια υψωμένα σε στυλ ικέτη ή γροθιές σφιγμένες απειλητικά και τελικά «κομψές» είσοδοι στα, και «γενναίες» αποχωρήσεις από, τα ραδιοτηλεοπτικά παλκοσένικα.

Και οι περιώνυμες κουκούλες να καλύπτουν πρόσωπα διαδηλωτών στους δρόμους και στις πλατείες, στα σουπερμάρκετ, στα Πανεπιστήμια και, συμβολικά, στο διαδίκτυο.

Ανυπόφορη, τελικά, μέσα στον γενικότερο ορυμαγδό η επωδός πόνου και χαμένων μεγαλείων με γυναίκες επιθετικές, άνδρες παθητικούς και ελάχιστους πλέον «Κυνηγούς…»

«΄Ανδρα μοι ἔννεπε, Μοῦσα, πολύτροπον…»

Για το λεξικογράφο (Τεγόπουλος – Φυτράκης) ο «άνδρας» είναι αρσενικός και ενήλικος άνθρωπος, ο «σύζυγος» για το σπίτι και την οικογένεια του, ο «στρατιώτης» για το διοικητή της στρατιωτικής του μονάδας.

Για τον Υπουργό Εμπορίου, εάν έμπαινε στον κόπο να ρίξει μια ματιά στην καθημερινότητα που βιώνουμε τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα, ο «άνδρας» αποτελεί πλέον «αγαθό σε ανεπάρκεια» που μάλλον χρειάζεται να υπαχθεί στη λίστα «διατιμημένων».

Εάν, όμως, στην καρέκλα του Υπουργού Εμπορίου καθόταν μια φεμινίστρια φοβάμαι ότι μάλλον θα αμφισβητούσε τη διάσταση του «Αγαθού».

Για το πρώτο «μισό» των εκπροσώπων του μοντέρνου φεμινιστικού κινήματος ο σύγχρονος άνδρας αποτελεί πλέον απλά και μόνο «σκιά του παρελθόντος του» και για το δεύτερο «μισό» του συνόλου των φεμινιστριών ένα ακόμη απλό αλλά προσπελάσιμο εμπόδιο στη δική τους ανοδική πορεία σε ψηλότερους θώκους εξουσίας του κοινωνικού συστήματος!

Κοινωνικό-ψυχολογικά οι πρώτες «μισές» έχουν δίκιο καθώς το χθεσινό πρότυπο του άνδρα «πατριάρχη» που με τη χειρωνακτική ή πνευματική του εργασία ήταν ο ζωοδότης της οικογένειάς του και ως αυτοδημιούργητος παράγοντας κυριαρχούσε στο κοινωνικό-οικονομικό στερέωμα έχει εκλείψει προ πολλού καθώς η αγορά εργασίας διεκδικήθηκε και κερδήθηκε από τεράστιους αριθμούς γυναικών σε όλα τα επίπεδα της κατοχής δεξιοτήτων και γνώσεων.

Σε Πανεπιστήμια ιδρύματα πολλές πρωτιές κερδίζονται πια από θυγατέρες και εγγονές μας και ακόμη και στις Στρατιωτικές και Αστυνομικές Σχολές πολλές πρωτιές τις κέρδισαν γυναίκες!

Σήμερα σε Ευρώπη και Αμερική σχεδόν μία στις δύο οικογένειες έχουν την εργαζόμενη γυναίκα, σύζυγο, μητέρα να κερδίζει περισσότερα από τον εργαζόμενο άντρα, σύζυγο, πατέρα!

Το πρόβλημα με την οικονομική διάσταση του «ανδρισμού» ήταν ότι ενώ από τη μια πλευρά παρείχε στον άνδρα εξουσία, υπεροχή, αυτονομία, κινητικότητα από την άλλη τον τύλιγε σε άγχος, ανησυχία, μοναξιά.

Αυτά τα προβλήματα τα έχουν τώρα πια και οι εργαζόμενες γυναίκες και ιδιαίτερα εκείνες που ανήκουν στην κατηγορία των «στελεχών» πέρασαν πλέον και στο γυναικείο στρατόπεδο.

Είναι δεδομένο γεγονός ότι υπάρχει το ανάλογο τίμημα που καταβάλλει το γυναικείο φύλο συμμετέχοντας πλέον ενεργά στις στρεσογόνες καταστάσεις που απαιτεί ο ρόλος της «εργαζόμενης» η οποία εμπλέκεται σε αγχωτικές αντιδράσεις, νευρώσεις και έλκη του δωδεκαδακτύλου και του πυλωρού μέχρι και έκθεση σε καρδιόπαθειες και εγκεφαλικά!..

Χωρίς, ειλικρινά, καμία απολύτως ειρωνική πρόθεση καλώ να ‘καλωσορίσουμε’ τις θυγατέρες και εγγονές μας στον απαιτητικό κόσμο της επαγγελματικής και οικονομικής καθημερινότητας.

Στην εποχή μας η μαζική είσοδος των γυναικών σε όλες τις κοινωνικές - οικονομικές δραστηριότητες έφερε και τη μετάλλαξη της κλασικής έννοιας του «ανδρισμού» που οδηγεί σταθερά και μάλλον αμετάκλητα, όχι ακόμη αλλά στο εγγύς μέλλον, στην εξίσωση των ρόλων «άνδρας-γυναίκα».

Αυτό, προσωπικά, δεν το θεωρώ αρνητικό, αν και έτσι το κρίνουν όσοι διαπιστώνοντας ότι μάλλον θα είναι αναπόφευκτο το τέλος της κλασικής ανδροκρατίας, θεωρούν ότι εμείς οι αρσενικοί «homo sapiens» καταντήσαμε «ανδρείκελα»...

Παρηγορητικά και, σίγουρα με μια δόση ευγενικής σάτιρας (μπορεί και είναι ευγενική και καλοπροαίρετη η Αριστοφανική ειρωνεία), στους επικριτές αυτούς θα προτείνω να υψώσουμε έναν ανδριάντα στον «πεσόντα Ιππότη» ο οποίος στον ανδρικό του ρόλο συνθέτει με επιτυχία την αντίθεση της βιαιότητας και της πραότητας.

Όσοι έχουν μελετήσει ιστορικά ντοκουμέντα γνωρίζουν ότι για τους Ιππότες εξουσία και βιαιότητα χωρίς κάποια στοιχεία τρυφερότητας συνιστούν κτηνωδία, ενώ, αντίστροφα, έντονη τρυφερότητα και συμπόνοια χωρίς τον ανδρικό δυναμισμό και επιθετικότητα σβήνουν τη «φλόγα» που μας παρέδωσε ο Προμηθέας και την πλήρωσε, όπως τουλάχιστον μας διαβεβαιώνει ο σχετικός αρχαϊκός μύθος, τόσο ακριβά!…



-----------------------------------------

*O Γιώργος Πιπερόπουλος, Δρ Κοινωνιολογίας - Ψυχολογίας, είναι Επίτιμος Καθηγητής Μάνατζμεντ και Μάρκετινγκ στο Βρετανικό Πανεπιστήμιο Durham, Συνταξιούχος Καθηγητής Μάνατζμεντ, Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων και πρώην Πρόεδρος του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



του Στέφανου Σταμέλλου

Δείτε πώς «σώζουν» την κατάσταση στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας και στις ΑΠΕ τα μικρά φωτοβολταικά, που εμφανίζονται στο ipto analytics του ΑΔΜΗΕ ως «ΑΠΕ Δικτύου». Οι ΑΠΕ Δικτύου είναι τα μικρά φωτοβολταικά και τα Μικρά Υδροηλεκτρικά, γενικά τα μικρά έργα, τα οποία συνδέονται στη Μέση Τάση στο Δίκτυο Διανομής της ΔΕΔΔΗΕ. Τα μεγάλα φωτοβολταικά και τα αιολικά, τα μεγάλα Υδροηλεκτρικά, το Φυσικό Αέριο και ο Λιγνίτης συνδέονται μέσω δικών τους Υποσταθμών Μέσης προς Υψηλή στο Δίκτυο Μεταφοράς του ΑΔΜΗΕ υψηλής και υπερυψηλής Τάσης, στο λεγόμενο «Σύστημα».

Οι «ΑΠΕ Δικτύου», οι μικροί, μπαίνουν και στο Χρηματιστήριο Ενέργειας. Με βάση το περίφημο target model οι μεγάλοι ΠΑΡΑΓΩΓΟΙ και ΔΙΑΝΟΜΕΙΣ, το ολιγοπώλιο δηλαδή, και ως Φορείς Σωρευτικής Εκπροσώπησης παραγωγών από Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας ή αλλιώς ΦοΣΕ ΑΠΕ, επενδύουν -με το αζημίωτο- και «…στη σωρευτική εκπροσώπηση παραγωγών ΑΠΕ και ΣΗΘΥΑ με στόχο να άρουν τα όποια εμπόδια προκύπτουν από τη διασπορά της παραγωγής τους. Στοχεύουν στην πλήρη αξιοποίηση όλων των συνεργειών, που προκύπτουν από την ισχυρή καθετοποίηση, χτίζοντας σχέσεις εμπιστοσύνης και αμοιβαίας ωφέλειας με όλους τους συνεργαζόμενους συντελεστές σε αυτή την προσπάθεια.» Αναλαμβάνουν με λίγα λόγια, εκ μέρους των παραγωγών, τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τις αγορές έναντι αμοιβής. Φορείς Συσσωρευτικής Εκπροσώπησης είναι η MYTILINEOS, η ΤΕΡΝΑ, η WATT+VOLT, τα ΕΛΠΕ, η ΔΕΗ, η ΜΟΤΟΡ OIL κλπ. Αντί να αφήσουν τον ΔΑΠΕΕΠ να κάνει τη δουλειά του με τους μικρούς, τους επιτρέπουν να εισάγουν αυτοί στο χρηματιστήριο ενέργειας και αυτό το κομμάτι της παραγωγής και να το συνδέσουν με το φυσικό αέριο. Όμως από τα ευρωπαϊκά Χρηματιστήρια ενέργειας που λειτουργούν σήμερα, το μόνο στο οποίο εισήχθη το 100% των πηγών που αντιστοιχούν στην ημερήσια ενεργειακή κατανάλωση, ήταν το ελληνικό. Με αποτέλεσμα οι τιμές του ρεύματος για το 100% της ενεργειακής κατανάλωσης να συνδέονται άμεσα με τις τιμές του φυσικού αερίου και να αυξηθούν κι αυτές υπέρμετρα.

Δείτε τώρα εδώ πόσο οι «ΑΠΕ Δικτύου» συμμετέχουν στη ζήτηση, ώρα 13.00 το μεσημέρι και 03.00 το πρωί, και το ποσοστό αντίστοιχα των «ΑΠΕ Συστήματος», των μεγάλων δηλαδή αιολικών σταθμών, στο ενεργειακό μείγμα της χώρας στη βδομάδα που μας πέρασε (1 - 7/1):


Ένα πρόχειρο συμπέρασμα είναι: Να δοθεί βάρος στα μικρά φωτοβολταικά στις στέγες επιταχύνοντας και τους στόχους της αποθήκευσης, ιδιαίτερα για τις νυχτερινές ανάγκες -με παράλληλη μείωση της κατανάλωσης και κυρίως της νυχτερινής κατανάλωσης- αξιοποιώντας τα μεγάλα υδροηλεκτρικά της ΔΕΗ, αφού έχουν ήδη κατασκευαστεί (εγκατεστημένη ισχύ 3.060 MW), αξιοποιώντας και τις άλλες μορφές σταθερής παραγωγής, όπως η γεωθερμία, μειώνοντας τους στόχους για τα αιολικά και τα μεγάλα φ/β και αφήνοντας στην ησυχία τους τις Προστατευόμενες Περιοχές, τα βουνά, τα ποτάμια, αποφεύγοντας και τη σπατάλη της παραγωγικής γης.



Λαμία, Γενάρης 2023









Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

της Χαριτίνης Καρακωστάκη

Πώς φτάσαμε να θεωρείται κανονικότητα η επίδειξη των κακών τρόπων.

Οταν συναντιούνται τυχαία δύο άγνωστοι στον δρόμο, έλεγε ο Ερβιν Γκόφμαν (αμερικανός κοινωνιολόγος των ηθών της καθημερινής ζωής), αυτό που ακούγεται συχνότερα να βγαίνει από το στόμα τους είναι «καλημέρα» και «συγγνώμη». Και συμπλήρωνε: Αυτά τα «καλημέρα» και τα «συγγνώμη» πρέπει να τα λάβουμε σοβαρά υπόψη και να τα μελετήσουμε, αν θέλουμε να κατανοήσουμε πώς λειτουργεί μια κοινωνία.

Αν ο Γκόφμαν μπορούσε να κάνει μια βόλτα σε ένα ελληνικό αστικό κέντρο τού σήμερα, ας πούμε στην πρωτεύουσα, θα παρατηρούσε ότι όταν συναντιούνται δύο άγνωστοι μπορούν να ακουστούν πολλά διαφορετικά πράγματα, εκ των οποίων σπανιότερα «καλημέρα» και «συγγνώμη». Ο εισαγωγικός χαιρετισμός συχνά απουσιάζει ή στην καλύτερη περίπτωση αντικαθίσταται από ένα, μάλλον επιθετικό, «να σας πω!». Η έκφραση δε του αιτήματος που πυροδοτεί την επικοινωνία είναι συχνά αδιαμεσολάβητη: «Θέλω αυτό» ή «Εχετε το τάδε;» ή «Το τσιγάρο σας έρχεται κατευθείαν πάνω μου!». Η απουσία της λεκτικής ευγένειας συνοδεύεται συχνά και από εκφράσεις αγένειας πέραν της φυσικής γλώσσας: η παντελής αδυναμία συγκρότησης ουράς σε ένα ταμείο και οι συνακόλουθοι αναστεναγμοί δυσαρέσκειας που βγαίνουν από το παρατοποθετημένο μπουλούκι των ανθρώπων, το σολιψιστικό μπλοκάρισμα του διαδρόμου ή της πόρτας στο βαγόνι του μετρό, η ευκολία με την οποία κάποιος «δεν σε βλέπει» και σε προσπερνά κλέβοντας τη σειρά σου, χωρίς να αντιλαμβάνεται καν το «δυνατό άγγιγμα» που προκύπτει από το «ασυναίσθητο» σκούντημα ή ποδοπάτημα, δεν είναι παρά μερικές από αυτές.



Η αγένεια δεν είναι προφανώς ελληνικό προνόμιο. Σε όλες τις πόλεις, όπου η επικοινωνία δεν γίνεται με όρους γνωριμίας όπως συμβαίνει στις πιο μικρές κοινότητες, οι άνθρωποι συχνά απογοητεύονται από τη συμπεριφορά τρίτων απέναντί τους. Το ενδιαφέρον όμως της ελληνικής αγένειας στις τυχαίες δημόσιες συναντήσεις μεταξύ αγνώστων είναι ότι αυτή δεν γίνεται ποτέ αντιληπτή ως μεμονωμένη παρέκκλιση από έναν κανόνα αστικής ευγένειας παρά θεωρείται κανονικότητα. Αντίθετα, μέσα σε ένα καθεστώς απόλυτης αστικής διαστροφής, οι τύποι ευγένειας είναι εκείνοι που θεωρούνται παρέκκλιση και γίνονται συχνά αντικείμενο γελοιοποίησης, σχολιασμού και (καλοπροαίρετης;) πλάκας.

Η κουλτούρα της αγένειας διαμορφώνει ασφαλώς και τους όρους δημοσιότητας των δημοσίων προσώπων. Φωνές, τσιρίδες, υποτιμητικός πληθυντικός και μάγκικος ενικός κυριαρχούν στη ζωντανή και τηλεοπτική πολιτική αντιπαράθεση. «Ακούς τι σου λέω, ρε; Ακούς τι σου λέω;», «Αυτό που σου λέω, εγώ!» ακούγονται να βγαίνουν από το στόμα μελιτζανοκόκκινων προσώπων έτοιμων να εκραγούν. Περιγραφικά επίθετα εν είδει κατηγορητηρίου (Καραγκιόζης, μαφιόζοι, λαμόγια, ρουφιάνοι) και ηθικολογίζοντες αφορισμοί («σα δεν ντρέπεστε!», «καλά, εντάξει, μπαρμπούτσαλα») και πού και πού κανένα αναστοχαστικό συγγνώμη («Μα είστε εντελώς ηλίθιος, συγγνώμη κιόλας») δίνουν και παίρνουν προτού τα διακόψει ρυθμικά η τέλεια μονοτονία της επανάληψης: «Με αφήνετε να μιλήσω; Με αφήνετε να μιλήσω; Μα γιατί δε με αφήνετε να μιλήσω;».


Η ελληνική κουλτούρα της αγένειας δεν είναι καθαυτή κακή, όπως αντίστοιχα μια άλλη εθνική κουλτούρα ευγένειας δεν είναι καθαυτή καλή. Πράγματι η χρήση κάποιων λέξεων όπως «καλημέρα», «συγγνώμη», «ορίστε», «παρακαλώ», «ευχαριστώ», καθώς και η χρήση του πληθυντικού αριθμού δεν εξασφαλίζουν από μόνες τους την καλή συμβίωση των κατοίκων των πόλεων, ούτε επαρκούν για να εξαλείψουν τη βία – βίαιες συμπεριφορές εκδηλώνονται κάλλιστα και σε συνθήκης απόλυτης ευγένειας. Επιτελούν όμως, όπου χρησιμοποιούνται, μια σειρά από πολύπλοκες κοινωνικές λειτουργίες τις οποίες δεν πρέπει να παραβλέψουμε: οργανώνουν τις τυχαίες αλλά αναπόφευκτες συναντήσεις μεταξύ αγνώστων, φτιάχνουν μικρές καθημερινές τελετουργίες, αισθητικοποιούν την επικοινωνία κρύβοντας την πραγματική αδιαφορία που μπορεί να νιώθει ο ένας για τον άλλον, επιτρέπουν την έκφραση μέχρι και των πιο παράδοξων αιτημάτων διαλύοντας και ξαναφτιάχνοντας στιγμιαίες σχέσεις εξάρτησης. Κυρίως, όμως, υφαίνουν το πλαίσιο μιας κουλτούρας που υπολογίζει τον Άλλον, επιτρέπει την κριτική, αλλά επιζητεί τη συναίνεση.

Όχι, η κουλτούρα της αγένειας δεν είναι καθαυτή κακή. Ευνοεί όμως τις εκρήξεις, τις φορμαλιστικές αντιπαραθέσεις και τις ανταγωνιστικές επιδείξεις υπέρμετρων εγώ. Αντίθετα, η αναγνώριση του Άλλου και η προσοχή στις ανάγκες του, που αυτόματα προκύπτουν από τη μηχανική χρήση ξερών τύπων ευγένειας, καθρεφτίζουν μία προδιάθεση συναίνεσης, απαραίτητη για την αστική συμβίωση. Ευγένειες και αγένειες, ήρθε η ώρα όλες αυτές τις λέξεις, τις στάσεις, τις συμπεριφορές, να τις πάρουμε στα σοβαρά.

____

* Η Χαριτίνη Καρακωστάκη είναι πολιτική επιστήμων, υποψήφια διδάκτωρ Κοινωνιολογίας στην Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales (Paris)

πηγή: tanea.gr, το είδαμε στο Αντικλείδι
 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Την καλησπέρα μου σε όλες τις απελπιστικά αγανακτισμένες υπάρξεις,

Τον πρωταγωνιστή μας τον λένε Θανάση, θα μπορούσε να τον λένε όμως και Ντάνιελ Μπλέικ.

Ο Θανάσης είναι πενήντα οκτώ χρονών. Τον πετυχαίνω τακτικά έξω από το σούπερ μάρκετ στη Σουλτάνη. Μια μέρα από τις γιορτινές τον πήρε το μάτι μου καθισμένο δίπλα από τους κάδους που έχει εκεί πιο δίπλα. Είχε ανοίξει μια κούτα από ληγμένες σάλτσες pesto και έτρωγε με τα δάχτυλα απ’ το βάζο. Έτρωγε λες και δεν είχε φάει ποτέ του. Μόλις τελείωσε με το pesto έγλυψε τα δάχτυλά του και ξέσπασε σε κλάματα. Τον σήκωσα και πήγαμε στην Μπούκα. Εκεί έμαθα πως ήταν βέρος Πειραιώτης, από λαϊκή οικογένεια.

Μια ζωή ο Θανάσης, όπως οι γονείς του και οι παππούδες του, αναγκαζόταν να κάνει σκληρές δουλειές για ελάχιστα χρήματα. Στα σαράντα εφτά του ο Θανάσης δούλευε σε ένα εργοστάσιο στο Κορωπί, όταν ένα μηχάνημα που κρεμόταν από συρματόσκοινα έπεσε και του τσάκισε τη μέση. Δυόμισι χρόνια ζούσε με αναπηρική σύνταξη. Μέχρι που το ελληνικό κράτος μείωσε το ποσοστό της αναπηρίας του κατά τα δύο τρίτα κρίνοντας πως είναι απολύτως ικανός να εργαστεί.

Την ίδια περίοδο, στις αρχές της δεκαετίας του 2010, η φύση της εργασίας άρχισε να αλλάζει, να επικεντρώνεται στην παραγωγικότητα, την αποτελεσματικότητα και κυρίως στην ευελιξία. Μέσω του δημόσιου λόγου καθίσταται σαφές πως η ζωή όσων δεν δουλεύουν θα γίνει μαρτυρική και πως το σύστημα κοινωνικής πρόνοιας έχει χαρακτήρα τιμωρητικό. Το ενδιαφέρον του κράτους μετατοπίζεται από την επίλυση κοινωνικών προβλημάτων όπως η αστεγία και η φτώχεια σε επικερδείς τομείς για την εξασθενημένη οικονομία όπως το real estate. Η τιμή της γης και των ενοικίων αυξάνεται παράλληλα με το ποσοστό των αστέγων.

Η οικονομική κρίση ήρθε λοιπόν να τσακίσει τον Θανάση όπως το μηχάνημα που συνέθλιψε τη μέση του. Μέσα σε δύο χρόνια έχασε το σπίτι, τους φίλους και την οικογένειά του. Βρέθηκε άστεγος στην Αθήνα.«Δεν κρατούσαν τα ρημάδια μου στην ορθοστασία κι έτσι με έδιωχναν απ’ τις δουλειές», είπε και έδειξε τα πόδια του που είχαν μια κλίση προς τα μέσα. «Ήμουν και μεγάλος σε ηλικία. Ένας τριαντάρης θα μπορούσε να κάνει την ίδια δουλειά στον μισό χρόνο», συμπλήρωσε.

«Αυτά είναι τα δέκατα Χριστούγεννα που κάνω στον δρόμο. Τέτοιες μέρες κανείς δεν με κοιτάει. Με ενοχλεί αυτό. Είμαι εκεί, αυτή είναι η πραγματικότητα, υπάρχω! Υπάρχω στον δρόμο εδώ και δέκα χρόνια», είπε. Ο Θανάσης φάνηκε να τοποθετεί τον εαυτό του πέρα από τον διάλογο περί ορατότητας όπως αναπτύσσεται εντός του κινήματος. Τον Θανάση τον ενδιέφερε ο τρόπος με τον οποίο αναμετριέται κανείς με το ορατό. Η έννοια της αναμέτρησης ενδεχομένως να μπορούσε να πάει την κουβέντα ένα βήμα πιο πέρα.

Καλή χρονιά με ανθρωπιά και αλληλεγγύη,

Απ’ τα εμπόλεμα Εξάρχεια για το Κοσμοδρόμιο,

Η Γειτόνισσα.


Πηγή: kosmodromio.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος*


Βρισκόμαστε για δωδέκατη, εάν δεν με απατά η μνήμη μου, συνεχή χρονιά υπό τον έλεγχο των σύγχρονων «οικονομικό-πολιτικό-κατοχικών-Δομών» που τις γνωρίσαμε στην Πατρίδα μας Ελλάδα αρχικά με την μορφή της «Τρόικας» του Διεθνούς Νομισματικού
Ταμείου (Δ.Ν.Τ.) η οποία, σαν τους 3 Σωματοφύλακες του μεγάλου Γάλλου συγγραφέα Αλεξάνδρου Ντουμά (πατέρα διότι με το ίδιο όνομα υπήρξε και υιός) ) που τελικά ήταν 4, έγινε «τετράδα» και τώρα πια μεταμορφώθηκε (είναι εντυπωσιακά πλούσια η ελληνικά
γλώσσα όπως και η ελληνική φαντασία μας, σε «Θεσμούς» των Ευρωπαίων και άλλων ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ μας που αφού ήδη εισέπραξαν δυόμιση φορές όσα τους χρωστούσαμε τους χρωστάμε άλλα τόσα,,,

Ελάτε, σήμερα, Πέμπτη και Πέμπτη μέρα αφότου μπήκαμε στον Νέο Χρόνο 2023 να δούμε περιληπτικά τα, δυστυχώς και χωρίς ευχολόγια και ευγενικούς προσδιορισμους, πολύ πικρά δεδομένα:

ΤΡΑΙΝΟΣΕ, ο πάλαι ποτέ Οργανισμός Σιδηροδρόμων Ελλάδος (ΟΣΕ) που βασάνιζε με τις ατέλειες και ελλείψεις του τους Ελληνες ταξιδιώτες και έδινε εντύπωση τριτοκοσμικής χώρας στους ξένους επιβάτες ανήκει πλέον στην Ιταλική Ferrovie dello stato Italiane group  https://www.fsitaliane.it/

Και για να μην αδικούμε κανένα οφείλω να σημειώσω από προσωπικές εμπειρίες ότι οι σιδηροδρομικές μας μεταφορές έχουν βελτιωθεί σε αξιοπρόσεκτο βαθμό (να θυμηθούμε το «ουδέν κακόν αμιγές καλού;»)

Το Μεγαλύτερο Ελληνικό Αεροδρόμιο, το Ελευθέριος Βενιζέλος της Αθήνας εδώ και πολλά χρόνια στα χέρια Γερμανικών και Καναδικών εταιριών…

Το αεροδρόμιο Θεσσαλονίκης και τα άλλα 13 περιφερειακά αεροδρόμια της Κέρκυρας, των Χανίων, της Κεφαλλονιάς, της Ζακύνθου, του Ακτίου, της Καβάλας, της Ρόδου, της Κω, της Σάμου, της Μυτιλήνης, της Μυκόνου, της Σαντορίνης και της Σκιάθου στα χέρια της γερμανικής Fraport…

Και για να μην αδικούμε κανένα οφείλω να σημειώσω και πάλι από προσωπικές εμπειρίες ότι τα αεροδρόμιά μας έχουν βελτιωθεί σε αξιοπρόσεκτο βαθμό (ελάτε να θυμηθούμε πάλι το «ουδέν κακόν αμιγές καλού;»)

Ο Οργανισμός Λιμένος Πειραιώς στην Cosco Group (Hong Kong) Limited

Ο Οργανισμός Λιμένος Θεσσαλονίκης στην DIEP (Deutsche Invest Equity Partner σε συνεργασία με την Γαλλική CMA-CGM της Οικογένειας Σαντέ και με συμμετοχή του κ Ιβάν Σαββίδη).

Ο Αστέρας Βουλιαγμένης στην AGC Equity Partners (“AGC”) για λογαριασμό των εταιρειών Jermyn Street Real Estate Fund IV LP (“Jermyn Street”) και της Apollo Investment Holdco S.a.r.l (“Apollo”), στην οποία μετέχουν δύο κρατικά κεφάλαια του Abu
Dhabi και του Kuwait, Άραβες επενδυτές, καθώς και η τουρκική Dogus Group,

Η «Κασσιόπη» της Κέρκυρας στην Αμερικανική NCH-Capital που εδρεύει στην Νέα Υόρκη.

Σε συζήτηση η εκχώρηση περισσότερων ξενοδοχειακών μονάδων και κρατικών εκτάσεων σε ξένους «επενδυτικούς» κολοσσούς…

Τα «Ιχθυοτροφεία Κεφαλονιάς» σε Ισπανικό έλεγχο

Το δράμα για αμέτρητες χιλιάδες ιδιοκτήτες οικογενειακών κατοικιών βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη με ξένους «επενδυτές» μαζί με τα εγχώρια «αρπακτικά» να έχουν ήδη αρπάξει και να συνεχίζουν να περιμένουν, σαν τα κοράκια λένε πολλοί συμπατριώτες μας, τις
ημέρες που θα αρπάξουν και χιλιάδες άλλες για ένα κομμάτι ψωμί…

Να σας θυμήσω εδώ την περίπτωση εν ενεργεία Βουλευτή που μέσω Τραπεζικής διευκόλυνσης αγόρασε κόκκινα δάνεια αξίας 63 εκατομμυρίων δραχμών με το ποσό των 4 εκατομμυρίων δραχμών...

Τί είπα;

Καλά το ακούσατε 4 εκατομμύρια για 63 εκατομμυρία. Ήμαρτον Κύριε χρονιάρες μέρες...

Σε χώρες του εξωτερικού έχουν πωληθεί:

τριώροφο κτίριο με υπόγειο και σοφίτας επιφανείας 2.387 τ.μ., σε ένα από τα κεντρικότερα σημεία της πόλης του Βελιγραδίου, ο δεύτερος όροφος του συγκροτήματος γραφείων «The 3 Dag Condominium», επιφανείας 1.416 τ.μ., στο Μανχάταν, στη Νέα
Υόρκη τετραώροφο κτίριο 8.120 τ.μ. επί της λεωφόρου Massachusetts στην Ουάσινγκτον, εξαώροφο κτίριο μεθ’ υπογείου και σοφίτας-πρώην ξενοδοχείο, επιφανείας 1.600 τ.μ., στο
ιστορικό κέντρο της Ρώμης και τριώροφο κτίριο με υπόγειο και σοφίτα, επιφανείας 1.157 τ.μ., πλέον 4 βοηθητικών κτισμάτων 361,7 τ.μ., στο κέντρο του Ερεβάν στην Αρμενία.

Κοντεύει να πουλήσουμε ΟΛΗ την Ελλάδα αλλά ΔΥΣΤΥΧΩΣ παραμένουμε χρεωμένοι με σχεδόν 426 δισεκατομμύρια ευρώ, ένα ποσό που αυξάνεται με κάθε δευτερόλεπτο που περνά..

Οφείλουμε να αποπληρώσουμε το τεράστιο χρέος στους ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ μας με ένα ΑΕΠ που συρρικνώθηκε από τα περίπου 238 δις ευρώ του 2009 στα περίπου 176 δις του 2016 , και αναμένεται να φτάσει τα 202 δις ευρώ το 2022…
https://commodity.com/data/greece/debt-clock/

Ρίξτε μια ματιά στον παραπάνω σύνδεσμο που δείχνει το ΕΘΝΙΚΟ μας χρέος για το οποίο ΔΕΝ ευθύνεται αποκλειστικά η σημερινή αλλά και ΟΛΕΣ οι προηγούμενες Κυβερνήσεις.

Τελικά μήπως τελούμε υπό μια ιδιόμορφη «Κατοχή» αλλά ΔΕΝ το παραδεχόμαστε μολονότι:

Περίπου το 29,5% των Ελλήνων που εξαιτίας της ανεργίας και των χαμηλών εισοδημάτων οι Ευρωπαϊκές Στατιστικές τους κατέτασσαν σε επίπεδα « κινδύνου φτώχειας» τώρα πια βιώνουν μια πρωτόγνωρη οικτρή πραγματικότητα( που θυμίζει με συσσίτια εκείνη που είχαν βιώσει οι Έλληνες τότε ότσν η Πατρίδα μας βρισκόταν υπό Ναζιστική Κατοχή που κόστισε εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς…

Το ποσοστό φτώχειας που ανέφερα παραπάνω, εάν δεν υπήρχαν τα κοινωνικά επιδόματα θα περνούσε το 48% και με αυτές τις επιδόσεις η Ελλάδα κατέχει μετά τη Βουλγάριά τη δεύτερη θέση ΦΤΩΧΕΙΑΣ στην Ευρωπαϊκή Ένωση...
https://www.sofokleousin.gr/ayksisi-tis-ftoxeias-stin-ellada

ΔΟΞΑΣΤΕ τους πολιτικούς μας!..

Το 50% περίπου των Ελλήνων, που μέχρι την παραμονή του ερχομού της τρόικα και των ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ αποτελούσαν στατιστικά την ΜΕΣΑΙΑ τάξη, τελούν ήδη υπό διωγμό και σε
καθημερινή βάση υποβάλλονται σε φορομπηχτικές διαδικασίες «φτωχοποίησης»…

Και, ΔΥΣΤΥΧΩΣ, το υπόλοιπο 20% των Ελλήνων ΔΕΝ φαίνεται να «πήραν χαμπάρι» ότι ζούμε και πάλι σε καθεστώς μιας ιδιόμορφης «Κατοχής» και συνεχίζουν εμφανώς να ζούνε όπως ζούσαν πάντα με βίλες, με πολυτελή Γερμανικά αυτοκίνητα και με Σαββατοκύριακα στη Μύκονο και διακοπές σε εξωτικούς παραδείσους εκτός Ελλάδος…

Δακρύζω Συμπατριώτες καθώς θυμάμαι τον 5ο στίχο του «Ύμνου εις την Ελευθερία»:

«Δυστυχής! Παρηγορία/ μόνη σου έμενε, να λες/
περασμένα μεγαλεία, και διηγώντας τα να κλαις»

Ήδη βιώνουμε τον χειμώνα πρωτόγνωρων στερήσεων με την καλπάζουσα ακρίβεια και φόβου για το αύριο με τον συνεχιζόμενο πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας και είναι μπροστά μας ο γνωστός «Μάρτης γδάρτης και κακός παλουκοκαύτης», εάν βέβαια απομείνουν κάποια κούτσουρα και παλούκια για κάψιμο…

Κλείνοντας σας παρακαλώ πείτε μου, το ΤΕΡΑΣΤΙΟ, συνεχώς αυξανόμενο χρέος στους ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ θα μπορέσουμε να το αποπληρώσουμε εμείς ή τα παιδιά μας ή θα το κληρονομήσουν τα εγγόνια μας;

-------------------------------------

*O Γιώργος Πιπερόπουλος, Δρ Κοινωνιολογίας - Ψυχολογίας, είναι Επίτιμος Καθηγητής Μάνατζμεντ και Μάρκετινγκ στο Βρετανικό Πανεπιστήμιο Durham, Συνταξιούχος Καθηγητής Μάνατζμεντ, Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων και πρώην Πρόεδρος του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



του Michael Snyder/ TheMostImportantNews.com / zerohedge

Με εκπλήσσει το γεγονός ότι τόσοι πολλοί άνθρωποι εξακολουθούν να μην μπορούν να καταλάβουν τι συμβαίνει. Το 2022 υποτίθεται ότι θα ήταν η χρονιά που η Αμερική θα εισερχόταν σε μια νέα χρυσή εποχή ευημερίας, αλλά αυτό δεν συνέβη. Αντιθέτως, ήταν μια πλήρης και απόλυτη καταστροφή. Οι τιμές των μετοχών έπεσαν περισσότερο από ό,τι έχουμε δει από το 2008, ο κλάδος των κρυπτονομισμάτων διαλύθηκε, ο πληθωρισμός εκτοξεύτηκε σε παράλογα ύψη και οι πωλήσεις κατοικιών συνέχισαν να μειώνονται καθ' όλη τη διάρκεια του έτους. Χωρίς αμφιβολία, το 2022 αποτέλεσε ένα σημαντικό σημείο καμπής. Οι Αμερικανοί έχουν ήδη χάσει συλλογικά τρισεκατομμύρια δολάρια και πολλοί ειδικοί μας λένε ότι το 2023 θα είναι ακόμη χειρότερο.

Προειδοποιούσαμε ξανά και ξανά ότι το πάρτι στη Wall Street θα έφτανε τελικά σε ένα πολύ πικρό τέλος, αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ήθελαν να ακούσουν.

Λοιπόν, το πάρτι έχει πλέον τελειώσει και οι απώλειες στο χρηματιστήριο που παρατηρήσαμε τους τελευταίους 12 μήνες ήταν απολύτως συγκλονιστικές....
Κατά τη λήξη της συνεδρίασης το βράδυ της Παρασκευής, ο βιομηχανικός μέσος όρος Dow Jones σημείωσε πτώση σχεδόν 3. 500 μονάδων από την αρχή του έτους, δηλαδή πτώση 9,4%.

Ο S&P 500 σημείωσε επίσης πτώση 957 μονάδων φέτος, με τον δείκτη που είναι βαρύς με την τεχνολογία να υποχωρεί κατά σχεδόν 20 τοις εκατό, επισφραγίζοντας μια βίαιη χρονιά για την τεχνολογική βιομηχανία.

Εν τω μεταξύ, ο Nasdaq βυθίστηκε κατά περισσότερες από 5. 600 μονάδες, δηλαδή σχεδόν 34% πτώση το 2022.

Περισσότερο από το ένα τρίτο της συνολικής αξίας του Nasdaq έχει ήδη χαθεί.

Απλά σκεφτείτε το.

Φυσικά, ορισμένες μετοχές επλήγησαν πολύ περισσότερο από άλλες.

Η Tesla έχει υποχωρήσει περίπου 70 τοις εκατό από την κορυφή και ο Elon Musk "έγινε ο πρώτος άνθρωπος που έχασε ποτέ 200 δισεκατομμύρια δολάρια από την καθαρή του αξία". .
Ο διευθύνων σύμβουλος της Tesla και επικεφαλής του Twit Elon Musk έγινε ο πρώτος άνθρωπος που έχασε ποτέ 200 δισεκατομμύρια δολάρια από την περιουσία του, σύμφωνα με δημοσίευμα του Bloomberg.

Ο Μασκ, 51 ετών, έγινε προηγουμένως ο δεύτερος άνθρωπος που συγκέντρωσε περιουσία άνω των 200 δισεκατομμυρίων δολαρίων τον Ιανουάριο του 2021, μετά τον ιδρυτή της Amazon Τζεφ Μπέζος. Ο Μασκ είδε τον πλούτο του να πέφτει στα 137 δισεκατομμύρια δολάρια μετά την πρόσφατη πτώση των μετοχών της Tesla.

Ο Μασκ είδε την περιουσία του να κορυφώνεται τον Νοέμβριο του 2021, φτάνοντας τα 340 δισεκατομμύρια δολάρια, και κατείχε τον τίτλο του πλουσιότερου ανθρώπου στον κόσμο μέχρι τον περασμένο μήνα. Ο Μασκ τελικά ανατράπηκε από τον θρόνο από τον Μπερνάρ Αρνό, τον διευθύνοντα σύμβουλο του γαλλικού γίγαντα πολυτελείας LVMH.
Πρέπει να του αναγνωρίσετε ότι άντεξε τόσο καλά κάτω από αυτές τις συνθήκες.

τα 200 δισεκατομμύρια δολάρια είναι ένα χρηματικό ποσό τόσο μεγάλο που είναι σχεδόν αδιανόητο.

Το Facebook επίσης σφυροκοπήθηκε κατά τη διάρκεια του 2022. Σε αυτό το σημείο, η μετοχή του Facebook έχει πέσει πάνω από 64% από το σημείο στο οποίο βρισκόταν τον περασμένο Ιανουάριο. .

Κατά την τελευταία ημέρα διαπραγμάτευσης του τρέχοντος έτους, η μετοχή της Meta σημείωσε πτώση άνω του 64% σε σύγκριση με τον Ιανουάριο, με τις τιμές να βυθίζονται από τα 338 δολάρια ανά μετοχή στα 120 δολάρια ανά μετοχή.

Η εταιρεία έχει χάσει περισσότερα από 600 δισεκατομμύρια δολάρια σε αποτίμηση, καθώς ξόδεψε δισεκατομμύρια για να κάνει το αμφιλεγόμενο άλμα στην εικονική πραγματικότητα με το Metaverse, με τις προσπάθειες να συνεχίζουν να αποτυγχάνουν.
Ίσως το Facebook δεν θα έπρεπε να καταβάλει τόση προσπάθεια για να απαγορεύσει και να λογοκρίνει εκατομμύρια από τους καλύτερους χρήστες του.

Τι απίστευτα ηλίθιο πράγμα να κάνεις.

Όταν μπαίνω στο Facebook αυτές τις μέρες, το αισθάνομαι τόσο απίστευτα νεκρό.

Υπάρχουν ακόμα μερικοί σκληροπυρηνικοί χρήστες που παραμένουν εκεί, αλλά συνολικά είναι απλά ένα αξιολύπητο κούφιο κέλυφος μιας πλατφόρμας κοινωνικής δικτύωσης σε αυτό το σημείο.

Μιλώντας για καταρρεύσεις, το 2022 ήταν μια απόλυτη καταστροφή για τη βιομηχανία κρυπτονομισμάτων. Η ακόλουθη σύνοψη των όσων είδαμε τους τελευταίους 12 μήνες προέρχεται από το Zero Hedge. .
Ανάμεσα σε όλο το χάος και την πτώση πολλών ανταλλακτηρίων κρυπτογράφησης και κορυφαίων εταιρειών επιχειρηματικών κεφαλαίων, οι μεγαλύτεροι χαμένοι είναι οι επενδυτές κρυπτογράφησης. Αν δεν ήταν αρκετό το κάψιμο της bear market, εκατομμύρια επενδυτές κρυπτογράφησης που είχαν τα κεφάλαιά τους στο FTX έχασαν τις οικονομίες τους μέσα σε μια νύχτα.

Η Terra ήταν κάποτε ένα οικοσύστημα 40 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Το εγγενές token του, το LUNA - τώρα γνωστό ως Terra Classic (LUNC) - ήταν ένα από τα πέντε μεγαλύτερα κρυπτονομίσματα με βάση την κεφαλαιοποίηση της αγοράς. Με εκατομμύρια πελάτες να έχουν επενδύσει στο οικοσύστημα, η κατάρρευση μηδένισε την επένδυσή τους μέσα σε λίγες ώρες. Μετά την κατάρρευση της Terra, οι επενδυτές κρυπτογράφησης έχασαν τα κεφάλαιά τους σε μια σειρά από κεντρικά ανταλλακτήρια και πλατφόρμες στοιχηματισμού, όπως οι Celsius, BlockFi και Hodlnaut. Οι επενδυτές κρυπτογράφησης έχασαν επίσης σημαντικά στην αγορά των nonfungible token, με την τιμή πολλών δημοφιλών συλλογών να υποχωρεί κατά 70%. Συνολικά, οι επενδυτές κρυπτογράφησης συγκαταλέγονται μεταξύ των μεγαλύτερων χαμένων της χρονιάς.
Η συνολική αξία όλων των κρυπτονομισμάτων ξεπέρασε τα 3 τρισεκατομμύρια δολάρια στην κορύφωση της αγοράς.

Τώρα η συνολική αξία όλων των κρυπτονομισμάτων έχει πέσει σε λιγότερο από 1 τρισεκατομμύριο δολάρια.

Ελπίζω να βγήκατε πριν συμβεί το δυστύχημα.

το 2022 ήταν επίσης ένα έτος κατά το οποίο βιώσαμε έναν πολύ οδυνηρό πληθωρισμό.

Οι τιμές των τροφίμων, οι τιμές της ενέργειας και οι τιμές των οχημάτων πήγαν στα ύψη και πολλοί συνέκριναν αυτό που περνούσαμε με την εποχή του Τζίμι Κάρτερ τη δεκαετία του 1970.

Αλλά αυτό δεν θα έπρεπε να αποτελεί έκπληξη για κανέναν μας. Ξεκινώντας από το 2020, οι ηγέτες μας πλημμύρισαν το σύστημα με νέα μετρητά και το μέγεθος της προσφοράς χρήματος εκτοξεύτηκε.


Η τόσο δραματική αύξηση της προσφοράς χρήματος θα προκαλούσε αναπόφευκτα την έξαρση των τιμών, και όποιος πίστευε το αντίθετο δεν ήταν ορθολογικός.

Σε μια απελπισμένη προσπάθεια να καταπολεμήσουν το τέρας του πληθωρισμού που συνέβαλαν στη δημιουργία του, οι αξιωματούχοι της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ αύξησαν επιθετικά τα επιτόκια σε μεγάλο μέρος του 2022.

Ως αποτέλεσμα, βρισκόμαστε τώρα εν μέσω ενός ακόμη τρομακτικού κραχ της αγοράς ακινήτων. Οι αξίες των κατοικιών υποχωρούν πλέον σταθερά σε όλη τη χώρα και οι πωλήσεις κατοικιών μειώνονται μήνα με το μήνα.


Οι πωλήσεις κατοικιών έχουν ήδη μειωθεί κατά περισσότερο από το ένα τρίτο.

Πόσο πιο χαμηλά μπορούν να πέσουν

Δεν ξέρω, αλλά μας προειδοποιούν να προετοιμαστούμε για πιο δύσκολους καιρούς.

Στην πραγματικότητα, ακόμη και το ΔΝΤ παραδέχεται δημοσίως ότι "τα χειρότερα δεν έχουν έρθει ακόμη". .

"Τα χειρότερα δεν έχουν έρθει ακόμα και για πολλούς ανθρώπους το 2023 θα μοιάζει με ύφεση", δήλωσε το ΔΝΤ τον Οκτώβριο, σημειώνοντας ότι η επιβράδυνση "θα είναι ευρείας βάσης" και μπορεί να "ανοίξει εκ νέου οικονομικές πληγές που μόνο εν μέρει επουλώθηκαν μετά την πανδημία"
Μακάρι να ήξεραν.

Δεν οδεύουμε απλώς προς μια προσωρινή οικονομική ύφεση. Τελικά, ολόκληρο το σύστημα αρχίζει να καταρρέει γύρω μας και τα επόμενα χρόνια θα είναι εξαιρετικά δύσκολα.

Οι ηγέτες μας κάνουν το ένα λάθος μετά το άλλο εδώ και δεκαετίες, και τώρα πληρώνουμε το τίμημα.

Οπότε, δέστε τις ζώνες σας και κρατηθείτε γερά, γιατί το 2023 δεν θα είναι καθόλου ευχάριστο.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το 2015, ο παλιός ιστότοπος της AllNewz είχε δημοσιεύσει ένα άρθρο με τίτλο, Βαρβαρότητα ή Βαρβαρότητα; | Ατζέντα 21, παραφράζοντας τη γνωστή φράση της ομάδας του Κορνήλιου Καστοριάδη, Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα.

Το άρθρο έκρουε τον κώδωνα λέγοντας ότι:
Η πολυπόθητη ανάκαμψη που τάζουν, είτε εδώ είτε παγκόσμια, δεν πρόκειται να έρθει, όχι λόγω κάποιας αδυναμίας ή οικονομικής επιλογής του κεφαλαίου, αλλά λόγω πολιτικής επιλογής και καλά προετοιμασμένης στρατηγικής της παγκόσμιας ελίτ. Η παγκόσμια ελίτ έχει αποφασίσει να μην επενδύει για πολλούς λόγους.
  • Πρώτον βγάζει σε μειοδοτικό ανταγωνισμό το κόστος εργασίας ζητώντας ολοένα ‘μεταρρυθμίσεις’, που στην ουσία σημαίνουν μείωση μισθών και συντάξεων και απολύσεις στο Δημόσιο – όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά παντού!
  • Δεύτερον έχει αποφασίσει ότι το συσσωρευμένο της χρήμα -που μέσω αγορών και δανειοδοτήσεων καρποφορεί- της φτάνει για να ζήσει αυτή και τα παιδιά της για χρόνια, αν όχι αιώνες, κι αυτό που την ενδιαφέρει είναι πλέον ο έλεγχος των πληθυσμών και η μείωση τους σε αριθμό.
  • Τρίτον με το πρόσχημα της διαφύλαξης του περιβάλλοντος στρέφεται πλέον μόνο στη “βιώσιμη ανάπτυξη”, που όπως λέει και ο ιδρυτής του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, αφορά ΜΟΝΟ σε επενδύσεις τεχνολογίας με ελάχιστες θέσεις εργασίας και καθόλου άμεσα απαραίτητες για το ευρύ κοινό, παρά μόνο για τους τεχνολογικά εξαρτημένους.
Κι όλα αυτά, πολύ πριν ο Κλάους Σβαμπ κηρύξει την 4η Βιομηχανική Επανάσταση των ρομπότ, και σαφώς πολύ πριν τη γέννηση της Μεγάλης Επανεκκίνησης, που «παντρεύει» πανδημία με Κλιματική Αλλαγή.

Το άρθρο εξηγούσε πως όλοι αυτοί οι οικοαριστεροί όπως Κορνήλιος Καστοριάδης παλαιότερα, όπως η Ναόμι Κλάιν, ο δισεκατομμυριούχος επιχειρηματίας της P&G, o οραματιστής της ζωής του μέλλοντος Jacque Fresco, ο Γιώργος Καλλής, καθηγητής πολιτικής οικολογίας στο Αυτόνομο πανεπιστήμιο στη Βαρκελώνη, αλλά και ο μέγας και τρανός ‘αριστερός’, Σερζ Λατούς, το είχαν ήδη “στρίψει” το δίλημμα σε “αποανάπτυξη ή βαρβαρότητα”, προτείνοντας έναν απίστευτο τρόπο “επανάστασης” και “καταπολέμησης” του καπιταλισμού, απλά κόβοντας την κατανάλωση αγαθών και διάγοντας έναν λιτό βίο, όπως διατυμπάνιζε και ο περίφημος Γιάννης με ένα Ν Βαρουφάκης.

Δηλαδή, με λίγα λόγια, μην αγοράζετε αγαθά, για να κλείσουν οι μεγάλες επιχειρήσεις κι έτσι να πληγεί η παγκόσμια ελίτ. Μόνο που η παγκόσμια ελίτ δεν πρόκειται να πληγεί καθόλου, αφού ελέγχει όλες τις τράπεζες, real estate, ενέργεια, τρόφιμα. Κι εκεί ερχόντουσαν οι απίστευτες ιδέες τους να συμπληρώσουν την “επανάσταση” προτείνοντας όλοι να γίνουμε αυτόνομοι κι αυτάρκεις, να δημιουργήσουμε κολχόζ δηλαδή και να δημιουργήσουμε ξεχωριστές αυτόνομες κοινότητες, κάποιοι μάλιστα έκαναν λόγο και για ξεχωριστό νόμισμα.


Το «Αποανάπτυξη ή Βαρβαρότητα», παράφραση του παλιού δόγματος του ίδιου του Κορνήλιου Καστοριάδη, «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα», στηρίζεται στον οικο-σοσιαλισμό, όπου θα είναι ο αντίποδας της βιομηχανικής επανάστασης και, με πρόφαση το κλίμα και την κλιματική αλλαγή, πρεσβεύει την αποβιομηχανοποίηση του πλανήτη και στροφή στην “βιώσιμη ανάπτυξη”


Τι μας λέει σήμερα πρώτη του Σωτήριου Έτους 2023 το Der Spiegel; Αυτό ακριβώς. Μάλιστα στο εξώφυλλο ο Μαρξ που φοράει πράσινα, εμφανίζεται με μια ανεμογεννήτρια για μενταγιόν στο λαιμό, μια κονκάρδα που γράφει, There is no planet B, το Κεφάλαιο στο ένα μπράτσο και το φεμινιστικό σύμβολο στο άλλο, γιατί οι καλές οι φεμινίστριες, το τελευταίο που έχουν στο μυαλό τους είναι να κάνουν οικογένεια και παιδιά!

Με ένα ιδιαίτερο πορτρέτο του Καρλ Μαρξ να φιγουράρει στο εξώφυλλο του, το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel αναρωτιέται αν τελικά «είχε δίκιο», αφού, όπως αναφέρει, «ο κλασικός καπιταλισμός δεν λειτουργεί πια».

Το Der Spiegel σημειώνει πως “καθοδηγούμενες από συνεχώς νέες παγκόσμιες κρίσεις και μια επικείμενη κλιματική κατάρρευση, αναδύονται συγκεκριμένες ιδέες μεταρρυθμίσεων: λιγότερη ανάπτυξη, περισσότεροι κυβερνητικοί στόχοι”, ενώ στη συνέχεια σχολιάζει τα λεγόμενα του Αμερικανού δισεκατομμυριούχου επενδυτή και διαχειριστή hedge fund, Ρέι Ντάλιο, αναφέροντας πως τον τελευταίο καιρό ο ίδιος φαίνεται ότι δεν διαβάζει πια τα πρωινά τη Wall Street Journal στη βίλα των 2.000 τ.μ, αλλά το “Κεφάλαιο του Μαρξ”.


“Πάρα πολλά πράγματα δεν λειτουργούν πλέον. Η παγκοσμιοποίηση πρόκειται να καταρρεύσει, παίρνοντας μαζί της το γερμανικό οικονομικό μοντέλο. Η διεθνής κοινότητα εγκλωβίζεται σε ανταγωνιστικά μπλοκ, ο πληθωρισμός διευρύνει περαιτέρω το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών και έχουμε χάσει σχεδόν όλους τους κλιματικούς στόχους μας”, σημειώνει το περιοδικό, και με τα πολλά καταλήγει που αλλού; στο ζήτημα της κλιματικής αλλαγής.

“Η κλιματική κρίση είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα των προβλημάτων που προκαλεί ο καπιταλισμός. Οι τρέχοντες περιβαλλοντικοί κίνδυνοι συνδέονται στενά με τις μαρξιστικές κριτικές του καπιταλισμού. Πριν από 150 και πλέον χρόνια, ο Καρλ Μαρξ είχε εντοπίσει τους κινδύνους αυτού του συστήματος για τον πλανήτη”.

Αν η AllNewz το είδε όλο αυτό να έρχεται το 2015, το σίγουρο είναι ότι η παγκόσμια ελίτ το είδε πολλά χρόνια πριν, τουλάχιστον έναν ακριβώς αιώνα. Πρώτα χτίζουμε γερά έναν καπιταλισμό, μετά βάζουμε οι ίδιοι απέναντι έναν σοσιαλισμό κι έναν κομμουνισμό, διαιρούμε και βασιλεύουμε. Στη συνέχεια βάζουμε μια Παγκοσμιοποίηση, γεννάμε μια παγκόσμια οικονομική κρίση που βασίζεται σε φούσκες, μια “επανάσταση” με ρομπότ, μια πανδημία, έναν πόλεμο συν ενεργειακή κρίση και τι μας απέμεινε; Στην υποχρεωτικότητα του σοσιαλισμού για τους πολλούς, γιατί η ελίτ, έχει να τρώει για δέκα γενιές!

Κι έτσι φτάνουμε αισίως στο άρθρο του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, Καλώς ήλθατε στο 2030: Δεν έχω τίποτα δικό μου, δεν έχω καμία προστασία της ιδιωτικότητας και η ζωή δεν ήταν ποτέ καλύτερη, θέλετε δεν θέλετε, στο όνομα της δήθεν Κλιματικής Αλλαγής, προστασίας του περιβάλλοντος, καταπολέμησης των κοινωνικών ανισοτήτων και “Βιώσιμης Ανάπτυξης” που σημαίνει… αποανάπτυξη.

Και τώρα σκεφτείτε φωναχτά μαζί μου: Θα μπορούσε να περάσει όλο αυτό αν δεν υπήρχε “κλιματική κρίση”; Όχι. Θα μπορούσε να υπάρχει κλιματική κρίση αν κάποιοι δεν έβαζαν το χεράκι τους χειραγωγώντας τον καιρό; Όχι. Είχε δίκιο η AllNewz που 12 χρόνια τώρα λέει πως το κύριο κομμάτι του παζλ των γκλομπαλιστών προκειμένου να επιβληθούν στους λαούς είναι η χειραγώγηση του καιρού; Ναι.

Γι’ αυτό και η λύσσα όλων των πολιτικών να αποσιωπήσουν το θέμα, να σας αποκαλούν ψεκασμένους συνωμοσιολόγους για να μην τολμάτε να μιλάτε και να καταπίνετε το αφήγημα αμάσητο. Οι δε “αρνητές της κλιματικής αλλαγής” έχουν αρχίσει να διώκονται ήδη όταν εκφράζουν ανοιχτά τις απόψεις τους, όπως γινόταν και με την πανδημία και τα εμβόλια.

Ετοιμαστείτε λοιπόν για υποχρεωτική λιτότητα και στέρηση αγαθών, όταν οι λίγοι θα απολαμβάνουν τα πάντα όλα!

πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι γιορτές ήρθαν νωρίς στην Ευρώπη, με ένα δώρο για το κράτος δικαίου και την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που δεν προσφέρθηκε από κάποιον κοκκινοφορεμένο, γενειοφόρο άνδρα, αλλά από ένα δικαστήριο στην Κύπρο.

Στις 23 Δεκεμβρίου, το δικαστήριο, το οποίο επεξεργάζεται το πρώτο αίτημα έκδοσης από το κινεζικό καθεστώς από τότε που επικύρωσε τη συνθήκη έκδοσης, κατέληξε σε μια ετυμηγορία, η οποία ήταν πολύ καταδικαστική για την Κίνα.

Το κυπριακό δικαστήριο δεν είναι φυσικά το πρώτο δικαστήριο στην Ευρώπη που αρνείται την έκδοση στην Κίνα, αλλά η ίδια η ετυμηγορία και το είδος της υπόθεσης που αφορά, όχι μόνο δημιουργεί προηγούμενο στην Κύπρο, όπου η Κίνα ήδη προσπαθεί να εκδώσει περισσότερα άτομα, αλλά είναι πιθανό να επηρεάσει τα δικαστήρια σε όλες τις 46 χώρες της Ευρώπης που δεσμεύονται από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (ΕΣΔΑ).

Προηγουμένως, στις σπάνιες περιπτώσεις άρνησης εκδόσεων, τα δικαστήρια βασίζονταν σταθερά στους πολιτικούς κινδύνους των ατόμων, όπως η προσκόλληση στο Φάλουν Γκονγκ ή ο γενικότερος κίνδυνος βασανιστηρίων, όταν αρνούνταν τα αιτήματα έκδοσης από την Κίνα. Στην περίπτωση αυτή, ωστόσο, και για πρώτη φορά, εξ όσων γνωρίζουμε, στην Ευρώπη, το δικαστήριο απέρριψε επίσης τα αιτήματα έκδοσης λόγω της έλλειψης δίκαιης δίκης στην Κίνα. Για πολλούς παρατηρητές, αυτό θα φαινόταν δεδομένο λόγω της φύσης του κινεζικού συστήματος ποινικής δικαιοσύνης. Παρόλα αυτά, τα δικαστήρια διστάζουν σταθερά να ασχοληθούν με το θέμα, ίσως φοβούμενα ότι θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε υποθέσεις σε άλλες χώρες με γνωστές πολιτικές παρεμβάσεις στα δικαστικά τους συστήματα. Στην περίπτωση αυτή, ο δικαστής ήταν καταδικαστικός αξιολογώντας τον υψηλό κίνδυνο στέρησης δίκαιης δίκης λόγω του γενικού συστήματος δικαιοσύνης στην Κίνα.

Επιπλέον, το κυπριακό δικαστήριο επεσήμανε επίσης τον υψηλό κίνδυνο αυθαίρετης κράτησης, μια άλλη βασική διάταξη που θα πρέπει, εάν υπάρχει τέτοιος κίνδυνος, να εμποδίζει οποιαδήποτε έκδοση από οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα που δεσμεύεται από τη σύμβαση (ΕΣΔΑ).
Τουρίστες περπατούν μπροστά από μια πινακίδα προώθησης ακινήτων στα κινέζικα, η οποία αναφέρει ότι αγοράζοντας ένα διαμέρισμα μπορεί να αποκτήσει κανείς το καθεστώς του μόνιμου κατοίκου, στον παραλιακό πεζόδρομο στο κυπριακό θέρετρο της Πάφου, στις 24 Ιανουαρίου 2013. (Γιάννης Κούρτογλου/AFP μέσω Getty Images)

Παρόμοια με το Ανώτατο Δικαστήριο της Σουηδίας, έκρινε επίσης ότι οι διπλωματικές διαβεβαιώσεις της Κίνας δεν μπορούν να ξεπεράσουν τον υψηλό κίνδυνο βασανιστηρίων, αυθαίρετης κράτησης και έλλειψης δίκαιης δίκης. Στην πραγματικότητα, η έλλειψη νομικής βάσης για να προσφέρει η Κίνα τέτοιες διαβεβαιώσεις ήταν ένα βασικό σημείο της δικής μου κατάθεσης στην ακρόαση και της αντιπαράθεσης με τον εισαγγελέα. Η εισαγγελία, η οποία ενήργησε μόνο με βάση τα όσα της είχε δώσει η κινεζική πρεσβεία, παρέθετε τη μία λανθασμένη δήλωση μετά την άλλη και θα μπορούσε, ειλικρινά, να κατεδαφιστεί.

Ένα βασικό σημείο είναι ότι ούτε η πρεσβεία ούτε το υπουργείο Εξωτερικών έχουν νομική δυνατότητα να προσφέρουν διαβεβαιώσεις που είναι νομικά δεσμευτικές και, ως εκ τούτου, δεν έχουν νόημα.

Στην υπόθεση της Σουηδίας, η οποία αφορούσε τον τότε "πιο καταζητούμενο" άνθρωπο από την Κίνα, υπήρξε παρόμοια επιχειρηματολογία. Ήμουν εκεί, μαζί με την ομάδα ανθρωπίνων δικαιωμάτων Safeguard Defenders, για να δώσω έμφαση στο θέμα της κατάθεσης. Στην περίπτωση αυτή, η σουηδική εισαγγελία προσπάθησε να λάβει διαβεβαιώσεις από τα δύο μοναδικά όργανα που έχουν τη νομική δυνατότητα να τις εκδώσουν - την Ανώτατη Εισαγγελία και το Ανώτατο Δικαστήριο - αλλά η κινεζική πλευρά δεν ανταποκρίθηκε ποτέ σε αυτές και καταδίκασε την ίδια της την υπόθεση.

Για την Κύπρο -μια μικρή χώρα που εξαρτάται οικονομικά από χώρες όπως η Ρωσία και η Κίνα και επικύρωσε πρόσφατα μια συνθήκη έκδοσης- η λήψη μιας τόσο ισχυρής και ξεκάθαρης απόφασης στην πρώτη ολοκληρωμένη υπόθεση έκδοσής της αποτελεί σημαντική νίκη για το νησιωτικό κράτος. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό, καθώς το Πεκίνο έχει προβεί σε μια σειρά ενεργειών για να υπονομεύσει τη δικαστική διαδικασία, προσπαθώντας να αναγκάσει τον στόχο να εγκαταλείψει την αντίστασή του, συλλαμβάνοντας διάφορα μέλη της οικογένειάς του στην Κίνα, απειλώντας τη σύζυγό του (στην Κύπρο) και, πιο πρόσφατα, εκδίδοντας κόκκινη ειδοποίηση της INTERPOL για τη σύζυγό του. Η απόφαση αυτή καθιστά σαφές ότι τέτοιες προσπάθειες υπονόμευσης της δικαστικής κυριαρχίας μιας ευρωπαϊκής χώρας είναι απαράδεκτες.

Με δύο ακόμη υποθέσεις να εκκρεμούν στην Κύπρο, με μια υπόθεση να μην έχει ολοκληρωθεί πλήρως στην Πολωνία και με περισσότερες υποθέσεις στην Ιταλία, την Πορτογαλία και την Ισπανία - όλες τους επίσης δεσμευμένες από την ΕΣΔΑ - το μικρό περιφερειακό δικαστήριο της Λάρνακας έκανε μεγάλη χάρη στην Ευρώπη και την Ευρωπαϊκή Ένωση και προσέφερε πραγματικά ένα χριστουγεννιάτικο δώρο για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε όλους μας.

Τώρα ήρθε η ώρα οι μεγαλύτερες ευρωπαϊκές χώρες να ακολουθήσουν το παράδειγμά τους και να τιμήσουν τις νομικά δεσμευτικές δεσμεύσεις τους για το κράτος δικαίου και την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και να απορρίψουν τα κινεζικά αιτήματα έκδοσης. Ο μόνος τρόπος για να αποκτήσουμε μοχλό πίεσης ώστε να αναγκάσουμε το Πεκίνο να βελτιώσει το άθλιο νομικό του σύστημα είναι να διατηρήσουμε τα δικά μας υψηλότερα πρότυπα και να αναγκάσουμε το κινεζικό καθεστώς να προσαρμοστεί σε αυτά αν θέλει να καταδιώκει εγκληματίες και να επιδιώκει δικαστική συνεργασία.



Συντάχθηκε από τον Peter Dahlin μέσω της εφημερίδας The Epoch Times / zerohedge


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Όσοι πιστέψαμε στην Ενωμένη Ευρώπη νιώθουμε απογοήτευση με τα όσα βλέπουν το φως της δημοσιότητας, για τα όσα συμβαίνουν πίσω από τις κλειστές πόρτες των πολυδαίδαλων κτιρίων, σε Βρυξέλλες και Στρασβούργο.

Η απογοήτευση για την πορεία της Ευρώπης, που εκδηλώνεται τα τελευταία χρόνια από σημαντική μερίδα των πολιτών, έβλεπε δυστυχώς μόνο την κορυφή του παγόβουνου. Δηλ. τις έριδες για θέματα, όπως το ενεργειακό, ανύπαρκτη η εξωτερική πολιτική ή τα στραβά μάτια σε θεσμικά θέματα, όπως ο σεβασμός των δημοκρατικών θεσμών και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Όσα βγήκαν στη φόρα τον μήνα που κλείνει το 2022, μας βγάζουν όλους εκτός ορίων ανοχής και αντοχής. Χρηματισμοί με βαλίτσες, που μετακινούνται όπως οι τσάντες που χρησιμοποιούμε για ένα σύντομο ταξίδι. Τα lobbies και οι ατελείωτες ΜΚΟ, που άλλα επιγράφονται στο καταστατικό τους και άλλα πράττουν.

Κι όλα αυτά, να διαδραματίζονται στους διαδρόμους και στα καφέ των κτιρίων της Ε.Ε. σε Βρυξέλλες και Στρασβούργο. Ων ουκ έστι ο αριθμός των περιφερόμενων λομπιστών, που αντιστοιχούν καμιά δεκαριά σε κάθε Ευρωβουλευτή, κι από κοντά πάνω από τρεις χιλιάδες οι ΜΚΟ. Όλοι αυτοί σε έναν διαρκή Μαραθώνιο, προκειμένου να επηρεάσουν αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για λογαριασμό τρίτων.Εικόνες που ανατρέχουν σε μια σύγχρονη Βαβέλ, μια και οι εκπρόσωποι από “27” χώρες αποφασίζουν για τις τύχες όχι μόνο των λαών της Ευρώπης, αλλά ταυτόχρονα καθορίζουν και τις σχέσεις με τις λεγόμενες τρίτες χώρες, όπως είδαμε με το πρόσφατο περιστατικό του Κατάρ.

Μολονότι το χρήμα που εισπράττουν οι εκλεγμένοι από την κάθε χώρα μέλος της Ε.Ε. Ευρωβουλευτές είναι υπεραρκετό, μια και η λεγόμενη αποζημίωση είναι τετραπλάσια αυτής του τοπικού Βουλευτή, εν τούτοις η απληστία κάποιων εξ αυτών, τους οδηγεί σε σφιχταγκάλιασμα με λομπίστες και ΜΚΟ με αποτέλεσμα να παίζουν βρώμικα παιχνίδια σε βάρος αυτών που εκπροσωπούν, αλλά και του όλου ευρωπαϊκού οικοδομήματος.

Το ευρωπαϊκό οικοδόμημα όπως είναι γνωστό στήθηκε μετά από τον καταστροφικό Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στην γηραιά ήπειρο, με εμπνευστές τους Ζαν Μονέ και Ρομπέρ Σουμάν, που θεωρούνται οι αρχιτέκτονες του σχεδίου της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Ξεκίνησαν με την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα, που ιδρύθηκε το 1951, ως πρώτο βήμα για τη διασφάλιση διαρκούς ειρήνης. Το 1957 ακολούθησε το δεύτερο με τη Συνθήκη της Ρώμης, ιδρύοντας την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ). Το εγχείρημα είχε στόχο να απαλλάξει την Ευρώπη από μια τρίτη θανατηφόρα περιπέτεια, με σκοπό να οδηγήσει τους λαούς σε ειρηνικούς δρόμους ευημερίας και προκοπής.

Τα όσα συμβαίνουν εδώ και σχεδόν ένα χρόνο εντός του ευρωπαϊκού εδάφους στην Ουκρανία, ήρθαν να διαψεύσουν οικτρά όσους οραματίστηκαν μια διαρκή ειρήνη στην Ευρώπη. Φυσικά προηγήθηκε η όχι αναίμακτη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και ο πόλεμος που ακολούθησε αυτόν τον διαχωρισμό, σε Βοσνία-Ερζεγοβίνη και Κόσοβο.

Όσοι πιστεύουν σε μια γρήγορη ένταξη των Δυτικών Βαλκανίων στην Ε.Ε., που υποτίθεται ότι θεραπεύει πάσαν νόσο, μάλλον είναι αιθεροβάμονες μια και η περιοχή θυμίζει περισσότερο μπαρουταποθήκη, παρά αγρούς στρωμένους με τριαντάφυλλα. Στη Βοσνία – Ερζεγοβίνη οι τρεις εθνότητες αλληθωρίζουν, η μουσουλμανική προς την Άγκυρα, η καθολική προς την Δύση και η ορθόδοξη προς το Βελιγράδι, που με την σειρά του έχει το βλέμμα του στραμμένο στην Μόσχα.

Στο Κόσοβο, οι Σέρβοι ζητούν να επέμβουν στρατιωτικά για να προστατεύσουν το Βόρειο τμήμα του, που κατοικείται από ομοεθνείς τους, ενώ τα Σκόπια παρά τους συμβιβασμούς, που οδήγησαν και σε συνταγματικές αλλαγές δεν κατάφεραν να απαλλαγούν από τον αλβανικό εθνικισμό, που καθοδηγεί τον πληθυσμό του Τετόβου.

Αν για κάποιους η έξοδος είναι η λύση, δεν έχουν παρά να δουν το Ηνωμένο Βασίλειο. Οι λαϊκιστές έπεισαν την πλειοψηφία να πει το ναι στην έξοδο αυτή, με ψευδεπίγραφες υποσχέσεις της βελτίωσης του NHS του δημόσιου συστήματος υγείας από κονδύλια, που υποτίθεται ότι θα προέλθουν από την ευρωπαϊκή αποδέσμευση και με ταυτόχρονο περιορισμό της ενδο-ευρωπαϊκής μετανάστευσης που υποτίθεται ότι στερούσε θέσεις εργασίας από τους Άγγλους.

Αποτέλεσμα να γίνεται το Εθνικό Σύστημα Υγείας της Αγγλίας καθημερινά χειρότερο και πολλοί Έλληνες που ζουν και εργάζονται εκεί, να έρχονται στην πατρίδα τους, ακόμη και για προληπτικές εξετάσεις, μια και το πολυδιαφημισμένο NHS δεν προβλέπει κάτι τέτοιο. Παράλληλα το κλείσιμο της πόρτας σε Ευρωπαίους μετανάστες, οδήγησε τη χώρα σε αδυναμία κάλυψης αναγκών, όπως αυτή της τροφοδοσίας των πρατηρίων καυσίμων με βενζίνη.Μπορεί να έκλεισαν την πόρτα στους νόμιμους μετανάστες, την άνοιξαν όμως στους μη ελεγχόμενους, που εισβάλουν καθημερινά κατά το πρότυπο του Αιγαίου από το Καλαί μέσω Γαλλίας. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα που λένε, για τους εντός και τους εκτός των ευρωπαϊκών πυλών.

Πέρα από κάθε σχόλιο και κριτική, η Ευρώπη δεν παύει να είναι ένα μοναδικό και πρωτόγνωρο εγχείρημα ένωσης κρατών χωρίς πόλεμο, που δεν μπορεί κανείς να αγνοήσει.

Όμως η ακράτεια προς την δράση των ιδιωτών σε χωράφια, που μόνο το κράτος μπορεί να διαχειριστεί, μας οδήγησε στις περίφημες ΜΚΟ, που απομυζούν δημόσιο χρήμα ή και άλλο απροσδιορίστου προέλευσης, με αποτέλεσμα να έχουμε από δράσεις παράνομης μεσολάβησης, μέχρι παιχνίδια που παραπέμπουν σε υπηρεσίες προς τρίτες χώρες, σε βάρος κρατών της Ε.Ε.

Στο δια ταύτα και αφού δει κανείς όχι τον θάμνο, αλλά τη θέα του δάσους. Η Ε.Ε. οφείλει ποικιλοτρόπως και παντοιοτρόπως να επαναπροσεγγίσει τους πολίτες. Αρχικά να απογραφιοκρατικοποιηθεί. Γιατί όπως αποδείχθηκε κοιμόταν στον ύπνο του δικαίου, την ώρα που συνέβαιναν σημεία και τέρατα στο σπίτι της.

Το γεγονός ότι Βέλγοι εισαγγελείς ανέδειξαν το Qatar Cate, δεν περιποιεί τιμή στην Olaf και στα άλλα ελεγκτικά όργανα της Κοινότητας. Αυστηροποίηση λοιπόν κάποιων δράσεων, που είναι ανεπίτρεπτες των Ευρωβουλευτών. Παράλληλα η Ευρώπη συνολικά να απαλλαγεί από το νέο αυτό φρούτο τις ΜΚΟ.Χωρίς άλλη καθυστέρηση και με συνοπτικές διαδικασίες να απαγορεύσουν την λειτουργία των ΜΚΟ και να διακόψουν κάθε μορφής κρατική ή κοινοτική χρηματοδότηση.

Και τέλος να απαγορεύσουν τα Lobbies και την παρουσία σε κάθε χώρο της Ε.Ε., της νεοφυούς αυτής ενασχόλησης των λομπιστών. Αν δεν πάρει η Ε.Ε. δραστικά μέτρα, θα είναι σαν να αφήνει ένα σαράκι να τρώει την σάρκα ενός δέντρου, που όπως είναι γνωστό στο τέλος το ξεραίνει και δεν κάνει ούτε για καυσόξυλα.

Άραγε υπάρχουν άνθρωποι με όραμα που θα τολμήσουν αυτή την δραστική κάθαρση. Πολύ αμφιβάλλω, γιατί τα συμφέροντα είναι πολλά και τα παιχνίδια περισσότερα…

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος*


Περιμένουμε το ερχόμενο Σάββατο 24η Δεκεμβρίου 2022, την Αγία Νύχτα της συμβολικής γέννησης του Θεανθρώπου, την Θεϊκή υπόσχεση και την ΕΛΠΙΔΑ για την σωτηρία του ανθρώπινου γένους…

Και καθώς την Κυριακή 25η Δεκεμβρίου, 2022, ανήμερα των Χριστουγέννων ,θα γευόμαστε πατροπαράδοτα εδέσματα και γλυκίσματα στρωμένα στο Χριστουγεννιάτικο τραπέζι, καθώς θα ανοίγουμε κάτω από το μεγάλο ή μικρό, πλούσια ή λιτά στολισμένο σε κάθε σπίτι Χριστουγεννιάτικο δένδρο τα δώρα μας, αμέτρητοι συνάνθρωποί μας, κάποιοι ίσως και μέσα στην ίδια με εμάς πολυκατοικία, θα παραμείνουν πνιγμένοι στο βουβό, το ανελέητο αίσθημα της ανείπωτης πικρής δικής τους καθημερινότητας έλλειψης της ΕΛΠΙΔΑΣ και της προοπτικής για ένα καλύτερο αύριο των ίδιων και των παιδιών τους….

Ποιος θα πίστευε, μερικές δεκαετίες πριν, ότι εδώ στην κάποτε αποκαλούμενη «Ψωροκώσταινα», στη χώρα της «φαιδρής πορτοκαλιάς», της γειτονιάς των ονείρων και της γονικής προτροπής του τύπου: «παιδάκι μου καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το….όνομα» θα φτάναμε στο σημείο να μιλάμε για το φριχτό υποκειμενικό συναίσθημα της αποκοπής από την αγέλη, της απομόνωσης χωρίς την αίσθηση της ομάδας!..

Σε καθημερινή βάση συνεχίζουμε την Εθνικής μας πορεία στο μέλλον με την ντροπή των οικονομικών «θεσμών», με την παρουσία ατάλαντων και ΑΤΙΜΩΡΗΤΩΝ πολιτικών και την συστηματική αποδόμηση προγραμμάτων και δομών «κοινωνικής βοήθειας σε παιδιά».

Συνεχίζουμε, ως φιλοθεάμον κοινό να ανοίγουμε τους δέκτες των έγχρωμων τηλεοράσεων βιώνοντας την εικονική πραγματικότητα της συμμετοχικής διαδικασίας σε κάποια σύναξη με ποικιλώνυμες ονομασίες, μισόγυμνες καλλονές, «μη – φανατικούς» αρσενικούς και χαζοχαρούμενες γλάστρες…

Ζούμε ιδιοκτήτες και ενοικιαστές σε κακόγουστες και πανάκριβες πολυκατοικίες έχοντας διακόψει τη συμμετοχική διαδικασία στην «κεντρική θέρμανση» και πέρα από τις εθιμοτυπικές φιλοφρονήσεις και τα μικροπρεπή κουτσομπολιά αγνοούμε την ύπαρξη του συγκατοίκου μας σε σημείο ώστε σήμερα και στην πατρίδα μας να χρειάζεται να «μυρίσει» το πτώμα κάποιου συνταξιούχου, μοναχικού γείτονα ή γειτόνισσάς μας για να συνειδητοποιήσουμε εμείς οι «ευτυχείς» υπόλοιποι ότι έκλεισε πια για αυτόν ή αυτήν, τραγικά, η αναπόφευκτη για ΟΛΟΥΣ μας παρένθεση της …ζωής!

Να τη δούμε στις πρακτικές της διαστάσεις την ψυχοκοινωνική μας κατάντια;

Αμέτρητοι οι συνοδοιπόροι μας στους πολυσύχναστους δρόμους της Αθήνας, του Πειραιά, της Θεσσαλονίκης, της Λάρισας του Ηράκλειου και όλων των άλλων μεγαλουπόλεων της πατρίδας μας.

Στρυμωγμένα ασφυκτικά τα σώματα ανδρών, γυναικών και παιδιών στα αστικά μας λεωφορεία και θέσεις μόνο για όρθιους στις κάθε λογής πιτσαρίες, καφετέριες, παμπ, ορθάδικα και ελληνοπρεπείς ταβέρνες…

Περιφέρουμε την πλήξη, την ανία, τα βιωματικά μας τραύματα στα στενόχωρα κλουβιά που τα ονοματίσαμε γραφεία, μαγαζιά, εργοστάσια, σχολεία και πανεπιστημιακές αίθουσες, με άλλα λόγια στους κάθε λογής χώρους εργασίας και αναψυχής.

Είμαστε τώρα πιά και οι νέο-Έλληνες παραγωγοί και παράγωγα, αίτια και αποτελέσματα ενός ψυχοκοινωνικού και πολιτισμικού συστήματος με οικονομικές δομές που εδραιώνονται στο ατομικό ψυχοκίνητρο και τα συλλογικά «ένστικτα» για άντληση κέρδους και συλλογή δύναμης και εξουσίας και απολήγουν εξαντλημένες στην εδραίωση ενός αντικειμενικού κόσμου χωρίς συναισθήματα, χωρίς ανθρωπιά!..

Ο Αμερικανός ψυχολόγος Rollo May έχει γράψει πολύ εύστοχα ότι «ο αγώνας του ανθρώπου για την απόκτηση δύναμης φαίνεται ολοκάθαρα τώρα καθώς γίνεται κοινή συνείδηση η αλλοτρίωσή μας από τη Φύση, η ανελέητη αλλοτρίωσή μας από τον ίδιο μας τον εαυτό…»

Στη μοίρα του καθένα μας, στο αντί-εγωιστικό «δόσιμο» στον συνάνθρωπό μας, στην παρέα, η ανθρώπινη ομάδα αποτελούσε πάντοτε και μπορεί να συνεχίσει να αποτελεί ένα καθοριστικά σημαντικό αντισταθμιστικό παράγοντα. Και με αυτή την έννοια, αυτό το «δόσιμο» μπορεί να ξεκινήσει μια ατέλειωτη σχεδόν σειρά από ενέργειες που μπορούν, αναμφίβολα, να μειώσουν το σοκ της συνειδητοποίησης της μοναξιάς του σύγχρονου ανθρώπου.

«Ανέκαθεν ο άνθρωπος ήταν αγελαίο ζώο» όπως το διατύπωσε και ο μεγάλος Μακεδόνας φιλόσοφος, ο δάσκαλο του Μεγάλου Αλεξάνδρου και της Ανθρωπότητας Αριστοτέλης δυόμιση χιλιάδες χρόνια πριν.

Ο συνάνθρωπός μας στην υπηρεσία, στο γραφείο, στο εργοστάσιο, στο πανεπιστήμιο για όλους εμάς που είμαστε οικονομικά ενεργοί, όπως και ο συνάνθρωπός μας στο ορφανοτροφείο, στο γηροκομείο και στη φυλακή βασανίζεται κάθε λεπτό, κάθε ώρα κάθε μερόνυχτο από το αίσθημα της έλλειψης ΕΛΠΙΔΑΣ..

Εάν σκύψουμε προσεκτικά εσείς και εγώ, βαθιά μέσα στα φυλλοκάρδια του απέραντου Ελληνικού μας υποσυνείδητου, στα αρχέτυπα της ανθρώπινης ομαδικής συμπεριφοράς που χάνουν τις καταβολές τους στην ιστορία Πελασγών, Δωριέων και Αχαιών, θα ανακαλύψουμε ότι υπάρχουν ΟΛΑ τα απαραίτητα στοιχεία της σωτηρίας μας από την αρνητική όψη της σύγχρονης αυτής ψυχοκοινωνικής και πολιτισμικής ασθένειας που λέγεται έλλειψη ΕΛΠΙΔΑΣ!..

Εκεί βαθιά στην ψυχή της Ελλάδας μας υπήρχε και υπάρχει η δημιουργικότητα της ελληνικής ψυχοσύνθεσης. Υπάρχει το εσώτερο μήνυμα της ΕΛΠΙΔΑΣ με την οποία μεγαλώσαμε και γαλουχηθήκαμε, υπάρχουν «φιλότιμο», «κυμπαριλίκι» και «μπέσα».

Μέσα στη γιορτινή ατμόσφαιρα θα λειτουργήσει και φέτος η αντίφαση της χαρούμενης επιφάνειας που, δυστυχώς, δεν μπορεί να καλύψει το εσώτερο δράμα εκατοντάδων χιλιάδων μοναχικών συμπολιτών μας, οι οποίοι όπως γίνεται στην υπόλοιπη Ευρώπη και την Αμερική τώρα πιά και στην Ελλάδα κάποιοι, με αυξανόμενους ρυθμούς μετά την πανδημία, θα προσπαθήσουν να θέσουν τέρμα στο συναίσθημα της απελπισίας μέσα από την πράξη της αυτοχειρίας…

Χριστούγεννα, Πρωτόγεννα, ΠΡΩΤΗ γιορτή του Χρόνου!…

Οι σύγχρονες τάσεις της ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΪΗΣΗΣ και της εμπορευματοποιημένης αντίληψης για τις ανθρώπινες σχέσεις, οι εμμονές στη συσσώρευση πλούτου και δύναμης εντάσσονται στην εσκεμμένα καλλιεργούμενη ψευδαίσθηση από τους οπαδούς της άκρατης, βάρβαρης και ανελέητης φιλελεύθερης οικονομίας ότι ο ΠΛΟΥΤΟΣ φέρνει την ΕΥΤΥΧΙΑ…

Με λεφτά μπορείς να αγοράσεις πολλά πράγματα, αλλά σίγουρα όχι αγάπη!..

Τώρα πια αναμφίβολα οι Έλληνες ξυπνάμε από το ψεύτικο όνειρο που μας σέρβιραν διαβεβαιώνοντάς μας ότι ΌΛΟΙ μπορούμε να συμμετέχουμε στο παιχνίδι του πλούτου καθώς βλέπουμε ουρές στα δωρεάν συσσίτια και ανεργία που μας γυρνούν 50 χρόνια πίσω αναρωτιόμαστε όλοι εμείς τι μπορούμε να προσφέρουμε στους συμπατριώτες μας και την οικουμένη;

Μπορούμε να διδάξουμε στην οικουμένη της ΜΟΝΑΞΙΑΣ το γεφύρωμά της, μπορούμε να ξαναγίνουμε συγκάτοικοι, συνοδοιπόροι, συμπολίτες, συμπάσχοντες και συγχαίροντες συνάνθρωποι στο ταξίδι της ζωής….

Το ερχόμενο Σαββατοκύριακο, Χριστούγεννα του 2022 πέρα από εδέσματα, τα δώρα και τα πάρτι ας βιώσουμε το εσώτερο μήνυμα της ΕΛΠΙΔΑΣ που φέρνει δυναμικά στο προσκήνιο η συμβολική ΓΕΝΝΗΣΗ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού….

Ας φέρουμε φέτος Χριστούγεννα του 2022, αυτήν τη δύσκολη για όλη την Ανθρωπότητα χρονιά, στο συνειδητό ατομικό και συλλογικό μας επίπεδο την ΕΛΠΙΔΑ που φέρνει η γέννηση του Ιησού αφήνοντας τους σύγχρονους «Σκρουτζ» στη μοναξιά του πλούτου τους, όπως τους πλούσιους και «επιτυχημένους» του Χόλυγουντ που «νοικιάζουν» φίλους για να διαχειριστούν τη Μοναξιά τους…

Φίλες και φίλοι αναγνώστες σας εύχομαι «Καλά Χριστούγεννα!..»

----------------------------------

*O Γιώργος Πιπερόπουλος, Διδάκτωρ Κοινωνιολογίας - Ψυχολογίας, είναι Επίτιμος Καθηγητής Μάνατζμεντ και Μάρκετινγκ στο Βρετανικό Πανεπιστήμιο Durham, Συνταξιούχος Καθηγητής Μάνατζμεντ, Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων και πρώην Πρόεδρος του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου