Articles by "Αρθρογραφία"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αρθρογραφία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Η «κρίση» ως γενική αλλά και συγκεκριμένη έννοια περιγράφεται με μια ποικιλία ορισμών όπως:

- η διανοητική ενέργεια που προσδιορίζει τις σχέσεις ανάμεσα σε έννοιες, συγκρίνοντας και ξεχωρίζοντας τις διαφορές,

- ως αξιολόγηση πράξεων ή καταστάσεων,

- ως διατύπωση έγκυρης και εμπεριστατωμένης γνώμης για κάτι,

- ως διανοητική διαύγεια ή ορθοφροσύνη και, τελικά,

- ως περίοδος ανωμαλίας με δυσχέρειες και κινδύνους που αφορά σε οποιαδήποτε δραματική αλλαγή και επιδείνωση σε δεδομένες καταστάσεις.

Ο τελευταίος ορισμός της έννοιας της «κρίσης» είναι αυτός που αφορά στον σημερινό προβληματισμό μου για Ιδιωτικές & Δημόσιες Επιχειρήσεις & Οργανισμούς και για Κράτη.

Οι κρίσεις μπορεί να προκληθούν από φυσικά αίτια ή θεομηνίες, μπορεί να οφείλονται σε ανθρώπινα λάθη και παραλείψεις ή ακόμη και σε εγκληματικές ενέργειες μεμονωμένων ατόμων ή επιχειρήσεων και οργανισμών.

Τα στελέχη Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων Κρατικών Δομών όπως και Δημοσίων και Ιδιωτικών Επιχειρήσεων και Οργανισμών ενδέχεται να βρεθούν αντιμέτωπα με μία «κρίση» που προκύπτει εντελώς αναπάντεχα ή με ένα πρόβλημα που δεν του δίνουμε στα αρχικά του στάδια την πρέπουσα σημασία και στη συνέχεια εξελίσσεται με γοργό (και σε μερικές περιπτώσεις με ραγδαίο) ρυθμό σε «κρίση» που απαιτεί άμεση, ορθή και αποτελεσματική διαχείριση.

Ιστορικά δεδομένα και πληθώρα παραδειγμάτων αναδεικνύουν ως έμπρακτη αλήθεια ότι και στην περίπτωση των κρίσεων και της διαχείρισής τους ισχύει το Ιπποκρατικό ρητό, που αξιολογεί την «πρόληψη ως κατά πολύ σημαντικότερη προσέγγιση από τη θεραπεία» (αυτό περιγράφει το αγγλοσαξονικό ρητό που θέλει «μια ουγκιά πρόληψης να αξίζει όσο ένα λίτρο θεραπείας».

Καλό είναι, με άλλα λόγια, να διαχειριζόμαστε έγκαιρα και έγκυρα προβλήματα και μαζί προβληματικές καταστάσεις πριν εξελιχθούν σε κρίσεις εφόσον μπορούμε αλλά αυτό δεν είναι πάντοτε εφικτό όσο και αν είναι επιθυμητό. Το επόμενο στάδιο είναι να έχουμε έτοιμο ένα σχέδιο και μαζί ένα «εγχειρίδιο διαχείρισης κρίσεων», (αυτό που διεθνώς είναι γνωστό ως «crisismanagementmanual») και να έχουμε εκπαιδεύσει επαρκώς τον Αρχηγό και την ομάδα των ατόμων που θα την διαχειριστεί, εάν και όποτε αυτή εκδηλωθεί.

Θεωρητικά και εμπειρικά δεδομένα μας βοηθούν να δημιουργήσουμε έναν χρήσιμο «χάρτη ροής ενεργειών» που περιλαμβάνει δέκα βασικές δραστηριότητες, οι οποίες μπορεί να χρησιμοποιηθούν ως σημεία αναφοράς στη διαχείριση κρίσεων από στελέχη Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων.

Εδώ θέλω να επισημάνω ότι στην αντιμετώπιση οποιασδήποτε κρίσεως και στην κατάρτιση οποιουδήποτε προγράμματος διαχείρισης κρίσεων χρειάζεται να ξεκινήσουμε από το θεμελιακό ερώτημα που θα πρέπει να αποτελεί και διαρκή πρόκληση «τι θα πρέπει να κάνουμε εάν…».

Από τη στιγμή, φυσικά, που αρχίζουμε να δίνουμε απαντήσεις στο συγκεκριμένο ερώτημα ξεκινάμε και την δόμηση και μαζί την καταγραφή σε ένα εγχειρίδιο του δικού μας προγράμματος διαχείρισης οποιασδήποτε κρίσης.

Ο Χάρτης Ροής Ενεργειών που παραθέτω συνιστά ένα Διεθνώς αποδεκτό περίγραμμα των σημαντικότερων ενεργειών στη διαχείριση κρίσεων:

– Δημιουργία & συνεχής εκπαίδευση ειδικής ομάδας διαχείρισης κρίσης

– Έλεγχος & διαχείριση ροής πληροφοριών

– Παροχή πληροφοριών – εσωτερικοί & εξωτερικοί αποδέκτες

– Σεβασμός κανόνων κοινωνικής/εταιρικής ευθύνης

– Προβολή κύρους της Επιχείρησης, του Οργανισμού ή της Κρατικής Δομής

– Συνεχής παροχή πληροφοριών στα ΜΜΕ και κάθε ενδιαφερόμενο

– Έκφραση λύπης για γεγονότα, συμβάντα και εξελισσόμενες καταστάσεις

– Διασφάλιση ακρίβειας παρεχόμενων πληροφοριών προς όλα τα ακροατήρια

– Προβολή ευαισθησίας (στο πλαίσιο γενικών Αρχών Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης)

– Καταγραφή εμπειριών για εκπαιδευτικούς λόγους (τα παθήματα - μαθήματα)



Δυο διεθνώς γνωστά παραδείγματα ορθής & λανθασμένης διαχείρισης κρίσης

Παραθέτω περιληπτικά δύο πρόσφατα παραδείγματα ορθής (επιτυχημένης)και λανθασμένης (αποτυχημένης) διαχείρισης κρίσης που αφορούν σε δύο διεθνώς γνωστούς κολοσσούς καταναλωτικών αγαθών.

Επιλέγω να μην εκφράσω την προσωπική μου αξιολόγηση για την μέχρι τώρα διαχείριση της πανδημίας covid-19 (απορρίπτω συστηματικά τις Κομματικές παρωπίδες) αλλά το αποφεύγω επειδή ο τελικός ισολογισμός «κερδών και ζημιών» θα αργήσει να γίνει γνωστός, ούτε και για το θέμα της παιδεραστίας εφόσον βρίσκεται πλέον στα χέρια της Δικαιοσύνης!..

ΕΠΙΤΥΧΙΑ -SAMSUNG- GalaxyNote 7: Το 2016, η Κορεατική εταιρεία ηλεκτρονικών ειδών Samsung αντιμετώπισε κρίση όταν μερικά κινητά τηλέφωνα τύπου GalaxyNote 7 εξερράγησαν λόγω προβλήματος στη μπαταρία. Οι πωλήσεις μειώθηκαν άμεσα στις διεθνείς αγορές καθώς οι αεροπορικές εταιρείες απαγόρευαν στους επιβάτες να εισέρχονται στα αεροσκάφη με τέτοια κινητά.

Η Samsung αντέδρασε ΑΜΕΣΑ, ανέλαβε την ευθύνη, παραδέχθηκε ότι δεν γνώριζε τα αίτια των εκρήξεων και δεσμεύτηκε να εντοπίσει και να προσδιορίσει το πρόβλημα. Άμεσα 700 μηχανικοί «έπεσαν με τα μούτρα στη δουλειά». Όταν εντοπίστηκε το πρόβλημα, η εταιρεία κοινοποίησε το ζήτημα με σαφήνεια και εισήγαγε χαρακτηριστικά διασφάλισης ποιότητας και ασφάλειας.

Ταυτόχρονα η Samsung ξεκίνησε μια διεθνή καμπάνια με στόχο τη σύνδεση της εικόνας της επωνυμίας της με την αξιοπιστία των προϊόντων της και επίσης εισήγαγε πολιτικές βελτίωσης της εταιρικής της κουλτούρας. Το επόμενο έτος, η εταιρική αξία της Samsung αυξήθηκε κατά 9%, και το επόμενο μοντέλο κινητών τηλεφώνων Galaxy S8 απέδωσε ρεκόρ κερδών!.

ΑΠΟΤΥΧΙΑ –TAKATA  AutoAirbags - Η διεθνώς γνωστή Ιαπωνική εταιρεία κατασκευής ανταλλακτικών αυτοκινήτων Takata παρήγαγε αερόσακους αυτοκινήτου επί σειρά ετών έως ότου κάποιοι αερόσακοι εξερράγησαν προκαλώντας τουλάχιστον 14 θανάτους. Οι διάφορες Κυβερνήσεις υπολόγισαν ότι περίπου 70 εκατομμύρια αερόσακοι της Takata είχαν τοποθετηθεί σε διάφορα αυτοκίνητα μέχρι το 2017.

Μελέτες επικεντρωμένες στο πρόβλημα διαπίστωσαν ελαττώματα σχεδιασμού και μηχανικής. Προτού καταστεί σαφής η έκταση του προβλήματος, η Takata διαχειρίστηκε την κρίση με αμηχανία και σαφή πρόθεση να αποφύγει τη δίωξη.

Ειδική έκθεση της Αμερικανικής Γερουσίας διαπίστωσε ότι η εταιρεία «έπαιξε» με τα δεδομένα των δοκιμών και δεν αντιμετώπισε επαρκώς τα ζητήματα ασφάλειας. Η συγκεκριμένη έκθεση κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η κουλτούρα ασφάλειας της εταιρείας είχε πολύ σοβαρά κενά που δεν φρόντισε να καλύψει. Η Takata τελικά χρεοκόπησε με εκτιμώμενες υποχρεώσεις ύψους 15 δισεκατομμυρίων δολαρίων για ανάκληση και άλλα έξοδα.


Επιμύθιον

Κλείνω με τη λαϊκή φράση που περιγράφει εύστοχα τη διαχείριση κρίσεων τονίζοντας «αν δεν πάθεις δεν θα μάθεις…».

Όμως, όσο χρήσιμη και αν ήταν και παραμένει η συγκεκριμένη φράση, θα προσθέσω ένα απόφθεγμα το οποίο πιστώνεται στην ιστορική παρακαταθήκη του Γερμανού Ηγέτη Otto von Bismarck και ως πανεπιστημιακός δάσκαλος κρίνω σκόπιμο, όσο «άκομψο» και αν ακούγεται, να γνωρίζουμε:

«Όλοι λένε ότι αν δεν πάθεις δεν θα… μάθεις. Προσωπικά προτιμώ να μαθαίνω από τα παθήματα των… άλλων!»

Από κάθε μικρή ή μεγάλη κρίση που θα διαχειριστούμε μπορούμε να μάθουμε κάποια πράγματα, να εντοπίσουμε τα δυνατά και αδύνατα σημεία του σχεδίου μας, τις διαφορές στην εκδήλωση συμπεριφοράς των μελών της ομάδας διαχείρισης κρίσεων, την ενσάρκωση των ρόλων που είχαν εκπαιδευτεί να διαδραματίσουν εάν και όταν κάτι απρόοπτο προκύψει.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Έλενα Ακρίτα γράφει για εκείνους που προασπίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα του κάθε κρατούμενου Κουφοντίνα. Γιατί ο νόμος οφείλει να είναι ανώτερος από τον παραβάτη του.

Οι πολίτες που ζητούν την εφαρμογή του νόμου 4760/2020 για τον κρατούμενο απεργό Κουφοντίνα, δεν είναι τρομοκράτες. Οι πολίτες που ζητούν την εφαρμογή του νόμου, είναι δημοκράτες.

Η διαφορά των δημοκρατών από τους "δημοκράτες", κρίνεται σήμερα, τώρα. Είναι η διαφορά της ζούγκλας από την κοινότητα. Είναι η διαφορά του διαφωτισμού της προόδου από τον "ροβεσπιερισμό" της καρμανιόλας.

Πάμε λοιπόν μια τελευταία, λίγο πριν πεθάνει:

✔ «Είστε με τον Κουφοντίνα»;

Δεν είμαστε με τον Κουφοντίνα. Είμαστε με τα ανθρώπινα δικαιώματα του κάθε κρατούμενου Κουφοντίνα.

✔ »Αυτός δεν σεβάστηκε εμάς, γιατί εμείς να σεβαστούμε εκείνον»

Γιατί ο νόμος οφείλει να είναι ανώτερος από τον παραβάτη του. Το "οφθαλμός αντί οφθαλμού" δεν περιλαμβάνεται στον ποινικό μας κώδικα.

✔ «Ο Κουφοντινας πρέπει να τιμωρηθει γιατί έχει κάνει έντεκα φόνους».

Ο Κουφοντίνας έχει ήδη τιμωρηθεί για τους έντεκα φόνους. Καταδικαστηκε σε έντεκα φορές ισόβια συν 25 χρόνια κάθειρξη. Στη φυλακή θα πέθαινε - αν πέθαινε από φυσικό θάνατο κι όχι από την απεργία πείνας και δίψας.

✔ «Ο κρατούμενος δεν έδειξε μεταμέλεια και δεν ζήτησε συγγνώμη».

Αυτό δεν αποτελεί προϋπόθεση για την εφαρμογή του νόμου. Ό,τι ισχύει για τον μετανοούντα ισχύει και για τον αμετανόητο.

✔ «Όσα λέτε ισχύουν και για τους Χρυσαυγίτες κρατούμενους»;

Ναι, όσα λέμε ισχύουν και για τους Χρυσαυγίτες κρατούμενους. Όλοι οι κρατούμενοι είναι ίσοι απέναντι στον νόμο.

✔ «Τα ανθρώπινα δικαιώματα των κρατουμένων είνα ιερά και απαραβίαστα, ανεξάρτητα από το αδίκημα»;

Ναι.

✔ «Αν ήταν το δικό σας παιδί...»

Αν ήταν το δικό μας παιδί θα λέγαμε τα ίδια. Αν ήταν το δικό μας παιδί θα κάναμε τα ίδια. Αν ήταν το δικό μας παιδί θα του διδάσκαμε τα ίδια.

Συμπεράσματα λοιπόν, λίγο πριν πεθάνει.

Η κυβερνηση δεν δίνει δεκάρα για το επιχειρημα "θα έχετε τον πρώτο νεκρό απεργό πείνας στην Ελλάδα". Αντίθετα θα εξαργυρώσει τον αυταρχισμό της με απείρως περισσότερες ακροδεξιές ψήφους.

Οι μετριοπαθείς συντηρητικοί και οι κεντροδεξιοί δεν μοιάζουν να αντιδρούν, ακόμα κι αν διαφωνούν με τη στάση της κυβέρνησης. Ας ελπίσουμε ότι θα τον κάνουν πριν είναι αργά για το δημοκρατικό πολίτευμα.

ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, Μέρα25 και ΚΙΝΑΛ τάσσονται υπέρ της εφαρμογής του νόμου 4670/2020 για τον κρατούμενο Κουφοντίνα. ΝΔ και Ελληνική Λύση τάσσονται κατά. Τα συμπεράσματα δικά μας.

Υπάρχουν άνθρωποι που φανερά ή ενδόμυχα φαντασιώνονται κρεμάλες στο Σύνταγμα, λιντσαρίσματα, δημόσιες διαπομπεύσεις, Νόμο 4000, χημικούς ευνουχισμούς, άγραφους νόμους, το "δίκαιο της φυλακης" [sic].

Ας μην είμαστε εμείς αυτοί. Κι ούτε να γίνουμε ποτέ.

Ούτε λίγο πριν πεθάνει. Ούτε μετά.


πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Πηγαίνετε τώρα Ούρσουλα. Απλά πηγαίνετε τώρα

του Μartin Jay, Reseau International, 25-2-21 
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής πρέπει να είναι ένας αποτυχημένος πολιτικός που θα θαμπωθεί από τους σωματοφύλακες, τις αυτοκινητοπομπές και τις φωτογραφικές εμφανίσεις με παγκόσμιους ηγέτες, αλλά δεν θα πάρει πραγματικά το ηγετικό προβάδισμα..

Όταν η Ούρσουλα φον ντερ Λάϊεν έγινε πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής τον Δεκέμβριο του 2019, πολλοί δημοσιογράφοι σημείωσαν με βιτριόλι για το πώς, μια τόσο αλαφρού βάρους Γερμανίδα πολιτικός θα μπορούσε να αναλάβει την κορυφαία θέση στις Βρυξέλλες. Πραγματικά δεν είχε να παρουσιάσει παραδείγματα επιτυχίας σε προηγούμενες υπουργικές θέσεις στη Γερμανία και πολλοί Γερμανοί όταν άκουσαν για το διορισμό της αντέδρασαν απορώντας: «Μα ποια Ούρσουλα;».

Γεγονός είναι ότι, με εξαίρεση τον Ζακ Ντελόρ,(Γάλλο πρώτο πρόεδρο της κομισιόν) οι πρόεδροι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής επιλέγονται παραδοσιακά με βάση το γεγονός ότι έχουν χαμηλές επιδόσεις – έτσι ώστε οι πραγματικές δυνάμεις πίσω από το θρόνο (Γάλλοι και Γερμανοί ηγέτες) να μπορούν να τους χειραγωγήσουν κατά βούληση και να τους χρησιμοποιήσουν σαν στόκο στα δάκτυλά τους. Υπάρχει επίσης ένα άλλο επιχείρημα ότι στις Βρυξέλλες, όπου τα θεσμικά όργανα της ΕΕ διοικούνται από υπερήλικους μασόνους, η επιλογή ενός καθυστερημένου πολιτικού στο τέλος της σταδιοδρομίας του έχει πραγματικά να κάνει με την παρηγοριά αυτών των γερόντων, τους οποίους το σύστημα διαβεβαιώνει :«δεν βλέπετε ούτε ακούτε τίποτα, ποτέ».

Και έτσι, εξ ορισμού, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής πρέπει να είναι ένας αποτυχημένος πολιτικός που θα θαμπωθεί από τους σωματοφύλακες, τις αυτοκινητοπομπές και τις φωτογραφικές εμφανίσεις με παγκόσμιους ηγέτες, αλλά δεν θα πάρει πραγματικά τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Από αυτή την άποψη, με τους δικούς τους άγραφους κανόνες, η «Φοντενλά» όπως είναι γνωστή σε ορισμένους κακόγλωσσους στις Βρυξέλλες, είναι μια απολύτως τέλεια πρόεδρος της Επιτροπής καθώς ανακατεύεται παντού - και το που είναι και γερμανίδα της δίνει ένα φωτοστέφανο -καθώς το καλύτερα κρυμμένο μυστικό στις Βρυξέλλες είναι ότι η προηγούμενη ανησυχία στα τέλη της δεκαετίας του 1990 πως η ΕΕ ήταν ένα εγχείρημα του γάλλο-γερμανικού άξονα, έχει πλέον στραφεί σε μόνη τη Γερμανία, που πραγματικά διευθύνει ολόκληρη την παράσταση.

Ωστόσο, η Ούρσουλα βρίσκεται επίσης στο αποκορύφωμα μιας κρίσης που πολλοί από τους λειτουργούς της ΕΕ ανησυχούν ότι θα μπορούσε να επιδεινώνεται σταθερά τους επόμενους μήνες και να θέσει σε κίνηση μια διαδικασία με την οποία η ΕΕ λίγο- λίγο θα καταρρέει, για να πέσει τελικά επάνω σπαθί της.

Η Ούρσουλα Φον Ντερ Λάϊεν είχε φτιάξει από μόνη της ένα μνημειώδες γεύμα σκύλου με το Brexit, επιτρέποντας στον εαυτό της, στον διαπραγματευτή της και στους υπερήλικες φεντεραλιστές στις Βρυξέλλες να απολαύσουν μιαν ρατσιστική, διεστραμμένη και απατηλή εκστρατεία, προβάλλοντας την Βρετανία ως νέον εχθρό που πρέπει να πάρει ένα μάθημα. Της βγήκε ανάποδα παταγωδώς και ακόμη και οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές της το παραδέχονται ως μια σημαντική γκάφα, η οποία στην πραγματικότητα προάγει την υπόθεση άλλων κρατών μελών της ΕΕ που μπορεί στο παρελθόν απλώς να σκέφτονταν να εγκαταλείψουν το σύστημα, αλλά τώρα είναι ακόμα πιο κοντά στο να το θεωρούν την αποχώρηση από την ΕΕ ως μια πραγματική εναλλακτική πορεία.

Αλλά αυτά δεν εξαντλούν τον απολογισμό της σε αποτυχίες. Στην πραγματικότητα, η Ούρσουλα θεωρείται από πολλούς παρατηρητές της ΕΕ ως πραγματική απειλή για τη βιωσιμότητα της ΕΕ, λόγω της θεαματικής κακοδιαχείρισης του σχεδίου για τον κορωνοϊό. Με τα εμβόλια.

Κάποιοι θα μπορούσαν να υποστηρίξουν ότι θέλει να προωθήσει ένα σχέδιο εμβολιασμού της ΕΕ, το οποίο από μόνο του ήταν κακοσχεδιασμένο και αποτελούσε ένα λεπτά συγκαλυμμένο τέχνασμα για να ενισχύσει την αξιοπιστία του οργανισμού, μετά από την ιστορική πτώση της σημασίας του μετά το Brexit. Πράγματι, πολλά κράτη μέλη ήταν ήδη συνειδητοποιημένα και παρήγγειλαν τα αποθέματα εμβολίων τους και πραγματικά δεν χρειαζόταν να επιβραδυνθούν από ένα μισοψημένο σχέδιο, το οποίο ήταν μια σειρά από γκάφες και κακές αποφάσεις από την αρχή.

Αλλά τώρα η ΕΕ και η Ούρσουλα βρίσκονται σε κατάσταση πανικού. Η Βρετανία, παραγγέλλοντας προληπτικά αποθέματα εμβολίων, ανεξάρτητα από τις ιδιοτροπίες της ΕΕ και τις γκάφες των ευρωκρατών, επιτάχυνε την προμήθεια των εμβολίων και θα έχει εμβολιάσει όλον τον πληθυσμό μέχρι το τέλος του καλοκαιριού, σύμφωνα με ορισμένες ανακοινώσεις .

Στις αρχές Φεβρουαρίου, η καταστροφή των εσφαλμένων αποφάσεων πολιτικής άλλαξε ταχύτητα όταν η Ούρσουλα έκανε όπισθεν στην απόφαση της Επιτροπής να προσπαθήσει να εμποδίσει τις «εξαγωγές» του εμβολίου στη Βρετανία μέσω της Βόρειας Ιρλανδίας. Αλλά υπήρχαν πιο ξεκαρδιστικές στιγμές όταν ήρθαν γρήγορα νέα για μιαν έκρηξη οργής, με έναυσμα ορισμένων βουλευτών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, όταν αποκαλύφθηκε ότι ο γηραλέος αρμόδιος της εξωτερικής πολιτικής της Επιτροπής, ο Ζοζέ Μπορέλ –ένας άνθρωπος που κυριολεκτικά κάνει μια στοίβα καρέκλες να φαίνεται συναρπαστική– πήγε στη Ρωσία γονατιστός για να ζητήσει από τον Πούτιν εμβόλια, ενώ ταυτόχρονα επέπληττε τη Μόσχα για τα ανθρώπινα δικαιώματα (του Ναβάλνι). Προσπαθήστε να μην ξεκαρδιστείτε.. Ο Μπορέλ πάντως τα κατάφερε να το ξεπεράσει.

Σε αντίθεση με το πρόγραμμα εμβολίων τη Βρετανίας, που προβλέπει ολοκλήρωση μέχρι το μέσο του καλοκαιριού, της ΕΕ το πρόγραμμα θα έχει μόλις ξεκινήσει, κάτι που πραγματικά είναι ο λόγος του πανικού που βλέπουμε τώρα –και θα βλέπουμε όλο και περισσότερο στη βελγική πρωτεύουσα.

Πώς τα θαλάσσωσε έτσι η ΕΕ; Και πώς γνωρίζει ο γράφων, ο οποίος εργάστηκε στις Βρυξέλλες για 11 χρόνια, ότι υπάρχει πραγματικός πανικός εντός της ΕΕ;

Όταν η ΕΕ αρχίζει πραγματικά να πανικοβάλλεται, στρέφεται στον παλαιότερο και πιο αγαπητό φίλο της, τον εύπλαστο, πιστό και πλήρως υποταγμένο θεσμό που έχει στη διάθεσή της, έτοιμο και να περιμένει να υπηρετήσει τον κύριό του: τον Τύπο.

Η Ούρσουλα δεν έχασε χρόνο οργανώνοντας μια συνέντευξη με τη Le Monde εξηγώντας την κατάσταση και πώς δεν πρέπει να κριθεί η ίδια μέχρι να λήξει η θητεία της, το 2024. Χαρακτηριστική κύρια απάντηση της ΕΕ. «Δεν είμαστε δημοκρατία και έχω άλλα 4 χρόνια πριν αντιμετωπίσω οποιαδήποτε εξονυχιστική έρευνα, οπότε επιτρέψτε μου να πάρω το μισθό του ροκ σταρ και να απολαύσω τον τρόπο ζωής που φέρνει η δουλειά», αυτό πραγματικά ήταν το μήνυμα. Το άρθρο φυσικά ήταν ένα μήνυμα προς τον Εμμανουέλ Μακρόν, ο οποίος κυριολεκτικά τραβάει τα μαλλιά του με μια δική του πολιτική κρίση. Δεν μπορεί πλέον να βασίζεται στην ίδια την ΕΕ για να ενισχύσει το προφίλ του, όταν το θεσμικό όργανο μοιάζει όλο και περισσότερο με έναν ξινισμένο ηττημένο κάθε μέρα, θάβοντας τον εαυτό του στην ανικανότητα, στην δωροδοκία, σε φαύλα ακροβατικά δημοσίων σχέσεων και σε σκάνδαλα.

Η καθυστέρηση στα εμβόλια κοστίζει ακριβά τη δημοτικότητα της Γαλλίας και του Μακρόν. Μια πρόσφατη δειγματοληψία δημοτικότητας έδειξε ότι η δεξιά νέμεσή του, η Mαρίν Λε Πεν ήταν ίσα-ίσα με τον κεντρώο βρεγμένο Πρόεδρο. Όταν περισσότεροι Γάλλοι πολίτες βλέπουν τα βρώμικα τεχνάσματα της ΕΕ εναντίον της Βρετανίας και αρχίζουν να βλέπουν το σχέδιο στις Βρυξέλλες ως αποτυχημένο, βυθισμένο στη διαφθορά και υπό την ηγεσία μιας προέδρου της Επιτροπής που εμφανίζεται χαμένη στη σκηνή της διεθνούς πολιτικής, αυτό θα σημαίνει μόνο ένα πράγμα στη γαλλική ψηφοφορία. Περισσότερες ψήφους για την ακροδεξιά. Και το ξέρει.

Η Ούρσουλα γνωρίζει ότι οι επικριτές της στις Βρυξέλλες και από ηγέτες χωρών της ΕΕ που την έβλεπαν ως υπερβολικά άπειρη και χωρίς όραμα, πιστεύουν ότι βαδίζει σε τεντωμένο σχοινί. Τις επόμενες εβδομάδες θα υπάρξει μεγαλύτερη πίεση πάνω της καθώς τα μεγάλα κανόνια στο έργο όπως ο Μακρόν, θα δυσκολευτούν να αγνοήσουν το προφανές: Ότι αυτή όχι μόνο είναι μέρος της τρέχουσας κρίσης, αλλά η παραμονή της στη προεδρία και η προσφυγή της σε ρηχά ακροβατικά δημοσίων σχέσεων τροφοδοτούν μια φρενίτιδα σε ολόκληρη την ήπειρο, η οποία όχι μόνο θα διογκωθεί στις τάξεις της ακροδεξιάς στη Γαλλία αλλά και σε ορισμένα άλλα κράτη μέλη της ΕΕ.

Είναι προφανές τι πρέπει να κάνει η ΕΕ. Ή τουλάχιστον προφανές σε όποιον εργάζεται στην κυβέρνηση σε εθνικό επίπεδο. Εάν αυτό συνέβαινε στην Βρετανία, στη Γαλλία ή στη Γερμανία, το κόμμα που την υποστήριξε ως ηγέτη θα ζητούσε την παραίτησή της για να διατηρήσει αλώβητο το κύρος της οργάνωσης. Μια παραίτηση προκαλεί αντιπερισπασμό για τα μέσα ενημέρωσης και δείχνει στους πιστούς του κόμματος, στα μέσα ενημέρωσης και στους επικριτές του ότι το συνολικό έργο δεν είναι μόνο σοβαρό, αλλά και σε επαφή με τις ανάγκες και τις ανησυχίες του εκλογικού σώματος.

Ωστόσο, το μοντέλο της ΕΕ δεν σκέφτεται ούτε λειτουργεί έτσι. Η ίδια η ΕΕ στις Βρυξέλλες είναι ένα μοντέλο που βασίζεται στη συναίνεση, που υποστηρίζεται από κράτη μέλη που καταπίνουν την ιδέα ότι ένα μη δημοκρατικό θηρίο στη βελγική πρωτεύουσα μπορεί να είναι επωφελές για ένα «δημοκρατικό» θηρίο σε εθνικό επίπεδο.

Η τελευταία φορά που παραιτήθηκε ένας πρόεδρος της Επιτροπής της ΕΕ ήταν το 1999, όταν, στην πραγματικότητα, ολόκληρη η ίδια η επιτροπή αποτελούμενη από 20 «επιτρόπους» ενεπλάκη σε δωροδοκία, η οποία συχνά μνημονεύεται για τον οδοντίατρο της Edith Cresson που προσήγαγε μια χοντρή σύμβαση της ΕΕ για τίποτα σχετικό με σφραγίσματα και σιδεράκια.

Ο Jacques Santer χαμήλωσε το κεφάλι του σε μια συνέντευξη Τύπου και κλαψούρισε με την περίεργη λουξεμβουργιανή προφορά του "Λυπάμαι".

Η Ούρσουλα πρέπει να κάνει το ίδιο για να σώσει το σχέδιο της ΕΕ, να αποκαταστήσει γρήγορα την εμπιστοσύνη και να εκτρέψει αυτό το υπερωκεάνιο από την πορεία σύγκρουσης με το παγόβουνο, από την οποία δεν θα γλυτώσει. Αυτό θα συμβεί μόνο εάν τα κράτη μέλη αναλάβουν την πρωτοβουλία και της σηματοδοτήσουν ότι αυτό πρέπει να γίνει. Παρακολουθήστε πολύ προσεκτικά πώς η Μέρκελ και ο Μακρόν στέκονται δίπλα της. Ή και όχι.

Μα ποια Ούρσουλα;

[O Martin Jay είναι Βρετανός δημοσιογράφος με έδρα το Μαρόκο, ανταποκριτής της Dayly Mail από όπoυ εκάλυψε την Αραβική Άνοιξη για το CNN και την Euro News. Προηγουμένως, με έδρα την Βηρυτό εργάστηκε για διεθνή ΜΜΕ, όπως τα BBC, Al Jazeera, RT, DW και Sunday Times]


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Ελλάδα έχει καταδικαστεί στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για την ανεπαρκή προστασία των περιοχών Natura∙ κι αυτό είναι γεγονός. Μετά από αυτό, θα περίμενε κανείς η χώρα μας να συμμορφωθεί στις επιταγές της ΕΕ και η κυβέρνηση να δείξει έμπρακτα ότι πήρε το μήνυμα αναφορικά με τα θέματα της διατήρησης της βιοποικιλότητας.

Αντί αυτού τι βλέπουμε; Μια απαράδεκτη καθυστέρηση σε ό,τι αφορά στη σύνταξη των Ειδικών Περιβαλλοντικών Μελετών (ΕΠΜ) των περιοχών Natura και την έκδοση των Προεδρικών Διαταγμάτων, και ταυτόχρονα διαβάζουμε ότι στο νομοσχέδιο για τις δημόσιες συμβάσεις, που συζητιέται στα όργανα της Βουλής, να προτείνεται η εκχώρηση του σχεδιασμού των Προστατευόμενων Περιοχών από το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας στο Υπουργείο Ανάπτυξης στο όνομα του δημοσίου συμφέροντος!

Γιατί το κάνουν αυτό; ίσως για να προλάβουν τις ΕΠΜ και να θεωρηθεί δεδομένο ότι πρέπει να συνταχθούν έτσι, που να συμπεριλάβουν τις απαιτήσεις και τις αντιλήψεις του Υπουργείου Ανάπτυξης. Προηγείται και αναβαθμίζεται δηλαδή η έννοια του δημοσίου συμφέροντος για τα όποια ιδιωτικά έργα και τις επενδύσεις και ταυτόχρονα υποβαθμίζεται η έννοια της διατήρησης της βιοποικιλότητας, η οποία δεν αποτελεί – εννοείται! - δημόσιο και εθνικό συμφέρον! Περνάνε έτσι το μήνυμα ότι κυρίαρχο ζήτημα, σήμερα και αύριο, δεν είναι η βιωσιμότητα και η αειφορία, αλλά η πάση θυσία ανάπτυξη των επενδύσεων και η ευημερία των αριθμών, χωρίς όρια και όρους, με την εμπορευματοποίηση της φύσης!

Πόσο αλήθεια συμβαδίζει αυτό με την Ευρωπαϊκή Πράσινη Συμφωνία, η οποία ρητά αναφέρεται στην υποβάθμιση του περιβάλλοντος και την αποκατάσταση της βιοποικιλότητας; Πόσο συμβαδίζει με τις, κατά καιρούς, προγραμματικές αναφορές της κυβέρνησης για την προστασία της φύσης;

Λαμία, 26/2/2021

Στέφανος Σταμέλλος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Karine Bechet-Golovko , Comité Valmy, 23-2-21
Μετάφραση Μ.Στυλιανού

Αγκιστρωμένη μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρωσίας, η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται σε σύγχυση σε όλα τα μέτωπα. Ενώ ακολουθεί τυφλά τους Αμερικανούς στην πολιτική των κυρώσεων κατά της Ρωσίας, τώρα στην υπόθεση Nαβάλνι, προσπαθώντας να σώσουν την υπόληψή τους χωρίς να πείθουν, οι Ηνωμένες Πολιτείες υιοθετούν κυρώσεις επειδή η Ευρώπη αρνείται να σταματήσει την κατασκευή του αγωγού North Stream II, παρά τις πολυάριθμες αμερικανικές απειλές.

Ανυπόληπτη τόσο στην Ανατολή όσο και στη Δύση, η ΕΕ δεν αποτελεί πλέον παρά μια παρωδία της χαμένης εξουσίας που δεν απέκτησε ποτέ, αλλά πάντα φαντασιωνόταν.

Η ΕΕ έχει προχωρήσει στην πολιτική κυρώσεων κατά της Ρωσίας, ενώ το στρατηγικό συμφέρον των ευρωπαϊκών χωρών είναι αυτό της συνεργασίας μεταξύ όλων των χωρών της ηπείρου, όπως καταδεικνύει η κατασκευή του αγωγού North Stream II. Βρισκόμενη μεταξύ δύο πυρών, σε μια μάχη που δεν ελέγχει, αυτή η δομή φαίνεται να κινείται κατά την πνοή των ανέμων, από εδώ και εκεί, ανίκανη να κουμαντάρει την πορεία της.

Υποταγμένη στα ατλαντικά συμφέροντα, η ΕΕ παρασύρει τις χώρες μέλη, ορισμένες από τις οποίες βρίσκονται φανατικά επικεφαλής του αντιρωσικού αγώνα, ανεξάρτητα από το κόστος, ακόμη και εις βάρος της ανεξαρτησίας της Ευρώπης, την οποίο έχει προδώσει εδώ και καιρό.

Οι Ευρωπαίοι υπουργοί Εξωτερικών, προκειμένου να σώσουν την εικόνα ενός δυσαρεστημένου και γελοιοποιημένου Borrell, ( υπευθύνου εξωτερικών σχέσεων της Κομισιόν, λιθοβολούμενου για το αποτυχημένο πρόσφατο ταξίδι του στην Ρωσία) όπως και του θεσμού που εκπροσωπεί, οδηγήθηκαν να υιοθετήσουν την αρχή των αυστηρών πολιτικών κυρώσεων κατά της Ρωσίας, λόγω της ανυπακοής της, καθώς αρνήθηκε να απελευθερώσει τον Nαβάλνι, όπως το είχε απαιτήσει ο "ελεύθερος κόσμος" .

Η ΕΕ χρειάζεται εκδίκηση, τα κράτη μέλη δεν έχουν άλλη επιλογή, αλλά τα μέσα είναι αδύναμα: ένας κατάλογος τεσσάρων ονομάτων θα καταρτιστεί από τον Borrell, ο οποίος πρέπει έτσι να είναι σε θέση να ξεπλύνει την τιμή του, τελικά ό,τι έχει απομείνει από αυτήν. Όπως τον περασμένο Οκτώβριο, οι Ευρωπαίοι, ωθούμενοι από τους Αμερικανούς, είχαν ήδη επιβάλει προσωπικές κυρώσεις κατά των ρωσικών θεσμικών οργάνων, συμπεριλαμβανομένου του διευθυντή της FSB, δύο μελών της Προεδρικής Διοίκησης ή του Υπουργείου Αμύνης.

Χωρίς δίκη, χωρίς αποδείξεις, αλλά η Ρωσία κατηγορήθηκε για δηλητηρίαση του Ναβάλνι και τιμωρήθηκε. Τώρα η Ρωσία δεν έχει υποκύψει και δεν έχει απελευθερώσει τον Nαβάλνι, έτσι χωρίς περισσότερη νομική βάση οι κυρώσεις θα εγκριθούν και πάλι.

Στο τέλος, τίποτα δεν θα αλλάξει για τη Ρωσία. Οι υποστηρικτές του Nαβάλνι είναι εξαιρετικά απογοητευμένοι, αυτοί που είχαν ετοιμάσει έναν ωραίο κατάλογο προσκείμενων στον Πούτιν σαν στόχων των κυρώσεων.. 4 ονόματα και τίποτα άλλο. Μια καθαρά συμβολική χειρονομία, στα μέτρα της πραγματικής δύναμης της ΕΕ. Μιας αδύναμης και ντροπαλής δύναμης. Μιας τελετουργικής δύναμης, η οποία επιτρέπει την κατάθεση χρυσάνθεμων και την πραγματοποίηση όμορφων ομιλιών - γραμμένων αλλού. Όμως είναι αυτό πραγματικά μια δύναμη;

Και όταν η ΕΕ προσπαθεί να υπερασπιστεί τα στρατηγικά της συμφέροντα, απέναντι στους Αμερικανούς "εταίρους" της, όπως και με την κατασκευή του North Stream II, οι Ηνωμένες Πολιτείες υψώνουν την φωνή, υιοθετούν κυρώσεις, απειλούν και τιμωρούν. Κάνουν εκβιασμό: Εάν υποσχεθείτε να διατηρήσετε το πέρασμα του αγωγού μέσω της Ουκρανίας, διότι η Ουκρανία αποτελεί θεμελιώδες στοιχείο του αγώνα με τη Ρωσία, την Ουκρανία που κλέβει φυσικό αέριο στη διαδικασία, τότε ίσως θα σκεφτούμε να άρουμε τις κυρώσεις εναντίον σας. Στη συνέχεια, η Γερμανία προσπάθησε να πληρώσει λύτρα για να διαφύγει, αλλά χωρίς αποτέλεσμα, κυρώσεις:

«Η γερμανική κυβέρνηση προσέφερε στη διοίκηση Τραμπ οικονομική στήριξη ύψους έως και 1 δισεκατομμυρίου ευρώ (1,21εκατομμύρια δολάρια) σε μια προσπάθεια να αποτρέψει την Ουάσινγκτον από το να επιβάλει κυρώσεις στον αγωγό Nord Stream 2, σύμφωνα με έγγραφα που δημοσίευσε η μη κερδοσκοπική Περιβαλλοντική Δράση Γερμανίας (DUH) την Τρίτη».

Αλλά η ΕΕ έχει ξεχάσει ότι δεν είναι "εταίρος" των Ηνωμένων Πολιτειών, απλώς μια τοπική κατ' εξουσιοδότηση διοικητική δομή, προκειμένου να αναλάβει τον έλεγχο των ευρωπαϊκών χωρών και να τις αποκόψει από τη Ρωσία. Μια τοπική δύναμη με τάση παγκόσμια, πολύ επικίνδυνη για τον ατλαντικό κόσμο, η οποία μπορεί να αντέξει οικονομικά μόνο ένα κέντρο εξουσίας. Και, επιπλέον, δεν μπορεί να ανεχθεί κυρίαρχα κράτη.

Οι Ευρωπαίοι, υπό την αιγίδα της ΕΕ, βυθίζονται σε αδιέξοδο: εργαλειοποιημένοι στη δυτική πλευρά τους, τώρα περιφρονημένοι στην ανατολική πλευρά. Το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών δήλωσε ότι είναι πολύ απογοητευμένο από την ανακοίνωση νέων κυρώσεων. Όχι έκπληκτο, απογοητευμένο. Με άλλα λόγια η Ρωσία ανέμενε κυρώσεις, αλλά είχε μιαν αμυδρή ελπίδα για κάποιαν αντίδραση στις ευρωπαϊκές χώρες, αυτή η ελπίδα διαψεύστηκε.

Τι απομένει από τις ρώσο-ευρωπαϊκές σχέσεις; Είναι σαφές ότι, όσο η ΕΕ καθορίζει την εξωτερική πολιτική των ευρωπαϊκών χωρών, δεν αναμένεται βελτίωση.

Επειδή , η Ρωσία , από την πλευρά της, δεν έχει καμία πρόθεση να υποκύψει, όπως η Ευρώπη, στην ατλαντική εντολή και υπόσχεται ότι εάν συνεχιστεί η επιθετική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών απέναντί της, να περάσει σε μια ενεργό φάση περιορισμού της αμερικανικής πολιτικής.

Ταλαντευόμενη μεταξύ των δυνάμεων των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρωσίας, οι οποίες υπερασπίζονται τα δικά τους στρατηγικά συμφέροντα, η Ε Ε αφαίρεσε από τις ευρωπαϊκές χώρες την εθνική κυριαρχία τους, τις απέθεσε στα πόδια του Ατλαντισμού, τις κατέστησε ομήρους, για να αδειάσει τελικά την Ευρώπη από την ουσία της και την δύναμή της, μετατρέποντάς την σε μια θλιβερή μαριονέτα, που απεικονίζεται τέλεια από τα κατορθώματα του Borrell στη Ρωσία.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Zero Hedge, 23-2-21
Μετάφραση Μ.Στυλιανού

Σε μια αιφνιδιαστική ανατροπή στο σήριαλ Aλεξέϊ Ναβάλνι, και την ίδια μέρα που αναφερόταν ευρέως ότι ο Μπάιντεν ετοιμάζει κυρώσεις στη Ρωσία ως τιμωρία για την υποτιθέμενη δηλητηρίαση του με τον νεύρο-παραλυτικό παράγοντα Νόβιτσοκ, τον περασμένο Αύγουστο, η οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων Διεθνής Αμνηστία απέσυρε τον επίσημο χαρακτηρισμό του Ναβάλνι ως "φυλακισμένου συνείδησης" .

Το χρηματοδοτούμενο από το κράτος ραδιόφωνο των ΗΠΑ Radio Free Europe/Radio Liberty ανέφερε την Τρίτη τα ακόλουθα :

Σύμφωνα με πληροφορίες, η Διεθνής Αμνηστία απέσυρε τον πρόσφατο χαρακτηρισμό του Ρώσου αντιπολιτευόμενου πολιτικού Αλεξέι Ναβάλνι ως "κρατούμενου συνείδησης" λόγω της φερόμενης υπεράσπισης της βίας και των διακρίσεων και σχολίων του που περιελάμβαναν ρητορική μίσους .

Ο Aleksandr Artemyev, διευθυντής μέσων ενημέρωσης του φύλακα των δικαιωμάτων για τη Ρωσία και την Ευρασία, επιβεβαίωσε την απόφαση στη Mediazona στις 23 Φεβρουαρίου μετά την μετάδοση της είδησης από τον Αμερικανό δημοσιογράφο Aaron Mate.

Και έτσι απλά φαίνεται ότι ξεφούσκωσε το αφήγημα που πρόβαλλε τον Ναβάλνι και τους υποστηρικτές του ως κάποιο είδος αντί-πουτινικών "μαχητών της ελευθερίας".

Οι διαδηλώσεις στους δρόμους στις αρχές Φεβρουαρίου, μετά τη σύλληψη του Nαβάλνι κατά την άφιξή του από το Βερολίνο, όπου είχε αναρρώσει από μια υποτιθέμενη δηλητηρίαση, υποστηρίχθηκαν ευρέως από αξιωματούχους στη Δύση, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ και ορισμένων ευρωπαϊκών πρεσβειών στη Μόσχα.

Αυτό δημιούργησε εντάσεις που οδήγησαν το Κρεμλίνο να εκδιώξει μια χούφτα Ευρωπαίων διπλωματών, επικαλούμενο τις ταραχές που προκάλεσαν σχετικά με τις "παράνομες" διαμαρτυρίες. Τα αμερικανικά μέσα μαζικής ενημέρωσης έδωσαν επίσης στενή κάλυψη στις μεγάλες διαδηλώσεις υπέρ του Nαβάλνι .

Δείτε πώς η Διεθνής Αμνηστία περιέγραψε προηγουμένως τον Navalny και την κατάστασή του σε δελτίο Τύπου τον Ιανουάριο :

«Έχει δικαστεί και καταδικαστεί στο παρελθόν σε δυο ξεχωριστές, πολιτικά υποκινούμενες ποινικές υποθέσεις. Στις 29 Δεκεμβρίου, η Ρωσική Εξεταστική Επιτροπή απήγγειλε νέες κατηγορίες εναντίον του Ναβάλνι, κατηγορώντας τον για υπεξαίρεση 356 εκατομμυρίων ρουβλίων (£ 3,6 εκατομμύρια) σε δωρεές στο Ίδρυμα Ενάντια στη Διαφθορά και σε συνεργαζόμενους μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς. Η Αμνηστία πιστεύει ότι αυτές οι κατηγορίες είναι ψεύτικες.

Ο Nαβάλνι έχει στερηθεί την ελευθερία του για τον ειρηνικό πολιτικό ακτιβισμό του και για την άσκηση της ελευθερίας του λόγου. Η Αμνηστία τον θεωρεί κρατούμενο συνείδησης και ζητά την άμεση και άνευ όρων απελευθέρωσή του».

Αυτός ο «κρατούμενος συνείδησης», χαρακτηρισμός τον οποίο η Διεθνής Αμνηστία αποκηρύσσει τώρα σε ένα σαφώς ταπεινωτικό και καταστροφικό χτύπημα στον σκοπό του και στους υποστηρικτές

Μετά τις αρχικές πληροφορίες, ένας αξιωματούχος της Αμνηστίας επιβεβαίωσε στο ανεξάρτητο ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων Meduza: «Ναι, δεν θα χρησιμοποιούμε πλέον τη φράση "κρατούμενος συνείδησης" όταν αναφερόμαστε στο [Nαβάλνι], στο βαθμό που το νομικό και πολιτικό μας τμήμα μελέτησε τις δηλώσεις του από τα μέσα της δεκαετίας του 2000 και αποφάσισε ότι πληρούν τις προδιαγραφές ως ρητορική μίσους."

Πρόσφατα καταδικάστηκε από δικαστήριο της Μόσχας να εκτίσει ποινή φυλάκισης άνω των 2,5 ετών για παραβίαση αναστολής η οποία προκύπτει από προηγούμενη υπόθεση υπεξαίρεσης. Ως παράδειγμα της "πρόσφατα αποκαλυπτόμενης" (αν και πολύ γνωστής μέσα στη Ρωσία), ρητορικής μίσους του Nαβάλνι δείτε αυτό...

Η δραματική αλλαγή του χαρακτηρισμού της Αμνηστίας σχετίζεται με τις προηγούμενες δηλώσεις του "φυλακισμένου Ρώσου πολιτικού της αντιπολίτευσης σχετικά με μετανάστες από την Κεντρική Ασία και τον Βόρειο Καύκασο, δηλώσεις που συνιστούν ρητορική μίσους", γράφει η Μέδουσα.

Αλλά το ερώτημα τώρα παραμένει πόσο γρήγορα (και εάν) θα αποκαθηλωθεί ως είδωλο λατρείας των δυτικών μέσων ενημέρωσης, στις εκρήξεις της οποίας περιλαμβάνεται και η πρόσφατη εσοδεία "ρομαντικών" αναφορών για τον ακτιβιστή κατά του Κρεμλίνου.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


του TAHA SIDDIQUI,  Τhe Investigative Journal, 21-2-21
Μετάφραση: Μ.Στυλιανού

Μια νέα μουσουλμανική συμμαχία αναδύεται μεταξύ Τουρκίας και Πακιστάν με τις δύο χώρες να προωθούν ισχυρότερους οικονομικούς, στρατιωτικούς και πολιτιστικούς δεσμούς, καθώς το Πακιστάν ευθυγραμμίζεται εκ νέου στην παγκόσμια γεωπολιτική αρένα, ειδικά αυτή του μουσουλμανικού κόσμου.

Αυτό οφείλεται στην αυξανόμενη απόσταση μεταξύ των παραδοσιακών συμμάχων Της Σαουδικής Αραβίας και του Πακιστάν, κυρίως λόγω της διαμάχης για το Κασμίρ. Το Ισλαμαμπάντ πιέζει τον Οργανισμό Ισλαμικής Διάσκεψης (OIC), υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας να αναγνωρίσει τη διαμάχη για το Κασμίρ ως μία από τις κύριες φροντίδες του. Ωστόσο, ο οργανισμός δεν ανταποκρίνεται στην πίεση, να πιέσει το Ισλαμαμπάντ, ακόμη και προτρέποντας τον υπουργό Εξωτερικών της χώρας Shah Mehmood Quershi να επικρίνει ανοιχτά το καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας .

Ειδικοί αναφέρουν ότι αυτό το αυξανόμενο χάσμα μεταξύ Πακιστάν και Σαουδικής Αραβίας αξιοποιείται από την Τουρκία, με την Άγκυρα να παρέχει στο Ισλαμαμπάντ τη διπλωματική στήριξη που χρειάζεται ειδικά για το ζήτημα του Κασμίρ.

Φαίνεται όμως ότι το τουρκικό καθεστώς μπορεί να προχωρεί ένα βήμα παραπέρα από την παροχή αλληλεγγύης στο Πακιστάν όσον αφορά τη διαμάχη για το Κασμίρ.

Πρόσφατο δημοσίευμα του ερευνητή δημοσιογράφου Bêrîtan Sarya στο Πρακτορείο Ειδήσεων Firat αποκαλύπτει ότι οι μισθοφόροι που υποστηρίζονται από την Τουρκία στη βορειοανατολική Συρία καλούνται να κατευθυνθούν στο Κασμίρ για να πολεμήσουν στη σύγκρουση εκεί.

"Ο διοικητής της πολιτοφυλακής του Συριακού Εθνικού Στρατού (SNA) " των Ταξιαρχιών Σουλτάνος Σουλεϊμάν Σαχ, Μοχάμεντ Αμπού Αμσά, ανακοίνωσε [...] σε μέλη της πολιτοφυλακής του στην κατεχόμενη πόλη Σιγιέ κοντά στο Aφρίν ότι το τουρκικό κράτος ήθελε να μεταφέρει ορισμένες μονάδες στο Κασμίρ", το δημοσίευμα αναφέρει περαιτέρω ότι η Τουρκία είχε ζητήσει από τον Muhammad al-Jassim γνωστό ως Abu Amsha και άλλους διοικητές του SNA να δώσουν ένα κατάλογο με τα ονόματα τέτοιων εθελοντών.

Ο «Συριακός Εθνικός Στρατός» (ΣΕΛ) που είναι επίσης γνωστός ως Ελεύθερος Συριακός Στρατός, είναι ένας συνασπισμός ένοπλων συριακών αντιπολιτευόμενων ομάδων με την υποστήριξη του τουρκικού κράτους.

"Όσοι συμφωνήσουν να πάνε θα πάρουν αρχικά 2.000 δολάρια. Πηγές αναφέρουν ότι υπήρξε παρόμοια δραστηριότητα στρατολόγησης στο Αζάζ για επιχείρηση στο Κασμίρ, το Τζαράμπλους, το Αλ Μπαμπ και το Ιντλίμπ. Στη συνέχεια, οι εθελοντές θα μεταφέρονταν κρυφά από τη χώρα", προσθέτει η έκθεση.

Η Εξωτερική Πολιτική της Τουρκίας με χρήση μισθοφόρων

Αν και οι πληροφορίες του πρακτορείου Ειδήσεων Firat δεν είναι ανεξάρτητα επαληθεύσιμες, αναλυτές επισημαίνουν ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να είναι αληθείς, ειδικά δεδομένου ότι δεν θα είναι η πρώτη φορά που η Τουρκία θα χρησιμοποιεί τους μισθοφόρους της σε μια διαφωνία πέρα από τις περιφερειακές συγκρούσεις της.

"Η Τουρκία είναι πολυεθνική χώρα. Φιλοξενεί μεγάλους πληθυσμούς μεταναστών από τα Βαλκάνια, την Καυκασία και το Ανατολικό Τουρκιστάν (Ουιγούρους). Αυτές οι εθνοτικές ομάδες έχουν εμπλακεί σε συγκρούσεις στο Αφγανιστάν, τη Βοσνία και την Τσετσενία στο παρελθόν. Τους δόθηκαν τουρκικά διαβατήρια, υγειονομική περίθαλψη και περιστασιακά ελαφρά όπλα. Αυτό έγινε μέσω των λεγόμενων οργανώσεων ανθρωπιστικής βοήθειας", αναφέρει ο Κερίμ Μπαλτσί γνωστός Τούρκος δημοσιογράφος και ακαδημαϊκός, ο οποίος ζει εξόριστος στην Βρετανία.

Αλλά όταν ξεκίνησε η σύγκρουση στη Συρία, «αυτό που ήταν μέχρι τότε μια ημιεπιστημονική πολιτική της Τουρκίας έγινε κρατική πολιτική», λέει ο κ. Balci. Εξηγεί ότι μετά τη Συρία, οι ίδιοι μισθοφόροι στάλθηκαν στη Λιβύη και πρόσφατα στο Ναγκόρνο Καραμπάχ. "Φαίνεται τώρα", προσθέτει., ότι οι Τούρκοι αξιωματικοί πληροφοριών τους συνοδεύουν και αυτοί μερικές φορές στο έδαφος, όπως είδαμε να τεκμηριώνεται στην περίπτωση της Λιβύης



Σύμφωνα με πληροφορίες, κατά τη διάρκεια της πρόσφατης σύγκρουσης Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν, οι αρμενικές αρχές δήλωσαν επίσης ότι η Τουρκία ανέπτυξε Σύρους μισθοφόρους για να ενισχύσει τις δυνάμεις του Αζερμπαϊτζάν -- κατηγορία που επιβεβαιώθηκε από τον Τούρκο δημοσιογράφο Μπαλτσί.

Η Τουρκία έχει αρνηθεί αυτούς τους ισχυρισμούς.

"Τούρκοι στρατιωτικοί ειδικοί μάχονται στο πλευρό του Αζερμπαϊτζάν, το οποίο χρησιμοποιεί Τουρκικά όπλα, συμπεριλαμβανομένων αεροσκαφών άνευ πιλότου και πολεμικών", δήλωσε το υπουργείο Εξωτερικών της Αρμενίας. "Σύμφωνα με αξιόπιστες πηγές, η Τουρκία στρατολογεί και μεταφέρει ξένους μαχητές τρομοκράτες στο Αζερμπαϊτζάν", πρόσθεσε περαιτέρω το υπουργείο.



Σύμφωνα με πρόσφατη εκπομπή της Ντώυτσε Βέλλε, ηγετικού γερμανικού ειδησεογραφικού οργάνου,οι Σύροι μισθοφόροι έχουν εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της Τουρκίας καθώς προσφέρουν έναν τρόπο ενίσχυσης των στόχων εξωτερικής πολιτικής της χωρίς να κινητοποιήσουν εθνικά όργανα όπως οι ένοπλες δυνάμεις.

"Αποτελούν αποτελεσματικό μέσο για να εξασφαλιστεί η απόκτηση στρατιωτικής δύναμης από τον Τούρκο Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, η οποία να μπορεί να αποταχτεί όταν λήξει η χρησιμότητά της", δήλωσε ο Νόα Αγκαιλί, ανεξάρτητος ερευνητής με έδρα την Ουάσινγκτον, ο οποίος επικεντρώνεται στη παρακολούθηση της στρατολόγησης και του σχηματισμού πολιτοφυλακών στη Λιβύη. "Στο μέλλον, αυτοί οι μισθοφόροι θα επιτρέψουν στην Τουρκία να συνεχίσει να τοποθετείται γεωστρατηγικά χωρίς να υποστεί εσωτερικές αντιδράσεις προσέθεσε.

Τούρκοι μαχητές και σύνδεση Αφγανιστάν-Πακιστάν

Η προέλευση αυτών των μισθοφόρων μπορεί να συνδεθεί με το Ισλαμικό Κράτος και πριν από αυτό με την Αλ Κάιντα, σύμφωνα με το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (SOHR) που εδρεύει στη Βρετανία. Το Παρατηρητήριο ανέφερε ότι οι Σύριοι μισθοφόροι που υποστηρίζονται από την Τουρκία ήταν πρώην μαχητές που πολέμησαν με τους ομοίους του "Ισλαμικού Κράτους" και των συνεργαζόμενων με την Αλ Κάιντα μαχητικών ομάδων στο παρελθόν. Σύμφωνα με πληροφορίες, εκεί ξεκίνησε η σχέση της αλ-Κάιντα με τον αφγανικό πόλεμο και μπορεί να εντοπιστεί και πιο πίσω, στο Πακιστάν.


"Τούρκοι μαχητές έχουν πολεμήσει στο πλευρό του Οσάμα Μπιν Λάντεν και άλλων Αφγανών, Αράβων και Πακιστανών τζιχαντιστών εδώ και πολύ καιρό στο Αφγανιστάν, ωστόσο ήσαν εκεί σε περιορισμένο αριθμό. Αρχικά πήγαν ως άτομα, αλλά αργότερα ενεπλάκησαν και οι τουρκικές υπηρεσίες πληροφοριών στη διαδικασία", αναφέρει ο Αχμέτ Γιαϊλά, Τούρκος ακαδημαϊκός με έδρα την Ουάσινγκτον. ο οποίος διετέλεσε αρχηγός της αντιτρομοκρατικής αστυνομίας στην Τουρκία,

Στη συνέχεια, το 2002, οι δεσμοί μεταξύ των μαχητών τουρκικής καταγωγής και των Πακιστανών μαχητών ενισχύθηκαν περαιτέρω με το σχηματισμό της Ισλαμικής Ένωσης Τζιχάντ

Το 2010, ένας Πακιστανός αξιωματούχος δήλωσε στο πρακτορείο ειδήσεων Ρώυτερ ότι οι τζιχαντιστές που ζούσαν στη φυλετική ζώνη, γιατί δεν χωρούσαν εύκολα σε στρατόπεδα μαχητών της Νότιας Ασίας ή της Αραβίας, έλκονται από ομάδες όπως η Ταϊφατουλ Μανσούρα, η οποία αποτελείται από Τουρκόφωνους της κεντρικής Ασίας καθώς και Τούρκους και Ευρωπαίους Μουσουλμάνους, κυρίως από τη Γερμανία.

Με την πάροδο των ετών, τέτοιοι μαχητές τουρκικής καταγωγής δεν περιορίστηκαν να πολεμήσουν μόνο στο Αφγανιστάν. Μια έκθεση του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών του 2019 αποκάλυψε ότι έφτασαν επίσης στη Συρία, όπου πολέμησαν υπό τον έλεγχο της Hayat Tahrir al-Sham (HTS), της συριακής τζιχαντιστικής ομάδας που έχει στενούς δεσμούς με τον (« Συριακό Εθνικό Στρατό»SNA.

Τον Αύγουστο, η δημοσιογράφος Λίντσεϊ Σνελ επικαλέστηκε μαχητή του SNA ο οποίος ανέφερε ως πιθανές τις φήμες για αναπτύξεις αυτών των μονάδων τζιχαντιστών μισθοφόρων σε Κατάρ, Υεμένη και Αζερμπαϊτζάν. "Αλλά αφού ακούσαμε για το Αζερμπαϊτζάν", είπε, "Ακούσαμε για τη μετάβαση στο Κατάρ. Είπαν ότι θα πάρουμε ακόμα περισσότερα χρήματα για να πάμε στο Κατάρ". Ένα μήνα αργότερα, μαχητές του SNA αναπτύχθηκαν στο Αζερμπαϊτζάν.


Τουρκία : Νέος Ηγέτης της Μουσουλμανικής Ούμα;

Αντιδρώντας στην έκθεση του Πρακτορείου Ειδήσεων Firat, ο Τούρκος ακαδημαϊκός κ. Yayla πιστεύει ότι πρέπει να γίνει περισσότερη έρευνα για αυτούς τους ισχυρισμούς. "Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει τέτοια επίσημη πολιτική από την Τουρκία που να έχουμε ακούσει, ωστόσο είναι πιθανό ο Ερντογάν να θέλει να εμπλακεί σε αυτή τη διαφωνία για λογαριασμό του Πακιστάν, δεδομένων των προηγούμενων τάσεων που έχουμε δει για την αποστολή μαχητών που υποστηρίζονται από την Τουρκία στο εξωτερικό", προσθέτει ο Γιαϊλά

Εξηγεί περαιτέρω ότι ο Τούρκος Πρόεδρος απεικονίζει όλο και περισσότερο τον εαυτό του ως ηγέτη του μουσουλμανικού κόσμου, και η συμμετοχή της Τουρκίας σε οποιαδήποτε σύγκρουση στην οποία εμπλέκεται το Πακιστάν θα μπορούσε να συνδεθεί με αυτή τη θέση.

"Από τα τελευταία χρόνια, η Τουρκία προσπαθεί να γίνει ηγέτης του Σουνιτικού Μουσουλμανικού κόσμου,ή της Ούμα όπως αποκαλείται στα Αραβικά, με στόχο την αντικατάσταση της Σαουδικής Αραβίας, του βασικού αντιπάλου της. Και για να επιτευχθεί αυτό, η τουρκική κυβέρνηση εμπλέκεται όλο και περισσότερο σε μουσουλμανικές και ισλαμικές δραστηριότητες σε όλο τον κόσμο, και η ενίσχυση των σχέσεων με το Πακιστάν σε διαφορετικά μέτωπα αποτελεί επίσης μέρος αυτής της ατζέντας", πρόσθεσε ο Γιαίλα.



*Ο Taha Siddiqui είναι ένας βραβευμένος Πακιστανός δημοσιογράφος που διέφυγε στο Παρίσι, αφού γλίτωσε από μια ένοπλη απαγωγή τον Ιανουάριο του 2018. Υπήρξε ανταποκριτής των Τάϊμς της Νέας Υόρκης,της Γκάρντιαν, της Κρίστιαν Σάϊανς Μόνιτορ,της Τέλεγραφ της Φρανς 24,της Αλ Τζαζήρα και του Γαλλο-γερμανικού Δικτύου ΑRTE Επίσης διευθύνει την ιστοσελίδα safenewsrooms.org, η οποία προκρίθηκε για το Βραβείο Ανεξαρτησίας από το RSF Press Freedom Awards τον Νοέμβριο 2018 και δίνει διαλέξεις για την δημοσιογραφία και τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης στο μεγάλου κύρους γαλλικό πανεπιστήμιο Πολιτικών Επιστημών.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




του Νίκου Μπογιόπουλου

Όταν κάποιος λέει πως το μέτρο της προσωρινής κράτησης δεν πρέπει να καταστρατηγείται για κανέναν, δεδομένου ότι το μέτρο εφαρμόστηκε (και ορθώς) στην περίπτωση του Ρουπακιά, σημαίνει ότι όποιος το υπερασπίζεται είναι ναζιστής όπως ο χρυσαυγίτης δολοφόνος του Παύλου Φύσσα; Τέτοιο ισχυρισμό μόνο ένας φασίστας ή ηλίθιος ή συστημικός γκεμπαιλίσκος (το ένα δεν αναιρεί το άλλο) θα μπορούσε να διατυπώσει.

Όταν ισχυρίζεσαι για τον Κορκονέα, τον δολοφόνο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, πως (αντί των ειδικών μεταχειρίσεων) θα πρέπει να ισχύουν οι ίδιες ρυθμίσεις, χωρίς έκπτωση, που αφορούν σε όλους τους καταδικασμένους, σημαίνει ότι είσαι υπέρ της δολοφονίας 15χρονων παιδιών από μπάτσους;

Όταν μιλάς για την τήρηση όλων των προνοιών όσον αφορά τη διαβίωση των κρατουμένων και την εφαρμογή τους εφόσον τηρούνται οι προϋποθέσεις, χωρίς προσχηματική άρνηση ή χωρίς προσχηματική αναγνώριση αυτών των προϋποθέσεων, σημαίνει ότι είσαι ψυχικά, ιδεολογικά, πολιτικά, κοινωνικά «συνοδοιπόρος» βιαστών, εγκληματιών, μαστροπών και ναρκεμπόρων;

Όταν λες ότι, επειδή ο Χρ.Ξηρός πήρε 7 άδειες (επί ΠΑΣΟΚ – ΝΔ) ή επειδή ο Κουφοντίνας πήρε άδεια (επί ΣΥΡΙΖΑ), ή επειδή ο Ρουπακιάς βγήκε έξω λόγω 18μήνου, ούτε επιλεκτική εφαρμογή του 18μήνου και των αδειών νοείται, ούτε πολύ περισσότερο η κατάργησή τους, σημαίνει ότι είσαι με την ατομική τρομοκρατία ή με την υπανθρωπιά του χιτλερισμού;

Όταν λες ότι ο κρατούμενος Δημάκης δεν πρέπει να στερείται του δικαιώματος της εκπαίδευσης, σημαίνει ότι επικροτείς τις ληστείες που είχε διαπράξει ο Δημάκης και για τις οποίες φυλακίστηκε;

Επειδή η κυβέρνηση του πατέρα του σημερινού πρωθυπουργού, η κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, αποφυλάκισε τον αρχιπραξικοπηματία Παττακό το 1990, όταν λες ότι οι πρόνοιες περί αποφυλάκισης για λόγους ανήκεστου βλάβης των κρατουμένων δεν είναι νοητό να υπονομεύονται, είσαι με το μέρος των φασιστών, των χουνταίων και της γλίτσας των πολιτικών απογόνων τους; Τέτοιο συμπέρασμα θα ήταν δύσκολο να περπατήσει ακόμα και με πολιτικό IQ Μπογδάνου.

Κάποιοι, εντούτοις, είτε δεν αντιλαμβάνονται είτε παριστάνουν ότι δεν αντιλαμβάνονται (ας αποφασίσουν οι ίδιοι τι είναι χειρότερο) τι σημαίνει να τοποθετείσαι σε επίπεδο αρχών. Δεν καταλαβαίνουν λέξη από εκείνη τη φράση του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ: «Δεν γίνεται να είσαι υπέρ της δικαιοσύνης για κάποιους ανθρώπους και να μην είσαι υπέρ της δικαιοσύνης για όλους τους ανθρώπους». Γιατί οι μόνες «αρχές» που έχουν είναι ο φαρισαϊσμός, η υποκρισία και η φαιότητα.
Ένα πράγμα είναι, λοιπόν, η απερίφραστη καταδίκη της ατομικής τρομοκρατίας. Διατυπωμένη δεκάδες φορές (ενδεικτικά: Είναι η τρομοκρατία «επαναστατική δράση»;, Ο Μαρξ για τους “Ζορό” και τους… “μαρξιστές”, Ξηρός: Ενας χρήσιμος…ελεύθερος, 9/11/2017 realfm, Νίκος Μπογιόπουλος)

Άλλο πράγμα είναι η πλήρης, κατηγορηματική αντίθεση – και στην περίπτωση Κουφοντίνα – στη διακριτική κι αυθαίρετη μεταχείριση σε βάρος οποιουδήποτε κρατουμένου, η οποία παραβιάζει ακόμη και τη σημερινή ψευδεπίγραφη “σωφρονιστική” νομοθεσία. Η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των κρατουμένων – και στην περίπτωση Κουφοντίνα – για αξιοπρεπείς συνθήκες κράτησης, προστασίας της υγείας, άδειες, δυνατότητα εργασίας, εκπαίδευσης κλπ.
Ένα πράγμα είναι η πολιτική, ιδεολογική, κοινωνική αντιπαράθεση με την τρομοκρατία που:

Πρώτον, λειτουργεί ως προβοκατόρικη καρικατούρα της οργανωμένης πάλης με σκοπό την υπονόμευση του λαϊκού κινήματος. Δεύτερον, υπηρετεί την επιλογή του συστήματος να συκοφαντηθεί κάθε εστία πολιτικής ριζοσπαστικοποίησης και κοινωνικής αφύπνισης μέσα από τον ορυμαγδό της τρομο-υστερίας. Τρίτον, εξυπηρετεί, εξ αντικειμένου, την πολιτική της έντασης και της «δικαιολόγησης» μέτρων «νόμου και τάξης». Τέταρτον, ρίχνει λίπασμα στον παραληρηματικό φασιστικό λόγο, «θυματοποιεί» την κάθε λογής ακροδεξιά υστερία, αξιοποιείται σαν «νομιμοποιητικός» παράγοντας για την αποθέωση της καθεστωτικής αυθαιρεσίας. Πέμπτον, αποτελεί συμπαίκτη του συστημικού αυταρχισμού που επικαλείται το πλαστό δίλημμα «ελευθερία ή ασφάλεια» με θύμα τις προσωπικές και κοινωνικές ελευθερίες, τα ατομικά και συλλογικά δικαιώματα. Έκτον, συνεπικουρεί εκείνη την πολιτική «ασφάλειας» που είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των «προστατών», οι οποίοι ως άλλοι «λύκοι» εμφανίζονται σαν οι ενδεδειγμένοι να «φυλάνε» τα πρόβατα…

Άλλο πράγμα είναι η πολιτική, ιδεολογική, κοινωνική αντιπαράθεση με πρακτικές όπως η τελευταία τροποποίηση της σωφρονιστικής νομοθεσίας, με τον νόμο 4760/2020 που αυστηροποίησε τις προϋποθέσεις για μεταγωγή σε Αγροτικές Φυλακές, ενώ εξαίρεσε από τη μεταγωγή τους σε αυτές τους καταδικασθέντες για τρομοκρατία, διαχωρίζοντας δηλαδή, με επιλεκτικό τρόπο και με μη αποδεκτά επιστημονικά κριτήρια, μια κατηγορία κρατουμένων αποκλειστικά με βάση το αδίκημα για το οποίο έχουν καταδικαστεί.

Επ’ αυτών, πολύτιμο κειμήλιο υπέρ της εφαρμογής του κράτους δικαίου που απαιτεί ίση μεταχείριση για όλους τους κρατουμένους, είναι η τοποθέτηση του Συνδέσμου Φυλακισθέντων κι Εξορισθέντων Αντιστασιακών (1967-1974), αυτών, δηλαδή, που γνωρίζουν από πρώτο χέρι τι σημαίνει ειδική-επιλεκτική αντιμετώπιση ενός κρατουμένου:

«Τα μέλη του ΣΦΕΑ 1967-1974, ως πρώην πολιτικοί κρατούμενοι-εξόριστοι, ξέρουν από πρώτο χέρι τι θα πει ειδική-επιλεκτική αντιμετώπιση ενός κρατουμένου και γνωρίζουν πολύ καλά τις άσχημες συνθήκες που επικρατούν ακόμα και σήμερα στα σωφρονιστικά ιδρύματα της χώρας. Γι’αυτό και αντιμετωπίζουν με ιδιαίτερη ευαισθησία τα ζητήματα που άπτονται των συνθηκών διαβίωσης όλων ανεξαίρετα των κρατουμένων και της παραβίασης των ελάχιστων δικαιωμάτων που τους έχουν αποδοθεί»

τονίζει ο ΣΦΕΑ, προσθέτοντας ότι:

«η ειδική –προσωποποιημένη μεταχείριση πρέπει να εξαντλείται στο δικαστήριο κατά την διαδικασία επιβολής της ποινής και δεν πρέπει να συνεχίζεται κατά το χρόνο έκτισής της.Υπερασπιζόμαστε κάθε δικαίωμα των κρατουμένων, όπως αυτά έχουν θεσπιστεί, από αυτήν ακόμα την προβληματική σωφρονιστική νομοθεσία, για αξιοπρεπείς συνθήκες κράτησης, για προστασία της υγείας τους, ειδικά σε συνθήκες πανδημίας, για δημιουργική αξιοποίηση του χρόνου τους, για συμμετοχή σε αθλητικές και μορφωτικές δραστηριότητες, για αξιοποίηση των αδειών, ή για μεταγωγή σε αγροτικές φυλακές όταν πληρούν τις προβλεπόμενες προϋποθέσεις. Στα πλαίσια αυτά υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματα και του κρατούμενου Κουφοντίνα και ζητάμε από τις αρμόδιες επιτροπές την αυστηρή τήρησή τους. Θεωρούμε πως η ζωή ενός κρατουμένου έχει την αξία της, ανεξάρτητα από την άποψη που αυτός είχε για τη ζωή των θυμάτων του. Αυτό δε σημαίνει πως δικαιολογούμε ή αποδεχόμαστε πράξεις ατομικής τρομοκρατίας, για τις οποίες ο κρατούμενος έχει τελεσίδικα καταδικαστεί».

Στην περίπτωση του κρατούμενου Κουφοντίνα, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία τι συμβαίνει: Η κυβέρνηση παραβιάζει ευθέως ακόμα και αυτόν τον φωτογραφικό νόμο που η ίδια ψήφισε. Τον άθλιο νόμο με τον οποίο αυστηροποίησε τις προϋποθέσεις για μεταγωγή σε Αγροτικές Φυλακές, ενώ εξαίρεσε από τη μεταγωγή τους σε αυτές τους καταδικασθέντες για τρομοκρατία, διαχωρίζοντας δηλαδή, με επιλεκτικό τρόπο και με μη αποδεκτά επιστημονικά κριτήρια, μια κατηγορία κρατουμένων αποκλειστικά με βάση το αδίκημα για το οποίο έχουν καταδικαστεί. Η κυβέρνηση παραβιάζει ακόμα και αυτόν τον νόμο που προβλέπει επαναμεταγωγή του Κουφοντίνα στον Κορυδαλλό. Και τούτο, ότι ο ίδιος ο δικός της νόμος επιτάσσει την μεταγωγή του στον Κορυδαλλό, παρά τις αλχημείες και τα ψεύδη της κυβέρνησης, δεν σηκώνει άλλη ερμηνεία.

Η κυβέρνηση, ωστόσο, όχι μόνο παραβιάζει ακόμα κι αυτόν τον δικό της άθλιο νόμο, αλλά φτάνει στο σημείο, στο όνομα του «κράτους του νόμου», να ασελγεί εναντίον κάθε έννοιας δικαίου, παίζοντας είτε με την εκδοχή του θανάτου ενός απεργού πείνας είτε με τον βασανισμό του. Ως προς το τελευταίο, επίσης δεν υπάρχει άλλη ερμηνεία. Είτε πρόκειται για την Ομοσπονδία Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδος (ΟΕΝΓΕ) που επισημαίνει ότι «σύμφωνα και με την ισχύουσα νομοθεσία περί ιατρικής δεοντολογίας δεν νοείται ιατρική πράξη» ενάντια στη θέληση του ασθενούς, είτε πρόκειται για τον ΟΗΕ, τη Διεθνή Αμνηστία και όλες τις αποφάσεις της ιατρικής κοινότητας παγκοσμίως περί ιατρικής δεοντολογίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η αναγκαστική σίτιση θεωρείται βασανιστήριο.

Εν κατακλείδι:
Το άρθρο 3 του νόμου 4760/2020 απαγορεύει την παραμονή σε αγροτικές φυλακές σε όσους έχουν καταδικασθεί «για εγκλήματα τρομοκρατίας» ενώ προβλέπει και υποχρέωση επαναμεταγωγής τους στο κατάστημα κράτησης από το οποίο αρχικά μετήχθησαν. Αυτό, στην περίπτωση του Κουφοντίνα, είναι ο Κορυδαλλός. Δεν είναι οι φυλακές Δομοκού, όπου προδήλως επιλεκτικά μεταφέρθηκε. Ο δε ισχυρισμός της Γενικής Γραμματείας Εγκληματικής Πολιτικής ότι ο Κορυδαλλός είναι φυλακή υποδίκων (!) και όχι καταδικασμένων, συνιστά τόσο γελοίο «επιχείρημα», όσο προκύπτει από το γεγονός ότι αφενός δεκάδες ισοβίτες κρατούνται εκεί καθώς και από το γεγονός της φυλάκισης του ίδιου του Κουφοντίνα στον Κορυδαλλό για 16 χρόνια…
Η φωτογραφική διάταξη του πρόσφατου νόμου δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι κομμένη και ραμμένη για τον συγκεκριμένο κρατούμενο. Ο αποκλεισμός της δυνατότητας έκτισης της ποινής σε αγροτική φυλακή ειδικά για τους καταδικασθέντες για τρομοκρατία εισάγει μία άνιση μεταχείριση έναντι άλλων καταδικασθέντων (μεγαλεμπόρων ναρκωτικών, κατά συρροή βιαστών και δολοφόνων, μελών εγκληματικής οργάνωσης, ναζιστών δολοφόνων κτλ). Ο Κουφοντίνας έλαβε συνολικά έξι άδειες από τις φυλακές κατά το διάστημα από το 2017 μέχρι το 2019, τηρώντας τις υποχρεώσεις που του είχαν επιβληθεί. Χωρίς καμία σοβαρή δικαιολογία στερείται από τον Μάρτιο του 2019 μέχρι σήμερα του δικαιώματος της άδειας. Τώρα πλέον και του δικαιώματος έκτισης της ποινής σε αγροτικές φυλακές, όσο και της επαναμεταγωγής του στον Κορυδαλλό.
Ο Κουφοντίνας κρίθηκε αμετάκλητα για τις πράξεις του και καταδικάστηκε από τα αρμόδια δικαστήρια στην ανάλογη ποινή. Η τιμωρία εξαντλείται σ’ εκείνο το χρονικό σημείο. Η τιμωρία δεν μπορεί να συνεχίζεται, να επιτείνεται, κατά το χρόνο έκτισης της ποινής. Για κανέναν. Γιατί τότε δεν μιλάμε για «δημοκρατία», αλλά για τρομοκρατία. Δεν μιλάμε για τιμωρία, αλλά για εξόντωση. Και με όσο δυνατή φωνή οφείλει κανείς να καταδικάσει την ατομική τρομοκρατία, με εξίσου δυνατή φωνή, απέχθεια και αποστροφή οφείλει να αντιπαλεύει την «νόμιμη» κρατική τρομοκρατία.

Αυτή η διαχρονική στάση των κομμουνιστών, η καταδίκη της αυθαίρετης μεταχείρισης σε βάρος οποιουδήποτε κρατουμένου, όπως σημειώνει το ΚΚΕ «σε καμιά περίπτωση δεν δικαιολογεί ενέργειες ατομικής τρομοκρατίας, όπως αυτές του Κουφοντίνα, που αξιοποιήθηκαν και αξιοποιούνται από το κράτος και τις κυβερνήσεις, για να συκοφαντούν τους λαϊκούς αγώνες, την επαναστατική ιδεολογία και δράση, αλλά και για να θεσπίζουν -στο όνομα της πάταξής τους- “τρομονόμους”, που τελικά στρέφονται κατά των λαϊκών δικαιωμάτων και της εργατικής – λαϊκής πάλης.Γι’ αυτό και σήμερα χρειάζεται να δυναμώσει ο αγώνας ενάντια στους αντιδραστικούς νόμους, ειδικότερα ενάντια στο πλαίσιο των “τρομονόμων” που νομοθέτησαν, διατήρησαν και διαρκώς εμπλουτίζουν όλες οι κυβερνήσεις της ΝΔ, του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ.»





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
[Μην παίρνεις τα παιδιά του Θεού για άγριες πάπιες. Ναβάλνι, Borrell και Συντροφία]

Caroline Galacteros, Comite Valmy ,16-2-21 1300w

[ Ιδιαίτερα αξιοπρόσεκτη και διαφωτιστική η κατωτέρω διαυγής γεωπολιτική ακτινογραφία των αθέατων αμειλίκτων συγκρούσεων επιδιώξεων, σχεδίων και συμφερόντων, υπό την ήδη απωθητικά ρυτιδωμένη επιδερμίδα της «Ευρωπαϊκής Ένωσης», αξίζει μελέτης και αξιοποίησης από τους προβληματιζόμενους για την τύχη του έθνους μας.]

Μετάφραση/Εισαγωγή Μιχαήλ Στυλιανού

Πώς μπορούμε να μην επαινέσουμε την πρωτοβουλία του Josep Borrell, Ευρωπαίου Ύπατου Εκπροσώπου για Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής, και διπλωμάτη υψηλών προδιαγραφών, να επισκεφθεί τη Μόσχα την Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου για να συναντηθεί με τον Σεργκέι Λαβρώφ;

Στόχος ήταν να αμβλυνθούν οι εντάσεις που προκύπτουν από την υπόθεση Nαβάλνι, να υπάρξει ανοικτή παρέμβαση για διάλογο με αμοιβαίο σεβασμό, να προτρέψει τον ρώσο Πρόεδρο να μην χάσει την πλήρη εμπιστοσύνη του στην ικανότητα αυτόνομης κρίσης και δράσης της Ευρώπης και να αναζητήσει τρόπους γόνιμης ενεργειακής συνεργασίας με την ΕΕ.

Σε συνδυασμό με μια συνέντευξη με τον Πρόεδρο Μακρόν στο Ατλαντικό Συμβούλιο - το ναό του αμερικανικού νέο-συντηρητισμού - στην οποία ζήτησε θαρραλέα τη στρατηγική αυτονομία της Γηραιάς Ηπείρου, την επείγουσα ανακαίνιση της σχέσης με τη Μόσχα και τον καταμερισμό καθηκόντων με το ΝΑΤΟ για λόγους επικουρικότητας και διαρθρωτικής απόκλισης συμφερόντων μεταξύ Ουάσιγκτον και Βρυξελλών, αυτή η κίνηση του J. Borrell στη Μόσχα φαινόταν μια σοφή απόφαση , ίσως, ακόμη, μια ευκαιρία για την επί τέλους αποκατάσταση της ΕΕ στον χάρτη ενός νέου κόσμου, όπου αποτελεί ολοένα και περισσότερο μια απλή ηπειρωτική απόφυση του αμερικανικού κράτους.

Φυσικά, μια άλλη ερμηνεία αυτής της επίσκεψης θα βρισκόταν από εκείνους που βλέπουν ελιγμούς παντού: η Ευρώπη, σίγουρα σκλαβωμένη στην Ουάσιγκτον, της οποίας ο νέος πρόεδρος έπαιζε, καλώντας σε πολεμικούς τόνους να αντιμετωπίζονται η Ρωσία και η Κίνα ως οριστικοί αντίπαλοι και ταυτόχρονα στέλνοντας τον J. Borrell στη Μόσχα, στην κωμωδία μιας υποτιθέμενης τελικής προσπάθειας συνδιαλλαγής για την "υπόθεση Nαβάλνι", σε ένα πλαίσιο έκτακτης ανάγκης για την υγεία και ξαφνικής ευρωπαϊκής έκκλησης για το εμβόλιο Sputnik V.

Ένας υπολογισμός προφανώς καταδικασμένος σε αποτυχία, διότι δεν έχουμε καμία πιθανότητα να κατευθύνουμε μιαν απόφαση της ρωσικής εσωτερικής πολιτικής σε αντάλλαγμα μιας υπηρεσίας που τους ζητούμε! Ως εκ τούτου, ο Σεργκέι Λαβρώφ θα είχε έναν ευγενικό αλλά χωρίς ψευδαισθήσεις διάλογο με τον Ευρωπαίο απεσταλμένο, και η Μόσχα θα προχωρούσε στην απέλαση των τριών πρεσβευτών (Γερμανού, Πολωνού και Σουηδού) οι οποίοι πιάστηκαν στα πράσα μεταξύ των διαδηλωτών υπέρ του Ναβάλνι για υποστήριξη της αποσταθεροποίησης της Ρωσίας . Από πότε είναι δουλειά ενός πρεσβευτή να παρεμβαίνει ενεργά στις εσωτερικές υποθέσεις μιας χώρας; Η ρωσική εξουσία μπορεί να παρασύρεται προς τον αυταρχισμό (έχουμε κάνει τα πάντα για αυτό), αλλά σίγουρα όχι προς την αφέλεια.

Ειλικρινής ή κυνική, αυτή η επίσκεψη, που θα μπορούσε να έχει γίνει εδώ και πολύ καιρό, είχε μηδενικό αποτέλεσμα. Θα μείνουμε τελικά στην συνήθη ατλαντική δουλεία των Ευρωπαίων και στον ακτιβισμό από τα αμερικανικά πιόνια που εγκατέστησε η Ουάσιγκτον μέσω της "διεύρυνσης" στην καρδιά του οικοδομήματος της κοινότητάς μας, σαν ισάριθμους Δούρειους Ίππους. Ο δυτικός -και ειδικότερα ο γαλλικός- Τύπος ξεφώνιζε σε χορωδία για πτώση στη "ρωσική παγίδα" καθώς και για «ταπείνωση της Ευρώπης», ενώ οι Βαλτικές χώρες απαιτούν τώρα απερίφραστα την κεφαλή του ύπατου εκπροσώπου Borrell.

Όσο για τη "στροφή Μπάιντεν" που δεν υπήρξε ποτέ, ανακοινώνει ξεκάθαρα την αξιοσημείωτη μονιμότητα μιας αμερικανικής στρατηγικής που στοχεύει πάντοτε στον κατακερματισμό και στην αποδυνάμωση της Ευρώπης, για να την αποτρέψει οριστικά από του να αυτονομηθεί στρατηγικά και να προσεγγίσει τη Μόσχα. Η «υπόθεση Ναβάλνι» είναι άλλο ένα δόλωμα, ένα σκιάχτρο για να παγιωθεί ο ανταγωνισμός Ευρώπης-Ρωσίας, να πυροδοτηθούν οι διανοητικοί αυτοματισμοί του πρωτόγονου αντιρωσισμού και να αναζωπυρωθεί η φλόγα των κυρώσεων.

Το πραγματικό ζήτημα είναι αλλού: πώς να εξασφαλιστεί η υπακοή των Ευρωπαίων (στη σχέση με την Ρωσία και το Ιράν και την επαναδιαπραγμάτευση της πυρηνικής συμφωνίας με την Τεχεράνη;) Σε ποιον να υπολογίζεις; Μα στην Γερμανία, φυσικά! Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο αγωγός North Stream 2, θα πραγματοποιηθεί, σε αντάλλαγμα της οριστικής εγκατάλειψης του Παρισιού από το Βερολίνο στα θέματα της ευρωπαϊκής άμυνας και της στρατηγικής αυτονομίας -γαλλικές φαντασιώσεις προορισμένες να μαραθούν, εάν δεν ληφθούν ισχυρές και θαρραλέες αποφάσεις του Παρισιού ειδικά έναντι του ΝΑΤΟ.

Επειδή, το "γαλλογερμανικό ζευγάρι" δεν είναι "σε κρίση". Ιστορικά λειτούργησε μόνο στην αρχική προσωρινή βάση ενός συναινετικού στρατιωτικό-πολιτικού ακρωτηριασμού της γερμανικής εξουσίας και μιας επικής Γαλλίας, στην οποία επετράπη να παίξει τον μεσολαβητή κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Αυτό ήταν πριν πολύ καιρό. Δεν είναι της μόδας πια από την επανένωση της Γερμανίας το 1989. Η τρέχουσα "κρίση" μεταξύ Παρισιού και Βερολίνου είναι αυτή μιας σχέσης που έχει γίνει υπερβολικά ασύμμετρη και οδυνηρή για να παίξει πλέον την κωμωδία της ευτυχίας. Σε αυτή το παράξενο "τρίγωνο", του οποίου ο τρίτος κατεργάρης είναι η Αμερική, ένα από τα μέλη, λυρικό, αλαζονικό αλλά πάνω απ 'όλα άφραγκο, περιφρονείται και υποτιμάται από το άλλο, που επιβάλλει τη θέλησή του και την οικονομική κυριαρχία του στο όνομα του δικαιώματος του ισχυρότερου κάτω από το σαγηνευτικό βλέμμα του τρίτου, ο οποίος βλέπει αυτή τη διχόνοια ένα ισχυρό συμφέρον.

Κατά συνέπεια, ο φυσικός άξονας της ανάπτυξης της μελλοντικής γαλλικής δύναμης και επιρροής πρέπει να επιδιωχθεί με τις στρατιωτικές και βιομηχανικές δυνάμεις της Νότιας Ευρώπης: Ισπανία, Ιταλία, Ελλάδα. Η Γερμανία θα συνταχθεί. Ή και όχι. Η Γαλλία πρέπει να στραφεί σε αυτούς τους άλλους εταίρους στον τομέα της αμυντικής βιομηχανικής συνεργασίας και να σταματήσει να περιμένει από τη Γερμανία, να περιμένει αυτό που δεν θα της δώσει ποτέ: μια σύγκλιση της λογικής, αλλά και της καρδιάς και της φιλοδοξίας για την ανάγκη μιας ευρωπαϊκής δύναμης που θα αναδεχτεί το χάσμα ή ακόμα και τη διαφωνία με τα αμερικανικά ουκάζια (καισαρικά διατάγματα).

Ωστόσο, η Γερμανία δεν θα το πράξει ποτέ, για δύο τουλάχιστον λόγους: Θεωρεί τον εαυτό της, με την οικονομική και βιομηχανική της δύναμη, φυσικό οικονομικό και πολιτικό πρωταγωνιστή της ΕΕ·

Ως εκ τούτου, η Γερμανία θεωρεί εντελώς αθέμιτη κάθε γαλλική διεκδίκηση οποιασδήποτε πολιτικής "ευρωπαϊκής ηγεσίας", όπως με το πρόσχημα της υπολειπόμενης στρατιωτικής μας δύναμης, την οποία δεν μπορεί να αντέξει, επειδή δεν μπορεί να εκμεταλλευτεί το βάρος της σε αυτόν τον τομέα. Εξ ου και οι ιδιαίτερα μεγάλες σημερινές και μελλοντικές δυσκολίες της γαλλογερμανικής αμυντικής βιομηχανικής συνεργασίας, όπως αποδεικνύεται ιδιαίτερα από τις περιπέτειες του προγράμματος SCAF... Και είμαστε μόνο στην αρχή.

Γι’ αυτό, το Βερολίνο μένει προσκολλημένο στην Ουάσιγκτον σε θέματα ασφάλειας και στρατηγικής, υποστηρίζοντας δουλικά ότι το ΝΑΤΟ παραμένει η μόνη νόμιμη φυσική δομή της ευρωπαϊκής ασφάλειας και άμυνας.

Μη θέλοντας την προσέγγιση του Παρισιού με την Μόσχα, που θα δυσαρεστούσε την Ουάσιγκτον, η Καγκελάριος Μέρκελ συνεργάζεται πρόθυμα με την Τουρκία εναντίον του Παρισιού και της Αθήνας, αλλά διατηρεί μια ρεαλιστική σχέση με τη Ρωσία (υποχρεωμένη από την ενεργειακή εξάρτηση και εσφαλμένους υπολογισμούς για τα πυρηνικά όπλα. Μια «αντίσταση» που της παρέχει έναν πολύτιμο μοχλό στην Ουάσιγκτον για τη διατήρηση άλλων συμφερόντων και την οποία αντισταθμίζει με τις υποσχέσεις ή τη βοήθεια που δόθηκε στον Αμερικανό Δάσκαλο για τα δευτερεύοντα γι 'αυτήν ζητήματα, που είναι οι υποθέσεις Σκρίπαλ ή Nαβάλνι, το ουκρανικό ζήτημα και άλλες ακάθαρτες μπάλες που στάλθηκαν στον Πρόεδρο Πούτιν για να κλονίσουν τελικά την αφόρητη δημοτικότητά του.

Πρέπει να σταματήσουμε να παίρνουμε τους Ρώσους για κουνέλια ηλικίας 6 εβδομάδων ( ούτε, εξ άλλου και τους Ιρανούς για το θέμα αυτό). Δεν ανέχονται την παρέμβαση από κοντά ή μακριά, ούτε τα αποκρουστικά μαθήματα μιας Δύσης σε πλήρη δημοκρατική, πολιτική και ηθική κρίση. Η Ρωσία σε κάθε περίπτωση δεν παίρνει τη Γαλλία στα σοβαρά εδώ και αρκετό καιρό, με τις ενθαρρυντικές δηλώσεις...που ακολουθούνται από θλιβερές υπαναχωρήσεις ή αποκηρύξεις. Για να παραφράσω τον Κοκτώ, τα λόγια αγάπης είναι καλά και όμορφα. Αλλά είναι οι αποδείξεις της αγάπης που μετράνε, δίνουν αυτοπεποίθηση και επιθυμία.

Όσον αφορά την Ευρώπη οι γαργαρισμοί της μένουν ακατανόητοι και η στρατηγική τύφλωσή της εγκληματική, όσο οι ομοβροντίες των κυρώσεων, αποφασιζόμενων και επαυξανόμενων με κάθε αμερικανικό σφύριγμα, καταλήγουν όχι μόνο στο να σκληρύνουν τα πληττόμενα κράτη ( αυτή άλλωστε είναι η πραγματική επιδίωξη, αλλιώς πως εξηγείται αυτή η παθολογική επιμονή στην αποτυχία;) αλλά προκαλούν την ανέχεια στην Ρωσία και τον θάνατο από πείνα και αρρώστια στην Συρία και στο Ιράν σε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους, τιμωρούμενους επί χρόνια από εμάς, χωρίς ενδοιασμούς, επειδή μένουν συσπειρωμένοι πέριξ του ηγέτη τους, αντί να τον ανατρέψουν για να έχουν το δικαίωμα στην τροφή και στην επιβίωση. Σε αυτήν την ηθική διαστροφή, η Δύση χάνει όχι μόνο τον καιρό της και την αξιοπιστία της αλλά και την ψυχή της.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Λόγω ξεπουλήματος έκλεισαν, φως, νερό, τρένα και δρόμοι

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Από τη Δευτέρα 15 Φεβρουαρίου, όταν ξεκίνησαν οι πρώτες διακοπές ηλεκτρικού ρεύματος, η Ελλάδα περνάει από το …ταμείο. Όχι για να πληρώσει την κακοκαιρία• και σιγά την κακοκαιρία άλλωστε, χιονόπτωση διάρκειας μίας ημέρας αναμενόμενη εδώ και δύο εβδομάδες. Η Ελλάδα περνάει από το ταμείο για να πληρώσει το κόστος των ιδιωτικοποιήσεων που έχουν διαβρώσει, σε βαθμό ακυρώσεως για εξαιρετικές περιπτώσεις όπως μια κακοκαιρία, τη λειτουργία όλων των πάλαι ποτέ δημόσιων οργανισμών!

Τα παραδείγματα είναι πολλά για να αποδοθούν σε ανθρώπινα λάθη, αβλεψίες ή την «κακιά στιγμή». Πολύ περισσότερο σε όσους και όσες θυμούνται ότι μπλακ άουτ στο ηλεκτρικό ρεύμα τη δεκαετία του ’90 κυρίως συνέβαιναν μόνο όταν απεργούσαν οι εργαζόμενοι κι οι εργαζόμενες στη ΔΕΗ, συνήθως εναντίον των ιδιωτικοποιήσεων. Για να φτάσουμε εν έτει 2021, με την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ σχεδόν ολοκληρωμένη, τα μπλακ άουτ να αποτελούν τη νέα μας … κανονικότητα, λόγω της ιδιωτικοποίησης της!

Πρώτο παράδειγμα και πλέον κραυγαλέο είναι οι διακοπές του ηλεκτρικού ρεύματος, που ως αποτέλεσμα έχουν ακόμη και δύο μέρες μετά την εμφάνιση της κακοκαιρίας με την επωνυμία Μήδεια 250.000 συνδέσεις να παραμένουν αποκομμένες από το δίκτυο ηλεκτροδότησης. Εξ αιτίας των διακοπών έχουν ήδη πεθάνει άνθρωποι η ζωή των οποίων ήταν εξαρτημένη από ιατρικά μηχανήματα. Η ευθύνη εκ μέρους του ΔΕΔΔΗΕ (Διαχειριστής Ελληνικού Δικτύου Διανομής Ηλεκτρικής Ενέργειας) αποδόθηκε στα κλαδιά που έσπασαν, κόβοντας τα καλώδια μεταφοράς ρεύματος. Η ευθύνη ωστόσο ανήκει στον ίδιο τον ΔΕΔΔΗΕ που εδώ και χρόνια είναι υποστελεχωμένος, αναθέτοντας σε εξωτερικά συνεργεία τόσο την αποκατάσταση των βλαβών όσο και την ευθύνη της εύρυθμης λειτουργίας. Τα παράπονα για την καθυστέρηση στην ανταπόκρισή του είναι δε μόνιμα και σε όλες τις περιοχές της χώρας. Πίσω από την ανεπάρκεια του ΔΕΔΔΗΕ κρύβεται ένα μοντέλο κραυγαλέα ανορθολογικό που λειτουργεί ως μήτρα διαρκών συγκρούσεων σε κάθε ιδιωτικοποίηση: Είναι ο διαχωρισμός του δικτύου από την παροχή και της παροχής από την παραγωγή. Ως αποτέλεσμα στην πλημμυρίδα παρόχων (που πουλούν ρεύμα χωρίς κατ’ ανάγκη να παράγουν αποσκοπώντας στο εύκολο κέρδος) αντιστοιχεί η παρακμή του δικτύου, επειδή η συντήρησή του δεν επιφέρει κέρδος. Η πυρκαγιά στις 8 Φεβρουαρίου στο Κέντρο Υπερυψηλής Τάσης Κουμουνδούρου στον Ασπρόπυργο, που προκάλεσε εκτεταμένες διακοπές ρεύματος στην Πελοπόννησο και την Αττική, είχε την ίδια ακριβώς αιτία: απαρχαιωμένο υλικό που έπρεπε προ πολλού να είχε αντικατασταθεί. Οι επενδύσεις ωστόσο γίνονται με το σταγονόμετρο, όπως θα συνέβαινε και στην παραγωγή ενέργειας αν δεν ήταν επιδοτούμενη, γιατί δεν αποφέρουν κέρδη. Κατά συνέπεια, το μοντέλο του διαχωρισμού της παραγωγής από το δίκτυο που ακολουθήθηκε για να διευκολυνθεί η ιδιωτικοποίηση μπορεί να απέδωσε επιτρέποντας στον κάθε απατεώνα να γίνει πάροχος, ναρκοθετεί ωστόσο την παροχή ρεύματος σε κάθε νοικοκυριό που ακόμη και πριν 30 χρόνια ήταν δεδομένη, κι όχι μόνο…

Η ιδιωτικοποίηση της ενέργειας θέτει εν αμφιβόλω ακόμη και την ασφαλή παροχή νερού, δεδομένου ότι η δημιουργία της αναγκαίας πίεσης, που επιτρέπει την ομαλή τροφοδοσία του δικτύου, προϋποθέτει αντλιοστάσια, τα οποία λειτουργούν με ηλεκτρικό ρεύμα. Καταρρέοντος του ρεύματος, καταρρέει και το νερό, όπως συνέβη στην Πεντέλη, το Ψυχικό και την Πετρούπολη.

Οι δύο παραπάνω αιτίες βρίσκονται πίσω και από τις διακοπές που σημειώθηκαν στα δρομολόγια της ΤΡΑΙΝΟΣΕ την Τρίτη 16 Φεβρουαρίου: διακοπή ηλεκτρικού ρεύματος, λόγω κακής συντήρησης του δικτύου από τον ΔΕΔΔΗΕ, και προβλήματα στις υποδομές, η ευθύνη των οποίων βαραίνει τον ΟΣΕ. Στο σιδηροδρομικό δίκτυο ο πανομοιότυπος διαχωρισμός που ακολουθήθηκε μεταξύ δικτύου – υποδομών από την μια και λειτουργού από την άλλη, που το 2017 πέρασε στα χέρια της κρατικής ιταλικής Ferrovie Stato Italiane έναντι του αστείου τιμήματος ύψους 45 εκ. ευρώ, αποδείχθηκε ακάνθινος. Ο ΟΣΕ απαιτεί από τους Ιταλούς τέλη χρήσης που οι τελευταίοι αρνούνται να καταβάλουν αμφισβητώντας το πραγματικό τους ύψος και επικαλούμενοι επίσης ότι το ελληνικό δημόσιο τους οφείλει πολλαπλάσια ποσά (λόγω της εκτέλεσης μη εμπορικών δρομολογίων, τα λεγόμενα ΥΓΟΣ) που δεν έχει καταβάλλει έτσι ώστε να εμφανίζει δημοσιονομικά πλεονάσματα. Κακές γλώσσες λένε ότι ανάλογες συγκρούσεις θα εμφανίζονταν και στον τομέα της ενέργειας, αν η διοίκηση του δικτύου ακολουθούσε επιθετική εμπορική πολιτική και δεν έκρυβε τα προβλήματα κάτω από το χαλί, για να μη χαλάσει την εικόνα της ιδιωτικής ενέργειας.

Εκεί όμως που το ελληνικό κράτος εκτέθηκε ανεπανόρθωτα ήταν στη Νέα Οδό, στο ύψος της Μαλακάσας. Ο υπουργός Μιχάλης Χρυσοχοΐδης βιάστηκε να αναγγείλει την διακοπή της κυκλοφορίας στη Νέα Οδό, μόνο και μόνο για να μην ενεργοποιηθεί το πρόστιμο που προέβλεπε ο νόμος 4663 που ψηφίστηκε επί ΝΔ τον Ιανουάριο του 2020.

Ένα μικρό χρονικό για το πώς φθάσαμε στην ψήφισή του είναι απαραίτητο για να φανεί ο βαθμός ελέγχου των κυβερνήσεων από τις εταιρείες και η ασυδοσία τους. Όλα ξεκίνησαν όταν στις 30 Δεκεμβρίου 2019 το τμήμα της ΠΑΘΕ που διαχειρίζεται η Νέα Οδός με σύμβαση παραχώρησης έκλεισε λόγω της «Ζηνοβίας», όπως αποκαλέστηκε εκείνο το κύμα κακοκαιρίας. Το αποτέλεσμα ήταν να εγκλωβιστούν εκατοντάδες αυτοκίνητα. Η Νέα Οδός με ανακοίνωσή της απέδωσε την ευθύνη στους οδηγούς που δεν έμειναν σπίτι τους… Η κυβέρνηση αντέδρασε καρατομώντας τον αρμόδιο διοικητή Β’ Τμήματος Τροχαίας Αυτοκινητοδρόμων Αττικής, με εντολή του πρωθυπουργού, αντικαθιστώντας τον επί δεκαετίες διευθύνων σύμβουλο της Νέας Οδού και διορίζοντας στη θέση του «γαλάζιο παιδί» και αλλάζοντας το νόμο. Για την ακρίβεια όταν διαπιστώθηκε ότι στο μέχρι τότε νομικό οπλοστάσιο καμιά κυβέρνηση δεν είχε προβλέψει να συμπεριλάβει πρόστιμο για τους παραχωρησιούχους όταν αποτυγχάνουν να κάνουν αυτό για το οποίο πληρώνονται, δηλαδή να λειτουργήσουν την παραχώρηση, συμπεριελήφθη διάταξη που ορίζει το αυτονόητο: «η διακοπή κυκλοφορίας σε οποιοδήποτε τμήμα του βασικού και δευτερεύοντος εθνικού οδικού δικτύου… απαγορεύεται» (άρθρο 65). Σε περίπτωση δε, που συμβεί κάτι τέτοιο το πρόστιμο ξεκινάει από 5.000 ευρώ και φτάνει το 1 εκ. ευρώ. «ανάλογα με τη βαρύτητα του περιστατικού».

Κι όταν φτάνει η ώρα να εφαρμοστεί ο νόμος που η ΝΔ ψήφισε εμφανίζεται ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης ως ο από μηχανής θεός της Νέα Οδού, ως ο φύλακας άγγελος των κατασκευαστικών εταιρειών που τις βγάζει από τη δύσκολη θέση να διατηρήσουν τη Νέα Οδό ανοιχτή εν μέσω μιας κακοκαιρίας γνωστής δύο εβδομάδες πριν. Πριν λοιπόν φανεί η γύμνια τους σε εξειδικευμένο εξοπλισμό και επαρκές κι εκπαιδευμένο προσωπικό κλείνει προληπτικά τη Νέα Οδό, καταφέρνοντας να εξοικονομήσει έως κι 1 εκ. ευρώ. Η «πάσα» του Χρυσοχοΐδη κανείς δεν ξέρει αν έγινε κατόπι εντολής του ίδιου του πρωθυπουργού, δεδομένου ότι πρόεδρος της εταιρείας ΤΕΡΝΑ (θυγατρική της οποίας είναι η Νέα Οδός) είναι ο πεθερός του υπουργού Επικρατείας Γ. Γεραπετρίτη. Το σίγουρο είναι ότι οι παραχωρήσεις αποδεικνύονται εστίες διαφθοράς της πολιτικής με την οικονομική εξουσία κι επιζήμιες για τους πολίτες.

Στη βάση της αρνητικής εμπειρίας των παραχωρήσεων, που αφορά όλες τις παραχωρήσεις αυτοκινητόδρομων κι όχι μόνο τη Νέα Οδό, αποτελεί σκάνδαλο η επιμονή της κυβέρνησης να ιδιωτικοποιήσει την Εγνατία Οδό. Δηλαδή, να την παραχωρήσει σε έναν ιδιώτη ο οποίος θα προστατεύεται από έναν πολιτικό κι από κοινού θα κλείνουν όποτε θέλουν την Εγνατία, μόνο και μόνο για να μη χάνει τα κέρδη του ο ιδιώτης. Αντίθετα δηλαδή απ’ ότι συμβαίνει σήμερα που το υπάρχον μοντέλο λειτουργίας της Εγνατίας έχει αποδειχτεί 100% αποτελεσματικό για τους πολίτες και το δημόσιο, όπως έδειξαν οι εργαζόμενοι με την πρόσφατη μελέτη τους. Μια ακόμη ιδιωτικοποίηση αυτοκινητοδρόμου, του μοναδικού αυτοκινητοδρόμου που λειτουργεί χωρίς να απομυζά κάθε τρεις και λίγο τον προϋπολογισμό, θα προκαλέσει ακόμη μεγαλύτερη επιδείνωση των παρεχόμενων υπηρεσιών στους πολίτες!

Μπροστά σε αυτή τη νέα πραγματικότητα οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ένα δίκιο στον Στέφανο Μάνο που με ανάρτησή του εξέφρασε την οργή του για τη διακοπή του ρεύματος λέγοντας ότι πρώτη φορά συμβαίνει κάτι τέτοιο. Πρέπει όμως να προειδοποιήσουμε ότι ανάλογα φαινόμενα στο εξής συνεχώς θα πολλαπλασιάζονται κι αν όχι τον Στέφανο Μάνο τουλάχιστον την υπόλοιπη κοινωνία που πρέπει να παλέψει για την εκδίωξη με διαδικασίες κατεπείγοντος των επικίνδυνων ιδιωτών και την άμεση απανακρατικοποίηση όλων των δημόσιων υποδομών!


πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Η πολυήμερη δραματική ταλαιπωρία συμπολιτών μας κατοίκων των προνομιούχων Βόρειων προαστείων της Αττικής αλλά και αλλού με οδηγεί να θέσω 2 ερωτήματα:


Πρώτον - Πετάει ή δεν πετάει ο γάιδαρος όπως θέλει το σχετικό λαϊκό δίλημμα;

Όσο και αν ακουστεί αυτό παράξενο και ίσως κριθεί από μερικούς και επιστημονικά αντιδεοντολογικό στο μέτρο που όλοι γνωρίζουμε, ή θα έπρεπε να γνωρίζουμε από το Νόμο της βαρύτητας και την ανατομική μορφή των συμπαθών τετράποδων, η απάντηση είναι απόλυτα αρνητική!..

Με άλλα λόγια με δεδομένες τις συγκεκριμένες επιστημονικές, ιστορικές, πολιτικές, συναισθηματικές και ψυχοκοινωνικές παραμέτρους ο γάιδαρος ΠΟΤΕ και σε ΚΑΜΙΑ Χώρα του Πλανήτη Γη δεν είχε κατορθώσει να απογειωθεί και να... πετάξει!..

Δεύτερον – επιτρέπεται επί σειρά δεκαετιών ηλεκτροφόρα καλώδια να «σφιχταγκαλιάζονται» με κλαδιά δέντρων προξενώντας πυρκαγιές τα καλοκαίρια και διακοπή ηλεκτροδότηση τους χειμώνες;

Η απάντηση, χωρίς αμφισβήτηση, πρέπει να είναι ΟΧΙ βέβαια!...

Η καταστροφική «Μήδεια» έφερε δυναμικά στο προσκήνιο της επικαιρότητας την σκληρή πραγματικότητα τηςσυνεχιζόμενης«γύμνιας» των Κρατικών φορέων και μηχανισμών, όπως είχε συμβεί και με την φονική πύρινη λαίλαπα που σάρωσε καλοκαιριάτικα το «Μάτι», με τις πλημμύρες σε Μάνδρα και Καρδίτσα όπως και με παρόμοιες καταστροφές επί σειρά δεκαετιών, θυμίζοντας ότι υπάρχει η αγαπημένη Πατρίδα ΕΛΛΑΔΑ όπου τα ηλεκτροφόρα καλώδια συνεχίζουν το «θανατηφόρο» τους σφιχταγκάλιασμα με κλαδιά δένδρων. Τελικά στην Πατρίδα μας ο γάιδαροςπετούσε, πετάει και φοβάμαι ότι θα εξακολουθήσει να πετάει!..

Πόσο και γιατί παραμένουμε τόσο εύπιστοι αλήθεια, παιδιά, γυναίκες, άνδρες, παππούδες και γιαγιάδες στην εποχή μας και πόσο εύκολα θα μπορούσε κάποιος ή κάποιοι να μας αλλάξουν τα μυαλά, με συστηματική υποβολή σε πλύση εγκεφάλου από τα περιώνυμα ΜΜΕ (Μέσα Μαζικού Εκμαυλισμού), και να μας κάνουν να δούμε τα άσπρα μαύρα και τον γάιδαρο να… πετάει;

Λένε οι Κινέζοι «δείξε με το δάκτυλό σου το ελάφι και φώναξε να ένα… άλογο»

Θυμηθείτε μερικά συνθήματα όπως «γυρίζουμε σελίδα», «έρχεται η Αλλαγή», «θα επανιδρύσουμε το Κράτος», και καθώς οι εργατοπατέρες κατέβαζαν τους διακόπτες οικτίροντάς εαυτούς λέγαμε: «Είδες η…ΔΕΗ:»

Και τώρα, αναφερόμενος στον τίτλο του άρθρου μου, στην Πατρίδα μας δείξε το γάιδαρο και φώναξε:

«Παιδιά, κοιτάξτε, πετάει!...»


Η πειθώ της Ομάδας και της Εξουσίας


Θα αναφερθώ στα εντυπωσιακά αποτελέσματα που έδωσαν δύο κλασικά πειράματα κοινωνικής ψυχολογίας που έγιναν τον περασμένο αιώνα από τους μακαρίτες διακεκριμένους Αμερικανούς συναδέλφους SolomonAsch και StanleyMilgram, ισόβια μέχρι τον θάνατό τους μέλη όπως και ο υπογράφων του AmericanPsychologicalAssociation. Στα δύο αυτά πειράματα οι ερευνητές και οι συνεργάτες τους δημιουργούν για το άτομο συνθήκες ασάφειας και αμφιβολίας και αδυναμίας λήψης απόφασης, φέρνοντάς το αντιμέτωπο με ερεθίσματα αμφίβολης ευκρίνειας.

Το «άτομο-θύμα» οδηγείται από τις συνθήκες του πειράματος έντεχνα σε συναισθηματική σύγκρουση καθώς από τη μία μεριά αισθάνεται την έντονη υποκειμενική τάση να κάνει τη σωστή επιλογή όπως ακριβώς έχει μάθει μέχρι αυτήν τη στιγμή στη ζωή του (π.χ., ο γάιδαρος ΔΕΝ... πετάει), και η συμπεριφορά των συνεργατών των καθηγητών που προφανώς κάνουν λανθασμένες επιλογές που προβληματίζουν τα «θύματα» των πειραμάτων.

Για να γίνει κατανοητή η διαδικασία άσκησης πίεσης από την ΟΜΑΔΑ στο άτομο και για να μας διδάξει και κάτι νομίζω χρήσιμο στην εποχή μας, την εποχή της αμφισβήτησης των πάντων από τους πάντες και της αμφιβολίας για όλα και για όλους, ας δούμε τι ακριβώς συμβαίνει στα πειράματα αυτά.

Στο πείραμα του Asch (όπου ΟΛΑ τα άτομα εκτός ενός που το βαφτίζουμε «θύμα» είναι συνεργάτες του ερευνητή) ο ερευνητής δείχνει δύο κάρτες όπου στην πρώτη κάρτα υπάρχει μια ευθεία γραμμή ενός συγκεκριμένου μήκους και στη δεύτερη κάρτα υπάρχουν τρεις ευθείες γραμμές διαφορετικού μήκους, η μία από τις οποίες είναι εμφανέστατα και χωρίς αμφιβολία ακριβώς ίσου μήκους με τη γραμμή της πρώτης κάρτας.

Ο εξεταστής ρωτά ένα - ένα τα άτομα της ομάδας να κάνουν τη σύγκριση των γραμμών αφήνοντας τελευταίο το «θύμα» της παρέας.

Στην επίδειξη των καρτών ΟΛΟΙ οι συνεργάτες του ερευνητή συμφωνούν σε κάτι που είναι ΕΜΦΑΝΕΣΤΑΤΑ λάθος (και το «θύμα» όπως καταγράφεται από τη βιντεοκάμερα ξαφνιάζεται, γέρνει μπροστά, κοιτάζει τις γραμμές, κοιτάζει ένα - ένα τα μέλη της ομάδας και είναι εμφανή στο πρόσωπό του τα αισθήματα του ξαφνιάσματος και της δυσπιστίας...)

Όταν έρχεται η σειρά του «θύματος» να συγκρίνει τις γραμμές στις δύο κάρτες, υποθέτω ότι δεν θα σας εκπλήξει η διαπίστωση ότι ένας μεγάλος αριθμός ατόμων απαντά δίνοντας την ίδια απάντηση που έδωσαν ΟΛΑ τα άλλα μέλη της ομάδας!...


Εκπληκτικό; Όχι ακριβώς!

Το «θύμα» στο συγκεκριμένο πείραμα έχει ουσιαστικά δυο επιλογές, κάθε μια από τις οποίες συνεπάγεται και ένα σχετικό συναισθηματικό και ψυχοκοινωνικό κόστος. Εφόσον επιλέξει να σταθεί πιστό στις προσωπικές του απόψεις και να πει τι ακριβώς είναι σωστό και τι λάθος τότε θα βρεθεί σε ευθύγραμμη ισορροπία με τις υποκειμενικές του πεποιθήσεις και τα αντικειμενικά δεδομένα, αλλά θα έρθει σε ευθεία αντιπαράθεση με τα άλλα μέλη της ομάδας που δηλώνουν, γιατί έτσι συμφωνήθηκε, το ακριβώς αντίθετο. Εάν ταυτισθεί με τα άλλα μέλη της ομάδας τότε θα έλθει σε σύγκρουση με τις υποκειμενικές του πεποιθήσεις και την ορθή αντίληψη πραγματικότητας αλλά αποφεύγει την αντιπαράθεση με την ομάδα.

Οι «δικαιολογίες» που έδωσαν «τα θύματα» στο πείραμα με τις γραμμές του Asch εστιάσθηκαν στη δική τους κακή εκτίμηση του μήκους των γραμμών ακόμη και σε προβλήματα… όρασης!

Στα πειράματα του καθηγητή StanleyMilgram «το θύμα» καλείται να προξενήσει πόνο σε κάποιο άγνωστο άτομο επειδή έτσι τον παροτρύνει να κάνει το άτομο που κατέχει θέση εξουσίας. Τα «θύματα» τελικά υποκύπτουν στις έντονες πιέσεις που τους ασκούν οι συνεργάτες του ερευνητή και ξεπερνούν τον έλεγχο της συνείδησής τους που τους υπαγορεύει να αποφύγουν να προξενήσουν πόνο σε άγνωστα άτομα.

Αλήθεια σε καθημερινή βάση πόσες φορές είμαστε ΣΥΝΕΠΕΙΣ σε πεποιθήσεις και αξίες που είναι ΟΡΘΕΣ και πόσες φορές αρνιόμαστε την πραγματικότητα, σαν τον Άγιο Πέτρο πριν αλέκτωρ λαλήσει τρεις, υποκύπτοντας σε Κομματικά προστάγματα ή για να συμβιβασθούμε με την ομάδα, την παρέα όπου ανήκουμε και μας το επιβάλλει ή για να μη χάσουμε κεκτημένα και ΕΞΟΥΣΙΑ;

Όσοι μένουν πιστοί στις ΑΡΧΕΣ τους ΔΕΝ ΣΥΜΒΙΒΑΖΟΝΤΑΙ…

Όσοι ΣΥΜΒΙΒΑΖΟΝΤΑΙ, αποδεχόμενοι ότι υπάρχει η συγκεκριμένη χώρα που λέγεται ΕΛΛΑΔΑ όπου ο γάιδαρος πετούσε και εξακολουθεί να πετάει απολαμβάνουν ξεδιάντροπα τα λάφυρα της ΕΞΟΥΣΙΑΣ...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου