Articles by "Αρθρογραφία"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αρθρογραφία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

του Δημήτρη Καζάκη

Η ταινία του Κώστα Γαβρά για μια από τις πιο ταπεινωτικές σελίδες της ιστορίας του ελληνικού λαού, έχει ξεσηκώσει σάλο. Και ορθώς.
Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι ο εξαίρετος αυτός κατά τα άλλα κινηματογραφιστής επέλεξε να στηριχτεί στο μυθιστορηματικό βιβλίο του κυρίου Βαρουφάκη. Άλλωστε ο ίδιος ο κ. Γαβράς από την αρχή αυτής της τραγωδίας για τους Έλληνες με το καθεστώς κατοχής και γενοκτονίας, που παλιότερα όσοι διέθεταν τρόπους και ιδεολογία ευρωπαϊκών σαλονιών το αποκαλούσαν «ανθρωπιστική κρίση», δεν έδειξε κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Αρκέστηκε απλά σε τετρημένες δηλώσεις συμπαράστασης στο δοκιμαζόμενο ελληνικό λαό, σαν αυτές που κατά καιρούς επικαλούνται όλοι οι γνωστοί επώνυμοι για να κρύψουν πίσω ανάλογες δηλώσεις ή υπογραφές συμπαράστασης την παντελή αδιαφορία τους για την εθνική τραγωδία των Ελλήνων.
Λογικό είναι λοιπόν να τον εκφράζει ένα μυθιστόρημα σαν αυτό του κ. Βαρουφάκη, όπου απουσιάζει παντελώς η Ελλάδα και οι Έλληνες. Ούτε το πρόβλημα με την ταινία είναι το γεγονός ότι μεταχειρίζεται τις δήθεν διαπραγματεύσεις με αρκετή δόση συνωμοσιολογίας και χωρίς καν το δυναμισμό ενός πολιτικού θρίλερ αλά Χόλυγουντ. Το μέγιστο πρόβλημα με τον κύριο Γαβρά και την ταινία του είναι ότι υπηρετεί μια εξόφθαλμη πολιτική σκοπιμότητα. Την σκοπιμότητα του μονοδρόμου. Επιχειρεί να πείσει έναν ολόκληρο λαό που κακοπάθησε και συνεχίζει να κακοπέφτει από απατεώνες σε απατεώνες της πολιτικής, ότι αυτό που έγινε με την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν προδοσία του ελληνικού λαού, ούτε ξεπούλημα μιας ολόκληρης χώρας στο βωμό των ευρωπαϊκών συμφερόντων, αλλά ό,τι καλύτερο μπορούσε να γίνει.
Με αυτή την ταινία ο κύριος Γαβράς επάξια κατατάσσεται στο πάνθεο της απολογητικής των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας και των λαών. Με αυτήν την έννοια δικαιούται όποιος διατηρεί ακόμα στοιχειώδη επαφή με την πραγματικότητα της Ελλάδας, της Ευρώπης και του ευρωπαϊκού ολοκληρωτισμού που έχει επιβληθεί στους λαούς, να αναρωτηθεί. Ποια είναι η διαφορά του Κώστα Γαβρά από την Λένι Ρίφενσταλ; Αν μη τι άλλο η δεύτερη υπήρξε πολύ πιο ειλικρινής από τον πρώτο. Βλέπετε, δεν έκρυψε ποτέ ποιοι ήταν οι εντολείς της, ποιοι χρηματοδότησαν το κινηματογραφικό της έργο και για ποιες αισχρές πολιτικές σκοπιμότητες.



Σημείωση ακτιβιστή:

Η Έλενα Μπέρτα Αμάλιε "Λένι" Ρίφενσταλ (γερμ. Helena Bertha Amalie "Leni" Riefenstahl, 22 Αυγούστου 1902 - 8 Σεπτεμβρίου 2003) ήταν Γερμανίδα ηθοποιός, σκηνοθέτης και φωτογράφος, η οποία έγινε διάσημη χάρη στις ταινίες προπαγάνδας που δημιούργησε για λογαριασμό της Ναζιστικής Γερμανίας. Μετά τον Πόλεμο, η καριέρα της πρακτικά έλαβε τέλος, αν και η ίδια δεν ήταν ποτέ μέλος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος. Η ίδια ποτέ δεν παραδέχθηκε ότι ένιωσε ενοχές για το παρελθόν της.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
της Φωτεινής Μαστρογιάννη

Η εποχή της παγκοσμιοποίησης επιβάλλει την ομοιομορφία στον τρόπο σκέψης, ομιλίας, συμπεριφοράς ακόμα και ένδυσης.

Η πλήρης συμμόρφωση με το πλήθος είναι σχεδόν επιβεβλημένη ενώ αυτοί που δεν συμβιβάζονται με τις επικρατούσες ιδέες και την ομοιομορφία θεωρούνται «επικίνδυνοι», μία απειλή που η κοινωνία οφείλει να εξουδετερώσει.


Θεωρείται ότι οι ασυμβίβαστοι θεωρούνται απειλή γιατί είναι διαφορετικοί, μοναδικοί και κυρίως δημιουργικοί. Δημιουργούν τις δικές τους ιδέες και προσωπική ζωή και έχουν δική τους αντίληψη για την πραγματικότητα.

Ο Ralph Waldo Emerson υποστήριξε ότι οι μάζες δεν αγαπούν τους δημιουργούς αλλά λατρεύουν τα έθιμα, τα γνωστά ονόματα και τους θεσμούς γιατί κατ’αυτό τον τρόπο αισθάνονται ασφαλείς.

Ο Colin Wilson ανέφερε ότι ο σύγχρονος άνθρωπος έχει γαλουχηθεί από την κοινωνία να μην έχει αυτοπεποίθηση, να μην πιστεύει ότι μπορεί να κάνει κάτι που να έχει πραγματική αξία και έτσι συμβιβάζεται με τους κανόνες που του επιβάλλει η κοινωνία προκειμένου να ξεφύγει από το αίσθημα της αναξιότητας που τον κατακλύζει. Ειδικότερα, ο κομφορμισμός – συμβιβασμός επηρεάζεται από παράγοντες όπως το φύλο και η ευφυΐα και ειδικότερα από τον αυταρχισμό.

Οι άνθρωποι μαθαίνουν, σύμφωνα με τον Lewis, να μεγαλώνουν σε ένα συγκεκριμένο σύστημα και να μαθαίνουν ότι το σύστημα αυτό πρέπει να ακολουθούν πιστά. Οι κανόνες του συστήματος εσωτερικοποιούνται από το άτομο μέσω της μίμησης, της παρατήρησης, της κοινωνικής σύγκρισης και της κοινωνικής επιρροής.

Εάν το σύστημα αυτό είναι αυταρχικό τότε τα άτομα αποκτούν αυταρχική συμπεριφορά, γι’αυτό και είναι δύσκολο να αλλάξει ένα σύστημα που είναι αυταρχικό στη φύση του.

Τα άτομα μαθαίνουν να υπακούν στο σύστημα αλλά και να δέχονται την εχθρότητά του όταν αυτή κατευθύνεται σε αυτούς που θεωρούνται απειλή για την κοινωνική ευταξία.

Ο Θεόδωρος Καζίνσκυ έγραφε:

«Η κοινωνία μας τείνει να θεωρεί «ασθένεια» οποιονδήποτε τρόπο σκέψης ή συμπεριφοράς που είναι απρόσφορος για το σύστημα, και αυτό είναι ευλογοφανές, επειδή όταν ένα άτομο δεν ταιριάζει με το σύστημα προκαλεί πόνο στο άτομο και προβλήματα στο σύστημα. Έτσι, η χειραγώγηση ενός ατόμου για να προσαρμοσθεί στο σύστημα θεωρείται «θεραπεία» για μια «αρρώστια» και συνεπώς θεωρείται κάτι καλό».

Συνεπώς, φαίνεται ότι η εχθρική αντιμετώπιση των άλλων απέναντι σε αυτούς που θεωρούνται απειλή είναι «εξαγνισμένη» από οποιεσδήποτε τύψεις και μπορεί να θεωρούν, ότι, κατ'αυτό τον τρόπο, συμβάλλουν στη γενικότερη ομαλή λειτουργία της κοινωνίας.

Μπορεί όμως κάποιοι να θέλουν να διαφοροποιηθούν και να μην θέλουν να αντιμετωπίσουν τους ασυμβίβαστους ως απειλή. Δυστυχώς, τα άτομα εκτίθενται σε έναν ορυμαγδό πληροφόρησης και ακόμα και να θέλουν να αλλάξουν γνώμη κάτι τέτοιο είναι αρκετά δύσκολο γιατί η πληροφόρηση είναι σε μεγάλο βαθμό κατευθυνόμενη.


Η στάση των ατόμων διαμορφώνεται από το είδος των ειδήσεων που λαμβάνουν αλλά και από το κοινωνικό κύρος αυτού που μεταφέρει την είδηση. Συνεπώς η αρνητική στάση των ατόμων απέναντι σε αυτόν που αντιδρά είναι συνδυασμός αφενός της ιδεολογίας που ενστερνίζονται που στην περίπτωση ενός αυταρχικού συστήματος είναι και αυτή αυταρχική, τα προσωπικά χαρακτηριστικά αλλά και (κυρίως) από την πληροφόρηση που λαμβάνουν από το σύστημα.

Διαμορφώνεται λοιπόν ένας συγκεκριμένος τύπος ανθρώπου που αρνείται οποιονδήποτε «δεν πάει με το ρεύμα», δεν είναι «γνωστός» δηλαδή δεν είναι μέρος του συστήματος παρά το γεγονός ότι οι μη κομφορμιστές είναι και οι πρωτοπόροι σε θέματα όπως είναι η καινοτομία για την οποία πλήθος κειμένων έχουν γραφτεί.

Μάλλον, ο Αλντους Χάξλεϋ στον «Θαυμαστό Καινούριο Κόσμο» είχε δίκιο όταν έγραφε ότι ο πολιτισμός θα είναι τεχνοκρατικός αλλά όχι με το θετικό πρόσωπο που προβάλλεται από τα ΜΜΕ. Θα είναι ένας πολιτισμός που θα βασίζεται στον απόλυτο κοινωνικό έλεγχο, θα βασίζεται «στον φυσικό και ψυχολογικό καταναγκασμό του ανθρώπου μέσω του απολύτου προκαθορισμού του χαρακτήρα, της συμπεριφοράς και της κοινωνικής του θέσης». Σε έναν τέτοιο «πολιτισμό» οι ασυμβίβαστοι δεν θα έχουν θέση.



Πηγές

Αλντους Χάξλεϋ. Ο Θαυμαστός Καινούριος Κόσμος. Διαθέσιμο στο: https://docs.google.com/file/d/0B-6_L8q1CAqiaXRscG5HVTFhMlU/edit

Θεόδωρος Καζίνσκυ. Η βιομηχανική κοινωνία και το μέλλον της. Εκδ. Έξοδος.

Emerson, R.W. Self-Reliance and Other Essays. Ed. Dover Thrift.

Mallinson, D.J., Hatemi, P.K. The effects of information and social conformity on opinion change. Διαθέσιμο στο: https://journals.plos.org/plosone/article?id=10.1371/journal.pone.0196600

Wilson,C. Religion and the Rebel. Ed. Ashgrove Press.

Zafar, B. An Experimental Investigation of Why Individuals Conform. Διαθέσιμο στο: https://www.newyorkfed.org/medialibrary/media/research/staff_reports/sr365.pdf


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο mitsos175

10/09/1945: "Ο Βίντκουν Κουίσλινγκ, επικεφαλής της κατοχικής κυβέρνησης της Νορβηγίας, κρίνεται ένοχος προδοσίας και καταδικάζεται σε θάνατο. Το όνομά του έγινε συνώνυμο της προδοσίας".

Ο προδότης ήταν στρατιωτικός, γιος παπά. Πατρίς θρησκεία, οικογένεια δηλαδή. "Εντάχθηκε στο Νορβηγικό Αγροτικό Κόμμα και τη διετία 1931-1933 διετέλεσε Υπουργός Άμυνας. Το 1933 αποχώρησε από το Αγροτικό Κόμμα για να ενταχθεί στο φασιστικό Κόμμα Εθνικής Ενότητας ως συνιδρυτής.

Όταν άρχισε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Κουίσλιγκ τάχθηκε με το μέρος των Ναζιστών. Συνάντησε τον Χίτλερ το 1939 στο Βερολίνο και συζήτησε μαζί του σχετικά με τα μεγάλα οφέλη που θα είχε το Ράιχ, αν καταλάμβανε τη Νορβηγία".

Τόσο πατριώτης! Βέρος Δεξιός.

"Κατά την εκστρατεία των Ναζιστικών στρατευμάτων στη Νορβηγία, τον Απρίλιο του 1940, υποστήριξε την εισβολή τους και, ως ανταμοιβή, διορίστηκε πρωθυπουργός στην κατεχόμενη Νορβηγία, από τον Φεβρουάριο του 1942 μέχρι τα τέλη του Β΄ παγκοσμίου πολέμου".

Ήταν μισητός στους Νορβηγούς, αφού ήταν προδότης κι εγκληματίας συνεργάτης των δυνάμεων Κατοχής. Τον εκτέλεσαν στις 24/10/1945.

Καλά του έκαναν του προδότη. Με τους δικούς μας πουλημένους συνεργάτες των κατακτητών τι έγινε; Οχι απλώς την γλύτωσαν, αλλά το αστικό κράτος τους "αντάμειψε " για την συνεργασία τους με τους κατακτητές, κάνοντας τους υπουργούς και στρατηγούς.

Αντί γι αυτούς, καταδικάστηκαν και εκτελέστηκαν οι πατριώτες, αυτοί που πολέμησαν τους κατακτητές! Από τότε οι δοσίλογοι, τα καθάρματα, μας έκατσαν στο σβέρκο.
Γι αυτό δεν πρόκειται να δούμε προκοπή. Σε αυτή τη χώρα, αντί να τιμωρήσουμε τους προδότες, σκοτώσαμε τους πατριώτες. Κι από τότε έχουμε Κατοχή. Έπιασαν όλα τα πόστα και μας βασανίζουν γιατί αντισταθήκαμε, γιατί χάσανε τον πόλεμο χάρη και σε μας.

Τα παιδιά τους βολεύτηκαν σε υπουργεία, θέσεις κλειδιά στην πολιτική και τις μεγάλες επιχειρήσεις. Όπου πας, θα βρεις μπροστά σου κι ένα μπάσταρδο των SS. Ένα νοσταλγό του Χίτλερ, που είναι άσσος στις μεταμφιέσεις.

Τη μια κάνει το νοικοκύρη που σκοτώνει τον ομοφυλόφιλο, την άλλη τον πολεμοκάπηλο απόγονο του Βουκεφάλα, την τρίτη τον αγανακτισμένο γονιό με τα παιδιά των προσφύγων, άλλωστε τον αντικειμενικό κόλακα στα κανάλια, πότε το φοβισμένο δολοφόνο μπάτσο, πότε τον επιχειρηματία φονιά, που σκοτώνει τον αλλοδαπό, το Ρομά κλπ. "Δεν είμαι ρατσιστής αλλά...".
Ε λοιπόν αυτό το "αλλά" κρύβει όλη την υποκρισία και το μίσος για τους ανθρώπους. Ο ρατσιστής είναι τέρας, κτήνος. Χωρίς "αλλά".

Τα παιδιά των μαυραγοριτών, των προδοτών, όχι μόνο μεγάλωσαν αλλά κι αυξήθηκαν. Βολεύτηκαν μάλιστα όλα. Φρόντισαν οι μπαμπάδες τους. Όταν ο τύπος πχ τρώει τρεις φασολάδες στην καθισιά του στην Κατοχή - και ποιος ξέρει τι άλλο του έδιναν οι Γερμανοί φίλοι του - είναι λογικό να ζει πολύ.
Και βέβαια να φροντίζει τους απογόνους του, μη χαθεί το είδος των παρασίτων.

Κάτι πήγε να κάνει σε μερικούς η ΟΠΛΑ αλλά "δεν προκάναμε", που έλεγε κι ο μακαρίτης, ο σύντροφος Χαρίλαος. Που να προκάνουμε; Όταν εμείς δεν είχαμε τίποτα, κι οι περισσότεροι μεγαλώσαμε ορφανοί, πεινασμένοι και ξυπόλυτοι;
Βλέπεις, οι εθνικόφρονες συνήθως παίρνουν από την Πατρίδα, οι υπόλοιποι δίνουν ακόμα και τη ζωή τους.

"Θα 'θελα να 'θα θελα 'μουν Νορβηγός..."

πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

της Δελιβάνη - Νεγρεπόντη Μαρίας 


Αρκετοί Έλληνες, εξουθενωμένοι από τα καθημερινά και άλυτα προβλήματά τους, πριν ένα χρόνο είχαν αφεθεί να περιπλανηθούν στα ονειρικά μονοπάτια του μαγευτικού παραμυθιού: καθαρή έξοδος από τα Μνημόνια και αναπτυξιακό σχέδιο. Τώρα οι ίδιοι ή κάποιοι άλλοι συμπατριώτες μας πιστεύουν το άλλο παραμύθι, ότι έρχεται η ταχύρυθμη ανάπτυξη που θα αλλάξει την Ελλάδα. Δυστυχώς, για εμάς τους ανθρώπους, τα όνειρα και τα παραμύθια τελειώνουν απότομα. Η αφύπνιση είναι πάντα οδυνηρή.

Η πραγματική έξοδος από τα Μνημόνια, έστω και όταν αυτά δεν φέρουν πια αύξοντα αριθμό, είναι εκ των πραγμάτων, απλώς, αδύνατη. Και τούτο διότι, πρώτον το ελληνικό χρέος έχει χαρακτηριστεί από το ΔΝΤ ως «εξαιρετικά μη βιώσιμο», όπως άλλωστε είναι. Έκτοτε έχει εξακολουθήσει την ανοδική πορεία του, ως ποσοστό του ΑΕΠ, ενισχύοντας ακόμη περισσότερο αυτόν τον εξαιρετικά μη βιώσιμο χαρακτήρα του.

Δεύτερον, η επιτήρηση από τους δανειστές είναι αναπότρεπτη, μέχρι να ξεπληρωθεί από την Ελλάδα το 75% του χρέους, δηλαδή εσαεί. Ας σημειωθεί ότι επί εννέα χρόνια όχι μόνο δεν ξεπληρώθηκε αξιόλογο ποσοστό του τεραστίων διαστάσεων αυτού χρέους, αλλά επιπλέον αυξήθηκε ο όγκος των υποχρεώσεών μας, ως προς αυτό: από 130% στο ΑΕΠ πριν από την κρίση, είναι τώρα σχεδόν 190%.

Θα μπορούσαμε, βέβαια, να εξακολουθήσουμε να βαυκαλιζόμαστε με ένα άλλο μύθευμα: την ελάφρυνση του χρέους. Αλλά, νομίζω, ότι αυτό το αφήγημα έχει ξεθωριάσει ακόμη και για όσους αρχικά το πίστεψαν, επειδή, απλώς, δεν ερμήνευσαν σωστά την απαρέγκλιτη γερμανική απόφαση, η ελάφρυνση να μη συμβεί ποτέ. Τα Μνημόνια ήταν ό,τι χειρότερο θα μπορούσε να συμβεί στην Ελλάδα.

Κατέστρεψαν την ελληνική οικονομία και κοινωνία, με την απληστία των δανειστών να αρπάξουν το γρηγορότερο και με οποιαδήποτε μεθόδευση, τα όσα χρωστούσαμε (και περισσότερα αυτών), όχι μέσα από ανάπτυξη της οικονομίας, αλλά μέσω αφαίμαξης κάθε αναπτυξιακής της δυνατότητας. Νοιάστηκαν αποκλειστικά και μόνο να επιτύχουν τη δημοσιονομική ισορροπία, προκειμένου να εξασφαλιστούν οι δανειστές. Αδιαφόρησαν προκλητικά για τον καταποντισμό της πραγματικής οικονομίας και του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων. Απλώς, να παρατηρήσω ότι στην Ισλανδία έγινε το ακριβώς αντίθετο και, φυσικά, πολύ πιο ανθρώπινο.

Νεοαποικιοκρατικές απαιτήσεις

Με την πάροδο του χρόνου, οι απαιτήσεις των δανειστών έγιναν απροκάλυπτα νεοαποικιοκρατικές, ξεφεύγοντας εντελώς από τις προδιαγραφές της αλληλεγγύης και της συνοχής μιας οιονεί ενωμένης Ευρώπης. Τα σπίτια των φτωχών, οι καταθέσεις και το σύνολο του πλούτου της χώρας μας εξουσιάζονται, χωρίς έλεος, από τους εταίρους. Και το χειρότερο, τα εθνικά μας θέματα, όπως φαίνεται, άρχισαν να αποτελούν αντικείμενο εκβιασμού και συναλλαγής.

Από την αρχή της ελληνικής τραγωδίας, οι εταίροι-δανειστές έσπευδαν να προσφέρουν βοήθεια στους δικούς μας κυβερνήτες, κάθε φορά που εμφανίζονταν ανυπέρβλητες δυσκολίες, και που έτσι κινδύνευαν τα συμφέροντά τους. Φέρνω ως παράδειγμα την έξωθεν και αποφασιστική βοήθεια, που έλαβε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, για να μεταλλαχτεί το «Όχι» του δημοψηφίσματος του 2015 σε «Ναι».

Από κοινού με τους εταίρους μας αποφασίστηκε οι μεταμνημονιακές δεσμεύσεις να μην ονομαστούν 4ο Μνημόνιο. Με αυτόν τον τρόπο αποφεύγονται και ενδεχόμενες αντιδράσεις του εξουθενωμένου λαού. Αντιδράσεις, οι οποίες διοχετεύθηκαν στις κάλπες του Μαΐου και του Ιουλίου. Ωστόσο, δεν διαφεύγει κανενός το γεγονός ότι οι μεταμνημονιακές δεσμεύσεις είναι σε ισχύ και είναι μακροχρόνια καταστρεπτικές.

Η καθαρή έξοδος από τα Μνημόνια

Το μετα-Μνημόνιο έχει βαριές αρνητικές συνέπειες για την Ελλάδα. Πριν από όλα, διότι είναι η χαριστική βολή εναντίον ενός λαού που έχει ήδη αγγίξει τα όριά του, και μιας οικονομίας, η οποία χαροπαλεύει. Από τους πολυάριθμους λόγους, στη βάση αυτής της διαπίστωσης, θα αναφερθώ, αμέσως στη συνέχεια, σε μερικούς από αυτούς, όπως είναι:

Πρώτον, η υποχρέωση επίτευξης, ως το 2022, ενός υπέρογκου πρωτογενούς πλεονάσματος ύψους 3,5%, και μετά ως το 2060, ύψους 2%. Τα πλεονάσματα αυτά θα αφαιρεθούν από ένα ΑΕΠ, που σε πείσμα των ενθουσιωδών προβλέψεων και της προηγούμενης και της νέας κυβέρνησης παραμένει, ουσιαστικά, καθηλωμένο σε χαμηλό ρυθμό μεγέθυνσης.

Να προσθέσω ότι η διαβεβαίωση, προς τους δανειστές, ότι αυτό το εγκληματικό πρωτογενές πλεόνασμα μπορεί να επιτευχθεί στερείται παντελώς περιεχομένου. Απλώς, διότι με τις απάνθρωπες φορολογικές και άλλες δημοσιονομικές πρακτικές που ακολουθούνται, το πρωτογενές πλεόνασμα θα μπορούσε να είναι διπλάσιο ή και τριπλάσιο. Ο ορισμός του ύψους του, κάτω από τις ελληνικές συνθήκες, εξαρτάται από τον αριθμό των πολιτών που αποφασίζεται εκάστοτε να πεταχθούν στον Καιάδα της φτώχειας.

Εύθραυστη η ελληνική οικονομία

Δεύτερον, η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, σε πείσμα των εξωπραγματικών εξαγγελιών πριν της κυβέρνησης Τσίπρα και τώρα τις κυβέρνησης Μητσοτάκη, δεν οδεύει δυστυχώς, προς το καλύτερο, ανεξαρτήτως του ότι στο αφήγημα της ανάπτυξης συμμετέχουν και οι εταίροι μας. Αυτό είναι προφανές, διότι διαφορετικά θα όφειλαν να εξηγήσουν πως συνέβη αυτή η καθολική συμφορά, ενώ οι ίδιοι ήρθαν να μας «διασώσουν».

Αλλά, πως και από πού να πάει καλύτερα η ελληνική οικονομία, όταν στα οκτώ και χρόνια εφαρμογής των «προγραμμάτων σωτηρίας», χάθηκε σχεδόν το 27% του ΑΕΠ, όταν τα ατομικά εισοδήματα συρρικνώθηκαν κάτω από το βάρος μιας εντελώς παρανοϊκής φορολογίας. Όταν κάλπαζε η ανεργία, ή οποία ουσιαστικά δεν μειώνεται σε αξιόλογο βαθμό. Απλώς, μεταβάλλει μορφή.

Η πλήρης απασχόληση έχει παραχωρήσει τη θέση της, σε πολύ μεγάλο ποσοστό σε μορφές απασχόλησης ανασφαλείς και σε πολύ χαμηλές αμοιβές. Επίσης περίπου 400.000-500.000 νέοι επιστήμονες έχουν μεταναστεύσει στο εξωτερικό και δεν υπολογίζονται. Πώς να πάει καλύτερα η οικονομία όταν οι επενδύσεις δημόσιες και ιδιωτικές χειμάζουν, και όταν η ανασφάλεια για το αύριο κυριαρχεί;

Η κορυφαία απόδειξη της συνεχιζόμενης επιδείνωσης της οικονομίας απεικονίζεται στο απελπιστικά χαμηλό ποσό, που η μέση ελληνική οικογένεια δαπανά στα super-markets το μήνα για να επιβιώσει. Ω, ναι, υπάρχει μία οριακή βελτίωση, η οποία πιθανότατα οφείλεται στον τουρισμό, ο οποίος πήγε πολύ καλά τις προηγούμενες χρονιές και στήριξε την ελληνική οικονομία.

Η δεύτερη βροντερή απόδειξη εμβάθυνσης της εξαθλίωσης είναι το γεγονός ότι το 40% των συνταξιούχων επιβιώνει με λιγότερα από 400 ευρώ το μήνα, ενώ το 30% των απασχολούμενων υποχρεώνεται να «τα βγάζει πέρα» με μέσο μισθό επίσης μικρότερο από τα 400 ευρώ. Επιπλέον, είχε επέλθει ριζική μείωση των δημοσίων δαπανών για υγεία και παιδεία, με αποτέλεσμα να θίγονται, κυρίως, οι κοινωνικά ασθενέστερες τάξεις. Όσον αφορά δε τα νέα χρέη προς το δημόσιο αυτά το 2018 ήταν 1,9 δισ. ευρώ.

Επιτήρηση, ιδιωτικοποιήσεις και αγορές

Τρίτον, οι δανειστές εμφανίζονται ιδιαίτερα ανυπόμονοι με τις ιδιωτικοποιήσεις. Και μετά την υποτιθέμενη καθαρή έξοδο από τα Μνημόνια, η Ελλάδα πιέζεται αφόρητα να ολοκληρώνει με ταχείς ρυθμούς τη μεταβίβαση της δημόσιας περιουσίας προς τους δανειστές. Η πίεση συνεχίζεται και επί της νέας κυβέρνησης, αν και ο κ. Μητσοτάκης δεν έχει κανένα ενδοιασμό να βαδίσει αυτόν τον δρόμο. Φάνηκε πολύ καθαρά και από όσα έχει πει, αλλά και από τις επισκέψεις του στο Παρίσι και στο Βερολίνο.

Τέταρτον, η επιτήρηση στα μεταμνημονιακά χρόνια δεν είναι καθόλου τυπική. Οι Θεσμοί έρχονται και κάνουν τις αξιολογήσεις τους. Δεν ομιλούμε περί Μνημονίων, αλλά οι μεταμνημονιακές δεσμεύσεις συνθλίβουν στους Έλληνες. Κι αυτό, επειδή και η οικονομία και ο λαός είναι πια χωρίς αντοχές.

Πέμπτον, στο μεταξύ εμείς βγαίνουμε στις αγορές και ευτυχώς το επιτόκιο δανεισμού είναι χαμηλό, κυρίως λόγω της διεθνούς οικονομικής συγκυρίας. Αυτό, ωστόσο, δεν είναι καθόλου σίγουρο πως θα κρατήσει για πολύ. Δυστυχώς η κατάσταση της οικονομίας μας είναι εύθραυστη: το χρέος πολύ υψηλό, ο ρυθμός ανάπτυξης χαμηλός και κυρίως η παραγωγική ικανότητα της οικονομίας μας ασήμαντη. Χάρη στα υψηλά επιτόκια, που αρχικά επιβλήθηκαν αλύπητα στην Ελλάδα, πριν μειωθούν, εκτιμάται ότι η Γερμανία αποκόμισε κέρδη ύψους 3,4 δισεκατομμυρίων ευρώ από τα ελληνικά ομόλογα.

Αν η παγκόσμια οικονομία επιδεινωθεί (ήδη ο ρυθμός μεγέθυνσης έχει συρρικνωθεί επικίνδυνα), αν το υπερβολικό παγκόσμιο χρέος καταλήξει σε κρίση και αν η ΕΕ παρασυρθεί (ήδη η γερμανική οικονομία φλερτάρει με την ύφεση) τότε η Ελλάδα, ως αδύναμος κρίκος, θα περιέλθει σε εξαιρετικά δυσχερή θέση. Τα επιτόκια δανεισμού θα εκτοξευθούν και η «καθαρή έξοδο από τα Μνημόνια» θα αποδεχθεί επιταγή χωρίς αντίκρισμα.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Από μόνα τους τα ευρήματα που έδωσε στη δημοσιότητα η ΕΚΠΟΙΖΩ για την κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας ήταν εντυπωσιακά. Το σημαντικότερο στοιχείο που περιλάμβανε η ποσοτική έρευνα με χρήση δομημένου ερωτηματολογίου η οποία διεξήχθη το 2018 ήταν η έκταση της ενεργειακής φτώχειας: 51% των ερωτηθέντων απάντησαν ότι εντάσσονται σε αυτή την κατηγορία που εν προκειμένω ορίζεται ως εκείνο το ποσοστό των νοικοκυριών που δαπανούν πάνω από το 10% του ετήσιου οικογενειακού τους επιδόματος για τις ενεργειακές τους ανάγκες[1]. Είναι ένας απλός ορισμός της ενεργειακής φτώχειας που εισάχθηκε πρώτη φορά το 1991[2] ενώ σε ορισμένες χώρες (Αγγλία, Ιρλανδία) έχει θεσμοθετηθεί και νομοθετικά. Αν δε, κάνουμε και τη σχετική αναγωγή απαλείφοντας το 16% των ερωτηθέντων που απάντησαν «δεν ξέρω/δεν απαντώ», τότε το ποσοστό των ενεργειακών φτωχών υπερβαίνει το 60%. Πρόκειται για μέγεθος που προκαλεί δέος! Πολύ περισσότερο αν λάβουμε υπ’ όψη μας δύο επιπλέον παραμέτρους. Αρχικά, ότι υπερβαίνει σημαντικά κάθε άλλο ορισμό της φτώχειας. Για παράδειγμα το 2017 (τελευταίο έτος για το οποίο υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία από την ΕΛΣΤΑΤ) ο πληθυσμός σε κίνδυνο φτώχειας ήταν 35% και τα άτομα με υλικές στερήσεις 36%. Κατά συνέπεια, η ενεργειακή φτώχεια υπερβαίνει σημαντικά την συμβατικά οριζόμενη φτώχεια, που σημαίνει ότι ένα μεγάλο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας που δεν ανήκει στα φτωχά της τμήματα, συμπεριλαμβάνεται στους ενεργειακά φτωχούς! Κατά δεύτερο, ότι η ενεργειακή φτώχεια βρίσκεται σε τέτοιο θεαματικό ύψος σε μια περίοδο που η κορύφωση της κρίσης και των συμπαρομαρτούντων της (ανεργία, μείωση μισθών, κ.λπ) αποτελεί ένα όλο και πιο απόμακρο παρελθόν• όχι όμως η ενεργειακή φτώχεια, που όλα δείχνουν ότι ήρθε για να …μείνει.

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Ξεκινώντας είναι σκόπιμο να σταθούμε, χάριν ακριβείας, στον ορισμό της ενεργειακής φτώχειας. Με βάση το Συνήγορο του Πολίτη είναι «η κατάσταση ενός νοικοκυριού που αδυνατεί να έχει πρόσβαση στις πλέον βασικές υπηρεσίες ενέργειας για επαρκή θέρμανση, μαγείρεμα, φωτισμό και χρήση οικιακών συσκευών». Το φαινόμενο αποκτά ευκρινές κοινωνικό πρόσημο αν πάρουμε υπ’ όψη μας ότι στη βιβλιογραφία θεωρείται το σημείο συνάντησης τριών διαφορετικών αιτιών: της ανόδου των τιμών της ενέργειας, της πτώσης των εισοδημάτων και της χαμηλής ενεργειακής αποδοτικότητας των κτιρίων[3]. Ως αποτέλεσμα εκτιμάται ότι οι ενεργειακά φτωχοί στην ΕΕ ανέρχονται από 50 ως 160 εκ. άτομα, αναλόγως του πόσο αυστηρός είναι ο ορισμός. Στον υπόλοιπο κόσμο, που όλο και περισσότερο συγκλίνει με την ΕΕ, 1,06 δισ. άτομα δεν έχουν καμία πρόσβαση σε ηλεκτρικό ρεύμα[4].

Για καθόλου τυχαίους λόγους τα περισσότερα μέτρα πολιτικής που συστήνονται εστιάζουν στην τρίτη αιτία, της ενεργειακής αποδοτικότητας. Από μια άποψη δικαιολογημένα μιας και στις χώρες μέλη της ΕΕ το 75% του κτιριακού αποθέματος χαρακτηρίζεται μη αποδοτικό ενεργειακά, με το συνολικό μάλιστα κτιριακό απόθεμα να ευθύνεται για το 36% των αερίων θερμοκηπίου[5]. Μετά μάλιστα και το άδοξο τέλος που είχε το 2008 ο τραπεζικά χρηματοδοτούμενος οικοδομικός οργασμός εύκολα μπορούμε να προβλέψουμε ότι στο εξής το κτιριακό απόθεμα θα γερνάει πολύ ταχύτερα σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν. Εξετάζοντας γενικότερα την αποδοτικότητα παρόλα αυτά, συμπεριλαμβάνοντας για παράδειγμα οικιακές συσκευές, ΙΧ, κ.α. είναι δεδομένο ότι η χαμηλή αποδοτικότητα δε σημαίνει κατ’ ανάγκη χαμηλή κατανάλωση ενέργειας. Ενδεικτικά, μια υπερπολυτελής μεζονέτα 300 τ.μ. μπορεί να είναι πιο ενεργειακά αποδοτική από μια γκαρσονιέρα με ξύλινες μπαλκονόπορτες και ρολά της δεκαετίας του ’60, μετά βεβαιότητας ωστόσο απαιτεί πολύ περισσότερη ενέργεια για να παραμείνει ζεστή το χειμώνα και δροσερή το καλοκαίρι. Η εστίαση ωστόσο του ενδιαφέροντος στην αποδοτικότητα, παρότι συχνά είναι χρήσιμη κι αναγκαία, διευκολύνει τις νέες πωλήσεις συσκευών και οχημάτων ανώτερων ενεργειακών κλάσεων, τις αλλαγές κουφωμάτων κι ενεργειακές αναβαθμίσεις κτιρίων, βοηθάει έτσι το χρήμα να κυλάει. Επίσης, το σημαντικότερο, απομακρύνει το ενδιαφέρον και τη δημόσια συζήτηση από τις δύο άλλες αιτίες, τη φτώχεια και την άνοδο της τιμής του ρεύματος, που είναι οι σημαντικότεροι λόγοι πίσω από την έκρηξη της ενεργειακής φτώχειας και τα θλιβερά ρεκόρ που κατέχει η Ελλάδα σε πανευρωπαϊκό επίπεδο μάλιστα.

Τα κατορθώματα της Ελλάδας αποτυπώνονται και στις πιο επίσημες μετρήσεις που διεξάγονται σε πανευρωπαϊκό μάλιστα επίπεδο με ευθύνη της ίδιας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής η οποία από το 2015 κιόλας συνέστησε Παρατηρητήριο για την Ενεργειακή Φτώχεια, με το ίδιο πιθανότατα ιερό συναίσθημα ευθύνης που κάθε ευρωπαϊκή χώρα – σοβαρός εξαγωγέας όπλων και πολεμικού υλικού χρηματοδοτεί ΜΚΟ και συνέδρια για την παγκόσμια …ειρήνη[6]. Για να γίνουν εμφανείς οι δραματικές διαστάσεις που έχει προσλάβει η ενεργειακή φτώχεια στην Ελλάδα αξίζει να μεταφέρουμε από τη συγκεκριμένη πηγή ορισμένους πιο αξιόπιστους μεν δείκτες σε σχέση με την έρευνα της ΕΚΠΟΙΖΩ που καταλήγουν ωστόσο στα ίδια συμπεράσματα[7]. Για παράδειγμα, στο ερώτημα «μπορεί το νοικοκυριό σας να διατηρήσει το σπίτι σας κατάλληλα ζεστό;» η Ελλάδα είχε το 2016 το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό αρνητικών απαντήσεων, 29,1%(!), μετά τη Βουλγαρία (39,2%), κι ενώ ο μέσος ευρωπαϊκός όρος ήταν μόλις 8,7%. Αξίζει μάλιστα να δούμε ότι μόλις το 2010 το ποσοστό των αρνητικών απαντήσεων στην Ελλάδα ήταν το μισό: μόλις 15,4%, που κι αυτό μάλιστα ήταν υψηλότερο από το μέσο ευρωπαϊκό (9,5%)! Εκεί που ωστόσο η Ελλάδα κρατάει τα πρωτεία είναι στο κριτήριο των απλήρωτων λογαριασμών. Στην Ελλάδα το 42,2% των ερωτηθέντων το τελευταίο 12μηνο είχε απλήρωτο λογαριασμό ηλεκτρικού στην κύρια κατοικία του! Ο μέσος ευρωπαϊκός όρος ήταν μόλις 8,1%, στην επόμενη μετά την Ελλάδα χώρα, τη Βουλγαρία, απλήρωτους λογαριασμούς είχε το 31,7% των νοικοκυριών. Δεν κινδυνεύει επομένως εύκολα η πρωτιά μας! Πρέπει να τονίσουμε ότι και το 2010 η ελληνική επίδοση στους απλήρωτους λογαριασμούς λόγω οικονομικών δυσκολιών ήταν υπερδιπλάσια της μέσης ευρωπαϊκής: 18,8% έναντι 9,1%! Τέλος, υπάρχει ένα ακόμη κριτήριο που μαρτυρά την έκταση που έχει προσλάβει η ενεργειακή φτώχεια στην Ελλάδα• είναι τα σπίτια που δε δροσίζονται επαρκώς το καλοκαίρι: 34% του συνόλου το 2012 όταν ο μέσος ευρωπαϊκός όρος ήταν 19,2%. Δεν περνάει μάλιστα απαρατήρητο ότι ενώ από το 2007 ως το 2012 τα σπίτια χωρίς air condition στην Ευρώπη μειώθηκαν (19,2% του συνόλου από 25,8%) στην Ελλάδα αυξήθηκαν: 34% από 29,4%! Όλη η κοινωνική οπισθοδρόμηση που συνέβη στην Ελλάδα ελέω μνημονίων, και σε σύγκριση με την υπόλοιπη Ευρώπη, σε τέσσερα ποσοστά…

Οι επιδόσεις της Ελλάδας στην ενεργειακή φτώχεια που δεν αφορούν μόνο το παρελθόν και το παρόν, με δεκάδες χιλιάδες παιδιά για παράδειγμα ανήμπορα να διαβάσουν ελλείψει ηλεκτρικού ρεύματος, αλλά και το μέλλον καθώς θα προκαλέσουν σοβαρότατα προβλήματα υγείας, αναδεικνύουν τη σημασία που είχε στην έκρηξη της ενεργειακής φτώχειας η μείωση των εισοδημάτων και η άνοδος των τιμών του ρεύματος.

Σε ό,τι αφορά τα εισοδήματα το μνημονιακό αποτύπωμα παραμένει ανεξίτηλο ακόμη και τώρα που τα προγράμματα δανεισμού αποτελούν παρελθόν. Με μια μέση μείωση μισθών, ημερομισθίων και συντάξεων κατά 40% και την ανεργία ακόμη και τώρα να είναι στα διπλάσια επίπεδα από την εποχή πριν την κρίση, ενώ επίδομα ανεργίας παίρνουν λιγότεροι από το 20% των ανέργων, είναι εμφανές ότι ο λογαριασμός του ρεύματος ήταν ο τελευταίος που θα πληρωνόταν. Προείχε και προέχει το σούπερ μάρκετ, τα φροντιστήρια των παιδιών, τα έξοδα μετακίνησης, κ.ο.κ. Δεν είναι μάλιστα ελληνικό φαινόμενο. Ευρείας έκτασης έρευνες δείχνουν την αρνητική σχέση που διατηρεί το εισόδημα του νοικοκυριού με την ενεργειακή φτώχεια[8]: Όσο αυξάνεται το εισόδημα τόσο μειώνεται η ενεργειακή φτώχεια και το αντίστροφο. Πιο ευάλωτες δε, αποδεικνύονται οι γυναίκες.

Κι αν από την μια ήταν η συμπίεση των εισοδημάτων, από την άλλη είναι η άνοδος των τιμών του ρεύματος, άμεσο αποτέλεσμα της ιδιωτικοποίησης της αγοράς ενέργειας όπως προωθείται κι εν μέρει συγκαλύπτεται κι εξωραΐζεται από την εγκατάλειψη της λιγνιτικής παραγωγής και την όλο και ταχύτερη εισαγωγή στο ενεργειακό μίγμα των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας. Με άλλα λόγια, ο ενεργειακός πλούτος της κοινωνίας κι η ενεργειακή επάρκεια κι αξιοπρέπεια πολιτών και νοικοκυριών συνετρίβη στις Συμπληγάδες της φτωχοποίησης της κοινωνίας και της ιδιωτικοποίησης της ενέργειας.

Στην Ελλάδα τα τελευταία 15 χρόνια η τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος τριπλασιάστηκε, με κύριο κι όχι αποκλειστικό ελκυστήρα ανόδου των τιμών στους λογαριασμούς το Ειδικό Τέλος Μείωσης Εκπομπών Αερίων Ρύπων (ΕΤΜΕΑΡ), που είναι το χρηματοδοτικό εργαλείο επιδότησης των ανανεώσιμων πηγών από τους καταναλωτές σε μια εποχή μάλιστα που κάθε είδους επιδότηση στην παραγωγή αποτελεί αντικείμενο διαπόμπευσης ως απομεινάρι της …Σοβιετίας. Εξαίρεση αποτελούν οι τράπεζες κι οι ΑΠΕ, με τις τελευταίες δε να εισπράττουν επιδότηση όχι μόνο για την παραγωγή αλλά και την εγκατάστασή τους. Η τιμή του ΕΤΜΕΑΡ αυξήθηκε από 0,3 ευρώ /MWH στα 30 ευρώ ή 9.500%. Σε αυτό το πλαίσιο η πτώση της τιμής των φωτοβολταϊκών από το 2009 ως το 2017 κατά 75% ή η άνοδος της απόδοσής τους είναι προφανές ότι δε παράγει κανένα μετρήσιμο αποτέλεσμα. Εξ ίσου θεαματική ήταν κι η αύξηση του ειδικού φόρου κατανάλωσης στο πετρέλαιο από 21 ευρώ το χιλιόλιτρο το 2009 στα 280 ευρώ (1.344%) με στόχο, υποτίθεται, την πάταξη της φοροδιαφυγής και του λαθρεμπορίου, τα οποία ωστόσο παραμένουν στο ύψος τους, όπως και οι φόροι… Παραπέρα, η άνοδος της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος για τους καταναλωτές προωθείται από τις δημοπρασίες (ΝΟΜΕ) που στέλνουν εκτός Ελλάδας ως εξαγωγές το φθηνό λιγνιτικό ρεύμα και την υπό εξέλιξη ιδιωτικοποίηση της λιγνιτικής παραγωγής, που θα δώσει στους ιδιώτες τα λιγνιτικά εργοστάσια[9].

Δεν είναι μόνο στη χώρα μας που η μετάβαση στην λεγόμενη μετα-λιγνιτική εποχή τίναξε τα τιμολόγια στα ύψη. Στη Γερμανία, οι τιμές της ηλεκτρικής ενέργειας από το 2006 ως το 2016 κατά τη διάρκεια της συνεχούς προώθησης της ηλιακής και αιολικής ενέργειας αυξήθηκαν κατά 51%, στη Δανία από το 1995, όταν ξεκίνησε να αναπτύσσει αιολικά πάρκα οι τιμές αυξήθηκαν πάνω από 100%, κοκ[10]. Ενδιαφέρον έχει πώς η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση αρκετά έγκαιρα αναγνώρισε ως άμεσο αν και ανεπιθύμητο αποτέλεσμα της ενεργειακής μετάβασης και των πολιτικών ιδιωτικοποίησης την ενεργειακή φτώχεια. Από το 2009 κιόλας, πριν καν υπάρξει ένας ενιαίος ορισμός της ενεργειακής φτώχειας, στο πλαίσιο της προώθησης του λεγόμενου Τρίτου Ενεργειακού Πακέτου καλούνται τα κράτη μέλη να προστατεύσουν τους ευάλωτους πολίτες, προβλέποντας το τσουνάμι που θα ερχόταν. Το ίδιο και στην Ελλάδα: ο όρος εισάγεται πρώτη φορά στην ελληνική νομοθεσία με το Ν. 4001/2011, «για τη λειτουργία των Ενεργειακών Αγορών Ηλεκτρισμού και Φυσικού Αερίου»[11]που ενσωματώνει στο εθνικό δίκαιο οδηγία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και του Κοινοβουλίου του Τρίτου Ενεργειακού Πακέτου. Μετά βεβαιότητας περισσότερο μηχανικά και λιγότερο συνειδητά κι εδώ εν τούτοις οι ενεργειακές αγορές ήρθαν χέρι – χέρι με την «ενεργειακή πενία» όπως είναι όρος που επιλέγεται… Κι η αλήθεια είναι ότι από το 2015 και μετά έχει εφαρμοσθεί ένα ατελείωτο μωσαϊκό μέτρων για την διευκόλυνση εκείνων των νοικοκυριών που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή της ενεργειακής φτώχειας, με κομμένες τις συνδέσεις και τις φιάλες υγραερίου να μετατρέπονται σε από μηχανής Θεό: επιδόματα πετρελαίου θέρμανσης, κοινωνικά τιμολόγια (που επιβαρύνουν όμως τους καταναλωτές), επανασυνδέσεις, ευνοϊκοί διακανονισμοί και άλλα πολλά μέτρα που λειτουργούν ωστόσο σαν σταγόνα στον ωκεανό, έστω κι αν πρόσκαιρα ευνοούν χιλιάδες φτωχούς. Σε μια εποχή που οι μεγαλοστομίες για μετατροπή της Ελλάδας σε ενεργειακό κόμβο περισσεύουν και τα γεωτρύπανα σε Δυτική Ελλάδα και Κρητικό υπόσχονται ένα μέλλον πλούσιο από μαύρο χρυσό, η πτώση των εισοδημάτων και η ιδιωτικοποίηση/απολιγνιτοποίηση της παραγωγής ενέργειας αποδεικνύονται μόνιμη πηγή ενεργειακής φτώχειας και κοινωνικής οπισθοδρόμησης.


[1] ΕΚΠΟΙΖΩ, Δελτίο Τύπου: Αποτελέσματα έρευνας: «Γνωρίζεις τι ξοδεύεις για το ηλεκτρικό ρεύμα;», 5 Δεκεμβρίου 2018, https://www.ekpizo.gr [τελευταία πρόσβαση: 24/2/2019].

[2] Boardman B. (1991), Fuel Poverty: From Cold Homes to Affordable Warmth, London: Belhaven Press.

[3] Energy Poverty, Study for the ITRE Committee (2017), Directorate – General for Internal Policies, European Parliament.

[4] International Bank for Reconstruction and Development (IBRD), International Energy Agency (IEA) (2017), Sustainable Energy for All Global Tracking Framework Progress towards Sustainable Energy 2017. Washington (DC): The World Bank.

[5] Droppa G. & Vajnai A. (2018) Solving Energy Poverty could be one of the biggest achievements of the 21st century, Transform! Europe, ePaper, www.transform-network.net

[6] Ιορδανίδου Σ. (2018), Σε διαρκή πόλεμο η δημοσιογραφία, περ. Δημοσιογραφία τ. 16, χειμώνας 2018, σελ. 21.

[7] Thomson H. & Bouzarowski (2018) Addressing Energy Poverty in the European Union: State of Play and Action, EU Energy Poverty Observatory, European Commission.

[8] Bollino C. A. & Botti F. (2017) Energy poverty in Europe: A multidimensional approach, PSL Quarterly Review, vol. 70 n. 283, 473-507.

[9] Βατικιώτης Λ. (2018) Η λιγνιτική παραγωγή στους ιδιώτες, τα τιμολόγια στα ύψη, περ. Δημοσιογραφία τ. 17 άνοιξη – καλοκαίρι 2018, σελ. 18-23.

[10] Βλάχος, Θ. Ρούμπος, Χρ. Αντζουλάτος Β. (2019) Η αναγκαιότητα διατήρησης του λιγνίτη στο μείγμα καυσίμων της χώρας, Σύνδεσμος Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων, newsletter – ηλεκτρονική ενημέρωση [τελευταία πρόσβαση: 24/2/2019]

[11] Βαταβάλη Φ. & Χατζηκωνσταντίνου Ε. (2018), Γεωγραφίες της ενεργειακής φτώχειας στην Αθήνα της κρίσης, Εκδ. angelus novis.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να παρακολουθήσουμε την αρχική τοποθέτηση του Μίκη Θεοδωράκη για το φλέγον ζήτημα των (ανύπαρκτων) ελληνοτουρκικών σχέσεων σε συνδυασμό με ενδεχόμενη απειλή υφαρπαγής των κοιτασμάτων των υδρογονανθράκων της Κυπριακής ΑΟΖ από τις επικυρίαρχες δυνάμεις ( ΕΕ & ΗΠΑ) και την προτροπή του για συμβιβασμό και εξέταση τρόπου συνεκμετάλευσης με την Τουρκοκυπριακή μειονότητα.
Στην δήλωση αυτή  (που πιθανότατα εκφράζει και άλλους, όπως πρόσφατα έχουμε διαπιστώσει από ποικίλους πρόσφατους σχολιασμούς) υπήρξε άμεση απάντηση - όχι από πολιτικούς άνδρες σε Ελλάδα και Κύπρο αλλά από τον Κύπριο στην καταγωγή γνωστό δημοσιογράφο Μιχάλη Ιγνατίου που τον ψέγει για την τοποθέτησή του και τον προκαλεί να πει ανοιχτά αν προτείνει την 50 - 50 συνεκμετάλλευση.
Ακολουθεί ανταπάντηση Θεοδωράκη που ουσιαστικά ξεκαθαρίζει πως "Το μερίδιο των δύο πλευρών πρέπει να είναι ανάλογο με τον πληθυσμό κάθε πλευράς".
Παραθέτουμε και τις τρεις τοποθετήσεις και αναρωτιόμαστε τί πραγματικά συνέπειες μπορεί να έχουν ανοιχτά δημόσιες παρόμοιες αντιπαραθέσεις και αντικειμενικά (χωρίς να θεωρούμε πως κρύβουν προθέσεις) ποιούς σκοπούς εξυπηρετούν.

Η αρχική δήλωση του Μίκη Θεοδωράκη
Αν και λόγω της ηλικίας μου έχω απομακρυνθεί από τα κοινά, η προχθεσινή συνέντευξη του Τουρκοκύπριου Προέδρου, κ. Ακιντζί, στα «ΝΕΑ» με αναγκάζει να «στρατευτώ» και να μιλήσω ξανά. Στα 1986 πήρα την πρωτοβουλία μαζί με άλλους φίλους στην Ελλάδα και στην Τουρκία και δημιουργήσαμε στην Κωνσταντινούπολη την πρώτη Επιτροπή Ελληνοτουρκικής Φιλίας, που αμέσως βρήκε μεγάλη απήχηση στους λαούς των δύο χωρών.
Όταν γύρισα στην Αθήνα, μετά την ίδρυση της Επιτροπής, το ΠΑΣΟΚ με υποδέχθηκε ως προδότη, μετά από λίγο όμως ο Ανδρέας Παπανδρέου με κάλεσε στο Καστρί για να μου πει «έχεις δίκιο, εσύ είδες, εγώ δεν είδα, γι’ αυτό έχω καλέσει τους δημοσιογράφους που μας περιμένουν, γιατί θέλω να γίνει γνωστή η παραδοχή μου αυτή». Αμέσως μετά τη συνάντηση με τους δημοσιογράφους, κάλεσε στο Καστρί ολόκληρη την Ελληνική Επιτροπή για να μας παρακαλέσει να μεταφέρουμε στην Τουρκία ένα δικό του μήνυμα φιλίας.
Πήγαμε, λοιπόν, στην Κωνσταντινούπολη για να μεταφέρουμε το μήνυμα του Α. Παπανδρέου. Όλη την ώρα που διάβαζα το μήνυμα αυτό μπροστά στην κάμερα του μοναδικού τότε κρατικού τηλεοπτικού σταθμού της Τουρκίας, ο σταθμός έδειχνε για πρώτη φορά τη φωτογραφία του Έλληνα πρωθυπουργού. Την επομένη στην Άγκυρα είχαμε συναντήσεις με όλους τους αρχηγούς των κομμάτων και φυσικά με τον τότε πρωθυπουργό Οζάλ. Σε όλους μεταφέραμε τις απόψεις του Α. Παπανδρέου για την έναρξη μιας νέας εποχής στις σχέσεις των δύο χωρών και όλοι τις δέχθηκαν με μεγάλο ενθουσιασμό. Μαζί με την Τουρκική Επιτροπή Ελληνοτουρκικής Φιλίας, που είχε επί κεφαλής τον καθηγητή του Πανεπιστημίου της Αγκυρας, Εκρέμ Ακουργκάλ, περιοδεύσαμε σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Τουρκίας και παντού μας υποδέχθηκαν με τον ίδιο ενθουσιασμό.
Στην Ελλάδα είχαμε την ίδια απήχηση, κυρίως στην ελληνική επαρχία, όπου είχαν ξεκινήσει να γίνονται τοπικές επιτροπές αρχίζοντας από την Πρέβεζα και τα Γιάννενα. Αμέσως μετά τον Ανδρέα Παπανδρέου, έγινε πρωθυπουργός ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, που μου ανέθεσε κι αυτός να μεταφέρω το δικό του μήνυμα φιλίας και συνεργασίας στον Οζάλ, που, στο μεταξύ, είχε γίνει Πρόεδρος της Τουρκίας. Μεταφέρω εδώ όσα μου είπαν οι δύο πολιτικοί ηγέτες:
– Μητσοτάκης: «Ας κάνουμε μια καινούργια αρχή, όπως ο Ελευθέριος Βενιζέλος και ο Κεμάλ Ατατούρκ».
– Οζάλ: «Είμαι πρόθυμος και ευχαριστώ τον Έλληνα πρωθυπουργό. Όσα λέγονται περί επεκτατικής μας πολιτικής είναι μύθοι. Σήμερα η αξία των λαών δεν μετριέται με την εδαφική έκταση της χώρας τους, αλλά με την κοινωνική τους ανάπτυξη. Αυτό κάνω εγώ αυτή τη στιγμή. Μείωση των στρατιωτικών μας δαπανών κατά 2%. Με τα κεφάλαια που θα εξοικονομηθούν, θα φτιάξουμε δεύτερη γέφυρα στην Ιστανμπούλ, αυτοκινητοδρόμους και στην Ανατολική Τουρκία ένα μεγάλο φράγμα, το φράγμα Ατατούρκ, που θα ανεβάσει κάθετα την εθνική μας οικονομία. Τέλος κάναμε κι αυτό...» και μου δείχνει το κινητό του τηλέφωνο, που τότε ήταν άγνωστο σε μας. Ακολούθως με ρώτησε ποιος είναι ο αριθμός τηλεφώνου του σπιτιού μου και ποια ξένη γλώσσα μιλά η γυναίκα μου. Του είπα «γαλλικά».
Και τότε εκείνος πήρε τον αριθμό από το κινητό του, είπε γαλλιστί στη γυναίκα μου, που απάντησε «είμαι ο Πρόεδρος Οζάλ, χαίρομαι πολύ που σας μιλώ, σας δίνω τον σύζυγό σας», και μου έδωσε το τηλέφωνο. Παραθέτω όλες αυτές τις λεπτομέρειες για να καταλήξω και πάλι ύστερα από πολλές δεκαετίες που μεσολάβησαν, στις σκέψεις και πρωτοβουλίες σχετικά με την Τουρκία. Θα μου πείτε ότι σήμερα είναι ο Ερντογάν κ.λπ. κ.λπ. Βεβαίως, η Τουρκία έχει αλλάξει. Όμως εκείνο που δεν πρόκειται να αλλάξει στους αιώνες των αιώνων είναι ότι η Τουρκία θα είναι στη θέση της, δηλαδή θα είναι το γειτονικό μας κράτος και θα αποτελεί πάντα στοιχειώδη ανάγκη και για τους δυο μας να συζήσουμε όσο γίνεται πιο ειρηνικά και –γιατί όχι;– φιλικά. Εξάλλου οι λαοί μας δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν. Φτάνει οι ηγέτες να φέρονται με υπευθυνότητα και ρεαλισμό.
Και τώρα έρχομαι στους υδρογονάνθρακες. Από το 2012 μαζί με τους συνεργάτες μου στη ΣΠΙΘΑ προβάλαμε πρώτοι εμείς τις μελέτες των Αντώνη Φώσκολου, Θεόδωρου Καρυώτη, Ηλία Κονοφάγου, Νίκου Λυγερού και άλλων για την ύπαρξη μεγάλου υποθαλάσσιου πλούτου που κρύβεται στην Ανατολική Μεσόγειο, και καλέσαμε την Κυβέρνηση να κηρύξει την ελληνική Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ), ώστε να διαφυλαχθούν τα κοιτάσματα που ανήκουν στην Ελλάδα και που η αξία τους υπολογίζεται σε πολλά τρισεκατομμύρια ευρώ. Και ερωτώ: Γιατί καμιά ελληνική κυβέρνηση δεν τολμά να ανακηρύξει την ελληνική ΑΟΖ; Εγώ πιστεύω ότι δεν μας το επιτρέπουν οι ΗΠΑ και η Ευρώπη.
Όπως έχει αναπτύξει επανειλημμένα ο καθηγητής κ. Γεώργιος Κασιμάτης, το πρώτο βήμα θα έπρεπε να είναι η κατάργηση των σχετικών παραγράφων των Μνημονίων, με βάση τις οποίες όποιο εισόδημα αποκτά η Ελλάδα πηγαίνει κατευθείαν στους δανειστές. Συμφωνώ όμως, ότι υπάρχει και η τουρκική απειλή ως εμπόδιο. Εμπόδιο που θα μπορούσε ίσως να αρθεί αν πριν κάνουμε αυτό το βήμα προσπαθούσαμε να συνεννοηθούμε με την Τουρκία. Γιατί δυστυχώς αυτή είναι η αλήθεια: Ότι η ανακήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ και η εκμετάλλευση των υποθαλάσσιων κοιτασμάτων είναι πολύπλοκη υπόθεση. Η δική μου άποψη είναι ότι η Τουρκία περιβάλλεται από τη θάλασσα και αισθάνεται ασφυξία όταν για τον άλφα ή βήτα λόγο υπάρχουν ουσιαστικά εμπόδια όπως είναι τα νησιά μας, που ακυρώνουν τη συμμετοχή της στην εκμετάλλευση του υποθαλάσσιου πλούτου, πράγμα που θα επιθυμούσε ως χώρα περιβαλλόμενη από θάλασσα. Θυμάμαι ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, που ήταν υπέρμαχος της ελληνοτουρκικής φιλίας, μου έλεγε ότι οι Τούρκοι αισθάνονται όπως θα αισθανόμασταν κι εμείς εάν η Σαλαμίνα και η Αίγινα ήταν τουρκικά νησιά.
Θεωρώ λοιπόν, ότι θα πρέπει να κατανοήσουμε αυτή την ασφυξία της Τουρκίας και συζητώντας μαζί της να καταλήξουμε σε μια ρεαλιστική λύση, σε μια συμφωνία των δύο πλευρών που να ξεπερνά τους τύπους και να λαμβάνει υπ’ όψιν το γεγονός ότι η Τουρκία ασφυκτιά και απειλεί, με αποτέλεσμα να μένει ανεκμετάλλευτος ο υποθαλάσσιος πλούτος. Άλλωστε ο πλούτος αυτός είναι τόσο μεγάλος, ώστε αξίζει τον κόπο να προσπαθήσουμε να μεταβάλουμε την Τουρκία από ανταγωνιστή σε συνεταίρο.
Όσο για τα ποσοστά του ενός και του άλλου, αυτά θα είναι το αποτέλεσμα διαπραγματεύσεων που θα γίνουν με γνώμονα το διεθνές δίκαιο αλλά και την κοινή λογική που θα εμπνέεται τόσο από το αίσθημα δικαιοσύνης όσο και από τον ωμό ρεαλισμό. Αυτό το θεωρώ πολύ προτιμότερο για τα ελληνικά συμφέροντα από τη δημιουργία μετώπου εναντίον της Τουρκίας με κίνδυνο μια πολεμική σύρραξη που θα την πληρώσουν οι λαοί και από τις δυο όχθες του Αιγαίου.
Όσον αφορά τον Πρόεδρο κ. Αναστασιάδη, απορώ γιατί, όταν ξεκίνησε την οριοθέτηση των ζωνών της Κυπριακής ΑΟΖ, πράγμα απολύτως σωστό, δεν θεώρησε πολύ θετικό στοιχείο τη συμμετοχή των Τουρκοκυπρίων, που θα ήταν ένα μεγάλο βήμα προς την ουσιαστική ειρήνευση της Μεγαλονήσου. Στο κάτω-κάτω είναι κι αυτοί κάτοικοι της ίδιας χώρας και το γεγονός ότι είναι μειοψηφία κάνει ακόμα μεγαλύτερη κατά τη γνώμη μου την ευθύνη της πλειοψηφίας, όταν μάλιστα πρόκειται για την αναγκαία γαλήνη που χρειάζονται όλοι οι λαοί για να πάνε μπροστά. Η παρουσία των τουρκικών «ειδικών» πλοίων (που δείχνει τον βαθμό σύγχυσης της τουρκικής πλευράς) δεν αντιμετωπίζεται με την παρουσία των ξένων εταιρειών και του στόλου των ΗΠΑ. Όλα αυτά είναι εφήμερα, ενώ η γειτονία με την Τουρκία είναι γεγονός που δεν αλλάζει.
Οι ιαχές για τη δήθεν πλεονεκτική θέση της χώρας μας στη συγκεκριμένη συγκυρία λόγω των μετώπων κατά της Τουρκίας και της υποστήριξης της Ελλάδας από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη είναι επικίνδυνοι ακροβατισμοί. Σκεφτείτε μόνο τι θα γίνει αν ο Ερντογάν ή κάποιος μεταγενέστερος Πρόεδρος της Τουρκίας συμφωνήσει να ξαναγίνει η Τουρκία βάση των Αμερικανών. Τότε, εν ριπή οφθαλμού, όλα θα έχουν αναστραφεί αφήνοντας τον λαό και τη χώρα μας στο έλεος της μοίρας του. Υπολογίζω ότι αυτή η ώρα είναι η τελευταία μας ευκαιρία εάν θέλουμε να επωφεληθούμε από τον δικό μας πλούτο που θα αναδείξει τον ταλαίπωρο λαό μας και τη χώρα μας σ’ αυτό που της αξίζει, δηλαδή σε μια χώρα αυτάρκη και ανεξάρτητη, με οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική ανάπτυξη.

Ακολούθησε ο εξής σχολιασμός των δηλώσεων Θεοδωράκη από τον δημοσιογράφο Μιχάλη Ιγνατίου από την ιστοσελίδα του: 

Οι δηλώσεις του μεγάλου μουσικοσυνθέτη Μίκη Θεοδωράκη προκαλούν πάντα αντιδράσεις. Σε αντίθεση με το μουσικό έργο του, που αποδέχονται και τιμούν οι πάντες, οι θέσεις του για τα εθνικά θέματα, και ειδικά για την επιθετικότητα της Τουρκίας, φέρνουν απέναντι τους πρώην και νυν υποστηρικτές του με τους πρώην και νυν εχθρούς του.

Είναι ένας μύλος… Οι υποστηρικτές γίνονται εχθροί και οι εχθροί υποστηρικτές. Είναι και αυτό ένα από τα φαινόμενα που χαρακτηρίζουν την πολιτική ζωή του τόπου. Για το Σκοπιανό, ο κ. Θεοδωράκης τάχθηκε ανεπιφύλακτα εναντίον της Συμφωνίας των Σκοπίων και ταυτίστηκε με το «κίνημα» που μερικοί ισχυρίστηκαν ότι άγγιξε τα όρια του εθνικισμού. Ήταν και αυτό ένα από τα λάθη του ΣΥΡΙΖΑ όταν χαρακτήρισε εθνικιστές τις χιλιάδες των πολιτών που κατέβηκαν στους δρόμους διαμαρτυρόμενοι «για το ξεπούλημα της Μακεδονίας». Δεν ήταν εθνικιστές στην συντριπτική τους πλειοψηφία, και αυτό αποδείχθηκε στην πορεία. Διότι, αν οι διαμαρτυρόμενοι για τη Μακεδονία ήταν εθνικιστές, η ναζιστική Χρυσή Αυγή δεν θα καταποντιζόταν.
Ο Μίκης Θεοδωράκης ταυτίστηκε μαζί τους και με πάθος εξέφρασε την αντίθεσή του στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, που πήρε τη λάθος απόφαση, διότι βασικά σκεφτόταν «εθνομηδενιστικά», να κλείσει άρον-άρον το Σκοπιανό, χωρίς να διαβουλευθεί με την αντιπολίτευση, ως όφειλε. Την εποχή του φιλοτουρκικού σχεδίου Ανάν, ο μεγάλος μουσικοσυνθέτης αμφιταλαντεύθηκε στην αρχή, αλλά στη συνέχεια βγήκε δυναμικά μπροστά και βοήθησε τις δυνάμεις του «ΟΧΙ».
Καλώς έπραξε, διότι εκείνο το σχέδιο ήταν ακραία ρατσιστικό και παρέδιδε την Κύπρο στη σφαίρα επιρροής της Τουρκίας. Κατά καιρούς υποστήριξε θέσεις που απογοήτευσαν όλους μας. Όπως στην αρχή της εβδομάδας, όταν η εφημερίδα «Τα ΝΕΑ» δημοσίευσε ένα κείμενό του με αφορμή τη συνέντευξη του κατοχικού ηγέτη Μουσταφά Ακιντζί, ο οποίος, ως συνήθως, είπε ένα σωρό ψέματα απευθυνόμενος σε ελληνικό ακροατήριο, επιχειρώντας, στην ουσία, να επιρρίψει τις ευθύνες της κατοχικής δύναμης στην Κύπρο και την Ελλάδα. Ο κ. Θεοδωράκης πίστεψε έναν γνωστό ψεύτη που προσφέρθηκε όλα αυτά τα χρόνια να γίνει ο διακινητής των θέσεων της ισλαμικής Τουρκίας, παριστάνοντας τον οπαδό της …ειρήνης, ενώ είναι και αυτός ένας κρυφός θιασώτης της κατοχής.
Δεν έπρεπε ο μεγάλος μας μουσικοσυνθέτης να γνωρίζει ότι η Κυπριακή Δημοκρατία έχει φροντίσει για τους Τουρκοκύπριους όταν και όποτε το φυσικό αέριο του νησιού φέρει κέρδη; Και τι ζητά για να καταλάβουμε και εμείς; Να δώσει η Κύπρος στους Τουρκοκύπριους και μέσω αυτών στην κατοχική δύναμη το 50% των κερδών; Αυτό ζητά ο κ. Θεοδωράκης; Να το πει στα ίσια και να μην παίζει με τις λέξεις.

Άλλωστε, και άλλοι από τη μεριά της Αθήνας εισηγούνται το ίδιο. Είναι μια κακή, άθλια και φιλοτουρκική πρόταση και καλά κάνουν να την αποσύρουν. Ο διάσημος μουσικοσυνθέτης μηδένισε όλα όσα έλεγε προηγουμένως για την ΑΟΖ όταν είχε παρασυρθεί από τον ενθουσιασμό όλων στην Ελλάδα. Βέβαια, αν άκουγαν τον καθηγητή Θεόδωρο Καρυώτη, τον οποίο αναφέρει ο κ. Θεοδωράκης, η θέση της Ελλάδας θα ήταν διαφορετική. Πολλοί το πιστεύουμε, αλλά οι αρμόδιες ελληνικές κυβερνήσεις έδειξαν δειλία.
Ευτυχώς, ο μακαρίτης Τάσσος Παπαδόπουλος, χωρίς Ναυτικό και Αεροπορία, έδειξε γενναιότητα. Ακολούθησαν τα βήματά του και οι Πρόεδροι που τον διαδέχθηκαν: ο μακαρίτης Δημήτρης Χριστόφιας και ο Νίκος Αναστασιάδης. Τους αξίζουν συγχαρητήρια. Με όλο τον σεβασμό και την τιμή προς το μουσικό έργο του, οφείλουμε να τονίσουμε χωρίς φόβο και πάθος ότι ο μεγάλος Μίκης Θεοδωράκης άφησε κάποιους «άγνωστους» να εκμεταλλευθούν την αγάπη του για την ειρήνη και να τον παρασύρουν στην υποστήριξη θέσεων που ανήκουν στον πιο φανατικό ισλαμοεθνικιστή, τον Ταγίπ Ερντογάν, έναν αυταρχικό ηγέτη που οδήγησε την Τουρκία σε μια δικτατορία με «δημοκρατικό μανδύα». Χιλιάδες Τούρκοι πολίτες βρίσκονται στις φυλακές, ανάμεσά τους και συνάδελφοί του καλλιτέχνες.
Δεν έπρεπε ο κ. Θεοδωράκης να πει έστω και μία λέξη υποστήριξης για τους φυλακισμένους; Η μοναδική έγνοιά του είναι μόνο πώς θα μοιράσουμε το φυσικό αέριο με τους Τούρκους; Και το Διεθνές Δίκαιο; Γιατί το ξέχασε; Δυστυχώς, για τον κ. Θεοδωράκη, η πλειονότητα των πολιτών στην Ελλάδα, την Κύπρο και τον Απόδημο Ελληνισμό δεν συμφωνεί μαζί του. Και διάβασαν με απογοήτευση το κείμενό του. Η Αθήνα και η Λευκωσία δεν πρέπει να δεχθούν ποτέ να εισέλθουν σε συνομιλίες με την Τουρκία υπό τον εκβιασμό των κανονιοφόρων της. Και πρέπει να απορρίψουν περίεργες «εισηγήσεις» κάποιων τύπων με ελληνικά ονόματα με τις οποίες δεν συμφωνούν ούτε οι φυσικοί σύμμαχοι της Ελλάδας και της Κύπρου στην περιοχή. Οι εισηγήσεις αυτές είναι με ακρίβεια η τουρκική προπαγάνδα. Ο στόχος είναι ο εκφοβισμός των πολιτών και των κυβερνήσεων για να αποδεχθούν να παραδώσουν αμαχητί τις δύο χώρες στον ισλαμοεθνικιστή Ταγίπ Ερντογάν. Τα πράγματα είναι τόσο απλά…
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Μετά την άνανδρη τουρκική εισβολή, όταν όλες οι ελπίδες μας είχαν χαθεί, τόλμησε και ήρθε στην Κύπρο ο Μίκης Θεοδωράκης με τους τραγουδιστές και την ορχήστρα του και μας έδωσε δύναμη και κουράγιο. Θυμάμαι, παιδί 16 ετών, όταν φύγαμε από το ΓΣΖ της Λάρνακας με αναπτερωμένες ελπίδες ότι η μικρή μας Πατρίδα θα αντέξει και δεν θα παραδοθεί ποτέ την Τουρκία. Και αυτή η αλλαγή της ψυχολογίας μας οφειλόταν αποκλειστικά στον Έλληνα μουσικοσυνθέτη, στους τραγουδιστές του και τους λοιπούς συνεργάτες του. Τα «ευχαριστώ» μας ήταν μέσα από την καρδιά μας…

 Και η αναμενόμενη απάντηση του μουσικοσυνθέτη όπως δημοσιεύτηκε στο ΕΘΝΟΣ:
Διαβάζω σε άρθρο του Μιχάλη Ιγνατίου-απάντηση στο δικό μου άρθρο για τη σημερινή κατάσταση των σχέσεών μας με την Τουρκία, ότι «αθώωσα το καθεστώς Ερντογάν» και «πίστεψα τις ψευτιές του Ακιντζί»! Προς Θεού!

Τι σχέση έχουν ο Ερντογάν και ο Ακιντζί με τη δική μου σκέψη, το ήθος και τον πατριωτισμό μου; Και από πού προκύπτει ότι προτείνω να μοιραστούν στην Κύπρο τα όποια έσοδα 50%-50%;

Το μερίδιο των δύο πλευρών υποθέτω ότι πρέπει να είναι ανάλογο με τον πληθυσμό κάθε πλευράς. Νομίζω ακόμη ότι δεν είμαι απλώς πατριώτης μαχητής, αλλά ταυτόχρονα και προπαντός υπεύθυνος όταν πρόκειται για τα συμφέροντα του ελληνικού λαού και τουEλληνισμού.

Η διαφορά μου με τους άλλους υπήρξε το γεγονός ότι ανιχνεύω καλύτερα και προβάλλω χωρίς φόβο τον ακριβή συσχετισμό δυνάμεων σε κάθε περίπτωση. Όχι για να υποταχθώ σ’ αυτόν, αλλά για να τον αντιμετωπίσω με τα μεγαλύτερα δυνατά οφέλη για τη χώρα μας. Όχι με λόγια, αλλά με έργα.

Έτσι θεώρησα ότι η στάση μας ως προς τις σχέσεις μας με την Τουρκία θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη:

Πρώτον: Ότι είναι και θα είναι πάντοτε γειτονική χώρα και γειτονικός λαός με τον οποίο πρέπει να συζήσουμε ειρηνικά, χωρίς εκπτώσεις στα εθνικά μας συμφέροντα.

Δεύτερον: Στη γειτονική μας χώρα συμβαίνουν απρόβλεπτες εξελίξεις απέναντι στις οποίες οφείλουμε να είμαστε προσεκτικοί. Άλλωστε, χάσαμε τη Μικρά Ασία και την μισή Κύπρο, γιατί είτε αγνοήσαμε είτε υποτιμήσαμε αυτές τις εξελίξεις και δεν τις αντιμετωπίσαμε έγκαιρα και ωφέλιμα για τον λαό μας. Στην Ελλάδα και την Κύπρο. (Εκτός, βεβαίως, της ανεπάρκειας και των εγκληματικών ενεργειών μιας δικτατορικής κυβέρνησης στην δεύτερη περίπτωση…)

Τρίτον: Και στις δύο περιπτώσεις προδοθήκαμε από τους μεγάλους μας «Συμμάχους».

Τέταρτον: Πρέπει να καταλάβουμε, επιτέλους, ότι είμαστε απολύτως μόνοι και με βάση αυτή την πραγματικότητα οφείλουμε να χαράσσουμε τη στρατηγική και την τακτική μας.

Πέμπτον: Συμφωνούμε ότι θα θυσιάσουμε τη ζωή μας για την υπεράσπιση της ακεραιότητας της χώρας, έστω και αν αντιμετωπίσουμε μεγαλύτερες από μας δυνάμεις, όπως κάποτε η Ιταλία του Μουσολίνι, η Γερμανία του Χίτλερ και τώρα οι εθνικιστές της Τουρκίας.

Με βάση αυτά τα πέντε σημεία, ας εξετάσουμε με ρεαλισμό τη σημερινή κατάσταση όπως την διαγράφει η ύπαρξη των υδρογονανθράκων. Το βασικό ερώτημα που οφείλουμε να θέσουμε είναι αν έχει ή όχι η Τουρκία τη δύναμη να εμποδίσει την Ελλάδα να εκμεταλλευθεί τον υποθαλάσσιο πλούτο της που οι ειδικοί τον υπολογίζουν σε δεκάδες τρισεκατομμύρια ευρώ!

Ομολογώ ότι για την επίλυση των διαφορών που ανέκυψαν μεγάλο βάρος στη σκέψη μου είχε αυτός ο αμύθητος πλούτος. Φτάνει να τον εξασφαλίσουμε όχι μόνο από την Τουρκία, αλλά πρώτα-πρώτα από τις Μεγάλες Δυνάμεις που καραδοκούν να τον πάρουν όλο για τον εαυτό τους.

Έχω ήδη επισημάνει ότι δεν μπορεί η Ευρώπη των Τραπεζών να επηρεάζεται από μια οικονομία που αντιπροσωπεύει το 2% της ευρωπαϊκής οικονομίας. Γι’ αυτό η τελευταία κρίση που μας γονάτισε, δεν είναι, κατά τη γνώμη μου, μονάχα οικονομική.

Οι όροι των μνημονίων (ειδικά και μόνο για την Ελλάδα) δεν ήσαν μόνο οικονομικοί, αλλά κυρίως στόχευαν στη διάλυσή μας, ως λαού και ως χώρας. Όπως, για παράδειγμα, η αναγκαστική παράδοση σ’ αυτούς της Εθνικής μας Ανεξαρτησίας, αλλά και του Εθνικού μας Πλούτου.

Πρέπει να είναι κανείς τυφλός για να αγνοεί αυτό τον τεράστιο εθνικό κίνδυνο.

Δηλαδή την υποταγή και την μεταβολή του λαού μας σε φοβισμένο και πειθήνιο όργανό τους, ώστε να βάλουν στο χέρι τον υποθαλάσσιο εθνικό μας πλούτο στο σύνολό του! Ο πατριωτισμός δεν μπορεί να είναι αλά καρτ, αλλά οφείλει να βλέπει και να αντιμετωπίζει όλους τους κινδύνους. Και ιδιαίτερα αυτούς που προέρχονται από τους άσπονδους φίλους μας. Που είναι και οι πιο σοβαροί.

Αθήνα, 15.8.2019 Μίκης Θεοδωράκης



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Εγκύκλιο ηλεκτρονικό μήνυμα προς τον πρωθυπουργό, την πολιτική ηγεσία, υπουργούς, βουλευτές και στελέχη κυβέρνησης και αντιπολίτευσης και πολλές δεκάδες στρατιωτικούς, ακαδημαϊκούς και καθοδηγητές της κοινής γνώμης, από Έλληνα στην υπηκοότητα καθηγητή, Ισραηλινού θρησκεύματος και καταγωγής, παρουσιάζει ευρύτερο ενδιαφέρον, δεδομένου ότι αφορά το σύνολο του ελληνικού πληθυσμού και την γλώσσα επικοινωνίας του.

Αυτό τουλάχιστον κρίνει ως υποχρέωση, ο μεταξύ των αποδεκτών του μηνύματος υπογραφόμενος δημοσιογράφος, που παραθέτει και την σύντομη απάντησή του στον συντάκτη της εγκυκλίου, καθηγητή κ. Asher J Matathias.


Του Μιχαήλ Στυλιανού

H Εγκύκλιος Καταγγελία:

Disgraceful and disgusting, is anyone surprised?
(Απαίσιο και αηδιαστικό, παραξενεύεται κανείς;)

Thu, Aug 15, 2019 11:37 am

From: Asher J Matathias <asherjmatathias@icloud.com>
Date: August 14, 2019 at 8:04:17 PM EDT
Subject: Disgraceful and disgusting, is anyone surprised?

Ο γνωστός ρεπόρτερ(τρομάρα του) του ΣΚΑΪ σήμερα πρωί, πρωί, περιγράφει την φωτιά στον Υμηττό λέγοντας ο ηλίθιος ότι ΔΙΑ ΤΟΝ ΦΟΒΟ ΤΩΝ ΙΟΥΔΑΙΩΝ, τα πυροσβεστικά θα παραμείνουν κτλ. Βρε αρχή βλακα Δημήτρη, Λάπα τι δουλειά έχουν οι Ιουδαιοι με την φωτιά ;;Γιατί τους πιάνεις και πάλι στο βρωμοστωμα σου;; Γιατί σε κρατάει ο Σκάι, αρχηαντισημιτη του κερατά! Αϊ σιχτιρ επί τέλους....

My response: An ongoing exchange, with negative hues painted for Jews, as another eruption🌋of 🔥seasonal fires makes an appearance is huge swaths of Greece. Scapegoating Jews, alas, has neither ceased nor desisted in our native land; though hard we try to find improvement. Prof Asher J Matathias 😥😢😩🇬🇷

(Μετάφραση της προσθήκης προς Αγγλοφώνους): Η απάντησή μου: Μια συνεχιζόμενη συζήτηση με αρνητικό χρωματισμό των Εβραίων, καθώς μια νέα έξαψη εποχιακών πυρκαγιών εμφανίζεται σε μεγάλες εκτάσεις της Ελλάδας. Το να γίνονται οι Εβραίοι αποδιοπομπαίοι τράγοι δυστυχώς δε σταμάτησε ούτε αποφεύχθηκε στην γη που γεννηθήκαμε, οσοδήποτε σκληρά και αν επιζητούμε την καλυτέρευση.

Καθηγητής Asher J Matathias

(Ο κ. καθηγητής συνοδεύει την εγκύκλιο καταγγελία του με επιστολή αγγλόγλωσσου αναγνώστη του από τον Βόλο, ο οποίος συμφωνεί μαζί του ότι η φράση «διά τον φόβο των Ιουδαίων» πρέπει να εξοβελιστεί από την καθομιλουμένη και εισηγείται στον αρθρογράφο ότι πρέπει σε αυτό να επιληφθεί η ελληνική εκκλησία ( για την λογοκρισία και του Ευαγγελίου, όπως του Google και του Twiter, από “hate speech”;)–αν και αμφιβάλλει για την αποτελεσματικότητα του διαβήματος…)


Και η απάντηση
(του υπογράφοντα αποδέκτη της εγκυκλίου):

Much ado about nothing! (Shakespear)

Aγαπητέ μου κ. Ματαθία,

Φοβούμαι ότι αυτό το μέγα πλήθος αποδεκτών τής εκρηκτικής καταγγελίας σας (κυβέρνησης, αντιπολίτευσης, και καθοδηγητών κοινής γνώμης) -όσων τουλάχιστον γνωρίζουν την ελληνική γλώσσα και παράδοση- ενήμερων ότι πρόκειται περί φράσεως του Ευαγγελίου που μεταπήδησε, μεταλλαγμένη περιεχομένου, στην δικανική γλώσσα και στην τρέχουσα ομιλία, ως απλό σχήμα λόγου, που υποδηλώνει οποιονδήποτε επικείμενο κίνδυνο, (του νυκτερινού ατυχήματος και της φωτιάς στην προκειμένη περίπτωση),και καθόλου τους Ιουδαίους της Γραφής- θα εκπλαγούν διαβάζοντάς σας και θα αναζητήσουν αναπόφευκτα την ερμηνεία της «εκρήξεως» σας σε δύο εκδοχές:

1) Είτε ότι δεν γνωρίζετε επαρκώς την ελληνική γλωσσολαλιά -για το οποίο εγώ προσωπικά αμφιβάλλω, παρά την διατύπωση της καταγγελίας σας και στην Αγγλική γλώσσα (τίτλος και «πάθη αποδιοπομπαίων αθεράπευτα»).

2)Είτε ότι παρασυρθήκατε από την τελευταία, νοσηρή μόδα, σε ταραγμένες Δυτικές κοινωνίες, της ανίχνευσης, αναζήτησης, μανιώδους συλλογής, και καταγγελίας εκδηλώσεων αντισημιτισμού, για κάθε ψύλλου πήδημα, η οποία αποδείχθηκε όντως καρποφόρα (κυρίως σε ΗΠΑ, Βρετανία και Γαλλία) σε δρακόντειους νόμους και βαριές κυρώσεις για φράσεις, ακόμη και βιασμένα ερμηνευόμενες σαν “hate speech” «έκφραση μίσους».

Η χώρα μας και άλλοτε καταγγέλθηκε (εκ των έσω) για φαινόμενα «αντισημιτισμού», παρά τις τρανές αποδείξεις περί του αντιθέτου, που επέδειξε -ως πανευρωπαϊκή φωτεινή εξαίρεση κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής-προστατεύοντας, ως λαός, ως Εκκλησία και ως κρατικές αρχές, τους Εβραίους πολίτες της , με κίνδυνο και θυσίες, για τις οποίες ποτέ και πουθενά στον ξένο Τύπο δεν είδα την παραμικρή από μέρους τους μαρτυρία και αναγνώριση.

Όπως δεν είδαμε και κάποιο μήνυμα για συμπόνια στην απογυμνούμενη «γη που γεννηθήκαμε», προς τους πανίσχυρους ομοθρήσκους σας, επιτελείς στα διεθνή κέντρα αποφάσεων, που μετρούν και ρυθμίζουν και την ένταση της πνοής της. Μήνυμα, δηλαδή, διαφορετικού περιεχομένου από το σημερινό δικό σας, που απευθυνόμενο στον πρωθυπουργό της χώρας και στον αρχηγό της αντιπολίτευσης και γραμμένο και στην αγγλική, έμμεσα «αναπόφευκτα» κατευθύνεται και στην διεθνή δημοσιότητα και εκμετάλλευση.

Καταληκτικά, για τους ως άνω λόγους φοβούμαι ότι το διάβημά σας, του οποίου είχατε την καλοσύνη να με κάνετε κοινωνό, είναι δυστυχώς άστοχο, αδικαιολόγητο, απαράδεκτο και αναίτια επιζήμιο για την χώρα όπου γεννηθήκατε.

Μιχαήλ Στυλιανού

ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΤΩΝ ΑΠΟΔΕΚΤΏΝ ΤΟΥ ΕΓΚΥΚΛΙΟΥ ΜΗΝΥΜΑΤΟΣ του κ.ΜΑΤΑΘΙΑ:

**https://m.facebook.com/permalink.php?story_fbid=10205996048695984&id=1703641352&src=email_notif

O.V., Brooklyn, NY

<edelivani@yahoo.com, <Iraemke@hotmail.com, <nik.efthymiadis@redestos.gr, <thkatsanevas@gmail.com, <snegrep@gmail.com, <manoka.k@windowslive.com, <liana.alexandri@gmail.com>, <caroline.luigi@gmail.com>, <zoe.georganta@gmail.com>, <vasilis220@gmail.com>, <bioplanet1@gmail.com>, <mixstyl@aol.com>, <dimitris.natsios65@gmail.com>, <info@greeknewsonline.com>, <publisher@ekirikas.com>, <nicosiglessis@gmail.com>, <aleyrom@gmail.com>, <paliviz2013@gmail.com>, <Gcblytas@aol.com>, <delimar@uom.gr>, <gdc14247@gmail.com>, <ppapacon@yahoo.com>, <vassiliki.aroniadou.anderjaska@gmail.com>, <omogenia@ekirikas.com>, <sthenisk@gmail.com>, <konstantakopoulosd@yahoo.gr>, <lpetrakis@msn.com>, <nvalavani@gmail.com>, <ctzanos@yahoo.com>, <Iolidel@gmail.com>, <takis@takisfotopoulos.com>, <ixnos1@gmail.com>, <karaiskk@otenet.gr>, <tina.antonop@gmail.com>, <iero.phaethon@gmail.com>, <thrakinews@gmail.com>, <kalami@kalami.net>, <oalexandrou@cytanet.com.cy>, <akadimiapoliton@gmail.com>, <theomaragos@gmail.com>, <dafilios@msn.com>, <dikamas@gmail.com>, <english.edition@thenationalherald.com>, <mignatiou@aol.com>, <dondemetrio@neomagazine.com>, <endy@hellenicleaders.com>, <costaswills@gmail.com>, <zkonst@otenet.gr>, <costaslapavitsas@gmail.com>, <spathatou@gmail.com>, <samosergios@gmail.com>, <mixnat57@yahoo.gr>, <simelas@yahoo.gr>, <info@ifestosedu.gr>, <pardin@gmail.com>, <perardin@gmail.com>,empillis@ath.forthnet.gr,
<kariotis@att.net, <mikis@mikistheodorakis.gr, <vaggelis_georgiou@yahoo.gr, <pansav@otenet.gr, <papadio@otenet.gr, <othonj3@gmail.com, <danagennisi.press@gmail.com, <eleftheroi.ellines@gmail.com, <michaelpatsikas@gmail.com, <artzanna@hotmail.com, <stefanopoulos.alex@gmail.com,<lida.anastasiadi@hotmail.com, <athina68@mail.ru, <alexvogia@yahoo.gr, <edelivani@yahoo.com, <Iraemke@hotmail.com, <nik.efthymiadis@redestos.gr, <thkatsanevas@gmail.com, <snegrep@gmail.com, <manoka.k@windowslive.com, <liana.alexandri@gmail.com, <caroline.luigi@gmail.com, <zoe.georganta@gmail.com, <vasilis220@gmail.com, <bioplanet1@gmail.com, <mixstyl@aol.com, <dimitris.natsios65@gmail.com, <info@greeknewsonline.com, <publisher@ekirikas.com, <nicosiglessis@gmail.com, <aleyrom@gmail.com, <paliviz2013@gmail.com, <Gcblytas@aol.com, <delimar@uom.gr, <gdc14247@gmail.com, <ppapacon@yahoo.com, <vassiliki.aroniadou.anderjaska@gmail.com, <omogenia@ekirikas.com, <sthenisk@gmail.com, <konstantakopoulosd@yahoo.gr, <lpetrakis@msn.com>, <nvalavani@gmail.com, <ctzanos@yahoo.com, <Iolidel@gmail.com, <takis@takisfotopoulos.com, <ixnos1@gmail.com, <karaiskk@otenet.gr, <tina.antonop@gmail.com, <iero.phaethon@gmail.com, <thrakinews@gmail.com, <kalami@kalami.net, <oalexandrou@cytanet.com.cy, <akadimiapoliton@gmail.com, <theomaragos@gmail.com, <dafilios@msn.com, <dikamas@gmail.com>, <english.edition@thenationalherald.com, <mignatiou@aol.com, <dondemetrio@neomagazine.com, <endy@hellenicleaders.com, <costaswills@gmail.com, <zkonst@otenet.gr, <costaslapavitsas@gmail.com, <spathatou@gmail.com, <samosergios@gmail.com, <mixnat57@yahoo.gr, <simelas@yahoo.gr, <info@ifestosedu.gr, <pardin@gmail.com, <perardin@gmail.com, <nikolaos.uzunoglu@gmail.com, <mariosle@yahoo.com, <stantog@otenet.gr, <theoaig1937@hotmail.com, <damonpontos@gmail.com, <bk97875@yahoo.co.uk, <elistach@mred.tuc.gr, <makfloga@yahoo.gr,
info@presidency.gr, <kyriakos@parliament.gr, <proedros@nd.gr, <alexis.tsipras@syriza.gr, <a.tsipras@parliament.gr, <f.gennimata@parliament.gr, <gennimata@gmail.com, <skandalidis.k@gmail.com, <papariga@parliament.gr, <tpafilis@parliament.gr, <velop-ky@otenet.gr, <yanisv@econ.uoa.gr, <sakorafa@gmail.com, <nikolaos.uzunoglu@gmail.com, <mariosle@yahoo.com, <stantog@otenet.gr, <theoaig1937@hotmail.co, <damonpontos@gmail.com, <bk97875@yahoo.co.uk, <elistach@mred.tuc.gr, <makfloga@yahoo.gr,
info@presidency.gr>, <kyriakos@parliament.gr, <proedros@nd.gr, <alexis.tsipras@syriza.gr, <a.tsipras@parliament.gr, <f.gennimata@parliament.gr, <gennimata@gmail.com, <skandalidis.k@gmail.com,<papariga@parliament.gr, <tpafilis@parliament.gr, <velop-ky@otenet.gr, <yanisv@econ.uoa.gr,<sakorafa@gmail.com,



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Moon of Alabama 8-8-19

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Μια κάπως περίεργη είδηση που δημοσιεύθηκε στο Oilprice.com ισχυριζόταν ότι η Ρωσία θα εγκαθιστούσε στρατό, πολεμικά πλοία και μαχητικά αεριωθούμενα στο Ιράν. Η είδηση αναδημοσιεύθηκε από το Yahoo.com και το Zero hedge, παρά το ότι ήταν εξόφθαλμα παραμύθι.

Με τίτλο : Russia Gains Stranglehold Over Persian Gulf: Η Ρωσία Αποκτά Λαβή Πνιγμού Στον Περσικό Κόλπο, το δημοσίευμα ανέφερε:

«Σε μια δυνητικά καταστροφική κλιμάκωση των εντάσεων στον Περσικό Κόλπο, η Ρωσία σχεδιάζει να χρησιμοποιήσει τους ιρανικούς λιμένες Μπαντάρ-ε- Μπουσχέρ και Χαμπαχάρ σαν προκεχωρημένες βάσεις για πολεμικά σκάφη και πυρηνικά υποβρύχια, φρουρούμενα από εκατοντάδες οπλίτες των ειδικών δυνάμεων, μεταμφιεσμένους ως «στρατιωτικούς συμβούλους» και μιαν αεροπορική βάση πλησίον του Μπαντάρ-ε-Μπουσχέρ σαν ορμητήριο για 35 μαχητικά αεροπλάνα Σουχόι 35 και Σουχόϊ 57,όπως ανέφεραν (στην ιστοσελίδα) «Oil Price.com» ανώτερες πηγές πλησίον του ιρανικού καθεστώτος. Ο επόμενος γύρος των κοινών στρατιωτικών γυμνασίων στον Ινδικό Ωκεανό και στα Στενά του Ορμούζ θα σημειώσει την απαρχή της επί τόπου (ρωσικής) στρατιωτικής επέκτασης στο Ιράν, δοθέντος ότι στα ρωσικά πολεμικά θα επιτραπεί από το Ιράν να χρησιμοποιήσουν τις εγκαταστάσεις στο Μπαντάρ-ε-Μπουσχέρ και στο Χαμπαχάρ. Αναλόγως της δυνάμεως της εσωτερικής και εξωτερικής αντίδρασης σε αυτή την εξέλιξη, τα πολεμικά και οι ειδικές ρωσικές δυνάμεις μπορούν να μείνουν εκεί και να αυξηθούν αριθμητικά κατά τα προσεχή πενήντα χρόνια.

Από πού να αρχίσουμε;

1) Ο Περσικός Κόλπος είναι μια λίμνη, με ένα μέσο βάθος μικρότερο των 50 μέτρων. Είναι ένα μέρος που κάποιος θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει μόνο μικροσκοπικά υποβρύχια-νάνους.

2) Τα μαχητικά αεροπλάνα Σουχόϊ Su-57 δεν έχουν ακόμη κατασκευαστεί. Αυτά που πετούν τώρα είναι δοκιμαστικά και δεν διαθέτουν ακόμη τους αναγκαίους νέους κινητήρες. Η Ρωσία πρόσφατα παρήγγειλε την πρώτη φουρνιά των Su-57, αλλά οι πρώτες παραδόσεις θα γίνουν το 2022-24. 35 αεροπλάνα αυτού του τύπου μπορεί να είναι διαθέσιμα σε μια δεκαετία περίπου. Και όταν είναι έτοιμα θα προστατεύουν την Μάννα Ρωσία από το ΝΑΤΟ και όχι κάποιες ιρανικές πετρελαιοπηγές.

3) Οι Σπέτσναζ (και όχι Σπέτναζ) είναι ακριβά εκπαιδευμένες ειδικές δυνάμεις. Δεν εκτελούν καθήκοντα φρουράς βάσεων.

4) Το Σύνταγμα του Ιράν δεν επιτρέπει την στάθμευση ξένων στρατευμάτων. Το άρθρο 146 είναι ξεκάθαρο σε αυτό:

Η εγκατάσταση οποιασδήποτε ξένης βάσεως στο Ιράν, ακόμη και για ειρηνικούς σκοπούς, απαγορεύεται.

Τον Αύγουστο 2016 οι Ρώσοι και Ιρανοί στρατιωτικοί συμφώνησαν να εγκαταστήσουν στο Χαμαντάν του Ιράν μιαν βάση ανεφοδιασμού για βομβαρδιστικά τύπου Su-22M3, χρησιμοποιούμενα στην Συρία. Λίγες μέρες αφού η ανάπτυξη έγινε γνωστή η συμφωνία παραμερίσθηκε.

Στις 22 Αυγούστου η Τεχεράνη ζήτησε την διακοπή της στρατιωτικής συνεργασίας και εμπόδισε τους Ρώσους να χρησιμοποιούν τις βάσεις. Ένας λόγος για την εκπληκτική αυτή τροπή των εξελίξεων ήταν η πολιτική διένεξη στο Ιράν, όταν ο υπουργός Αμύνης, Στρατηγός Χοσείν Δεγκάν κατηγορήθηκε ότι «ασέβησε προς την Βουλή» και Παραβίασε το Σύνταγμα της χώρας.

5) Ο «επόμενος γύρος κοινών στρατιωτικών γυμνασίων’ Ιράν και Ρωσίας στον Ινδικό Ωκεανό και στα στενά του Ορμούζ» θα είναι ο ΠΡΩΤΟΣ. Και απαιτήθηκε ειδική συμφωνία. Γι΄αυτό και αποτέλεσε είδηση.

Mόσχα, 5 Αυγούστου Πρακτ.ΤΑΣΣ. Η Τεχεράνη αναμένει να διεξαγάγει εφέτος κοινά ναυτικά γυμνάσια με την Ρωσία και οι προετοιμασίες θα αρχίσουν σύντομα, δήλωσε την Δευτέρα ο διοικητής του Ιρανικού Στόλου, αντιναύαρχος Χοσείν Χανζαντί.

«Νωρίτερα υπογράψαμε μια συμφωνία (για κοινές ασκήσεις) με τις ένοπλες δυνάμεις της Ρωσίας και με την διοίκηση του ρωσικού στόλου. Σύντομα θα αρχίσουν οι προετοιμασίες και ο σχεδιασμός των ασκήσεων, που θα πραγματοποιηθούν εντός του έτους,» ανέφερε το πρακτορείο Φάρς ότι δήλωσε ο ναύαρχος Χανζαντί.

Στα τέλη Ιουλίου ο διοικητής του ιρανικού στόλου πραγματοποίησε επίσκεψη στην Ρωσία. Εδήλωσε στο ιρανικό πρακτορείο ΙΡΝΑ ότι ιρανό-ρωσικά γυμνάσια θα πραγματοποιηθούν σύντομα στο βόρειο τμήμα του Ινδικού Ωκεανού, περιλαμβανομένων των Στενών του Ορμούζ.

Μια «ειδικός των ιρανό-ρωσικών σχέσεων» σχολίασε: Ariane Tabatabai @ArianeTabatabai - 21:34 UTC · Aug 5, 2019:

«Ιρανικά ΜΜΕ αναφέρουν ότι το Ιράν και η Ρωσία υπέγραψαν μια συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας.

Οι λεπτομέρειες της συνεργασίας δεν δημοσιεύτηκαν, αλλά αυτή είναι η πρώτη φορά που μια τέτοια συμφωνία συνάφθηκε μεταξύ των δύο χωρών.

Είναι «η πρώτη φορά που μια τέτοια συμφωνία συνάπτεται μεταξύ των δύο χωρών», μόνο αν κανείς αγνοήσει την Κοινή Συμφωνία Στρατιωτικής Συνεργασίας μεταξύ Ρωσίας και Ιράν, που υπογράφτηκε τον Ιανουάριο του 2015, όπως και την άλλη που συνάφθηκε τον Αύγουστο του 2017. Η νέα συμφωνία είναι μόνο η πρώτη κατά το ότι προβλέπει κοινά στρατιωτικά γυμνάσια.

Φαίνεται πως οι «ειδικοί» που δουλεύουν για Δυτικές «δεξαμενές σκέψης» και κάποιοι αρθρογράφοι με μυστήριες «ανώτερες πηγές πλησίον του ιρανικού καθεστώτος» δεν είναι οι καλύτερα πληροφορημένοι άνθρωποι όταν πρόκειται για το Ιράν.

Κάθε ένα από τα πιο πάνω πέντε σημεία καταδεικνύει ότι η είδηση είναι ανοησία και ότι ο συντάκτης της δεν έχει ιδέα των στρατιωτικών και στρατηγικών θεμάτων. Δεν είναι περίεργο ότι και το υπόλοιπο του άρθρου στο Oilprice είναι εξ ίσου σκουπίδια όπως και η πρώτη παράγραφός του. Μυστήριες πηγές, που κακολογούν το Ιράν, ελλειμματική γνώση των γεγονότων και υποθετικές ερμηνείες τους δεν κάνουν μιαν αξιόπιστη πληροφόρηση.

Το Ιράν και η Ρωσία είχαν κατά καιρούς δύσκολες σχέσεις. Το 2010, ο τότε πρόεδρος Μετβιέντεβ υπέγραψε τις κυρώσεις κατά του Ιράν που αποφάσισε το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ με υποκίνηση των ΗΠΑ. Οι σχέσεις Ιράν-Ρωσίας πάγωσαν μετά από αυτό. Τις αναζωογόνησε η εντατική συνεργασία των δύο χωρών κατά τον πόλεμο στην Συρία. Αλλά οι σχέσεις δεν είναι αρκετά στενές ώστε να επιτρέπουν ρωσική βάση στο Ιράν.

Το Ιράν χρειάζεται όπλα και στην Ρωσία αρέσει να τα πουλάει. Περί αυτού πρόκειται. Μπορεί να γίνονται κάποια κοινά γυμνάσια, αλλά αυτά είναι συμβολικά και δεν συνιστούν συμμαχία. Το Ιράν είναι πολύ υπερήφανο για την ανεξαρτησία του και το κοινοβούλιό του δεν θα συμφωνούσε σε συμμαχία, όταν η Ρωσία δεν επιθυμεί να υπερεκτεθεί. Μόνο μια αμερικανική επίθεση στο Ιράν θα άλλαζε αυτή την εικόνα.

Δεν είναι δύσκολο να δεις το θέμα σωστά. Δεν έχεις παρά να σκεφτείς το ερώτημα: Μια ρωσική βάση στον Περσικό Κόλπο;

Για να κάνει τι;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Νίκου Λυγερού

Η ορθολογική ανάλυση του θέματος της ΑΟΖ αναδεικνύει αντικειμενικά ότι αποτελεί ένα στρατηγικό πλεονέκτημα. Θέλουμε δεν θέλουμε, αυτό είναι πλέον γεγονός. 
Μπορούμε βέβαια να το κρύψουμε από τον εαυτό μας, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει. 
Μπορούμε βέβαια να μην του δώσουμε την επαρκή σημασία, αλλά αυτό δεν θα ισχύει για τους αντιπάλους μας. 

Κατά κάποιο τρόπο πρέπει ν' αποδειχθούμε ότι η έννοια της ΑΟΖ έχει σημασία, ανεξάρτητα από το πολιτικό πλαίσιο, διότι δεν είμαστε ο μοναδικός παίκτης, κατά συνέπεια αυτή η ανεξαρτησία, αν δεν ενταχθεί σ' ένα συμμαχικό πεδίο δράσης, θα παραμείνει ένα πλαίσιο όπου θα παίξουν εις βάρος μας οι άλλοι παίκτες. 
Και ο λόγος είναι απλός: γεωστρατηγικά και τοποστρατηγικά, η ελληνική ΑΟΖ έχει τεράστια σημασία, όχι μόνο για μας, και κατ' επέκταση για όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και για τους αντιπάλους μας που προτιμούν να μην τη θεσπίσουμε καν και να μην συμπράξουμε διακρατικές συμφωνίες, διότι αυτή η αδράνεια θα τους προσφέρει μεγάλες δυνατότητες κινήσεων σ' ένα πλαίσιο, το οποίο θα είναι ελεύθερο. 
Η μη συνειδητοποίηση αυτού του νοητικού σχήματος θα προκαλέσει εις βάρος μας μεγάλα προβλήματα με επιπτώσεις για το μέλλον που δύσκολα μπορούμε να προβλέψουμε με τα τωρινά δεδομένα, τόσο μεγάλη θα είναι η αλλαγή φάσης. Αν επιμείνουμε λοιπόν σε αυτήν την αδράνεια σκέψης και κατάλληλων αποφάσεων, θα έρθουν απλά να μας το υπενθυμίσουν οι αντίπαλοί μας δίχως κανένα δισταγμό, διότι γνωρίζουν πολύ καλά τα πλεονεκτήματα και τις δυνατότητες που προσφέρει η ελληνική ΑΟΖ. 

Η ιδιότητα της ΑΟΖ με τα 200 ΝΜ της, να προσφέρει τη δυνατότητα μετασχηματισμού ακριτικών νησιών σε ελκυστές με μεγάλη δεξαμενή έλξης, δεν είναι βέβαια άσχετη με το θέμα. Διότι αυτό που θεωρούμε συνήθως ως ένα αδύναμο στοιχείο, μετατρέπεται με αυτόν τον τρόπο σε μία σημαντική βάση ελέγχου μίας μεγάλης περιοχής, η οποία έχει την ικανότητα να επεκτείνει το χώρο δράσης μας, δίχως να έχει τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η έννοια των 12 ΝΜ. Αυτή η μεγάλη αλλαγή φάσης της θεώρησης των δεδομένων του Αιγαίουσυμπεριλαμβάνοντας το Καστελλόριζο και τη Γαύδο, είναι σημαντικότατη. Το θέμα δεν είναι να εκμεταλλευτούμε απλώς μία ευκαιρία, όπως πιστεύουν οι περισσότεροι, αλλά πραγματικά να εδραιώσουμε τη θέση μας σε μία ανθεκτική βάση. 

Έτσι, το να δεχτούμε πιέσεις για αυτό το θέμα δεν είναι μόνο αναμενόμενο, αλλά απαραίτητο, διότι μόνο η έννοια της επικάλυψης οδηγεί στις διακρατικές συμφωνίες, οι οποίες αναδεικνύουν σταθερά σημεία, τα οποία βρίσκονται σε μεγάλη απόσταση από τα σύνορα με τη συμβατική τους έννοια. 
Όλα αυτά δεν είναι μία ουτοπία, διότι η Κύπρος με το παράδειγμά της έχει αποδείξει ότι ευσταθούν κι είναι ορθολογικά, ακόμα και σε μία κατάσταση κρίσης. 

Ο πραγματικός μας εχθρός δεν είναι παρά μόνο μία μορφή ηττοπάθειας, η οποία μας οδηγεί να μην πιστεύουμε στις ικανότητες και δυνατότητές μας. 
Όλα τα άλλα είναι λεπτομέρειες. Είναι λοιπόν σημαντικό να απελευθερωθούμε από τις φοβίες μας που μας παραλύουν τη σκέψη και δεν επιτρέπουν τη στρατηγική μας δράση...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου