Articles by "Αρθρογραφία"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αρθρογραφία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
του Χρήστου Γιανναρά *

Μιλάμε για Διεθνές Δίκαιο, αλλά Διεθνές Δίκαιο δεν υπάρχει. Κάθε Δίκαιο είναι μια σύμβαση και η σύμβαση υπάρχει μόνο όταν (και όσο) οι συμβαλλόμενοι τη δέχονται και την τηρούν. Από μόνη της (καθεαυτήν) μια σύμβαση (κάθε Δίκαιο) δεν συνιστά αξία υποχρεωτική για όλους, δεν έχει ισχύ αυθεντίας, εγκυρότητα αυταξίας, υπερβατική ιερότητα. Για να λειτουργήσει μια σύμβαση προϋποθέτει την καλή θέληση των συμβαλλομένων, την ενεργό τους συναίνεση.

Κάθε κράτος έχει το δικό του σύστημα Δικαίου συνοδευμένο οπωσδήποτε από λειτουργικούς θεσμούς για την επιβολή του: Εχει τα δικαστήρια, που κρίνουν ποιος συμμορφώνεται και ποιος παραβιάζει την κοινή σύμβαση Δικαίου, έχει και το σωφρονιστικό σύστημα που τιμωρεί (απομονώνει από το κοινωνικό σώμα) όσους αθετούν το τεθειμένο Δίκαιο.

Εγινε προσπάθεια στη Νεωτερικότητα να δημιουργηθούν ανάλογοι θεσμοί δικαστικής κρίσης και επιβολής σωφρονιστικών ποινών, που να καθιστούν και το Διεθνές Δίκαιο «αναγκαστό κατά πάντων». Η επιτυχία ήταν ελάχιστη έως μηδενική. Παρά την ευφυΐα της οργάνωσης, την καθαρότητα (συχνά) των προθέσεων, τον ενθουσιασμό των αφελέστερων, οι θεσμικές απόπειρες να πειθαρχήσουν σε κανόνες Διεθνούς Δικαίου κράτη αυτεξούσια, αυτόνομα, ανεξάρτητα, αποδείχθηκαν ουτοπικές. Η πολεμική υπεροπλία ή η ισορροπία του τρόμου αποτρέπουν (ή απλώς αναβάλλουν) ολοκληρωτικούς πολέμους. Οι τοπικοί πόλεμοι συνεχίζουν να υπάρχουν, ελεγχόμενοι από το εμπόριο όπλων, που είναι αποκλειστικότητα των Υπερδυνάμεων.

Κοινοί τόποι όλα τα παραπάνω, προσιτά όλα και κατανοητά σε κάθε άνθρωπο επαρκούς ευφυΐας. Ομως οι Νεοέλληνες, μόνοι εμείς («αεί παίδες») ασκούμε τις διεθνείς σχέσεις μας «καθ’ υπαγόρευσιν: Υποταγμένοι, «χωρίς αιδώ ή λύπην», στο καραμανλικό θέσφατο (φράση-σύμβολο της εκούσιας ιστορικής παρακμής μας) ότι «ανήκομεν εις την Δύσιν», πιστέψαμε «ανεπαισθήτως» για χρέος μας «να γίνουμε επιτέλους Ευρωπαίοι, για να γίνουμε κάποτε άνθρωποι»! Με αυτή την αλλοτριωτική ξιπασιά δεχθήκαμε να μας υπαγορεύουν οι ΗΠΑ την εξωτερική μας πολιτική ώς την πιο παραμικρή λεπτομέρεια – ώς την έσχατη ντροπή της σημιτικής «νύχτας των Υμίων».

Πιο πριν, όσο υπήρχε ο εφιάλτης του σοβιετικού ολοκληρωτισμού, οι Ελληνες, φορτωμένοι και την πείρα της ζαχαριαδικής κακουργίας, είχαμε με την ψήφο μας επιλέξει τη συστράτευση στο αμερικανικό και της ευρωπαϊκής Δύσης όραμα ελευθερίας. Ως και στην Κορέα στείλαμε Ελληνόπουλα να θυσιαστούν για τις «αξίες» της Δύσης. Το ευχαριστώ που εισπράξαμε, ήταν να χαρίσει το ΝΑΤΟ το μισό νησί τής, πανάρχαια ελληνικής, Κύπρου στην εξισλαμισμένη μειονότητα (18%) που συγκρότησε αμέσως ένα τάχα και κράτος, δεύτερο πάνω στο νησί.

Επόμενος μπουναμάς της «Δύσης» στην ανίατα αφελή «σύμμαχό» της Ελλάδα ήταν να παραδώσει την επίσης ελληνική Βόρεια Ηπειρο στους οψιφανείς στα ελληνικά χώματα Αλβανούς και, λίγο μετά, να χαρίσει το όνομα της Μακεδονίας στους σλάβους εισβολείς της περιοχής Μοναστηρίου (Πελαγονίας). Τα παραδείγματα κραυγάζουν ότι το Διεθνές Δίκαιο, για τους Δυτικούς που το γέννησαν, δεν λογαριάζεται ούτε καν σαν σύμβαση χρηστική, είναι μόνο πρόσχημα. Το επικαλούνται μόνο όταν και για όσο τους βολεύει. Γεννιέται, λοιπόν, αμέσως το ερώτημα – το γεννάει η κοινή λογική και το ένστικτο της αυτοσυντήρησης: Γιατί εμείς, οι σημερινοί Ελληνώνυμοι, επιμένουμε να υποτασσόμαστε πειθήνια στα βίτσια των «ισχυρών» της Δύσης, κυρίως των ΗΠΑ και της Γερμανίας, με προσχηματική δικαιολογία τον σεβασμό μας στο Διεθνές Δίκαιο, που οι «ισχυροί» το λοιδορούν απροκάλυπτα;

Και τα ερωτήματα της απλής λογικής πληθαίνουν: Ξέρουμε ότι η Δύση καυχάται για τον πολιτισμό της, που είναι γέννημα του «Διαφωτισμού». Γι’ αυτό και το Δίκαιο δεν θωρακίζεται με το κύρος μεταφυσικής αυθεντίας, συνιστά μόνο μια σύμβαση για την εξυπηρέτηση αναγκών.

Ο «Διαφωτισμός» θέλησε να είναι ένας συνεπής μηδενισμός, άρνηση κάθε «νοήματος» (αιτίας και σκοπού) της ύπαρξης, του κόσμου, της Ιστορίας. Πώς να στηθεί όμως Δίκαιο στο κενό, δίχως «νόημα» – μόνη η χρησιμότητα οδηγεί νομοτελειακά στην αυθαιρεσία.

Οι Ελληνες, μικροί, αδύναμοι και σε δραματική παρακμή, επιμένουμε να εμπιστευόμαστε την ιστορική μας επιβίωση στην αμερικανική Υπερδύναμη, παρά τις αρνητικές εμπειρίες και απογοητεύσεις μας. Η εναλλακτική δυνατότητα θα ήταν ο Πούτιν; Πάντως αυτός, ίσως από ειλικρίνεια, ίσως από υποκρισία (κανείς ποτέ δεν θα το μάθει), επιδείχνει, όχι προκλητικά, ότι σώζει τον σεβασμό του «ιερού», αρνείται τον αθεϊσμό του Διαφωτισμού – σταυροκοπιέται, ασπάζεται εικόνες, εκκλησιάζεται, όπως κάθε Χριστιανός στην πατρίδα του.

Ας δεχθούμε, ότι ο Πούτιν είναι μέγας υποκριτής, αδίστακτος συμφεροντολόγος. Δεν θα άξιζε, έστω και μόνο να διακριβώσουμε, αν το σταυροκόπημά του έχει κάποιες, έστω ελάχιστες επιπτώσεις στην αντίληψή του για το Διεθνές Δίκαιο; Αν το ένα δέκατο των πολεμικών διευκολύνσεων που προσφέρουμε στις ΗΠΑ το παραχωρούσαμε στους Ρώσους, ποιες θα ήταν οι επιπτώσεις για το κράτος και την κοινωνία την ελληνική;

Το να επιλέγουμε τους φίλους και συμμάχους μας, δεν σημαίνει ότι γινόμαστε υποτελείς τους. Η διαστροφή των ελληνο-αμερικανικών σχέσεων σε ταπεινωτική υποτέλεια των Ελλήνων δεν είναι απαραίτητο να επαναληφθεί με τους Ρώσους.




* Ο Χρήστος Γιανναράς γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στα Πανεπιστήμια της Αθήνας, της Βόννης και της Σορβόννης. Επιφυλλιδογραφεί σε εφημερίδες παρεμβαίνοντας στην πολιτική και κοινωνική επικαιρότητα.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Ενάντια στην ηλιθιότητα, ακόμη και οι Θεοί αγωνίζονται μάταια»


Εδώ και δέκα χρόνια, ένα πολύ μεγάλο, ολοένα και διογκούμενο κομμάτι του Ελληνικού λαού, το οποίο έχει και υψηλό επίπεδο μόρφωσης, αισθάνεται φυλακισμένο κάτω από την τρομοκρατία μιας «εκλογικής μειοψηφίας-πλειοψηφίας» (ελέω του εκλογικού συστήματος - φενάκη) που χωρίς καμία αίσθηση ρεφορμισμού και αμφιβολίας, ακολουθεί πειθαρχημένο, σε βαθμό βοϊδοποίησης, τα ακραιφνώς καταστροφικά κελεύσματα του συστήματος. Ενός συστήματος, που καθημερινά φωνάζει ότι είναι ξενοκίνητο και εχθρικό προς τον αυτόχθονα Ελληνισμό και κυρίως προς τους φτωχούς, αλλά, θα τολμούσα να πω, και προς το ανθρώπινο είδος ! Το σύστημα αυτό, βέβαια, δεν είναι αόρατο, ούτε ακατανόητο, αν με διαφανή, άχρωμα (βλέπε ακομμάτιστα) γυαλιά, κοιτάξουμε προς την πλατεία συντάγματος και το κτίριο της κομαντατούρ, στο οποίο, οι γνωστοί παγκόσμιοι τραπεζίτες, ενθρόνισαν εξαγορασμένους δικούς τους ανθρώπους στις ηγετικές θέσεις των κομμάτων, με τάχα δημοκρατικό, αλλά πανέξυπνα δόλιο τρόπο.

Όλα πλέον γίνονται, περιέργως, απροκάλυπτα και οι πρωταγωνιστές της πολιτικής σπείρας και πέμπτης φάλαγγας, που εδρεύει στο εν λόγω κτίριο, αλλά και οι επικουρικοί μηχανισμοί της (βλέπε ανώτατοι «δικαστές», ΜΜ«Ε», «πανεπιστημιακοί» και «δικηγορικός» σύλλογος) δεν διστάζουν να αποκαλύπτουν την πραγματική τους ταυτότητα και τα σχέδιά τους, αλλά η επίπλαστη εκλογική «πλειοψηφία» αρνείται να το δει και να το δεχτεί ως πραγματικότητα, ταυτίζοντας το αδύναμο ʺεγώʺ της με τις στιγμιαίες πολιτικές της επιλογές ! Το ζήτημα μοιάζει τραγικά να είναι μια παρωδία νίκης του «εγώ», παρά νίκης της ίδιας της ζωής και της επιβίωσής μας και η επιλογή μεταξύ της ευημερίας μας και της αυτοκτονίας… συζητήσιμη (?!)

Υπέγραψαν δανειακές συμβάσεις ξεπουλήματος και ξαφνικού θανάτου (άρθρο 14 παρ 5), που η παγκόσμια ιστορία δεν έχει καταγράψει ούτε σε περιπτώσεις πολεμικής ήττας. Ξεπούλησαν όλα τα περιουσιακά στοιχεία της χώρας. Ξεπούλησαν ιστορικά ονόματα της επικράτειας. Άνοιξαν τα σύνορα και βοηθούν στην αντικατάσταση του πληθυσμού της χώρας μας εγκαθιδρύοντας ρατσισμό κατά των ίδιων των Ελλήνων με αυτάρεσκες και πέρα από τη λαϊκή θέληση δηλώσεις, περί πολυπολιτισμικής κοινωνίας, λες και η αποδοχή μιας τέτοιας κοινωνίας είναι ζήτημα δηλώσεων και επιβολής αναγκαστικής προστατευτικής νομοθεσίας. Δεν καθόρισαν (ακόμη) ΑΟΖ, υπονομεύοντας τα όρια της επικράτειάς μας. Διέλυσαν και έκλεισαν στοχευμένα όλα τα εργοστάσια που θα παρείχαν αυτονομία ,διοικητική μέριμνα και αναχορηγία στις ένοπλες δυνάμεις μας, στον αναμενόμενο πόλεμο με την Τουρκία, ώστε ο στρατός μας να ηττηθεί στα σίγουρα, μην τυχόν και αμυνθεί αποτρεπτικά και χαλάσει το σχέδιο των αφεντικών τους. Έσπειραν εσκεμμένα διχαστικά διλλήματα στον κοινωνικό ιστό των Ελλήνων, ώστε να τον καταστήσουν χωρισμένο σε «προοδευτικούς» και «φασίστες» και άρα αδύναμο να αντιδράσει μαζικά και ενωτικά, ακόμη και στη γενικευμένη σε επίπεδο κορεσμού επίθεσή τους, που πλέον λαμβάνει χώρα μπροστά στα μάτια μας. Η άωρη, ταχύτατη και αντιεπιστημονική νομοθέτηση και η θεσμοθέτηση κοινωνικών ζητημάτων και προβλημάτων όπως η ομοφυλοφιλία, οι λοάτκι, η επιλογή φύλου (στα 15) ,είχαν ακριβώς αυτόν τον στόχο και όχι την ενσωμάτωση και αποδοχή των μειονοτήτων αυτών, στο βαθμό που και ένας πρωτοετής φοιτητής των κοινωνικών επιστημών γνωρίζει, ότι αυτά τα ζητήματα απαιτούν παιδεία, ζύμωση και κυρίως χρόνο, ώστε να γίνουν κατανοητά και αποδεκτά. Από την άλλη, αντί να ενδιαφερθούν για την ευημερία του λαού, ενδιαφέρθηκαν για την ευημερία των τραπεζών που τους τρέφουν. Αντί να τον μορφώσουν, τον κατέστησαν μέσω του σχολείου (της ναυαρχίδας τους), οικονομικά αναλφάβητο, ώστε να φοβάται κάθε αλλαγή και σύγκρουση με το σύστημα που τον σκοτώνει, λέγοντάς του ανερυθρίαστα ότι τα κοινωνιολογικά και οικονομικά μαθήματα δημιουργούν …αριστερούς ! Εξόργισαν, σε αγαστή πολιτική συνεργασία το κοινό περί δικαίου αίσθημα των Ελλήνων, με την πλήρη ατιμωρησία των πολιτικών επιλογών και κακουργημάτων που διέπραξαν κατάφορα εις βάρος του λαού. Νοβάρτις, Ζίμενς, χρηματιστήριο, Μακεδονία, Ήμια, ήταν ενδεικτικά κι όμως κανένας πολιτικός ένοχος, καμία παραίτηση !

Στο βαθμό που θα υπήρχε δικαιοσύνη, θεσμοί και αδέκαστοι δικαστές, όλα αυτά θα έπαιρναν το δρόμο τους και κάθε κατεργάρης θα ήταν στον πάγκο του, αλλά οι παραγωγοί του χρήματος κοπανιστός αέρας, με την απεριόριστη δύναμη που αυτό τους δίνει, φρόντισαν να εξαγοράσουν πρώτα απ΄όλους τους ανώτατους δικαστές και να τους καταστήσουν υπαλλήλους των ξενοκίνητων πολιτικών. Τα ρεζιλίκια της θάνου που έγινε ορντινάντσα του ΣΥΡΙΖΑ και του αλέκση, του παρασκευόπουλου και της σακελαροπούλου που εξαγόρασαν την νομιμοποίηση των μνημονίων και τη δολοφονία του λαού και των συνταξιούχων, με πολιτικές θέσεις και ποιος ξέρει τι άλλο, ενώ θα έπρεπε από καταβολής συντάγματος να υπάρχει ασυμβίβαστο, είναι ενδεικτικά της σήψης ,της συνδιαλλαγής και του ξεπουλήματος θεσμών, στους οποίους ο λαός θα έβρισκε αποκούμπι και απάγκιο. Η απαγόρευση νομικής προστασίας των πολιτών έναντι των τραπεζών, στον νέο πτωχευτικό κώδικα που με τις ευλογίες του δικηγορικού συλλόγου πέρασαν κατά παραγγελία, στο εθνικό δίκαιο, αποτελεί την επιτομή της χούντας και της κατοχής, όχι μόνο του εδάφους μας, αλλά και της ίδιας της ζωής μας και πέρασαν έτσι, χωρίς αντίδραση, από τους δικηγόρους και τον νομικό κόσμο, παρά τις κραυγές άξιων καθηγητών και έγκριτων συνταγματολόγων που μέχρι τότε, τα θλιβερά φερέφωνα του δικηγορικού συλλόγου, αναγόρευαν σε δασκάλους τους , Μαθουσάλες της νομικής επιστήμης . Η αισχρή και, σε εξωφρενικό βαθμό, παράνομη διαδικασία πώλησης υποχρεώσεων από τις τράπεζες σε ξένα φανς, χωρίς την συγκατάθεση, και έστω πληροφόρηση των δανειοληπτών και μάλιστα με νέους όρους, πέρασε χωρίς καν σχολιασμό από το δικηγορικό σύλλογο και τον πολιτικό κόσμο και όχι μόνο δεν το πολέμησαν, ως όφειλαν, αλλά το υποβοήθησαν κιόλας μέσω της σιωπής τους, κάνοντας τους δανειολήπτες να πιστεύουν πως ήταν κάτι φυσιολογικό και νόμιμο από πλευράς τραπεζών, το οποίο δέχτηκαν παθητικά, χωρίς να έχουν στα χέρια τους κανένα ένδικο όπλο (!?).

Θα μπορούσε να γράψει κανείς τόμους για τα πεπραγμένα των ξένων Ελληνόφωνων πρακτόρων, που καμώνονται το δήθεν Ελληνικό πολιτικό προσωπικό, αλλά αυτό που προκαλεί δέος και απορία και απασχολεί το εν λόγω άρθρο, δεν είναι αυτό καθ΄αυτό το γεγονός των ξενοκίνητων πολιτικών, όσο η αντίδραση και η αυτοκτονική παθητικότητα της λαϊκής μειοψηφίας, αλλά εκλογικής πλειοψηφίας, που, αντί να τους πάρει με τις πέτρες και να τους στείλει όλους στη φυλακή και όχι μόνο, τους ξαναψηφίζει και τους υποστηρίζει, κάτω από έναν καθαρά εγωιστικό παροξυσμό ! Ακόμη και εσείς που διαβάζετε αυτό το άρθρο και συμφωνείτε επί της αρχής, δεν πιστεύετε ότι το ηγετικό πολιτικό μας προσωπικό, σύσσωμο, είναι ξένοι πράκτορες και εκεί είναι το πρόβλημα ! Είναι δυνατόν όμως να μην κατάλαβαν το σκηνικό και οι υποτιθέμενοι εγγράμματοι του λαού, ακόμη ; Είναι δυνατόν οι (συνάδελφοι) καθηγητές να ξαναψηφίζουν αυτούς που για πρώτη φορά στην ιστορία, τους απέλυσαν σε μια νύχτα και προαναγγέλλουν μείωση ωρών και θέσεων έως και κατάργηση ολόκληρων ειδικοτήτων και επικίνδυνων, για την διαιώνισή τους, μαθημάτων ; Είναι δυνατόν να βγάζουν δεύτερη δύναμη το ΣΥΡΙΖΑ που βούλιαξε περεταίρω στα μνημόνια τη χώρα και άλλαξε το πολίτευμα της χώρας με την προδοσία του δημοψηφίσματος ; Κι όμως είναι, γιατί η συντριπτική πλειοψηφία τους είναι απλά εγγράμματοι και όχι μορφωμένοι ! Οι περισσότεροι είναι πλήρως άσχετοι με τον χωροχρόνο και το περιβάλλον τους, μην γελιόμαστε. Αν είχαμε εξάλλου καθηγητές, θα είχαμε επανάσταση, εδώ και χρόνια ! Η ραθυμία, η αδιαφορία, η γλωσσική ανεπάρκεια και η ασχετοσύνη της νεολαίας μας, έχει τη βάση της στην ανεπάρκεια των καθηγητών, που αποδέχτηκαν το ρόλο του «εκπαιδευτικού», του λοχία δηλαδή, που απλά μεταφέρει άκριτα όσα οι προϊστάμενοί του τον διατάζουν και όχι του καθηγητή, που οφείλει να μάθει στους νέους ʺπωςʺ να σκέφτονται και όχι ʺτιʺ να σκέφτονται και να ασκεί κριτική σε ό,τι το σύστημα απροκάλυπτα προωθεί, ωθώντας τους νέους σε επανάσταση, με βάση το άρθρο 120 του συντάγματος ! Να φανταστείτε ότι και οι ίδιοι αυτοαποκαλούνται ʺεκπαιδευτικοίʺ αποκαλύπτοντας ακόμα και γλωσσική ένδεια . Κάνουν ότι τους πει το υπουργείο παρα-παιδείας ανταγωνιζόμενοι ποιος θα είναι πιο πειθήνιος !?

Η καθημερινή προσωπική πολιτική τριβή μου με ανθρώπους όλων των τάξεων, καταδεικνύει ότι μια απελπιστικά μεγάλη (εκλογική) μερίδα ανθρώπων, κινούνται, και δυστυχώς ψηφίζουν, βάση μιας κατώτερης των τίτλων τους εγωιστική διάθεση. Προτιμούν να βουλιάξει η χώρα παρά να διαψευστούν ως προς την κομματική προτίμησή τους ! Ναι όπως το ακούτε και αυτοί είναι το πραγματικό πρόβλημα ! Αυτοί μας κρατάνε δέσμιους της βλακείας και του εγωισμού τους. Αυτοί που άκριτα αλλά άκρως εγωιστικά, έτρεξαν να διαδηλώσουν μαζικά, όχι για τη μείωση των συντάξεων ,όχι για την κλοπή των ασφαλιστικών ταμείων, όχι για την αλλαγή της θέλησης του κυρίαρχου συνταγματικά λαού στο δημοψήφισμα, αλλά για να μείνουμε στην Ευρώπη και στο ευρώ, παριστάνοντας τους οικονομολόγους. Αυτοί που αντί να διαδηλώσουν για την ανεργία και τον παραγκωνισμό των φτωχών, τρέχουν να διαδηλώσουν για το δικαίωμα των λοάτκι να κυκλοφορούν με ζαρτιέρες και μαστίγια. Αυτοί που, αντί να παίξουν ξύλο με τους πραιτοριανούς των ΜΑΤ έξω από το σύνταγμα, σκοτώνονται στο ξύλο για την αφαίρεση βαθμών από τον… ΠΑΟΚ Αυτοί οι ίδιοι τρέχουν τώρα να υιοθετήσουν το ʺμένουμε σπίτιʺ, αδιαφορώντας για τις οικονομικές συνέπειες ως συγκαλυμμένη προσπάθεια πτώχευσης της χώρας ώστε να πουληθεί αδιαμαρτύρητα, και μη διαμαρτυρόμενοι, ως τάχα δημοκράτες, για την απουσία της άλλης άποψης σχετικά με την φονικότητα ή μη του κορονοϊού, που υπάρχει μόνο στο διαδίκτυο. Και εξακολουθούν να ψάχνουν ίχνη του λέοντα ενώ ο λέοντας είναι μπροστά τους ! Δεν κατάλαβαν ΑΚΟΜΗ που μας οδήγησε και που μας οδηγεί το ʺμένουμε Ευρώπηʺ και το ʺμένουμε στο ευρώʺ ; Είναι δυνατόν ; Κι όμως είναι ! Και μάλιστα επιμένουν ακόμη στην ευρολαγνεία, όχι από υπολογισμούς ή γνώση, αλλά καθαρά από ημιμάθεια που όπως μας πληροφορεί ο Πλάτωνας ʺ…είναι χειρότερη από την αμάθεια, γιατί είναι εγωίστρια και βάζει την φαντασία να βρίσκει λύσεις για όλαʺ.

Είναι τόσο σοβαρό το πρόβλημα και τόσο γελοίο συνάμα, που ορισμένοι θερμόαιμοι και οργισμένοι από την απόλυτη κυριαρχία της βλακείας και της εγκληματικής πειθαρχίας στα κελεύσματα του εχθρικού συστήματος, θεωρούν πως μόνο ένας εμφύλιος μπορεί να δώσει λύσεις στο ζήτημα της Ελλάδας, λέγοντας χαρακτηριστικά : Τουλάχιστον να διαλέξουμε εμείς τον τρόπο θανάτου μας και όχι να πεθάνουμε με έκπληξη και αιφνιδιαστικά παραδομένοι στη βλακεία…


ΥΓ : Η χρήση μικρών γραμμάτων (πεζών) στα κύρια ονόματα, δεν είναι συμπτωματική και έχει απόλυτη σχέση με την πραγματικότητα.


Λιότσιος Σ.Βασίλης
Καθηγητής (όχι εκπαιδευτικός) οικονομικών




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το μήνυμα του δημοψηφίσματος, το 61,3% του «Όχι», έπρεπε επειγόντως να φιμωθεί, να παρερμηνευτεί, να λοιδορηθεί και τελικά να ξεχαστεί.


της Δέσποινας Κουτσούμπα

Έχουν περάσει πέντε χρόνια από εκείνο το βράδυ που μας σημάδεψε. Από όλες τις στιγμές των χρόνων 2010-2015 και της κινητοποίησης του κόσμου που συνηθίσαμε να ονομάζουμε «αντιμνημονιακό κίνημα», το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν μια στιγμή τομής. Μπορεί να συνιστά τομή το αποτέλεσμα μιας κάλπης; Ναι, όταν αυτό είναι τόσο αντίθετο στην Εκάλη από το Περιστέρι, στις ψήφους των εργοδοτών από τις ψήφους των εργαζομένων, των πλούσιων από τους φτωχούς. Ναι, ήταν ένα ταξικό αποτέλεσμα, που είχε σμιλευτεί μέσα σε πέντε χρόνια σκληρών αγώνων, μεγάλων απεργιών, συνελεύσεων και συγκρούσεων στις πλατείες, στησίματος της αλληλεγγύης των από κάτω. Ήταν ένα ταξικό αποτέλεσμα που ήρθε να βροντοφωνάξει ότι η πλειοψηφία είμαστε εμείς οι «από κάτω», κι αν αψηφήσουμε την τρομοκρατία, το φόβο, την εκμετάλλευση, μπορούμε να κερδίσουμε. Κι αυτός είναι βασικός λόγος που το μήνυμα του δημοψηφίσματος, το 61,3% του «Όχι», έπρεπε επειγόντως να φιμωθεί, να παρερμηνευτεί, να λοιδορηθεί και τελικά να ξεχαστεί.

Δε θέλει να θυμάται το δημοψήφισμα η αστική τάξη της χώρας, που μετά από πολλά χρόνια ένιωσε να απειλείται από τους «ξεβράκωτους»

Δεν θέλει να θυμάται το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ο ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα που προκάλεσε το δημοψήφισμα. Γιατί η ηγεσία του πίστευε εξαρχής ότι ήταν ένα «κόλπο grosso», ένας τρόπος να «διαπραγματευτούν» καλύτερα το μνημόνιο, που είχαν ξεκινήσει να ετοιμάζουν από τη συμφωνία της 20 Φλεβάρη 2015. Σε αντίθεση με τα εξαγγελλόμενα, δεν ήθελαν να διαπραγματευτούν με την τρόικα, αλλά με τον ίδιο τον κόσμο που τους είχε ψηφίσει. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ πόνταρε στον φόβο που θα δημιουργούσε η αντίδραση των «ισχυρών» της ΕΕ. Ο εργαζόμενος λαός τους διέψευσε. Από το βράδυ του δημοψηφίσματος η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ανασυντάχθηκε και έδειξε ποιους ήθελε για συμμάχους, καλώντας το συμβούλιο των (παντελώς ηττημένων) πολιτικών αρχηγών για να ξεπεράσουν με «εθνική ομοψυχία» τον κραδασμό του δημοψηφίσματος.


Δε θέλει να θυμάται το 61,3% η ΝΔ, το ΚΙΝΑΛ και το Ποτάμι που πολέμησαν λυσσαλέα για να νικήσει ο φόβος -και έχασαν κατά κράτος. Το βράδυ του δημοψηφίσματος ο τότε αρχηγός της ΝΔ Β. Μεϊμαράκης προειδοποίησε ότι «οι δυνάμεις της αστικής τάξης θα απαντήσουν». Ήταν η αναμενόμενη αντίδραση όλου του αστικού πολιτικού κόσμου απέναντι στην ψήφο του «κυρίαρχου λαού», που κατά τα άλλα ισχυρίζονται ότι «τιμούν» και «σέβονται». Γιατί όταν το μαχαίρι φτάνει στο κόκκαλο και διακυβεύεται αληθινά το συμφέρον της αστικής τάξης, οι «καθώς πρέπει» πολιτικές διαμεσολαβήσεις πάνε περίπατο και τη θέση τους παίρνει η ωμότητα του αστικού πολιτικού συστήματος και των συμφερόντων που καλείται να υπηρετήσει, που δεν έχουν καμία σχέση με… δημοκρατικές ανησυχίες.

Δε θέλει να θυμάται το δημοψήφισμα η αστική τάξη της χώρας, που μετά από πολλά χρόνια ένιωσε να απειλείται από τους «ξεβράκωτους». Δε θέλουν να θυμούνται το δημοψήφισμα οι ολιγάρχες των μίντια, που πίστευαν ότι με στημένες εκπομπές και δημοσκοπήσεις (που μέχρι την τελευταία στιγμή έδιναν υπεροχή στο «Ναι») θα μπορούσαν να καναλιζάρουν τη βούληση της πλειοψηφίας -κι όμως είχαν ήδη χάσει κάθε ίχνος αξιοπιστίας και δεν το ξαναβρήκαν ποτέ.

Δεν θέλει να θυμάται το δημοψήφισμα ούτε η πολιτική τάξη της ΕΕ, γιατί ήταν ένα από τα πιο ηχηρά χαστούκια που είχε δεχτεί μέσα στην καπιταλιστική κρίση που μαινόταν από το 2008. Παρά την τρομοκρατία και τις απειλές για την φτώχεια στην οποία θα καταδίκαζε τη χώρα η σύγκρουση με την ΕΕ (λες και δεν είχε καταδικάσει το λαό στη φτώχεια η πρόσδεση στο άρμα της ΕΕ), παρά τις προειδοποιήσεις ότι δεν υπάρχει κανένας τρόπος εξόδου από το ευρώ, το 61,3% του «Όχι», αν διαδιδόταν όπως διαδόθηκε η φλόγα των πλατειών λίγα χρόνια πριν, θα οδηγούσε την ΕΕ σε μια πρωτοφανή πολιτική κρίση. Έπρεπε με κάθε τρόπο να ηττηθεί και να ξεχαστεί.

Δε θέλει να θυμάται το δημοψήφισμα, όμως, ούτε το ΚΚΕ. Ο θλιβερός απών από τη μάχη που δόθηκε, το κόμμα που αναφέρεται στην εργατική τάξη αναζητά δικαίωση για τη στάση του άκυρου/αποχής στην προδοσία του δημοψηφίσματος από τον ΣΥΡΙΖΑ. Κάνει ότι ξεχνά ότι το βασικό του σύνθημα, η «ανυπακοή», είχε γίνει πράξη από την εργατική τάξη, τους ανέργους, τη νεολαία, τα φτωχά λαϊκά στρώματα εκείνη τη μέρα. Κι όμως, μόλις το ΚΚΕ βρέθηκε μπροστά στο δίλημμα να εκφράσει αυτό το ορμητικό ποτάμι της ανυπακοής, οχυρώθηκε πίσω από το «δεν θα πετύχετε τίποτα», ενώ εννοούσε ότι δεν ήθελε να αναλάβει την ευθύνη να συμβεί κάτι διαφορετικό.

Για μας εκείνο το βράδυ ήταν κάτι διαφορετικό. Γιατί είχαμε ζήσει μαζί με τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους την αγωνία των πρώτων ημερών. Περάσαμε μαζί τους τις ώρες έξω από τα ΑΤΜ. Το σφίξιμο των δοντιών στην ερώτηση αν μπορούμε να τα καταφέρουμε, αν θα χουμε φαγητό, αν θα χουμε φάρμακα. Γιατί είχαμε βρεθεί στα ίδια μετερίζια στις διαδηλώσεις του 2010, είχαμε ξανακάνει τις συζητήσεις για το ευρώ και τη διαγραφή του χρέους στις πλατείες του 2011, είχαμε ανάψει μαζί φωτιές τον Φλεβάρη του 2012. Είχαμε ξενυχτήσει μαζί με τις καθαρίστριες έξω από το Υπουργείο Οικονομικών και μέσα στην κατειλημμένη ΕΡΤ. Αναγνωρίσαμε το χαμόγελο όταν μοιράζαμε για το «τριπλό όχι», σφίξαμε μαζί τη γροθιά, κι αναγνωρίσαμε την αλλαγή των τελευταίων ημερών όταν σηκώθηκαν πια οι μαγκούρες ενάντια στις απειλές της Μέρκελ και του Σόιμπλε. Νιώσαμε το ποτάμι του «Όχι» πολύ πριν αποτυπωθεί στην κάλπη και για πρώτη φορά βλέπαμε ότι είχε πίσω του την αποφασιστικότητα της επίγνωσης ότι δεν ζητάμε να γυρίσουμε στη ζωή μας πριν το 2010, ζητάμε να χτίσουμε κάτι διαφορετικό.


Αναγνωρίσαμε το χαμόγελο όταν μοιράζαμε για το «τριπλό όχι», σφίξαμε μαζί τη γροθιά, είδαμε την αλλαγή των τελευταίων ημερών όταν σηκώθηκαν πια οι μαγκούρες ενάντια στις απειλές της Μέρκελ και του Σόιμπλε

Εκείνο το αποτέλεσμα ήταν για τη δική μας αριστερά μια δικαίωση πολλών χρόνων. Κι όμως, ήταν μαζί κι ένα τραύμα. Γιατί από την επομένη του δημοψηφίσματος, από τη στιγμή που, μετά το πρώτο σοκ, όλες οι δυνάμεις του συστήματος ενώθηκαν για να το εξαφανίσουν, είδαμε ότι οι δυνάμεις μας δεν ήταν επαρκείς. Ότι οι αυταπάτες, οι παλινωδίες, οι υστερήσεις του κινήματος, μαζί με τις δικές μας αδυναμίες να έχουμε οικοδομήσει πραγματικούς κοινωνικούς δεσμούς με αυτό το πλατύ κομμάτι του λαού, η δική μας λειψή προετοιμασία στο πώς θα γίνουν όλα αυτά, τη στιγμή που περισσότερο από ποτέ φαινόταν ότι μπορούσαν να είναι εφικτά, είχαν ως αποτέλεσμα λίγες εβδομάδες μετά η οργή για την ψήφιση του νέου μνημονίου, κόντρα στη βούληση του 61,3%, να μη μετασχηματιστεί σε μάχιμη δύναμη ανατροπής.

Έχουμε πολλά ακόμη να μάθουμε από κείνη την τομή. Είμαστε οι μόνοι που θέλουμε να τη θυμόμαστε, κι όμως ακόμη δεν την έχουμε αξιολογήσει επαρκώς. Αν θέλουμε να είμαστε η αριστερά αυτού του 61,3%, η αντικαπιταλιστική αριστερά των «από τα κάτω», θα πρέπει να ξαναδούμε τη στάση μας πριν και μετά το δημοψήφισμα. Κι αν δεν άλλαξε τον ρου της ιστορίας, μπορούσε όμως να αλλάξει εμάς. Αλλά ποτέ δεν είναι αργά…


(Το κείμενο αυτό αφιερώνεται στον Σωτήρη, που έλειπε το βράδυ του δημοψηφίσματος και μας λείπει ακόμη)


πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Αναμφισβήτητα, οι αποκαλύψεις του πρώην εκπροσώπου Τύπου του Ισραηλινού στρατού και αποφοίτου του Κολλεγίου Αθηνών Σάμπυ Μιωνή αποτελούν μια προσπάθεια αλλαγής ατζέντας έτσι ώστε τα φώτα της δημοσιότητας να φύγουν από δύο ζητήματα που φθείρουν, όσο τίποτε άλλο μέχρι στιγμής, το προφίλ της κυβέρνησης: Το πρώτο αφορά τα 2,6 εκ. ευρώ που ο Σταύρος Παπασταύρος στενός συνεργάτης του Α. Σαμαρά φέρεται να του παρέδωσε τον Ιανουάριο του 2015 για τη χρηματοδότηση της προεκλογικής εκστρατείας του σημερινού κυβερνώντος κόμματος. Το δεύτερο είναι οι αποκαλύψεις για το ζεστό χρήμα που μοίρασε η κυβέρνηση της ΝΔ σε ανύπαρκτα Μέσα ενημέρωσης πολιτικών της φίλων.

Αναμφισβήτητα επίσης οι διάλογοι που περιλαμβάνονται στο στικάκι Μιωνή είναι «πετσοκομμένοι» και προϊόν μοντάζ. Μια προσεκτική ανάγνωση διακρίνει πλήθος ασυνεχειών, με τους δύο ομιλητές να πετάγονται από το ένα θέμα στο άλλο… Ωστόσο, η επιλεκτική δημοσιοποίηση αποσπασμάτων από την επίμαχη συνομιλία δεν αποτελεί ελαφρυντικό για τον τότε υπουργό Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκο Παπά. Ενδέχεται να περιλαμβάνει εμπιστευτικές πληροφορίες που κανένας δεν ήθελε να βγουν στην δημοσιότητα. Ενδέχεται να αποτελέσουν την πρώτη ύλη για έναν δεύτερο γύρο αποκαλύψεων…

Πρόκειται δε για αποκαλύψεις που σε κάθε περίπτωση σήμερα ευνοούν τη ΝΔ, αν δεν γίνονται κατά παραγγελία της που είναι και το πιθανότερο. Αρκεί να λάβουμε υπ’ όψη μας ότι ο Θάνος Πλεύρης ήξερε το περιεχόμενο των συνομιλιών όπως προκύπτει από τις ερωτήσεις που υπέβαλε στην προανακριτική επιτροπή. Τούτου δοθέντος καθόλου δεν αποκλείεται οι αποκαλύψεις να είναι ένα ακόμη σέρβις του Μιωνή προς τη ΝΔ ώστε η κυβέρνηση να του κάνει τις χάρες που ζητούσε από τον Ν. Παπά.

Παρόλα αυτά, οι διάλογοι που περιλαμβάνονται στο στικάκι Μιωνή ντροπιάζουν και ξεγυμνώνουν τον ΣΥΡΙΖΑ επειδή αποκαλύπτουν το βάθος των σχέσεων που ανέπτυξε με το Ισραήλ. Αυτές οι σχέσεις επωάστηκαν από την εποχή που ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στην αντιπολίτευση. (Ποιος ξεχνάει την επίσκεψη Πέρες τον Αύγουστο του 2012;) Κορυφώθηκαν ωστόσο όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε την εξουσία, με τις 5 επισκέψεις του Τσίπρα στο Ισραήλ (11/2015. 1/2016, 12/2016, 6/2017 και 12/2018) να αποτελούν ιστορικό ρεκόρ.

Οι διάλογοι στο στικάκι αποτελούν ντροπή για ένα κόμμα που αυτοαποκαλείται αριστερό ή δημοκρατικό. Όχι επειδή ο Ν. Παπάς ζητάει στοιχεία για την Μαρέβα ως αντάλλαγμα για να βοηθήσει τον Μιωνή να πληρώσει μικρότερο πρόστιμο στην εφορία. Οι στιχομυθίες Παπά – Μιωνή αποτελούν ντροπή ακόμη και για τον ΣΥΡΙΖΑ επειδή δείχνουν την υποταγή του στο Ισραήλ. Ας κρατήσουμε τις ακόλουθες φράσεις του Ν. Παπά: «Μας έχει φλομώσει η Μοσάντ στην πληροφορία»! Επίσης, «ο Μπίμπι του ζήτησε τρία πράγματα και ο Τσίπρας του τα έκανε, ο Τσίπρας του ζήτησε 4-5, ο Μπίμπι του τα έκανε αμέσως… δε γίνεται δουλειά. Δηλαδή αυτή (η κόκκινη γραμμή) ότι σηκώνει ένα τηλέφωνο και του μιλάει “τι γίνεται; Πώς πας;” αυτό πρέπει να διαφυλαχθεί». Για τον ΣΥΡΙΖΑ το ζητούμενο δεν είναι η απομόνωση του κράτους τρομοκράτη της Μέσης Ανατολής που εφαρμόζει ένα ρατσιστικό απαρτχάιντ σε βάρος εκατομμυρίων Παλαιστινίων. Δεν είναι καν ο σεβασμός στις αποφάσεις του ΟΗΕ για δημιουργία δύο κρατών. Αν κάτι πρέπει να διαφυλαχθεί για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι η «κόκκινη γραμμή» μεταξύ του υπόδικου Μπίμπι Νετανιάχου και του Τσίπρα…

Η συζήτηση του Μιωνή με τον Παπά είναι διαφωτιστικοί επίσης λόγω των αποκαλύψεων που περιλαμβάνονται για τον ρόλο των εβραϊκών οργανώσεων, όπως το ακροδεξιό, φιλοσιωνιστικό World Jewish Congress. Ο Μιωνής λέει ότι αν δεν τον βοηθήσουν εισαγγελείς και εφορίες να καθαρίσει από τις καταδίκες για ξέπλυμα βρόμικου χρήματος «θα βγουν και θα κατηγορήσουν την Ελλάδα για αντισημιτισμό». Πιο μεγάλο ενδιαφέρον έχει η συνέχεια: «Εμένα μου είπαν ευθέως “εσύ κουβέντα για αντισημιτισμό”, μου είπαν από την Αμερική. Εμείς! Εδώ!». Η τελευταία φράση σημαίνει ότι οι Εβραίοι της Αμερικής ήταν ήδη «πιασμένοι» και είχαν συμφωνήσει να εξαπολύσουν τα βέλη με τις κατηγορίες του αντισημιτισμού στην περίπτωση που οι αρχές στην Ελλάδα δεν κάνουν τα χατίρια του Μιωνή. Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι τους επικαλείται εν αγνοία τους! Το δείχνει ένας καταμερισμός εργασίας που τον έχουμε δει να «χτυπάει» πολλές φορές μέχρι σήμερα. Αποδεικνύεται έτσι ότι το εβραϊκό λόμπι χρησιμοποιεί την κατηγορία του αντισημιτισμού κατά το δοκούν όχι για να προστατεύσει τους Εβραίους από τον αντισημιτισμό, όπως είναι υποτίθεται η αποστολή του, αλλά για να διευκολύνει διεφθαρμένους επιχειρηματίες να γλυτώσουν πρόστιμα των εφοριακών αρχών! Ως μέσο άσκησης πολιτικής και δουλειών! Θα τρίζουν τα κόκκαλα των εκτελεσμένων Εβραίων, τη μνήμη των οποίων υποτίθεται ότι προστατεύουν…

Υπό το φως των τελευταίων εξελίξεων μόνο τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί η συνέντευξη που παραχώρησε ο πρέσβης του Ισραήλ στην Αθήνα στην εφημερίδα Τα Νέα, με αφορμή την επίσκεψη του Κ. Μητσοτάκη στο Ισραήλ. Το μήνυμα μάλλον αφορούσε τη σταθερότητα των σχέσεων ανεξαρτήτως διαρροών και αδειασμάτων. Για μια άλλη δε «σύμπτωση», την επίσκεψη του Ν. Παπά στην πρεσβεία του Ισραήλ στο Π. Ψυχικό την επομένη των αποκαλύψεων, αν μπορούσε να κάνει κάτι ο πρέσβης μάλλον θα το είχε κάνει πριν το στικάκι πάει για επίσημη μετάφραση. Πλέον είναι αργά. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι έρμαιο των πολιτικών και ενίοτε προσωπικών επιλογών που τον έφεραν στην εξουσία και τον στήριξαν και σήμερα δεν διστάζουν να τον «πουλήσουν» μέρα – μεσημέρι!

Η προδοσία και οι προσωπικές στρατηγικές ποτέ δεν ήταν δρόμος μονής κατεύθυνσης…


Υγ. στο πλαίσιο των ίδιων αποκαλύψεων για τη δράση του «πολυπράγμονα» Μιωνή αποκαλύφθηκε ότι επιχειρήσεις του ίδιου και συμφέροντα που συνδέονται στενά μαζί του εποφθαλμιούν την ΛΑΡΚΟ. Στο ίδιο μάλιστα ρεπορτάζ αποκαλύπτεται ότι η ΝΔ με προσεκτικές κινήσεις οδηγούσε από τη κυβέρνηση Α. Σαμαρά ακόμη την ΛΑΡΚΟ στον πρώην εκπρόσωπο Τύπου του ισραηλινού στρατού. Οι μαφιόζικοι χειρισμοί που έχουν προηγηθεί δείχνουν ότι πίσω από τα μεγάλα λόγια περί εξυγίανσης της εταιρείας η ΝΔ την παραδίδει με σκανδαλώδεις, γκανγκστερικές διαδικασίες σαν λάφυρο πολέμου σε σκοτεινά κέντρα κι από κει κατ’ ευθείαν στο Ισραήλ. Μόνο που αυτό ούτε κατ’ ευφημισμό δεν λέγεται ελεύθερος ανταγωνισμός. Μαφιακός καπιταλισμός είναι το όνομά του!




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Οι κινήσεις της Άγκυρας σε Λιβύη, Ανατ. Ιερουσαλήμ και Υεμένη προκαλούν προσοχή και ανησυχία

Διαδηλωτής μπροστά σε Τζαμί της Κωνσταντινούπολης κρατά χάρτη
με τον διαδοχικό ακρωτηριασμό της Παλαιστίνης 

του Yossi Melman
,Tel Aviv 26 June 2020, Middle East Eye
Mετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Ισραηλινοί ηγέτες, στρατιωτικοί και των μυστικών υπηρεσιών παρακολουθούν με αυξανόμενη ανησυχία αυτό που χαρακτηρίζουν ως «επεκτεινόμενη διείσδυση της Τουρκίας» στην Μέση Ανατολή.

Οι προσπάθειες της Τουρκίας να ανυψώσει τα πολιτικά, οικονομικά, πολιτιστικά και στρατιωτικά συμφέροντά της, με εξάπλωση από την Μεσόγειο στην Ερυθρά Θάλασσα και στον Ινδικό Ωκεανό, είναι επίσης πηγή έντονης ανησυχίας για τους συμμάχους και εταίρους του Ισραήλ στην περιοχή: Τις Κύπρο, Ελλάδα, Αίγυπτο, Σουδάν, Σαουδική Αραβία, Συρία, Ιρακινό Κουρδιστάν, τα Αραβικά Εμιράτο και τον Διοικητή της Ανατολικής Λιβύης Καλίφα Χαφτάρ.

Η άγνωστη ισραηλινή υποστήριξη στον πόλεμο του Χαφτάρ στην Λιβύη

Το γαλλικό ειδησεογραφικό δελτίο Intelligence Online ανέφερε στις αρχές του μηνός ότι η τουρκική μυστική υπηρεσία ΜΙΤ συνήψε ισχυρούς δεσμούς με το κόμμα Ισλάχ της Υεμένης, το οποίο διαπνέεται από την ιδεολογία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.

Κατά το δημοσίευμα το βασικό μέσο για την ενίσχυση των συμφερόντων της είναι μέσω της τουρκικής ομάδας ανθρωπιστικής βοήθειας ΙΗΗ, που στέλνει βοήθεια στην Υεμένη.

Παρά το γεγονός ότι υπήρξε επί χρόνια όργανο της Σαουδικής Αραβίας και πολέμησε τους αντάρτες Χούθις, το Ισλάχ δεν έχει ενδοιασμούς να συνεργαστεί με την Τουρκία.

Η τουρκική οργάνωση ΙΗΗ ήταν αυτή που έστειλε το πλοίο Mavi Marmara στην Λωρίδα της Γάζας, φορτωμένοι με ανθρωπιστικά εφόδια και Τούρκους και διεθνείς φίλο-Παλαιστινίους ακτιβιστές. Το πλοίο σταματήθηκε και προσβλήθηκε από Ισραηλινούς κομάντο, σε μια βίαιη σύγκρουση που προκάλεσε τον θάνατο 10 Τούρκων ακτιβιστών.

Τρία χρόνια αργότερα, η ισραηλινή κυβέρνηση συμφώνησε να αποζημιώσει τις οικογένειες των θυμάτων με καταβολή 21 εκατομμυρίων δολαρίων. Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Νετανιάχου ζήτησε συγνώμη από τον Ταγίπ Ερντογάν, πρωθυπουργό τότε.

Ο Νετανιάχου και οι ηγέτες της ισραηλινής ασφάλειας ήλπιζαν ότι η χειρονομία αυτή θα συνέβαλε στην εξομάλυνση των σχέσεων των δύο χωρών. Αλλά αυτό δεν επιτεύχθηκε.

Ψυχραμένες Σχέσεις

Μολονότι οι οικονομικοί δεσμοί Τουρκίας- Ισραήλ παρέμειναν πολύ καλοί κατά τα τελευταία χρόνια, με αμοιβαία αύξηση του εμπορίου και του τουρισμού, οι σχέσεις μυστικών υπηρεσιών και ασφάλειας υποβιβάστηκαν στο χαμηλότερο επίπεδο.

Προηγουμένως, η Τουρκία και το Ισραήλ είχαν οικοδομήσει έναν φοβερό στρατηγικό συνεταιρισμό (formidable strategic partnership) , που είχε διαρκέσει 50 χρόνια. Πράκτορες της ισραηλινής Mossad και της τουρκικής ΜΙΤ συναντιούνταν συχνά, αντάηλλασαν μυστικές πληροφορίες και αλληλοβοηθούνταν σε επιχειρήσεις εναντίον κοινών εχθρών, ειδικώτερα της Συρίας.

Ισραηλινές αμυντικές επιχειρήσεις πουλούσαν στην Τουρκία πολεμικό εξοπλισμό όπως τανκς, πυροβόλα, αεροπλάνα ρομπότ, και όργανα κατασκοπείας, αλλά και αναβάθμιση των πολεμικών αεροπλάνων. Από το 1985 ως το 2000 αυτές οι συναλλαγές ξεπέρασαν τα 5 δις. δολάρια. Αλλά κατά την τελευταία δεκαετία, ενώ ο Ερντογάν στερέωνε την εσωτερική εξουσία του και διαπίστωνε ότι εξατμίζονταν τα τουρκικά σχέδια και όνειρα ένταξης στην Ε.Ε., αποστασιοποιήθηκε από το Ισραήλ.

Οι Ισραηλινοί ηγέτες, συνηθισμένοι με τον χαρακτήρα του, δεν ανησυχούν ιδιαίτερα με την ρητορεία του Ερντογάν εναντίον της κατοχής και τις ωμότητες σε βάρος των Παλαιστινίων.

Πράκτορες της Μοσάντ και της τουρκικής ΜΙΤ συναντιούνταν συχνά, μοιράζονταν πληροφορίες και συνεργάζονταν σε επιχειρήσεις εναντίο κοινών αντιπάλων,. Ειδικώτερα της Συρίας. Αυτό που τις ανησυχεί ιδιαίτερα τώρα είναι οι στενές επαφές της Τουρκίας με την στρατιωτική πτέρυγα της (παλαιστινιακής) Χαμάς. Σύμφωνα με την μυστική οργάνωση εσωτερικής ασφάλειας του Ισραήλ Shin Bet,, ο Σαλάχ αλ-Αρούνι, κορυφαίος διοικητής της Χαμάς, που εκτοπίστηκε από το Ισραήλ το 2007, έχει εγκαταστήσει το επιτελείο του στην Τουρκία. Τώρα κινείται μεταξύ Βηρυτού και Κωνσταντινούπολης, σχεδιάζοντας, όπως λέγεται, επιθέσεις εναντίον ισραηλινών στόχων. Τούρκοι αξιωματούχοι διέψευσαν κατ΄επανάληψη αυτές τις πληροφορίες. Η ισραηλινή αστυνομία και το Shin Bet παρακολουθούν επίσης στενά την αυξημένη δραστηριότητα της Τουρκίας στην κατεχόμενη Ανατολική Ιερουσαλήμ, μέσω της επίσημης τουρκικής οργάνωσης βοήθειας ΤΙΚΑ.

Η Τικα χορηγεί χρηματική βοήθεια και τρόφιμα σε Παλαιστινίους της Ανατολικής Ιερουσαλήμ και συνέβαλε στο άνοιγμα εκεί ενός καφενείου, ενός πανδοχείου και ενός κινηματογράφου . Οι ισραηλινές αρχές υποστηρίζουν ότι με την πρόφαση της πολιτιστικής και ανθρωπιστικής βοήθειας, η Τουρκία προάγει την ιδεολογίας της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, όπως και τους μεγαλεπήβολους οραματισμούς του Ερντογάν να αναστήσει τις ένδοξες ημέρες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η οποία κυβερνούσε την Παλαιστίνη επί αιώνες, έως τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Γιορτή για το Ισραήλ: Αρχίζει να στέλνει πετρέλαιο στην Αίγυπτο.

Στο Ιράκ και λιγότερο στην Συρία, οι μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ συνεργάστηκαν στενά με τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και την Ιορδανία στην ενίσχυση των κουρδικών δυνάμεων που πολέμησαν εναντίον τωντου «Ισλαμικού Κράτους».

Αυτή η συνεργασία αποτελούσε προέκταση της μακρόχρονης μυστικής συνεργασίας μεταξύ του Ισραήλ και των Κούρδων του Ιράκ, στις δεκαετίες 1960 και 1970. Οι Κούρδοι ταιριάζουν στην ισραηλινή στρατηγική αντίληψη περί «περιφερειακής Συμμαχίας», που επιδιώκει συμμαχίες μεταξύ του εβραϊκού κράτους και εθνικών και θρησκευτικών μειονοτήτων σε αραβικές-μουσουλμανικές χώρες της Μέσης Ανατολής.


Ανταγωνισμοί στο αέριο

Αλλά ο μεγαλύτερος πονοκέφαλος του Ισραήλ είναι τώρα η Λιβύη. Η χώρα αυτή συγκεντρώνει το ενδιαφέρον των μυστικών υπηρεσιών και του στρατιωτικού κατεστημένου του Ισραήλ για τέσσερεις λόγους. Πρώτον λόγω της θέσης της της στην Μεσόγειο. Δεύτερον λόγω τηε γειτνίασής της με την Αίγυπτο, εχθρό του Ισραήλ που μεταβλήθηκε σε στρατηγικό εταίρο. Τρίτον, η Λιβύη εφέλκυσε την προσοχή ως καταφύγιο τρομοκρατών υπό το καθεστώς του Καντάφι. Μετά την κατάρρευση του καθεστώτος Καντάφι και καθώς τα λεηλατημένα όπλα από τις στρατιωτικές αποθήκες μεταφέρονταν από την Λιβύη στο Σινά και στα χέρια της Χαμάς, στην Γάζα, το Ισραήλ στράφηκε προς τον Διοικητή της Ανατολικής Λιβύης Καλίφα Χαφτάρ..

Με την βοήθεια των αιγυπτιακών μυστικών υπηρεσιών, που έχουν επίσης ισχυρά συμφέροντα στην Λιβύη, οι αξιωματούχοι της Μοσάντ συναντήθηκαν πολλές φορές με τον Χαφτάρ και τους επιτελικούς αξιωματικούς του. Προ ολίγων εβδομάδων αναφέρθηκε ότι στις δυνάμεις του στάλθηκαν ισραηλινά όπλα, με την βοήθεια των Αραβικών Εμιράτων, που υποστηρίζουν επίσης τον Χαφτάρ.

Ο τέταρτος λόγος (ισραηλινού «πονοκέφαλου» για την Λιβύη) είναι ένα μίγμα στρατηγικών και οικονομικών κινήτρων. Μετά την απόφαση του Ερντογάν να πάρει αποστάσεις από το Ισραήλ, προέκυψε ένας νέος συνεταιρισμός. Στηρίχτηκε στο παλαιό αξίωμα: «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου». Συνδεόμενοι στην αντιπαλότητά τους με την Τουρκία, το Ισραήλ με την Κύπρο και την Ελλάδα έγιναν οι καλύτεροι φίλοι.



Το Ισραήλ επιζητεί την αναστύλωση πλήρων διπλωματικών σχέσεων με την Τουρκία





As part of this new tripartite alliance, the three countries signed an agreement to construct EastMed, a pipeline to carry Israeli and Cypriot gas from their Mediterranean fields to Greece and then on to the rest of Europe.

But Turkey’s recent intervention in Libya stands in the way. Ankara sides with the Tripoli-based Government of National Accord (GNA) in the war against Haftar, who is supported by Russia, Egypt, UAE and Israel.

In recent weeks, Turkish-backed forces in western Libya have recaptured several key towns and military bases formerly held by Haftar.

In November 2019 Turkey and the GNA signed a maritime delimitation agreement, which was roundly rejected by Haftar, along with the governments of Greece, Egypt, Cyprus and France.

Israel worries that the Turkish move is intended only for one purpose: to obstruct plans to build the EastMed. Nevertheless, despite the rivalry and sometimes even hostility between Israel and Turkey, the two countries leave some backchannels open.

An Israeli official told Middle East Eye earlier this year that his country was seeking to resume full ties with Ankara and once again exchange ambassadors.

Meanwhile, Turkish sources told Al-Monitor in May that Mossad head Yossi Cohen twice in the last ten months met with his Turkish counterpart, MIT chief Hakan Fidan, to discuss regional problems from Syria to Libya. Whatever their differences, Israel won’t be looking to confront Turkey any time soon. As Israel’s then-foreign minister Israel Katz said in December 2019, while Israel opposes Turkish involvement in Libya, “that doesn’t mean we are sending battleships to confront Turkey”.







Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Δημήτρη Λιάτσου

Στη μεγάλη παρέλαση της ΝΙΚΗΣ κάθε χρόνο παίρνουν μέρος τιμητικά αγήματα χωρών του αντιφασιστικού εκείνου αγώνα! Φέτος ήταν κινεζικό, ινδικό, μογγολικό αγήματα! Ωστόσο, για πρώτη φορά παρήλασαν μαζί αγήματα από εννιά πρώην σοβιετικές Δημοκρατίες! Λευκορωσία, Μολδοβία, Αρμενία, Αζερμπαιτζάν, Τουρκμενιστάν, Κιργκισταν, Τατζικιστάν, Καζαχστάν και Ουζμπεκιστάν...Έλειπαν, εκτός των τριών μικρών της Βαλτικής, η Ουκρανία και η Γεωργία!
Αλλά και ο Πούτιν τόνισε ότι « η ΝΙΚΗ ήταν όλων των λαών της Σοβιετικής Ένωσης»! Κάτι... έρχεται! Γί αυτό βιάζονται οι «ιστορικοί» καλικάντζαροι να βρωμίζουν την ιστορία του πολέμου με... χολιγουντιανά σενάρια περί «ευθυνών» και «νικητών»!!! Φοβούνται την ελκτική δύναμη της Ρωσίας, ξανά...
Τέλος, όταν παρήλαυνε το άγημα από τη Σερβία ο εκφωνητής έλεγε: οι Σέρβοι πρώτοι ξεσήκωσαν αντάρτικο κατά των κατακτητών! Γί αυτό σήμερα είχαν την τιμητική τους στην παρέλαση της κόκκινης πλατείας.
Αντάρτικο εφάμιλλο των Σέρβων σήκωσε και το ΕΑΜ «σε πόλεις κάμπους και βουνά» της Ελλάδας! Ήταν τότε που σύσσωμος ο ελληνικός λαός, με εξαίρεση τους «ταγματαλήτες, μπουραντάδες Γερμανούς...», εμπνέονταν από τον ηρωισμό του κόκκινου στρατού! Ας είναι...
Όταν περνούσαν οι στρατιωτίνες-καμάρι της παρέλασης, ε, έμμεσα «ήταν εκεί» και οι Έλληνες αντάρτες αφού τις συνόδευε πάνω στο πλακόστρωτο της πλατείας η μελωδία της θρυλικής Κατιούσας! Της μελωδίας που έγινε μουσικό υπόστρωμα για τον ύμνο του ΕΑΜ!!!



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Σκάνδαλα», «παρακράτος», «μαφιόζικες μέθοδοι» και «εκατομμύρια ευρώ» απασχολούν τον δημόσιο διάλογο μεταξύ κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης, τις τελευταίες μέρες. Η δικαιοσύνη «αποθεώνεται» από την πολιτική εξουσία, η Novartis καλά κρατεί, οι συνομιλίες κυκλοφορούν, η δημοσιοποίηση των χρημάτων σε ΜΜΕ για την καμπάνια της πανδημίας ακόμα έρχεται.

Τελευταίο επεισόδιο στην ανταλλαγή… ευγενών κατηγοριών μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ είναι η δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου Στέλιου Πέτσας (αυτός που δεν δίνει στη δημοσιότητα των ποσών που πήγαν σε ΜΜΕ για την καμπάνια «Μένουμε σπίτι) για διαγραφή από τον ΣΥΡΙΖΑ του βουλευτή Νίκου Παππά για τη συνομιλία του – ως υπουργός Επικρατείας – με τον επιχειρηματία Μιωνή. Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, από την πλευρά του, αναφέρεται σε μίζες 2,6 εκατ. ευρώ που δόθηκαν σε συνεργάτη του Αντώνη Σαμαρά.

Συγκεκριμένα:

  • Σε δήλωσή του ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ανέφερε πως ο Αλέξης Τσίπρας «ως ελάχιστο δείγμα σεβασμού στους κανόνες της Δημοκρατίας οφείλει να διαγράψει άμεσα τον κ. Παππά από την ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ και να δώσει εξηγήσεις στον ελληνικό λαό». Δήλωσε ότι «24 ώρες μετά την αποκάλυψη ενός αδίστακτου παρακράτους επί των ημερών της διακυβέρνησής του ο κ. Τσίπρας εξακολουθεί να σιωπά».

  • Ο Ν. Παππάς υποστηρίζει: «Ο κ. Παπασταύρου, στενός συνεργάτης του κ. Σαμαρά, έλαβε 2,6 εκατ. ευρώ για τη χρηματοδότηση της προεκλογικής εκστρατείας της ΝΔ. Ο σύζυγος της πρώην εισαγγελέως Διαφοράς, κυρίας Ράικου, ζημίωσε το δημόσιο με 1,7 εκατ. ευρώ μόνο για το έτος 2018. Ο Σάμπυ Μιωνής, με αντάλλαγμα μάλλον τη Λάρκο, παίζει το άθλιο παιχνίδι της ΝΔ και του ίδιου του κ. Σαμαρά. Προσκομίζει την επιλεκτική απομαγνητοφώνηση μιας παράνομης καταγραφής ιδιωτικής μας συνομιλίας, επιχειρώντας τη βίαιη διαστρέβλωση των λεγομένων μου».

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλ.Τσίπρας κατηγόρησε τη ΝΔ για σκανδαλολογία και “μαφιόζικες μεθόδους” με τον Στέλιο Πέτσα για λογαριασμό της ΝΔ να κάνει λόγο για «αδίστακτο παρακράτος» επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ…

Στο μεταξύ, σε ύπαρξη και δεύτερης κασέτας με «πρωταγωνιστή» τον ίδιο φέρεται να αναφέρθηκε στη σημερινή του κατάθεση στην Προανακριτική Επιτροπή, ο Δημήτρης Παπαγγελόπουλος.

Και έπεται συνέχεια. Η μπόχα του συστήματος ήρθε και πάλι στην επιφάνεια.



πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Burak Bekdil, Gatestone Inst, June 20, 2020

[Το ερώτημα που εμμέσως προβάλλει το κατωτέρω άρθρο κορυφαίου Τούρκου δημοσιογράφου και προς την ελλαδική πολιτική ηγεσία έχει ήδη απαντηθεί, από την περασμένη Τετάρτη, με την αποκάλυψη, από την σουηδική Nordic Monitor,μυστικού τουρκικού στρατιωτικού σχεδίου εισβολής στην Ελλάδα και στην Αρμενία – αποκάλυψη που δημοσιεύθηκε σε κάποιες ιστοσελίδες, αλλά προσέκρουσε στην αδιαφορία, αυτάρκεια και μακαριότητα των ξένων και παρά-ξενων « εθνικών συμβούλων» πρωθυπουργού τε και Τσίπρα,ως και των ΜΜΕ της μειοδοτικής ορθοδοξίας.]

Μετάφραση/Εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

Στην τουρκική φρασεολογία η διαφορά είναι απλή: Είναι «κατάκτηση» όταν το κάνουν οι Τούρκοι και «εισβολή» όταν το κάνουν άλλοι.
  • Στους φετινούς εορτασμούς, ο Ρεσέπ Ταγίπ Ερντογάν πλειοδότησε όταν μίλησε για κατακτήσεις σαν μελλοντική προοπτική και όχι απλά σαν ιστορικό επίτευγμα: «Εύχομαι ο Θεός να χαρίσει σε αυτό το έθνος πολύ περισσότερες ευτυχείς κατακτήσεις», δήλωσε….
  • Μια σοβαρή ερώτηση που περιμένει απάντηση είναι: Όταν ο Ερντογάν εύχεται να δώσει ο Θεός «πολλές άλλες ευτυχείς κατακτήσεις», ποια ξένα εδάφη ελπίζει να «κατακτήσει;»

Ο χώρος του φετινού τουρκικού εορτασμού της επετείου κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης δεν ήτανε τυχαίος: Ήταν το επιβλητικό οικοδόμημα του καθεδρικού ναού της Αγίας Σοφίας, που αναγέρθηκε τον 6ον Αιώνα, ως το κεντρικό σύμβολο της πρωτεύουσας της αυτοκρατορίας του Βυζαντίου. Ο πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν χωροστάτησε προσωπικά στον εορτασμό της κατάκτησης, με ισλαμικές προσευχές στην Αγία Σοφία, ένα ανακηρυγμένο από την Ουνέσκο παγκόσμιο μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς.

Στην Τουρκία, κάθε χρόνο η 29 Μαΐου υψώνει το εθνικό «φετίχ της κατάκτησης». Οι Τούρκοι είναι περήφανοι ότι οι Οθωμανοί πρόγονοί τους, το 1453, «κατέκτησαν» (όχι «εισέβαλαν») την τότε Κωνσταντινούπολη και σημερινή Ιστανμπούλ. Είναι αρκετά περίεργο ότι ένα υπερήφανο έθνος εορτάζει κάθε χρόνο την αρπαγή από ένα άλλο έθνος της μεγαλύτερης πόλης του με την «ισχύ της σπάθης». Η φετινή 567ή επέτειος δεν αποτέλεσε εξαίρεση: Οι εορτασμοί αναφέρθηκαν ευφημιστικά στην πτώση της Κωνσταντινούπολης ως «κατάκτηση» -και όχι ως «εισβολή».

Στην τουρκική φρασεολογία η διαφορά είναι απλή: Είναι «κατάκτηση» όταν είναι δικό τους επίτευγμα και «εισβολή» όταν δράστες είναι άλλοι. Στους φετινούς εορτασμούς ο πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν αναβάθμισε τον συμβολισμό, όταν μίλησε για την κατάκτηση μελλοντολογικά και όχι αναδρομικά. «Εύχομαι ο Θεός να δωρίσει στο έθνος πολύ περισσότερες ευτυχείς κατακτήσεις», δήλωσε στον εορτασμό, επικαλούμενος το Κοράνιο.

Ο χώρος του φετινού εορτασμού δεν επελέγη στην τύχη: Ήταν ο επιβλητικός καθεδρικός ναός της Αγίας Σοφίας, που αναγέρθηκε τον 6ο Αιώνα, ως επίκεντρο της πρωτεύουσας της Αυτοκρατορίας του Βυζαντίου. Ο Ερντογάν αυτοπροσώπως πρωτοστάτησε, με ισλαμικές προσευχές, του εορτασμού της επετείου κατάκτησης στην Αγία Σοφία, ένα αναγνωρισμένο από την Ουνέσκο παγκόσμιο μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς. Ο ναός είχε μετατραπεί σε τζαμί μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης, αλλά ο Ατατούρκ, ο κοσμικός ιδρυτής της σύγχρονης Τουρκίας, μετέτρεψε τον ναό σε μουσείο.

Η Αγία Σοφία κατέλαβε θέση εμβλήματος στην ισλαμιστική πολιτική της Τουρκίας, από τους κόλπους της οποίας αναπήδησε ο Ερντογάν. Αντιπροσωπεύει την «βίαιη επέκταση του Ισλάμ», την κατάληψη και άλλου χριστιανικού μνημείου από τους Μουσουλμάνους, επομένως άλλην μιαν νίκη του Ισλάμ κατά των «απίστων». Η Αγία Σοφία αποτέλεσε πηγή πολιτικής έντασης μεταξύ των κοσμικών Τούρκων, που την θέλουν να παραμείνει μουσείο, σε ένδειξη σεβασμού προς τους Χριστιανούς και στους Ισλαμιστές που την θέλουν να γίνει τζαμί, χάριν συμβόλου «κατάκτησης».

Το 2016 η κυβέρνηση Ερντογάν εξέδωσε διάταγμα που επιτρέπει την ανάγνωση ισλαμικής κλήσης σε προσευχή εντός της Αγίας Σοφίας. Κατόπιν τοποθέτησε έναν Ιμάμη σε ένα μικρό δωμάτιο(masjid) εντός του συγκροτήματος του ναού, όπου από το 1991 επιτρέπεται στους Μουσουλμάνους να προσεύχονται. Πιο πρόσφατα ο Ερντογάν δήλωσε ότι θα μετατρέψει την Αγία Σοφία σε τζαμί, σε αντίποινα για την αναγνώριση, από τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, των διεκδικήσεων του Ισραήλ στην ανατολική Ιερουσαλήμ και στα Υψώματα του Γκολάν της Συρίας.

Η παιδαριώδης τουρκική υποκρισία περί το «κατάκτηση» αντί «εισβολής», αναδείχτηκε σαφέστερα από τον φανατικό Ερντογανικό σχολιαστή της Χουριέτ και πρώην βουλευτή Fuat Bol, που έγραψε την 1η Ιουνίου: «Ο Μωαμεθανός σουλτάνος Μωάμεθ ο κατακτητής μετέβαλε την Αγία Σοφία σε τζαμί όπως επιβάλλει το δίκαιο της σπάθης» [ Το «Δίκαιο της Σπάθης» παραπέμπει στο Οθωμανικό θεώρημα ότι ο νικητής εισβολέας έχει το δικαίωμα να κυβερνά την κατειλημμένη χώρα σύμφωνα με τους κανόνες και τις επιθυμίες του.(Στο ίδιο άρθρο ο Μπολ αναφέρθηκε «στους αναίσχυντους Έλληνες που μετέτρεψαν τα τζαμιά σε ναούς».

Το «ιδανικό της κατάκτησης» συνεχίζει να δηλητηριάζει και τον μέσο Τούρκο πολίτη και βαθμιαία να κερδίζει τον σεβασμό και ανθρώπων που είχαν παραμείνει κοσμικοί.

Στις 23 Μαΐου, λίγες μέρες πριν την επέτειο της «κατάκτησης» της Κωνσταντινούπολης, κάποιος άγνωστος κατέστρεψε τον σταυρό μιας αρμενικής εκκλησίας στην ιστορική συνοικία Kuzguncuk της Κωνσταντινούπολης. Δυο βδομάδες νωρίτερα μια άλλη αρμενική εκκλησία, στην συνοικία Bakırköy της Κωνσταντινούπολης είχε επίσης γίνει στόχος επίθεσης. Ο Garo Paylan, ένας Τούρκο-Αρμένιος βουλευτής του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος της αντιπολίτευσης, το χαρακτήρισε έγκλημα μίσους. «Οι επιθέσεις συνεχίζονται εναντίον των εκκλησιών μας. Ο σταυρός της αρμενικής εκκλησίας μας Surp Krikor Lusaroviç αφαιρέθηκε και πετάχτηκε. Κήρυγμα μίσους από την κυβερνώσα εξουσία ενθαρρύνει τα εγκλήματα μίσους», έγραψε στο Τουίτερ.

Την ημέρα που οι Τούρκοι γιόρταζαν την «κατάκτηση» της Κωνσταντινούπολης, ένα αρμενικό ίδρυμα της Κωνσταντινούπολης δέχθηκε ηλεκτρονικά μηνύματα με απειλές θανάτου. Οι απειλές κατά του ιδρύματος Hrant Dink, που φέρει το όνομα Τούρκο-Αρμενίου δημοσιογράφου που δολοφονήθηκε το 2007, περιλάμβανε την φράση «Μπορεί να εμφανιστούμε μιαν νύχτα εκεί που δεν το περιμένετε.» Αυτό είναι ένα σύνθημα που χρησιμοποιείται συχνά από τουρκικές υπέρ-εθνικιστικές οργανώσεις «και το ίδιο ακριβώς σύνθημα που είχαμε συνηθίσει να ακούμε πριν από την δολοφονία του Χραν Ντινκ, σε πλήρη γνώση των κρατικών υπευθύνων», ανακοίνωσε το ίδρυμα.

Μετά από όλα τα δυσοίωνα, η καλή είδηση είναι ότι η τουρκική αστυνομία γρήγορα βρήκε και συνέλαβε τους υπόπτους για τις απειλές κατά του ιδρύματος Χραντ Ντινκ, αλλά η λιγότερο καλή είδηση συμπληρώνει ότι οι συλληφθέντες ύποπτοι θα τύχουν στοργικής φιλοξενίας κατά την κράτησή τους, θα προαχθούν στον εισαγγελέα για μια σύντομη ανάκριση,θα αφεθούν αμέσως ελεύθεροι και στην συνέχεια θα εισπράξουν αρκετά επίσημα και ανεπίσημα εγκώμια για τις «ηρωικές» πράξεις τους.

Σε αυτόν τον χαρακτηριστικό πανηγυρισμό τουρκικής «κατάκτησης» ένα σοβαρό ερώτημα περιμένει απάντηση: Όταν ο Ερντογάν ευχόταν ο Θεός να δωρίσει στους Τούρκους «πολλές άλλες ευτυχείς κατακτήσεις», ποια άλλα μη τουρκικά εδάφη ελπίζει να «κατακτήσει»;

Ο Burak Bektil, από τους κορυφαίους Τούρκους δημοσιογράφους, απολύθηκε πρόσφατα από την γνωστότερη τουρκική εφημερίδα, για τα άρθρα του στο Gatestone επί των εξελίξεων στην Τουρκία.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το παρακάτω άρθρο γράφτηκε από τον Στέφανο Σταμέλλο και αναφέρεται στην Λαμία, αλλά το πρόβλημα της διαχείρισης Μπάζων και Ογκωδών είναι κοινό πρόβλημα όλων των δήμων της χώρας:

Πολλές φορές έχουμε επισημάνει το τι σημαίνει για την περιοχή της Φθιώτιδας και της Λαμίας η απουσία μιας Μονάδας Ανάκτησης και Ανακύκλωσης Αποβλήτων Εκσκαφών Κατασκευών και Κατεδαφίσεων. Οι καταγγελίες για την ανεξέλεγκτη διάθεση και οι απαράδεκτες εικόνες είναι πολλές και καταντάει ΕΠΙΚΊΝΔΥΝΟ για τη σημερινή εποχή. Το ζήτημα πρέπει να απασχολεί και τους δύο βαθμούς της αυτοδιοίκησης, κυρίως όμως τους δήμους, οι οποίοι, σύμφωνα με τον ΚΛΕΙΣΘΕΝΗ, έχουν και την ευθύνη για «ζ. την εξάλειψη της ανεξέλεγκτης διάθεσης των ΑΣΑ και την αποκατάσταση των υφισταμένων ΧΑΔΑ,» (Άρθρο 228) Λύσεις υπάρχουν, αρκεί να το θέλουν.

Και ρωτώ: Είναι στο πρόγραμμα της Δημοτικής Αρχής της Λαμίας το θέμα του ΣΣΕΔ ΑΕΚΚ (Συλλογικό Σύστημα Εναλλακτικής Διαχείρισης Αποβλήτων Εκσκαφών Κατασκευών και Κατεδαφίσεων) και τι έχει κάνει ως τώρα;

Καταθέτω μερικές σκέψεις-προτάσεις:

Για να επεκταθεί στην Φθιώτιδα ένα από τα υπάρχοντα συστήματα, θα πρέπει να εξασφαλίσει συνεργασία με Μονάδα Ανάκτησης ΑΕΚΚ, τουλάχιστον σε φάση Απόφασης Έγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων (ΑΕΠΟ). Αυτό είναι προδιαγραφή, που θέτει ο Ελληνικός Οργανισμός Ανακύκλωσης (ΕΟΑΝ. Για να λειτουργήσει μια Μονάδα Ανάκτησης ΑΕΚΚ, θα πρέπει να είναι συμβεβλημένη με Συλλογικό Σύστημα.

Υπάρχει και η πιο απλή λύση:

Ένας απλός χωματουργός αδειοδοτεί έναν χώρο (7-10 στρέμματα) ως "Χώρο υποδοχής κινητών μονάδων επεξεργασίας ΑΕΚΚ". Μικρή μελέτη και λίγα έξοδα. Υπογράφει προσύμφωνο με ένα από τα υπάρχοντα ΣΣΕΔ ΑΕΚΚ, το οποίο αιτείται επέκταση εμβέλειας και στη Φθιώτιδα. Εγκρίνεται η επέκταση εμβέλειας από τον ΕΟΑΝ (δεν έχει λόγο να μην εγκρίνει) και προχωράει η υπογραφή σύμβασης συνεργασίας και η λειτουργία της Μονάδας Ανάκτησης. Δουλειά της μονάδας η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ των ΑΕΚΚ και το "τράβηγμα" του αυτιού στους παραγωγούς ΑΕΚΚ (τεχνικές εταιρείες, ιδιώτες και ο Δήμος) για να οδηγηθούν τα ΑΕΚΚ στην Μονάδα (η οποία θα επιδοτείται για κάθε τόνο εισερχομένου ΑΕΚΚ).

Αν θέλει ο Δήμος να βγει μπροστά για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της παράνομης διάθεσης, μπορεί να συνεργασθεί με ένα ΣΣΕΔ ΑΕΚΚ και να αναζητηθούν λύσεις για νόμιμη αποκατάσταση δημόσιων ανενεργών λατομείων, δανειοθαλάμων κλπ, με παράλληλη λειτουργία Μονάδας Ανάκτησης ΑΕΚΚ. Διαφορετικά αυτές οι εικόνες της παράνομης ανεξέλεγκτης διάθεσης των αποβλήτων θα συνεχίζεται σε βάρος του περιβάλλοντος, της ποιότητας της ζωής των δημοτών και της αξιοπρέπειάς μας ως πολιτών.

Λαμία, 20.6.2020
Στέφανος Σταμέλλος



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

(Αφιερώνεται σε ξένους και  παρά-ξενους «εθνικούς συμβούλους» πρωθυπουργού και Τσίπρα –και σε «συμμάχους και εταίρους»)
Réseau International/  17 juin 2020    
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού
Η Τουρκία έχει ένα σχέδιο για την εισβολή στην Ελλάδα και στην Αρμενία, αναφέρει η ηλεκτρονική εφημερίδα Nordic Monitor σε μια νέα αποκάλυψή της.
Σύμφωνα με μιαν έκθεση Power Point, που διατύπωσε το Γενικό Επιτελείο προς εξέταση στην εσωτερική κατάστρωση σχεδίων, το τουρκικό σχέδιο για την εισβολή στην Ελλάδα υπάρχει τουλάχιστον από τις 13 Ιουνίου 2014, υπό την κωδική ονομασία «TSK Çakabey Harekât Planlama Direktifi » προς τιμήν του Chaka Bey, ενός Σελτζούκου Τούρκου, ο οποίος κατέλαβε τα νησιά Λέσβος, Σάμος, Χίος και Ρόδος, τα οποία αμέσως ανακατέλαβε η Βυζαντινή Αυτοκρατορία, με τον στρατηγό Κωνσταντίνο Θαλασσινό, καταστρέφοντας εντελώς τον Σελτζουκικό στόλο.
Το Nordic Monitor γράφει ότι τα έγγραφα βρέθηκαν σε έναν δικαστικό φάκελο, στην τουρκική πρωτεύουσα, όπου ο ανακριτής Serdar Coşkun, ένας έμπιστος του  Ταγίπ Ερντογάν, φαίνεται να ξέχασε να αποσύρει τα διαβαθμισμένα έγγραφα προτού καταθέσει τον φάκελο στο δικαστήριο. Είχαν κατασχεθεί στο μέγαρο του Γενικού Επιτελείου κατά την έρευνα για το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 2016.
Μια φωτογραφική απεικόνιση (diapositive) του μυστικού εγγράφου απαριθμεί τα επιθετικά στρατιωτικά σχέδια της Τουρκίας εναντίον της Ελλάδας και της Αρμενίας, με τις αντίστοιχες ημερομηνίες της κατάστρωσής τους.
Διαπιστώθηκε ότι τα έγγραφα, συμπεριλαμβανομένου του σχεδίου εισβολής στην Ελλάδα, είχαν κυκλοφορήσει μεταξύ των κυριωτέρων διοικητών του Γενικού Επιτελείου, επειδή χρησιμοποιούν ένα σύστημα ασφαλούς ηλεκτρονικής επικοινωνίας. Ο ανακριτής Serdar Coşkun διέταξε τους στρατιωτικούς να αποστείλουν αντίγραφα όλων των ηλεκτρονικών μηνυμάτων, ακόμη και των κρυπτογραφημένων, που μεταδόθηκαν στους δυο μήνες που προηγήθηκαν της  1ης Αυγούστου 2016.
Το έγγραφο δεν περιλαμβάνει στοιχεία για τις λεπτομέρειες του σχεδίου, εκτός του ονόματός του και της ημερομηνίας επικαιροποίησής του. Οι λεπτομέρειες της εισβολής θα είχαν χαρακτηριστεί «αυστηρώς απόρρητον» (« top secret ») και ως τέτοιες δεν μπορούσαν να διακινηθούν με το σύστημα Ιντρανέτ από τους χειριστές του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου του τουρκικού στρατού.
Τα έγγραφα επιβεβαιώνουν αυτό που η ιστοσελίδα Nordic Monitor είχε προηγουμένως αναφέρει σχετικά με την Αρμενία. Μια επιχείρηση υπό την κωδική επωνυμία« Altay », που ήταν το όνομα στρατιωτικής επίθεσης κατά της Αρμενίας σε ένα άλλο έγγραφο, εντάχθηκε επίσης στον φάκελο του ανακριτή Serdar Coşkun. Το ίδιο όνομα επιχείρησης αναφέρθηκε επίσης στην έκθεση Power Point.
Το Nordic Monitor είναι μια ηλεκτρονική εφημερίδα ειδήσεων με ευρύ αναγνωστικό κοινό, διευθυνόμενη από το Nordic Research and Monitoring Network, με έδρα την Στοκχόλμη. Καλύπτει τα ακραία θρησκευτικά, ιδεολογικά και εθνικά κινήματα και τις ριζοσπαστικές ομάδες, με ιδιαίτερη έμφαση στην Τουρκία
source : https://fr.news-front.info
της Φωτεινής Μαστρογιάννη

Η αντιμετώπιση της πανδημίας του κορωνοϊού είναι σίγουρο ότι θα μελετηθεί από τους επιστήμονες διαφορετικών επιστημονικών πεδίων για πολλά χρόνια.

Το παρόν κείμενo αποτελεί μία προσέγγιση και αναφορά στη δημοσιογραφία της υγείας και πως η δημοσιογραφία χειρίστηκε το θέμα της πανδημίας του κορωνοϊού στην Ελλάδα.

Η διεθνής ακαδημαϊκή κοινότητα αμέσως αντιλήφθηκε την αναγκαιότητα της έρευνας για την καταπολέμηση του ιού αλλά και της επικοινωνίας και μέσω 100 υπογραφών από το Welcome Trust του Λονδίνου υποστηρίχτηκε η πρόσβαση στα δεδομένα και τα αποτελέσματα των ερευνών έτσι ώστε να πληροφορείται το κοινό. Οι εκδότες του British Medical Journal (2020) υποστήριξαν ότι ενώ οι επιστήμονες και το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό εργάζονται ακατάπαυστα για να καταπολεμήσουν τον νέο κορωνοϊό, οι πολιτικοί επιστήμονες, οι οικονομολόγοι και οι κοινωνιολόγοι θα πρέπει επίσης να είναι έτοιμοι για γρήγορη αντίδραση.

Στη δημοσιογραφία υπήρχε και υπάρχει καταιγιστική ενημέρωση που αφορά τα θύματα του ιού, τα νέα κρούσματα και τις νέες εξελίξεις στην επιστημονική θεώρηση για τον ιό και όλες αυτές τις εξελίξεις είναι αρκετά δύσκολο να τις παρακολουθήσουν οι δημοσιογράφοι αλλά και το κοινό. Τα δεδομένα αλλάζουν συνεχώς, κάτι που ισχύει σήμερα μπορεί να μην ισχύει αύριο και ως αποτέλεσμα το κοινό να έχει συνεχείς ερωτήσεις. Πολλές φορές οι ειδικοί αλλάζουν τη γνώμη τους και τις συστάσεις τους και ως εκ τούτου, δύσκολα δημιουργείται εμπιστοσύνη μεταξύ του κοινού και των ειδικών. Ενδεικτικό παράδειγμα είναι η χρήση μασκών όπου ο επικεφαλής λοιμωξιολόγος Τσιόδρας άλλαξε την αρχική θέση του σχετικά με τις μάσκες η οποία δέχτηκε σημαντικές επικρίσεις (Pressproject 2020).

Οι Briggs & Hallin (2010) πρότειναν τρία διαφορετικά μοντέλα για την παραγωγή και κυκλοφορία για της γνώσης για την υγείας: το μοντέλο της ιατρικής εξουσίας, το μοντέλο ασθενής καταναλωτής και το μοντέλο της δημόσιας σφαίρας.

Το μοντέλο ιατρικής εξουσίας δίνει περιορισμένο ρόλο σε μη ειδικούς όσον αφορά τη διάδοση της γνώσης για θέματα υγείας και υποστηρίζει ότι μόνο οι γιατροί μπορούν να παρέχουν ιατρική πληροφόρηση. Θα υποστηρίζαμε ότι το μοντέλο αυτό ακολουθήθηκε στην Ελλάδα όπου η κύρια πληροφόρηση ήταν από τον λοιμωξιολόγο Τσιόδρα και την επιτροπή υποστήριξής τους της οποίας τα μέλη ανακοινώθηκαν πρόσφατα (11 Μαΐου 2020). Στο σημείο αυτό θα πρέπει να αναφερθεί ότι η ανακοίνωση της επιτροπής (TheToc 2020), αρκετά μετά τα μέτρα άρσης της καραντίνας, ήταν ιδιαίτερα καθυστερημένη.

Το μοντέλο ασθενή – καταναλωτή υποστηρίζει ότι λόγω της αυξανόμενης βαρύτητας των σχέσεων της αγοράς στον τομέα της υγείας, πρέπει να δοθεί όλο και μεγαλύτερη έμφαση στην ατομική ευθύνη του κάθε ατόμου να βελτιώσει τη δική του υγεία.

Το μοντέλο της δημόσιας σφαίρας προτείνει ότι τα θέματα υγείας θα πρέπει να τίθενται σε διάλογο και η πληροφόρηση που δίνεται από τα ΜΜΕ είναι χρήσιμη γιατί βοηθά τόσο αυτούς που λαμβάνουν τις αποφάσεις για το δημόσιο συμφέρον όσο και τους πολίτες. Από τη στιγμή που η δημόσια υγεία έχει πολιτικοποιηθεί, τα θέματα υγείας διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στη δημόσια σφαίρα (το βλέπουμε και στην περίπτωση του κορωνοϊού) λόγω των κοινωνικών κινημάτων αλλά και των ΜΜΕ. Θα υποστηρίζαμε ότι οι ΗΠΑ ακολουθούν έναν συνδυασμό των δύο αυτών μοντέλων.

Οι Briggs και Nichter (2009) υποστηρίζουν ότι υπάρχει μία μετακίνηση σε νέα συστήματα βιοσυνδεσιμότητας τα οποία προσπαθούν να ρυθμίσουν τη γνώση για τις λοιμώδεις νόσους π.χ. μέσω του Διαδικτύου. Στα συστήματα αυτά τονίζεται ο δημιουργικός ρόλος των δημοσιογράφων όσον αφορά τη δημιουργία καρτογραφικών επικοινωνιών που ενδυναμώνουν το κοινό και ως αποτέλεσμα επηρεάζουν τη συμπεριφορά τους όσον αφορά την καλή υγεία. Σύμφωνα με τους Briggs και Hallin (2007) στα συστήματα αυτά επικοινωνίας της υγείας, οι δημοσιογράφοι και οι επαγγελματίες της υγείας συνεργάζονται. Οι δημοσιογράφοι δεν μεταδίδουν απλά την επιστημονική γνώση αλλά δημιουργούν τα πλαίσια τα οποία παρουσιάζουν τα θέματα υγείας με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Ειδικότερα όσον αφορά τις πανδημίες, όπως π.χ. συμβαίνει με την περίπτωση του κορωνοϊού, οι δημοσιογράφοι έχουν διαφορετικούς τρόπους πλαισίωσης των ειδήσεων.

Σύμφωνα με τον Oh (2012), οι δημοσιογράφοι τείνουν να αναφέρουν τις επιδημίες με βάση κύκλους γεγονότων και ειδήσεων που προκαλούν την προσοχή. Η κάλυψη των ειδήσεων σχετικά με μία επιδημία είναι συχνά επεισοδιακή υπό την έννοια ότι εξελίσσεται καθώς τα γεγονότα εξελίσσονται.

Οι Blomlitz και Brezis (2008) στο άρθρο τους για την κακή παρουσίαση των υγειονομικών κινδύνων από τα ΜΜΕ, εξετάζουν τη σχέση μεταξύ της έντασης της κάλυψης των εφημερίδων, της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου και των υγειονομικών κινδύνων όπως είναι ο Πυρετός του Δυτικού Νείλου, του SARS και του AIDS στις ΗΠΑ το 2003 και του κινδύνου που οι επιδημίες αυτές έθεσαν στη δημόσια υγεία για την αξιολόγηση του πλαισίου. Στην έρευνά τους βρήκαν ότι τα ΜΜΕ που βρίσκονταν στο δείγμα τους έτειναν να υπερ-αναφέρουν τους επιλεγμένους κινδύνους, πιο συγκεκριμένα υπερ-ανέφεραν τις αιτίες και την επιδημιολογία αντί να αναφέρονται στους συνολικούς κινδύνους για τη δημόσια υγεία λόγω του επεισοδιακού χαρακτήρα της κάλυψης. Οι ερευνητές υποστήριξαν ότι ο επεισοδιακός χαρακτήρας είναι συχνά προβληματικός γιατί τείνει να μειώνει την ποιότητα της κάλυψης. Θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε ότι η καθημερινή αναφορά (Το Βήμα 2020) στα κρούσματα και τους θανάτους μείωσε την ποιότητα της ενημέρωσης όσον αφορά το μέγεθος του κινδύνου και ενίσχυσε το κλίμα φόβου.

Οι Dudo et al. (2007) που μελέτησαν την ειδησεογραφική κάλυψη της γρίπης των πτηνών στις ΗΠΑ το διάστημα 2000 – 2006 κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο επεισοδιακός χαρακτήρας της πλαισίωσης (κάλυψη που συνδέεται με τα γεγονότα) έδειξε ότι οι ιστορίες που προκαλούσαν υψηλές επιδράσεις είναι αυτές που προκαλούσαν φόβο στο κοινό και περιορισμένη πληροφόρηση για τους κινδύνους της ασθένειας.

Στο σημείο αυτό, θα επισημάνουμε και την επίδραση της πληροφόρησης στη συμπεριφορά των πολιτών. Οι Kamenica & Gentzkow (2011) αναφέρουν ότι όταν τα ΜΜΕ είναι προκατειλημμένα μπορούν να επηρεάσουν τους ανθρώπους ακόμα και εάν οι «καταναλωτές» των ΜΜΕ είναι λογικοί και γνωρίζουν ότι τα ΜΜΕ είναι προκατειλημμένα. Τέτοια συμβάντα πραγματοποιούνται εάν τα ΜΜΕ παραλείπουν μερικά γεγονότα ή παρέχουν σκόπιμα ατελή πληροφόρηση. Στην Ελλάδα παρατηρήσαμε μία μονομερή παρουσίαση του θέματος του κορωνοϊού ψυχολογικά φορτισμένη η οποία δεν παρουσίαζε τις διαφορετικές απόψεις παρά πολύ μεμονωμένα όπως είναι η περίπτωση του «αιρετικού» επιδημιολόγου Ιωάννη Ιωαννίδη (ΤΑΝΕΑ 2020) ενώ σε κάποιες άλλες περιπτώσεις ήταν εχθρικά όπως ήταν στην περίπτωση του καρδιολόγου Φαίδωνα Βόβολη (WePost 2020). Για να απαλλαχθούν οι άνθρωποι από αυτή την προκατάληψη των ΜΜΕ θα πρέπει να έχουν πρόσβαση σε εναλλακτικές πηγές πληροφόρησης από τις οποίες να αποκτήσουν ολοκληρωμένη πληροφόρηση. Στην κρίση τον ρόλο αυτό, δηλαδή της ολοκληρωμένης πληροφόρησης, έπαιξαν τα ανεξάρτητα ιστολόγια αλλά και ο ξένος τύπος για όσους μπορούσαν να τον παρακολουθήσουν λόγω γλώσσας.

Οι Eyster & Rabin (2009) υποστηρίζουν ότι τα ΜΜΕ ασκούν σημαντική επίδραση στη συμπεριφορά ακόμα και όταν προωθούν παραπλανητική πληροφόρηση ιδιαίτερα εάν οι άνθρωποι δεν δίνουν σημασία στα κίνητρα του αποστολέα της πληροφόρησης δηλαδή με άλλα λόγια δεν είναι πλήρως λογικοί.

Οι DellaVigna & Gentzkow (2010) υποστήριξαν ότι το αποτέλεσμα των ΜΜΕ θα είναι ισχυρότερο όταν οι λήπτες δεν είναι σίγουροι για την αλήθεια και ότι το αποτέλεσμα των ΜΜΕ εξαρτάται από την αξιοπιστία τους. Οι Chiang & Knight (2009) υποστηρίζουν ότι τα ΜΜΕ μπορούν να επηρεάσουν τη συμπεριφορά ακόμα και όταν δεν μεταφέρουν κάποια πληροφορία και ότι το πιθανό κοινό των ΜΜΕ θα πρέπει να καταβάλλει σημαντικές προσπάθειες για να αποφύγει την πειθώ των ΜΜΕ.

Συζητώντας το κατά πόσο τα ΜΜΕ μπορούν να αλλάξουν τη συμπεριφορά των ανθρώπων ή τις αντιλήψεις τους τότε θα πρέπει να δούμε εάν υπάρχει σημαντική συσχέτιση μεταξύ του βαθμού έκθεσης και τις αλλαγές στη συμπεριφορά ή στις πεποιθήσεις.

Η έρευνα των Signorelli & Morgan (1990) δείχνουν ότι υπάρχει συσχέτιση εάν και μικρή μεταξύ της έκθεσης και της συμπεριφοράς. Ο βαθμός έκθεσης στις ειδήσεις του κορωνοϊού ήταν συχνή για το ελληνικό κοινό και κρίνοντας από τα επαινετικά σχόλια του ξένου τύπου (Πρώτο Θέμα 2020), η συμπεριφορά του επηρεάστηκε μέσω της συμμόρφωσης στην κυβερνητική πολιτική (Ναυτεμπορική 2020).

Σημαντικό επίσης είναι να εξετασθεί και η αιτιότητα και εδώ υπάρχουν αρκετές ακαδημαϊκές έρευνες που έχουν μελετήσει τη βία. Ο Huesmann (1982) υποστήριξε ότι αυτοί που παρακολουθούν βίαια προγράμματα στην τηλεόραση τείνουν να είναι πιο επιθετικοί.

Για να συνεχίσουμε με τον κορωνοϊό αυτός έχει επηρεάσει και άλλους κλάδους πέραν αυτών της υγείας όπως είναι για παράδειγμα ο κλάδος του τουρισμού, των αεροπορικών εταιρειών, των αθλητικών διοργανώσεων. Το χρηματιστήριο επίσης επηρεάστηκε λόγω του φόβου που έχει προκληθεί από τον κορωνοϊό αλλά και πολλοί άνθρωποι είναι πλέον άνεργοι λόγω του κορωνοϊού (Το Βήμα 2020). Ως εκ τούτου, πολλοί δημοσιογράφοι, οι οποίοι δεν ήταν επιστημονικοί δημοσιογράφοι, ασχολούνται με το θέμα και μπορεί να γίνουν ως εκ τούτου πολλά λάθη.

Η παραπληροφόρηση είναι ένα πρόβλημα που ειδικότερα στις ημέρες μας λόγω του φόβου και πανικού που έχει προκαλέσει οδήγησε μεγάλο μέρος του κοινού να ασπάζεται θεωρίες συνωμοσίας. Ο φόβος επίσης οδηγεί αρκετούς να ψάχνει αμφίβολες θεραπείες ενώ από την άλλη οι τιμές των αντισηπτικών και των μασκών (ακόμα και αυτών που δεν είναι κατάλληλες γι’αυτό τον σκοπό) να αυξηθούν υπέρμετρα (Χριστούλιας 2020).

Στην αρχή ο ιός αναφέρονταν ως ιός της Γιουχάν και έτσι είχε λανσαριστεί στο Twitter. Κάτι τέτοιο στιγματίζει μία ολόκληρη περιοχή και τους κατοίκους της αυξάνοντας έτσι τον φόβο και την ξενοφοβία (Powell 2020). Η δημιουργία στίγματος είναι πολύ σημαντική γιατί οι άνθρωποι μπορεί να κρύβουν την ασθένεια για να μην στιγματισθούν και έτσι ο ιός να εξαπλωθεί περαιτέρω.

Τα αξιόπιστα ΜΜΕ δεν θα πρέπει να αγνοούν την παραπληροφόρηση αλλά να προσπαθούν να την αντιμετωπίσουν. Αυτό θα πρέπει να γίνει όχι μέσω διασποράς φόβου και πηγιαίων τίτλων αλλά με πραγματική γνώση για το ποιο είναι το κοινό στο οποίο απευθύνονται, με τη χρήση αξιόπιστων ειδικών, με ενσυναίσθηση για όσους έχουν πληγεί και με την απόδοση σε απλά λόγια της επιστημονικής ορολογίας. Τα ΜΜΕ θα πρέπει να δημιουργήσουν σχέση εμπιστοσύνης με το κοινό (Newhagen & Nass 1989).

Η σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ κοινού και ΜΜΕ έχει μελετηθεί ακαδημαϊκά με εντυπωσιακά συμπεράσματα. Οι Newhagen & Nass (1989) υποστήριξαν ότι η εμπιστοσύνη του κοινού σε μία είδηση εξαρτάται από την αντίληψη που έχουν για το άτομο που παρουσιάζει την ιστορία. Οι άντρες θεωρούνται πιο αξιόπιστοι από ότι οι γυναίκες (Balon, Philport & Beadle, 1978). Το δίδυμο λοιπόν δύο αντρών από ένας από αυτούς είναι γιατρός (Χαρδαλιάς και Τσιόδρας) ήταν ένα δίδυμο που δημιουργούσε αξιοπιστία (Γιανναράς 2020).

Σχετικά με τα χαρακτηριστικά του κοινού ο Jones (2004) συμπέρανε ότι οι συντηρητικοί δείχνουν μεγαλύτερη δυσπιστία στα ΜΜΕ σε αντίθεση με τους φιλελεύθερους ενώ ο Gunther (1988) υποστήριξε ότι αυτοί που έχουν πιο ακραίες συμπεριφορές είναι πιο δύσπιστοι από τους μετριοπαθείς. Δυσπιστία στα ΜΜΕ δείχνουν και εκείνοι που είναι οι εμπλεκόμενοι με το θέμα των ειδήσεων π.χ. στο θέμα του κορωνοϊού το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό κτλ. σε αντίθεση με αυτούς που δεν είναι π.χ. όσοι απλώς παρακολουθούν τις ειδήσεις και δεν είχαν κάποιο περιστατικό στην οικογένειά τους κοκ.

Οι Tsfati και Cappella (2003) βρήκαν ότι η εμπιστοσύνη με τα ΜΜΕ συνδέεται με τον βαθμό που το κοινό διαβάζει τα μεγάλα ΜΜΕ ενώ η έλλειψη εμπιστοσύνης για τα μεγάλα ΜΜΕ σχετίζεται με την έκθεση στα μικρά και εναλλακτικά ΜΜΕ. Αρκετοί άνθρωποι διαβάζουν και βλέπουν ειδήσεις από ΜΜΕ που δεν εμπιστεύονται είτε γιατί θέλουν να ικανοποιήσουν διάφορες ανάγκες είτε γιατί κατ’αυτό τον τρόπο έρχονται σε επαφή με άλλους ανθρώπους είτε ακόμα και γιατί μπορεί να διασκεδάζουν ωστόσο προσπαθούν να φιλτράρουν την πληροφόρηση που βρίσκουν αναξιόπιστη.

Ο Tsfati (2003a, 2003b) υποστήριξε ότι η εμπιστοσύνη του κοινού στα ΜΜΕ εξαρτάται από την αποτελεσματικότητά τους. Για παράδειγμα εάν τα ΜΜΕ δημιουργούν κλίμα για κάτι, τα άτομα που εμπιστεύονταν τα ΜΜΕ ήταν πιο πιθανόν να πιστέψουν αυτό που τους έλεγαν τα μέσα παρά αυτοί που είναι πιο δύσπιστοι.

Δεν έχουν όμως βγει κάποια συμπεράσματα σχετικά με τις επιπτώσεις που έχει η δυσπιστία του κοινού στη δημοκρατία. Οι Έλληνες είναι δύσπιστοι στα μέσα (Τα Νέα 2019) όπως και οι Αμερικάνοι κάτι που από κάποιους ερευνητές θεωρείται πρόβλημα για τη δημοκρατία (Jones 2004) ενώ κάποιοι άλλοι ερευνητές (Gaziano 1988) υποστήριξαν ότι η δυσπιστία στα ΜΜΕ είναι δείγμα υγιούς σκεπτικισμού και υψηλής πολιτικής συμμετοχής και όχι πολιτικής απάθειας (Tsfati 2002, Eveland & Shah 2003). Ωστόσο οι Eveland και Shah (2003) υποστήριξαν ότι το κοινό που είναι δύσπιστο δεν συζητά συχνά πολιτικά και όταν το κάνει το κάνει με άλλους που έχουν παρόμοια ιδεολογία.

Οι Chih-Hsin Sheen et al. (2020) στην μελέτη τους για τον κορωνοϊό στην Κίνα, υποστήριξαν ότι το έλλειμμα αξιοπιστίας μίας αυταρχικής κυβέρνησης μπορεί να μειωθεί εάν επιτρέπεται η ανεξάρτητη δημοσιογραφία των πολιτών. Παρατήρησαν ότι όσο η καμπύλη των κρουσμάτων γινόταν πιο επίπεδη στην Κίνα ενώ τα κρούσματα αυξάνονταν αλλού κατέστη παγκόσμια προτεραιότητα να βρεθεί μία πρακτική λύση μείωσης του ελλείμματος αξιοπιστίας στην επικοινωνία κινδύνου σε άλλες αυταρχικές χώρες έτσι ώστε να εφαρμόσουν με αποτελεσματικό τρόπο προστατευτικά μέτρα όπως είναι η κοινωνική απόσταση και το πλύσιμο των χεριών. Η δημοσιογραφία των πολιτών είχε μέτρια αλλά ουσιαστικά αποτελέσματα. Ακόμα και σε μία αυταρχική χώρα κάποιος θα εμπιστευθεί την κυβέρνηση όταν αντιλαμβάνεται ότι η κυβέρνηση χειρίζεται την κατάσταση με διαφάνεια. Η δημοσιογραφία των πολιτών μπορεί να βοηθήσει μία αυταρχική κυβέρνηση να αυξήσει την αξιοπιστία της τόσο όσον αφορά την λήψη αποφάσεων σε κεντρικό επίπεδο όσο και στην τοπική εφαρμογή πολιτικών δημόσιας υγείας.

Πώς όμως η πληροφόρηση για την υγεία όπως αυτή διαχέεται από τα μέσα επηρεάζει τη συμπεριφορά των πολιτών σχετικά με την υγεία; Τα αποτελέσματα ερευνών δεν είναι ξεκάθαρα. Στην έρευνά τους, οι Hay, Coups, Ford & DiBonaventura (2009), κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι λευκοί μη ισπανόφωνοι οι οποίοι έκαναν μεγαλύτερη χρήση του Διαδικτύου και των εντύπων όσον αφορά την πληροφορία για την υγεία, είχαν μεγαλύτερη ενημέρωση όσον αφορά τις στρατηγικές πρόληψης του καρκίνου του δέρματος και έκαναν χρήση περισσότερων αντηλιακών αλλά και αναζητούσαν τη σκιά. Η έρευνα της Peña-Purcell (2008) έδειξε ότι οι Ισπανόφωνοι ανέφεραν ότι η διαδικτυακή πληροφόρηση για την υγεία τους έκανε να καταλάβουν καλύτερα τις ιατρικές συνθήκες και τις θεραπευτικές επιλογές, είχαν περισσότερη εμπιστοσύνη όταν μιλούσαν με τους γιατρούς για ιατρικά θέματα και τους βοήθησε να έχουν μία θεραπεία την οποία δεν θα την λάμβαναν διαφορετικά. Ωστόσο, διάφορες μελέτες που έγιναν την δεκαετία του 1990 (Farquhar et al. 1990, Luepker et al. 1994) δεν βρήκαν κάποια σχέση μεταξύ της έκθεσης στην πληροφόρηση στα ΜΜΕ και στην αλλαγή της συμπεριφοράς όσον αφορά την υγεία.

Οι Yanovitzky και Blitz (2000) η ιατρική συμβουλή είναι ιδιαιτέρως σημαντική για τις γυναίκες που επισκέπτονται τακτικά τον γιατρό τους ενώ τα ΜΜΕ είναι σημαντικά για τις γυναίκες που δεν επισκέπτονται συχνά τον γιατρό τους.

Ιδιαίτερα ενδιαφέρον, λόγω κορωνοϊού, είναι να δούμε πως τα Κέντρα Πρόληψης Λοιμωδών Νοσημάτων όπως είναι το αμερικανικό CDC επικοινωνούν τα θέματα υγείας στο ευρύτερο κοινό. Το CDC (Centers for Disease Control & Prevention 2010a) χρησιμοποιεί ηλεκτρονικές τεχνολογίες και στρατηγικές για την υγεία και τα κοινωνικά μέσα έτσι ώστε οι χρήστες να έχουν πρόσβαση σε αξιόπιστη επιστημονική πληροφόρηση για την υγεία. Οι κύριοι χρήστες των ηλεκτρονικών υπηρεσιών του CDC είναι γυναίκες ηλικίας 35 έως 64 ετών (70%). Ο ΕΟΔΥ αντίστοιχα στην Ελλάδα διαθέτει ηλεκτρονική σελίδα και παρουσία στα κοινωνικά μέσα. Για να επανέλθουμε στο CDC, χρησιμοποιεί τα φόρουμ στα κοινωνικά μέσα και εργαλεία με τα οποία συνδέονται με το κοινό συμπεριλαμβανομένων των Twitter, Facebook, YouTube, Flickr, DailyStrength, iTunes αλλά και σε ιστολόγια, ηλεκτρονικά παιχνίδια, ηλεκτρονικές κάρτες, κονκάρδες, εικονικές κοινότητες όπως είναι το Second Life και σε κείμενα που στέλνονται στα κινητά τηλέφωνα. Το CDC χρησιμοποιεί ένα συνδυασμό τακτικών δημοσίων σχέσεων στο πρόγραμμά του που ονομάζεται Vital Signs, ένα πρόγραμμα που λανσαρίστηκε τον Αύγουστο του 2010. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα του CDC (2011a) «το CDC θεωρεί ότι εστιάζοντας σε ένα συγκεκριμένο θέμα χρησιμοποιώντας πολλά εργαλεία μέσων, οι πολιτείες μπορούν να εντοπίσουν καλύτερα τα προβλήματα υγείας στην περιοχή τους και να εργασθούν για να τα βελτιώσουν».

Η προσέγγιση των δημοσίων σχέσεων του CDC είναι πολύπλευρη. Το CDC έχει εννέα ιστολόγια που πραγματεύονται θέματα που κυμαίνονται από την υγεία στον χώρος εργασίας μέχρι την πρόληψη και έλεγχο του HIV. Τα ιστολόγιά του τα χρησιμοποιεί «για τον διαμοιρασμό του περιεχομένου κατά τρόπο που να μπορούν οι χρήστες να αφήνουν σχόλια αλλά και να συζητούν» και για να δώσει έναν πιο προσωπικό τόνο από ότι μία συνηθισμένη ιστοσελίδα.

Όπως και άλλα θέματα, ο ιός έχει πολιτικοποιηθεί τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Η απόφαση για καραντίνα και εγκλεισμό του πληθυσμού είναι μία απόφαση που αξιολογείται ήδη και θα αξιολογηθεί περαιτέρω μακροπρόθεσμα. Η ένταση που έχει δημιουργηθεί στο κοινό και η αγωνία για έγκυρη και ακριβή πληροφόρηση για το θέμα του ιού έτυχε πολιτικής εκμετάλλευσης και πολλές φορές σε διώξεις δημοσιογράφων τόσο στο εξωτερικό (Reliefweb 2020) όσο και στο εσωτερικό (βλ. απομάκρυνση Τράγκα από τα Παραπολιτικά λόγω πολιτικής παρέμβασης – Σοφοκλέους In 2020).

Η δημοσιογραφία της υγείας, τουλάχιστον στην Ελλάδα, έχει δρόμο να διανύσει και αυτό που μας έχει διδάξει η παρούσα κρίση είναι ότι η δημοσιογραφία της υγείας πρέπει να γίνει περισσότερο πλουραλιστική και να συμπεριλαμβάνει τη γνώμη όλων όσων επηρεάζονται τόσο υγειονομικά όσο και κοινωνικά, οικονομικά.


Βιβλιογραφικές Αναφορές

Ελληνική γλώσσα

Γιανναράς, Χ. (2020). Μια «άλλη» Ελλάδα, Διαθέσιμο στο: https://www.kathimerini.gr/1073530/opinion/epikairothta/politikh/mia-allh-ellada, [Πρόσβαση 7 Μαΐου 2020]
Ναυτεμπορική (2020). Γιατί οι Έλληνες πειθαρχούν στα μέτρα; Διαθέσιμο στο: https://m.naftemporiki.gr/story/1591284/giati-oi-ellines-peitharxoun-sta-metra , [Πρόσβαση 15 Μαΐου 2020]
Pressproject (2020). Λάθος η χρήση μάσκας…τώρα όλοι με μάσκες στους κλειστούς χώρους. Διαθέσιμο στο: https://www.pressproject.gr/tsiodras-lathos-i-chrisi-maskas-tora-oloi-me-maskes-stoys-kleistoys-choroys/, [Πρόσβαση 10 Μαΐου 2020]
Πρώτο Θέμα (2020). Κορωνοϊός - Διεθνή Μέσα: Οι Έλληνες βρήκαν τη «συνταγή» - Πώς και γιατί περιόρισαν την πανδημία. Διαθέσιμο στο: https://www.protothema.gr/koronoios-live/article/1004777/koronoios-diethni-mesa-oi-ellines-vrikan-ti-sudagi-pos-kai-giati-periorisan-tin-pandimia/, [Πρόσβαση 15 Μαΐου 2020]
Σοφοκλέους In (2020). «Τελειώνουν» τον Τράγκα από τα Παραπολιτικά 90,1! Διαθέσιμο στο:https://www.sofokleousin.gr/teleionoun-ton-tragka-apo-ta-parapolitika-901, [Πρόσβαση 17 Μαΐου 2020]
Sputniknews (2020). Οι πιο δημοφιλείς θεωρίες συνωμοσίας για τον κορονοϊό. Οι προφητείες, το 5G και άλλα μαργαριτάρια. Διαθέσιμο στο: https://sputniknews.gr/kosmos/202004257145272-koronoios-dimofileis-theories-synomosias/, [Πρόσβαση 8Μαΐου 2020]
TheToc (2020). Αυτή είναι η επιτροπή του Σωτήρη Τσιόδρα: Η "ντριμ τιμ" των λοιμωξιολόγων του Υπουργείου Υγείας. Διαθέσιμο στο: https://www.thetoc.gr/koinwnia/article/autoi-einai-oi-sunergates-tou-sotiri-tsiodra-i-lista-me-ta-onomata-ton-loimoxiologon-tou-upourgeiou-ugeias/, [ Πρόσβαση 9 Μαΐου 2020]
Το Βήμα (2020). Κορωνοϊός: Ενας ακόμη νεκρός σήμερα, στους 157 συνολικά. Διαθέσιμο στο: https://www.tovima.gr/2020/05/14/society/koronoios-enas-akomi-nekros-simera-stous-157-synolika/, [Πρόσβαση 15 Μαΐου 2020]
Το Βήμα (2020). Κορωνοϊός: Ανεργία, ο νούμερο ένα εφιάλτης των ελληνικών νοικοκυριών. Διαθέσιμο στο: https://www.tovima.gr/2020/05/03/finance/koronoios-anergia-o-noumero-ena-efialtis-ton-ellinikon-noikokyrion/, [Πρόσβαση 15 Μαΐου 2020]
Τα Νέα (2020). Άρθρο – φωτιά για τον κοροναϊό: «Είναι το μεγαλύτερο φιάσκο του αιώνα;» Διαθέσιμο στο: https://www.tanea.gr/2020/03/21/inbox/arthro-fotia-gia-ton-koronaio-einai-to-megalytero-fiasko-tou-aiona/, [Πρόσβαση 8 Μαΐου 2020]
Τα Νέα (2019). Υψηλά ποσοστά δυσπιστίας στα ΜΜΕ - Πώς ενημερώνονται οι Έλληνες. Διαθέσιμο στο: https://www.tanea.gr/2019/06/14/media/ypsila-pososta-dyspistias-sta-mme-pos-enimeronontai-oi-ellines/, [Πρόσβαση 16 Μαΐου 2020]
WePost (2020). Στο πειθαρχικό του ΙΣΑ ο γιατρός Φαίδων Βόβολης μετά τη δήλωση… “κοροϊδεύουν τον κόσμο”. Διαθέσιμο στο:
https://www.wepost.gr/%CF%83%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%B5%CE%B9%CE%B8%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B9%CF%83%CE%B1-%CE%BF-%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%84%CF%81%CF%8C%CF%82-%CF%86%CE%B1%CE%AF%CE%B4%CF%89/,[ Πρόσβαση 9 Μαΐου 2020]
Χριστούλιας, Δ. (2020). Νέα όπλα στη μάχη κατά της ακρίβειας. Διαθέσιμο στο: https://emvolos.gr/nea-opla-sti-machi-kata-tis-akriveias-grafei-o-dimitris-christoylias/, [Πρόσβαση 7 Μαΐου 2020]


Ξενόγλωσση

Balon , R. E. , Philport , J. C. , & Beadle , C. F. (1978). How gender and race affect perceptions of newscasters. Journalism Quarterly, 55 , pp. 160 – 164 .
Blomlitz, L., Brezis, M. (2008). Misrepresentation of health risks by mass media. Journal of Public Health, Vol.30(2), pp. 202-204.
Briggs, C.L., Hallin,D.C.(2007). The Neoliberal Subject and its Contradictions in News Coverage of Health Issues. Social Text, Vol.25(4), pp.43-66.
Briggs, C.L., Hallin,D.C.(2010). Health Reporting as Political Reporting: Biocommunicability and the Public Sphere. Journalism, Vol.11(2), pp. 149-165.
Briggs, C. L., & Nichter, M. (2009). Biocommunicability and the biopolitics of pandemic threats. Medical Anthropology, Vol. 28(3), pp. 189-198.
Chiang C.F, Knight B.G. 2009. Media bias and influence: evidence from newspaper endorsements. Brown University.
Chih-Hsin Sheen, G., Tung, H.H, Wu, W.C. (2020). Citizen Journalism and Credibility of Authoritarian Government in Risk Communication Regarding the 2020 COVID-19 Outbreak: A Survey Experiment. Διαθέσιμο στο:
https://nyuad.nyu.edu/content/dam/nyuad/academics/divisions/social-science/working-papers/2020/0040.pdf?fbclid=IwAR34lQ83PAW2x6by7IP1ST7NZIvEFBb3NuViPUS4uEy35eqH1E63YmdAmnMhttps://nyuad.nyu.edu/content/dam/nyuad/academics/divisions/social-science/working-papers/2020/0040.pdf?fbclid=IwAR34lQ83PAW2x6by7IP1ST7NZIvEFBb3NuViPUS4uEy35eqH1E63YmdAmnM%3E, [Πρόσβαση 13 Μαΐου 2020]
DellaVigna, S. Gentzkow, M. (2010). Persuasion: Empirical Evidence. Working Paper 15298. Διαθέσιμο στο: http://www.nber.org/papers/w15298, [Πρόσβαση 14 Μαΐου 2020]
Dudo, A., Dahlstron, M., & Brossard, D. (2007). Reporting a potential pandemic: A risk-related assessment of Avian Influenza coverage in U.S. newspapers. Science Communication, Vol. 28(4), pp. 429-454.
Eveland , W. P., Jr. , Nathanson , A. I. , Detenber , B. H., McLeod , D. M. (1999). Rethinking the social distance corollary: Perceived likelihood of exposure and the third - person perception. Communication Research, Vol. 26 (3), pp.275 – 302.
Eyster E, Rabin M. (2009). Rational and native herding. Working Paper, University California, Berkeley.
Farquhar, J. W., Fortmann, S. P., Flora, J. A., Taylor, C. B., Haskell, W. L., Williams, P., ... Wood, P. D. (1990). Effects of community wide education on cardiovascular disease risk factors: The Stanford Five-City Project. Journal of the American Health Association, 264, 359–365.
Gaziano, C. (1988). How credible is the credibility crisis? Journalism Quarterly, 65, pp.267 – 278 .
Gunther, A. C. (1988). Attitude extremity and trust in media. Journalism Quarterly, Vol. (65), pp. 279 – 287.
Peña-Purcell, N. (2008). Hispanics’ use of Internet health information:
An exploratory study. Journal of the Medical Library Association,96,101–107.
Hay, J., Coups, E. J., Ford, J., & DiBonaventura, M. (2009). Exposure to mass media health information, skin cancer beliefs, and sun protection behaviors in a United States probability sample. Journal of the American Academy of Dermatology, 61, 783–792.
Huesmann, L. R. (1982). Television violence and aggressive behaviour. In D. Pearl, L. Bouthilet, & J. Lazar (Eds.), Television and behaviour Washington DC: NIMH.
Jones, D. A. (2004). Why Americans don’t trust the media: A preliminary analysis. International Journal of Press/ Politics, Vol.9 (2), pp. 60 – 77.
Kamenica, E.,Gentzkow, M. (2011). Bayesian Persuasion, American Economic Review, Vol. 101(6), pp. 2590–2615.
Luepker, R. V., Murray, D. M., Jacobs, D. R., Jr., Mittelmark, M. B., Bracht, N., Carlaw, R., ... Folsom, A. R. (1994). Community education for cardiovascular disease prevention: Risk factor changes in the Minnesota Heart Health Program. American Journal of Public Health, 84, 1383–1393.
Newhagen , J. E. , & Nass , C. (1989 ). Differential criteria for evaluating credibility of newspapers and TV news . Journalism Quarterly , Vol. 66 ( 2 ), pp. 277 – 284 .
Oh, S. (2012). The characteristics and motivations of health answerers for sharing information, knowledge, and experiences in online environments. Journal of the American Society for Information Science and Technology, Vol. 63(3), pp. 543-557.
Oh, H. J., et al. (2012). Attention cycles and the H1N1 pandemic: A cross-national study of U.S. and Korean newspaper coverage. Asian Journal of Communication, Vol.22(2), pp. 214-232.
Peña-Purcell, N. (2008). Hispanics’ use of Internet health information: An exploratory study. Journal of the Medical Library Association, 96, 101–107.
Powell, M. (2020). What role can the media play in managing the COVID-19 outbreak? Διαθέσιμο στο: https://www.id-hub.com/2020/03/05/role-can-media-play-managing-covid-19-outbreak/, [Πρόσβαση 29 Απριλίου 2020]
Reliefweb (2020). Crackdown on journalists weakens efforts to tackle COVID-19. Διαθέσιμο στο: https://reliefweb.int/report/world/crackdown-journalists-weakens-efforts-tackle-covid-19 , [Πρόσβαση 28 Απριλίου 2020]
Signorelli, N., Morgan, M. (Ed.). (1990). Cultivation analysis: new directions in media effects research. Newbury Park, California: Sage.
Tsfati, Y. (2002). The consequences of mistrust in the news media: Media skepticism as a moderator in media effects and as a factor influencing news media exposure. Doctoral dissertation presented to the faculty of the Annenberg School for Communication, University of Pennsylvania .
Tsfati, Y. (2003a). Media skepticism and climate of opinion perception . International Journal of Public Opinion Research, Vol.15 (1), pp. 65 – 82.
Tsfati, Y. (2003b). Does audience skepticism of the media matter in agenda setting? Journal of Broadcasting and Electronic Media , Vol.47 ( 2 ), pp.157 – 176.
Tsfati, Y.,Cappella , J. N. ( 2003 ). Do people watch what they do not trust? Exploring the association between news media skepticism and exposure. Communication Research, Vol. 30 (5), pp. 504 – 529.
Viet-Phuong, L., Thanh-Hang, P., Manh-Toan H., Minh-Hoang, N., Khanh-Linh, P. N., Thu-Trang, V., Hong-Kong, T. N., Trung, T., Quy, K., Manh-Tung, H., Quan-Hoang, V. (2020). Policy Response, Social Media and Science Journalism for the Sustainability of the Public Health System Amid the COVID-19 Outbreak: The Vietnam Lessons. Διαθέσιμο στο:
https://www.researchgate.net/publication/339998312_Policy_response_social_media_and_science_journalism_for_the_sustainability_of_the_public_health_system_amid_COVID- 19_outbreak_The_Vietnam_lessons/link/5e92efb9a6fdcca7890e9d24/download, [Πρόσβαση 28 Απριλίου 2020]
Yanovitzky, I., & Blitz, C. L. (2000). Effect of media coverage and physician advice on utilization of breast cancer screening by women 40 years and older. Journal of Health Communication, Vol. 5, pp. 117–134.

Ιστοσελίδες
https://www.cdc.gov/
https://www.bmj.com/content/369/bmj.m1557



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου