Articles by "Αρθρογραφία"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αρθρογραφία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων



Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η απόφαση της Τουρκίας να αποσύρει το σεισμογραφικό της σκάφος από τη μη οριοθετημένη θαλάσσια ζώνη μεταξύ Ελλάδας, Τουρκίας και Κύπρου, αποκλιμάκωσε προσωρινά την ένταση. Οι παραπλήσιες δηλώσεις Καλίν και Δένδια, για την ανάγκη πολλού χρόνου για τη διαπραγμάτευση, δημιουργούν την εντύπωση ότι υπάρχει ίσως τώρα ένα παράθυρο ευκαιρίας για ένα βήμα πίσω σε μια κρίση που, εν τέλει, δεν είναι προς ώφελος καμίας από τις δύο χώρες. Το ίδιο και τουρκικά δημοσιεύματα, σύμφωνα με τα οποία δεν βρέθηκαν ενδείξεις ύπαρξης κοιτασμάτων από τις έρευνες στην Αν. Μεσόγειο.

Αλλά βέβαια, η σύγκρουση μεταξύ των δυνάμεων του «‘Αρη» και της «Αφροδίτης» στην Αν. Μεσόγειο δεν έχει ακόμα κριθεί. Παραμένει ο κίνδυνος μιας ελληνοτουρκικής σύγκρουσης, ή τουλάχιστον μιας παρατεταμένης κρίσης με μεγάλους κινδύνους και καταστροφικό οικονομικό και άλλο κόστος, όπως επίσης και ο κίνδυνος να αχθεί η Αθήνα σε εθνικά απαράδεκτες παραχωρήσεις, όπως αυτές που φημολογούνται για μερική αποστρατικοποίηση των νησιών

Λέγεται ότι τέτοιες ζητούν οι κ.κ. Πομπέο και Μάας τώρα, για τη «μερική αποστρατιωτικοποίηση» νήσων και αυτός ίσως είναι λόγος για τον επίσκεψη του Αμερικανού Υπουργού στην Ελλάδα.Στην έγερση αυτού του θέματος έχει συμβάλλει και η ανόητη φιλολογία περί ανάγκης “πρώτου πλήγματος” διάφορων νεο-εθνικοφρόνων τουρκοφάγων, που αναπτύσσεται στο social media εδώ και δύο χρόνια.

Η Τουρκία είναι σοβαρό κράτος. Μαζεύει όλα τα δημοσιεύματα και μετά τα πάει στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ για να πει ιδού, η Ελλάδα είναι που σκέφτεται να μας χτυπήσει και να ζητήσει αφαίρεση των “όπλων πρώτου πλήγματος” από τα νησιά !

‘Εχουμε εξηγήσει αλλού γιατί το πρώτο πλήγμα είναι μια αυτοκτονική πολιτική, από τη στιγμή που δεν μπορείς να εμποδίσεις τον αντίπαλο να επιφέρει καταστρεπτικό ανταποδοτικό πλήγμα. Επιπλέον, αυτή όλη η φιλολογία δημιουργεί κίνητρο στην από κει μεριά, αν πιστέψει ότι όντως ετοιμάζεσαι για πρώτο πλήγμα να το κάνει εκείνη και να το σκηνοθετήσει και ως δικό σου! Προς το παρόν πάντως, οι θεωρίες του πρώτου πλήγματος είχαν ως πρώτο αποτέλεσμα πλήγμα στην ελληνική διπλωματία που καλείται να απολογηθεί και για αυτά.

Τέτοιες παραχωρήσεις πάντως, όπως η αποστρατιωτικοππίηση νήσων, είναι πολιτικά πολύ δύσκολο να κάνει η κυβέρνηση και, αν τις κάνει, θα κινδυνεύσει να πέσει και να μπούμε σε περίοδο αστάθειας. Μεσο-μακροπρόθεσμα θα αυξήσουν, δεν θα μειώσουν τις εντάσεις και την πιθανότητα σύρραξης.

Τα ελληνοτουρκικά δεν καθορίζονται μόνο από τις επιλογές Αθήνας (και Λευκωσίας) και ‘Αγκυρας, καθορίζονται και από διεθνείς παράγοντες που έχουν τις δικές τους στοχεύσεις και χρησιμοποιούν αφενός τον έξαλλο τουρκικό εθνικισμό, αφετέρου τη βαθύτατη εξάρτηση των ελληνικών κυπριακών ελίτ, για να πετύχουν τους σκοπούς τους.

Ενα βασικό στοιχείο που επηρεάζει πολύ έντονα τη διεθνή κατάσταση και την ελληνοτουρκική σύγκρουση, και δεν πρέπει να ξεχνάει η ανάλυση, είναι επίσης η ανελέητη διαμάχη δύο τάσεων μέσα στο ίδιο το δυτικό κατεστημένο.

Από τη μια είναι οι κλασικές νεοφιλελεύθερες ελίτ, στις οποίες περιλαμβάνεται η γερμανική ηγεσία και το αμερικανικό βαθύ κράτος. Δεν τους αρέσουν τα ανοίγματα Ερντογάν προς τους Ρώσους, αλλά δεν είναι έτοιμοι να διακινδυνεύσουν μια σύγκρουση Ελλάδας και Τουρκίας για να «τιμωρήσουν» τον Ερντογάν.

Από την άλλη, είναι οι δυνάμεις του Χάους και του Πολέμου των Πολιτισμών (Πομπέο, Τραμπ, Νετανιάχου κλπ.) που θέλουν να πιέζουν την Τουρκία δια της Ελλάδας και της Κύπρου, κατ’ ελάχιστον συντηρώντας μια διαρκή κρίση, κατά μέγιστο προκαλώντας πόλεμο.

Η σύγκρουση των δύο τάσεων εκδηλώθηκε με τον τορπιλισμό από τον κ. Πομπέο του μορατόριουμ Μέρκελ μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας 48 ώρες μετά τη συνομολόγησή του.Σημειώνουμε επίσης το κυπριακό βέτο που ετέθη στην ΕΕ λίγο μετά την ξαφνική επίσκεψη Πομπέο στο νησί και τις συναντήσεις του με τον κ. Χριστοδουλίδη και τον κ. Αναστασιάδη (ανεξαρτήτως του αν το βέτο ήταν δικαιολογημένο ή όχι και αν έπρεπε να τεθεί ή όχι τώρα).

Με την ευκαιρία να πούμε ότι μας έκαναν πολύ μεγάλη εντύπωση τα πολλά χαμόγελα του συμπαθέστατου κ. Χριστοδουλίδη κατά τη συνάντηση. Εμείς βέβαια, ως «Κασσάνδρες», θυμηθήκαμε την επίσκεψη Κίσσινγκερ τον Μάιο 1974 στην Κύπρο. Ο Κίσσινγκερ είπε, φεύγοντας, στον Μακάριο «Μακαριώτατε, είστε πολύ μεγάλος ηγέτης για έναν τόσο μικρό τόπο», απέφυγε όμως να του εξηγήσει τι είχε σκαρφιστεί για να λύσει αυτό το πρόβλημα. ‘Ισως συνέβαλε έτσι στην υπέρμετρη αυτοπεποίθηση που επέδειξε ο Αρχιεπίσκοπος με την επιστολή του προς Γκιζίκη.

Και οι δύο πλευρές στη Δύση συγκλίνουν τώρα, σύμφωνα με πληροφορίες, στην άσκηση πιέσεων στην Αθήνα για να συζητήσει θέμα αποστρατιωτικοποίησης νησιών στα πλαίσια ΝΑΤΟϊκών ΜΟΕ, με αντάλλαγμα μετακίνηση στο εσωτερικό της τουρκικής Στρατιάς του Αιγαίου, στα πλαίσια ΝΑΤΟϊκών ΜΟΕ. Η συμφωνία τους όμως υπαγορεύεται από τακτικούς λόγους, ενώ η στρατηγική τους στόχευση παραμένει πιθανότατα διαφορετική.

Τα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης

ΜΟΕ θα μπορούσαν ίσως να συζητηθούν μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας μόνο με δική τους και όχι με πρωτοβουλία ΝΑΤΟ. Θα έπρεπε να ακολουθήσουν τη λογική των αντίστοιχων μέτρων μεταξύ ΗΠΑ και ΕΣΣΔ, δηλαδή την αφαίρεση ισοδύναμης επιθετικής ισχύος από τις δύο χώρες, κυρίως για την αποτροπή αιφνιδιαστικού πρώτου πλήγματος. Θα έπρεπε να μην είναι τοπικά, αλλά να λαμβάνουν υπόψιν τους την πραγματικότητα, ότι δηλ. το μέτωπο της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης εκτείνεται από τον ‘Εβρο μέχρι την Αμμόχωστο. Θα έπρεπε να ελέγχονται αποτελεσματικά από σύστημα εθνικών επιθεωρητών και όχι από το ΝΑΤΟ. Τα μέτρα που συζητώνται δεν είναι προϊόν τέτοιας λογικής.

Αμφιβάλλουμε ομοίως ότι το ελληνικό κράτος έχει σήμερα τη δυνατότητα να σχεδιάσει και να διαπραγματευθεί ΜΟΕ όπως αυτά που περιγράψαμε, που θα ήθελαν και μεγάλο χρόνο διαπραγμάτευσης. Καλύτερα επομένως η κυβέρνηση να προτάξει ένα γενικό βέτο σε τέτοια συζήτηση, περιοριζόμενη σε ανώδυνα και χρήσιμα μέτρα όπως οι κόκκινες γραμμές μεταξύ Αθήνας και ‘Αγκυρας, που δεν αντιλαμβανόμαστε ποιός και γιατί σταμάτησε, το 2016, τη λειτουργία τους.

Παραχωρήσεις στην Τουρκία ή στην Αμερική; Που πάει η κυριαρχία

Πρέπει στο σημείο αυτό να επισημάνουμε ένα σημείο πολύ μεγάλης σημασίας. Οι λεγόμενες παραχωρήσεις προς την Τουρκία δεν συνεπάγονται στην πραγματικότητα τόσο παραχώρηση ελληνικής κυριαρχίας στην Τουρκία, όσο αφαίρεση κυριαρχίας από την Ελλάδα προς όφελος των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.

Αυτό συνέβη με τα Ίμια, που δεν κατέληξαν στην Τουρκία, αλλά «γκριζοποιήθηκαν». Οι Αγγλοαμερικανοί δεν θα αποδεχθούν ποτέ να αποκτήσει η Τουρκία τα δικαιώματα στα ελληνικά νησιά που επιθυμεί, γιατί τότε θα αποκτούσε μονοπωλιακό έλεγχο του Αιγαίου, που είναι η προέκταση των Στενών. Χρησιμοποιούν όμως τις τουρκικές διεκδικήσεις για να αποσπούν ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο προς όφελος των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.

Το ίδιο συνέβη εν μέρει και με το μεταναστευτικό, με ένα σωρό διεθνείς οργανισμούς να μοιράζονται πρακτικά με το ελληνικό κράτος την κυριαρχία στο Αν. Αιγαίο.

Το ίδιο συμβαίνει και με την Κύπρο. Το σχέδιο Ανάν προέβλεπε την παραχώρηση της υπέρτατης νομοθετικής, εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας σε τρεις δικαστές που θα διόριζε ο ΓΓ του ΟΗΕ (ούτε καν το ΣΑ) και οι οποίοι θα εξέλεγαν τους διαδόχους τους. Δεδομένης της καθοριστικής επιρροής των ΗΠΑ και της Βρετανίας στον ΓΓ του ΟΗΕ και του Ισραήλ στη μεσογειακή πολιτική Ουάσιγκτων και Λονδίνου, τα τρία αυτά κράτη θα αποκτούσαν τον έλεγχο της Κύπρου.

Υποστηρίζοντας το τουρκοκυπριακό αίτημα απόλυτης ισοτιμίας, οι δυτικοί δεν έδιναν την κυριαρχία της Κύπρου στην Τουρκία, την έπαιρναν οι ίδιοι. Γι’ αυτό και ο τουρκικός στρατός αντιτάχθηκε τότε στο σχέδιο Ανάν. Η Δύση δεν θέλει ούτε ελληνική, ούτε τουρκική κυριαρχία στην Κύπρο, θέλει τη δική της.


Συγκλίνουσες τακτικές, αποκλίνουσες στρατηγικές

Αν οι δύο πλευρές που αναφέραμε προηγουμένως συμφωνούν στην ανάγκη ελληνικών παραχωρήσεων το κάνουν πιθανώς για διαφορετικούς λόγους. Οι μεν για να εξομαλύνουν την κατάσταση στα ελληνοτουρκικά και να διευκολύνουν την επαναπροσέγγιση της Δύσης με την ‘Αγκυρα. Οι δε, αφενός για να διασκεδάσουν την μεγάλη γερμανική καχυποψία για τις πραγματικές προθέσεις Πομπέο, κυρίως όμως γιατί αναμένουν ότι τέτοιες παραχωρήσεις, αφού εξασθενήσουν την ελληνική κυριαρχία, θα τροφοδοτήσουν τελικά, μέσω και των αντιδράσεων στο εσωτερικό της Ελλάδας, εξελίξεις που θα οδηγήσουν στην επαναφορά των σεναρίων Ψυχρού ή Θερμού Πολέμου με την Τουρκία.

Στην Ελλάδα, που αντιμετωπίζει και σοβαρότατη οικονομική και άλλες κρίσεις, ενδεχόμενες εθνικές παραχωρήσεις αυτού του τύπου θα μπορούσαν να προκαλέσουν πιθανώς την πτώση της κυβέρνησης, μια γενικευμένη αστάθεια (με ομοιότητες με την περίοδο 1965-67) και την άνοδο ενός «εκτονωτικού εθνικισμού». Τον λέμε εκτονωτικό γιατί θα είναι αντίδραση σε ήδη γενόμενες και ανεπίστρεπτες παραχωρήσεις, όπως το ενωτικό κίνημα που αναπτύχθηκε στην Κύπρο μετά τις συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου και οδήγησε στα γνωστά τραγικά αποτελέσματα. ‘Ετσι δεν αποκλείεται, δεδομένου ότι οι εστίες έντασης δεν θα λείψουν, να επιστρέψουν στο τέλος ισχυρότερα, τα σενάρια Ψυχρού ή Θερμού Πολέμου με την Τουρκία, που βολεύουν το παγκόσμιο κόμμα του Χάους. Οι εξελίξεις αυτές μπορούν, στην πιο ακραία περίπτωση, να απειλήσουν μακροχρόνια τη θέση της Ελλάδας στην ΕΕ και το πολίτευμα.

Οι πολιτικές ηγεσίες στην Ελλάδα, την Τουρκία και την ΕΕ δεν συνειδητοποιούν ότι η ελληνοτουρκική σύγκρουση δεν είναι τοπικό φαινόμενο που εμφανίστηκε ξαφνικά, αλλά ότι, παράλληλα με τους τοπικούς παράγοντες όπως ο τουρκικός εθνικισμός, εντάσσεται πιθανότατα και σε υπο-κεφάλαιο της δράσης διεθνών δυνάμεων που επιδιώκουν παγκόσμια πορεία προς πόλεμο και οι οποίες χρησιμοποιούν και τον τουρκικό επεκτατισμό και τις ελλαδικές και κυπριακές εξαρτήσεις. ‘Εχουμε στην αρένα δύο ταύρους, έναν ταυρομάχο (το κόμμα του Χάους) και έναν ταυροδαμαστή (τους “παγκοσμιοποιητές”).

Λευκωσία και Αθήνα ακολούθησαν πολιτικές που τους υπέβαλαν ξένα κέντρα αποφάσεων (παραχώρηση κοιτασμάτων Κύπρου, EastMed, “κατά φαντασίαν συμμαχίες” με το Ισραήλ) χωρίς να διαθέτουν αυτόνομη εθνική στρατηγική και χωρίς να ζητήσουν τουλάχιστο, σε αντάλλαγμα, να λάβουν επαρκείς διεθνοπολιτικές και αμυντικές εγγυήσεις στην απολύτως προβλέψιμη περίπτωση που θα εκδηλώνονταν, όπως και εκδηλώθηκαν, οι τουρκικές αντιδράσεις. ‘Ηδη η κρίση αυξάνει την πίεση για λύση του κυπριακού, τη στιγμή που η μόνη λύση στο τραπέζι είναι το σχέδιο Ανάν, δηλαδή η αυτοδιάλυση του κυπριακού κράτους.

Η Κύπρος έφτασε έτσι στο σημείο να σκέπτεται το βέτο στην ΕΕ για να επιβληθούν συμβολικές κυρώσεις στην Τουρκία και τη συνακόλουθη κρίση που θα προκαλέσει, τη στιγμή που δεν το έβαλε για πολύ πιο κρίσιμα για την υπόστασή της θέματα στο παρελθόν. Την ίδια στιγμή που τα πράττει αυτά, έχει αποδεχθεί, αν είναι δυνατόν, τη σύγκλιση νέας πενταμερούς, δηλαδή την αυτοκατάργησή της. Στην πενταμερή θα συμετάσχει η Βρετανία (αν είναι δυνατόν), αλλά δεν θα συμμετάσχει η ίδια η Κυπριακή Δημοκρατία.

Θα χρειαστεί πολλή τέχνη, στρατηγική ενάργεια και ανεξαρτησία σκέψης για να ξεφύγει η Λευκωσία και η Αθήνα από αυτό το γεμάτο παγίδες περιβάλλον, όπου βρεθήκαμε και εξαιτίας της απουσίας αυτόνομης εθνικής στρατηγικής και των μεγάλων εξαρτήσεων των δύο χωρών.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Υπάρχει πλήρης συγκάλυψη, και τελικά συνενοχή, από όλο τον πολιτικό κόσμο για όσα συμβαίνουν. Και δεν είναι λίγα αυτά, ούτε ασήμαντα για το παρόν και το μέλλον της χώρας και της κοινωνίας.


Όλοι σχεδόν οι πολιτικοί χώροι μιλούν πλέον για «τριπλή κρίση». Οικονομική, υγειονομική και σχετιζόμενη με την τουρκική απειλή. Αφού τη διαπιστώσουν, βέβαια, η ζωή κυλά περίπου όπως πάντα, με ορισμένα μέτρα προστασίας των διαδικασιών της Βουλής και των κομμάτων. Μάλιστα όλοι θαυμάζουν την πειθαρχία που έχουν οι εκδηλώσεις του ΚΚΕ εν μέσω πανδημίας… Ο Βελόπουλος καταγγέλλει τους πάντες, αλλά με αξιοπιστία πωλητή κηραλοιφών του Αγίου Όρους. Κάνει κι αυτός τη δουλειά του. Όταν ο Βαρουφάκης ρίχνει μια ιδέα για Μεσογειακή Διάσκεψη, σε λίγες μέρες η ίδια πρόταση πλασάρεται κι από κάποιους ισχυρούς. Βέβαια ο Βαρουφάκης προτείνει να γίνει με πρωτοβουλία της Ελλάδας σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Οι άλλοι δεν μπαίνουν καν σε λεπτομέρειες.

Τα κόμματα ευθυγραμμίζονται, στον έναν ή τον άλλο βαθμό, και λένε «ναι στον διάλογο Ελλάδας-Τουρκίας». Τον υπηρέτησαν εδώ και 6-7 χρόνια, και τώρα σύρονται σε έναν νέο γύρο διαβουλεύσεων, με όρους που θέτει ο Ερντογάν και έχουν γίνει δεκτοί από τους «Συμμάχους». Φτάσαμε στο σημείο να υπάρχουν γραπτές συμφωνίες (άρα χαρτιά που έχουν όλες οι πλευρές) και να το μαθαίνουμε μετά από μήνες. Η πίεση ΗΠΑ και Γερμανίας επί της Ελλάδας και της Κύπρου είναι πολύ μεγάλη. Φτάνει στο σημείο να αποδέχονται την αποστρατιωτικοποίηση νησιών, να αμφισβητούν τη συνέχεια ανάμεσα σε Ελλάδα και Κύπρο (άλλωστε θέλουν να τελειώνουν με την Κυπριακή Δημοκρατία) και ναι, αν είναι να μείνει η Τουρκία στον δυτικό χώρο, ας πάρει και το μισό Αιγαίο όπως επιθυμεί!

Το «βαρίδι» Κύπρος…

Το τραγικότερο όλων είναι η εγκατάλειψη της Κύπρου. Σε κρίσιμες στιγμές, κι όταν η πίεση πάνω της είναι ανάλογη με αυτή που δέχθηκε πριν το δημοψήφισμα του 2004 για να μην πει «Όχι» στο σχέδιο Ανάν, το οποίο σήμαινε διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τώρα πιέζεται να μην ασκήσει βέτο στις συνεδριάσεις της Ε.Ε. Στην παρούσα φάση, η Κυπριακή Δημοκρατία είναι ένα «βάρος» για τις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, αφού η Τουρκία δεν την αναγνωρίζει καν. Ο σχεδιασμός, μέσω εκδοχών τύπου «Ανάν», είναι να ιδρυθεί ένα κράτος-συνομοσπονδία δύο κοινοτήτων με ίσα δικαιώματα. Κοινώς, να πάψει να υπάρχει η Κυπριακή Δημοκρατία.

Φυσικά ο τουρκικός επεκτατισμός έχει μια πιο ριζοσπαστική λύση: την πλήρη κατάληψη της Κύπρου και την ανακήρυξή της σε επαρχία της Τουρκίας και συστατικό μέρος της Γαλάζιας Πατρίδας. Υπερβολικό; Μόνο για τους ρομαντικούς και εθελοτυφλούντες. Απλώς, τη στιγμή αυτή το νησί για τις Μεγάλες Δυνάμεις πρέπει να γίνει μια ΝΑΤΟϊκή βάση. Κι όσο η Τουρκία είναι αβέβαιη και παιζόμενη, δεν παίρνει το πράσινο φως για πλήρη κατάληψη του χώρου.

Ναι στον διάλογο, ναι στην εγκατάλειψη της Κύπρου, ομόφωνα και χωρίς πολλά-πολλά. Μόλις πρόσφατα ανακάλυψαν όλα τα κόμματα ότι υπάρχει γεωπολιτικό ζήτημα, και ακόμα πιο αργά ότι υπάρχει τουρκική απειλή. Μας είχαν ζαλίσει όλοι, μαζί με τα ΜΜΕ, ότι ο Ερντογάν «δεν θα τολμήσει», «καταρρέει η οικονομία του», «τα κάνει μόνο για εσωτερική κατανάλωση». Τώρα η λύση για όλους είναι η «συμμαχική ομπρέλα». Αυτό φυσικά δεν είναι μόνο έργο Μητσοτάκη…

Ο ΣΥΡΙΖΑ ξεφωνίζει τη Ν.Δ. ότι αποδέχεται τη Συμφωνία των Πρεσπών. Αλήθεια είναι, έχουν την ίδια γραμμή στο «Μακεδονικό»: τόσο περήφανοι είναι που ταυτίζονται με την «επάρατο Δεξιά»; Δεν λένε βέβαια την υπόλοιπη αλήθεια: ότι οι «Πρέσπες» πάνε πακέτο με ό,τι προωθείται τώρα από τη Θράκη ως την Κύπρο, ότι είναι κομμάτια της ίδιας «εργολαβίας». Ότι όλοι έχουν συμφωνήσει για συμφωνία τύπου Πρεσπών και για το Αιγαίο με την Τουρκία.

Ο γραικυλισμός χτυπά κόκκινο

Οι τοποθετήσεις όλων αρχίζουν με το «είμαστε υπέρ του διαλόγου». Βέβαια υπό προϋποθέσεις, αλλά ο Ερντογάν έχει πει «χωρίς προϋποθέσεις για όλα τα ζητήματα», θέση που επαναλαμβάνουν Αμερικανοί, αξιωματούχοι της Ε.Ε. και εκπρόσωποι του ΝΑΤΟ, ενώ κι οι Ρώσοι δεν παίρνουν τόσο καθαρή θέση όσο πιστεύουν κάποιοι. Η Τουρκία μετράει και για αυτούς περισσότερο από την Ελλάδα.

Το κύριο πρόβλημα το εντόπισε μια «αλεπού» της δημοσιογραφίας, ο Γιώργος Παπαχρήστου στο Βήμα (20/9). Μας θέτει το εξής ζήτημα: «Αν ο κ. Μητσοτάκης κριθεί ιστορικά για μια πρωτοβουλία η οποία ενέχει τον κίνδυνο να εξελιχθεί σε Βατερλό, αντιστοίχως θα κριθεί και η αντιπολίτευση για τη στάση που θα τηρήσει. Θα προσφύγει σε λαϊκισμούς που κατατείνουν στην εδραιωμένη –και λανθασμένη κατ’ εμέ– αντίληψη της κοινωνίας ότι “το Αιγαίο είναι ελληνικό” ή ότι “το Αιγαίο είναι μια κλειστή ελληνική λίμνη”; Ή θα αντιμετωπίσει την αλήθεια και την πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί και αναλόγως θα καθορίσει την στάση της;».

Εδώ πια, ο γραικυλισμός χτυπά κόκκινο. Το Αιγαίο δεν είναι ελληνικό; Από πότε; Ανήκει μήπως στα ψάρια του, και ίσως περισσότερο στην Τουρκία; Πότε ήταν μια «κλειστή λίμνη»; Και γιατί «ελληνικό» σημαίνει «κλειστή λίμνη»; Όποιος λοιπόν πιστεύει πως το Αιγαίο είναι ελληνικό, διαπράττει έγκλημα «λαϊκισμού». Όποιος υποστηρίζει ότι η Ελλάδα έχει κυριαρχία επί των νησιών, όπως έχει καθοριστεί από τις διεθνείς συμβάσεις και τα σύνορα όπως έχουν χαραχθεί εδώ και 100 χρόνια, είναι «λαϊκιστής», μάλλον και «εθνολαϊκιστής». Βρίσκεται δε πολύ μακράν από την «πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί»…


Τα κόμματα ευθυγραμμίζονται, στον έναν ή τον άλλο βαθμό, και λένε «ναι στον διάλογο Ελλάδας-Τουρκίας». Τον υπηρέτησαν εδώ και 6-7 χρόνια, και τώρα σύρονται σε έναν νέο γύρο διαβουλεύσεων, με όρους που θέτει ο Ερντογάν και έχουν γίνει δεκτοί από τους «Συμμάχους»

Εδώ ο δημοσιογράφος-αλεπού κάνει ακόμα μια λαθροχειρία: Αυτή η πραγματικότητα δεν διαμορφώθηκε στον αέρα και χωρίς παρεμβάσεις. Διαμορφώνεται από τη δυναμική του τούρκικου επεκτατισμού με τα τετελεσμένα που δημιουργεί, καθώς και από την πολιτική των Μεγάλων Δυνάμεων στην περιοχή. Αν τώρα πρέπει να γίνει ένας κάποιος «αναδασμός», υπάρχουν οι πολιτικοί κι οι γραφιάδες που θα τον διευκολύνουν. Άκου «ελληνικό το Αιγαίο»! Άλλωστε ο πρώην αρχηγός του τουρκικού στόλου έχει ήδη προτείνει να αλλάξει η ονομασία. Να καταργηθεί η ελληνική ονομασία «Αιγαίο», να λέγεται «Θάλασσα των Νήσων» ή «Βόρειος Μεσόγειος» και να υπαχθεί στη διοικητική περιφέρεια της τουρκικής Ανατολίας…

Για τις άλλες πτυχές της κρίσης

Στα οικονομικά και κοινωνικά θέματα, τα πράγματα είναι απλά, όσο κι αν συσκοτίζονται από τη συνθηματολογία. Οι βασικές παρατάξεις του πολιτικού συστήματος θα ακολουθούν κατά γράμμα όλες τις υποχρεώσεις της μνημονιακής λεωφόρου. Μαζί τη χάραξαν και την ακολουθούν εδώ και 10 χρόνια. Με πολλούς συνδυασμούς και «αιμοδοσίες» όποτε χρειάστηκε, με λυσσώδη αγώνα ενάντια στον λαϊκισμό, τον εθνολαϊκισμό και την εχθρότητα που αναπτύχθηκε για τον πολιτικό κόσμο. Μαζί ξανάγραψαν ακόμα και την πρόσφατη ιστορία (μάθαμε π.χ. ότι οι πλατείες ήταν τέκνο της Χρυσής Αυγής και των ακροδεξιών).

Η αλήθεια είναι πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να αντιπολιτευτεί χωρίς παραφωνίες και κορώνες, που όμως ελάχιστα επηρεάζουν. Αφού έστρωσαν τον δρόμο στην αυτοδυναμία Μητσοτάκη, τώρα επιδίδονται στη μικροπολιτική για ό,τι αυτός κάνει. Πόλεμος στον Τσίοδρα (αχ… Πολύφημε, όπως ονομάζει τον εαυτό του ο «σκληρός» Καρτερός), φασαρίες για το άνοιγμα των σχολείων τον Μάιο-Ιούνιο, φωνές για τον απατεώνα πρωθυπουργό. Αλλά και διαφωνίες Τσακαλώτου που έχει απομακρυνθεί από ηγετική ομάδα, και αποτυχία του ανοίγματος προς τη «δημοκρατική παράταξη». Για τις πρεσβείες, τα τηλέφωνα, τις πιέσεις, τον διάλογο κ.λπ., τίποτα ουσιώδες. Εντός κάδρου.

Υπάρχει βέβαια και το προσφυγικό-μεταναστευτικό. Όλος ο πολιτικός κόσμος έχει αποδεχθεί τον νέο ρόλο της Ελλάδας ως τάφρου της Ε.Ε. Παζαρεύει όμως για λεφτά και για τη διαχείριση αυτών των ανθρώπων στο εσωτερικό της χώρας. Καίγεται η Μόρια; Στήνεται πιο μεγάλος καταυλισμός με πληρωμένα νοίκια έως το 2025. Είπαμε, όλα είναι προσωρινά. Σε λίγο θα εγκατασταθούν και οι γερμανικές αρχές σε όλα τα στρατόπεδα επί των νησιών. Ξέρουν καλά τη δουλειά. Όποιος έχει άλλη γνώμη, είναι «φασίστας» και «εθνικιστής»…

Ναι, σε αυτό το πλαίσιο βρισκόμαστε. Η επίγνωσή των όρων που το διαμορφώνουν, δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη προσαρμογή σε αυτό. Δεν οδηγεί ευθύγραμμα στην παράδοση και την υποταγή. Τουλάχιστον έτσι δείχνει η παλιά και πρόσφατη ιστορία του τόπου και του λαού.


πηγή: Δρόμος της Αριστεράς

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

της Karine Bechet-Golovko, Comite Valmy, 26-9-20
Μετάφραση:Μιχαήλ Στυλιανού

Από όσα παρουσίασε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σχετικά με το Σύμφωνο για τη Μετανάστευση και το Άσυλο, είναι πολύ σαφές ότι δεν έχει γίνει καμία στρατηγική αμφισβήτηση του μεταναστευτικού φαινομένου προς την Ευρώπη. H απάντηση στο πρόβλημα είναι εκ πρώτης όψεως καθαρά τεχνική και υποθετική, ως υπόσχεση για βελτίωση των διαδικασιών, και περισσότερους ευρωπαίους συνοριοφύλακες. Βασικός στόχος είναι να επιβληθεί στα κράτη η «αλληλεγγύη» και συγκεκριμένα στην φροντίδα για την παράνομη μετανάστευση που φτάνει δια θαλάσσης, η οποία είναι μακράν η σημαντικότερη. Η αρχή που καθιερώθηκε τα τελευταία χρόνια της Ευρώπης με τις ανοιχτές πόρτες δεν αμφισβητείται. Υπάρχουν ακόμη σχέδια για την ανάπτυξη των νόμιμων διαύλων της μετανάστευσης. Εν ολίγοις, η ΕΕ εξακολουθεί να υπονομεύει εκ των ένδον τις ευρωπαϊκές κοινωνίες .

Το σχέδιο για την οργάνωση της μετανάστευσης στην Ευρώπη παρουσιάστηκε σε γενικές γραμμές από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, με διατυπώσεις που θυμίζουν όλο και περισσότερο το εξωραϊστικό λεξιλόγιο της Pravda. Έτσι, μαθαίνουμε, ότι το Σχέδιο είναι:

"Μια νέα προσέγγιση της μετανάστευσης: οικοδόμηση κλίματος εμπιστοσύνης και νέας ισορροπίας ευθύνης και αλληλεγγύης"

Με άλλα λόγια, δεν πρόκειται καθόλου για επανεξέταση του μεταναστευτικού φαινομένου, για προβληματισμό για τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει στην πολιτιστική εξέλιξη των κοινωνιών, στην ταυτότητα των πληθυσμών που κατοικούν σε αυτά τα εδάφη, και που αντιμετωπίζονται σαν να μην έχουν τη δική τους ιστορία, τον δικό τους πολιτισμό, και συνεπώς το δικό τους μέλλον. Αυτό το Σύμφωνο είναι απλώς ένα σύνολο τεχνικών μέτρων που αποσκοπούν στο να καταστήσουν τη μετανάστευση στην Ευρώπη πιο αποτελεσματική, με ψευδείς παραχωρήσεις σε χώρες που αντιστέκονται στη μαζική μετανάστευση, όπως η Αυστρία ή η Πολωνία.

Ο πρώτος στόχος που ανακοινώνεται, είναι ένας πολιτικός στόχος ειδικά για την ΕΕ: πρέπει να ανακτήσει τον έλεγχο αυτού του ζητήματος.

«Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, δήλωσε: «Σήμερα προτείνουμε μια ευρωπαϊκή λύση για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης μεταξύ των κρατών και την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των πολιτών στην ικανότητά μας ως Ένωση να διαχειριστούμε τη μετανάστευση».

«Η κ. Ylva Johansson,επίτροπος Εσωτερικών Υποθέσεων, δήλωσε: «Η μετανάστευση ήταν και θα αποτελεί πάντα μέρος των κοινωνιών μας. Οι προτάσεις που υποβάλλουμε σήμερα θα συμβάλουν στη χάραξη μιας μακροπρόθεσμης μεταναστευτικής πολιτικής ικανής να μεταφράσει τις ευρωπαϊκές αξίες στην πρακτική διαχείριση της μετανάστευσης.»

Για το σκοπό αυτό, εγκρίθηκε ένα ογκώδες Σύμφωνο για τη Μετανάστευση , όπου ο όρος μετανάστευση απαγορεύεται, το αρνητικό φορτίο του είναι πολύ βαρύ.. Ορισμένες από τις διατάξεις είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες.

Υπό το πρόσχημα της «ενίσχυσης της αποτελεσματικότητας των διαδικασιών», ενώ όπως φαίνεται ότι οι αφίξεις δεν θα μπλοκάρονται πλέον στη χώρα άφιξης, οι μετανάστες θα μπορούν γίνουν αποδεκτοί σε μια χώρα όπου έχουν οικογένεια ( προοπτική νέου κύματος οικογενειακής επανένωσης ), όπου έχουν σπουδάσει (η αρχική ιδέα ήταν να σχηματίσουν μια γαλλόφωνη και γαλλόφιλη ελίτ, η οποία θα είναι παρούσα σε ξένες χώρες , ξεπερασμένη ιδέα, αλλά ο μηχανισμός παραμένει), όπου εργάστηκαν ή έλαβαν θεώρηση.

Αλλά, ταυτόχρονα, διευκρινίζεται ότι η αίτηση ασύλου θα πρέπει να κριθεί από την πρώτη χώρα άφιξης ... Ως εκ τούτου, η ελάφρυνση του βάρους για τις πληγείσες παραμεθόριες χώρες είναι ελάχιστη. Πολύ περισσότερο που σχεδιάζονται εντελώς μη ρεαλιστικά μέτρα, όπως η καθιέρωση της ταυτότητας του καθενός, όταν γνωρίζουμε ότι οι περισσότεροι μετανάστες που φθάνουν παράνομα καταστρέφουν τα έγγραφα ταυτότητάς τους, ιδίως για να προσποιούνται ότι είναι (πολύ) μεγάλοι ανήλικοι. Αυτό, τελικά, θα επιβάλει βαρύτερες υποχρεώσεις στις χώρες πρώτης άφιξης.

Αλλά για να τους βοηθήσουμε, όχι να αρνηθούν τις παράνομες νέες αφίξεις, αλλά για να τους υποδεχτούν για αόριστο χρονικό διάστημα, οι διαδικασίες θα απλοποιηθούν, θα θεσπιστεί μια πρώτη διαδικασία φιλτραρίσματος και θα τοποθετηθούν μόνιμοι ευρωπαίοι συνοριοφύλακες επιπλέον των εθνικών συνοριοφυλάκων. Επί του παρόντος, δεν γνωρίζουμε πώς θα είναι αυτές οι διαδικασίες, αλλά ήδη γνωρίζουμε ότι μια μη κρατική δομή θα έχει συνοριοφύλακες, όταν τα σύνορα είναι το χαρακτηριστικό του κράτους.

Η μετατροπή του κράτους σε μέσο εφαρμογής μιας πολιτικής απόφασης που λαμβάνεται αλλού ενισχύεται. Πολύ περισσότερο που θα ενισχυθεί η επιτήρηση των όσων από τα κράτη εκπληρώνουν υπάκουα τον ρόλο τους ... προς το συμφέρον των μεταναστών:

"Ταυτόχρονα, όλες οι άλλες διαδικασίες θα βελτιωθούν και θα υπόκεινται σε ενισχυμένη παρακολούθηση και επιχειρησιακή στήριξη από τους οργανισμούς της ΕΕ".

Το εξαγγελλόμενο θαύμα πρέπει να προέλθει από την εμφάνιση του "ψηφιακού" Από μηχανής Θεού, που θα λύσει όλα τα προβλήματα - τεχνικά. Αφού τα κράτη, στο όνομα της "ευθύνης και της αλληλεγγύης", δεν έχουν πλέον επιλογή. Η επιλογή αυτή έχει ήδη γίνει γι 'αυτούς:

"Τα κράτη μέλη θα πρέπει να ενεργούν υπεύθυνα και αλληλέγγυα μεταξύ τους. Σε περιόδους έντασης, κάθε κράτος μέλος, χωρίς εξαίρεση, θα πρέπει να συνεισφέρει με αλληλεγγύη"

Δεν υπάρχει επιλογή για τα κράτη ως προς το αν θα είναι ή όχι "αλληλέγγυα". Από την άλλη, με μεγαλείο ψυχής, η ΕΕ επιτρέπει στα κράτη να εκφράζουν την αλληλεγγύη τους με διάφορους τρόπους, από τη φροντίδα των μεταναστών μετά το φιλτράρισμα, τη χρηματοδότηση στη χώρα επιστροφής κ.λπ. Εάν ο εθελοντισμός είναι υποτίθεται ο κανόνας, τα κράτη θα είναι υποχρεωμένα σε περίπτωση "έντασης". Και αυτές οι εντάσεις είναι πολύ συχνές ... Ειδικότερα, η υποχρέωση υποδοχής αυτών των μεταναστών θα καλύψει τις «διασώσεις στη θάλασσα». Είναι αλήθεια ότι αυτές οι επιχειρήσεις οργανώνονται από μεγάλες ΜΚΟ, πολύ καλά χρηματοδοτούμενες, θα ήταν κρίμα να σπαταλήσουμε χρήματα τόσο καλά τοποθετημένα.

Πολύ συγκεκριμένα, σύμφωνα με επίσημα στατιστικά στοιχεία, από τους 141.700 ανθρώπους που έφτασαν παράνομα στην Ευρώπη το 2019, μόνο 35.000 έφτασαν από ξηράς, όταν εκφορτώθηκαν 106.200. Ως εκ τούτου, η επιβολή της φροντίδας των ανθρώπων που φθάνουν δια θαλάσσης και δεν επιστρέφουν στη χώρα προέλευσης αποτελεί ένδειξη επιθυμίας να διευκολυνθεί η άφιξη στην Ευρώπη.

Ειδικά επειδή σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία, μόνο το 38% των αιτούντων άσυλο είναι ικανοποιημένοι. Αλλά μόνο το 30% των απορριφθέντων αποστέλλονται στην πραγματικότητα πίσω στη χώρα καταγωγής τους. Το 2019, 491.000 άνθρωποι διατάχθηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα. Το 70% έμεινε. Από το 29% που εκδιώχθηκαν, ήταν κυρίως Ουκρανοί, Μαροκινοί και Αλβανοί. Το χαμηλότερο ποσοστό απόδοσης είναι στις αφρικανικές χώρες.
Ας θυμηθούμε επίσης τις χώρες προέλευσης:

H EΕ υπόσχεται να καταστήσει πιο αποτελεσματικές τις διαδικασίες μεταγωγής των μεταναστών στα σύνορα, κάτι που φαίνεται μάλλον μη ρεαλιστικό υπό το πρίσμα της νομολογίας, η οποία είναι εξαιρετικά προστατευτική για τους μετανάστες, η οποία αναπτύχθηκε από την ΕΣΔΑ, και η οποία ουσιαστικά αρνείται τη διαφορά μεταξύ νόμιμης και παράνομης μετανάστευσης.

Από την άλλη, αυτό που φαίνεται να είναι η πραγματική γραμμή αυτού του Απατηλού Συμφώνου είναι η ανάπτυξη των νόμιμων οδών μετανάστευσης. Θα ενταχθούν σε συμφωνίες συνεργασίας με τρίτες χώρες.

Στη Γαλλία, το 2019 υπήρχαν επισήμως 6,7 εκατομμύρια μετανάστες, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι από την Αφρική. Κάθε χρόνο, 100.000 έως 160.000 άνθρωποι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αποκτούν γαλλική υπηκοότητα και ως εκ τούτου βγαίνουν από τις στατιστικές, καθώς και τα παιδιά τους. Και αν το ΙΝΣΕΕ σημειώνει σταθεροποίηση των εκροών, οι εισροές αυξάνονται. Το 2018, εισήλθαν στην χώρα 278.000 μετανάστες. Νομίμως.

Η επιβεβαίωση από την ΕΕ της ευνοϊκής για την μετανάστευση πολιτικής της δεν υπόσχεται να αντιστρέψει την τάση, ούτε καν να μπορέσει να ενσωματώσει ξένους πληθυσμούς. Με το μαζικό αποτέλεσμα, ορατό σε καθημερινή βάση, διακυβεύεται το πρόσωπο της χώρας, ο τρόπος ζωής της και ο πολιτισμός της.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


του Χάρη Χεϊζάνογλου 

Αυτά τα παιδιά που σήμερα κάνουν καταλήψεις είναι 16-17 ετών. Πρακτικά δηλαδή μεγάλωσαν και έζησαν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους μέσα στην χειρότερη οικονομική και κοινωνική κρίση της πρόσφατης ιστορίας. 

Οι εικόνες και οι παραστάσεις τους είναι αυτές ενός κράτους εκφυλισμένου, μια πολιτικής τάξης διεφθαρμένης και υποταγμένης σε συμφέροντα, μιας τάξης ανθρώπων που εκπροσωπούν αυτά τα συμφέροντα με απροκάλυπτη χυδαιότητα και μιας κοινωνίας που αφενός υποφέρει αλλά αφετέρου βρίσκεται σε έναν διαρκή πόλεμο με οτιδήποτε επιχειρεί να την αναμορφώσει. 

Τα παιδιά αυτά έχουν δει και ενδεχομένως βιώσει φυσική και οικονομική βία, έχουν μεγαλώσει με τις εικόνες μιας τεράστιας οικονομικής και κοινωνικής ασυμμετρίας, ακραία άδικης, που στην δική μου γενιά δεν ήταν τόσο ορατή. 

Δεν είχαμε εμείς στα 18 μας μπροστά μας το φάσμα του κοινωνικού αποκλεισμού. Δεν ήταν στο 30% η ανεργία, δεν ήταν 300 ευρώ ο κατώτατος και οι περισσότερες οικογένειες ήταν ακόμα σε θέση να στηρίξουν τις σπουδές του παιδιού τους. Σε κάθε περίπτωση, υπήρχαν δυσκολίες αλλά υπήρχε ακόμα λόγος να βρούμε κίνητρα. Δεν ξέρω τί κίνητρο μπορεί να έχει σήμερα ένα παιδί 17 ετών. 

Επιπλέον, πολλά από αυτά τα παιδιά κουβαλάνε τα άγχη των οικογενειών τους. Άγχη που αναδύθηκαν την περασμένη δεκαετία και τα οποία μπορεί να είναι οποιασδήποτε μορφής και κατεύθυνσης. Μην ξεχνάμε ότι στο πρόσφατο παρελθόν μια μερίδα παιδιών έκανε καταλήψεις για την Μακεδονία και φώναζε “Κατσίφα ζεις”. 

Με λίγα λόγια, αυτά τα παιδιά κουβαλάνε στην πλάτη τους όλα αυτά που τους φόρτωσε βίαια η περασμένη δεκαετία, έχουν μπροστά τους ένα πολύ δύσκολο μέλλον και το χειρότερο είναι ότι αυτό το γνωρίζουν. Μεγαλώνουν γνωρίζοντάς το. Οι καταλήψεις δεν είναι το πρόβλημα, είναι το αποτέλεσμα… 

Αν αυτά τα παιδιά δεν τα ακούσεις σήμερα και δεν επιχειρήσεις να τα βοηθήσεις, να τους δώσεις ένα μέλλον που δεν θα τα τοποθετεί στον κοινωνικό περιθώριο και δεν θα προϋποθέτει να ακολουθήσουν τον μοναχικό δρόμο της ανταγωνιστικής και συχνά αντικοινωνικής ατομικότητας αλλά θα τα εντάσσει ομαλά στο κοινωνικό σώμα, θα τα χάσεις… 

Σε αυτά τα παιδιά που φόρτωσαν μια δεκαετία κρίσης και τα μεγάλωσαν σε συνθήκες κοινωνικής και οικονομικής βίας, τώρα αντί να αναρωτηθούν τί έκαναν λάθος και να τα ακούσουν, τους βάζουν και τεχνητά διλήμματα… 

Εκβιαστικά τεχνητά διλήμματα… Αυτό, δεν είναι απλά δείγμα κοινωνικού μίσους, και μάλιστα απέναντι σε παιδιά, είναι δείγμα και κοινωνικής άγνοιας και απόστασης από την πραγματική πραγματικότητα.



πηγή  


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Ελληνιστής Κρεσέντσιο Σαντζίλιο

Δοθείσης δυστυχώς της εγγενούς ροπής των ελληνικών κυβερνήσεων στην συστηματική αποδοχή των τουρκικών (κι όχι μόνο) αξιώσεων, (βλ. με Γερμανία, με ΗΠΑ, με Ιταλία, με Αίγυπτο, με ΕΕ, με ΝΑΤΟ, με Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, με Ηνωμένο Βασίλειο, κλπ.), τίθενται ορισμένες ερωτήσεις που χρειάζονται, πιστεύουμε, υποχρεωτικά αξιόπιστες αλλά και άμεσες απαντήσεις.

Να ρωτήσουμε λοιπόν:

1) αληθεύει ότι κιόλας απ’ τη μυστική συνάντηση Σουρανή-Καλίν στο Βερολίνο έγινε ελληνική αποδοχή συζήτησης για μερική αποστρατιωτικοποίηση των ελληνικών νησιών του Αιγαίου, κάτι το οποίο τώρα, με τις «συζητήσεις» στην Κωνσταντινούπολη που η Ελλάδα κακώς δέχθηκε και στη συνέχεια μάλλον θα τεθεί πιο εκτεταμένα υπό εκτέλεση;!

2) αληθεύει ότι στις προσεχείς «συζητήσεις» με την Τουρκία δήθεν για ΑΟΖ (εσφαλμένα: υφαλοκρηπίδα) και για διάφορα ελληνικά νησιά (ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα!!) υπάρχει σχέδιο ελληνικό ή ελληνο-γερμανο-τουρκικό βάσει του οποίου η ελληνική κυβέρνηση με το πρόσχημα ότι το βασικό θέμα είναι το Καστελλόριζο και ότι δήθεν θα πρέπει να σώσουμε μόνο το Καστελλόριζο, η ίδια Ελλάδα θα γκριζάρει τη Στρογγύλη, θα την κάνει αόρατη(!), σαν να μην υπάρχει Στρογγύλη στον χάρτη, με αυτόν τον τρόπο εκτελώντας την αξίωση των Τούρκων ότι αυτό το νησί δεν έχει κατοίκους, είναι σκέτος βράχος, και έτσι πάνω στη Στρογγύλη θα γίνει ο συμβιβασμός, ο μεγαλύτερος ως τώρα προδοτικός ελληνικός «συμβιβασμός», το αποτέλεσμα του οποίου θα είναι μόνο ΕΝΑ, αλλά απόλυτα καταστροφικό!!: με την αφαίρεση της Στρογγύλης από τον χάρτη – αφαίρεση που θα κάνει η ίδια η Ελλάδα, οι ίδιοι οι Έλληνες κυβερνώντες για χατίρι των γερμανότουρκων – η Ελλάδα δεν θα έχει πια κοινά θαλάσσια σύνορα με τη Κύπρο (!!!) και η Τουρκία θα έχει κοινά θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο (!!!) έτσι όπως η Τουρκία απαιτεί να είναι;!

3) με αυτόν τον τρόπο επιβεβαιώνεται πανηγυρικά το γιατί οι Έλληνες κυβερνώντες υπέγραψαν ΑΟΖ με Αίγυπτο έως τον 28ο μεσημβρινό, κόβοντας τη Ρόδο, κόβοντας τη Κρήτη και προπαντός κόβοντας την τεράστια θαλάσσια περιοχή που συνδέει την Ελλάδα με τη Κύπρο, οπότε:

αληθεύει ότι η Συμφωνία ΑΟΖ με Αίγυπτο έγινε κακή τη πίστη, γνωρίζοντας εξαρχής για τις επόμενες «συζητήσεις» με Τουρκία και για την εξαφάνιση της Στρογγύλης και με αυτόν τον ύπουλο τρόπο κοροϊδεύτηκαν όλοι οι Έλληνες πολίτες όταν στην εν λόγω Συμφωνία δήθεν συμφωνήθηκε πως η ελληνο-αιγυπτιακή ΑΟΖ θα συμπληρωθεί αργότερα για τον υπόλοιπο θαλάσσιο χώρο ανατολικά του 28ου μεσημβρινού;!

4) αληθεύει ότι, εκτός από την αποστρατιωτικοποίηση των ελληνικών νησιών, οι Έλληνες κυβερνώντες είναι πρόθυμοι να συζητήσουν και άλλα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα όπως:

α) το ΦΙΡ Αθηνών, β) τον ελληνικό εναέριο χώρο (τώρα 10 ν.μ.: μήπως και τον πάνε κι αυτόν στα 6 ν.μ.;;;!), γ) τα ελληνικά χωρικά ύδατα (μήπως οριστικοποίηση erga omnes των 6 ν.μ. και κάπου ίσως και 6 ν.μ.;;!), δ) τα ελληνικά νησιά που η Τουρκία «λέει» πως είναι «τουρκικά»;!

5) αληθεύει ότι ύπουλα γι’ αυτόν τον λόγο ο πρωθυπουργός Μητσοτάκης και όλοι οι παρατρεχάμενοί του μιλούν συνέχεια για κάποιες αόριστες θαλάσσιες ζώνες οι οποίες εκτός από ΑΟΖ σίγουρα περιλαμβάνουν και (ελληνική) αιγιαλίτιδα ζώνη και συνορεύουσα ζώνη, κι’ αυτές ΠΡΟΣ ΣΥΖΗΤΗΣΗ;! Αυτό δε σας λέει κάτι;

6) αληθεύει ότι Γερμανοί κοινοβουλευτικοί σύμμαχοι της Μέρκελ, και στην περίπτωση φερέφωνά της, ζήτησαν δημόσια απ’ τη Γαλλία να μη βοηθήσει της Ελλάδα γιατί έτσι θα «πάρουν αέρα» τα μυαλά των Ελλήνων και «θα μειωθεί η προθυμία τους για «συμβιβασμό» (με την Τουρκία), δηλαδή οι Γερμανοί έχουν ΓΙΑ ΔΕΔΟΜΕΝΗ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΥΠΟΤΑΓΗ;!

Και η ελληνική κυβέρνηση βεβαίως(!) σιωπηρά δέχτηκε την «παρατήρηση» των Γερμανών και δεν μερίμνησε, σε συμφωνία με την γαλλική, να τους διαολοστείλουν;!

7) αληθεύει ότι – κάτι που ισχυροποιεί τη τουρκική πολιτική και τις τουρκικές βλέψεις – ναι μεν (θα) αδειάσει η Λέσβος, αλλά θα δοθεί σε όλους εκείνους τους μουσουλμάνους λαθρομετανάστες της ΑΣΥΛΟ για να κυκλοφορούν «ελεύθεροι και ωραίοι» σε όλη την Ελλάδα απαιτώντας και δικαιώματα και παροχές, «κινούμενες νάρκες» μέσα στον ελληνικό κοινωνικό χώρο;!

Και ότι – κάτι το χειρότερο –με ανοχή της ελληνικής κυβέρνησης ο Δ.Ο.Μ. (Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης), που ενεργεί ανεξέλεγκτος σε όλη την Ελλάδα, ζητά να αγοράσει ή να νοικιάσει μεγάλες εκτάσεις σε Θράκη και κατά μήκος του Έβρου για να δημιουργηθούν εκεί κωμοπόλεις λαθρομεταναστών μουσουλμάνων, πολύ πιθανόν με ανεξάρτητο, δικό τους status και ποιος ξέρει ποια προνόμια και «διευκολύνσεις» για τη λειτουργία τους ώστε να ικανοποιηθούν Γερμανία, Ύπατη Αρμοστεία ΟΗΕ;!

8) αληθεύει ότι αυτές οι «κωμοπόλεις» λαθρομεταναστών (γερμανική «ιδέα» και ελληνική φυσικά αποδοχή!), μαζί με άλλες ανάλογες που εν μέρει θα ιδρυόταν στην Στερεά Ελλάδα (Θήβα, Λιβαδειά, λ. χ.) ή και αλλού, θα είναι οι πυρήνες για την συγκρότηση των ΕΟΖ, Ειδικών Οικονομικών Ζωνών, στην Ελλάδα όπως ήδη από το 2005 ο πάλι Γερμανός Martin Schulz, τότε υποψήφιος για τη Καγκελαρία, είχε σκιαγραφήσει, όπου η Ελλάδα, στα σχέδια, θα γινόταν ένα είδος Bantustan σε κοινοτικό έδαφος, με ειδικές περιοχές στις οποίες – και μόνο εκεί – θα μπορούν να ζουν και να κινούνται οι μεταναστευτικοί (κοροϊδευτικά λεγόμενοι «προσφυγικοί») πληθυσμοί υπό την διαχείριση πολυεθνικών, μέσω κοινοτικού σχήματος, με ειδικά εργασιακά, νομικο-διοικητικά και φορολογικά καθεστώτα, ένα είδος «κρατίδια-πόλεις», μέσα στο ελληνικό κράτος;! (βλ. Το ελληνικό πείραμα: η περάτωση ενός σχεδίου ή η προειδοποίηση για το μέλλον, στο \ 29.11.2017).

9) αληθεύει ότι, πάλι προς όφελος της διείσδυσης της Τουρκίας στην Ελλάδα (μετά από ό, τι αποπειράται να γίνει στα Δωδεκάνησα και ελεύθερα πια γίνεται στη Θράκη), μέσω του Σεΐχη του Κατάρ, υποστηρικτή και τροφοδότη του Ερντογάν, η ελληνική κυβέρνηση ευνόησε την εταιρεία Pimana στη προσπάθειά της να αγοράσει 14.500 στρέμματα γύρω από το «ναυάγιο» στη Ζάκυνθο χρησιμοποιώντας πλαστά κληρονομικά χαρτιά, όπως αναγνώρισε το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Αθήνας ακυρώνοντας την «μεταβίβαση»;!

10) αληθεύει ότι ο προαναφερόμενος Σεΐχης του Κατάρ – ενεργός δορυφόρος μιας Τουρκίας θανάσιμος εχθρός της Ελλάδας – Χαμάντ Μπιν Καλίφα αλ-Θανί, δήθεν «λάτρης του Ιονίου»(!), αγόρασε ακριβώς στο Ιόνιο το νησί Οξεία και μαζί άλλα πέντε (5) νησάκια, τα οποία ποιος μας λέει πως δεν θα μπορούν να μεταβληθούν σε κέντρα ηλεκτρονικής ή άλλης κατασκοπείας της Τουρκίας ή και μυστικές τουρκικές ή κάταρο-τουρκικές βάσεις, έχοντας υπόψη πως, λίγο πιο απάνω, στην Αλβανία, ήδη υπάρχει μια ναυτική τουρκική βάση;!

και με αυτό τον τρόπο η περικύκλωση της Ελλάδας να πραγματοποιείται με τη «βούλα» και έγκριση της Ελλάδας;!

11) αληθεύει ότι οι Αμερικανοί «φίλοι και σύμμαχοι» (βλ. τον πολύ Πομπέο που έρχεται πάλι για να επιβάλλει στην υποταγμένη ελληνική κυβέρνηση την αποστρατιωτικοποίηση) απαιτούν να αποσυρθούν απ’ τα ανατολικά ελληνικά νησιά τα αμερικάνικα οπλικά συστήματα (πύραυλοι), γιατί απειλούν – λένε!! – τον απέναντι τουρκικό στρατό, ενώ η Τουρκία συνεχίζει να κρατά ολόκληρη μια Στρατιά (η Στρατιά του Αιγαίου) στα παράλια της Μικράς Ασίας, απ’ τα Δαρδανέλια ως την Αττάλεια, συνέχεια απειλώντας τα απέναντι ελληνικά νησιά;!

12) αληθεύει ότι επομένως με αυτή την απαίτηση των Αμερικανών η Ελλάδα θα προσέλθει στις «συζητήσεις» του «διαλόγου» αφοπλισμένη ακριβώς εκεί όπου χρειάζονται τα ελληνικά όπλα;!

Και τότε σε τί χρειαζόταν η περιβόητη «Αμυντική Συμφωνία» Ελλάδα-ΗΠΑ, για την οποία τόσο «κουράστηκε» ο πολυπράγμων Πάιατ και η οποία υποτίθεται πως συνομολογήθηκε ως ανάχωμα εναντίον του μόνου εχθρού που έχει η Ελλάδα, τη Τουρκία;!

13) αληθεύει ότι όταν ο πρωθυπουργός και άλλοι υπουργοί του μας έλεγαν και διαβεβαίωναν με περίσσια σοβαρότητα πως, όποιοι ελληνο-τουρκικοί διάλογοι και να γινόντουσαν η Ελλάδα ένα μόνο θέμα έχει προς συζήτηση, την ΑΟΖ-υφαλοκρηπίδα, ξεδιάντροπα μας έλεγαν ψέματα, ξεδιάντροπα κορόιδευαν ολόκληρο τον ελληνικό λαό, τον οποίο, για να μην υπάρξει πάλι καμία αντίδραση, πάνε πάλι να «δέσουν» στα δεσμά του κορωνοϊού;!

14) αληθεύει ότι η ελληνική κυβέρνηση πάει να αρχίσει «συνομιλίες» με ενεργό τον εκβιασμό της τουρκικής NAVTEX για αποστρατιωτικοποίηση της Λήμνου και στη συνέχεια τον άλλο της NAVTEX για τη Χίο;!

και η ελληνική κυβέρνηση πέφτει τόσο χαμηλά και το δέχεται σαν να μη συμβαίνει τίποτα;! δέχεται να «συζητήσει» τα ΔΙΚΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ επειδή το θέλουν οι Γερμανοί, και επιπλέον δέχεται η Τουρκία – εντωμεταξύ – να συνεχίζει να παραβιάζει την κυπριακή ΑΟΖ;!

15) αληθεύει ότι, εκτός των άλλων (πολλών) τουρκικών απαιτήσεων «συζήτησης» – κι όχι μόνο για (ΑΟΖ)-υφαλοκρηπίδα όπως μας έχουν παραμυθιάσει επανειλημμένως οι κυβερνητικοί – οι Τούρκοι πρόσθεσαν ειδικά και την απαίτηση της απομάκρυνσης από τα ελληνικά ανατολικά νησιά των 116 ρουκετοβολίδων RM -70 τους οποίους φοβούνται σαν το Χάρο;!

16) αληθεύει ότι οι Αμερικανοί «έξυπνοι» πιέζουν ασφυκτικά τους Έλληνες «χαζούς» να μην αγοράσουν τις μοναδικές σε ισχύ και δυνατότητες γαλλικές φρεγάτες Belharra ή FREMM και να αγοράσουν τα δικά τους μεταχειρισμένα πλòiα FREEDOM που το αμερικανικό Ναυτικό αποσύρει επειδή παρουσιάζουν σωρεία τεχνικών προβλημάτων και αστοχιών,

δηλαδή οι Αμερικανοί θέλουν να φορτώσουν στο ελληνικό ΠΝ τα άχρηστα για αυτό πλοία USSFort North (LCS-3) και USS Freedom (LCS-1) τα οποία στην ουσία είναι ένα είδος κανονιοφόροι (με ένα πυροβόλο ΜΚ 110 των 57 χιλιοστών) ή το πολύ-πολύ κορβέτες με τελείως ανεπαρκή οπλισμό που σε καμιά περίπτωση δεν καλύπτουν τις ανάγκες και τις απαιτήσεις της ελληνικής άμυνας/επίθεσης;!

17) και, τέλος, μέσα σε τόσα στρατιωτικο-πολιτικά δεινά, ένα τοπικής αυτοδιοίκησης δεινό με έντονο όμως τουρκικό πρόσημο:

αληθεύει λοιπόν ότι ο κ. Ουτέρ Μουμίν, μειονοτικός δήμαρχος Ιάσμου Ροδόπης εν είδει προβοκάτσιας μετέβη σε πανηγύρι στη Προύσα, οργανωμένο από τον αλυτρωτικό «Σύλλογο Αλληλεγγύης Τούρκων Δυτικής Θράκης»(!!), όπου ούτε λίγο ούτε πολύ δήλωσε το όραμά του ο Δήμος που διοικεί «να αγκαλιάσει τη μητέρα πατρίδα Τουρκία» και επίσης πως ο ίδιος «δεν έχασε τίποτα από τον μουσουλανισμό και τουρκισμό του»(!) απαγγέλλοντας μάλιστα και ένα ποίημα αφιερωμένο στον Τούρκο στρατιώτη;!

Πώς συμβαίνει και, μετά απ’ αυτές τις δηλώσεις και πράξεις πίστης στη Τουρκία ενός δημάρχου ελληνικής πόλης που το ελληνικό κράτος χρηματοδοτεί επιπλέον, η ελληνική κυβέρνηση να μένει άπρακτη και βουβή;!

Αλήθεια, πόσοι Έλληνες πολίτες γνωρίζουν όλα αυτά, τα οποία ναι μεν δεν είναι και μυστικά, αλλά κανένα περιβόητο «κανάλι» δεν τα «λέει»; Και πόσοι θα περιμένουν να δοθεί, αλλά μέσω τηλεόρασης, δημόσια, μια απάντηση ειλικρινή και αληθινή για να μπορούν ή να «ησυχάσουν» ή να αρχίσουν να φοβούνται;!

Δυστυχώς η εντύπωση είναι πώς βαδίζουμε ολοταχώς προς μια για την Ελλάδα αφάνταστα καταστροφική συγκυρία η οποία, με απλά λόγια, σε όλες τις χώρες του κόσμου ονομάζεται όχι μόνο απλά «εθνική μειοδοσία», αλλά ουσιαστικά «εθνική προδοσία» μιας και «εκδίδονται», ούτε καν επί χρήμασι. προσφέρονται, χαρίζονται σε έναν τρίτο ξένο εχθρό ελληνικά δικαιώματα, ελληνικές θάλασσες, ελληνικά εδάφη, ελληνικός εναέριος χώρος, συνοπτικά: ελληνική νόμιμη κυριαρχία.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι σε όλες τις χώρες του πλανήτη ο κυβερνήτης που εκδίδει την χώρα του σε τίποτα άλλο δεν υποπίπτει παρά σε μια εσχάτη προδοσία. Είναι άσχημο να πηγαίνει εκεί ο νους, αλλά με ό, τι φαίνεται πως πάει να γίνει, πού αλλού να πάει;

Ωστόσο, περιμένοντας έναν «σωτήρα» – μακάρι να εμφανιστεί! – ας «το ρίξουμε» για μια στιγμή στο εύθυμο, ίσως να εξορκίσουμε το πυκνό σκοτάδι που απειλεί να πέσει επάνω σε όλη την Ελλάδα.

Θέλετε λοιπόν να μάθετε ποια είναι τα δύο τελευταία ανέκδοτα στην ελληνική πιάτσα;

Το ένα είναι το: «Επιβεβαιώθηκε το αμερικανικό ενδιαφέρον για επενδύσεις στην Ελλάδα!» (HellasJournal.com 21.9.2020).

Και το άλλο είναι το: «Σακελλαροπούλου σε Αναστασιάδη: ενιαίο αρραγές το διπλωματικό μέτωπο Ελλάδας-Κύπρου!!» (HellasJournal.com 21.9.2020).

Δυστυχώς, όπως λέει και ο λαός, εδώ ξεκαρδίζονται και οι κότες!!

Κρεσέντσιο Σαντζίλιο, Ελληνιστής

ΥΓ.

Τελικά, το ότι στις «συνομιλίες» δεν θα πραγματευτεί μόνο το θέμα της ΑΟΖ-υφαλοκρηπίδας πάλι οι Τούρκοι το «ξεσκέπασαν» (με αρκετή υποκρισία οι Έλληνες το «κρύβουν» απ’ τους πολίτες τους γνωρίζοντας ίσως πόσο προδοτικό πρόσημο έχει), μιλώντας για «έγγραφο πλαισίου» που θα είναι η βάση για τις επόμενες «διαπραγματεύσεις»!

Όταν λοιπόν μιλάμε για «πλαίσιο», αναμφίβολα σημαίνει πως τα θέματα είναι πολλαπλά, όχι ένα μόνο(!), το μοναδικό θέμα των «θαλάσσιων ζωνών», όπως δηλώνουν πάλι με περίσσια υποκρισία και υπουλότητα, ανερυθρίαστα οι Έλληνες πολιτικοί ευθύς εξαρχής έχοντας συνείδηση πως είναι ψέμα και δολιότητα,

για τον απλούστατο λόγο γιατί, με την γενική έκφραση «θαλάσσιες ζώνες» οι Έλληνες κυβερνώντες δεν εννοούν καθόλου (όπως θέλουν να μας παραπλανήσουν) ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΑΟΖ-υφαλοκρηπίδα, αλλά εννοούν ακριβώς εκείνο που εννοούν και οι Τούρκοι, δηλαδή όλα όσα έχουν σχέση με τον θαλάσσιο χώρο του Αιγαίου!!:

– υφαλοκρηπίδα ως τη μέση του Αιγαίου (οι Τούρκοι αγνοούν στην ΑΟΖ γιατί δεν τους συμφέρει)

– ανατολικά ελληνικά νησιά (που δεν είναι ελληνικά και «κάθονται» επάνω στη τουρκική υφαλοκρηπίδα!)

– ελληνικά χωρικά ύδατα (το πολύ 6 ν.μ. στις ελληνικές ηπειρωτικές ακτές, άλλού μόνο 3 ν.μ., και πάλι πολύ είναι!)

– ελληνική συνορεύουσα ζώνη: δεν υπάρχει

– τουρκικές γκρίζες ζώνες και ελληνικά νησιά τυ Αιγαίου

– ελληνικός εναέριος χώρος (κι αυτός στα 6 ν.μ. και μάλλον στα 3 ν.μ.)

– ελληνικές ζώνες διάσωσης: ως τη μέση του Αιγαίου δεν υπάρχουν, απλώς γιατί είναι τουρκικές

– FIR Αθηνών: να μαζευτεί μόνο στις ανατολικές ηπειρωτικές ακτές της Ελλάδας

– θάλασσα ανατολικά του 28ου μεσημβρινού: είναι αποκλειστικά τουρκική

– όλα τα ελληνικά νησιά ανοχύρωτα

– Συνθήκη της Λοζάνης: δεν έχει καμία αξία διότι αντιβαίνει την «Γαλάζια Πατρίδα», γι’ αυτό πρέπει να αναθεωρηθεί με βάση τους «κανόνες» αυτής της «Πατρίδας»

– ό, τι άλλο μπορούν να σκαρφιστούν οι Τούρκοι για να μειώσουν την Ελλάδα και να την κάνουν υποτακτική τους!

Είναι απίστευτο πόσο πολύ μια κυβέρνηση μπορεί να βλάψει τον ίδιο τον λαό της που την έφερε στην εξουσία, την ίδια της τη χώρα!!

Απίστευτο, αλλά αληθινό, δυστυχώς για την Ελλάδα, δυστυχώς για τους πολίτες της που εξακολουθούν να κοιμούνται τον ύπνο του θανατοποινίτη.

Κι ούτε καν τον υποπτεύονται! Απίστευτο, αλλά αληθινό!

Και πολύ θλιβερό είναι να λέγονται όλα ετούτα, αλλά πώς να αποσιωπηθούν αφού είναι θλιβερές αλήθειες αληθινών κινδύνων για την Ελλάδα;

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



του Γρίβα Κώστα 23 Σεπτεμβρίου 2020

Σε άρθρο του στο Ποντίκι, ένας από τους πιο αξιόπιστους, σοβαρούς και ενημερωμένους Έλληνες δημοσιογράφους για θέματα εξωτερικής πολιτικής, ο Δημήτρης Μηλάκας, μεταξύ των άλλων ανατριχιαστικών που αναφέρει, υποστηρίζει –επικαλούμενος διπλωματικές πηγές– ότι οι ΗΠΑ απαιτούν να αποστρατιωτικοποιηθούν μερικώς τα ελληνικά νησιά του ανατολικού Αιγαίου. Ιδιαίτερα ζητούν την απομάκρυνση «αμερικανικής κατασκευής πυραυλικών συστημάτων», όπως αναφέρει το άρθρο, τα οποία πιθανώς είναι πολλαπλοί εκτοξευτές ρουκετών M270 MLRS.

Αν πράγματι ισχύει κάτι τέτοιο τότε βρισκόμαστε ενώπιον μιας πρωτοφανούς εχθρικής πράξης από πλευράς των ΗΠΑ, που ξεπερνά κατά πολύ τη φιλική ουδετερότητα, την οποία παραδοσιακά επιδεικνύουν έναντι της Τουρκίας. Και φυσικά, αν υπάρχουν άνθρωποι σε οποιοδήποτε επίπεδο και θέση του ελληνικού μηχανισμού εξουσίας, πολιτικού και γραφειοκρατικού, που συζητάνε για "μερική αποστρατιωτικοποίηση" ελληνικών νησιών, τότε μιλάμε, καθαρά και ξάστερα, για ενέργεια εθνικής προδοσίας.

Κατ’ αρχάς, για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα, η λέξη "αποστρατιωτικοποίηση" είναι ένας ευφημισμός για τη λέξη αφοπλισμός. Γιατί περί αυτού μιλάμε. Και δεν υπάρχει μερική αποστρατιωτικοποίηση, όπως δεν υπάρχει ολίγον έγκυος. Αν αποδεχθούμε την αποχώρηση κρίσιμης σημασίας οπλικών συστημάτων, όπως είναι οι MLRS από ένα ελληνικό νησί, τότε στερούμε τις δυνατότητες των στρατιωτικών δυνάμεων που βρίσκονται εκεί να αμυνθούν σε περίπτωση επίθεσης. Οι Έλληνες στρατιώτες από υπερασπιστές μετατρέπονται σε ομήρους του αντιπάλου.

Και ας μην πει κανένας ότι μιλάμε για επιθετικά όπλα που μπορούν να ασκήσουν πλήγματα στο εσωτερικό της Τουρκίας και για αυτό να τα αποσύρουμε "για να μην νοιώθουν ανασφάλεια οι Τούρκοι". Οι απόψεις αυτές είναι απλά αχαρακτήριστες. Ουσιαστικά υποστηρίζουν ότι η Τουρκία μπορεί να ασκεί προβολή ισχύος στην Ελλάδα, αλλά η Ελλάδα δεν δικαιούται να έχει αντίστοιχες ικανότητες.

Τα ελληνικά νησιά παραδίδονται με "μερική αποστρατιωτικοποίηση"

Επιπροσθέτως, ο διαχωρισμός των μαχητικών ικανοτήτων σε "επιθετικές" και "αμυντικές" είναι μια αυθαίρετη νοητική κατασκευή και δεν έχει απολύτως κανένα νόημα στον πραγματικό κόσμο. Πολύ απλουστευτικά, αν υποθέσουμε ότι αν οι ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις που σταθμεύουν σε κάποιο ελληνικό νησί ναι μεν έχουν κάποιες ικανότητες να αντιτάξουν τοπική άμυνα σε περίπτωση εισβολής, αλλά καμιά ικανότητα να προσβάλουν στόχους σε μεγάλες αποστάσεις. Αυτό σημαίνει ότι οι Τούρκοι μπορούν ανενόχλητοι να επικεντρώσουν την επιθετική τους προσπάθεια σε όποιο ελληνικό νησί επιθυμούν και να καταστείλουν την άμυνα του δια των αριθμών όσο σθεναρή και αν είναι αυτή.

Με άλλα λόγια, το Αιγαίο μπορείς να το υπερασπιστείς μόνο ως ολότητα και όχι ως ξεκομμένα νησιά, απομονωμένα μεταξύ τους. Και γι' αυτό χρειάζεσαι όπλα που μπορούν να ασκήσουν προβολή ισχύος σε μεγάλες αποστάσεις, δηλαδή "επιθετικά" όπλα. Και φυσικά, οι ικανότητες προβολής ισχύος στην απέναντι ακτή και η λειτουργία ολόκληρης της γραμμής των ελληνικών νησιών του Ανατολικού Αιγαίου και των Δωδεκανήσων ως ενιαίου χώρου μάχης, είναι θεμελιώδες στοιχείο για την ελληνική αποτροπή στο θέμα του Καστελλόριζου.

Σε αντίθετη περίπτωση, αν δηλαδή στερούμεθα "επιθετικών" ικανοτήτων, είναι σαν να δίνουμε το πράσινο φως στην Τουρκία να προβεί σε ελεγχόμενο θερμό επεισόδιο με τους όρους της στο Καστελλόριζο και να μας επιβάλει εν συνεχεία τις θέσεις της, αφού δεν θα μπορούμε να αντιδράσουμε σε άλλο σημείο των ελληνοτουρκικών συνόρων.

Με άλλα λόγια, η συζήτηση περί "μερικής αποστρατιωτικοποίησης" ουσιαστικά αποσκοπεί στην καταστροφή των ικανοτήτων άμυνας των ελληνικών νησιών έναντι της τουρκικής πολεμικής μηχανής εν συνόλω. Δηλαδή, στη μετατροπή τους σε ομήρους της Τουρκίας και εν τέλει στην καθυπόταξη της Ελλάδας. Και σε αυτήν την προσπάθεια πρωτοστατούν οι ΗΠΑ, αν πράγματι ισχύουν όσα υποστηρίζει στο άρθρο του ο κ. Μηλάκας.

Οι ΗΠΑ μετατρέπονται σε εχθρό της Ελλάδας

Σε αυτήν την περίπτωση έχουμε ενώπιον μας το αμείλικτο ενδεχόμενο η Ουάσιγκτον να μετατρέπεται σε σύντροφο εν όπλοις με την Άγκυρα και να τη βοηθάει εμπράκτως στην προσπάθειά της να ακρωτηριάσει την Ελλάδα. Αν όντως ισχύει κάτι τέτοιο, οι συνέπειες στις ελληνοαμερικανικές σχέσεις είναι αναπόφευκτο πως θα είναι δραματικές και μάλλον μη αναστρέψιμες. Ωστόσο, θέλω να πιστεύω ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι και η κατάσταση θα ξεκαθαρίσει μέσα στις επόμενες ημέρες.

Όπως επίσης αδυνατώ να πιστέψω ότι μπορεί να υπάρχουν Έλληνες πολιτικοί και γραφειοκράτες του υπουργείου Εξωτερικών που ζήλεψαν τη μοίρα του Τσολάκογλου και είναι διατεθειμένοι να συζητήσουν παρόμοιες αξιώσεις. Σε κάθε περίπτωση, όμως, επειδή οι σχετικές πληροφορίες ολοένα και πληθαίνουν και προέρχονται και από χείλη που δεν μπορείς να αγνοήσεις, περιμένουμε από την ελληνική κυβέρνηση να ξεκαθαρίσει την κατάσταση. Αν όντως δεχόμαστε τέτοιες πιέσεις από τους υπερατλαντικούς "συμμάχους" τότε πρέπει να πει τα πράγματα με το όνομά τους στον ελληνικό λαό και να ζητήσει την στήριξή του σε μια πολιτική εθνικής αντίστασης. Και είμαι σίγουρος ότι θα την έχει.


Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΒΕΛΑ
Καθηγητή Κλινικής Φαρμακολογίας, Τμήμα Ιατρικής, ΑΠΘ


- Τίποτα δεν έκαναν για την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας
- Κανένας δεν βοήθησε τους επαγγελματίες Υγείας
- Ανοχύρωτοι και στη γρίπη που έρχεται
- Παρήγγειλαν 4.000.000 δόσεις, ενώ χρειαζόμαστε 10.000.000!

Και πάλι μαζί σήμερα. Και πάλι με το ίδιο θέμα. Με έναν αυτισμό που ξεκινάει από την εμμονή της Πολιτείας να αποδείξει ότι η πολιτική Υγείας που ακολούθησε, βασισμένη στην τεκμηριωμένη και συντεταγμένη γραμμή της ειδικής Επιτροπής για την COVID-19, ήταν και παραμένει σωτήρια.

Ας δούμε λοιπόν τι δεν έγινε, παρόλο που τα είχαμε αναφέρει ένα προς ένα από την αρχή της κρίσης. Αναφέρθηκαν, όχι με αντιπολιτευτικό λόγο (ο κα­λόπιστος αναγνώστης μπορεί να το αντιληφθεί), ούτε με πανικό. Πίστευα τότε ότι η ηγεσία του υπουργείου Υγείας θα ήταν σε θέση να ακούσει τη φωνή κάποιων ειδικών, που δεν είναι αρνητές του ιού και της πανδημίας, ούτε των φαρμάκων και των εμβολίων συλλήβδην.

Στο προτελευταίο άρθρο μου, έναν σχεδόν μήνα πριν, περιέγραψα τι θα έκανα εγώ, αν έπαιρνα πολιτικές αποφάσεις, προφανώς βασιζόμενος στην τεκμηριωμένη επιστημονική άποψη. Σήμερα, που επαληθεύονται σε κάποιον βαθμό οι φόβοι μου, θα προσπαθήσω να αναλύσω τα λάθη που γίνονται, όχι για να ανατρέψω οτιδήποτε, αλλά μήπως και ευαισθητοποιηθεί κάποιος και ασχοληθεί με το θέμα.

Όπως λοιπόν είχαμε ακούσει στην αρχή από την κυβέρνηση, χωρίς διαφωνίες από την αντιπολίτευση, ο ιός ήταν πολύ εύκολο να διασπαρεί, εξαιρετικά φονικός, επιβίωνε μακρά χρονικά διαστήματα και πάνω στα αντικείμενα και τα μοναδικά μέτρα προστασίας ήταν το πλύσιμο των χεριών και των ωνίων, ενώ οι μάσκες ήταν σίγουρα επικίνδυνες διότι ήταν πολύ δύσκολο να τις μεταχειριστεί ορθώς ο απλός πολίτης!

Για το καλό λοιπόν του πληθυσμού έγινε το lockdown, με περιορισμό όλων των ατομικών και μη ελευθεριών. Ταυτοχρόνως δημιουργήθηκαν ειδικές μονάδες για την COVID-19 σε όλα τα μεγάλα νοσοκομεία της χώρας. Ταυτοχρόνως μοιράστηκαν κάποια εκατομμύρια στα ΜΜΕ, για να μάθουμε πώς πλένουμε τα χέρια μας, ενώ κάθε απόγευμα είχαμε την «απογευματινή αναφορά τάγματος», με τις απώλειες στον φονικό πόλεμο που είχαμε οδηγηθεί, και τις ηρωικές προσπάθειες που έκανε η Πολιτεία για τη σωτηρία των φυλακισμένων οίκαδε πολιτών.

Έτσι χειροκροτήθηκαν στα μπαλκόνια οι επαγγελματίες Υγείας (εφημερίες όμως δεν πληρώθηκαν άμεσα και φυσικά δεν φρόντισε κανείς να τους βοηθήσει ουσιωδώς). Κανείς δεν είδε τι έλεγε ο κατά τεκμήριο ειδικός και εξαιρετικά επιτυχημένος καθηγητής Γιάννης Ιωαννίδης και κανείς δεν παρατήρησε την επιτυχημένη πολιτική της Κίνας.

Επίσης, κανείς δεν προσπάθησε να καταλάβει πόσα πραγματικά γνωρίζαμε για τον ιό, αφού ήταν κορονοϊός και κατά τεκμήριο σε ένα τεράστιο ποσοστό γνωστός, αφού ξέραμε όλο το σόι του. Αντιθέτως μπλέξαμε σε θεωρίες υψηλής επικινδυνότητας, διότι ήταν «κατασκευασμένος» από ξένες δυνάμεις και μεταφυσικές οντότητες, γεγονότα που δεν μετέδιδαν ψεκασμένοι, αλλά τα επίσημα χείλη επιστημόνων και πολιτικών.

Τι έλεγε λοιπόν ο Ιωαννίδης;
Ότι ο ιός δεν ήταν τόσο επικίνδυνος που να δικαιολογεί lockdown. Ότι αυτοί οι ιοί έχουν μια νοσηρότητα και μια θνητότητα εποχικής γρίπης και θα έπρεπε να περιμένουμε, παίρνοντας τα καθιερωμένα μέτρα σε περίπτωση επιδημίας, χρησιμοποιώντας τις υπάρχουσες γνώσεις και εμπειρίες μας.

Τι έκαναν οι Κινέζοι; Ένα μεγάλο νοσοκομείο τάχιστα, ειδικά για τον COVID-19. Όλα τα κρούσματα απομονωμένα από τον περίγυρο αλλά και τα γενικά νοσοκομεία, για να μην παρεμποδίζουν τη λειτουργία τους.

Τι κάναμε στην Ελλάδα; Είχαμε κλείσει τα νοσοκομεία λοιμωδών νοσημάτων και, ενώ υφίστανται, επί της ουσίας δεν σκεφτήκαμε να τα στελεχώσουμε και να τα χρησιμοποιήσουμε, ώστε να μαζεύονται εκεί τα λοιμώδη. Ακόμα και σήμερα παραμένουν κλειστά. Στο Νοσοκομείο Λοιμωδών Νοσημάτων της Θεσσαλονίκης υπάρχει μέχρι και αξονικός τομογράφος. Δεν κάναμε τίποτα για την πρωτοβάθμια.
Τόσα χρόνια και δεν γίνεται τίποτα. Δεν είναι όμως δύσκολο να γίνει και δεν χρειάζεται μεγάλη δαπάνη. Χρειάζονται συμβάσεις άμεσα με γιατρούς πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας. Ακόμη, θα πρέπει να δημιουργηθούν στην τοπική αυτοδιοίκηση ομάδες υγείας, που θα στελεχωθούν κυρίως με επισκέπτες υγείας αλλά και νοσηλευτικό προσωπικό, κοινωνικούς λειτουργούς και οικιακούς βοηθούς. Με τον τρόπο αυτό μπορεί να παρέχεται ολοκληρωμένη παροχή φροντίδας υγείας κατ’ οίκον, είτε σε ελαφρά νοσούντες είτε σε ευπαθείς πληθυσμιακές ομάδες.
Δεν έγινε τίποτα όσον αφορά τις προσλήψεις νοσηλευτικού, κυρίως, και ιατρικού προσωπικού στα νοσοκομεία. Πρωτίστως στις εντατικές μονάδες αλλά και στις μονάδες εισαγωγής λοιμωδών. Δεν υπάρχει λοιπόν εντατική φροντίδα. Σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή δεν υπάρχουν κενά κρεβάτια εντατικής. Για να εισαχθεί κάποιος, πρακτικώς εξέρχεται κάποιος που έχει μεγαλύτερη ανάγκη. Άρα, τι θα γίνει αν εμφανιστεί σωρεία προσβεβλημένων από COVID-19 ή και γρίπη;
Το αδιαχώρητο, ήτοι θα πεθάνουν άνθρωποι που θα είχαν πιθανότητες επιβίωσης σε Μονάδα Εντατικής Φροντίδας. Ενώ φροντίσαμε να παραγγείλουμε το ανύπαρκτο εμβόλιο της Οξφόρδης, για τον SARS-CoV-2, αδιαφορήσαμε να δημιουργήσουμε ανοσία αγέλης για τη γρίπη, που θα μας δώσει περίπου ίδιο αριθμό θανάτων με την COVID-19, δυνητικά λοιπόν θα διπλασιάσει την προσέλευση στις μονάδες.

Για τον εμβολιασμό του πληθυσμού για τη γρίπη πρέπει να προμηθευτούμε γύρω στις 10.000.000 δόσεις και αυτήν τη στιγμή, κατά δήλωση του υπουργείου, αναμένουμε μόλις 4.000.000. Δηλαδή, ούτε τα μισά!

Ο ιός λοιπόν δεν είναι τόσο επικίνδυνος. Ο ιός όμως είναι ικανός να προκαλέσει κατάρρευση του ήδη προβληματικού συστήματος υγείας. Αν αυτό συμβεί, με τους ρυθμούς αυξανόμενης μόλυνσης του πληθυσμού που καταγράφο­νται καθημερινά, και αφού ο ιός έχει εισέλθει αθρόα στη χώρα, λόγω προφανώς πλημμελών και άνευ λόγου ελέγχων εισόδου, τότε θα πεθαίνουν συνάνθρωποί μας από κάθε αιτία.

Ασθενείς που θα μπορούσαν να είχαν σωθεί, αν παίρναμε τα ήδη γνωστά και προφανή μέτρα εγκαίρως και δεν ήμασταν βέβαιοι για την ανακάλυψη του φαρμάκου ή του εμβολίου, παράλ­ληλα με τις θριαμβολογίες αντιμετώπισης, ορθώς, του πρώτου κύματος. Αντί όμως και πάλι να ασχοληθεί η Πολιτεία με τη δική της ευθύνη, που περιλαμβάνει όλα τα παραπάνω, ασχολείται με τις μάσκες στα σχολεία και τα αστυνομικά μέτρα, βάζοντας την αστυνομία να κυνηγάει μη μασκοφόρους, αλλά και επιστήμονες εξαιρετικά υψηλής εξειδίκευσης, που εργάζονται σε πολύ σημαντικές υπηρεσίες για τη διαφθορά, να μετράνε αποστάσεις ανάμεσα σε παραθαλάσσιες ξαπλώστρες και να βάζουν πρόστιμα σε μπιτσόμπαρα. Επειδή λοιπόν ποτέ δεν είναι αργά, θα εκλιπαρούσα την κυβέρνηση να κάνει γρήγορα κάτι από τα παραπάνω. Αλλιώς θα θρηνήσουμε θύματα άδικα και αδικαιολόγητα. Διότι δεν θα υπάρχει δικαιολογία, μιας και, καλώς ή κακώς, scripta manent, όπως έλεγαν και οι Λατίνοι.

* Ο Δημήτριος Κούβελας είναι πρ. Πρόεδρος Εθνικής Επιτροπής Αποζημίωσης και Αξιολόγησης Φαρμάκων Ανθρώπινης Χρήσης, πρ. Εθνικός Αντιπρόσωπος στην ΕuNetHTA, πρ. Εθνικός Αντιπρόσωπος στην Επιτροπή Φαρμάκων Ανθρώπινης Χρήσης (CHMP) του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Φαρμάκων (EMA)



Έντυπη έκδοση ΤΟ ΠΑΡΟΝ
πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Υποστηρίξαμε σε προηγούμενα άρθρα μας ότι μια γενική σύρραξη Ελλάδας – Τουρκίας δεν θα έχει νικητές, θα έχει μόνο ηττημένους και θα οδηγήσει πιθανώς στην καταστροφή και των τριών κρατών που θα εμπλακούν (Ελλάδα, Κύπρος, Τουρκία), με τη μορφή που τα γνωρίσαμε στην ιστορία, κάτι που μπορεί να εξυπηρετεί τη στρατηγική ακραίων εξτρεμιστικών κύκλων του παγκόσμιου συστήματος.

Αρκετοί φίλοι επικοινώνησαν ζητώντας διευκρινίσεις για τη σκέψη αυτή, γι’ αυτό θέλουμε να την εξηγήσουμε πιο αναλυτικά. Διαπιστώσαμε επίσης ότι στοιχειώνει τους πάντες η ανάμνηση των Ιμίων, κάτι εξαιρετικά επικίνδυνο, όπως θα εξηγήσουμε στη συνέχεια. Το μόνο που δεν μπορεί να συμβεί τώρα είναι μια κρίση τύπου Ιμίων ή «αντι-Ιμίων».

Μερικοί μάλιστα από τους φίλους εξέφρασαν πολύ μεγάλη (και για μένα πολύ ανησυχητική) προκαταβολική υπεραισιοδοξία για την έκβαση μιας ελληνοτουρκικής σύγκρουσης, υποστηρίζοντας ότι έχουμε τη δυνατότητα να εξασφαλίσουμε, σε κάθε περίπτωση, τακτική υπεροχή. Τακτική υπεροχή όμως, και μάλιστα συντριπτική, είχαν και οι Γιαπωνέζοι στο Περλ Χάρμπορ. Δεν κερδίζονται οι πόλεμοι με τακτική, κερδίζονται με στρατηγική υπεροχή και η στρατηγική υπεροχή είναι κάτι πολύ ευρύτερο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση που μας ενδιαφέρει, δεν μπορεί καμία από τις δύο χώρες να κερδίσει στρατιωτικά την άλλη, ή, για να το θέσουμε διαφορετικά, το κόστος μιας «νίκης» θα είναι κατά πολύ υπέρτερο του οποιουδήποτε κέρδους.

Δεν έχει τώρα πολύ νόημα να αρχίσουμε να μετράμε πόσα αεροπλάνα, φρεγάτες, υποβρύχια και drones διαθέτει κάθε χώρα. ‘Όχι ότι αυτά δεν είναι σημαντικά. Αλλά ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι μια από τις δύο χώρες καταφέρνει, με κάποιο τρόπο, να εξουδετερώσει το μεγαλύτερο μέρος της αεροπορίας και του στόλου του αντιπάλου, κάτι εξαιρετικά απίθανο, θα μείνουν στην άλλη πλευρά αρκετά μέσα καταστροφικής ανταπόδοσης και τα κίνητρα να την επιχειρήσει.

Καμιά άμυνα δεν είναι αδιαπέραστη. Δεν χρειάζεται να την περάσει όλη η αεροπορία, όλοι οι πύραυλοι, όλα τα drones, όλα τα οπλικά συστήματα των δύο αντιπάλων. Μερικά να περάσουν – και θα περάσουν μερικά οπωσδήποτε – έχουν επαρκή καταστροφική ισχύ για να πλήξουν τις υποδομές των δύο κρατών, τα διυλιστήρια, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, τις γέφυρες, τις τηλεπικοινωνίες, την ενέργεια και άλλες πολύ ζωτικές για την επιβίωση εκατομμυρίων πολιτών των δύο κρατών. Πόσο μάλλον που οι υποδομές αυτές βρίσκονται σε τέσσερα υδροκεφαλικά αστικά κέντρα (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη). Εκεί ζουν πολλά εκατομμύρια ανθρώπων, πολύ περισσότερο εξαρτημένα από τις υποδομές αυτές από ότι ήταν το 1921 ή το 1941 για να επιβιώσουν. Γι’ αυτό υποστηρίζουμε ότι από μια τέτοια αναμέτρηση θα υπάρξουν μόνο ηττημένοι.

Σημειωτέον ότι δεν περιλάβαμε τις απολύτως καταστροφικές οικονομικές συνέπειες μιας αναμέτρησης, που τις καταλαβαίνει άλλωστε και μικρό παιδί. Οι δύο χώρες αντιμετωπίζουν βαθύτατη οικονομική κρίση και σοβαρή υγειονομική. Ακόμα και χωρίς πολεμική αναμέτρηση, μόνο με παρατεταμένη κρίση, περαιτέρω εξοπλιστικοί ανταγωνισμοί και η ζημιά της τουριστικής βιομηχανίας τους, επαρκούν και χωρίς πόλεμο να τις καταστρέψουν.

Δεν περιλάβαμε επίσης την πιθανότατη περαιτέρω σημαντική απομείωση του όποιου περιθωρίου ανεξάρτητης πολιτικής των δύο κρατών.

Δεν θα παρέμβουν οι Αμερικανοί;

Η κλιμάκωση είναι ευκολότερο να συμβεί διότι καμιά από τις δύο πλευρές δεν έχει τα πολιτικά περιθώρια να υποχωρήσει. Αν υποχωρήσει θα ανατραπεί ή θα θέσει εκτός ελέγχου της τις ένοπλες δυνάμεις της. Η πολύ διαδεδομένη πεποίθηση ότι θα παρέμβουν η Αμερική και το ΝΑΤΟ και θα σταματήσουν τη σύρραξη είναι μια μεταφυσική θεολογική πίστη, που στηρίζεται στην εμπειρία του παρελθόντος, δηλαδή σε τελείως διαφορετικές τοπικές και παγκόσμιες συνθήκες. Προσφεύγουμε συνήθως σε αυτή δια λόγους ανακουφιστικής παρηγορίας, γιατί η χώρα δεν έχει τους ανθρώπους και τους μηχανισμούς για να αναλύσει τις περιφερειακές και διεθνείς συνθήκες και γιατί διαθέτει αμερικανόπληκτη ελίτ.

Στο παρελθόν και τα δύο κράτη ήταν ασφυκτικά ελεγχόμενα από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, κάτι που δεν συμβαίνει σήμερα με την Τουρκία. Και η Δύση ήταν ενωμένη, δεν γινόταν εμφύλιος στην ηγεσία της.

Εν πάσει περιπτώσει δεν μπορεί κανείς να σχεδιάζει αναμέτρηση υπολογίζοντας εκ των προτέρων ότι θα σταματήσει και δεν θα γενικευθεί. Πόσο μάλλον που μια οποιαδήποτε «παρέμβαση» μπορεί να συνοδεύεται από επαχθείς όρους. Πρέπει να πάρει υπόψιν του όλα τα ενδεχόμενα.
Τo casus belli

Δεν μπορεί δυστυχώς μια χώρα όπως η Ελλάδα να αποποιηθεί εντελώς από το εργαλείο της απειλής γενικού πολέμου (που πρέπει βέβαια να παραμένει υπό αυστηρό εθνικό έλεγχο, όχι να επηρεάζεται η χρήση του από φορείς ξένων επιρροών στο ελληνικό κρατικό σύστημα). Πρέπει όμως να προσδιορίσει με σαφήνεια και προς τον εαυτό της και προς την Τουρκία και προς όλους πότε επιφυλάσσει στον εαυτό της το δικαίωμα να το χρησιμοποιήσει χωρίς δισταγμό, κι αυτή η περίπτωση είναι, κατά τη γνώμη μας, όταν απειληθεί εμπράκτως (όχι όταν νομίσει ότι θα απειληθεί) η εδαφική της ακεραιότητα ή οι Έλληνες της Κύπρου, με προέλαση νοτίως της γραμμής εκεχειρίας.

Αυτό δεν σημαίνει ασφαλώς ότι μπορεί να γίνει ανεκτή η οποιαδήποτε άλλη δράση της Τουρκίας, εν προκειμένω η εμφάνιση του σεισμογραφικού πλοίου στα ανοιχτά του Καστελλόριζου ή άλλης νήσου των Δωδεκανήσων, ή το άνοιγμα των Βαρωσίων στην Κύπρο.
Πολεμική και μη πολεμική αποτροπή και ανταπόδοση

Προτού όμως η Ελλάδα φτάσει σε πολεμική εμπλοκή διαθέτει μια πληθώρα πολύ οδυνηρών αποτρεπτικών μέτρων, τόσο προς την ίδια την Τουρκία, όσο και προς τους «συμμάχους» της, τα οποία μπορεί πρώτα να ειδοποιήσει ότι θα τα λάβει και μετά να τα λάβει. Ενδεικτικά αναφέρουμε την απειλή διακοπής της όποιας αμυντικής συνεργασίας με τις ΗΠΑ και της λειτουργίας των βάσεών τους, με παράλληλη αναζήτηση αλλού στηρίγματος, όπως έπραξε ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1987, την απειλή και εν συνεχεία επέκταση των χωρικών υδάτων στο Αιγαίο, σε περίπτωση (και μόνο σε περίπτωση) ιδιαίτερα προκλητικών ενεργειών της Άγκυρας, την ενίσχυση των δυνάμεων που πολεμούν κατά της Τουρκίας, την προειδοποίηση προς τη Γερμανία και την ΕΕ ότι η Ελλάδα θα αναγκαστεί, σε περίπτωση κλιμάκωσης της κρίσης να διακόψει την εξυπηρέτηση του χρέους της και να επιτάξει, για λόγους εθνικής ασφαλείας, τις επιχειρήσεις που έχουν περιέλθει υπό ευρωπαϊκό έλεγχο μπιρ παρά, όπως τον ΟΤΕ, τα αεροδρόμια και τα τραίνα, ότι επίσης θα μπλοκάρει κάθε απόφαση της ΕΕ που εξαρτάται από την ψήφο της.

Θα μου πει τώρα κάποιος ότι το ελληνικό πολιτικό προσωπικό δεν μπορεί να τα κάνει αυτά και θα πάθει έμφραγμα ακόμα κι αν τα σκεφτεί. ‘Όμως δεν είναι προτιμότερο να αρχίσει να τα σκέφτεται, και έχει ήδη τραγικά καθυστερήσει, προτού φτάσει στο πολύ πιο τραγικό δίλημμα «πόλεμος ή συνθηκολόγηση»;

Είπαμε να μας «ρίχνουν» από καιρό σε καιρό οι διαβόητοι, δήθεν «σύμμαχοι» υπέρ της Τουρκίας. Αλλά μόνο ανόητοι μπορούν να πιστέψουν ότι η Άγκυρα θα στείλει σκάφος έξω από το Καστελλόριζο, αν η Αμερική, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ χρησιμοποιήσουν όλα τα μέσα στη διάθεσή τους για να την αποτρέψουν, διασώζοντας και την ειρήνη. Αν δεν το κάνουν, τότε πρέπει να γνωρίζουν ότι δεν υφίστανται πλέον οι συμμαχίες και ότι δεν μπορούν να χρησιμοποιούν ελεύθερα, όπως συμβαίνει σήμερα, το έδαφος, τις θαλάσσιες ζώνες και τον εναέριο χώρο Ελλάδας και Κύπρου. Αυτή η παρατήρηση αφορά και το Ισραήλ, το οποίο έχει σήμερα καθοριστική επιρροή στην πολιτική του Προέδρου Τραμπ.

Δεν είναι βλαξ ο Πούτιν που δεν απήντησε με καταρρίψεις τουρκικών αεροσκαφών στην κατάρριψη του δικού του από τους Τούρκους, ούτε ο Σι που έδωσε πρόσφατα εντολή στις ένοπλες δυνάμεις του «μη χτυπήσετε πρώτοι». Αλλά βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αποτρέπεις και δεν απαντάς. Αυτά όλα βέβαια απαιτούν ένα πολύ συγκροτημένο και μελετημένο κρατικό και πολιτικό σύστημα, αλλά γι’ αυτό το πρόβλημα δεν έχουμε δυστυχώς λύση.

Κάθε πολιτική χρειάζεται και αξιόπιστο «μπαστούνι» και αξιόπιστο «καρότο», πρέπει να τρομάζει τον αντίπαλο με τις συνέπειες της κλιμάκωσης, πρέπει να του αφήνει και περιθώριο αξιοπρεπούς αποκλιμάκωσης. Αντί για τις φλύαρες, ενίοτε και επιζήμιες κυβερνητικές ανακοινώσεις, χρειάζεται άμεσα κατάρτιση καταλόγου αποτρεπτικών μέτρων. Χρειάζεται στεγανοποίηση της διαδικασίας λήψης αποφάσεων από όλους τους ξένους. Χρειάζεται και άμεση επικοινωνία μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας. Επικοινωνία δεν σημαίνει συνθηκολόγηση, υπήρχε και μεταξύ Ουάσιγκτων και Μόσχας κατά την κρίση της Κούβας. Δεν καταλαβαίνουμε επίσης πως, σε μια τέτοια κατάσταση, η Αθήνα δεν έχει διαύλους επικοινωνίας με δυνάμεις εκτός ΝΑΤΟ, όπως στο παρελθόν. (Ο Ανδρέας Παπανδρέου έστειλε τον Παπούλια στον Ζίφκωφ το 1987 και ο Μακάριος τον Λυσσαρίδη στη Ρωσία το 1964). Τόσο ανέμελα ασφαλής αισθάνεται η παρούσα κυβέρνηση;

Βέβαια, η επικοινωνία είναι χρήσιμη μόνο αν κάποιος έχει κάτι, και κάτι δικό του, όχι εισαγωγής, να «επικοινωνήσει» στους συνομιλητές του. Αλλά αυτό το πρόβλημα δεν μπορούμε να το λύσουμε, ο Θεός να βάλει το χέρι του.
Η παγίδα των Ιμίων

Θα κλείσουμε αυτό το κείμενο με ορισμένες παρατηρήσεις σχετικές με τη σημασία και τα μαθήματα των Ιμίων.

Πολλοί άνθρωποι, συνειδητά ή και ασυνείδητα, σκέπτονται με την κρίση των Ιμίων να βαρύνει στη σκέψη τους. Αυτό είναι πάρα πολύ επικίνδυνο γιατί εγκλωβίζει τη σκέψη, που μπορεί, ασυνείδητα ή όχι, να επιδιώξει να πάρει ρεβάνς για τα ‘Ιμια, χωρίς να συνειδητοποιεί την παγίδα που καραδοκεί. Οι εμπειρίες αυτές είναι οι μόνες που δεν είναι επαναλήψιμες είτε με την ίδια, είτε με την ανάποδη έκβαση. Γι’ αυτό και οι φαντάροι τρέχουν να καλυφθούν σε βομβαρδισμό εκεί που έσκασαν οι οβίδες. Ξέρουν ότι δεν θα ξαναπέσουν εκεί.

Οι στρατηγοί που κερδίζουν πολέμους και ανατρέπουν καταστάσεις δεν είναι αυτοί που εγκλωβίζονται, θετικά ή αρνητικά, στην εμπειρία του παρελθόντος, αλλά αυτοί που αλλάζουν τους κανόνες, κατά μια βασική θέση του Καρλ Φον Κλαούζεβιτς, του μεγαλύτερου θεωρητικού του πολέμου. Κι αυτοί που μελετάνε τους αντιπάλους τους και ξέρουν να τιθασεύουν τα ρεφλέξ τους, ακόμα κι αν είναι ριζωμένα σε μια εθνική συνείδηση αιώνων.

Σημειωτέον ότι αν κάτι ανέδειξε η κρίση των Ιμίων είναι το απειλητικό κενό ιθαγενούς στρατηγικής σκέψης στη χώρα. Από τη μια είχαμε τον Σημίτη, που δικαιολόγησε την συνθηκολόγησή του με την απαράδεκτη συμφωνία Χόλμπρουκ, με το παραπλανητικό δίλημμα «Πόλεμος ή Ειρήνη;»

Από την άλλη όμως έχουμε και εκείνους που αφρόνως στρατιωτικοποίησαν αμέσως την κρίση, αλλά και ήθελαν να χτυπήσει η Ελλάδα γιατί είχε το τακτικό πλεονέκτημα, χωρίς όμως να μπορούν να περιγράψουν τη συνέχεια. Δεν είναι σπουδαίος σκακιστής κάποιος που μπορεί να σκεφτεί μόνο την πρώτη ή τη δεύτερη κίνηση!

Υπήρχαν και τότε πολλές επιλογές μεταξύ της συνθηκολόγησης Σημίτη και του πολέμου. Μεταξύ αυτών και η επιλογή της απειλής επέκτασης των χωρικών υδάτων. Μυαλό δεν υπήρχε και βούληση.

Πάντως σε κάθε περίπτωση δεν συντρέχουν σήμερα οι συνθήκες που καθόρισαν τη μορφή της κρίσης του 1996. Ο κίνδυνος που ίσως υπάρχει είναι, αν το θέλουν ξένες δυνάμεις, να ενθαρρύνουν τους Ελληνες χειριστές στην πεποίθηση ότι μπορεί να πετύχουν αντι-Ίμια.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Του Λεωνίδα Βατικιώτη

«Νέο κεφάλαιο στις διαπραγματεύσεις για το δημόσιο χρέος» άνοιξε η Αργεντινή! Με αυτό τους το σχόλιο οι Financial Times απέδωσαν με τον πιο εύστοχο και συμπυκνωμένο τρόπο το επίτευγμα της νέας κυβέρνησης της λατινοαμερικανικής χώρας. Η διαγραφή του 45% περίπου σε ένα χρέος ύψους 65 δισ. δολαρίων (με συνολικό χρέος που φτάνει τα 340 δισ. ή 90% του ΑΕΠ) δείχνει τις μεγάλες δυνατότητες διαγραφής του δημόσιου χρέους που μπορούν να εφαρμόσουν οι κυβερνήσεις σε βάρος των διεθνών πιστωτών, δημιουργώντας τον αναγκαίο δημοσιονομικό χώρο.

Το παράδειγμα της Αργεντινής αξίζει να μελετηθεί γιατί δείχνει τι πρέπει και μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση, ακόμη κι εντός του καπιταλισμού, ακόμη και μια κυβέρνηση που δεν είναι επαναστατική, αν θέλει να διαγράψει μέρος έστω του δημόσιου χρέους της, δημιουργώντας έτσι τους αναγκαίους (αλλά προφανώς μη επαρκείς όρους) για να ασκηθεί μια φιλολαϊκή πολιτική. Η κυβέρνηση του προέδρου Φερνάντες πολύ πριν τις εκλογές του Οκτωβρίου του 2019, όταν ηττήθηκε ο νεοφιλελεύθερος Μαουρίτσιο Μάκρι, είχε κάνει σαφές ότι μπροστά στο δίλημμα αν θα δοθούν χρήματα στο λαό ή τους διεθνείς πιστωτές θα προτιμήσει να στηρίξει τον λαό της Αργεντινής.

Οι υποψίες μήπως πρόκειται για μια ακόμη προεκλογική υπόσχεση που έμελλε να συντριβεί στις μυλόπετρες των πάντα …απρόβλεπτων συγκυριών διαλύθηκαν αμέσως μετά την εκλογή της κυβέρνησης. Διαλύθηκαν όχι μόνο με συνεχείς δηλώσεις αξιωματούχων κατά των διεθνών πιστωτών που ωθούσαν τις τιμές των ομολόγων στα Τάρταρα, αλλά και με έργα. Πριν ακόμη σχηματιστεί η νέα κυβέρνηση και αναλάβουν οι νέοι υπουργοί, οι πρωταγωνιστές των τωρινών εξελίξεων μελέτησαν σοβαρά την πρόσφατη εμπειρία χωρών που βρέθηκαν αντιμέτωποι με διεθνείς πιστωτές, ρώτησαν κι έμαθαν, παρότι η εμπειρία της Αργεντινής με εννέα παύσεις πληρωμών – χρεοκοπίες στην ιστορία της είναι ανυπολόγιστης σημασίας. Για όποιον φυσικά δεν θεωρεί ως δικά του τα συμφέροντα της Blackrock, που στην Αργεντινή έκατσε στην άλλη μεριά του τραπεζιού και λειτούργησε ως επίσημος διαπραγματευτής απέναντι στην κυβέρνηση εκφράζοντας τους μεγάλους κατόχους ομολόγων.

Με την ίδια αποφασιστικότητα που η νέα κυβέρνηση της Αργεντινής δήλωνε αποφασισμένη να βάλει σε προτεραιότητα τα λαϊκά συμφέροντα έναντι των συμφερόντων των πιστωτών, οικοδομούσε ένα διεθνές μέτωπο υποστήριξης και αλληλεγγύης που θωράκιζε το Μπουένος Άιρες. Κορυφαία του πράξη και μορφή έκφρασης το άρθρο που υπογράψαμε 138 οικονομολόγοι απ’ όλο τον κόσμο, με το οποίο ζητούταν η ελάφρυνση του δημόσιου χρέους της Αργεντινής. Την έκκληση υπέγραφαν από Μαρξιστές, Νεοσουμπετεριανούς και άλλους ετερόδοξους οικονομολόγους μέχρι νομπελίστες και άλλους που στέκονται στο κέντρο της οικονομικής ορθοδοξίας (Ανουάρ Σαΐχ, Μαρκ Ουάισμπροτ, Τζέιμς Γκαλμπρέιθ, Τζέφρεϋ Σακς, Ντάνι Ρόντρικ, Τομά Πικετί, Μαριάνα Ματζουκάτο, κ.α.).

Κι ενώ η μια προθεσμία που έδινε στους πιστωτές για συμφωνία η κυβέρνηση της Αργεντινής μετά την άλλη αποδεικνυόταν άκαρπη, φτάνοντας στις έξι συνολικά, οι τιμές των ομολόγων κατέρρεαν φτάνοντας να διαπραγματευτούν ακόμη και κάτω από το 30% της τιμής τους, όπως φαίνεται στο συνημμένο διάγραμμα του Bloomberg. Έτσι, μετά από οκτώ μήνες διαπραγματεύσεων και μια συνέντευξη του υπουργού Οικονομικών Μαρτίν Γκουζμάν στην κυριακάτικη εφημερίδα Pagina 12 την προηγούμενη Κυριακή 2 Αυγούστου, όπου έστειλε το τελευταίο και οριστικό τελεσίγραφο στους πιστωτές και ανήγγειλε ότι «η ατμομηχανή της ανάπτυξης θα είναι στο εξής η εσωτερική αγορά», δηλώνοντας με αυτό τον τρόπο την προθυμία τους να αναλάβουν ξανά το κόστος αποκλεισμού από τις διεθνείς αγορές (ως άμεσο αποτέλεσμα του ναυαγίου των διαπραγματεύσεων και της μονομερούς στάσης πληρωμών) οι πιστωτές αναγκάστηκαν να συμφωνήσουν. Τα νέα ομόλογα θα εκδοθούν στο 55% της αρχικής αξίας των παλιών! Το σημαντικότερο είναι πως αυτή η αναδιάρθρωση δεν συνοδεύτηκε από κανένα νέο όρο για την μακροοικονομική πολιτική της Αργεντινής ή την κοινωνική πολιτική και την πολιτική μισθών, όπως συνέβη για παράδειγμα στην Ελλάδα το 2012.


Για τον πρόεδρο Φερνάντες, που έχει στο εξής να διαχειριστεί δύο καυτά μέτωπα, τα δύσκολά είναι μπροστά του. Τόσο ο νέος γύρος διαπραγματεύσεων με το ΔΝΤ για τους όρους αποπληρωμής του δανείου που έλαβε ο πρώην πρόεδρος Μαουρίτσιο Μάκρι όσο και η κοινωνική πολιτική του θα κρίνουν κατά πόσο θα αποδειχθούν αληθινές οι προσδοκίες που δημιούργησε. Και το χειρότερο ωστόσο σενάριο να εξελιχθεί τα επόμενα χρόνια σε τίποτε δεν μειώνει την επιτυχία που κατήγαγε η Αργεντινή εναντίον των ξένων πιστωτών.

Αξίζει ωστόσο να αναφερθεί ότι το Μπουένος Άιρες εκμεταλλεύθηκε στο έπακρο τη συγκυρία της πανδημίας, θέτοντας ως επιτακτική προτεραιότητα την ανάγκη άσκησης επεκτατικής οικονομικής πολιτικής. Σε αυτό το πλαίσιο διαπραγματεύθηκε και πέτυχε ελάφρυνση του χρέους του Ισημερινού ακόμη και ο δεξιός πρόεδρός του (και καταδότης Τζουλιάν Ασάντζ) Λένιν Μορένο, με πολύ χειρότερους όρους.

Ενώ η Αργεντινή πέτυχε έναν θρίαμβο που θα έπρεπε να αποτελεί πολύτιμο οδηγό για τις κυβερνήσεις και τους λαούς όλου του κόσμου η επιτυχία της έγινε δεκτή με ένα τείχος σιωπής από τα Μέσα Ενημέρωσης. Λες και όλες οι εφημερίδες και οι τηλεοράσεις υπάγονται ιδιοκτησιακά στο χαρτοφυλάκιο της μαφίας των επενδυτικών κεφαλαίων. Το σημερινό πέπλο σιωπής είναι περιττό να ειπωθεί ότι αντιβαίνει πλήρως με αργεντινολογία του 2014 – 2015. Στην Ελλάδα ιδιαίτερα οι περιπέτειες της Αργεντινής το 2014, όταν το κεφάλαιο Elliott Management του κερδοσκόπου Πολ Σίνγκερ προχώρησε ακόμη και σε κατασχέσεις δημόσιας περιουσίας της, προβάλλονταν εν είδει μαθήματος και απειλής για το τι μπορεί να συμβεί αν μια κυβέρνηση συγκρουστεί με τους πιστωτές. Εκ των υστέρων κρίνοντας δεν πήγαν χαμένες οι απειλές τους.

Και τώρα, που αυτή η σύγκρουση απέβη επιτυχής στην Αργεντινή και οι πιστωτές υποχώρησαν …άκρα του τάφου σιωπή.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η διαφθορά των πολιτικών αρχόντων και των δημόσιων αξιωματούχων είναι ενδημική στις ανθρώπινες κοινωνίες από τότε που υπάρχει εξουσία. Η διαφθορά υπάρχει και συμβαίνει ανεξάρτητα από πολιτεύματα και οικονομικά συστήματα.

[ΣΗΜΕΙΩΣΗ.
Το ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ καθορίζει ποιος έχει ή δικαιούται να έχει στην κατοχή του μέσα παραγωγής, όπως χωράφια, εργοστάσια, καράβια, τρακτέρια, κλπ. Οικονομικά συστήματα είναι ο καπιταλισμός και ο σοσιαλισμός.

Από αυτή την άποψη έχουμε καπιταλισμό όταν οι ιδιώτες μπορούν να κατέχουν μέσα παραγωγής, και έχουμε σοσιαλισμό όταν το σύνολο ή σχεδόν το σύνολο των μέσων παραγωγής είναι στην κατοχή του κράτους, δηλαδή της πολιτικής εξουσίας.

Το ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ καθορίζει το πόσοι και ποιοι κατέχουν την πολιτική εξουσία και τους κανόνες κάτω από τους οποίους την ασκούν. Πολιτεύματα σε γενικές γραμμές υπάρχουν δύο: η ολιγαρχία και η δημοκρατία.

Δημοκρατία έχουμε οταν το κοινωνικό σύνολο (το δικό μας εκλογικό σώμα) αυτο-κυβερνάται, κυβερνάει δηλαδή τον εαυτό του, με την έννοια οτι κυρώνει ή ακυρώνει νόμους, συνθήκες και συμφωνίες, αλλάζει τους κανόνες και τους κανονισμούς του πολιτεύματος κατά την βούλησή του και από μόνο του, και ασκεί την εκτελεστική (κυβέρνηση) και δικαστική εξουσία.

Ολιγαρχία έχουμε οταν ενας αριθμός προσώπων, μικρότερος από το κοινωνικό σύνολο, ασκεί το νομοθετικό και κυβερνητικό έργο και την δικαστική εξουσία. Η Μοναρχία (αρχή του ενός), δηλαδή η Βασιλεία, είναι μία παραλλαγή της ολιγαρχίας.

Αν εξαιρέσουμε την Ελβετία, η οποία έχει ένα πολίτευμα που μοιάζει αρκετά με δημοκρατία, δημοκρατία δεν υπάρχει πουθενά αλλού στον κόσμο. Ολες οι χώρες αυτή τη στιγμή κυβερνιούνται με ολιγαρχικά πολιτεύματα. Περισσότερο ή λιγότερο αυταρχικά.

Με λίγα λόγια:

Το οικονομικό σύστημα έχει να κάνει με τα μέσα παραγωγής.

Το πολίτευμα έχει να κάνει με την πολιτική εξουσία.]

Μια κοινωνία μπορεί μόνο να ελπίζει οτι θα περιορίσει την διαφθορά (πολιτικών αρχόντων και των δημόσιων αξιωματούχων). Οχι οτι θα την εξαφανίσει.

Ο περιορισμός της διαφθοράς μπορεί να γίνει μόνο όταν υπάρχει αξιόπιστος έλεγχος των δημοσίων αρχόντων. Για παράδειγμα από βραχύβιες επιτροπές ΚΛΗΡΩΤΩΝ πολιτών που θα έχουν επιπλέον στην διάθεσή τους το κατάλληλο τεχνικό προσωπικό (λογιστές, οικονομολόγους, νομικούς, πληροφορικάριους κλπ).

Απαραίτητο για τον περιοριορισμό της διαφθοράς είναι επίσης οι κοντές θητείες των δημόσιων αρχόντων στα αξιώματα. Η αρχαία ελληνική δημοκρατική παράδοση επιμένει να είναι το πολύ ετήσια η θητεία. Και φυσικά όχι συνεχόμενες θητείες στο ίδιο αξίωμα, ή και εντελώς απαγόρευση της ανάληψης του ίδιου αξιώματος ξανά στο μέλλον.

Το πολίτευμα της Ελλάδας είναι ο Κοινοβουλευτισμός. Και πολλών άλλων χωρών. Σχεδόν όλες οι χώρες του δυτικού κόσμου έχουν Κοινοβουλευτισμό.

Ο Κοινοβουλευτισμός ΔΕΝ είναι δημοκρατία. Ο Κοινοβουλευτισμός είναι ολιγαρχία.

Ο Κοινοβουλευτισμός είναι ένα έξυπνα καλυμμένο ΑΥΤΑΡΧΙΚΟ και ΔΕΣΠΟΤΙΚΟ πολίτευμα. Το καταλαβαίνουμε τώρα καλά αυτό λόγω και των τελευταίων μέτρων που πήραν επάνω μας.

[ΣΗΜΕΙΩΣΗ.
ΠΟΛΙΤΗΣ είναι εκείνος ο οποίος κυρώνει ή ακυρώνει τους νόμους και ασκεί την πολιτική και δικαστική εξουσία, εκ περιτροπής, με κάποιον προβλεπόμενο από το πολίτευμά του τρόπο. («Πολίτης είναι ο μετέχων κρίσεως και αρχής» δηλαδή «Πολίτης είναι εκείνος που ασκεί πολιτική και δικαστική εξουσία» όπως αναγνωρίζει ακόμα και η ελληνική ολιγαρχική πολιτική παράδοση).

ΥΠΗΚΟΟΣ είναι εκείνος ο οποίος είναι υποχρεωμένος να υπακούει σε νόμους που κατάρτισαν και έθεσαν σε ισχύ άλλοι ή άλλος. Η πολιτική εξουσία που μπορεί να ασκήσει είναι περιορισμένη, (ακόμα και ο βουλευτής είναι διακοσμητικός) και ως δημόσιος άρχων υπόκειται πάντα στις διαθέσεις μιας υπερκείμενης πολιτικής εξουσίας (π.χ. του πρωθυπουργού). Επίσης σπανίως τον καλούν ως ένορκο σε δίκη ή και ποτέ στην ζωή του.

Στον Κοινοβουλευτισμό ουσιαστικά είμαστε υπήκοοι (υπακούμε). Οχι πολίτες.]

Ο Κοινοβουλευτισμός είναι το πολίτευμα που εφαρμόζεται και εφαρμόστηκε και στις χώρες με καπιταλισμό και στις χώρες με σοσιαλισμό (κοινοβουλευτισμός κανονικά με Βουλή, ένα ή ενάμισυ κόμμα, 4-ετεις θητείες και όλα τα γνωστά).

Ο Κοινοβουλευτισμός, που είναι ένα καλυμμένο ΑΠΟΛΥΤΑΡΧΙΚΟ πολίτευμα, συσσωρεύει την πολιτική εξουσία σε ΛΙΓΑ ΧΕΡΙΑ (ανεξάρτητα από καπιταλισμό και σοσιαλισμό), δηλαδή είναι ολιγαρχία.

Η συσσώρευση της πολιτικής εξουσίας σε λίγα χέρια είναι ο λόγος για δύο πράγματα:
1. την εκτεταμένη διαφθορά των πολιτικών αρχόντων και των δημόσιων αξιωματούχων (στην Κίνα γίνονται μέχρι και εκτελέσεις των διεφθαρμένων αξιωματούχων)
2. την οικονομική εκμετάλλευση της εργαζόμενης κοινωνίας και την συσσώρευση πλούτου σε λίγα χέρια (δείτε το βιβλίο του Βοσλένσκι «Νομενκλατούρα, οι προνομιούχοι της Σοβ. Ενωσης» [1])

Χωρίς λαϊκό έλεγχο και λαϊκή εξουσία (δηλαδή αληθινή λαϊκή κυριαρχία) δεν έχουμε σωτηρία ούτε με καπιταλισμό, ούτε με σοσιαλισμό.

Χωρίς αληθινή δημοκρατία θα πορευόμαστε στην βαρβαρότητα. Της πολιτικής διαφθοράς και της οικονομικής εκμετάλλευσης.

Η «κυρίαρχη αντίθεση» ΔΕΝ είναι εργασία εναντίον κεφαλαίου. Η κυρίαρχη αντίθεση είναι εξουσία εναντίον κοινωνίας.

Με μια κουβέντα: Δημοκρατία ή Βαρβαρότητα.

Θραξ Αναρμόδιος

[1] https://athens.indymedia.org/media/upload/2017/10/19/%CE%BC%CE%B9%CF%87%CE%B1%CE%B7%CE%BB_%CE%B2%CE%BF%CF%83%CE%BB%CE%B5%CE%BD%CF%83%CE%BA%CE%B9_-_%CE%B7_%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BA%CE%BB%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B1.pdf


πηγή: Θράξ Αναρμόδιος

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Αλέξανδρου Καζαμία *

Μέσα στη δεκαετία της κρίσης, όταν η Ελλάδα πάλευε με τα μνημόνια, δύο ιστορικές εξελίξεις που δεν έλαβαν τη δέουσα προσοχή, άλλαξαν το τοπίο της εξωτερικής πολιτικής μας. Η πρώτη ήταν η ανακάλυψη τεράστιων κοιτασμάτων φυσικού αερίου στην ΑΟΖ του Ισραήλ, των οποίων το 1% καλύπτει την εγχώρια κατανάλωση και το 99% αναζητά αγορές στην Ευρώπη. Ενώ τα πρώτα κοιτάσματα εντοπίστηκαν το 1999, τα κολοσσιαία αποθέματα των πεδίων Λεβιάθαν και Ταμάρ έγιναν γνωστά μετά το 2010. Η δεύτερη εξέλιξη ήταν η ρήξη στις σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας για πρώτη φορά από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και η παράλληλη κατάρρευση του άξονα Τουρκίας-Ισραήλ. Κύριες αιτίες αυτής της αλλαγής ήταν η ισραηλινή επίθεση κατά της τουρκικής νηοπομπής που μετέφερε βοήθεια στη Γάζα το 2010, η εναντίωση του Ερντογάν στις αμερικανικές κυρώσεις κατά του Ιράν και η συμπαράστασή του στα Ισλαμιστικά κινήματα που ανέδειξαν οι επαναστάσεις της Αραβικής Άνοιξης το 2010-11. Συνέπεια αυτής της κρίσης ήταν η εγκατάλειψη της Τουρκίας ως πρώτου προορισμού για την εξαγωγή Ισραηλινού αερίου στην Ευρώπη και η προαγωγή της Κύπρου και της Ελλάδας ως εναλλακτικής οδού.

Το 2013, με την κοντόφθαλμη και υποτελή πολιτική της, η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου καλωσόρισε το κάλεσμα της Ουάσιγκτον να καταστεί η Ελλάδα κομιστής του Ισραηλινού φυσικού αερίου στην Ευρώπη. Εκτός από την ηθική της διάσταση, που νομιμοποιεί τη βάρβαρη κατοχή των Παλαιστινίων και συνδέει την Ελλάδα με ένα κράτος που παραβιάζει κατάφωρα το Διεθνές Δίκαιο, η διπλωματική στροφή του 2013 αναμενόταν να μας φέρει σε νέα τροχιά σύγκρουσης με την Άγκυρα. Γεωπολιτικά, η συμμαχία με το Ισραήλ, τον κύριο αντίπαλό της στη Μέση Ανατολή, θα δημιουργούσε πολιορκητικό κλοιό γύρω από την Τουρκία εκθέτοντας έτσι την ασφάλεια της Κύπρου και των Δωδεκανήσων σε απρόβλεπτες απειλές. Νομικά, η διέλευση ενός υποθαλάσσιου αεραγωγού από το Ισραήλ στην Κρήτη θα έθετε σοβαρά ζητήματα οριοθέτησης ΑΟΖ, όπου η Τουρκία αναμενόταν να υιοθετήσει προκλητικότερη στάση από ό,τι στο παρελθόν, αφού ο στόχος της τώρα θα ήταν η ματαίωση των σχεδίων του Ισραήλ. Γι’ αυτό, η τότε αξιωματική αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ σωστά καταδίκασε την επίσκεψη Σαμαρά στο Τελ Αβίβ τον Οκτώβριο του 2013 ως «τυχοδιωκτική» και αναφέρθηκε εύστοχα σε «στρατιωτική συνεργασία που εγκυμονεί κινδύνους».

Ενάμιση χρόνο αργότερα όμως, όταν η κυβέρνηση Τσίπρα προετοίμαζε το γ’ μνημόνιο, ο νέος υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Κοτζιάς, έδινε μια πρόγευση της στροφής 180 μοιρών του ΣΥΡΙΖΑ πραγματοποιώντας επίσκεψη στο Ισραήλ ανήμερα του Δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου 2015. Έκτοτε, η Ισραηλοποίηση της εξωτερικής μας πολιτικής προχώρησε με ραγδαίους ρυθμούς, πάντοτε σε συντονισμό με την Ουάσιγκτον, αφού οι αμερικανικές ExxonMobil και Noble Energy (που πρόσφατα αγοράστηκε από τον κολοσσό Chevron) κατείχαν τη μερίδα του λέοντος στην εκμετάλλευση των κοιτασμάτων αερίου και πετρελαίου στην Αν. Μεσόγειο. Ταυτόχρονα, για να εξαπατηθεί η κοινή γνώμη, η υποτελής πολιτική των κυβερνήσεων Σαμαρά και Τσίπρα απέναντι στις ΗΠΑ και το Ισραήλ παρουσιαζόταν εντός της χώρας ως μια δήθεν εθνικιστική στροφή σθεναρών διεκδικήσεων από την Τουρκία.

Στην πραγματικότητα όμως, από το 2013 ως σήμερα η Ελλάδα δεν διεκδίκησε απολύτως τίποτα από την Τουρκία το οποίο δεν διεκδικούσε τα προηγούμενα χρόνια της ύφεσης. Ταυτόχρονα όμως, εδώ και επτά χρόνια η Αθήνα βρίσκεται διαρκώς σε αμυντική θέση απέναντι σε αυξημένες τουρκικές προκλήσεις, εκθέτοντας την ασφάλεια του Αιγαίου και της Κύπρου σε υψηλό κίνδυνο διότι, ανοήτως, οι κυβερνήσεις μας έχουν ταυτιστεί με τα σχέδια των ΗΠΑ και του Ισραήλ, δηλαδή των βασικών αντιπάλων του Ερντογάν. Παράλληλα, τα οικονομικά οφέλη για τον ελληνικό λαό είναι μηδαμινά, αφού σχεδόν το 95% της κατ’ επίφαση «δημόσιας» ΔΕΠΑ, που συμμετέχει στην κοινοπραξία του αεραγωγού EastMed, ανήκει είτε σε ξένους επενδυτές είτε στο ΤΑΙΠΕΔ του κ. Σόιμπλε, δηλ. στο αποικιοκρατικό «υπερταμείο» του μνημονίου του ΣΥΡΙΖΑ που εκποιεί την ελληνική δημόσια περιουσία ως το 2114. Ψίχουλα θα είναι και τα έσοδα από τη φορολόγηση της θυγατρικής ExxonMobil Hellas.

Σήμερα, βεβαίως, η άβουλη κυβέρνηση Μητσοτάκη εξακολουθεί την ίδια τυχοδιωκτική πολιτική που καθιέρωσε το δίδυμο Τσίπρα-Κοτζιά το 2015-19. Όπως συνέβη με την (αναμενόμενη) στροφή της ΝΔ στη Συμφωνία των Πρεσπών, έτσι και στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, η κυβέρνηση Μητσοτάκη ανήγγειλε αρχικά μια διόρθωση πολιτικής, με τον κ. Δένδια να δηλώνει μετά τις εκλογές ότι «ο πρωθυπουργός απηύθυνε προς την Τουρκία κλάδο ελαίας». Σύντομα όμως, οι πιέσεις των ΗΠΑ, της Γερμανίας και του Ισραήλ επανέφεραν τον πρωθυπουργό στη γραμμή του μη διαλόγου, ενώ το επιτελείο του άρχισε να αναμασά τα κούφια επιχειρήματα της κυβέρνησης Τσίπρα περί δήθεν «απομόνωσης» του Ερντογάν και στήριξης της Ελλάδας από «ισχυρούς συμμάχους».

Δυστυχώς όμως, αυτοί που χειρίζονται τα λεγόμενα «εθνικά» μας θέματα δεν φαίνεται να έχουν διδαχθεί από την Ιστορία μας ότι η εξάρτηση στο τέλος πληρώνεται ακριβά. Και το 1922 και το 1974, παρόλο που οι μεγάλες δυνάμεις ήταν αρχικά στο πλευρό της Ελλάδας, την κρίσιμη στιγμή μας εγκατέλειψαν. Οι ίδιοι κίνδυνοι, ασφαλώς, ελλοχεύουν και τώρα, όπως φάνηκε από την πολιτική των «ίσων αποστάσεων» των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στις 10 Αυγούστου, όταν το ερευνητικό Oruc Reis έπλευσε 52 μίλια πάνω από την ελληνική υφαλοκρηπίδα συνοδευόμενο από φρεγάτες του τουρκικού πολεμικού ναυτικού.

Ταυτόχρονα, από τις 13 Νεομβρίου 2019, η τάχα «απομονωμένη» Τουρκία κατάφερε να υπογράψει το νομικά έωλο, αλλά γεωστρατηγικά ενοχλητικό Τουρκο-Λιβυικό Μνημόνιο, που διεκδικεί ένα σημαντικό τμήμα ανάμεσα στην ελληνική και κυπριακή ΑΟΖ. Η κίνηση αυτή δεν στρέφεται μόνο κατά της Ελλάδας και της Κύπρου, αλλά και κατά του Ισραήλ, αφού ανακόπτει τον υποθαλάσσιο δρόμο του αεραγωγού EastMed από την Κύπρο στην Κρήτη (κι από εκεί στην υπόλοιπη Ευρώπη). Γι’ αυτό, όσοι μιλούν για «επιτυχίες» της ελληνικής διπλωματίας στον Έβρο και στη στιγμιαία ανάκληση του Oruc Reis στις 21 Ιουλίου, πρέπει να θυμούνται ότι και στις δύο περιπτώσεις τα πράγματα επέστρεψαν (προσωρινά) εκεί που ήταν, ενώ η κυβέρνηση Μητσοτάκη χρεώνεται ως τώρα μια σημαντική υποχώρηση στο θέμα του Τουρκο-Λιβυικού Μνημονίου. Η θλιβερή προσπάθειά της να το ανατρέψει στηρίζοντας το Λίβυο πολέμαρχο Χάφταρ υπέστη δεύτερο πλήγμα όταν ο Ερντογάν έστειλε στρατεύματα στην Τρίπολη αντιστρέφοντας τον Εμφύλιο υπέρ της επίσημης κυβέρνησης Σαράζ.

Την ίδια στιγμή όμως, τόσο η ελληνική κυβέρνηση όσο και σημαντική μερίδα της κοινωνίας ακόμη αντιλαμβάνονται τις ελληνοτουρκικές σχέσεις με τους παραδοσιακούς όρους της προ-2010 εποχής. Έτσι, ελάχιστη έμφαση δίνεται στο δημόσιο διάλογο στο γεγονός ότι, λόγω κυρίως της οικονομικής κρίσης, η εθνική μας κυριαρχία έχει υποστεί τεράστια έκπτωση, με αποτέλεσμα η ελληνική εξωτερική πολιτική να χαράσσεται σχεδόν εξ’ ολοκλήρου από την Ουάσιγκτον και το Βερολίνο. Παρομοίως, έχει γίνει ελάχιστα κατανοητό ότι η κλιμάκωση της έντασης στο Αιγαίο τα τελευταία χρόνια οφείλεται κυρίως στην αυξανόμενη ανάμειξη του Ισραήλ στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, που μας εκθέτει αφενός σε αυξημένες απειλές χωρίς όμως να μας θωρακίζει αφετέρου από τις τουρκικές διεκδικήσεις.

Από την αρχή, η Πλεύση Ελευθερίας ορθώς κατήγγειλε την Ισραηλοποίηση της εξωτερικής μας πολιτικής, προβλέποντας τις επικίνδυνες επιπτώσεις της για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις που σήμερα βλέπουμε ξεκάθαρα. Ταυτόχρονα, με πολλαπλές δηλώσεις και ανακοινώσεις έχει σημάνει τον κώδωνα του κινδύνου για την παράδοση της κυριαρχίας και ανεξαρτησίας μας σε εξωτερικά κέντρα αποφάσεων που διαρκώς μας αναθέτουν ρόλους για την εξυπηρέτηση των δικών τους και όχι των ελληνικών συμφερόντων. Σήμερα επιβάλλεται μια πιο δυναμική και ανεξάρτητη αντιμετώπιση της Τουρκίας, όχι με κούφιους παλικαρισμούς και επιλεκτικές αναφορές στο Διεθνές Δίκαιο, αλλά με τολμηρή χρήση όλων των εργαλείων της εξωτερικής πολιτικής για την προάσπιση των δικαιωμάτων μας και της ειρήνης στο Αιγαίο και την Κύπρο.

* Καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Κόβεντρυ, επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας της Πλεύσης Ελευθερίας.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου