Articles by "Αρθρογραφία"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αρθρογραφία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ZERO Hedge,14-5-21 Authored by Pepe Escobar via The Strategic Culture Foundation,
Μετάφραση:Μιχαήλ Στυλιανού

Ο Χένρυ Κίσινγκερ, 97 χρόνων, ή Χένρυ Κ γι’ αυτούς που τον περιβάλλουν, είναι είτε ένας στρατηγικός διανοούμενος σε στυλ Δελφικής πυθίας, ή ένα εγκληματίας πολέμου γι’ αυτούς που κρατιούνται σε απόσταση.

Τώρα φαίνεται να αποσπά χρόνο από τη συνηθισμένη του επίδοση στο διαίρει και βασίλευε για να μεταδίδει κάποια μαργαριτάρια σοφής realpolitik στον όμιλο εξουσίας πίσω από το αυτί του προέδρου Μπάϊντεν.

Σε ένα πρόσφατο φόρουμ στην Αριζόνα,αναφερόμενος στην πυορροούσα σίνο-αμερικανική σύγκρουση, ο Ερρίκος ο Κ. είπε:

«Είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα για την Αμερική. είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα για τον κόσμο. Γιατί αν δεν μπορούμε να το λύσουμε αυτό, τότε ο κίνδυνος είναι ότι σε όλο τον κόσμο θα αναπτυχθεί ένα είδος ψυχρού πολέμου μεταξύ Κίνας και Ηνωμένων Πολιτειών».

Με όρους realpolitik, αυτό το «είδος ψυχρού πολέμου»έχει ήδη προχωρήσει στο σύνολο της αμερικανικής εξουσίας. Η Κίνα θεωρείται ομόφωνα ως η κορυφαία απειλή για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ.

Ο Κίσινγκερ πρόσθεσε ότι η πολιτική των ΗΠΑ απέναντι στην Κίνα πρέπει να είναι ένα μείγμα έμφασης στις «αρχές» των ΗΠΑ για να απαιτηθεί από την Κίνα ο σεβασμός και ο διάλογος για την εξεύρεση τομέων συνεργασίας:

«Δεν λέω ότι η διπλωματία θα οδηγεί πάντα σε ευεργετικά αποτελέσματα... Αυτό είναι το πολύπλοκο έργο που έχουμε... Κανείς δεν κατάφερε να το κάνει εντελώς».

Ο Ερρίκος ο Κ. πρέπει να έχασε το – διπλωματικό – σενάριο. Αυτό στο οποίο απασχολούνται τώρα ο υπουργός Εξωτερικών της Κίνας Γουάνγκ Γι και ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρώφ σε πλήρη απασχόληση, είναι να αποδείξουν – κυρίως στον Παγκόσμιο Νότο – πώς η αμερικανική «διεθνής τάξη βάσει κανόνων» δεν έχει απολύτως καμία σχέση με το διεθνές δίκαιο και τον σεβασμό της εθνικής κυριαρχίας.

Στην αρχή είχα αρχειοθετήσει αυτές τις κοινοτοπίες του Ερρίκου του Κ. στα εκτός ενδιαφέροντος. Αλλά μετά, κάποιος που κρατούσε μια αστρική θέση στην κορυφή του Βαθέως Κράτους των ΗΠΑ έδειξε ότι έδινε ιδιαίτερη προσοχή.

Αυτή η προσωπικότητα – ας τον πούμε κ. Σ. – είναι μια από τις ανεκτίμητες, αξιόπιστες πηγές μου από τις αρχές της δεκαετίας του 2000. Η αμοιβαία εμπιστοσύνη ήταν πάντα το κλειδί. Τον ρώτησα αν θα μπορούσα να δημοσιεύσω επιλεγμένα αποσπάσματα της ανάλυσης του, όχι ονόματα. Δόθηκε συγκατάθεση – με σκληρές διαδικασίες. Γι' αυτό δέστε τις ζώνες του καθίσματός σας.


Χορεύοντας με τον κ. Σ.

Ο κ. Σ., με αρκετά αινιγματικό τρόπο, φαίνεται να εκφράζει τις συλλογικές απόψεις αρκετών εξαιρετικά αρμοδίων ανθρώπων. Από την αρχή, επισημαίνει πώς οι παρατηρήσεις του Ερρίκου του Κ. εξηγούν το σημερινό τρίγωνο Ρωσίας-Κίνας-Ιράν.

Το πρώτο σημείο που επισημαίνει είναι ότι δεν ήταν ο Κίσινγκερ που χάραξε την πολιτική για τον Νίξον, αλλά το Βαθύ Κράτος. Ο Κίσινγκερ ήταν απλά ένας μικρός αγγελιοφόρος. Στην κατάσταση του 1972 το βαθύ κράτος ήθελε να βγει από το Βιετνάμ, όπου η εμπλοκή απέβλεπε στην ανάσχεση της κομμουνιστικής Κίνας και της Ρωσίας. Ήμασταν εκεί με βάση τη θεωρία του ντόμινο.

Συνεχίζει:

Το Βαθύ Κράτος ήθελε να επιτύχει ορισμένους στόχους προσεγγίζοντας τον Πρόεδρο Μάο, τον οποίο ανταγωνιζόταν η Ρωσία. Ήθελε να συμμαχήσει το 1972 με την Κίνα εναντίον της Ρωσίας. Αυτό καθιστούσε το Βιετνάμ χωρίς νόημα, γιατί η Κίνα θα γινόταν η δύναμη περιορισμού της Ρωσίας και το Βιετνάμ έπαυε να μας απασχολεί. Θέλαμε να εξισορροπήσουμε την Κίνα με τη Ρωσία. Βέβαια, η Κίνα δεν ήταν μια μεγάλη δύναμη το 1972, αλλά θα μπορούσε να αποστραγγίσει τη Ρωσία, αναγκάζοντάς την να τοποθετήσει 400.000 στρατιώτες στα σύνορά τους. Και η πολιτική για το Βαθύ Κράτος απέδωσε. Εμείς στο Βαθύ Κράτος το είχαμε σκεφτεί καλά, και όχι ο Κίσινγκερ. 400.000 στρατιώτες στα κινεζικά σύνορα ήταν μια διαρροή στον προϋπολογισμό τους, καθώς αργότερα το Αφγανιστάν έγινε με πάνω από 100.000 στρατεύματα, και το Σύμφωνο της Βαρσοβίας είχε άλλα 600.000 στρατεύματα.

Και αυτό μας φέρνει στο Αφγανιστάν:

Το Βαθύ Κράτος ήθελε να ξεκινήσει ένα Βιετνάμ για τη Ρωσία στο Αφγανιστάν το 1979. Ήμουν μεταξύ εκείνων που ήσαν αντίθετοι, καθώς αυτό θα χρησιμοποιούσε άσκοπα τον αφγανικό λαό ως τροφή κανονιών και αυτό ήταν άδικο. Με υπερψήφισαν. Εδώ ο Μπρζεζίνσκι έπαιζε τον Κίσινγκερ, ένα άλλο υπερεκτιμημένο τίποτα που απλά μετέφερε μηνύματα.

Το Βαθύ Κράτος αποφάσισε επίσης να συντρίψει την τιμή του πετρελαίου, καθώς αυτό θα αποδυνάμωνε οικονομικά τη Ρωσία. Και αυτό λειτούργησε το 1985, οδηγώντας την τιμή στα οκτώ δολάρια το βαρέλι, κάτι που κατέφαγε το ήμισυ του ρωσικού προϋπολογισμού. Στη συνέχεια, ουσιαστικά δώσαμε την άδεια στον Σαντάμ Χουσεΐν να εισβάλει στο Κουβέιτ ως τέχνασμα για να στείλουμε τον προηγμένο στρατό μας για να τον χτυπήσει και να επιδείξει την ανωτερότητά μας στον κόσμο στον τομέα των όπλων, γεγονός που αποθάρρυνε πολύ τους Ρώσους και έβαζε το φόβο του Θεού στο ισλαμικό πετρέλαιο. Μετά δημιουργήσαμε τη μυθοπλασία του Πολέμου των Άστρων. Η Ρωσία προς έκπληξή μας έχασε την ψυχραιμία της και κατέρρευσε.

Ο κ. Σ. ορίζει όλα τα παραπάνω ως «υπέροχα» κατά τη γνώμη του, καθώς «ο κομμουνισμός εκτοπίσθηκε και επέστρεψε ο Χριστιανισμός»:

Στη συνέχεια, θέλαμε να καλωσορίσουμε τη Ρωσία στην κοινότητα των χριστιανικών εθνών, αλλά το Βαθύ Κράτος ήθελε να τη διαμελίσει. Αυτό ήταν ηλίθιο, καθώς θα ισορροπούσαν με την Κίνα τουλάχιστον από την άποψη του Mackinder. Ήταν αφελές εκ μέρους μου να ελπίζω σε μια επιστροφή του Χριστιανισμού, καθώς η Δύση κινούνταν γρήγορα προς την πλήρη ηθική αποσύνθεση.

Εν τω μεταξύ, η σύμμαχός μας Κίνα συνεχίζει να αναπτύσσεται καθώς δεν είχαμε τελειώσει με τον διαμελισμό της Ρωσίας και οι σύμβουλοι που στείλαμε στη Ρωσία κατέστρεψαν ολόκληρη την οικονομία τη δεκαετία του 1990 ενάντια στις αντιρρήσεις μου. Ο βομβαρδισμός του Βελιγραδίου, διάρκειας 78 ημερών, τελικά ξύπνησε τη Ρωσία και ξεκίνησαν μια μαζική επαναστρατιωτικοποίηση, καθώς ήταν προφανές ότι η πρόθεση ήταν τελικά να βομβαρδίσουν τη Μόσχα σε ερείπια. Έτσι οι αμυντικοί πύραυλοι έγιναν απαραίτητοι: Οι S-300, S-400, S-500 και σύντομα οι S-600.

Το Βαθύ Κράτος είχε προειδοποιηθεί από εμένα στις συναντήσεις μας για το πώς ο βομβαρδισμός του Βελιγραδίου το 1999 θα έκανε τη Ρωσία να επανεξοπλιστεί , αλλά δεν ακούστηκα. Το Βελιγράδι βομβαρδίστηκε για 78 ημέρες σε σύγκριση με τον βομβαρδισμού εκδίκησης του Χίτλερ για δύο ημέρες. Και η Κίνα συνεχίζει να μεγαλώνει.

Γιατί η ισορροπία δυνάμεων δεν λειτουργεί

Και αυτό μας φέρνει σε μια νέα εποχή – που ξεκίνησε στην πράξη με την κινεζική αναγγελία των Νέων Δρόμων του Μεταξιού το 2013 και του (του ανατρεπτικού πραξικοπήματος) Meidan στο Κίεβο το 2014:

Η Κίνα αφυπνίζεται μπροστά σε όλα αυτά, καθώς αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι έχουν χρησιμοποιηθεί και ότι ο στόλος των ΗΠΑ ελέγχει τις εμπορικές οδούς τους και το Πεκίνο αποφασίζει να προσεγγίσει τη Ρωσία το 2014, σχεδόν την ώρα που έγιναν μάρτυρες της ανατροπής της Ουκρανίας με το Μεϊντάν. Αυτή η ανατροπή οργανώθηκε από το Βαθύ Κράτος, όταν άρχισαν να αντιλαμβάνονται ότι είχαν χάσει την κούρσα των εξοπλισμών και δεν ήξεραν καν τι συμβαίνει.

Το βαθύ κράτος ήθελε να σύρει τη Ρωσία σε ένα Βιετνάμ στην Ουκρανία για να τους αποστραγγίσει και να συντρίψει ξανά την τιμή του πετρελαίου, κάτι που έκαναν. Το Πεκίνο το μελέτησε και είδε το φως. Εάν η Ρωσία ανατραπεί, η Δύση θα ελέγξει όλους τους φυσικούς πόρους της, τους οποίους θεωρούν ότι χρειάζονται καθώς μεγαλώνουν σε μια γιγαντιαία οικονομία μεγαλύτερη από τις ΗΠΑ. Και το Πεκίνο αρχίζει να ανοίγει μια θερμή σχέση με τη Μόσχα που επιδιώκει να αποκτήσει γήινους φυσικούς πόρους, όπως πετρέλαιο και φυσικό αέριο από τη Ρωσία για να αποφύγει τις θάλασσες για φυσικούς πόρους όσο μπορεί περισσότερο. Εν τω μεταξύ, το Πεκίνο επιταχύνει μαζικά την ναυπήγηση υποβρυχίων που φέρουν πυραύλους ικανούς να καταστρέψουν τους αμερικανικούς στόλους.


Πού κολλάει ο Κίσινγκερ στην Αριζόνα;

Τώρα, ο Κίσινγκερ αντικατοπτρίζει την αγωνία του Βαθέως Κράτους για τη σχέση Ρωσίας-Κίνας και θέλει διακαώς την διάσπασή της. Είναι ενδιαφέρον ότι ο Κίσινγκερ προσπαθεί εδώ να το συγκαλύψει. Δεν θέλει να πει την αλήθεια για την πραγματικότητα της ισορροπίας δυνάμεων. Προβάλλει «τις αξίες μας», όταν οι ΗΠΑ δεν έχουν άλλες αξίες παρά μόνο αναρχία, λεηλασία και αποτέφρωση εκατοντάδων πόλεων. Ο Μπάιντεν ελπίζει να αγοράσει όλες αυτές τις αποκληρωμένες μάζες καθώς η εκτύπωση χρήματος έχει αποχαλινωθεί.

Έτσι, είμαστε πίσω στον Κίσινγκερ συγκλονισμένο από τη νέα ρώσο-κινεζική συμμαχία. Πρέπει να χωριστούν.

Τώρα, δεν συμφωνώ με τους δολοπλόκους της ισορροπίας δυνάμεων στο ότι η ηθική ή οι ευγενείς αξίες πρέπει να διέπουν τις διεθνείς σχέσεις και όχι η ισχύς. Οι ΗΠΑ ακολουθούν όνειρα ισορροπίας δυνάμεων από το 1900 και τώρα αντιμετωπίζουν οικονομική καταστροφή. Αυτές οι ιδέες δεν λειτουργούν. Δεν υπάρχει λόγος οι ΗΠΑ να μην είναι φίλες της Ρωσίας και της Κίνας και οι διαφορές μπορούν να επιλυθούν. Αλλά δεν μπορείτε να θέσετε ως βασική και κυρίαρχη επί πάντων την ισορροπία δυνάμεων. Αυτή είναι η τραγωδία της εποχής μας.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Zero Hedge,10-5-21
Authored by Glenn Greenwald via greenwald.substack.com,
Μετάφραση: Μ.Στυλιανού

Συνεχίζοντας την παγκόσμια περιοδεία του με κηρύγματα αρετής στον κόσμο, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Άντονι Μπλίνκεν διακήρυξε την Πέμπτη – σε ένα κήρυγμα που πρέπει να ακούσετε για να το πιστέψετε – ότι λίγα πράγματα είναι πιο ιερά σε μια δημοκρατία από την «ανεξάρτητη δημοσιογραφία».

Μιλώντας στο Radio Free Europe, ο Μπλίνκεν απέδωσε φόρο τιμής στην «Παγκόσμια Ημέρα Ελευθερίας του Τύπου», υποστήριξε ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες υποστηρίζουν σθεναρά την ανεξάρτητη δημοσιογραφία», εξήγησε ότι «η θεμελίωση οποιουδήποτε δημοκρατικού συστήματος» προϋποθέτει «να λογοδοτούν οι ηγέτες» και «να ενημερώνουν τους πολίτες» και προειδοποίησε ότι «οι χώρες που αρνούνται την ελευθερία του Τύπου είναι χώρες που δεν έχουν μεγάλη εμπιστοσύνη στον εαυτό τους ή στα συστήματά τους».

Ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Antony Blinken μιλά για τησημασία τηςδημοσιογραφίας, 6 Μαΐου 2021 (Radio Free Europe). Ο Τζούλιαν Ασάνζ φτάνει στο Δικαστήριο του Ουέστμινστερ στο Λονδίνο στην προσπάθειά του να αντισταθεί στην έκδοσή του στην κυβέρνηση Μπάιντεν. Το ρητορικό κερασάκι στην τούρτα ήρθε όταν έθεσε αυτό το ερώτημα: «Τι να φοβόμαστε ενημερώνοντας το λαό και κρατώντας τους ηγέτες υπόλογους;» Στη συνέχεια, ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών έδωσε τον ακόλουθο όρκο: «Παντού όπου αμφισβητείται η δημοσιογραφία και η ελευθερία του Τύπου, θα σταθούμε στο πλευρό των δημοσιογράφων και της ελευθερίας τους

Το γεγονός ότι η κυβέρνηση Μπάιντεν είναι τόσο ακλόνητα πιστή στην ιερότητα της ανεξάρτητης δημοσιογραφίας και είναι αφοσιωμένη στην υπεράσπισή της όπου απειλείται, θα ήταν μεγάλη έκπληξη για πολλούς, πολλούς ανθρώπους. Μεταξύ αυτών θα είναι ο Τζούλιαν Ασάνζ, ο ιδρυτής του WikiLeaks και το πρόσωπο που είναι υπεύθυνο για τις περισσότερες αποκαλύψεις πληροφοριών σχετικών με τις ενέργειες κορυφαίων αξιωματούχων των ΗΠΑ από σχεδόν όλους τους αμερικανούς δημοσιογράφους που απασχολούνται στις εφημερίδες του εκδοτικού τραστ.

Τώρα ο Άσανζ βρίσκεται έγκλειστος σε ένα κελί της βρετανικής φυλακής υψίστης ασφαλείας Μπέλμαρς, επειδή η κυβέρνηση Μπάιντεν όχι μόνο προσπαθεί να τον εκδώσει για να δικαστεί με κατηγορίες κατασκοπείας (επειδή δημοσίευσε έγγραφα που ντροπιάζουν την κυβέρνηση των ΗΠΑ και το Δημοκρατικό Κόμμα), αλλά έχει επίσης ασκήσει έφεση στην απόφαση ενός Βρετανού δικαστή τον Ιανουάριο που απορρίπτει αυτό το αίτημα έκδοσης.

Η κυβέρνηση Μπάιντεν τα κάνει όλα αυτά, σημείωσαν οι New York Times, παρά το γεγονός ότι «οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και πολιτικών ελευθεριών είχαν ζητήσει από την [κυβέρνηση] να εγκαταλείψει την προσπάθεια δίωξης του κ. Ασάνζ, υποστηρίζοντας ότι η υπόθεση ... θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα προηγούμενο που θα αποτελούσε σοβαρή απειλή για τις ελευθερίες του Τύπου» - ακριβώς την αξία που ο Αμερικανός υπουργός των Εξωτερικών Μπλίνκεν δικαίως πέρασε την εβδομάδα εορτάζοντας και δεσμευόμενος να προστατεύσει.

Ήταν το υπουργείο Δικαιοσύνης της κυβέρνησης Trump που άσκησε αυτές τις κατηγορίες εναντίον του ΄Ασανζ, όταν ο τότε διευθυντής της CIA Μάικ Πομπέο ισχυρίστηκε σε ομιλία του το 2017 ότι το WikiLeaks «προσποιείται εδώ και καιρό ότι οι ελευθερίες της Πρώτης Τροπολογίας του Συντάγματος της Αμερικής τους προστατεύουν από τη δικαστική δίωξη» και στη συνέχεια προειδοποίησε: «Μπορεί να το πίστεψαν αυτό, αλλά κάνουν λάθος». Ο Πομπέο πρόσθεσε — επικαλούμενος τη νοοτροπία όλων των κρατών που διώκουν και φυλακίζουν εκείνους που επιδίδονται αποτελεσματικά στον έλεγχό τους — ότι «το να δώσουμε [στο WikiLeaks] το χώρο για να μας συντρίψει με υπεξαιρέσεις μυστικών είναι μια διαστροφή του τι αντιπροσωπεύει το μεγάλο σύνταγμά μας. Αυτό τελειώνει τώρα.»

Αλλά όπως και τόσες άλλες πολιτικές Τραμπ σχετικά με τις ελευθερίες του Τύπου — από την υπεράσπιση της χρήσης ενταλμάτων από το Υπουργείο Οικονομικών του Τραμπ για την απόκτηση τηλεφωνικών αρχείων δημοσιογράφων, μέχρι την απαίτηση να παραμείνει ο Έντουαρντ Σνόουντεν εξόριστος, και την φυλάκιση του Reality Winner και του Daniel Hale — κορυφαίοι αξιωματούχοι του Μπάιντεν είναι εδώ και καιρό απολύτως σύμφωνοι με τις διώξεις του ΄Ασανζ. Πράγματι, βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της προσπάθειας να καταστραφούν οι βασικές ελευθερίες του Τύπου όχι μόνο για το WikiLeaks αλλά και για τους δημοσιογράφους γενικώτερα.

Ο Τζο Μπάιντεν ήταν αυτός που αποκάλεσε τον Ασάνζ «τρομοκράτη υψηλής τεχνολογίας» το 2010. Ήταν η κυβέρνηση Ομπάμα που συγκάλεσε ένα μακροχρόνιο δικαστήριο ενόρκων για να προσπαθήσει να διώξει τον Ασάνζ. Ήταν η δημοκρατική γερουσιαστής της Καλιφόρνιας Ντιάν Φάϊνστάιν που συνέστησε τη δίωξη του Ασάνζ βάσει του νόμου περί κατασκοπείας, χρόνια πριν από την ανάληψη της εξουσίας από τον Τραμπ. Και ήταν η συνάδελφος του Μπλίνκεν στην ομάδα εθνικής ασφάλειας του Ομπάμα, Χίλαρι Κλίντον, που επαίνεσε το υπουργείο για τη δίωξη του Ασάνζ. Όλα αυτά προορίζονταν ως τιμωρία για τις αποκαλύψεις του Ασάνζ για αχαλίνωτες παρανομίες από την κυβέρνηση των ΗΠΑ και τους συμμάχους της και τις αντίπαλες κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο.


Οι Τάιμς της Νέας Υόρκης, 21 Φεβρουαρίου 2021

Πώς μπορείτε να περιοδεύετε σε όλο τον κόσμο προσποιούμενοι την οργή για τις διώξεις ανεξάρτητων δημοσιογράφων από άλλες χώρες, όταν είστε βασικό στέλεχος της κυβέρνησης που κάνει περισσότερα από τον καθένα για να εξοντώσει έναν από τους πιο συνεπείς ανεξάρτητους δημοσιογράφους των τελευταίων δεκαετιών; Πράγματι, όπως πολλοί δημοσιογράφοι προειδοποίησαν τότε, υπήρχαν λίγες, αν όχι καμία, κυβερνήσεις στην ιστορία των ΗΠΑ πιο εχθρικές προς τις βασικές ελευθερίες του Τύπου από την κυβέρνηση Ομπάμα, στην οποία υπηρετούσε προηγουμένως ο Μπλίνκεν, έχουσας πετύχει το ρεκόρ της δίωξης του διπλάσιου αριθμού δημοσιογραφικών πηγών, βάσει των νόμων περί κατασκοπείας ,από όλες μαζί τις προηγούμενες κυβερνήσεις.

Το 2013, ενώ ο Μπλίνκεν υπηρετούσε ως υψηλόβαθμος αξιωματούχος στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, η Επιτροπή Προστασίας Δημοσιογράφων έκανε κάτι πολύ σπάνιο — εξέδωσε μιαν έκθεση που προειδοποιούσε για μια επιδημία επιθέσεων ελευθερίας του Τύπου από την κυβέρνηση των ΗΠΑ — και ανακοίνωνε: «Στην Ουάσιγκτον της κυβέρνησης Ομπάμα, οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι φοβούνται όλο και περισσότερο να μιλήσουν στον Τύπο». Ο James Goodale, Γενικός Σύμβουλος των New York Times κατά τη διάρκεια της μάχης της εφημερίδας τη δεκαετία του 1970 για τη δημοσίευση των Εγγράφων του Πενταγώνου, προειδοποίησε ότι «ο Πρόεδρος Ομπάμα σίγουρα θα περάσει τον Πρόεδρο Ρίτσαρντ Νίξον ως τον χειρότερο πρόεδρο όλων των εποχών σε θέματα εθνικής ασφάλειας και ελευθερίας του Τύπου».

Ακόμη και η συγκεκριμένη «επίθεση κατά της ελευθερίας του Τύπου» στην οποία αναφέρθηκε ο Μπλίνκεν σε εκείνη τη δήλωση -δηλαδή το πρόσφατο διάταγμα της Ρωσίας , να δηλωθούν τα ΜΜΕ που συνδέονται με ξένες κυβερνήσεις, όπως το Radio Free Europe, ως «ξένοι πράκτορες» και να πληρώσουν πρόστιμα για την αμέλειά τους να το πράξουν – είναι ένα μέτρο που ο Μπλίνκεν και οι σύντροφοί του ασκούν εδώ και χρόνια εναντίον άλλων.

Πράγματι, η Ρωσία απαντούσε στο προηγούμενο πανομοιότυπο διάταγμα της αμερικανικής κυβέρνησης να δηλωθούν το ρωσικό τηλεοπτικό δίκτυο RT και ρωσικά ειδησεογραφικά πρακτορεία ως «ξένοι πράκτορες» στις ΗΠΑ, καθώς και στις κλιμακούμενες επιθέσεις σε ειδησεογραφικά πρακτορεία που η Ουάσιγκτον ισχυρίζεται ότι χρησιμεύουν ως πράκτορες προπαγάνδας του Κρεμλίνου.

Δεν είναι καινούργιο για τις ΗΠΑ να κάνουν διαλέξεις που ο υπόλοιπος κόσμος αναγνωρίζει ως φάρσες. Το 2015, ο τότε πρόεδρος Ομπάμα έκανε βόλτες στην Ινδία δίνοντας διαλέξεις για τη σημασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά τις διέκοψε για να πετάξει στην Σαουδική Αραβία για να τιμήσει τον καταπιεστικό Σαουδάραβα μονάρχη, τον από μακρού στενό σύμμαχό του, του οποίου το ολοκληρωτικό καθεστώς ο Ομπάμα έκανε τόσα για να οχυρώσει.

Αλλά το να περιφέρεσαι σε όλο τον κόσμο μεταμφιεσμένος σε υπέρμαχο των ελευθεριών του Τύπου και των δικαιωμάτων των ανεξάρτητων δημοσιογράφων, ενώ παράλληλα εργάζεσαι για την επέκταση του εγκλεισμού και της απομόνωσης ενός από τους ανθρώπους που προσέφεραν πολλές από τις σημαντικότερες δημοσιογραφικές αποκαλύψεις αυτής της γενιάς, πέρα από τη δεκαετία φυλάκισης που έχει ήδη υποστεί, είναι ένα εντελώς νέο επίπεδο εξαπάτησης. Ο χαρακτηρισμός «υποκρισία» δεν επαρκεί για να συλλάβει την άνανδρη ανειλικρίνεια πίσω από τη στάση του Μπλίνκεν.

Είναι πάντα εύκολο — και φτηνό — να καταδικάζετε τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τους εχθρούς σας. Πολύ πιο δύσκολο — και πιο σημαντικό — είναι να τηρείτε αυτές τις αρχές και για τους δικούς σας αντιφρονούντες. Ο Μπλίνκεν, όπως τόσοι πολλοί που προηγήθηκαν σε αυτό το υπουργείο, διαπρέπει θεατρικά στο πρώτο, αποτυγχάνοντας αξιοδάκρυτα στο δεύτερο.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Manlio Dinucci/ Reseau International/ 12-5-21
Mετάφραση Μ. Στυλιανού

Η χερσαία κινητικότητα των ανθρώπων στην Ευρωπαϊκή Ένωση παρέλυσε το 2020 λόγω εγκλεισμών, κυρίως ως αποτέλεσμα του αποκλεισμού του τουρισμού. Το ίδιο συνέβη και στην αεροπορική κινητικότητα: Σύμφωνα με μελέτη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (Μάρτιος 2021), προέκυψε καθαρή απώλεια 56 δισεκατομμυρίων ευρώ και 191.000 άμεσων θέσεων εργασίας και πάνω από ένα εκατομμύριο μεταξύ υπεργολάβων. Η ανάκαμψη το 2021 αναμένεται να είναι πολύ προβληματική. Μόνο ένας τομέας, σε αντίθεση, έχει αυξήσει σημαντικά τη δική του κινητικότητα: ο στρατός.

Αυτή τη στιγμή, στην Ευρώπη, περίπου 28.000 στρατιωτικοί περνούν, με άρματα μάχης και αεροπλάνα, από τη μία χώρα στην άλλη: συμμετέχουν στο Defender Europe 2021, τα μεγάλα γυμνάσια όχι του ΝΑΤΟ αλλά του αμερικανικού στρατού στην Ευρώπη, στον οποίο συμμετέχουν 25 Ευρωπαίοι σύμμαχοι και εταίροι. Η Ιταλία συμμετέχει όχι μόνο με τις δικές της ένοπλες δυνάμεις, αλλά και ως χώρα υποδοχής. Την ίδια στιγμή, πρόκειται να ξεκινήσει η Άσκηση του ΝΑΤΟ Steadfast Defender, (Αποφασιστικός Υπερασπιστής), η οποία κινητοποιεί περισσότερους από 9.000 Αμερικανούς και Ευρωπαίους στρατιωτικούς, συμπεριλαμβανομένων Ιταλών. Είναι η πρώτη μεγάλης κλίμακας δοκιμή των δύο νέων εντολών του ΝΑΤΟ: Διοίκηση Κοινής Δύναμης, με έδρα το Νόρφολκ των ΗΠΑ και Διοίκηση Υποστήριξης, με έδρα το Ουλμ της Γερμανίας. Η «αποστολή» της Διοίκησης Νόρφολκ είναι να «προστατεύσει τις ατλαντικές διαδρομές μεταξύ Βόρειας Αμερικής και Ευρώπης», οι οποίες, σύμφωνα με το ΝΑΤΟ, θα απειλούνταν από ρωσικά υποβρύχια. Η Διοίκηση Ουλμ είναι «για να εξασφαλίσει την κινητικότητα των στρατευμάτων διαμέσου των ευρωπαϊκών συνόρων για να επιτρέψει την ταχεία ενίσχυση της Συμμαχίας στο Ανατολικό Μέτωπο», η οποία, σύμφωνα με το ΝΑΤΟ, θα απειληθεί από τις ρωσικές δυνάμεις.

Για τη δεύτερη αυτή «αποστολή» διαδραματίζει σημαντικό ρόλο η Ευρωπαϊκή Ένωση, στην οποία ο αμερικανικός στρατός της Ευρώπης ζήτησε τη δημιουργία ενός «στρατιωτικού χώρου Σένγκεν». Το σχέδιο δράσης για τη στρατιωτική κινητικότητα, το οποίο παρουσίασε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή το 2018, προβλέπει την τροποποίηση «των υποδομών (γέφυρες, σιδηρόδρομοι και δρόμοι) που δεν είναι προσαρμοσμένες στο βάρος ή το μέγεθος των στρατιωτικών οχημάτων». Για παράδειγμα, εάν μια γέφυρα δεν μπορεί να αντέξει το βάρος μιας δύναμης αρμάτων μάχης 70 τόνων, πρέπει να ενισχυθεί ή να ανακατασκευαστεί.

Αφού αποφάσισαν μιαν αρχική διάθεση περίπου 2 δισεκατομμυρίων ευρώ δημοσίου χρήματος, που αφαιρέθηκαν από τις κοινωνικές δαπάνες, οι υπουργοί Αμύνης της ΕΕ αποφάσισαν στις 8 Μαΐου να συμπεριλάβουν τις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά και τη Νορβηγία στο σχέδιο στρατιωτικής κινητικότητας της ΕΕ. Ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Στόλτενμπεργκ, ο οποίος ήταν παρών στη συνεδρίαση, τόνισε ότι «αυτοί οι σύμμαχοι εκτός ΕΕ διαδραματίζουν ζωτικό ρόλο στην άμυνα της Ευρώπης». Με τον τρόπο αυτό, το ΝΑΤΟ (στο οποίο ανήκουν 21 από τις 27 χώρες της ΕΕ), αφού έχει δώσει εντολή στην ΕΕ να πραγματοποιήσει και να πληρώσει για την αναδιάρθρωση των ευρωπαϊκών υποδομών για στρατιωτικούς σκοπούς, αναλαμβάνει ουσιαστικά τη διαχείριση του «στρατιωτικού χώρου Σένγκεν».

Σε μια Ευρώπη που μετατράπηκε σε αποθήκη όπλων, η προσαρμογή των υποδομών στην κινητικότητα των δυνάμεων των ΗΠΑ/ΝΑΤΟ δοκιμάζεται σε πολεμικές ασκήσεις, οι οποίες προβλέπουν «την ανάπτυξη χερσαίων και ναυτικών δυνάμεων από τη Βόρεια Αμερική στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας» και χρησιμεύουν, σύμφωνα με τα λόγια του Στόλτενμπεργκ, για να «αποδείξουν ότι το ΝΑΤΟ έχει την ικανότητα και τη βούληση να προστατεύσει όλους τους συμμάχους από οποιαδήποτε απειλή».

Ποια είναι η απειλή θα διακηρυχθεί από τους υπουργούς Εξωτερικών των G7 (Ηνωμένες Πολιτείες, Καναδάς, Μεγάλη Βρετανία, Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία και Ιαπωνία), οι οποίοι συναντήθηκαν στις 5 Μαΐου στο Λονδίνο.

Οι επτά υπουργοί (για την Ιταλία Luigi Di Maio, για τη Γαλλία Jean-Louis Le Drian), αντιστρέφοντας τα γεγονότα, κατηγορούν τη Ρωσία ότι «υιοθετεί ανεύθυνη και αποσταθεροποιητική συμπεριφορά: μαζική συσσώρευση ρωσικών στρατιωτικών δυνάμεων στα σύνορα της Ουκρανίας και στην παράνομα προσαρτημένη Κριμαία, κακόβουλες κυβερνοεπιθέσεις για να υπονομεύσουν τα δημοκρατικά καθεστώτα άλλων χωρών, κακόβουλες δραστηριότητες και προσφυγή στην παραπληροφόρηση [...] Τονίζουμε τη σημασία του σεβασμού της Σύμβασης της Βιέννης [...] ».

Το γεγονός ότι οι G7 προβαίνουν σε τέτοιες κατηγορίες με τα ίδια λόγια του Πενταγώνου, που επαναλαμβάνει το ΝΑΤΟ, επιβεβαιώνει την ύπαρξη του ίδιου σχεδίου στην στρατηγική έντασης, που ωθεί την Ευρώπη σε μια ολοένα επικίνδυνη κατάσταση.

Μάνλιο Ντινούτσι



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Το θέμα Ηγεσίας-Εξουσίας έκανε δραματικά επίκαιρο η λαίλαπα της πανδημίας covid-19 που ταλανίζει ολάκερη την ανθρωπότητα από τον Φεβρουάριο του 2020 καθώς «ξεσκέπασε» γύμνιες σε επίπεδα Συστημάτων Υγείας και κοινωνικό-οικονομικό-πολιτικών δραστηριοτήτων διεθνώς και στα λάθη και τις ολιγωρίες τόσο του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας όσο και Ηγετών χωρών-μελών του ΟΗΕ στη έγκαιρη λήψη αποφάσεων.

Η Έκθεση της Ανεξάρτητης Επιτροπής Μελέτης της Πανδημίας με τίτλο (σε ελεύθερη μετάφραση)«Covid-19: να είναι η τελευταία επιδημία» δημοσιεύθηκε χτες Τετάρτη 12 Μαΐου στο έγκυρο διεθνές Ιατρικό περιοδικό LANCET και φιλοξενείται εκτεταμένα στα Διεθνή Έντυπα &Ηλεκτρονικά ΜΜΕ:

https://www.thelancet.com/journals/lancet/article/PIIS0140-6736(21)01095-3/fulltext?rss=yes

https://doi.org/10.1016/S0140-6736(21)01095-3

Η Έκθεση συνιστά μια δραματική πρόσκληση στους Λαούς της Γης να «φιλοσοφήσουμε» σκεπτόμενοι πώς εκλέγουμε Ηγέτες που καθορίζουν την μορφή και την ποιότητα της ζωής μας.

***********************************
Ελάτε να διερευνήσουμε τι σημαίνει ο όρος Εξουσία.

Εξουσία σημαίνει ισχύ ή δύναμη, ικανότητα αυτών που την κατέχουν και την ασκούν να απαιτούν και να πετυχαίνουν υπακοή, πειθαρχία, συμμόρφωση στα προστάγματά τους και στην εκπλήρωση στόχων που αυτοί θέτουν ακόμη και όταν η εκπλήρωσή τους απολήγει σε καθοριστική διαμόρφωση της ζωής, των ενδιαφερόντων, ακόμα και των συμφερόντων αυτών που τους εξέλεξαν.

Ο Μαξ Βέμπερ ο μεγάλος Γερμανός κοινωνιολόγος θεώρησε την εξουσία, την δύναμη ή ισχύ, ως «Την εκμετάλλευση της ευκαιρίας από ένα ή περισσότερα άτομα για την επιβολή της δικιάς τους βούλησης σε κοινά θέματα, άσχετα με την αντίσταση που προβάλλουν άλλα πρόσωπα που δραστηριοποιούνται στον ίδιο χώρο...»

Και ο Ρόμπερτ Μακ Αϊβερ, ο Αμερικανός κοινωνιολόγος έγραψε ότι «Οι κάτοχοι εξουσίας αποκτούν το δικαίωμα να καθιερώσουν τη δικιά τους πολιτική σε κάθε φάση της ανθρώπινης δραστηριότητας, να κρίνουν πρόσωπα και καταστάσεις, να ασκήσουν διαιτητικό-ισορροπητικό ρόλο σε αντιδικίες και να επιβληθούν στους συνανθρώπους τους.»

Η εξουσία αντλείται και ασκείται με τρείς θεμελιακούς τρόπους:

με την εφαρμογή ωμής βίας ή με την επιβολή της ψυχολογίας του φόβου, με βάση το κληρονομικό δίκαιο των ηγεμονικών καθεστώτων, και από τη δημοκρατική και αβίαστη αναγνώριση από τους Λαούς ηγετικών χαρακτηριστικών αυτών που την κατέχουν και την ασκούν.

Η απόκτηση εξουσίας με την εφαρμογή «ωμής βίας» συνεπάγεται και την πιθανή αντίδραση αυτών που αντιτίθενται στα κάθε λογής δικτατορικά και αυταρχικά καθεστώτα. Για τον λόγο αυτό οι διάφοροι σφετεριστές της εξουσίας ακολουθώντας μια πάγια τακτική αποπειρώνται να εδραιώσουν την ισχύ τους και να «νομιμοποιήσουν» τη θέση τους παρέχοντας αγαθά, διευκολύνσεις και προσεκτικά οριοθετημένα «δικαιώματα-προνόμια» σε κάποιες επιλεγμένες λαϊκές ομάδες ή καθησυχάζουν κατασιγάζοντας με ψυχολογικές και επικοινωνιακές μεθόδους την άσκηση κριτικής και την εκδήλωση "αντίστασης" τις λαϊκές μάζες οδηγώντας τες στην απάθεια που είναι απόληξη θεμελιωμένη στην πρόχειρη διαπίστωση από το λαό ότι «Είναι ανήμπορος να ελέγξει τη ροή των γεγονότων...»

Στα ψευδεπίγραφα «δήθεν δημοκρατικά καθεστώτα» αυτοί που κατέχουν την εξουσία φροντίζουν να αποσιωπούν συστηματικά και διαχρονικά το γεγονός δημιουργώντας την απαραίτητη ψευδαίσθηση ότι η κατοχή της εξουσίας είναι «κοινό καθήκον» και δικαίωμα και η άσκησή της γίνεται για την υλοποίηση των επιθυμιών και αποφάσεων «της πλατιάς λαϊκής μάζας». Επιπρόσθετα, παρά την αντικειμενικά κραυγαλέα εκμετάλλευση και άσκηση της εξουσίας με σαφώς προσωποπαγή ψυχισμό, έντεχνες ιδεολογικές διακηρύξεις και ψυχοτεχνικά πολιτικά μανιφέστα τείνουν να μειώσουν τη σημασία της πραγματικότητας καμουφλάροντας την αυταρχική φύση και δικτατορική υφή της πίσω από τα διάφανα προπετάσματα της «έλλειψης κάθε χρήσης ωμής βίας...»

Στα γνήσια δημοκρατικά καθεστώτα, άσχετα εάν πρόκειται για ένα Κόμμα ή μια ολάκερη χώρα η διαδικασία ανέλιξης σε «θώκο εξουσίας» και το δικαίωμα άσκησής της συντελείται με αντικειμενικά κριτήρια, με αξιοκρατία και διαφάνεια και, απαλλαγμένη από κάθε μορφή της έννοιας του «κληρονομικού δικαίου» και κάθε απειλή για χρήση βίας, προκαθορίζει το εφήμερο της πράξης διατηρώντας ανέπαφο το δικαίωμα των εξουσιαζόμενων, δηλαδή της λαϊκής μάζας, για αλλαγές στις προτιμήσεις τους, για αφαίρεση της εξουσίας από εκείνους που αποδεικνύονται εμφανώς ανάξιοι και την παροχή της σε αυτούς που κατορθώνουν να πείσουν ότι είναι άξιοι, ή τουλάχιστον, περισσότερο άξιοι από τους παρόντες κατόχους της.

Στην πλατωνική «Πολιτεία» ο Θρασύμαχος διατείνεται κατηγορηματικά ότι «Το δίκαιο είναι ταυτόσημο με το συμφέρον του ισχυρού...» Και όμως η εξουσία που θεμελιώνεται και διαιωνίζεται με τη χρήση ή την απειλή της χρήσης κάποιας μορφής βίας είναι, κατά κανόνα, καταδικασμένη και ο βίος της, η διαχρονική της διάρκεια είναι προκαθορισμένα εφήμερη. «Ο πανίσχυρος δεν είναι ποτέ αρκετά ισχυρός» έγραψε διαπιστώνοντας την ιστορική νομοτέλεια των γεγονότων ό Ζαν Ζακ Ρουσσώ.

Όποια και αν συμβεί να είναι η πηγή της εξουσίας, η εστία από την οποία αυτή αναβλύζει, και όποιες και αν είναι οι διαδικασίες απόκτησής της αμείωτο πάντοτε παραμένει και το ενδιαφέρον για τους τρόπους χρήσης τους τρόπους άσκησής της από τον κάτοχό της.

Έτσι ο αυταρχικός ηγέτης είναι εκείνος που θεωρεί τον εαυτό του ως το μόνο άξιο να κρίνει τη σημασία, την ορθότητα και την αξία των αναγκών, επιδιώξεων και φιλοδοξιών αυτών που κυβερνά ή εξουσιάζει και κατά συνέπεια ασκεί την εξουσία με αποκλειστικά κύριο γνώμονα τις δικές του θέσεις, τις προσωπικές του πεποιθήσεις.

Ο δημοκρατικός ηγέτης καθώς αντιλαμβάνεται το «εφήμερο» της θέσης του και το απαραβίαστο δικαίωμα αυτών που με τη δική τους συναίνεση και επιλογή «εξουσιάζει» να τον αντικαταστήσουν πασχίζει να εντοπίσει τον κοινό παρονομαστή των πολυποίκιλων και συχνά αντικρουόμενων επιθυμιών και επιδιώξεών τους και να ασκήσει εξουσία με γνώμονα «το κοινό όφελος» ελπίζοντας ότι στην επόμενη «ημέρα κρίσης» (στις επόμενες εκλογές) αυτό θα αναγνωρισθεί και έτσι θα διασφαλισθεί η επανεκλογή του.

Υπάρχουν ιστορικές στιγμές στη ζωή κάθε ομάδας που απαιτούν τη μετουσίωση ενός «δημοκρατικού» ηγέτη σε «Αυταρχικό Αρχηγό» για να επιτευχθούν κοινοί στόχοι ή για να αποσοβηθούν κρίσιμες για την επιβίωση της ομάδας ή του κοινωνικού συστήματος καταστάσεις. Σίγουρα, επίσης, υπάρχουν δεδομένα παραδείγματα «Αυταρχικών Ηγετών» που, με προκάλυψη την επιφανειακή δημοκρατικότητά τους, πετυχαίνουν να συνεχίσουν πέρα από τα προκαθορισμένα χρονικά διαστήματα την κατοχή και άσκηση της εξουσίας.

Στο σημείο αυτό να θυμηθούμε τα λόγια του Αγάθωνα που συνιστά στον «Άρχοντα» (ηγέτη) να θυμάται 3 πράγματα:

«Ότι διοικεί ανθρώπους, ότι πρέπει να διοικεί σύμφωνα με τους νόμους, και ότι δεν θα διοικεί…για πάντα!»

Σε Εθνικό, Περιφερειακό και Παγκόσμιο επίπεδο στην Υφήλιο της τρίτης δεκαετίας του 21ου αιώνα που ταλανίζεται βάρβαρα από την πανδημία covid-19, το ερώτημα που αρχίζει να εκφράζει η κοινή γνώμη μορφοποιείται πλέον σε μια αμείλικτα απλή διατύπωση:

«Είναι άραγε σε θέση να χειρισθούν τις κρίσεις που μας ταλανίζουν σε Δημοτικά, Περιφερειακά, Εθνικά και Διεθνή επίπεδα εκείνοι ή εκείνες που αυτάρεσκα παρουσιάζονται ως Ηγέτες ενώ είναι απλά ατάλαντοι και κυνικοί «επιβήτορες θώκων εξουσίας;»




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
photo AP

Alexander Aoun, Sputnik France 12-5-21
Μετάφραση: Μ.Στυλιανού

Ενώπιoν των βιαιοπραγιών στην Ιερουσαλήμ, η Τουρκία έσπευσε να καταδικάσει το Ισραήλ και να στηρίξει την Παλαιστίνη. Πίσω από αυτή την υποστήριξη βρίσκεται η επιθυμία να ευχαριστήσει τον αραβικό δρόμο. Ωστόσο, η Άγκυρα βρίσκεται σε δύσκολη θέση καθώς πρέπει επίσης να θεραπεύσει τις σχέσεις της με το Τελ Αβίβ, γράφει ο Φαρούκ Μπιλίτσι, ομότιμος καθηγητής Τουρκικής ιστορίας στο Ινάλκο.

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν βρίσκεται στο προσκέφαλο της Παλαιστίνης, επαναλαμβάνοντας την άνευ όρων υποστήριξή του στην «υπόθεσή του». Ο Τούρκος Πρόεδρος συναντήθηκε στις 10 Μαΐου με τον Παλαιστίνιο ομόλογό του Μαχμούντ Αμπάς και με τον Ισμαήλ Χανιγιέχ, επικεφαλής του πολιτικού γραφείου της Χαμάς, σχετικά με τις ισραηλινές επιθέσεις στο τζαμί Αλ-Άκσα.

Σε επίσημη δήλωση, η τουρκική διπλωματία χαρακτήρισε την ενέργεια του Ισραηλινού Στρατού «τρομοκρατία» και καταδίκασε έντονα τις ισραηλινές αρχές. Μη μασώντας τα λόγια του, ο διευθυντής επικοινωνίας της τουρκικής Προεδρίας, Fahrettin Altun, κάλεσε ανοιχτά σε επίθεση κατά του εβραϊκού κράτους: «Απευθύνουμε έκκληση στον μουσουλμανικό κόσμο: ήρθε η ώρα να σταματήσουμε τις δειλές και τυραννικές επιθέσεις του Ισραήλ [...] Είθε η κόλαση να κάψει για τους τύραννους.»

Στην Ιερουσαλήμ, η ισραηλινή αστυνομία χρησιμοποίησε βία στο Τέμενος Αλ-Άκσα, τον τρίτο ιερότερο χώρο του Ισλάμ. Αφήνοντας τον Τούρκο Πρόεδρο σε λεπτή θέση:

«Ως σουνιτική Μουσουλμανική δύναμη, η Τουρκία πρέπει να αντιδράσει σε αυτά τα γεγονότα», αναφέρει ο Φαρούκ Μπιλίσι, ομότιμος καθηγητής Οθωμανικής και Σύγχρονης Τουρκικής ιστορίας στο Inalco (Εθνικό Ινστιτούτο Ανατολικών Γλωσσών και Πολιτισμών, "Languages 'O") και προσθέτει: «Αλλά η Άγκυρα δεν έχει κανένα μοχλό επιρροής για να ασκήσει πίεση στις Ισραηλινές αρχές. Έτσι, ο Ερντογάν παρέχει πολιτική, ηθική και μερικές φορές ανθρωπιστική στήριξη», ανέφερε στο μικρόφωνο του Σπούτνικ.

Η Τουρκική Υπηρεσία Συνεργασίας και Συντονισμού (TIKA) έχει ήδη διανείμει τον περασμένο Απρίλιο δέματα τροφίμων σε 5.320 οικογένειες που έχουν ανάγκη στη Γάζα. Αυτή η τουρκική «παρά-διπλωματική» οργάνωση, που άνοιξε στην Παλαιστίνη το 2005, εργάζεται για να βοηθήσει τον παλαιστινιακό λαό στον τομέα της υγείας ή της εκπαίδευσης. «Χτίζει νοσοκομεία και σχολεία», συνοψίζει ο ομότιμος καθηγητής. Αλλά αυτή η υποστήριξη για τον παλαιστινιακό αγώνα μπορεί να επικαλύπτει τον πραγματικό στόχο του Ερντογάν.
Ο Ερντογάν παίζει το χαρτί "Παλαιστίνη" για να υπηρετήσει την φήμη του.
Και έχει κάθε λόγο. «Γνωρίζει την σημαντική δημοτικότητα της Παλαιστίνης στην περιοχή» συνοψίζει ο Φαρούκ Μπιλίσι.Εκτός από την αυξανόμενη εγκατάλειψη της Παλαιστίνης από τις αραβικές κυβερνήσεις μετά τις Συμφωνίες του Αβραάμ τον Σεπτέμβριο του 2020, η τύχη της Παλαιστίνης θα παραμείνει το κύριο ενωτικό στοιχείο σε περιφερειακό επίπεδο. Τις τελευταίες ημέρες, ο αραβικός κόσμος, από τον Λίβανο έως την Ιορδανία μέσω του Μαγκρέμπ, έχει εκφράσει την υποστήριξή του προς τον παλαιστινιακό λαό. Και ο Τούρκος Πρόεδρος το έχει αντιληφθεί.

«Ο Ερντογάν χρησιμοποιεί ενσυνείδητα τον παλαιστινιακό αγώνα για το εκλογικό του σώμα, το οποίο τάσσεται συντριπτικά υπέρ της Παλαιστίνης, αλλά και των αραβικών λαών. Ο Τούρκος Πρόεδρος λατρεύει να απευθύνεται σε αυτούς τους πληθυσμούς. Κερδίζει σε συμπάθεια και δημοτικότητα στην περιοχή», αναφέρει ο καθηγητής του Inalco.

Πράγματι, ο Ερντογάν μπορεί να είναι ο πιο δημοφιλής ηγέτης στη Μέση Ανατολή και στη Βόρεια Αφρική. Σύμφωνα με μελέτη που πραγματοποιήθηκε στην Αλγερία, την Ιορδανία, τον Λίβανο, τη Λιβύη, το Μαρόκο και την Τυνησία από το αραβικό μέσο ενημέρωσης Al Monitor στις 20 Απριλίου, ο Τούρκος Πρόεδρος φαίνεται να φθάνει στην κορυφή των δημοφιλέστερων πολιτικών προσωπικοτήτων της περιοχής. Ωστόσο η πραγματική θέση του Τούρκου ηγέτη θα πρέπει να είναι «διπλής όψεως. Αυτά τα συνθήματα της πρόσοψης για τον μουσουλμανικό κόσμο δύσκολα κρύβουν τη γεωπολιτική πραγματικότητα», πιστεύει ο συνομιλητής μας.
Τουρκία-Ισραήλ, "Σ' αγαπώ, ούτε κι εγώ"

«Η Τουρκία πρέπει να έχει καλές σχέσεις με το Ισραήλ», τονίζει ο Φαρούκ Μπιλίσι. Η Τουρκία ήταν η πρώτη Μουσουλμανική χώρα στη Μέση Ανατολή που αναγνώρισε επίσημα το Ισραήλ το 1948. Έκτοτε, οι δύο χώρες έχουν συνεργαστεί σε πολλούς οικονομικούς τομείς, αλλά η Άγκυρα έμενε διακριτική για τις σχέσεις της με το εβραϊκό κράτος, ώστε να μην προσβάλει τους Άραβες γείτονες. Η ισραηλο-τουρκική συνεργασία αναπτύχθηκε σε τέσσερις άξονες: ασφάλεια, στρατός, οικονομία και ενέργεια.

Το πιο εντυπωσιακό παράδειγμα αυτής της συνεργασίας είναι η σύλληψη στην Κένυα το 1999 του Αμπντουλάχ Οτσαλάν, αρχηγού της τρομοκρατικής οργάνωσης ΡΚΚ. Η Μοσάντ βοήθησε την Άγκυρα να συλλάβει τον Κούρδο ηγέτη. Με την άφιξη το 2003 του ΑΚΡ, του Ισλαμό-συντηρητικού κόμματος, οι σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ ψυχράνθηκαν.

Οι σχέσεις μεταξύ των δυο χωρών επιδεινώθηκαν από το 2009, όταν ο Ερντογάν επέκρινε στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός τον Σιμόν Πέρες για την πολιτική του προσάρτησης παλαιστινιακών εδαφών. Στη συνέχεια, υπήρξε η σύγκρουση στο Μάβι-Μαρμαρά, η οποία ολοκλήρωσε επίσημα τη ρήξη μεταξύ Τελ Αβίβ και Άγκύρας», θυμάται ο Φαρούκ Μπιλίτσι.

Σπάζοντας τον αποκλεισμό της Γάζας, ο τουρκικός ανθρωπιστικός στολίσκος δέχθηκε επίθεση τον Μάιο του 2010 από ισραηλινό κομάντο, στην οποία σκοτώθηκαν εννέα ακτιβιστές .

Χρειάστηκε να περιμένουμε αποζημίωση για τις οικογένειες των θυμάτων το 2016, ύψους 20 εκατομμυρίων δολαρίων, για να δούμε μιαν αναθέρμανση των διμερών σχέσεων με την επαναλειτουργία των πρεσβειών. Αλλά το 2018 νέα διαμάχη, οι δύο χώρες απέλαυναν τους αντίστοιχους πρεσβευτές τους λόγω των ισραηλινών βομβαρδισμών στη Γάζα.

Ένα σενάριο που δεν θα πρέπει να επαναληφθεί, λέει ο Φαρούκ Μπιλισί, δεδομένης της περιφερειακής απομόνωσης της Τουρκίας. «Η ΄Αγκυρα πρέπει να μετριάσει τα λόγια της για το Ισραήλ»

Τον Δεκέμβριο του 2020, ο Τούρκος Πρόεδρος αναφέρθηκε ακόμη και στην επιθυμία του να αποκατασταθούν οι σχέσεις με το εβραϊκό κράτος.

«Σήμερα, η πολιτική του Ερντογάν προς όλες τις κατευθύνσεις τον έχει απομονώσει από τους Άραβες γείτονές του. Η Ελλάδα και η Κύπρος ενώνονται εναντίον της Τουρκίας και η Άγκυρα βρίσκεται σε αντιπαράθεση με το Ισραήλ, ενώ οι δύο χώρες έχουν κοινά συμφέροντα για το φυσικό αέριο και το πετρέλαιο στην ανατολική Μεσόγειο. Και σήμερα, το κλίμα είναι τεταμένο με τη νέα κυβέρνηση των ΗΠΑ», καταλήγει.

Κοντολογίς, επιμένοντας να παίζει σε όλα τα ταμπλώ, ο Ερντογάν είναι περισσότερο από ποτέ πολιορκημένος από τα γεγονότα.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Από τη Χρυσή Αυγή έως την ακροδεξιά της Λατινικής Αμερικής, ενώ οι Εβραίοι αποτελούν μόνιμο στόχο, το κράτος του Ισραήλ αποτελεί σημείο αναφοράς

Του Θέμη Τζήμα
12 Μαΐου 2021

Ενώ η ρατσιστική πολιτική του ισραηλινού απαρτχάιντ εντείνεται με τον συνηθισμένο, θρασύδειλο τρόπο των βομβαρδισμών από αέρος εναντίον κατά βάση αμάχων και ενώ το άτρωτο του Ισραήλ ταπεινώνεται από την πολύ κατώτερή του στρατιωτικώς παλαιστινιακή αντίσταση, η οποία βομβαρδίζει το Τελ Αβίβ ευρισκόμενη σε νόμιμη άμυνα κατά το διεθνές δίκαιο, αξίζει να σταθούμε σε ένα ζήτημα το οποίο επανέρχεται διαρκώς, ακριβώς επειδή είναι ενδεικτικό της φύσης της ισραηλινής πολιτικής: αφορά την φαινομενικά παράταιρη υποστήριξη της διεθνούς ακροδεξιάς, όχι προς τους Εβραίους αλλά προς το κράτος του Ισραήλ ειδικότερα.

Από την Χρυσή Αυγή στα καθ’ ημάς, έως την ακροδεξιά (συχνά εξίσου νεοφασιστική) της Λατινικής Αμερικής, ενώ οι Εβραίοι αποτελούν μόνιμο στόχο, το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ αποτελεί σημείο αναφοράς.

Ο λόγος είναι προφανής: κανένα κράτος δεν έχει τόσο καταφανώς και ξεδιάντροπα ιδεολογικοποιήσει την ισχύ και την επιβολή δια αυτής τα τελευταία χρόνια, όσο το Ισραήλ. Από την ίδρυσή του και έπειτα και ακόμα περισσότερο κατά τις τελευταίες δεκαετίες, όχι μόνο δεν αποπειράται το Ισραήλ να δικαιολογήσει νομικά (ακόμα και χρησιμοποιώντας προσχήματα) μια σειρά ενεργειών του, αλλά αντιθέτως περηφανεύεται για αυτές ή και υπερβάλλει ακόμα ως προς το μέγεθος των παρανόμων πράξεων τις οποίες τελεί. Επιδίδεται σε ένα διαρκές ψυχολογικό παιχνίδι ακατάβλητης βίας, πέρα και πάνω από το δίκαιο κατά τρόπο που ανάλογό του, μόνο στη ναζιστική Γερμανία δύναται κανείς να εντοπίσει.

Επιπλέον δεν διστάζει να πλειοδοτήσει σε πολιτικές απαρτχάιντ και εθνοκάθαρσης, επίσης χωρίς να κρύβεται. Η θεμελίωση δε, δικαιωμάτων πέραν κάθε πραγματικότητας επί του εδάφους, στη βάση της δικής του θρησκευτικής παράδοσης, συνιστά το όνειρο κάθε ακροδεξιάς και ακόμα περισσότερο φασίζουσας προσέγγισης: είτε μιλούμε για την μυθολογία του αίματος, είτε για τις θρησκευτικές παραδόσεις, η συλλογιστική του βιασμού της πραγματικότητας και της ιστορικής αλήθειας, στη βάση της φυλετικής ανωτερότητας, είτε διακηρυχθείσας, είτε υπόρρητης, είναι η ίδια.

Ακόμα καλύτερα για κάθε λογής ακροδεξιούς, το Ισραήλ μπορεί να κάνει όλα τα παραπάνω χωρίς να λογοδοτεί ποτέ. Η στήριξη κυρίως από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους της, προσδίδουν ασυλία σε κάθε παραβίαση του διεθνούς δικαίου και υπό αυτήν την έννοια στέλνει πέρα από το μήνυμα της ισχύος στο αμιγώς στρατιωτικό πεδίο και αυτό του εξευτελισμού του, περιοριστικού εις βάρος του δικαίου του ισχυρού, πλαισίου της ισχύος του δικαίου. Για όσους δεν θυμούνται είναι αυτός ο τρόπος με τον οποίο κατέρρευσε η μεσοπολεμική τάξη διεθνούς δικαίου.

Για όλους τους παραπάνω λόγους, το Ισραήλ σηματοδοτεί ότι ναι, γίνεται να υλοποιείς όλα τα βασικά προτάγματα της φασίζουσας ακροδεξιάς, χωρίς μάλιστα να είναι απαραίτητο να συνδυάζεται ένα τέτοιο σχέδιο, με την ανάγκη ενός στρατιωτικού εσωτερικού καθεστώτος.

Βεβαίως, επειδή οι ακροδεξιοί ως εξ ορισμού κοντόθωροι και μισαλλόδοξοι δεν φημίζονται για την ευφυΐα τους είναι λογικό να μην διαγιγνώσκουν τα αδιέξοδα της ισραηλινής πολιτικής: το πρόβλημα της τελευταίας είναι ότι ακόμα και στο τακτικό επίπεδο (πολύ περισσότερο στο στρατηγικό) καθίσταται παρωχημένη, οδηγώντας το κράτος του Ισραήλ εν τέλει στην παρακμή του. Αυτό είναι δικό του πρόβλημα σε κάθε περίπτωση. Το δικό μας είναι ότι επιδιώκουμε να μιμηθούμε αυτήν ακριβώς της παρωχημένη στρατηγική, ως όμηροι ενός κατεστημένου το οποίο υπηρετεί ξένα συμφέροντα, ακροδεξιάς κοπής.

Πηγή: kosmodromio.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

[Νέα πολύ σοβαρή τροπή σημειώνεται στο διάβημα των Γάλλων Αποστράτων της 21ης Απριλίου, για την αφύπνιση των κυβερνώντων στην κρισιμότητα διολίσθησης της χώρας από την έκπτωση ισχύος, ενότητας και επιρροής, στο φάσμα εμφυλίου πολέμου. Η απήχηση της ανοικτής επιστολής τους, στην οποία οι υπογραφές στρατηγών και ανωτέρων βαθμούχων δεν έπαψαν να πολλαπλασιάζονται και να συγκεντρώνουν την υποστήριξη της πλειοψηφίας του πληθυσμού –παρά τους υβριστικούς αφορισμούς πρωθυπουργού και υπουργών, της συγχορδίας του ελεγχόμενου Τύπου και την απειλούμενη δίωξη- διογκώθηκε σήμερα σε προέλευση και βαρύτητα με διάγγελμα των εν ενεργεία τώρα στρατιωτικών, ενισχυμένης σαφήνειας και εντυπωσιακής δριμύτητας. Πρόκειται περί εξελίξεως που σαφώς προοιωνίζεται εξελίξεις ενδεχομένως πανευρωπαϊκής σημασίας.]

Μετάφραση/εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

Αντίδραση στην Διακήρυξη των Ενεργεία Αξιωματικών

Général Dominique Delawarde, Comité Valmy, 10-5-21

Χθες το βράδυ, προς έκπληξή μου, το τηλέφωνο χτυπάει γύρω στις 7:00 μ.m., ενώ είμαι με την οικογένειά μου, περιτριγυρισμένος από τα εγγόνια μου. Μια εθνική τηλεόραση μου ζητά να παρέμβω τη Δευτέρα 10 Μαΐου σε ένα πλατό για μια νέα ανοιχτή επιστολή στρατιωτικών, «εν ενεργεία» αυτή τη φορά, η οποία θα δημοσιευθεί σύντομα από το περιοδικό Valeurs Actuelles. Θα μπορούσε να έχει μέχρι και 2.000 υπογραφές, ... στην αρχή.

Είχα ακούσει φήμες γι' αυτή την υπόθεση, αλλά δεν το πίστεψα. Οι διαθέσεις του «μεγάλου μουγγού» γενικά παραμένουν «περιορισμένες» στο «μεγάλο ερμητικά κλειστό κουκούλι» που αποτελεί τον στρατιωτικό θεσμό, υπεύθυνο για την υπεράσπιση της χώρας μας.

Αυτά τα καταπληκτικά νέα μου εμπνέουν αμέσως μερικές προσωπικές καυτές σκέψεις:

1 - Για να ραγίσει και ο στρατιωτικός «ερμητικά κλειστός βραστήρας» πριν ίσως εκραγεί, αυτό σημαίνει ότι η κατάσταση είναι ήδη πολύ πιο σοβαρή από ό, τι φανταζόμουν. Η πίεση και η αγανάκτηση πρέπει να είναι ισχυρές... Αυτή είναι μια κατάσταση που δεν έχουμε βιώσει εδώ και περισσότερο από μισό αιώνα.

2 - Εάν η είδηση είναι αληθινή, αποτελεί μια καυστική διάψευση προς τις πολιτικές και στρατιωτικές αρχές που ήθελαν να χλευάσουν την έκκληση των πολιτών και στρατιωτικών που έγινε στις 13 Απριλίου από τους πρώην στρατιωτικούς, αλλά και από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης και τους πιο δουλοπρεπείς δημοσιογράφους που μεταδίδουν και υποστηρίζουν ακούραστα τα ψέματα της εκτελεστικής εξουσίας και των αυλικών της.

3 - Φαντάζομαι μάλιστα για μια στιγμή να οργανώνουν μιαν «ομάδα κρούσεως» με αυτούς τους ψεύτες δημοσιογράφους από το «BFMTV ή την France Intox» (Γαλλο-τοξίνωση) , που αρνούνται να δουν την πραγματικότητα κατά πρόσωπο και να τους στείλουν στην πρώτη γραμμή, πίσω από τον αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων (Τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας), την Υπουργό Άμυνας και τον Υπουργό Εσωτερικών, όταν η κατάσταση θα είναι πραγματικά εκτός ελέγχου στα πιο καυτά προάστια.

4 - Αναρωτιέμαι για το ζήτημα των κυρώσεων, γνωρίζοντας ότι αυτοί οι ενεργοί στρατιώτες αντιμετώπιζαν πιθανώς τη δυνατότητα να πιστοποιηθούν οι υπογραφές τους από τα μέσα ενημέρωσης που θα έπρεπε να δημοσιεύουν το κείμενό τους, αλλά η ταυτότητά τους θα είναι γνωστή μόνο από τα μέσα ενημέρωσης που θα δημοσιεύσουν ττην ανοικτή επιστολή τους. Ως εκ τούτου, η ταυτότητά τους θα παραμείνει άγνωστη στο ευρύ κοινό και προστατευμένη από τις πηγές πληροφοριών των δημοσιογράφων, που περιγράφονται στο άρθρο 10 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου .

5 - Επίσης, σχετικά με τις κυρώσεις, ξαναδιάβασα αυτή τη νουθεσία στον CEMA του πατέρα Richard Kalka, πρώην στρατιωτικού ιερέα από το 1985 έως το 2015, ο οποίος συνόδευσε στρατιώτες σε όλα τα θέατρα επιχειρήσεων για 30 χρόνια.

Valeursactuelles.com/tu-devras-un-jour-en-repondre-devant-dieu

6 - Ξαναδιάβασα επίσης αυτό το άρθρο από έναν πρώην αξιωματικό της χωροφυλακής Alexandre JUVING-BRUNET

laplumeducitoyen.org/2021/05/07/notre-armee-est-infiltree

Επισημαίνει μια σημαντική δυσκολία που θα μπορούσε να επηρεάσει την ανακατάληψη των χαμένων εδαφών της Δημοκρατίας, ειδικά από τη στιγμή που ο ενεργός στρατός έχει απώλειες για σχεδόν 30 χρόνια και ένα σημαντικό ποσοστό αυτού του προσωπικού βρίσκεται ήδη σε αποστολές εκτός Γαλλίας.

7 - Η μνήμη των ιστορικών γεγονότων του 2001 που είχαν αναστατώσει τη χωροφυλακή έρχεται πίσω σε μένα στη μνήμη

leparisien.fr/05/12/2001/les-gendarmes-descendent-dans-la-rue

Αυτό με κάνει να πιστεύω ότι τέτοια γεγονότα θα μπορούσαν κάλλιστα να συμβούν ξανά εάν ο εκνευρισμός του στρατού απέναντι στην άνοδο της βίας, είτε πρόκειται για χωροφύλακες είτε για τον Ενεργό Στρατό, αλλά και για αστυνομικούς και πυροσβέστες, ήταν να ανέβει στην επιφάνεια ...

Αλλά να που έρχεται τώρα σε γνώση μου το κείμενο του διακήρυξης των ενεργών συντρόφων μας.

Ιδού αυτή στην σοβαρότητά της και στο σύνολό της. Είναι επίσης ένα κείμενο ακαταμάχητο και έξοχα γραμμένο. Αφήνω τους αναγνώστες να το εκτιμήσουν με την ιδιαίτερη σοβαρότητα που επιβάλλει.


Διακήρυξη των ενεργών συντρόφων μας

Κύριε Πρόεδρε της Δημοκρατίας,

Κυρίες και κύριοι, υπουργοί, βουλευτές, ανώτατοι αξιωματικοί, διαφόρων βαθμών και ειδικοτήτων.

Δεν τραγουδάμε πλέον τον έβδομο στίχο του Εθνικού ΄Υμνου μας, γνωστού ως «παιδικού στίχου». Ωστόσο, είναι πλούσιος σε διδασκαλίες. Αφήστε τον να μας τις δώσει:

«Θα μπούμε στην υπηρεσία όταν οι πρεσβύτεροι μας θαζ έχου φύγει. Θα βρούμε τη σκόνη τους, και τα ίχνη των αρετών τους. Πολύ λιγότερο ζηλεύοντας που επιβιώσαμε από το να μοιραστούμε το φέρετρό τους, θα έχουμε την υπέροχη υπερηφάνεια να τους εκδικηθούμε ή να τους ακολουθήσουμε».

Οι πρεσβύτεροι μας είναι μαχητές που άξιζαν να είναι σεβαστοί. Αυτοί είναι, για παράδειγμα, οι παλιοί στρατιώτες των οποίων την τιμή ποδοπατήσατε τις τελευταίες εβδομάδες. Είναι αυτοί οι χιλιάδες υπηρέτες της Γαλλίας, υπογράφοντες ένα κείμενης απλής κοινής λογικής, στρατιώτες που έδωσαν τα καλύτερά τους χρόνια για να υπερασπιστούν την ελευθερία μας, υπακούοντας στις εντολές σας, να διεξαγάγουν τους πολέμους σας ή να εφαρμόσουν τους δημοσιονομικούς περιορισμούς σας, τους οποίους έχετε λερώσει ενώ ο λαός της Γαλλίας τους υποστήριξε.

Αυτούς που πολέμησαν ενάντια σε όλους τους εχθρούς της Γαλλίας, τους αποκαλέσατε ταραχοποιούς όταν το μόνο λάθος τους είναι να αγαπούν τη χώρα τους και να θρηνούν τον ορατή έκπτωσή της.

Υπό αυτές τις συνθήκες, εναπόκειται σε εμάς, που πρόσφατα εισήλθαμε στην υπηρεσία, να εισέλθουμε στην αρένα απλώς και μόνο για να έχουμε την τιμή να πούμε την αλήθεια.

Είμαστε από αυτό που οι εφημερίδες ονόμασαν «η γενιά της φωτιάς». Άνδρες και γυναίκες, ενεργό στρατιωτικό προσωπικό, όλοι οι στρατοί και οι τάξεις, όλες οι ευαισθησίες, αγαπάμε τη χώρα μας. Αυτοί είναι οι μόνοι τίτλοι δόξας μας. Και αν δεν μπορούμε, με τον κανονισμό, να εκφραστούμε με τα πρόσωπά μας ακάλυπτα, είναι εξίσου αδύνατο για εμάς να παραμείνουμε σιωπηλοί.

Αφγανιστάν, Μαλί, Κεντρική Αφρική ή αλλού, αρκετοί από εμάς έχουμε γνωρίσει εχθρικά πυρά. Κάποιοι άφησαν συντρόφους εκεί. Προσέφεραν τη ζωή τους για να καταστρέψουν τον ισλαμισμό στον οποίο κάνετε παραχωρήσεις στο έδαφός μας.

Σχεδόν όλοι μας γνωρίζαμε την επιχείρηση Φρουρός. Είδαμε με τα μάτια μας τα εγκαταλελειμμένα προάστια, τους συμβιβασμούς με την παραβατικότητα. Έχουμε υποστεί προσπάθειες εργαλειοποίησής μας από αρκετές θρησκευτικές κοινότητες, για τις οποίες η Γαλλία δεν σημαίνει τίποτα - τίποτα παρά ένα αντικείμενο σαρκασμού, περιφρόνησης, ακόμη και μίσους.

Παρελάσαμε (στην εθνική εορτή) την 14 Ιουλίου. Και αυτό το καλοπροαίρετο και ποικιλόμορφο πλήθος, που μας επευφημούσε επειδή είμαστε ο καρπός του, μας ζητήθηκε να μην το εμπιστευόμαστε , απαγορεύοντάς μας για μήνες να ταξιδεύουμε με στολή, καθιστώντας μας ενδεχόμενα θύματα , σε ένα έδαφος που παρόλα αυτά είμαστε σε θέση να υπερασπιστούμε.

Ναι, οι πρεσβύτεροι μας έχουν δίκιο στην ουσία του κειμένου τους, στο σύνολό του. Βλέπουμε βία στις πόλεις και τα χωριά μας. Βλέπουμε την κοινοτική διαίρεση να εγκαθίσταται στο δημόσιο χώρο, στον δημόσιο διάλογο. Βλέπουμε το μίσος για τη Γαλλία και την ιστορία της να γίνονται ο κανόνας.

Μπορεί να μην ανήκει στο στρατό να τα πει αυτά, θα επιχειρηματολογήσετε.

Το αντίθετο ισχύει: επειδή είμαστε απολιτικοί στις εκτιμήσεις μας για την κατάσταση, είναι μια επαγγελματική διαπίστωση που σας παραδίδουμε. Για αυτή την έκπτηση, την έχουμε δει σε πολλές χώρες σε κρίση. Προηγείται της κατάρρευσης. Προαναγγέλλει χάος και βία, και σε αντίθεση με όσα λέτε εδώ και εκεί, αυτό το χάος και η βία δεν θα προέλθουν από ένα «στρατιωτικό προνουτσιαμέντο» αλλά από μια πολιτική εξέγερση.

Για να λογομαχούμε για την μορφή της επιστολής των πρεσβυτέρων μας αντί να αναγνωρίζουμε την αλήθεια των διαπιστώσεών τους, πρέπει να είμαστε πολύ δειλοί. Για να επικαλείσαι ένα παρερμηνευμένο καθήκον επιφυλακτικότητας προκειμένου να φιμώσεις τους Γάλλους πολίτες, πρέπει να είσαι πολύ δόλιος. Για να ενθαρρύνεις ανώτερους στρατιωτικούς αξιωματούχους να πάρουν θέση και να εκτεθούν, προτού τους τιμωρήσεις με λύσσα μόλις γράψουν κάτι άλλο εκτός από ιστορίες μάχης, πρέπει να είσαι πολύ διεστραμμένος.

Δειλία, δολιότητα, διαστροφή: αυτό δεν είναι το όραμά μας για την ιεραρχία.

Αντίθετα, ο στρατός είναι, κατ' εξοχήν, ο τόπος όπου κάποιος μιλάει αληθινά επειδή διαθέσει τη ζωή του. Είναι αυτή η εμπιστοσύνη στο στρατιωτικό θεσμό που επιθυμούμε.

Ναι, αν ξεσπάσει ένας εμφύλιος πόλεμος, ο στρατός θα διατηρήσει την τάξη στο έδαφός του, γιατί από αυτόν θα το ζητήσουν. Αυτός είναι ακόμη και ο ορισμός του εμφυλίου πολέμου. Κανείς δεν μπορεί να θέλει μια τέτοια τρομερή κατάσταση, οι πρεσβύτεροι μας όχι περισσότερο από ό, τι εμείς, αλλά ναι, και πάλι, ο εμφύλιος πόλεμος ετοιμάζεται στη Γαλλία και το γνωρίζετε πολύ καλά.

Η κραυγή του συναγερμού των Πρεσβυτέρων μας παραπέμπει επιτέλους σε πιο μακρινές ηχώ. Οι πρεσβύτεροι μας είναι οι αγωνιστές της αντίστασης του 1940, τους οποίους άνθρωποι σαν εσάς αποκαλούσαν συχνά στασιαστές, και οι οποίοι συνέχισαν τον αγώνα ενώ οι νομοταγείς, διακατεχόμενοι από φόβο, πόνταραν ήδη σε συμβιβασμό με το κακό για να περιορίσουν τη ζημιά. Είναι ο φαντάρος του 14, που πέθανε για λίγα μέτρα γης, ενώ εσείς εγκαταλείπετε, χωρίς αντίδραση, ολόκληρα τέταρτα της χώρας μας στο νόμο του ισχυρότερου. Είναι όλοι τους νεκροί, διάσημοι ή ανώνυμοι, πεσμένοι στο μέτωπο ή μετά από μια ζωή υπηρεσίας.

Όλοι οι πρεσβύτεροι μας, εκείνοι που έκαναν τη χώρα μας αυτό που είναι, που έχουν χαράξει τα όρια του έδάφους της, υπερασπίστηκαν τον πολιτισμό της, έδωσαν ή έλαβαν εντολές στη γλώσσα της, αγωνίστηκαν μήπως για να αφήσετε τη Γαλλία να καταντήσει ένα αποτυχημένο κράτος, που υποκαθιστά την ολοένα και πιο κατάφωρη αδυναμία του με μια βάρβαρη τυραννία εναντίον εκείνων των υπηρετών του που εξακολουθούν να θέλουν να προειδοποιήσουν;

Αναλάβετε δράση, κυρίες και κύριοι. Δεν πρόκειται αυτή την φορά για συναισθηματισμούς κατόπιν εντολής, για παραγγελμένη φρασεολογία για χρήση των ΜΜΕ. Το θέμα δεν είναι να παρατείνετε τις εντολές σας ή να κατακτήσετε άλλες. Έχει να κάνει με την επιβίωση της χώρας μας, της χώρας σας.
Όλα έχουν ειπωθεί και ειπωθεί. Δεν έχω τίποτα να προσθέσω.

Καλησπέρα

Ντομινίκ Ντελαγουάρντε

Ενημερώθηκε στις 3:30 μ.m. τη Δευτέρα: 153.827 άτομα υπέγραψαν το κείμενο.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

[Εκτός της επετείου και της επιτακτικής ανάγκης προστασίας της Ιστορίας από τις γενικευμένες τώρα επιθέσεις εναντίον της σε όλα τα μέτωπα, την διόρθωση της διαδεδομένης πλαστής εικόνας και ερμηνείας του παρισινού Μάη 68 υπαγορεύει και το πανευρωπαϊκής βαρύτητας σήμαντρο κινδύνου των αρχικά 2ο και τώρα 5ο Γάλλων στρατηγών και 1000 πρώτα και τώρα 25.000 άλλων βαθμούχων, με την υποστήριξη του 58% του γαλλικού λαού, που επισήμαναν την «αποσύνθεση» στην οποία οδήγησαν την χώρα οι εξελίξεις που ακολούθησαν εκείνον τον περιλάλητο Μάη 1968.»

Του Μιχαήλ Στυλιανού

LE MAI 1968 dont les médias n'ont pas voulu parler


Morgan Sportès, Comité Valmy

Ας είμαστε σοβαροί: ο πραγματικός αναρχικός, τον Μάιο του 1968, δεν ήταν ο Κον Μπεντί, ήταν ο στρατηγός Ντε Γκώλ. Ήταν μόνος, περιτριγυρισμένος από εχθρούς. Στα 78 του, αυτός ο παλιός αντάρτης έδωσε τις τελευταίες του μάχες, έριξε τα τελευταία του βόλια. Ήταν ο Ρολάντ στο Ρονσεβώ! Ντιεν Μπιεν Φου !...

«Το μόνο πράγμα που δεν του είχαν συγχωρήσει ποτέ οι Αμερικανοί», μου είπε ο Μεσμέρ λίγο πριν το θάνατό του, «δεν είναι η έξοδός του από την συμμαχία του ΝΑΤΟ (όπου ο Σαρκοζί επανένταξε την Γαλλία), ούτε η περίφημη ομιλία του Πνομ-Πενχ, όπου καταδίκασε τον πόλεμο στο Βιετνάμ, αλλά η αμφισβήτηση του «υπέρογκου προνομίου του δολαρίου», παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος, που εξακολουθούσε ακόμη να συνδέεται με τον χρυσό εκείνη την εποχή, τουλάχιστον συμβολικά.

Το δολάριο επέτρεπε στις ΗΠΑ να ζουν με πίστωση στην πλάτη του κόσμου, κάνοντας να δουλεύει ακούραστα η μηχανή εκτύπωσης χαρτονομισμάτων (όπως συνεχίζει σήμερα χίλιες φορές χειρότερα!...)

Ο Ντε Γκώλ, Τσε Γκεβάρα της Οικονομίας (αλλά πιο επικίνδυνος από τον Τσε Γκεβάρα, καθώς κυβερνούσε ένα έθνος ισχυρό, εξοπλισμένο με ατομικά όπλα), απέστειλε τον γαλλικό στόλο στις ΗΠΑ, σε μια χειρονομία εξαιρετικά συμβολική, για να παραλάβει τον γαλλικό χρυσό, παραδίδοντας πράσινα χαρτονομίσματα, χρήμα χωρίς πραγματική υπόσταση, που δεν το ήθελε πια.

Εκεί στόχευε διάνα, ακριβώς εκεί που πονάει. Και προσπάθησε να φέρει μαζί του, σε αυτή την περιπέτεια (να ξεφορτωθούν το τυπωμένο πράσινο χαρτί), τη Νότια Αφρική, τις αραβικές χώρες, τη Ρωσία, την Κίνα... Τα αμερικανικά αποθέματα χρυσού εξατμίζονταν. Ο υπερατλαντικός Τύπος ωρύετο, καταγγέλλοντας τον «Γκωλφίνγκερ»!

Επιπρόσθετα, προσπαθούσε να οικοδομήσει μιαν Ευρώπη ανεξάρτητη από τα δυο στρατόπεδα, η οποία θα περιελάμβανε ανατολικές χώρες.(Στα μέσα Μαΐου 68, επισκεπτόταν τον Τσαουσέσκου στη Ρουμανία). Στο ίδιο πνεύμα, είχε αναπτύξει μιαν άμυνα «προς όλα τα αζιμούθια», με τους πυρηνικούς πυραύλους της στραμμένους ανατολικά αλλά και δυτικά. ( Ο στρατηγός Ailleret, ο εφαρμοστής αυτής της πολιτικής, θα σκοτωνόταν εγκαίρως…σε αεροπορικό δυστύχημα, τον Μάρτιο του 1968, παραμονές του περιβόητου Μάη. «Ποιος ξέρει ποιος θα κυβερνά τις ΗΠΑ ή την Ρωσία σε λίγες δεκαετίες», έλεγε ο Ντε Γκωλ, εξηγώντας αυτήν την πολιτική.

Αλλά εκτός των Αμερικανών είχε εναντίον του και τους ακολούθους τους Ατλαντιστές, από Μιτεράν μέχρι Λεκανυέ, για να μη αναφέρουμε τον Σερβάν-Σρεμπέρ (εκδότη του «Εξπρές»), που μέσα στον μήνα Μάη του 68 κατήγγελλε την «πνευματική δικτατορία του Στρατηγού, που είχε παγώσει τα πάντα στην Γαλλία». Και αυτά γραμμένα σ’ ένα αμερικανικό περιοδικό, το “Life”, που έβλεπε στο γαλλικό προεδρικό μέγαρο μια φωλιά κατασκόπων της σοβιετικής KGB. Στις ΗΠΑ οργίαζε μια δημοσιογραφική αντιγκωλική εκστρατεία απίστευτης βίας και ηλιθιότητας.

Συμμετείχαν επίσης σ’ αυτή την αγέλη τα υπολείμματα των δοσιλόγων του Βισύ και των συνωμοτών του ΟΑΣ, (που είχαν επιχειρήσει και δολοφονία του.): Ο Μάιος ήταν η ευκαιρία να εκδικηθούν τον ηγέτη της Ελεύθερης Γαλλίας και της ανεξαρτησίας της Αλγερίας. Για να μην αναφέρουμε την κοινότητα των μεγάλων επιχειρήσεων: «Οι αντίπαλοι του Ντε Γκώλ είναι οι ίδιοι άνθρωποι, τα υψηλά οικονομικά συμφέροντα και η μεσαία τάξη, οι οποίοι έριξαν την ( σοσιαλιστική) κυβέρνηση Μπλουμ τη δεκαετία του 1930, κερδοσκοπώντας ενάντια στο φράγκο και βγάζοντας τα χρήματά τους στο εξωτερικό», γράφει η Hannah Arendt, * αυτά όχι ως αντίδραση στις ταραχές των φοιτητών, αλλά στις μεγαλειώδεις ιδέες του de Gaulle σχετικά με την συμμετοχή των εργαζομένων στις επιχειρήσεις» .. Ένα άλλο ασυγχώρητο έγκλημα του γηραιού πολεμιστή, πράγματι…

Καθώς πετούσαν οι ξεριζωμένοι κύβοι λιθόστρωτου στους δρόμους του Παρισιού, τα γαλλικά αποθέματα χρυσού εξαερώνονταν. Ο πόλεμος ενάντια στο δολάριο, που οργανώθηκε από τον Ντε Γκωλ μεταστράφηκε σε κερδοσκοπική επίθεση εναντίον του φράγκου... Το παράδοξο του αριστερισμού και η φαρσοειδής αλήθεια του είναι ότι, παρίστανε πως ανατρέπει την αστική κοινωνία, έχοντας πίσω του όλους τους μεγαλόσχημους, όλους τους κατέχοντες, που ονειρεύονταν να γκρεμίσουν τον ανδριάντα του Γαλατικού Ηγέτη.

Οι «παρόντες» μου είπαν ότι, κατά τη διάρκεια της κατοχής της Σορβόννης, «ύποπτα άτομα», προφανώς παλαιοί του ΟΑΣ, τους είχαν προσφέρει όπλα. Κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης, ένας πρώην Μαοϊστής θυμάται ότι, παγιδευμένος από το πλήθος στην πρώτη σειρά, πίσω του αόρατα χέρια μοίραζαν εκατοντάδες σιδερένιες ράβδους και στειλιάρια κασμάδων κατά εκατοντάδες. Προβοκάτορες; Ποιος ενδιαφερόταν να βάλει λάδι στη φωτιά;

Αυτό για το οποίο δεν καυχιέται ο Κον Μπεντί ( πρωταγωνιστής Σταρ του Μάη 68, Γερμανό-Γάλλος φοιτητής, που συνεχίζει τη δράση του με άλλες μεταμφιέσεις) είναι ότι από τον Μάρτιο του 68, ακολουθήθηκε βήμα προς βήμα από τα ΜΜΕ Paris-Match και RTL, μεταξύ άλλων, που τον μετέτρεψαν σε «αστέρα της επανάστασης». Έκθεση φωτογραφίας με τον Κον Μπεντί στην κουζίνα του, να ψήνει καφέ. ή να παίζει με τα παιδιά του αδελφού του, ή δισέλιδη φωτογραφία που τον δείχνει με μπλουζόν, να κουβαλάει μια βαλίτσα ως «περιπλανώμενος Μπολσεβίκος», μπροστά από την Πύλη του Βρανδεμβούργου, με τη λεζάντα: «ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ Η ΑΝΑΡΧΙΑ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ». Και αυτά μάλιστα, στο Match, σε πόζα αριστερίστικη, αν το πιάνει ο νους σας ! ! !

Στο αυτοκίνητο του Μatch, πινακίδα ID19, ήταν που ο Κον-Μπεντί έφυγε από τη Γαλλία στα μέσα Μαΐου 68, και με το αυτοκίνητο του Ματς που ξαναγύρισε - με τα κόκκινα μαλλιά του βαμμένα μαύρα. Κομέντια ντελ Άρτε!

Σε ποιόν ανήκε το Μatch εκείνη την εποχή (και εν μέρει το R T L ;): στον Ζαν Προυβό, ο οποίος, στο πρόσωπο του, συνόψιζε μέγα μέρος όλων όσων ο de Gaulle είχε εχθρούς του: τον κοσμικό, τον πλούσιο, τον μεγάλο βιομήχανο, τον υποστηρικτή του (γερμανόδουλου καθεστώτος) του Βισύ (στιγματισμένον με εθνική αναξιότητα το 1945). Ο Prouvost ήταν ο αρχισυντάκτης του Match, στις αρχές Ιουνίου 68, έχοντας εκκαθαρίσει την συντακτική ομάδα του: Μεγάλο αφεντικό-δημοσιογράφος, έτσι που να επιβλέπει άμεσα το περιεχόμενο της εφημερίδας !... Όχι χωρίς ειρωνική πολιτική ευστοχία, ο Κον-Μπεντί ξεστόμιζε, στα μέσα του 68: «Στην πραγματικότητα δουλεύουμε για τον Μιτεράν*». Για τον Ατλαντισμό; Επίγνωση της χειραγώγησης;

Τον Ιούνιο του 68 ο Cohn-Bendit είπε στον Hervé Bourges: «Φαίνεται ότι η CIA ενδιαφέρεται για εμάς τον τελευταίο καιρό: ορισμένες αμερικανικές εφημερίδες και ενώσεις, θυγατρικές και μεσάζοντες της CIA, μας έχουν προσφέρει μεγάλα ποσά. Δεν χρειάζεται να σας πω το καλωσόρισμα που τους κάναμε... Τα αισθήματα της CIA έναντι του de Gaulle, τα γνωρίζουμε από μια έκθεση της 30ής Μαΐου 1968 του Ρίτσαρντ Χέλμς, (τότε διευθυντή της), προς τον Πρόεδρο Τζόνσον, που χαρακτηρίζει τον στρατηγό ως έναν δικτάτορα που μπορεί να παραμείνει στην εξουσία μόνο χύνοντας ποταμούς αίματος.

Οι Γκωλιστές, κέρδισαν τις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου του 1968, θα παρατηρήσετε ίσως. Σίγουρα. Αλλά ο Ντε Γκωλ τις έχασε. Έχασε τον πόλεμό του: «Το νόμισμά μας επηρεάστηκε βαθιά», έγραψε ο Ζωρζ Πομπιντού. Τα αποθέματά μας είχαν λιώσει σαν χιόνι στον ήλιο... Η Γαλλία του στρατηγού de Gaulle επανήλθε στις παλιότερες διαστάσεις της και δεν ήμασταν λιγότερο ευχαριστημένοι. Τέλος στον πόλεμο κατά του δολαρίου. Τέλος στα μαθήματα που δόθηκαν στους μεγάλους αυτού του κόσμου. Τέλος στην γαλλική ηγεσία στη Δυτική Ευρώπη. Αυτή ήταν η παγκόσμια αντίδραση και, αν το έδειχνα λίγο, ένιωσα τεράστια θλίψη από όλα αυτά.

* * * * *

Το, παρωχημένης ημερομηνίας αλλά επίκαιρο άρθρο του Μοργκάν Σπορτές, ακολουθούσε ουρά επιστολών Γάλλων αναγνωστών που, σε συγχορδία αλγεινής νοσταλγίας, μιλούσαν για έναν εξέχοντα ιστορικό ήρωα, για μεγάλον εθνικό ηγέτη -σε αντιπαράθεση με μεταγενέστερους πολιτικούς-πολιτικάντηδες- αλλά και για την οξυδέρκεια την σοφία και την γεωπολιτική επικαιρότητα της πολιτικής, των σχεδίων του και των οραματισμών του.

Σημ: 1) Χάνα Άρεντ: Γερμανοεβραία σοσιαλίστρια, φιλόσοφος, συγγραφέας σημαντικών ιστορικών συγγραμμάτων, κατέφυγε αρχικά στη Γαλλία και από εκεί στην Αμερική.

2) Φρανσουά Μιτεράν, ακροδεξιός πρώτα πολιτικός, συνεργάτης της γερμανόδουλης κυβέρνησης του Βισύ, (άγριου διώκτη αγωνιστών της αντίστασης και εβραϊκού στοιχείου), «τιμήθηκε» από τον ηγέτη της «στρατάρχη»Πεταίν με την «Φραντσίσκ», το ανώτατο παράσημο του πεταινισμού. Κάποιες δεκαετίες αργότερα, ο Μιτεράν, στην πορεία εθνικής παρακμής, κατέλαβε τον προεδρικό θώκο ως… ηγέτης των σοσιαλιστών.

* * * * *

Και μια Ελληνική Προσωπική Μαρτυρία

Του Μιχαήλ Στυλιανού

Μάης 1968 στο Παρίσι. Έκτακτος ακόμα συνεργάτης της ελληνικής φωνής της Γαλλικής ραδιοφωνίας -πρόσφατος πρόσφυγας (οικογενειακά) από την χουντο-κρατούμενη Ελλάδα -με μόνη την παρότρυνση του επαγγελματικού εθισμού- είπα να πεταχτώ ως την Σορβόννη, το Πανεπιστήμιο-στρατηγείο της περίεργης εξέγερσης Η Γαλλία παρέμενε ένα θερμό, φιλόξενο καταφύγιο για Έλληνες επιστήμονες, διανοουμένους και καλλιτέχνες, δημοσιογράφους αλλά και απλούς εργάτες ανάγκης. Είχαν διακριθεί εκεί πρόσφυγες της δικτατορίας του Μεταξά και της Αντίστασης, όπως ο Καστοριάδης, ο Παπαϊωάννου, η Αρβελέρ, ο Κώστας Γαβράς, στους οποίους προστέθηκαν ο καθηγητής Δεσποτόπουλος, ο Θεοδωράκης η Μελίνα Μερκούρη και άλλοι λιγότερο διάσημοι..

Ο Μάης του 68 ήταν πράγματι κατακλυσμός εν αιθρία. Η Γαλλία διένυε μιαν περίοδο εθνικής αναγέννησης, συνεχούς ισχυροποίησης, διεθνούς αναγνώρισης και επιρροής. Ο Ντε Γκωλ είχε κλείσει και την φριχτή πληγή της Αλγερίας. Οι επισκέψεις του στο Εξωτερικό (Καναδά, Βιετνάμ, Ελλάδα κ.α.) τύχαιναν θριαμβευτικής υποδοχής. Μοναχικός αντάρτης της γαλλικής ταπείνωσης, στο εξωτερικό συστράτευσε το γαλλικό στοιχείο και στο εσωτερικό την γαλλική αντίσταση όλων των τάσεων σε διμέτωπο νικηφόρο πόλεμο, εναντίον του Γερμανού κατακτητή και των ατλαντικών «συμμάχων» και επίμονων υπονομευτών του.

΄Αρπαξε την χώρα του από τα σκουπίδια της ταπείνωσης και την επέβαλε στο τραπέζι της γερμανικής συνθηκολόγησης, στην γαλλική ζώνη του Βερολίνου και στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Η Γαλλία που βρήκα τον Ιούλιο του 67 ήταν μια χώρα ακμάζουσα, μια πυρηνική δύναμη, μια βιομηχανία αιχμής, με το καύχημα του αεροπλάνου Κογκόρντ, με το πρόγραμμα της υπερταχείας σιδηροδρομικής υπηρεσίας ΤZV, την κυρίαρχη τότε αυτοκίνητο-βιομηχανία με τις μάρκες Ρενώ και Σιτροέν, τα θρυλικά μαχητικά Μιράζ της εταιρείας Ντασώ και πλήθος άλλων πηγών ξένου φθόνου. Οι τέχνες, η λογοτεχνία, το θέατρο, ο γαλλικός κινηματογράφος ήσαν στο κορύφωμα άνθησής τους.

Η Γαλλία του 68 δεν είχε λόγο εξέγερσης. Ο Ντε Γκωλ αποκατέστησε όλες τις κατακτήσεις των εργαζομένων επί προπολεμικής κυβέρνησης Λαϊκού Μετώπου, όταν οι Γάλλοι πρώτο-απέκτησαν το δικαίωμα θερινής άδειας. Το 68 δεν υπήρχε πρόβλημα ανεργίας, οι άδειες είχαν αυξηθεί, δεν υπήρχαν άστεγοι στους δρόμους, η κοινωνική ασφάλιση υποδειγματική, υποδειγματική και η κρατική νοσοκομειακή περίθαλψη. Πρωτοποριακή δημογραφική πολιτική, με επιδόματα γονιμότητας και προσθήκες συντάξιμων χρόνων για κάθε νέο παιδί. Μετανάστες από αφρικανικές χώρες εύρισκαν στην τεκνοποιία ένα ασφαλές καταφύγιο της φυγοπονίας τους. Η διοικητική μηχανή λειτουργούσε άψογα. Η κυβέρνηση κοσμείτο από συγγραφείς διεθνούς επιβολής και προσωπικότητες υψηλής πνευματικής και ηθικής αναγνώρισης.

Τίποτα δεν μένει από αυτό το Ηράκλειο έργο, παρά αποβιομηχάνιση, υπερχρέωση, υπογεννητικότητα, ποιοτική καθίζηση στην κοινωνική ασφάλιση, στην περίθαλψη, στην επιστήμη, στην παιδεία, στην ποιοτική και ηθική στάθμη της πολιτικής , με έναν τέως πρόεδρο και άλλους πολιτικούς, καταδίκους για οικονομικά αδικήματα.

Το αίσθημα εθνικής και προσωπικής ακεραιότητας και υπερηφάνειας, εκτόπισαν μεταμοντέρνες αξίες και μέθοδοι σκέπτεσθαι και λειτουργίας, πρότυπα εισαγωγής. Η Ε.Ε. κυβερνάται σήμερα από την κ. Μέρκελ (και τον Τζωρτζ Σόρος). Η Γαλλία δεν κατόρθωσε να παραγάγει ένα δικό της εμβόλιο. Και στο Σάλπισμα κινδύνου στρατηγών και βαθμούχων συρρέουν χιλιάδες υπογραφές και υποστήριξη από 58% του γαλλικού λαού.

Ο Μάης του 68 ήταν ένα καθαρά φοιτητικό γέννημα, βαριεστημένων παιδιών μιας ανθούσας, ανέμελης μεσαίας τάξης, τσιμπημένων από το μικρόβιο της απομίμησης, που έφεραν στο Παρίσι δυτικοί άνεμοι, από τις ερεθιστικές για την φαντασία εξεγέρσεις της αμερικανικής νεολαίας κατά του πολέμου στο Βιετνάμ, κατά της ρατσιστικής καταπίεσης των μαύρων και από την φολκλόρ επανάσταση των Χίπηδων κατά της αστικής χρηματολατρείας.

Αποκαλυπτικό της ευρύτατης περιεκτικότητας και ασάφειας των κινήτρων του παριζιάνικου Μάη, ήταν το κορυφαίο και εμβληματικό τους σύνθημα, που κραύγαζε από τους τοίχους του Παρισιού : «Απαγορεύεται το Απαγορεύεται!!!». Επανάσταση δηλαδή μέχρι και κατά της οικογενειακής ιεραρχίας. Μια επανάσταση για την κατάκτηση της απέραντης, της χωρίς όρια ανοχής !

Τα εργατικά συνδικάτα και το Κ.Κ.Γ τους αντιμετώπισαν με καχυποψία-έως εχθρότητα και κρατήθηκαν σε απόσταση επί εβδομάδες. Μπήκαν μόνο στο τέλος για να τους ελέγξουν, προς αποφυγήν κοινωνικής καταστροφής. Και αυτό κίνησε την περιέργειά μου.

Μπήκα στη Σορβόννη, το Πανεπιστήμιο- Στρατηγείο και περπάτησα στο διάδρομο της εισόδου, όπου επικρατούσε βρασμός και συζητήσεις ομάδων. Εκεί άρπαξε το αυτί μου μιαν φράση αίνιγμα και μυστήριο, που καρφώθηκε στον εγκέφαλο σαν βέλος, βασανιστικά αναπάντητη, γιατί δεν προσφερόταν καθόλου σε ασφαλή διερεύνηση επί τόπου. Η φράση έλεγε μόνο:

«Οι Καταγκέζοι βρίσκονται στο υπόγειο.»

Δύο μόνο ήταν οι δυνατές ερμηνείες αυτής της φράσης:

-΄Η ότι στο υπόγειο της Σορβόννης, φοιτητικού επαναστατικού στρατηγείου, βρίσκονταν σουρεαλιστικά Αφρικανοί ιθαγενείς της Κατάγκας, περιφέρειας του Κονγκό, πλούσιας σε πολύτιμα ορυκτά και ορμητήριο του πραξικοπήματος και της δολοφονίας του Προέδρου Λουμούμπα…

- Ή ότι επρόκειτο για προσωνύμιο μισθοφόρων, που είχαν συμμετάσχει σε μεταγενέστερη εκστρατεία και στην απόσχιση της Κατάγκας… με καισαρική από την Δημοκρατία του Κονγκό.

Με αναπάντητο το απαιτητικό ερώτημα, επέστρεψα στην Maison de la Radio, όπου η ελλαδική ειδησεογραφική προτεραιότητα και ο αγώνας επιβίωσης το καταχώνιασαν σε σκοτεινή αποθήκη του εγκεφάλου. ΄Εμεινε εκεί στα αζήτητα, αραχνιασμένο επί δεκαετίες.

Ξετρύπωσε αιφνιδιαστικά, κάπου τριάντα τόσα χρόνια μετά, σ’ έναν μαγιάτικο πάλι περίπατο στη Νέα Σμύρνη, ακολουθούμενο από την απάντηση που είχαν εισφέρει πρόσφατες τότε διεθνείς εξελίξεις: Με την επιδημία των χρωματιστών επαναστάσεων στις Αραβικές χώρες αλλά και στην Σερβία και στην Γεωργία. Είναι συναρπαστικό το μυστήριο του ανθρώπινου εγκεφάλου:

Μα βέβαια, ο Μάης του 1968 ήταν η πρώτη χρωματιστή επανάσταση, χωρίς όνομα χρώματος, εναντίον της Γαλλίας του στρατηγού Ντε Γκωλ.

Χάρηκα για την επαναστατικά αντιδραστική αυτή ανακάλυψη, και διπλά χάρηκα όταν είδα αργότερα να τεκμηριώνεται, σε αρθρογραφία υψηλής εγκυρότητας στο επίσημο όργανο των Γάλλων Γκωλιστών «Comite Valmy».Εκεί που αρθρογραφούν συχνά πολλοί, από αυτούς που υπέγραψαν την πρόσφατη ανοικτή επιστολή, στρατηγοί και ναύαρχοι υψηλού κύρους, φήμης και πνευματικής καλλιέργειας.


Μιχαήλ Στυλιανού



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Για την εφηβική ηλικία, «το κρίσιμο σταυροδρόμι» στην πορεία προς την ωρίμανση του καθένα και της καθεμιάς μας καταθέτω σήμερα μια εκτενή περιγραφή ελπίζοντας ότι θα φανεί χρήσιμη στους γονείς αλλά και στους εφήβους που επισκέπτονται και διαβάζουν τις απόψεις που καταθέτω συχνά στο αγαπημένο blog.

Το κάνω καθώς καθημερινά συνειδητοποιώ ολοένα και περισσότερο ότι στην Ελλάδα που την τελευταία 10ετία βίωσε την οικονομική καταπίεση της τρόικα (τώρα των «θεσμών»), και του οικονομικού, ψυχοκοινωνικού, παιδαγωγικού, πολιτισμικού και πολιτιστικού δράματος που βιώνουμε εδώ και 14 μήνες με την πανδημία covid-19 απαιτείται οι γονείς, και μαζί τους παππούδες, γιαγιάδες και άλλοι συγγενείς να σκύψουμε με προσοχή και να στηρίξουμε τα παιδιά μας σε αυτή την κρίσιμη περίοδο της ζωής τους.

Σύμφωνα με τις διεθνείς συζητήσεις παιδαγωγών, κοινωνιολόγων και ψυχολόγων εάν υπήρχε κάποιος εύστοχα περιγραφικός όρος της εφηβείας, αυτός θα μπορούσε να ήταν, όσο και αν αυτό ακούγεται σχεδόν οξύμωρο, η ΑΛΛΑΓΗ!

Αναμφίβολα κάθε στάδιο της ανθρώπινης ζωής χαρακτηρίζεται από αλλαγές, αλλά και σε κάθε φάση της εξελικτικής μας πορείας υπάρχουν κάποια λιγότερο ρευστά πλαίσια αναφοράς, υπάρχει κάποια αίσθηση σταθερότητας.

Για τους εφήβους, όμως, για τα αγόρια και κορίτσια αυτή η αναπτυξιακή περίοδος της ζωής τους αποτελείται από μια διαδοχική εναλλαγή ψυχοσωματικών, ψυχοκοινωνικών και ψυχοσεξουαλικών μεταλλαγών, αναζητήσεων και προσπαθειών για την εδραίωση της ατομικής, της υπαρξιακής τους ταυτότητας.

Σε θέματα σωματικής οντότητας οι έφηβοι σχεδόν ξαφνικά συνειδητοποιούν ότι έπαψαν να είναι παιδιά και βλέπουν το σώμα τους να αλλάζει μέρα με τη μέρα.

Τα χέρια, και μαζί τους τα σκέλια μακραίνουν και καθώς σχηματίζονται τα κορμιά του αυριανού άντρα και της αυριανής γυναίκας οι έφηβοι αρχίζουν να διακατέχονται από ενδόμυχες αμφιβολίες για το σώμα τους, να προβληματίζονται εάν και κατά πόσο θα είναι...αρεστοί.

Στον ψυχό-συναισθηματικό τομέα ο έφηβος αρχίζει να αισθάνεται "σπουδαίος" και αυτό συχνά παρεξηγείται ως ένδειξη αναίδειας ή αυθάδειας από τους γονείς, το αγόρι και το κορίτσι αρχίζουν να απαιτούν να "τους πάρουμε στα σοβαρά" αποζητούν ελευθερία κινήσεων και πράξεων, αντίμαχοι με θέσεις, στάσεις και απόψεις γονιών και καθηγητών και εκφράζουν την άποψη που έχουν για το κάθε τι και για τον καθένα.

Όμως η πλέον δυναμική και για πολλούς εφήβους και γονείς ίσως ψυχολογικά τραυματική μεταλλαγή άρρηκτα δεμένη με την εφηβεία είναι η υποκειμενική ανακάλυψη, η αιφνίδια αναγνώριση και η επιτακτική ανάγκη προσωπικής αντιμετώπισης της ανθρώπινης σεξουαλικότητας!

Σε αυτήν την περίοδο σημαδεύεται για τον καθένα μας η γενικότερη θεώρηση της ψυχοσεξουαλικής ταυτότητας του αυριανού άνδρα και της αυριανής γυναίκας.

Η ορθή αντιμετώπιση αυτής της δυναμικής έννοιας της "αλλαγής" απαιτεί από τους γονείς των εφήβων μια γενναία δόση χιούμορ με ταυτόχρονη παρουσία προσοχής και ευαισθησίας.

Τα ειρωνικά, τα κάθε λογής «ξεκάρφωτα» σχόλια και μπορούν και συχνά πληγώνουν τους εφήβους που ήδη διακατέχονται από ανάμικτα και παράξενα υποκειμενικά συναισθήματα και ένας κακός χειρισμός των γονιών μπορεί να δημιουργήσει το υπόστρωμα για μελλοντικές εμφανίσεις συμπλεγμάτων κατωτερότητας, υπερευαισθησίας ακόμη και νευρώσεων ή διαστροφών χαρακτήρα που θα σημαδέψουν τη συμπεριφορά του αυριανού ενήλικα άνδρα ή της ώριμης γυναίκας.

Γονείς δείξτε κατανόηση, στοργή, υπευθυνότητα

Μην αντιμετωπίζετε τη σεξουαλικότητα των εφήβων σας κλείνοντας το όλο θέμα του σεξ σε κάποια θεοσκότεινα χρονοντούλαπα του υποσυνειδήτου σας. Αποφύγετε τον στρουθοκαμηλισμό γιατί όσο και εάν το επιθυμούμε ίσως επειδή και μείς δεν διαθέτουμε την απαιτούμενη σαφή τοποθέτηση πάνω στο θέμα η εφηβική σεξουαλικότητα δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί, να εξορκισθεί, είτε σαν να μην υπάρχει είτε σαν να είναι κάτι "βρώμικο" που δεν μπορεί να συζητηθεί ανάμεσα σε γονείς και παιδιά.

Εάν εσείς δεν ενημερώσετε τους εφήβους σας υπεύθυνα και χωρίς συμπλέγματα παντογνωσίας ή με φορτίσεις πουριτανικών ενδοιασμών στην τότε να είμαστε βέβαιοι ότι τα παιδιά σας μόνα τους θα ανακαλύψουν τις αλήθειες του σεξ και κάποια πιθανά δυσάρεστα συνεπακόλουθα θα είναι και δική σας ευθύνη.

Οι έφηβοι, αγόρια και κορίτσια, διαθέτουν ένα αλάθητο, σχεδόν, αισθητήριο και αξιολογώντας τη στάση των γονιών τους μπορούν να προσδιορίσουν τα πραγματικά μηνύματα που τους στέλνουνε όχι αυτά που χωρίς πειστικότητα με πλατειασμούς και υπεκφυγές ψελλίζουν τα χείλη τους.

Μη σας τρομάζει η υποχρέωση της ενημέρωσης!...Στην απελευθερωμένη από τα χθεσινά ταμπού εποχή μας η ανάγκη και η χρησιμότητα της υπεύθυνης ενημέρωσης και της συνετής καθοδήγησης από τους γονείς και είναι αναγκαία και αποβαίνει, σίγουρα, σε όφελος των εφήβων.

Μέσα στις σύγχρονες μικρές και μεγάλες πόλεις της Πατρίδας μας είναι μυριάδες οι ευκαιρίες για νέους και νέες να κάνουν γνωριμίες, να κάνουν φιλίες, να "ερωτευθούν" αληθινά ή τουλάχιστον έτσι να δικαιολογήσουν και τις πρώτες ερωτικές τους επαφές.

Στον ψυχοκοινωνικό τομέα της ανάληψης πρωτοβουλίας σε θέματα, έστω περιορισμένη σημασίας, αφήστε τους εφήβους σας να αναλάβουν πρωτοβουλίες, να δράσουν σύμφωνα με τη δική τους βούληση με τη δική τους κρίση.

Εάν η δραστηριότητά τους είναι επιτυχής τότε παινέψτε το παιδί σας φυσικά με το μέτρο.

Εάν πάλι αποτύχει μην αρκεστείτε στην πικρή επίπληξη ή την ακόμα πιο πικρή ειρωνεία!..

Φίλες και φίλοι γονείς σημειώστε ότι συχνά σε συζητήσεις μου με γονείς και παιδιά ανακαλύπτω ότι οι γονείς υποσυνείδητα έχουν "βοηθήσει" και αυτή στην αποτυχία του παιδιού τους για να δικαιώσουν έτσι - έμπρακτα - το σθεναρό κράτημα των σχοινιών με τα οποία και "δεσμεύουν" το παιδί τους.

Κόψτε τα συμβολικά αυτά "σχοινιά" που συνόδευαν μέχρι χθες την εξαρτημένη και ελεγχόμενη από εσάς παιδική τους ηλικία βοηθώντας ταυτόχρονα τον έφηβο στη διαπίστωση και την αποδοχή της πραγματικότητας ότι η ανεξαρτησία που τόσο επιθυμούν υποχρεωτικά πρέπει να συμπορεύεται με ευθύνη και συνέπεια.

Μόνο με συνεχείς δοκιμές που απολήγουν σίγουρα άλλες σε αποτυχία και άλλες σε επιτυχία θα μπορέσουν οι έφηβοι να μάθουν να αξιολογούν σωστά να προχωρούν προσεκτικά και συνετά παίρνοντας τις πρώτες γεύσεις από τα προβλήματα, τις απαιτήσεις, τις απογοητεύσεις και μαζί τις επιτυχίες που τους επιφυλάσσει η ζωή που ξετυλίγεται μπροστά τους με μεγάλη ταχύτητα.

Κλείνω επαναλαμβάνοντας ότι γονείς, παππούδες, γιαγιάδες και άλλοι συγγενείς χρειάζεται να σταθούμε στο πλευρό των εφήβων μας και να τους δείξουμε έμπρακτα ότι κατανοούμε και συμμεριζόμαστε τον δυναμισμό της έντονης μεταλλαγής που τους χαρακτηρίζει "στο κρίσιμο υπαρξιακό σταυροδρόμι της ζωής" καθώς οδεύουν προς την ποθητή για όλους ενηλικίωση και την ωριμότητα. Στα Γυμνασιόπαιδα όλης της Ελλάδας εύχομαι καλή επιστροφή στα θρανία!…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Zero Hedge, 5-5-21
Μετάφραση: Μ.Στυλιανού

Πολλαπλές διεθνείς πληροφορίες ανέφεραν χθες ότι ο ισχυρός επικεφαλής της Σαουδικής μυστικής υπηρεσίας μετέβη στην Δαμασκό την Δευτέρα για να συναντηθεί με τον Σύρο ομόλογό του σε κίνηση που ερμηνεύεται ως σημαντικό βήμα προόδου προς την ύφεση. Οι δυο χώρες είχαν διακόψει τις σχέσεις τους με την αρχή του πολέμου, το 2011, ιδίως όταν κατέστη σαφές ότι οι Σαουδάραβες αποτελούσαν το βασικό στοιχείο της Δυτικό-συμμαχικής επιχείρησης για την ανατροπή του καθεστώτος στην Συρία, μέσω συγκαλυμμένης υποστήριξης, και με αποστολές οπλισμού, σε στασιαστές και Τζιχαντιστές εναντίον του προέδρου ΄Ασαντ.

Ο στρατηγός Χαλίντ Χιουμαϊντάν, επικεφαλής του Διευθυντηρίου Μυστικών Υπηρεσιών της Σαουδικής Αραβίας, ηγείται αντιπροσωπείας, η οποία έγινε δεκτή από κυβερνητικούς αξιωματούχους στην Δαμασκό. Σύμφωνα με την Γκάρντιαν η Σαουδική Αραβία ετοιμάζεται για μιαν « αποκατάσταση φυσιολογικών σχέσεων», που αναμένεται να συμβεί με την λήξη της μουσουλμανικής εορτής του Ραμαντάν, την προσεχή εβδομάδα.

Κεντρική Δαμασκός

Η Γκάρντιαν επικαλείται ανώνυμη Σαουδική πηγή να δηλώνει «σχεδιαζόταν εδώ και καιρό, αλλά τίποτα δεν εκινείτον». Εξήγησε ότι «Τα γεγονότα αλλάζουν στην περιοχή και αυτό δημιούργησε ένα άνοιγμα.»

«Ο επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών της Σαουδαραβίας και η αντιπροσωπεία έγιναν δεκτοί από τον στρατηγό Αλή Μαμλούκ της Συρίας, αρχιτέκτονα της εξόρμησης για την συντριβή της εξέγερσης στις αρχές της εκδήλωσής της και σημαντικώτερο συνομιλητή των ρωσικών δυνάμεων, οι οποίες ανέλαβαν σημαντικό ρόλο στην σύρραξη από τον Σεπτέμβριο 2015. Οι Σαουδάραβες έκλεισαν την πρεσβεία τους στην Δαμασκό το 2012 και απέλασαν τον Σύρο πρεσβευτή από την Ριάντ.

Η είδηση της επαναπροσέγγισης θα συμβάλει να ανακουφίσει την πίεση στην Δαμασκό, που αγωνίζεται αγωνιωδώς να τα φέρει βόλτα οικονομικά, εν μέσω βαρέων και ευρείας κλίμακας αμερικανικών κυρώσεων, άκρατου πληθωρισμού, μιας αμερικανικής κατοχής στα βορειοανατολικά, που την έχει στερήσει από πολύτιμες εσωτερικές ενεργειακές πηγές και μιας αυξανόμενης έλλειψης βασικών εισαγωγών και τροφίμων για τον πληθυσμό της.

Η τωρινή εξέλιξη έρχεται επίσης μαζί με σημαντικές φήμες περί εμμέσων επαφών Σαουδαράβων και Ιρανών για την χαλάρωση της έντασης στις σχέσεις τους και την αποκλιμάκωση των πολέμων δι’ αντιπροσώπων σε χώρες όπως η Υεμένη και το Ιράκ.

Ενδιαφέρον είναι ότι η Γκάρντιαν και άλλα συμβατικά Δυτικά ΜΜΕ παραδέχονται τώρα απροσχημάτιστα τον πόλεμο μέσω εντολοδόχων και τον ανατρεπτικό κυβερνήσεων χαρακτήρα αυτών των πολέμων- τους οποίους επί πολλά χρόνια χαρακτήριζαν ως «λαϊκές εξεγέρσεις» που προέκυψαν από την Αραβικήγ ΄Ανοιξη.

Η εφημερίδα, καθυστερημένα πλέον, γράφει τώρα ότι « πριν δυο χρόνια η Σαουδική Αραβία έπαιζε κεντρικό ρόλο σε ένα σχέδιο ανατροπής του ΄Ασαντ, εξοπλίζοντας εχθρικές σε αυτόν δυνάμεις κοντά στην Δαμασκό και ενθαρρύνοντας λιποταξίες προς την γειτονική Ιορδανία, από όπου η Σαουδική ηγεσία περίμενε από τον Ομπάμα να εξαπολύσει επίθεση μισθοφόρων των ΗΠΑ για την κατάληψη της συριακής πρωτεύουσας.

Ο Άσαντ βγήκε νικητής, κάτι που ήταν εγγυημένο μετά την επέμβαση της Ρωσίας το 2015 σε υποστήριξη των κυβερνητικών δυνάμεων, παρά το γεγονός ότι μέγα μέρος της χώρας έχει ερειπωθεί και η οικονομία τώρα πνίγεται στον βρόχο των κυρώσεων.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Zero Hedge, 30-4-21
Finian Cunningham via The Strategic Culture Foundation

[Κύπριοι και Ελλαδίτες αναγνώστες του υπογράφοντος Ιρλανδού αρθρογράφου -με την εξαίρεση μιας αγγλοθρεμένης «ελίτ» (κοσμικών σκαφέων νεκροταφείου)- θα βρεθούν σε οικείο τοπίο και θα αναγνωρίσουν πολλά γνωστά τους χαρακτηριστικά, στον κατωτέρω πίνακα των επιδόσεων και μεθόδων της κοινής μας απρόσκλητης και επί δύο αιώνες «προστάτιδας δύναμης», της οποίας την προστασία ξαναγευθήκαμε πρόσφατα με την πενταμερή για την Κύπρο και τις μυθοπλαστικές υμνωδίες για την συμμετοχή απεσταλμένων της και δανείων στο παρ’ ολίγο ναυάγιο του 21, μετά τις δολοφονίες του Ανδρούτσου, του Καραϊσκάκη και τελικά του Καποδίστρια.. Τον πίνακα επιμελήθηκε ο επιδέξιος Ρώσος τεχνίτης Σεργκέϊ Λαβρώφ και τον συμπλήρωσε ο επώδυνα γνώστης Ιρλανδός Φίνιαν Κάνιγκαμ.]

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Το βρετανικό κατεστημένο αρέσκεται να καυχιέται ότι πυγμαχούν άνω του βάρους τους» υπό την έννοια ότι η επιρροή της χώρας τους είναι πολύ ευρύτερη από το εδαφικό της μέγεθος. Δεν είναι δύσκολο να δούμε πώς καταφέρνουν ένα τέτοιο κατόρθωμα. Το μυστικό λέγεται διπλοπροσωπία, μηχανορραφίες, ψέματα, διαίρει και βασίλευε..



Η Βρετανία υποδαυλίζει διπλωματική κρίση μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης και Ρωσίας, σύμφωνα με τον υπουργό Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρώφ. Τα στοιχεία και το προηγούμενο δείχνουν ότι ο Λαβρώφ έχει την ματιά του καλά εκπαιδευμένη.

Η διαβόητη ικανότητα του βρετανικού κατεστημένου για μηχανορραφίες και ίντριγκα – εξ ου και το παμπάλαιο προσωνύμιο Perfidious Albion – μπορεί να θεωρηθεί ότι προκαλεί την κλιμάκωση της διαμάχης μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ρωσίας, στην οποία οι διπλωμάτες εκδιώκονται φύρδην-μίγδην.

Προ εβδομάδος, η Ρωσία διέταξε την αποχώρηση διπλωματών της Εσθονίας, της Λετονίας, της Λιθουανίας και της Σλοβακίας. Αυτό έγινε σε απάντηση της απέλασης Ρώσων διπλωματών από αυτές τις χώρες. Η Ρωσία διέταξε επίσης τον επαναπατρισμό περισσότερων διπλωματών από τις Τσεχική Δημοκρατία. Πολωνία και η Ιταλία, που έχουν επίσης εμπλακεί σε διπλωματικό ανταγωνισμό με τη Μόσχα.

Η διαμάχη ξέσπασε την προηγούμενη εβδομάδα όταν η Δημοκρατία της Τσεχίας κατηγόρησε την Ρωσία ότι πράκτορές της ευθύνονται για δίδυμες εκρήξεις στο έδαφός της το 2014. Οι εκρήξεις προκάλεσαν το θάνατο δυο εργαζομένων σε αποθήκη πυρομαχικών κοντά στο χωριό Βρμπέτις σε μικρή απόσταση από τα σύνορα με τη Σλοβακία. Μέχρι πρόσφατα, οι τσεχικές αρχές είχαν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι εκρήξεις ήταν βιομηχανικό ατύχημα.

(Σημ.Μετφρ: Ο Πρόεδρος της Τσεχίας δήλωσε δημόσια, μετά την σύνταξη του παρόντος άρθρου, ότι δεν υπάρχουν αποδείξεις ρωσικής ενοχής και ότι η έρευνα των αιτίων των εκρήξεων συνεχίζεται. Η δήλωση αυτή του Προέδρου της χώρας προκάλεσε κρίση στους υποβολείς της κυβέρνησης, και πανικό στην ίδια, η οποία μαζί με την ορχήστρα του ελεγχόμενου Τύπου, αντέδρασε εκτοξεύοντας κατά του προέδρου την κατηγορία της «εθνικής προδοσίας, με την αποκάλυψη εθνικών μυστικών ! ! !»)

Αυτό που ώθησε τους Τσέχους να αναθεωρήσουν την κρίση τους και να κατηγορήσουν τώρα τη Ρωσία για την προ επταετίας δολιοφθορά είναι η παρέμβαση της Βρετανίας με την παροχή «νέων πληροφοριών». Συγκεκριμένα, ήταν η χρηματοδοτούμενη από την βρετανική κατασκοπεία (ΜΙ6) Bellingcat, (μια αποκαλούμενη ιδιωτική υπηρεσία έρευνας) που φαίνεται να έχει παράσχει την παραπληροφόρηση για τη δήθεν «ενοχή» της ρωσικής στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών (GRU).

Απίστευτα, οι Βρετανοί ισχυρίζονται ότι τα «στοιχεία» τους δείχνουν ότι δύο από τους πράκτορες της GRU ήταν επίσης τα ίδια άτομα που φέρεται να εμπλέκονται στη δηλητηρίαση του Ρώσου διπλού κατασκόπου Sergei Skripal στην Αγγλία το 2018. Οι Βρετανοί ισχυρίζονται ότι έχουν στοιχεία διαβατηρίου για να υποστηρίξουν τους ισχυρισμούς τους, αλλά μια τέτοια μεθοδολογία προσφέρεται ιδιαίτερα στην πλαστογραφία - μια μαύρη τέχνη στην οποία οι Βρετανοί έχουν μεγάλη εξειδίκευση.

Εκτοξεύοντας την κατηγορία στην Ρωσία, η Τσεχική Δημοκρατία την συνόδευσε με την απέλαση 18 Ρώσων διπλωματών. Η Μόσχα αντέδρασε με οργή, καταγγέλλοντας ότι οι ισχυρισμοί περί δολιοφθοράς αποτελούσαν μιαν αισχρή μηχανορραφία και επισήμαινε ότι η Πράγμα δεν παρουσίασε καμιά πληροφορία που να προσφέρεται σε έρευνα και εξακρίβωση. Και σε άμεσα αντίποινα η Μόσχα απέλασε 20 Τσέχους διπλωμάτες από το ρωσικό έδαφος.

.Παρά ταύτα η διαμάχη εξακολουθεί να μαίνεται, με τις Βαλτικές Χώρες να μπαίνουν στην σύγκρουση, απελαύνοντας Ρώσους αξιωματούχους, σε ένδειξη αλληλεγγύης με την Τσεχική Δημοκρατία. Η περίπτωση των Βαλτικών Χωρών ήταν αναμενόμενη, καθώς είναι υπερφορτισμένες με αντιρωσικό πολιτικό μένος. Η σχετική διαμάχη εκδηλώθηκε σε ένα φορτισμένο κλίμα, όταν η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση συζητούσε την επιβολή νέων κυρώσεων στην Ρωσία λόγω ευρύτερων ανησυχιών για την κατάσταση στην Ουκρανία, την φυλάκιση του Αλεξέι Ναβάλνι και τις συλλήψεις από την ρωσική υπηρεσία ασφαλείας στελεχών του υποστηριζόμενου από την δύση σκιώδους «αντιπολιτευτικού» δικτύου του Ναβάλνι.

Οι αψιμαχίες με του διπλωμάτες είναι ένα πρόσφορο μέσο για την πρόκληση μεγαλύτερων ζημιών στις σχέσεις μεταξύ Ε.Ε. και Ρωσίας, ειδικώτερα όταν ο στρατηγικής σημασίας αγωγός αερίου Nord Stream-2 πλησιάζει στην αποπεράτωση της εγκατάστασής του – ένα πρόγραμμα που η Ουάσιγκτον θέλει να καταστρέψει, για τους δικούς της ιδιοτελείς εμπορικούς λόγους. Ο μικρότερος συνεταίρος του Μπάρμπα Σαμ, η Βρετανία, μπορεί να υποχρεώνει από αυτήν την άποψη για να κερδίσει τίτλους εύνοιας για την μελλοντική εξασφάλιση εμπορικών συμβολαίων στον μετά-Brexit κόσμο.

Βεβαίως, ο κορυφαίος διπλωμάτης της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρώφ είναι σαφής για το αθέατο βρετανικό χέρι στα πρόσφατα γεγονότα. Σε συνέντευξη του στα μέσα ενημέρωσης αυτή την εβδομάδα, ο Λαβρώφ αναφέρθηκε στην Βρετανία με ανησυχητικούς όρους, λέγοντας: «Όσον αφορά τις σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Ευρώπης, εξακολουθώ να πιστεύω ότι το Ηνωμένο Βασίλειο διαδραματίζει ενεργό και πολύ σοβαρό υπονομευτικό ρόλο. Αποσύρθηκαν από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά δεν βλέπουμε καμία μείωση στις δραστηριότητές τους σε αυτήν την επίδοση . Αντιθέτως, προσπαθούν να επηρεάσουν τις προσεγγίσεις των κρατών μελών της ΕΕ προς τη Ρωσία στο μέγιστο δυνατό βαθμό».

Πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι η Βρετανία διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό διπρόσωπο ρόλο στη δαιμονοποίηση της Ρωσίας και στη δηλητηρίαση των διεθνών σχέσεων.

΄Ηταν το Bellingcat (βρετανική κατασκοπεία MI6) που πρόβαλε το σύνθημα ότι η Ρωσία ήταν συνένοχος στην κατάρριψη του Μαλαισιανού αεροπλάνου στην ανατολική Ουκρανία το 2014, με την απώλεια 300 ανθρώπων. Με βάση βρετανικά «στοιχεία»( τα οποία κατέρρευσαν ως κατασκευασμένα) μια Ολλανδική έρευνα των αιτίων της καταστροφής κατηγόρησε την Ρωσία. Αυτή η υπόθεση σκλήρυνε τις ευρωπαϊκές προκαταλήψεις εναντίον της Ρωσίας, που υποδαυλίζουν την επιβολή κυρώσεων.

΄Ενας πρώην βρετανός πράκτορας της MI6 ο Christopher Steele, είναι αυτός που συνέβαλε καθοριστικά στην προώθηση του φακέλου Russiagate γύρω στο 2016, ο οποίος κατέστρεψε τις διμερείς σχέσεις μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρωσίας και ο οποίος συνεχίζει να τροφοδοτεί κατασκευές σχετικά με την παρέμβαση της Μόσχας στην αμερικανική και ευρωπαϊκή πολιτική (ακόμη και ο "βρώμικος φάκελος" του Steele είναι ένα γελοίο φορτίο σκουπιδιών και έχει καταρριφθεί).

Και ήταν το έπος Skripal στο Σώλζμπερυ, τον Μάρτιο του 2018, που εκκολάφθηκε στη Βρετανία για να δηλητηριάσει περαιτέρω τις διεθνείς σχέσεις με τη Ρωσία. Αυτό το έπος – χωρίς αποδείξεις κατά της Ρωσίας – έχει γίνει μια επινοημένη «μόνιμη απόδειξη» για το επακόλουθο σήριαλ της «δηλητηρίασης» του μπλόγκερ Αλεξέι Ναβάλνι. Δυτικές κυβερνήσεις και ΜΜΕ αναφέρονται στο «σχέδιο του Κρεμλίνου» για τη δολοφονία του Σκρίπαλ ως «απόδειξη» για ένα άλλο «σχέδιο του Κρεμλίνου» για τη δολοφονία του Ναβάλνι. Αυτό ισοδυναμεί με ένα μυθιστόρημα που χρησιμοποιείται για να αποδείξει μια άλλη μυθιστοριογραφία. Το ίδιο έπος εμβολιάζεται τώρα στις τσεχικές εκρήξεις του 2014. Και όλα επανέρχεται στην ύπουλη εφευρετικότητα της Δόλιας Αλβιόνας.

Ο υπουργός Εξωτερικών Λαβρώφ πρόσθεσε ένα ακόμα δυναμικό σχόλιο για το ρόλο της Βρετανίας. Είπε:

«Την ίδια στιγμή, ξέρετε, μας στέλνουν μηνύματα, προτείνουν την δημιουργία επαφών. Αυτό σημαίνει ότι επιθυμούν την επικοινωνία (με την Ρωσία), αλλά προσπαθούν να αποτρέψουν άλλους. Και πάλι ίσως από την επιθυμία τους να έχουν το μονοπώλιο αυτών των επαφών και να αποδεικνύουν πάλι την υπεροχή τους απέναντι σε άλλους»

Το βρετανικό κατεστημένο αρέσκεται να καυχιέται ότι πυγμαχούν άνω του βάρους τους» υπό την άποψη της επιρροής πέρα από το εδαφικό τους μέγεθος. Δεν είναι δύσκολο να δούμε πώς επιτυγχάνουν ένα τέτοιο κατόρθωμα. Το μυστικό λέγεται διπλοπροσωπία, ίντριγκα, ψέματα, διαίρει και βασίλευε.

Αλβιών, Δόλια, Μοναδική!




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου