Articles by "Αρθρογραφία"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αρθρογραφία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

από την Geopolintel/ reseauinternational.net 

Ενώ ο Μακρόν μόλις έδωσε 3 δισεκατομμύρια στο ΝΑΤΟ, οι φήμες για πόλεμο εξαπλώνονται σε όλο το στρατιωτικό αρχηγείο της Ευρώπης. Η κατάσταση γίνεται κρίσιμη δεδομένης της δραματοποίησης του καταγγελτικού άλλοθι της απόδοσης του θανάτου του πολιτικού αντιπάλου Ναβάλνι στη Ρωσία. Όλα τα δημοσιογραφικά συντακτικά σχολίασαν αυτό το ψεύτικο ρεφρέν, χωρίς την παραμικρή απόδειξη, για να μας πείσουν να εγκρίνουμε έναν μετωπικό πόλεμο του ΝΑΤΟ εναντίον της Ρωσίας.

Αυτή η απάντηση αντιστοιχεί στη δήλωση του Ντόναλντ Τραμπ που απείλησε να μην υπερασπιστεί πλέον τις ευρωπαϊκές χώρες έναντι της Ρωσίας εάν δεν καταβάλουν τη συνεισφορά τους ύψους 2% του ΑΕΠ τους. Ποιο θα είναι το πρόσχημα ή η μεγάλη επίθεση που ονειρεύονται οι πολεμοκάπηλοι μας για να ζητήσουν την έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών για να κηρύξουν τον πόλεμο στον Πούτιν;

Εν όψει της «βαρειάς» στάσης του ΝΑΤΟ, πρέπει να καταλάβουμε ότι το διεθνές δίκαιο δεν γίνεται πλέον σεβαστό και ότι παρά την αντίθεση των μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας, που προσπαθούν να σώσουν την ειρήνη, η ατζέντα θα υπαγορευτεί από τις Βρυξέλλες όπου έχει την έδρα του ΝΑΤΟ.

Το κέντρο διοίκησης του μονοπολικού κόσμου έχει μεταφερθεί στην καρδιά της μελλοντικής δημοκρατίας της Ευρώπης, η οποία θα έχει έδρα στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και πυρηνική στρατιωτική ικανότητα, χάρη στη μεταφορά της κυριαρχίας της Γαλλίας στην Ευρώπη.

Εάν ο Τραμπ κερδίσει τις προεδρικές εκλογές του 2024, ο άξονας του ΝΑΤΟ για την Ευρώπη θα αποστασιοποιηθεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα έχει πλήρεις εξουσίες να ψηφίσει υπέρ του πολέμου.

« Εάν η Ευρώπη δεχθεί επίθεση, δεν θα έρθουμε να σας βοηθήσουμε ». Αυτά είναι τα λόγια που φέρεται να είπε ο Ντόναλντ Τραμπ, τότε Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, το 2020 στο φόρουμ του Νταβός στην Ελβετία, απευθυνόμενος στην Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν.

Σε περίπτωση επίθεσης από τη Ρωσία, « Δεν θα σας προστάτευα. Μάλιστα, θα τους ενθάρρυνα να σου κάνουν ό,τι θέλουν. Πρέπει να πληρώσεις τα χρέη σου ».

Η Ευρώπη με υπερηφάνεια ανακοινώνει ότι, αν και το μέγεθός τους είναι μέτριο σε σύγκριση με τον αμερικανικό στρατό, « οι εθνικές αμυντικές δυνάμεις στην Ευρώπη δεν είναι καθόλου ασήμαντες. Μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τρία έχουν περισσότερους από 150.000 στρατιωτικούς: η Γαλλία (205.000), η Γερμανία (184.000) και η Ιταλία (170.000 ).

Η Γαλλία διαθέτει 290 πυρηνικές κεφαλές που επιτρέπει στα 27 μέλη, από τη Συνθήκη της Λισαβόνας του 2009 (άρθρο 42.7) μέσω μιας ρήτρας αμοιβαίας άμυνας παρόμοιας με το άρθρο 5 της συνθήκης του ΝΑΤΟ, να συνδέονται με πυρηνικό αποτρεπτικό μέσο.

Η Γαλλία είναι το μόνο έθνος, μεταξύ των 27, που είναι μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, μέλος του ΝΑΤΟ και εξοπλισμένο με ατομικά όπλα. Το ΗΒ έχει έναν από τους πιο ισχυρούς στρατούς στον κόσμο και θα είναι σημαντικός υποστηρικτής της Ευρώπης.

Άρθρο 42 παράγραφος 7: ρήτρα αμοιβαίας άμυνας « Σε περίπτωση που ένα κράτος μέλος υποστεί ένοπλη επίθεση στο έδαφός του, τα άλλα κράτη μέλη παρέχουν βοήθεια και βοήθεια με όλα τα μέσα που διαθέτουν, σύμφωνα με το άρθρο 51 του τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Αυτό δεν επηρεάζει τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της πολιτικής ασφάλειας και άμυνας ορισμένων κρατών μελών. Οι δεσμεύσεις και η συνεργασία σε αυτόν τον τομέα παραμένουν συνεπείς με τις δεσμεύσεις που αναλήφθηκαν στο πλαίσιο του Οργανισμού του Βορειοατλαντικού Συμφώνου, ο οποίος παραμένει, για τα κράτη που είναι μέλη του, το θεμέλιο της συλλογικής τους άμυνας και το φόρουμ για την υλοποίησή του ».

Με αυτό το άρθρο, η Ουκρανία δεν χρειάζεται να είναι μέλος του ΝΑΤΟ για να πυροδοτήσει μια ευρωπαϊκή απάντηση, απλά χρειάζεται να ενσωματωθεί στην ΕΕ. Το ΝΑΤΟ έχει μεταφέρει στην Ευρώπη τη λήψη αποφάσεων για την κήρυξη κοινού πολέμου σε περίπτωση επίθεσης σε ένα μέλος, και η επίθεση με ψεύτικη σημαία φαίνεται σαν δαμόκλειο σπαθί. Αυτή η έκφραση σημαίνει ότι ένας συνεχής ρωσικός κίνδυνος μπορεί να μας χτυπήσει μέσω της προπαγάνδας των μέσων ενημέρωσης.

Το 2021, οι 27 της Ευρώπης εγκαινίασαν το Ευρωπαϊκό Ταμείο Άμυνας, με σκοπό την υποστήριξη διακρατικών έργων και τη συνεργασία μεταξύ βιομηχάνων. Μεγαλύτερη στρατηγική αυτονομία για την Ευρωπαϊκή Ένωση επιδιώκεται ξεκάθαρα μέσω αυτού του ταμείου, προικισμένου με 7,9 δισ. ευρώ για την περίοδο 2021-2027.

« Η πραγματική προϋπόθεση για να είναι η Ευρώπη αποτελεσματικός στρατιωτικός παράγοντας είναι να συμφωνήσουν οι χώρες της ΕΕ. Αυτό που λείπει είναι πολύ συχνά η πολιτική βούληση και όχι η ικανότητα ».

Nicole Gnesotto, ιστορικός με ειδίκευση στα ευρωπαϊκά θέματα ασφάλειας και στις σχέσεις Ευρώπης και Αμερικής, αντιπρόεδρος του Ινστιτούτου Jacques Delors.

Ο Γενικός Γραμματέας χαιρετίζει την άνευ προηγουμένου αύξηση των αμυντικών δαπανών από τις χώρες του ΝΑΤΟ

Αυτή την Τετάρτη (14 Φεβρουαρίου 2024), ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ ανακοίνωσε τα τελευταία στοιχεία για τις αμυντικές δαπάνες των χωρών του ΝΑΤΟ. Αυτά τα στοιχεία δείχνουν μια πιο αξιοσημείωτη αύξηση από ποτέ για τις ευρωπαϊκές χώρες της Συμμαχίας και τον Καναδά.

Την παραμονή της συνάντησης των υπουργών Άμυνας, ο Στόλτενμπεργκ ανέφερε ότι από την υιοθέτηση της πρώτης δέσμευσης αμυντικών επενδύσεων το 2014, οι Ευρωπαίοι Σύμμαχοι και ο Καναδάς είχαν καταβάλει πρόσθετη προσπάθεια άνω των 600 δισεκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ. Το 2023, οι αμυντικές δαπάνες σε αυτές τις χώρες αυξήθηκαν κατά 11% σε πραγματικούς όρους. Ο Γενικός Γραμματέας χαιρέτισε αυτή την άνευ προηγουμένου αύξηση και πρόσθεσε ότι το 2024, ο αριθμός των Συμμάχων που αφιερώνουν περισσότερο από το 2% του ΑΕΠ τους στην άμυνα θα πρέπει να αυξηθεί σε 18, ή έξι φορές περισσότερο από το 2014.

« Το 2024, οι χώρες της Ευρωπαϊκής Συμμαχίας θα επενδύσουν συνολικά 380 δισεκατομμύρια δολάρια στην άμυνα, ή, για πρώτη φορά, το ισοδύναμο του 2% του συνδυασμένου ΑΕΠ τους », είπε. Και πρόσθεσε: « Είμαστε πραγματικά στον σωστό δρόμο: οι Ευρωπαίοι Σύμμαχοι ξοδεύουν περισσότερα. Ωστόσο, ορισμένες χώρες μέλη έχουν ακόμη δρόμο να διανύσουν. Πράγματι, στη σύνοδο κορυφής του Βίλνιους, αποφασίστηκε ότι όλοι οι Σύμμαχοι θα πρέπει να πληρούν το κριτήριο του 2% του ΑΕΠ, το οποίο έπρεπε να θεωρηθεί ως ελάχιστο .

Το 2014, οι χώρες της Ευρωπαϊκής Συμμαχίας ξόδεψαν το 1,47% του συνδυασμένου ΑΕΠ τους για την άμυνα. Τα τελευταία δέκα χρόνια, το ποσοστό αυτό συνέχισε να αυξάνεται και θα φτάσει στο όριο του 2% το 2024.

πηγή: Geopolintel





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Έχουν ασφαλώς τη σημασία τους, αλλά δεν μπορεί να θεωρηθούν ο κύριος τρόπος απάντησης σε πολύπλοκα ανθρωπιστικά, ηθικά, κοινωνικά και φιλοσοφικά ερωτήματα.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
12 Φεβρουαρίου 2024

«Η απουσία συμπληρωματικότητας σε αυτές τις ενώσεις (του ιδίου φύλου) δημιουργεί εμπόδια στην κανονική ανάπτυξη των παιδιών που θα τεθούν υπό την φροντίδα αυτών των ενώσεων. Θα τους στερήσει την εμπειρία είτε της πατρότητας είτε της μητρότητας. Το να επιτραπεί σε παιδιά να υιοθετηθούν από πρόσωπα που ζουν σε τέτοιες ενώσεις θα σήμαινε πρακτικά βιαιοπραγία κατά των παιδιών, με την έννοια ότι θα χρησιμοποιηθεί μια σχέση εξάρτησης για να τα θέσει σε ένα περιβάλλον που δεν οδηγεί στην πλήρη ανθρώπινη ανάπτυξη».

Καρδινάλιος Joseph Ratzinger

Ένα από τα επιχειρήματα των νεοφιλελεύθερων και ατλαντιστών, που είναι ως επί το πλείστον οι οπαδοί της υιοθεσίας (ή και παραγγελίας) παιδιών από ομοφυλόφιλους και οι εισηγητές του παρόντος νομοσχεδίου στην Ελλάδα, είναι οι πολλές μελέτες που, όπως υποστηρίζουν, αποδεικνύουν ότι δεν έχει αρνητικές συνέπειες για τα παιδιά η υιοθεσία τους από ομοφυλόφιλους και δεν οδηγεί σε αύξηση των ομοφυλόφιλων μεταξύ τους. Ας το συζητήσουμε κι αυτό, παρόλο που καταντάει κάπως γελοίο να κουβεντιάζουμε για το καλό των παιδιών με μια κυβέρνηση που κοντεύει να κλείσει το Νοσοκομείο Παίδων της χώρας!

Μόλις ανακοίνωσε ο Μητσοτάκης την πρόθεση κατάθεσης του νομοσχεδίου έπιασε δουλειά η παγκοσμίως γνωστή για την εξαιρετικά αληθή ενημέρωση ΕΡΤ για να μας πείσει ότι οι «μελέτες» αποδεικνύουν ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν από ομοφυλόφιλα ζεύγη είναι μια χαρά, δεν γίνονται περισσότερο ομοφυλόφιλοι από τα άλλα παιδιά και τα ενοχλεί ελάχιστα το άγριο μπούλινγκ που θα φάνε, κατά πάσα πιθανότητα στο σχολείο τους. Η ΕΡΤ επικαλείται σχετικά εντελώς αναξιόπιστες «μελέτες» με ελάχιστο δείγμα και είναι πολύ θλιβερό να βλέπει κανείς δημοσιογράφους και επιστήμονες να δέχονται να επιστρατεύεται το όνομά τους με τέτοιο τρόπο σε ζητήματα που μπορεί να έχουν εξαιρετικά σπουδαίες επιπτώσεις στην ψυχική υγεία παιδιών, που θα τις κουβαλάνε σε όλη τους τη ζωή.

Στη συνέχεια έπιασαν δουλειά με ιεραποστολικό ζήλο και οι δύο, τρεις εφημερίδες της υποτιθέμενης «αριστεράς». Εδώ η δημοσιογραφική έρευνα γνώρισε θριάμβους. Πήγαν οι ρεπόρτερ βρήκαν μία, δύο ή τρεις οικογένειες ομοφύλων, τους ρώτησαν πως πάνε τα παιδιά, τους απάντησαν περίφημα, κατέγραψαν τον ενθουσιασμό τους, τους έβγαλαν φωτογραφία και δημοσίευσαν τα ρεπορτάζ στα σαλόνια των εντύπων τους. Όπερ έδη δείξαι!

Αυτό είναι δημοσιογραφία, αυτό είναι επιστήμη. Και να σκεφτεί κανείς ότι αριστεροί ήταν στο παρελθόν οι λαμπρότεροι διανοούμενοι, επιστήμονες, καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι της Ελλάδας σε καιρούς τρομερά δύσκολους. Πώς φτάσαμε στη σημερινή κατάντια;

Η αξία των μελετών

Οι μελέτες έχουν ασφαλώς τη σημασία τους, πρέπει να λαμβάνονται υπόψιν, εφόσον τηρούνται οι μεθοδολογικές αρχές διεξαγωγής τους, αλλά δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να θεωρηθούν ο κύριος τρόπος απάντησης σε πολύπλοκα ανθρωπιστικά, ηθικά, κοινωνικά και φιλοσοφικά ερωτήματα, που θέτουν μάλιστα μείζονα ζητήματα για τις πιο ουσιώδεις και βαθιές πτυχές του ανθρώπινου όντος, που είναι και πολύ δύσκολο να «μετρηθούν». Όσο χρήσιμη κι αν είναι η στατιστική, δεν μπορεί να υποκαταστήσει την αληθινή γνώση, μόνο επιβοηθητικό ρόλο μπορεί να έχει, ελέγχοντας διάφορες υποθέσεις μας. Και όπως υπογράμμισα σε προηγούμενο άρθρο μου για το θέμα, σε περίπτωση αμφιβολίας, είναι προτιμότερο να μην κάνει κανείς πράγματα που μπορεί να βλάψουν (ωφελέειν και μη βλάπτειν) και εδώ προτεραιότητα έχουν τα δικαιώματα των παιδιών, όχι το δικαίωμα των (πλουσίων) ομοφυλόφιλων να κάνουν το κέφι τους -σε αυτό συνίσταται το δήθεν ενδιαφέρον για την «ισότητα» των εισηγητών του νομοσχεδίου για τα ομόφυλα ζευγάρια. Δεν υπάρχει καμία «ανισότητα» προς επιδιόρθωση μεταξύ ετεροφυλόφιλων και ομοφυλόφιλων. Οι πρώτοι μπορούν να κάνουν παιδιά, οι δεύτεροι όχι, αυτό όμως δεν προκύπτει από κάπου είδους ανισότητα αλλά λόγω φυσικής ανομοιότητας. Δυστυχώς η Φύση δεν γνώριζε την επιθυμία του Μητσοτάκη, του Κασσελάκη, του Τάιλερ και των ΗΠΑ, ώστε να μας εφοδιάσει με ένα διπλό σετ αναπαραγωγικών οργάνων.

Σε σχέση τώρα με τις μελέτες, η σχετικότητα της σημασίας τους είναι πολύ μεγαλύτερη αν μιλάμε για μελέτες στις ανθρωπιστικές επιστήμες που τελούν υπό καταθλιπτικές πολιτικές επιρροές και είναι εντελώς σχετικής επιστημονικής αξιοπιστίας. Αυτό συμβαίνει κατ’ εξοχήν στα οικονομικά και, ακόμα περισσότερο, στην ψυχιατρική. Το ξέρουμε και από την ταχύτητα με την οποία αλλάζουν τις ιδέες τους οι ίδιοι οι επιστήμονες. Σχεδόν όλοι οι Καθηγητές Οικονομικών Πανεπιστημίου στην Ελλάδα του 1980 ήταν κεϋνσιανοί οπαδοί της κρατικής παρέμβασης. Οι ίδιοι είχαν γίνει Νεοφιλελεύθεροι είκοσι χρόνια αργότερα. Με τον ίδιο τρόπο – και μάλιστα την ίδια περίοδο – μεταβλήθηκαν και οι απόψεις των δυτικών ψυχιάτρων για την ομοφυλοφιλία, που εθεωρείτο στο παρελθόν ψυχική διαταραχή έπαυσε όμως να θεωρείται μετά τη δεκαετία του 1980. Είναι φανερό ότι οι μεταβολές στις επικρατούσες ιδέες και στα οικονομικά και στην ψυχιατρική δεν έχουν να κάνουν με κάποιες νέες ανακαλύψεις της επιστήμης, αλλά με την αλλαγή στις πολιτικές συνθήκες.

Το πράγμα έχει επιδεινωθεί λόγω της σοβαρής κρίσης της ίδιας της επιστήμης στις μέρες μας και τη στροφή μέρους των ίδιων των επιστημόνων σε έναν αντιεπιστημονικό, μεταμοντέρνο σκοταδισμό και την άρνηση της πραγματικότητας. Για παράδειγμα, η Αμερικανίδα «φεμινίστρια βιολόγος» και σεξολόγος Anne Fausto-Sterling γράφει στο βιβλίο της «Sexing the Body»: «Το να ονομάσεις κάποιον άντρα ή γυναίκα είναι μια κοινωνική απόφαση. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε επιστημονική γνώση για να πάρουμε την απόφαση, αλλά είναι μόνο οι πεποιθήσεις μας για το φύλο -όχι η επιστήμη- που μπορεί να καθορίσει το φύλο μας». Με τέτοια μυαλά καταλαβαίνει κανείς πού πάει ο (δυτικός τουλάχιστο) κόσμος και γιατί κινδυνεύουμε να ζούμε σε λίγο σε ένα απέραντο Δρομοκαΐτειο.

Σύμφωνα με μια μελέτη το 91.5% των μελετών ψυχιατρικής και ψυχολογίας σήμερα επιβεβαιώνουν τα αποτελέσματα που επιδιώκουν να επιβεβαιώσουν οι ερευνητές συγγραφείς τους. Το αντίστοιχο ποσοστό είναι πέντε φορές μικρότερο σε επιστημονικούς τομείς όπως η αστρονομία ή οι γεωεπιστήμες και αυτό συμβαίνει γιατί είναι πολύ λιγότερα τα εμπόδια στη μεροληψία των ψυχιατρικών από ό,τι των μελετών για τις φυσικές επιστήμες. Δυστυχώς, υπάρχει μια σοβαρότατη «κρίση επανάληψης» (replication crisis) των μελετών, είναι όλο και πιο δύσκολο δηλαδή να επαναληφθούν και να επιβεβαιωθούν ανεξάρτητα, κρίση που θέτει πια σε κίνδυνο το ίδιο το μέλλον της επιστήμης, δηλαδή της μεγαλύτερης κατάκτησης του ανθρώπου μετά την ομιλία.
Στατιστική και Λογική

Είναι γεγονός ότι έχουν δημοσιευτεί δεκάδες μελέτες διεθνώς που υποστηρίζουν ότι τα παιδιά των ομοφυλόφιλων είναι μια χαρά, ίσως και λίγο καλύτερα από τα άλλα και δεν γίνονται πιο ομοφυλόφιλα. Προτού δούμε τα προβλήματα με αυτές τις μελέτες, αξίζει να θέσουμε ορισμένα βασικά ερωτήματα χρησιμοποιώντας και λίγη από τη φαιά ουσία που μας έχει δώσει ο Θεούλης ή η φυσική επιλογή του Δαρβίνου.

Όλες οι μελέτες που συγκρίνουν παιδιά δείχνουν ότι ακόμα και μικρές διαφορές σε κάθε παράγοντα, περιβάλλον, ευημερία, που ζουν, πως μεγαλώνουν κλπ. έχουν τεράστια συνέπεια στην εξέλιξή τους.

Είναι άραγε δυνατόν να πάμε και να αλλάξουμε το ίδιο το θεμέλιο, εδώ και χιλιάδες χρόνια, όχι μόνο του ανθρώπινου είδους, αλλά ενός μεγάλου μέρους του όλου ζωϊκού βασιλείου που στηρίχτηκε στην αμφιγονική αναπαραγωγή και ένα τέτοιο πείραμα να μην έχει σοβαρότατες συνέπειες; Θα μπούμε σε τέτοιο βάθος, στα ίδια τα θεμέλια του ανθρώπινου ψυχισμού και της ανθρώπινης σεξουαλικότητας και δεν θα προκαλέσουμε κανένα άξιο λόγου αποτέλεσμα; Τι είδους επιστήμονες μπορούν να υποστηρίξουν κάτι τέτοιο;


Μελέτες σκοπιμότητας και παραπλανητικές

Οι προπαγανδιστές του λόμπι των ΛΟΑΤΚΙ+ εμφανίζουν τις μελέτες που υποστηρίζουν ότι τα παιδιά των ομόφυλων δεν έχουν κανένα πρόβλημα, είναι ίσως και λίγο καλύτερα από τα άλλα, αποκρύπτουν όμως μελέτες που υποστηρίζουν τα ακριβώς αντίθετα, όπως και τις σοβαρές αμφισβητήσεις της αξιοπιστίας των πρώτων.

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε π.χ. μια μελέτη με μεγάλο δείγμα και επί μακρό χρόνο για παιδιά που ανατρέφονται από λεσβίες του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Λος ‘Ατζελες (UCLO) που συμπεραίνει ότι «τα παιδιά λεσβιών γονέων είναι λιγότερο πιθανό να γίνουν ετεροφυλόφιλοι ως ενήλικες και πολύ πιο πιθανό να αναφέρουν έλξη από το ίδιο φύλο».

Στο υπόμνημα που κατέθεσε στη Βουλή η ψυχίατρος Προκοπάκη εξετάζει αναλυτικά τα σφάλματα όλων αυτών των μελετών που δήθεν αποδεικνύουν ότι τα παιδιά των ομοφυλόφιλων δεν εμφανίζουν κανένα πρόβλημα.

Ο καθηγητής Douglas W. Allen εξέτασε 60 μελέτες που καταλήγουν στο ότι δεν υπάρχει αρνητική επίπτωση στα παιδιά από ομοφυλόφιλους γονείς και συμπέρανε ότι δεν είναι πολύ αξιόπιστες και, στην καλύτερη περίπτωση, μπορούν απλώς να χρησιμεύσουν για τον σχεδιασμό νέων ερευνών. «Από τις 60 μελέτες, μόνο 5 χρησιμοποίησαν τυχαία δείγματα. Τρεις από αυτές τις μελέτες χρησιμοποίησαν το ίδιο σύνολο δεδομένων: 44 λεσβιακά ζευγάρια. Μία είχε μέγεθος δείγματος… 18 λεσβιακών ζευγαριών. Από τις 60 μελέτες, οι 55 περιείχαν μεροληπτικά δείγματα. ΚΑΜΙΑ μελέτη για τα παιδικά αποτελέσματα δεν είχε μέγεθος δείγματος μεγαλύτερο από 500 άτομα. Μόνο 8 μελέτες είχαν περισσότερες από 100 παρατηρήσεις. Το μέσο μέγεθος δείγματος ήταν μόλις 74. Με αυτοβιογραφικές-αυτοαναφορικές πολλές φορές περιγραφές, λεσβιών μητέρων που γνώριζαν την πολιτική ατζέντα πίσω από τη μελέτη. Μόνο πέντε για παράδειγμα χρησιμοποίησαν τυχαία δείγματα και μόνο μία στηρίχτηκε σε πάνω από 800 οικογένειες, που θεωρείται το απολύτως ελάχιστο για μια έρευνα επί τόσο πολύπλοκων επιρροών». Οι περισσότερες από αυτές τις μελέτες, υποστηρίζει ο καθηγητής Allen, έγιναν για σκοπούς κοινωνικής δικαιοσύνης, όπως τους αντιλαμβάνονταν οι συντάκτες τους, για παράδειγμα για να στηριχθεί μια λεσβία που ήθελε να μην της αφαιρεθεί από το δικαστήριο η επιμέλεια του παιδιού που μεγάλωνε μαζί της. Οι συντάκτριες, υποστηρίζει, ήταν στην πλειοψηφία τους γυναίκες, συχνά λεσβίες και έντονα φεμινίστριες και υποστηρικτικές των δικαιωμάτων των γκέι, ενώ η επιστημονική έρευνα σε θέματα που έχουν τόσο έντονο πολιτικό διακύβευμα θα πρέπει, πιστεύει, να διεξάγεται από ένα ευρύτερο και πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα επιστημόνων. Στα ίδια συμπεράσματα είχε καταλήξει και παλαιότερη μελέτη του 2001 (Nock, S. L. (2001). Sworn affidavit of Stephen Lowell Nock. Ontario Superior Court of Justice. Between Hedy Halpern et al.. and the Attorney General of Canada et al..: Court File No. 684/00.)

Πολλοί ισχυρίζονται ότι το μπούλινγκ στο σχολείο δεν επηρεάζει αποφασιστικά τα παιδιά. Πρόκειται περί προφανούς ανοησίας, όπως ξέρουμε όλοι από την εμπειρία μας, ανεξαρτήτως τυχόν πτυχίου που έχουμε. Μάλιστα το μπούλινγκ σε παιδιά μπορεί να τα τραυματίσει βαθειά και ισοβίως. Ακόμα και στους ενήλικες μπορεί να έχει σοβαρές επιπτώσεις. Όπως διαβάζουμε στην ιστοσελίδα του Πανεπιστημίου της Γιούτα στις ΗΠΑ ο κοινωνικός στιγματισμός συμβάλλει στο υψηλό ποσοστό ψυχιατρικών διαταραχών στους ομοφυλόφιλους και κατ’ εξοχήν στους trans, που φτάνει το 400% εν σχέσει με τους ετεροφυλόφιλους. Μια άλλη μελέτη συμπεραίνει ότι «υπάρχουν σημαντικοί παράγοντες κινδύνου συχνά συνδεόμενοι με την εμπειρία σεξουαλικής μειοψηφίας και σχετικής οικογενειακής λειτουργίας, όπως στίγμα, φτωχή κοινωνική υποστήριξη και στυλ γονεϊκότητας».

Για όποιον θέλει να ενημερωθεί και για την αντίθετη της «πολιτικά ορθής» άποψης, μπορεί επίσης να συμβουλευθεί τα παρακάτω ενδεικτικά εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ. Όρεξη έχετε να διαβάζετε.


Κυνήγι μαγισσών

Πάντως πρέπει να πούμε ότι ιδίως στην Αμερική επικρατεί μια ατμόσφαιρα κυνηγιού μαγισσών κατά επιστημόνων που επιμένουν στις απόψεις τους και δεν υποκύπτουν στην παραφροσύνη του trans λόμπι. Διαβάστε εδώ πως περίπου «έκαψαν ζωντανή» μια Καθηγήτρια Πανεπιστημίου που είχε το «θράσος» να υποστηρίζει ότι τα φύλα είναι αντικειμενικώς προσδιορισμένα και όχι «κοινωνική κατασκευή», να υποστηρίζει δηλαδή την επιστήμη και τον ορθολογισμό εναντίον ενός «πολιτικά ορθού» μεταμοντέρνου σκοταδισμού. Πολύ ενδιαφέρουσα και διδακτική και η ιστορία του Peter Boghossian. Πολύ ενδιαφέρουσα και η κριτική στις πολιτικές των ταυτοτήτων και την άρνηση της αντικειμενικής πραγματικότητας από τη μεταμοντέρνα δήθεν αριστερά εδώ, εδώ , εδώ ή εδώ.

«Κυνήγι Μαγισσών» υφίστανται και στην Ελλάδα όσοι τυχόν αμφισβητούν τις νέες ανακαλύψεις των Trans ιδεολόγων, που έχουν αντικαταστήσει τον Καπιταλισμό με τον Άνδρα ως πηγή όλων των κακών και έχουν κάνει ένα κολοσσιαίο δώρο στην άκρα δεξιά μετατρέποντας μεγάλα τμήματα της Αριστεράς από οργανώσεις του σφυροδρέπανου και των εργαζομένων σε οργανώσεις των ΛΟΑΤΚΙ και του Ουράνιου Τόξου.

Δεν υπάρχει άρθρο στην Αυγή, την Εφημερίδα των Συντακτών ή το Ντοκουμέντο για το θέμα των ομόφυλων που να μη ξεκινάει χαρακτηρίζοντας ομοφοβικό και σκοταδιστή οποιονδήποτε μπορεί τυχόν να έχει διαφορετική άποψη.

Ένας πρώην διευθυντής στο Αγλαΐα Κυριακού, που δεν είναι καν εναντίον της υιοθεσίας παιδιών από ομοφυλόφιλους, έγραψε ένα άρθρο στο αριστερό σάιτ Κατιούσα υπέρ των εννοιών της πατρότητας και μητρότητας. Διαβάστε τι οχετό από βρισιές και ανοησίες (κανένα επιχείρημα βεβαίως) δέχτηκε στο Facebook και ο ίδιος και το σάιτ που φιλοξένησε τις απόψεις του.

Όσο για τον Κασσελάκη που απειλεί με διαγραφή όποιον βουλευτή του δεν ψηφίσει το νομοσχέδιο Μητσοτάκη, τι να πρωτοθαυμάσουμε: το γελοίο ή το αυταρχικό του πράγματος;

Βεβαίως, το κόστος για όλα αυτά θα πληρώσουν όσοι ψήφισαν πέρυσι τον ΣΥΡΙΖΑ για να αποκτήσουν ένα ανάχωμα στην καταστροφική δεξιά του Μητσοτάκη και κατέληξαν εν τέλει με έναν Μητσοτάκη Νο2! Όπως και η ελληνική κοινωνία που γίνεται πάλι αντικείμενο νέων, καταστροφικών πειραματισμών. Η τεκνοθεσία είναι άλλωστε μόνο η αρχή. Καλώς ήρθατε στον θαυμαστό, καινούριο κόσμο.

Πηγή: kosmodromio.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γιατί ένας άνθρωπος 76 ετών να πάρει όπλο, να πυροβολήσει θανάσιμα τους πρώην εργοδότες του και να βάλει τέλος στη ζωή του αντί να πάρει την σύνταξή του και να απολαύσει, όσο γίνεται, τη «δύση» της ζωής του στην πατρίδα;

Γιατί οι πρώην εργοδότες φέρεται πως έκαναν το «όνειρο» της σύνταξης συντρίμμια. Όπως συνειδητοποίησε πρόσφατα ο δράστης του σημερινού τριπλού φονικού στη Γλυφάδα, 76χρονος Αιγύπτιος Αριστείδης Αντέλ αλ Μπουράι ή Άρης που δούλευε στην οικογένεια εφοπλιστών Καρνέση σχεδόν 30 χρόνια ως επιστάτης στα σπίτια των πλούσιων αφεντικών.

Ωστόσο, τα πρώην αφεντικά, αντί να σεβαστούν την πολυετή δουλειά, προσφορά και πίστη του υπαλλήλου τους, τον πρόδωσαν με τον πιο αισχρό τρόπο: τον κορόιδεψαν μην κολλώντας όλες αυτές τις δεκαετίες τον αριθμό ενσήμων που δικαιούνταν, τον απέλυσαν λίγο πριν το κατώφλι της σύνταξης, την οποία και δεν μπορούσε να πάρει (λόγω έλλειψης των ενσήμων που φέρεται πως του έκλεψαν!). Και όταν πήγε να ζητήσει εξηγήσεις και να απαιτήσει τα δικαιώματά του, τα πρώην αφεντικά τι έκαναν και του θόλωσαν το μυαλό; Τον «στόλισαν» με τους πιο ποταπούς χαρακτηρισμούς και τον έδιωξαν κακήν-κακώς από το σπιτάκι που του είχαν παραχωρήσει για να κάνει τον επιστάτη στην ακίνητη περιουσία τους!

Για να γίνεις στα 76 σου χρόνια, φονιάς και αυτόχειρας, σημαίνει πως σε έχουν αδικήσει με τον πιο οικτρό τρόπο. Πως σε έχει πνίξει το άδικο, πως σου θόλωσαν το μυαλό με τέτοιο τρόπο που σε «εξόπλισαν» σε με τον μοναδικό τρόπο που μπορεί να σκεφθεί ένας άνθρωπος βουτηγμένος στην απελπισία: την αυτοδικία.

Καταδικαστέα η αυτοδικία και η αυτοκτονία; Εννοείται!

Όμως άλλο τόσο καταδικαστέα είναι και η αδικία των αφεντικών που δεν φτάνει που ξεζουμίζουν μέχρι σταγόνας τους υπαλλήλους, αλλά τους αδικούν με κάθε τρόπο και μέσο, φέρνοντάς τους στην απελπισία. Και όχι όταν είναι 20 ή 30 ετών και μπορούν να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους! Αλλά όταν είναι 76 και ονειρεύονται να ζήσουν τα τελευταία χρόνια ήσυχα και ήρεμα στην μητέρα-πατρίδα…

Τι να λέμε τώρα!

Για να γίνεις φονιάς και αυτόχειρας στα 76 σου, σε έχουν αδικήσει με τον πιο άτιμο και βρώμικο τρόπο!


πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου







Ο πανευρωπαϊκός ξεσηκωμός των αγροτών, για ζητήματα που άπτονται του κόστους των καυσίμων, των λιπασμάτων, αλλά και της “πράσινης” μετάβασης, βρίσκεται στο επίκεντρο της διεθνούς επικαιρότητας. Όμως, ένα άλλο ζήτημα που απασχολεί τα τελευταία χρόνια τον αγροτικό κόσμο (παγκοσμίως, όχι μόνο στην ΕΕ) είναι η συγκέντρωση της αγροτικής γης σε λίγα χέρια πολυεθνικών και κερδοσκόπων. Οι μικροκαλλιεργητές εξαντλούνται από νομικές ρυθμίσεις των κυβερνήσεων και σιγά-σιγά αφανίζονται προς χάριν αυτών των μεταμοντέρνων latifundia, εκτιθέμενοι σε μια συστηματική απέλαση από την γη τους. Το προβαλλόμενο πρόσχημα είναι η πλανητική διατροφική επισφάλεια, αν δεν εφαρμοστούν πρότυπα βιομηχανικής γεωργίας.

Το Ινστιτούτο Όκλαντ διαπίστωσε, ήδη από το 2014, ότι θεσμικοί επενδυτές, συμπεριλαμβανομένων των αμοιβαίων κεφαλαίων επισφάλειας, των ιδιωτικών κεφαλαίων και των συνταξιοδοτικών ταμείων, έδειχναν τεράστιο ενδιαφέρον για αξιοποίηση της παγκόσμιας αγροτικής γης ως μια νέα και ιδιαίτερα επιθυμητή κατηγορία περιουσιακών στοιχείων. Για τις οικονομικές αυτές οντότητες σημασία έχει το κέρδος και όχι η επισιτιστική ασφάλεια του παγκόσμιου πληθυσμού.

Για παράδειγμα στην Ουκρανία, η οργάνωση Grain διαπίστωσε ότι το 2014 οι μικροί αγρότες εκμεταλλεύονταν το 16% της γεωργικής γης, αλλά παρήγαγαν το 55% της γεωργικής παραγωγής. Ειδικότερα το 97% των πατατών, το 97% του μελιού, το 88% των λαχανικών, το 83% των φρούτων και των μούρων και το 80% του γάλακτος. Είναι σαφές ότι τα μικρά αγροκτήματα της Ουκρανίας απέδιδαν εντυπωσιακά αποτελέσματα.

Η ανατροπή της κυβέρνησης της Ουκρανίας, το 2014, άνοιξε τον δρόμο για τους ξένους επενδυτές και τις δυτικές αγροτικές επιχειρήσεις να παρεισφρήσουν δυναμικά στον ουκρανικό γεωργικό τομέα. Αυτό έγινε υπό τον μανδύα των ρυθμίσεων που ακολουθούσαν το δάνειο της ΕΕ προς την χώρα που περιλάμβανε την απορρύθμιση της γεωργίας προς όφελος ξένων πολυεθνικών. Με τον τρόπο αυτό άνοιξαν οι πύλες για την εξαγορά τεράστιων εκτάσεων γεωργικών γαιών από ξένες εταιρείες.

Την εποχή εκείνη κάποιοι έκρουσαν τον κώδωνα του κινδύνου σχετικά με το ότι η Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ ήταν πρόθυμα να ανοίξουν τις ξένες αγορές σε δυτικές εταιρείες. Ο Φρέντερικ Μουσώ, διευθυντής πολιτικής στο Oakland Institute, είχε δηλώσει ότι τα διακυβεύματα στον έλεγχο του τεράστιου γεωργικού τομέα της Ουκρανίας, του τρίτου μεγαλύτερου εξαγωγέα αραβόσιτου στον κόσμο και πέμπτου μεγαλύτερου εξαγωγέα σιταριού, αποτελούν κρίσιμο παράγοντα που παραβλέπεται. Πρόσθεσε ότι ξένες εταιρείες είχαν αποκτήσει περισσότερα από 1,6 εκατομμύρια εκτάρια ουκρανικής γης.


Η ουκρανική γη σε λίγους…

Οι δυτικές αγροτικές μεγαλο-επιχειρήσεις έχουν αλώσει τον αγροτικό τομέα της Ουκρανίας, πολύ πριν την προσάρτηση της Κριμαίας από την Ρωσία. Αυτή η χώρα έχει το ένα τρίτο όλων των γεωργικών γαιών της Ευρώπης. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 Ουκρανοί και Αμερικανοί αξιωματούχοι του Εμπορικού Επιμελητηρίου ΗΠΑ-Ουκρανίας έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην ανάληψη του ελέγχου της ουκρανικής γεωργίας από εξωτερικούς παράγοντες. Τον Νοέμβριο 2013, μια τροποποίηση του νόμου στην Ουκρανία επέτρεψε την ευρεία χρήση γενετικά τροποποιημένων σπόρων.

Το καλοκαίρι 2020, το ΔΝΤ ενέκρινε ένα 18μηνο πρόγραμμα δανείων πέντε δισεκατομμυρίων δολαρίων στην Ουκρανία. Σύμφωνα με το Brettons Wood Project, η ουκρανική κυβέρνηση δεσμεύτηκε να άρει το 19ετές μορατόριουμ για την πώληση κρατικών γεωργικών εκτάσεων, μετά από έντονη πίεση των χρηματοδοτών. Η Παγκόσμια Τράπεζα προώθησε περαιτέρω μέτρα για την πώληση δημόσιας γεωργικής γης ως προϋποθέσεις για δάνειο αναπτυξιακής πολιτικής 350 εκατ. δολαρίων.

Ειδικότερα, σύμφωνα με πληροφορίες που ξεκίνησαν από έρευνα του National Review Αυστραλίας, η κυβέρνηση Ζελένσκι, στις αρχές του 2020 προχώρησε σε νομοθετική ρύθμιση για την πώληση γης σε ξένες εταιρείες (σε τεράστια κλίμακα), όπως φάνηκε στην πορεία. Τρεις γιγαντιαίες πολυεθνικές με έδρα τις ΗΠΑ, είχαν αγοράσει μέχρι την έναρξη του πολέμου 170.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα καλλιεργήσιμης γης από τα 603.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα της συνολικής έκτασης της χώρας, δηλαδή αγόρασαν το 28% της Ουκρανίας!

Όπως υπενθύμισε πρόσφατα ο Ιρλανδός ευρωβουλευτής Μικ Γουάλας, «ενώ πολίτες της Ουκρανίας πεθαίνουν στο πεδίο της μάχης, ο Βολοντιμίρ Ζελένσκι, ο Ουκρανός Πρόεδρος πουλά κρατικές εκτάσεις γης», επισημαίνοντας ότι πλέον περισσότερα από 3.000.000 εκτάρια ουκρανικής γεωργικής γης ανήκουν πλέον σε εταιρείες που εδρεύουν στη Δύση.


Επενδυτικά κεφάλαια

Πριν ξεσπάσει η παγκόσμια κρίση το 2008, μόνο επτά χρηματοδοτικά ταμεία επένδυαν στον αγροτικό τομέα. Λίγα χρόνια αργότερα, είχαν γίνει 55 και στις μέρες μας υπάρχουν περισσότερα από 300. Τα επενδυτικά κεφάλαια (συνταξιοδοτικά ταμεία, κρατικά επενδυτικά ταμεία, κεφάλαια χρηματοδότησης και επενδύσεις από κυβερνήσεις, τράπεζες, ασφαλιστικές εταιρείες και πλούσιους ιδιώτες) διεισδύουν για τα καλά στον παγκόσμιο γεωργικό τομέα.

Αυτά τα χρήματα χρησιμοποιούνται για τη φθηνή μίσθωση ή αγορά αγροτεμαχίων και τη συγκέντρωσή τους σε μεγάλης κλίμακας, αμερικανικού τύπου καλλιέργειες σιτηρών και σόγιας. Άρθρο στο grain.org περιέγραφε πώς off shore εταιρείες και η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης (ΕΤΑΑ) στόχευαν την Ουκρανία (πολύ πριν τον πόλεμο) με στόχο να ευνοηθούν τα συμφέροντα των ξένων επενδυτών και των δυτικών αγροτικών επιχειρήσεων. Τα δυτικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα αναγκάζουν χώρες που βρίσκονται σε δεινή οικονομική κατάσταση να πουλήσουν τη γη τους. Και οι δραστηριότητες αυτές έχουν αυξηθεί εν μέσω μιας άνευ προηγουμένου πανδημίας.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η εταιρία Cargill που στα 158 χρόνια ύπαρξής της έχει εισέλθει σχεδόν σε κάθε πτυχή της παγκόσμιας αγροτικής οικονομίας, μετασχηματίζοντας τον τρόπο παραγωγής και κατανάλωσης. Γι’ αυτό και έχει επισύρει σφοδρές κριτικές για τις πολιτικές της. Το 2021 είχε αποκαλυφθεί ότι η αλυσίδα εφοδιασμού της έχει συνδεθεί με τεράστια αποψίλωση δασών, με εκτεταμένες πυρκαγιές στην περιοχή Σεράντο της Βραζιλίας. Κατηγορείται και για θανατηφόρες τροφικές δηλητηριάσεις, γεωργική ρύπανση και παιδική δουλεία.


Ο Οργανισμός Τροφίμων του ΟΗΕ

Σαν να μην έφταναν αυτά, o Οργανισμός Τροφίμων και Γεωργίας του ΟΗΕ (FAO) συνεργάζeται με την CropLife, μια παγκόσμια εμπορική ένωση που εκπροσωπεί τα συμφέροντα των εταιρειών που παράγουν και προωθούν φυτοφάρμακα, μεταξύ αυτών και πολύ επικίνδυνων (HHPs). Το Δίκτυο Δράσης Φυτοφαρμάκων Ασίας-Ειρηνικού, που εκπροσωπεί 350 οργανισμούς αγροτών και αλιέων σε 63 χώρες, είχε ανακοινώσει ότι ζήτησε στα τέλη του 2020 από τον Γενικό Διευθυντή του FAO Κιου Ντονγκιού να σταματήσει τα σχέδια για την εμβάθυνση της συνεργασίας με την CropLife International.

Ο Κιου Ντονγκιού πριν αναλάβει το πόστο στον ΟΗΕ που κατέχει μέχρι και σήμερα, ήταν αναπληρωτής υπουργός Αγροτικών Υποθέσεων της Κίνας. Με τον Κιου στο τιμόνι, ο FAO έρχεται σε στενότερη συνεργασία με εταιρείες φυτοφαρμάκων, οι οποίες το εκμεταλλεύονται για να ενισχύσουν την πρόσβασή τους στις παγκόσμιες αγορές. Την εν λόγω συνεργασία αγροτικές οργανώσεις την χαρακτηρίζουν ως «τοξική».


Ομάδα εμπειρογνωμόνων του Οργανισμού κατέληξε στο συμπέρασμα τον Ιούλιο 2019 ότι η αγροοικολογία παρέχει πολύ βελτιωμένη επισιτιστική ασφάλεια και οφέλη διατροφής, περιβάλλοντος και απόδοσης σε σύγκριση με τη βιομηχανική γεωργία. Οι αγροοικολογικές μέθοδοι αντιπροσωπεύουν μια μετατόπιση από το βιομηχανικό πρότυπο εντατικής χημικής χρήσης στις καλλιέργειες, η οποία επιβαρύνει πολύ την ανθρώπινη υγεία, το έδαφος και τους υδάτινους πόρους.

Η αγροοικολογία βασίζεται σε ολοκληρωμένη προσέγγιση συστημάτων χαμηλών εισροών για τα τρόφιμα και τη γεωργία που δίνει προτεραιότητα στην τοπική επισιτιστική ασφάλεια, την τοπική θερμιδική παραγωγή, τα πρότυπα καλλιέργειας και τη διαφορετική παραγωγή διατροφής ανά στρέμμα. Επίσης, στη σταθερότητα του υδροφόρου ορίζοντα, την ανθεκτικότητα του κλίματος, την καλή δομή εδάφους και την ικανότητα αντιμετώπισης των εξελισσομένων παράσιτων και ασθενειών.

Ένα τέτοιο σύστημα βασίζεται στη βέλτιστη αυτάρκεια, το δικαίωμα σε πολιτιστικά κατάλληλη τροφή και τοπική ιδιοκτησία και διαχείριση κοινών πόρων, όπως γη, νερό και σπόροι. Ωστόσο, αυτό το μοντέλο αποτελεί άμεση πρόκληση για τα συμφέροντα των μελών της CropLife, καθώς η αγροοικολογία δεν απαιτεί εξάρτηση από χημικές ουσίες, γενετικά τροποποιημένους σπόρους, ούτε από παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού. Επιδιώκοντας να αναπτύξει επίσημη συνεργασία με τον FAO, η CropLife στοχεύει να εδραιώσει περαιτέρω τα συμφέροντά της, εκτροχιάζοντας τη δέσμευση του Οργανισμού υπέρ της αγροοικολογίας.


Οι αγρότες στο έλεος των πολυεθνικών

Είτε πρόκειται για αγρότες στην Ινδία που διαμαρτύρονται εναντίον νομοθεσίας που ευνοεί ξένες γεωργικές εκμεταλλεύσεις, είτε για εξαγορές γης στην Ουκρανία, είτε για δικαιώματα γης και κυριαρχία σπόρων αλλού, είναι σαφές ότι αδίστακτες πολυεθνικές επιχειρήσεις-γίγαντες ωθούν σε απορρύθμιση. Επωφελούνται από τον εκτοπισμό αγροτών για την απόκτηση γαιών και από αποφάσεις που λαμβάνονται σε διεθνές και εθνικό επίπεδο μέσω του ΔΝΤ, της Παγκόσμιας Τράπεζας και του FAO.

Ο ιστός που υφαίνεται σε μια προσπάθεια αναζήτησης νέων κερδών, εισβάλει στην αγροτική οικονομία και ελέγχει κοινούς πόρους, καταστρέφοντας τους γεωργούς, το περιβάλλον και την υγεία με τον ψευδή ισχυρισμό της “παγκόσμιας διατροφικής επισφάλειας”. Όσοι αγρότες επιβιώνουν, παρά τις κερδοσκοπικές στρατηγικές, αναγκάζονται να ενσωματωθούν σε ένα σύστημα γεωργικών συμβάσεων που υπαγορεύεται από παγκόσμιους γίγαντες της αγοράς τροφίμων. Έτσι, συνδέονται με ένα καθεστώς εκμετάλλευσης βασισμένο στην εξάρτηση από την αγορά και τον εταιρικό έλεγχο. Ένα καθεστώς που θέτει το κέρδος μπροστά από τη βιοποικιλία, την επισιτιστική ασφάλεια, την υγιεινή διατροφή και το περιβάλλον.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Γιώργου Λακόπουλου

Τον Μάρτιο του 2022 η εισαγγελέας Ελένη Τουλουπάκη κλήθηκε στην Επιτροπή κατά της Διαφθοράς του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο. Πλήρωσε μόνη της τα έξοδά της και πήγε - προς μεγάλη απογοήτευση της ΝΔ, βουλευτής ο οποίος είχε ζητήσει από τον Τσιάρα - τότε υπουργό Δικαιοσύνης - να της... απαγορευτεί η έξοδος.

Ήταν η πρώτη θαρραλέα φωνή στην Ευρώπη για τις παραβιάσεις του κράτους Δικαίου στην Ελλάδα. Οι ευρωβουλευτές έμειναν άναυδοι όταν άκουσαν την περιπέτειά της. Η ελληνική κυβέρνηση την «αποκαθήλωσε» και την έστειλε στο Δικαστήριο επειδή ερεύνησε καταγγελίες για δωροδοκία πολιτικών προσώπων. Σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα θα είχε ακόμη και επώνυμες μαρτυρίες προσώπων που ήταν σε θέση να ξέρουν και γι’ αυτόν τον λόγο η Πολιτεία τους έθεσε σε καθεστώς προστασίας.

Η ελληνική κυβέρνηση δεν αρκέστηκε στη συγκάλυψη, αλλά και στις αθλιότητες εναντίον μιας εισαγγελικής λειτουργού που απλώς έκανε το καθήκον της. Για να σπείρει τον τρόμο στο δικαστικό σώμα, ώστε να μην επαναληφθεί έρευνα για πρόσωπα υπεράνω του νομού -όπως θεωρούν κάποιοι πολιτικοί τον εαυτό τους - ξήλωσε την εισαγγελία διαφθοράς και έστειλε την επικεφαλής της στο Ειδικό Δικαστήριο. Αθωώθηκε ομόφωνα, αφού ήδη η ερευνά της είχε κριθεί νόμιμη και προς το δημόσιο συμφέρον. Αλλά ήταν αργά...

Το θάρρος και η τεκμηριωμένη αφήγηση της Τουλουπάκη στο Ευρωκοινοβούλιο έστρεψε την προσοχή του στον τρόπο που αντιλαμβάνεται η δεξιά ελληνική κυβέρνηση την απονομή Δικαιοσύνης, την ενημέρωση, τους μετανάστες και εν γένει το κράτος Δικαίου.

Η κατάθεση του ακατάβλητου Χρήστου Ράμμου, που ακολούθησε μερικούς μήνες αργότερα, ενίσχυσε τις έρευνες των εκλεγμένων της Ευρώπης - με τους οποίους ο τότε εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ι. Ντογιάκος, δεν ήθελε επαφές.

Απέναντι στο Ευρωκοινοβούλιο με το οποίο η κυβέρνηση αρνήθηκε να συνεργαστεί – παρ’ ότι δυο επιτροπές του ήλθαν για έρευνα στην Ελλάδα - υπουργοί, βουλευτές και ΜΜΕ της ΝΔ αντιπαρέθεταν το «κύρος του Κυριάκου Μητσοτάκη στην Ευρώπη».

Ο ίδιος από το βήμα της Βουλής μίλησε παραπλανητικά για έκθεση που επαινεί την κυβέρνησή του για το κράτους δίκαιου, από την... Κομισιόν. Η οποία όμως ήταν ήδη υπόλογη για συγκάλυψή των κυβερνητικών παραβιάσεων - για τις οποίες πλέον βοούσε ο πλανήτης.

Ποικίλες οργανώσεις, ευρωπαϊκά όργανα και διεθνή ΜΜΕ με απήχηση μαστίγωναν προσωπικά τον Έλληνα Πρωθυπουργού, ιδίως μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου των υποκλοπών της ΕΥΠ, της όποιας είναι πολιτικός προϊστάμενος. «Βραβείο... κατασκοπίας» επειδή παρακολουθούσε «τις ζωές των άλλων» του απένειμε το Politico.

Αλλά στην Ελλάδα ο κυβερνητικός μηχανισμός προπαγάνδας συνέχισε να αντιπαραθέτει την... «υπόληψη που έχει ο Πρωθυπουργός στην Ευρώπη», παρ ότι σπάνια υπήρχαν απτές ενδείξεις. Εξαίρεση αποτελούν ο Μακρόν την εποχή που πουλούσε όπλα στην Ελλάδα και η γνωστή και μη εξαιρετέα Ούρσουλα φαν ντερ Λάιεν, που ελέγχεται ήδη για πράξεις διαφθοράς.

Περισσότερο από όλους τον «αναγνωρίζει» ο υπερδεξιός Βαυαρός Μάνφρεντ Βέμπερ με το ανθελληνικό παρελθόν και ο Μητσοτάκης ως αρχηγός της ΝΔ απέκτησε ισχυρό δεσμό μαζί του. Το 2019 μάλιστα τον έφερε στο Ζάππειο, ως εν αναμονή πρόεδρο της Κομισιόν, θέμα βεβαίως που δεν υπήρχε και αποδείχθηκε, παρ’ ότι το ΕΛΚ πήρε την πρώτη θέση.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ως επικεφαλής μεγάλου κόμματος ειδικά όταν έγινε Πρωθυπουργός, αντιμετωπίζεται ως σημαντικός παράγων του Ευρωπαϊκοί Λαϊκού Κόμματος. Αλλά ως εκεί. Οι θετικές αναφορές στο πρόσωπό του είχαν ως αποκλειστικό κράτησή την απουσία οποιασδήποτε διαπραγματευτικής αξίωσης για λογαριασμό της χώρας του.

Προσυπέγραφε ότι αποφάσιζαν οι ισχυροί της Ευρώπης και από την εποχή του Πολέμου στην Ουκρανία έγινε και πιονέρος των Αμερικανών και του ΝΑΤΟ στέλνοντας ελληνικό οπλισμό στον διεφθαρμένο Ζελένσκι. Άλλωστε τον ελκύουν αυτοί οι «ηγέτες», αν κριθεί και από τις στενές σχέσεις του με τον μακελάρη Νετανιάχου, ή τους διεφθαρμένους Σαουδάραβες στους οποίους... δάνεισε πυραύλους.

Για ένα μεγάλο διάστημα η κοινή γνώμη βρισκόταν μπροστά σε μια αντιφατική εικόνα. Από τη μια η κυβερνητική προπαγάνδα, που έφτανε μέχρι εμβόλιμα δημοσιεύματα σε ξένα ΜΜΕ για την «επιτυχία του Έλληνα Πρωθυπουργού». Από την άλλη συνεχείς αποκαλύψεις για αδιαφάνεια, φαυλότητα και διαφθορά, συγκάλυψη σκανδάλων, φίμωση μη αρεστών δημοσιογράφων και άλλες παραβάσεις ευρωπαϊκών αξιών στην Ελλάδα.

Η άρνηση της κυβέρνησης να αναθέσει σε ανεξάρτητες επιτροπές τη διερεύνηση των υποκλοπών και των δυο τραγωδιών, στα Τέμπη και στην Πύλο, έκανε πολλές κυβερνήσεις να είναι επιφυλακτικές απέναντι στον Μητσοτάκη - αν κριθεί από την περιορισμένη ανταλλαγή επισκέψεων. Αλλά και τις αρμόδιες επιτροπές του Ευρωκοινοβουλίου να εντείνουν τις έρευνές τους - με αφετηρία την κατάθεση Τουλουπάκη για τη φίμωση της Δικαιοσύνης. «Θύμα είναι πέρα από τη χώρα μου και η ΕΕ και τα συμφέροντά της, τα οποία και οφείλουμε να διαφυλάξουμε», είχε πει η εισαγγελέας για να δεχθεί νέο κύμα επιθέσεων στην Ελλάδα.

Η διαφορά ανάμεσα σ’ αυτές τις δυο διαφορετικές εικόνες λύθηκε με το λεπτομερές πόρισμα που υιοθέτησε στις 7 Φεβρουαρίου το Ευρωκοινοβούλιο και κάνει τον γύρο του κόσμου, τοποθετώντας τον Μητσοτάκη δίπλα στον Όρμπαν, όπως σημείωσε και η Monde.

Ίσως ο προϊδεασμός για αυτό το πόρισμα - που δεν κατάφερε να αποτρέψει δια του Βέμπερ - έκανε τον Μητσοτάκη να αναστατώσει το κόμμα του και την κυβέρνηση του, επισπεύδοντας τον νόμο για τον γάμο των ομοφύλων, προκειμένου να δείξει «ευρωπαίος».

Και σ’ αυτό απέτυχε. Είναι πλέον με τη βούλα του μόνου εκλεγμένου οργάνου της Ευρώπης - με το υψηλότερο κύρος στους λαούς της - υπόλογος για παραβιάσεις του κράτους Δικαίου και περιφρόνηση των ευρωπαϊκών αξίων. Η αντίδραση των δικών του - ο ίδιος, παρ’ ότι καταγγέλλεται προσωπικά, σιωπά - επιδεινώνει τη θέση του. Η ιστορία θα γράψει ότι έβαλε την Ελλάδα δίπλα στην Ουγγαρία και την Πολωνία.

Η παραγκωνισμένη εισαγγελέας Τουλουπάκη, μετά τη δικαστική αθώωσή της, δικαιώνεται και στην κοινοτική Ευρώπη. Κατά τρόπο που πρέπει να κάνει κάποιους να ντρέπονται για την αντιμετώπιση που της είχαν επιφυλάξει όταν έκανε τη δουλειά της.



πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Ηλία Ποταμιάνου

Αυτό το κείμενο δεν είναι μια κινηματογραφική κριτική. Όχι γιατί δεν έχω ιδιαίτερες γνώσεις για τον κινηματογράφο και ούτε βλέπω ταινίες τόσο συχνά ώστε να μπορώ να γράψω μια τέτοια (αυτό δεν έχει εμποδίσει άλλους), αλλά γιατί δεν ενδιαφέρομαι εδώ να βαθμολογήσω μια ταινία με αστεράκια, να κρίνω τις ερμηνείες των ηθοποιών, τη σκηνοθεσία, το μοντάζ και τα σχετικά (μην το ψάχνετε, είναι καλή ταινία, πάντε δείτε την). Κάποιες ταινίες, καλές ή κακές, πιο συχνά καλές, σε οδηγούν να σκεφτείς και σου δημιουργούν την ανάγκη να συζητήσεις γι’ αυτές. Μια τέτοια ταινία είναι Η Τελευταία Παμπ, η πιο πρόσφατη και η τελευταία κατά δήλωσή του ταινία του Κεν Λόουτς, σε σενάριο του επί χρόνια συνεργάτη του Πολ Λάβερτυ, με θέμα το προσφυγικό.

Η πλοκή της ταινίας είναι απλή, απλοϊκή σχεδόν: το 2016, σε ένα χωριό της Αγγλίας που κάποτε ζούσε από τα ανθρακωρυχεία αλλά αφότου έκλεισαν παρακμάζει, έρχονται να εγκατασταθούν οικογένειες Σύρων προσφύγων. Οι περισσότεροι κάτοικοι είναι εχθρικοί στους νεοφερμένους, ενώ μερικοί καταφεύγουν ακόμα και στην σωματική βία εναντίον τους. Ο ιδιοκτήτης της μοναδικής, ετοιμόρροπης παμπ που έχει απομείνει στο χωριό, ο Τόμι Τζο Μπαλαντάιν, είναι πιο καταδεκτικός, συμπονάει τους πρόσφυγες, αλλά δεν θέλει να μπλεχτεί στην διαμάχη ντόπιων-ξένων και να αποξενώσει τους ρατσιστές φίλους και πελάτες του. Σταδιακά όμως πιάνει φιλίες με μια νεαρή κοπέλα απ’ την Συρία, τη Γιάρα, και γνωρίζει την οικογένειά της. Με παρότρυνση της Γιάρα αποφασίζει να παραχωρήσει τον χώρο της παμπ για την δημιουργία μιας κοινοτικής κουζίνας, όπου φτωχοί Άγγλοι και Σύροι θα τρώνε μαζί και θα γνωρίσουν ο ένας τον άλλο. Το σχέδιο έχει επιτυχία ώσπου σαμποτάρεται από μερικούς ρατσιστές θαμώνες της παμπ. Όταν όμως ο πατέρας της Γιάρα, κρατούμενος στις φυλακές του Άσαντ, πεθαίνει, όλο το χωριό έρχεται σπίτι της για να εκφράσει τα συλλυπητήριά του.

Πρόκειται προφανώς για ένα κοινωνικό δράμα, που όμως είναι πολύ ευφυέστερο απ’ όσο η παραπάνω παρουσίαση αφήνει να διαφανεί. Ο Λάβερτυ και ο Λόουτς προσεγγίζουν το θέμα τους διαλεκτικά, σαν σε πλατωνικό διάλογο. Ξεκινάν από μια αρχική κατάσταση, την άφιξη των προσφύγων σε ένα παρηκμασμένο χωριό ανθρακωρύχων, και παρουσιάζουν την στάση και τα επιχειρήματα του καθενός. Καθώς όμως οι χαρακτήρες αλληλεπιδρούν μεταξύ τους τα επιχειρήματα αυτά τίθενται σε κριτική, καταρρίπτονται ή εμπλουτίζονται ενώ οι ίδιοι οι χαρακτήρες εξελίσσονται με τελική κατάληξη την δημιουργία μιας νέας κοινότητας στο χωριό, όπου ξένοι και ντόπιοι ανήκουν εξίσου. Σε αυτό το πλαίσιο ο διάλογος παίζει μεγάλο ρόλο στην ταινία, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις οι ήρωες βγάζουν κανονικούς λόγους, όπου συνοψίζουν τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους σε εκείνο το σημείο της πλοκής.

Αυτό δεν είναι λοιπόν ένα συνηθισμένο μελόδραμα για το προσφυγικό. Πρώτα απ’ όλα με το να εστιάζει στην αλληλεπίδραση ντόπιων-προσφύγων αρνείται να παρουσιάσει τους πρόσφυγες ως κάτι το ολοκληρωτικά ξένο. Αυτό είναι μια τολμηρή απόφαση και μια πολιτική πράξη. Ο κινηματογράφος είναι από τα ελάχιστα πεδία στην σύγχρονη Ευρώπη όπου δεν έχει επικρατήσει η ξενοφοβία και ο ρατσισμός, αλλά αντίθετα κυριαρχεί ακόμα η συμπόνια για το δράμα των προσφύγων, όταν στην πολιτική ακόμα και κεντροαριστερά κόμματα υιοθετούν πλέον αντιμεταναστευτική ρητορική κα τα αριστερά συχνά προτιμούν να σιωπούν ή να κατεβάζουν τους τόνους για να μην χάσουν ψήφους. Οι περισσότερες ταινίες όμως εστιάζουν αποκλειστικά στους μετανάστες τοποθετώντας τους γηγενείς στο υπόβαθρο, είτε αντίθετα εστιάζουν στα ηθικά διλήμματα και τους ψυχολογικούς μηχανισμούς των γηγενών. Έτσι όμως, ενώ καταγγέλλουν την απανθρωποποίηση των προσφύγων, αναπαράγουν την εικόνα του ολοκληρωτικά ξένου προς εμάς που βρίσκεται στην βάση της ακροδεξιάς ρητορικής. Με το να τοποθετεί γηγενείς και πρόσφυγες δραματουργικά στο ίδιο επίπεδο, η Τελευταία Παμπ αρνείται να δεχτεί τους πρόσφυγες ως τον απόλυτο Ξένο. Μπορεί να είναι ξένοι, με την έννοια ότι είναι αλλοδαποί, αλλά αντικειμενικά είναι ήδη κομμάτι της τοπικής κοινωνίας.

Με τον τρόπο αυτό αναιρείται αυτομάτως και το πρόβλημα της ένταξης των μεταναστών, -πιπίλα στα χείλη όλων των πολιτικών-, δημοσιογράφων και δημοσιολογούντων, από τους πιο ρατσιστές μέχρι τους πιο καλοπροαίρετους. Δεν μπορείς να ενταχθείς σε μια κοινωνία στην οποία βρίσκεσαι ήδη. Φυσικά πρόβλημα υπάρχει, τόσο στην ταινία, αλλιώς δεν θα υπήρχε δράμα, όσο και στην πραγματική κοινωνία την οποία απεικονίζει, αλλά τίθεται διαφορετικά, ως πρόβλημα ειρηνικής συνύπαρξης ανθρώπων που μέχρι χθες δεν συνυπήρχαν ούτε έχουν επιλέξει να ζουν μαζί. Τοποθετημένο έτσι, το πρόβλημα παύει να ταυτίζεται με τους πρόσφυγες, οι οποίοι αυτοί μόνο οφείλουν να προσαρμοστούν σε ένα καλούπι κοινωνικό και πολιτισμικό που βρήκαν έτοιμο, ως ανταπόδοση για την κάθε άλλο παρά ευγενική και γενναιόδωρη φιλοξενία που τους προσφέρεται. Οι Λάβερτυ-Λόουτς μάλιστα πάνε ένα βήμα παραπέρα αντιστρέφοντας την καθιερωμένη ρητορική περί ένταξης. Γιατί το μεγαλύτερο πρόβλημα κοινωνικής ένταξης στην ταινία φαίνεται να το αντιμετωπίζουν οι μακροχρόνια άνεργοι του χωριού, που μεθοκοπάνε όλη μέρα στην παμπ κατηγορώντας τους πρόσφυγες για τα πάντα, και οι ανήλικοι με την παραβατική συμπεριφορά.

Σε μια έξοχα ειρωνική σκηνή η Γιάρα λογομαχεί με έναν ντόπιο νταή. Όταν εκείνη τον ρωτά σ’ ένα σημείο τί εννοεί, εκείνος απαντάει κοροϊδευτικά ότι αν δεν καταλαβαίνει αγγλικά να πάει πίσω από όπου ήρθε. Η ειρωνεία εδώ είναι ότι η Γιάρα μιλά αγγλικά με ξενική προφορά, αλλά ολόσωστα και πολύ καθαρά, ενώ ο ντόπιος μια δυσνόητη λαϊκή αργκό που θα αποτύγχανε να εντυπωσιάσει τον οποιοδήποτε δυνητικό εργοδότη, όπως σίγουρα δεν εντυπωσίασε κάποτε τους δασκάλους του.

Όπως λέει ο Μπαλαντάιν σε μια σκηνή τα προβλήματα του χωριού άρχισαν πολύ πριν τον ερχομό των προσφύγων, και συγκεκριμένα, μας δίνεται να καταλάβουμε, με τον θατσερισμό και την αποβιομηχανοποίηση, όταν πρώτα καταστάλθηκε η μεγάλη απεργία των ανθρακωρύχων και μετά από λίγο έκλεισαν τα ίδια τα ανθρακωρυχεία. Όταν το 2016 καταφθάνουν οι πρόσφυγες οι κάτοικοι του χωριού ζούνε ήδη μέσα στην φτώχεια, την περιθωριοποίηση και μια γενική κατάσταση ηττοπάθειας, μια πεποίθηση ότι η ζωή μόνο χειρότερα μπορεί να γίνει. Γι’ αυτό έχει ενδιαφέρον η συχνή χρήση που κάνουν της κτητικής αντωνυμίας. Όταν στην παμπ συζητούν για την απειλή που συνιστούν οι πρόσφυγες μιλάν για «τον δρόμο μας», «την παμπ μας», «το χωριό μας». Φυσικά τίποτε από αυτά δεν τους ανήκει, με ή χωρίς τους πρόσφυγες, ενώ και ακόμα και τα σπίτια τους, που είναι τυπικά ιδιοκτησία τους, αγοράζονται από ξένα κεφάλαια σε εξευτελιστικές τιμές. Όσο λιγότερη ιδιοκτησία έχουν τόσο περισσότερο πιάνονται από μια φανταστική κοινοτική ιδιοκτησία για να νιώσουν ασφαλείς και τόσο περισσότερη ανασφάλεια νιώθουν για την φανταστική ιδιοκτησία τους. Η ανώτερη όλων από αυτές τις φανταστικές κοινοτικές ιδιοκτησία είναι βέβαια, αν και δεν αναφέρεται στην ταινία, «η πατρίδα μας».

Η ανασφάλεια των ντόπιων δεν πηγάζει απλώς από την φτώχεια τους, αλλά από ένα βαθύτερο αίσθημα αποξένωσης από αυτήν την πατρίδα. Αισθάνονται, και όχι άδικα, ότι κανείς δεν τους υπολογίζει, αφού κανείς δεν τους ρώτησε αν θέλουν τους πρόσφυγες, όπως δεν τους ρώτησε αν θέλουν να πουληθεί το γειτονικό σπίτι σε μια κυπριακή εταιρεία ή αν ήθελαν να κλείσουν τα ορυχεία. Όταν ένας από αυτούς λέει στην παμπ ότι το χωριό τους έχει γίνει χωματερή εν μέρει εκφράζει μια ρατσιστική αντίληψη για τους πρόσφυγες ως «σκουπίδια», εν μέρει όμως την όχι αβάσιμη άποψη ότι η κυβέρνηση αντιμετωπίζει και τους ίδιους ως σκουπίδια, και άρα δεν πειράζει να πετάξει μερικά ακόμα στο χωριό τους. Πράγματι, από την σκοπιά των κέντρων της εξουσίας και του πλούτου, που σαν ένας μοχθηρός Θεός παραμένουν αθέατοι στην ταινία, πρόσφυγες και ντόπιοι μοιάζουν εξίσου ασήμαντοι και αφήνονται να φαγωθούν μεταξύ τους χωρίς κανείς να παρεμβαίνει.

Ο φθόνος των ντόπιων για τους πρόσφυγες είναι μεγάλος. «Γιατί αυτοί παίρνουν τα πάντα;» ρωτάει μια παρέα φτωχόπαιδων τον Μπαλαντάιν όταν τον βλέπει να πηγαίνει πράγματα σε μια οικογένεια Σύρων. Εδώ αντηχεί με παιδική αθωότητα το ασταμάτητα διατυπωμένο και ουδέποτε αποδεικνυόμενο επιχείρημα ότι οι πρόσφυγες επιβαρύνουν ανεπανόρθωτα τα κοινωνικά κράτη στην Ευρώπη σε βάρος των γηγενών, και ταυτόχρονα καταρρίπτεται την στιγμή που τίθεται. Γιατί ο θεατής δεν έχει καμία αμφιβολία ότι οι δωρεές που πάνε στους πρόσφυγες, είτε προέρχονται από το κράτος είτε από ιδιώτες, δεν θα κατέληγαν ποτέ σ’ εκείνα τα φτωχά παιδιά ούτως ή άλλως. Όταν τελικά τα παιδιά λαμβάνουν βοήθεια δεν προέρχεται ούτε από το μεταθατσερικό κοινωνικό κράτος ούτε από φιλάνθρωπους μεσοαστούς, αλλά από τα δωρεάν γεύματα στα οποία συνεισφέρουν οι Σύροι πρόσφυγες και συγχωριανοί τους όπως ο Μπαλαντάιν. Το ερώτημα των παιδιών χάνει λοιπόν την φαινομενική ισχύ του και γίνεται μια ταπεινή έκφραση μνησικακίας. Ο Μπαλαντάιν, συνομιλώντας με έναν ρατσιστή φίλο του, συνοψίζει εξαιρετικά αυτήν την νοοτροπία, που περιγράφει την πολιτική συμπεριφορά σημαντικού μέρους των φτωχότερων στρωμάτων στην Ευρώπη σήμερα. Πάντα θέλετε να πατήσετε αυτούς που είναι από κάτω σας, λέει περίπου, ποτέ τους από πάνω. Όταν οι από πάνω σας τσαλαπατάνε το αποδέχεστε σαν κανονικότητα.

Η συμπεριφορά του Τόμι Τζο Μπαλαντάιν, του Τι Τζέι όπως τον φωνάζουν οι φίλοι του, είναι διαφορετική. Υπερασπίζεται τους πρόσφυγες και τους βοηθάει όπως μπορεί. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Ο Τι Τζέι δεν έχει παρακολουθήσει κάποιο σεμινάριο συμπεριληπτικότητας και πολιτισμικής ευαισθησίας. Είναι ήπιος και ευγενικός σα χαρακτήρας, αλλά δεν είναι καλύτερος άνθρωπος απ’ τους υπόλοιπους. Κάποιοι από τους πιο θερμόαιμους ρατσιστές είναι λίγο μαλάκες (και ποιο χωριό δεν έχει τους μαλάκες του;), αλλά κανείς δεν είναι πραγματικά κακός και οι περισσότεροι είναι μια χαρά άνθρωποι. Όταν πρωτοβλέπουμε τον Τσάρλι, έναν απ’ αυτούς, σπρώχνει το αναπηρικό καροτσάκι της άρρωστης γυναίκας του και η εντύπωση που μας δίνει είναι ενός αξιοπρεπούς, καλόκαρδου ανθρώπου. Παρόλη την μετέπειτα συμπεριφορά του αυτή η εντύπωση δεν ήταν παραπλανητική.

Είναι όλο και περισσότερο διαδεδομένο μεταξύ της πολιτισμικής αριστεράς και της φιλελεύθερης μεσαίας τάξης ο ρατσισμός να αντιμετωπίζεται σαν μια ηθική ασθένεια, μια προσωπική αποτυχία στην οποία είναι ιδιαίτερα επιρρεπή άτομα χαμηλότερης τάξης και μορφωτικού επιπέδου. Ειδικά ο εργατικής καταγωγής λευκός άνδρας αντιμετωπίζεται σαν η πηγή όλων των δεινών, των δικών του και των άλλων, ιδίως των μειονοτήτων. Για την μεσοαστική φαντασία είναι ένα αξιομίσητο, μοχθηρό πνεύμα. Το μίσος όμως είναι μια αποτυχία της φαντασίας, όπως έλεγε ένας Άγγλος μυθιστοριογράφος, και η φαντασία του Λόουτς δεν αποτυγχάνει. Είναι υπερβολικά ταλαντούχος καλλιτέχνης για να απεικονίσει τους πολέμιους των προσφύγων σαν καρικατούρες και να αντικαταστήσει το μίσος για τους πρόσφυγες με το μίσος για τους ακροδεξιούς. Δεν υπάρχουν αξιομίσητοι άνθρωποι στην ταινία, μόνο άνθρωποι.

Γιατί όμως ο Τι Τζέι συμπεριφέρεται διαφορετικά απ’ τους άλλους; Επειδή νομίζω δεν ξέχασε ποτέ την μεγάλη απεργία των ανθρακωρύχων στην οποία συμμετείχε όταν ήταν νέος, όπως δείχνουν οι φωτογραφίες που φυλάσσει στην παμπ. Εκεί έμαθε ότι οι φτωχοί βοηθούν ο ένας τον άλλον και αγωνίζονται μαζί, μάθημα που οι περισσότεροι συγχωριανοί του έχουν ξεχάσει. Εκείνοι είναι άνθρωποι ηττημένοι όχι μόνο πολιτικά και κοινωνικά αλλά και ηθικά, το μόνο που ξέρουν πια να κάνουν είναι να κλαίνε την μοίρα τους και να εχθρεύονται τον διπλανό τους. Ο Τι Τζέι όμως δεν ηττήθηκε και δεν συμπεριφέρεται σαν ηττημένος, παρά τις κρίσεις μελαγχολίας του. Γι’ αυτό βοηθάει τους πρόσφυγες, όχι για να συγχωρεθούν τα πεθαμένα των αποικιοκρατών προγόνων του ούτε για να πάρει μια τζούρα ηθικής ανωτερότητας του λευκού ανθρώπου ούτε επειδή δεν έχει κάτι άλλο να κάνει με τον ελεύθερο χρόνο που του προσφέρει η άνετη δουλειά και το υψηλό του εισόδημα. Στο πρόσωπο του επιβιώνει ένα ήθος αλληλεγγύης που πηγή του έχει το εργατικό κίνημα. Αυτό το ήθος αναγεννάται στο χωριό στο τέλος της ταινίας.

«Αυτό δεν είναι φιλανθρωπία, είναι αλληλεγγύη» λέει ο ίδιος ο Τι Τζέι σε μια σκηνή της ταινίας. Σε μία χώρα σαν την δικιά μας, όπου πριν όχι πολύ καιρό μια αυτοαποκαλούμενη Αριστερά κατασυκοφάντησε την έννοια της αλληλεγγύης, ταυτίζοντας την με τα επιδόματα με εισοδηματικά κριτήρια, τον κρατικό πατερναλισμό και την έκκληση προς τους ισχυρούς της Ευρώπης για έλεος και ανθρωπιστική βοήθεια, ώσπου μέχρι και η ίδια έπαψε να την χρησιμοποιεί, η φράση αυτή έχει μεγάλη σημασία. Αλληλεγγύη δεν είναι η βοήθεια του ισχυρού προς τον αδύναμο, αλλά του ίσο προς τον ίσο, αυτός που την δίνει κατεβάζει τον εαυτό του και ανυψώνει αυτόν που την δέχεται αναγνωρίζοντας, αναμένοντας ακόμα, ότι αύριο οι ρόλοι θ’ αντιστραφούν, εκεί που ο φιλάνθρωπος προσφέρει με καταδεκτικότητα, ο αλληλέγγυος προσφέρει με σεβασμό. Η φιλανθρωπία είναι μια πράξη αποκλειστικά ηθική, και πολύ συχνά πρόκειται για μια υποκριτική ηθική, ενώ η αλληλεγγύη είναι μια πράξη αναγκαστικά πολιτική, γιατί από την φύση της αναγνωρίζει και δημιουργεί έναν κοινωνικό δεσμό δημοκρατικής ισότητας.

Και στις προηγούμενες ταινίες του ο Λόουτς κάνει μνεία στους αγώνες των ανθρακωρύχων ενάντια στην Θάτσερ. Είναι κάτι παραπάνω από μια προσωπική εμμονή ή μια αναπόληση των παλιών καλών ημέρων. Πέρα και από μορφή πάλης οι απεργίες δείχνουν έναν τρόπο ζωής, την τελευταία φορά που οι Βρετανοί εργάτες έχουν περηφάνεια και αυτοπεποίθηση, στηρίζονταν ο ένας στον άλλο και δρούσαν από κοινού, ανεξάρτητα από το Κράτος και την Αγορά και αν χρειαστεί εναντίον τους.

Στο επίκεντρο της ταινίας βρίσκεται η σχέση του Τι Τζέι με την Γιάρα. Η σχέση αυτή είναι αξιοσημείωτη γιατί δεν είναι ούτε ερωτική ούτε πατρική. Αυτό που αναπτύσσεται μεταξύ τους είναι καθαρή φιλία, κόντρα στα στερεότυπα του Χόλυγουντ αλλά και την νοοτροπία των πελατών της παμπ. Αυτοί συνεχώς υποψιάζονται ότι ο Τι Τζέι είναι καλός με την Γιάρα επειδή είναι κρυφά ερωμένη του. Εδώ ο Λάβερτυ κάνει επίσης ένα σχόλιο για τις σχέσεις των δύο φύλων: οι μεν θεωρούν ότι αυτές μπορούν να είναι μόνο σεξουαλικές, και μάλιστα μιας καθαρά συναλλακτικής μορφής που ελάχιστα διαφέρει απ’ την πορνεία, οι δε αποδεικνύουν έμπρακτα ότι μπορεί να υπάρχει φιλία, που συνδέεται με την ισότητα, ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες.

Η φιλία των δυο, φιλία ανάμεσα σ’ έναν μοναχικό μεσήλικα Άγγλο και μια νεαρή κοπέλα σ’ έναν ξένο τόπο που φαινομενικά δεν έχουν τίποτα κοινό εκτός του ότι χρειάζονται έναν φίλο, ξεπερνά ωστόσο αυτό που συνήθως λέμε φιλία στην καθημερινή μας ζωή, δηλαδή δυο ή περισσότεροι άνθρωποι που συμπαθιούνται κάπως και περιστασιακά πηγαίνουν για καφέ ή μπύρα, κουτσομπολεύοντας ή συζητώντας για το ποδόσφαιρο. Πρόκειται για έναν στενό συναισθηματικό δεσμό μεταξύ ίσων που δεν είναι ούτε εραστές ούτε συγγενείς. Ή όπως λέει ο Τι Τζέι όταν εξηγεί τί σημαίνει το όνομα της σκυλίτσας του, της Μάρα: «Μάρα στην γλώσσα των ανθρακωρύχων σημαίνει φίλος, αλλά είναι πιο βαθύ από αυτό. Σημαίνει κάποιος που είναι ίσος με σένα. Κάποιος που σε προσέχει και τον προσέχεις».

Μέσα απ’ την φιλία και την αλληλεγγύη δημιουργείται σταδιακά μια νέα κοινότητα στο χωριό. Άγγλοι και Σύροι γνωρίζονται μεταξύ τους και μαθαίνονται να ζουν όχι απλά δίπλα, αλλά μαζί. Οι συντηρητικοί βλέπουν την κοινότητα, και μαζί το έθνος, την υψηλότερη γι’ αυτούς μορφή κοινότητας, σαν κάτι που υπήρχε από πάντα και το βρήκαμε έτοιμο, σαν την μαμά και τον μπαμπά απ’ την σκοπιά ενός μικρού παιδιού, κάτι προαιώνιο που μπορεί να καταστραφεί αλλά ποτέ να δημιουργηθεί. Ο Λάβερτυ με το σενάριό του και ο Λόουτς με την σκηνοθεσία του δείχνουν αντίθετα ότι η κοινότητα είναι δημιούργημα των ανθρώπων. Η κοινότητα των ανθρακωρύχων που διαλύθηκε απ’ την Θάτσερ την δεκαετία του ογδόντα αναπληρώνεται από μια καινούργια χάρη στις συνειδητές προσπάθειες των ανθρώπων να ξεπεράσουν τις διαφορές τους και να λύσουν από κοινού τα προβλήματά τους. Κατά ένα εξαίσια ειρωνικό τρόπο οι αριστεροί Λάβερτυ και Λόουτς κερδίζουν τους συντηρητικούς στο ίδιο τους το παιχνίδι. Γιατί κατ’ εφαρμογή του γνωστού συντηρητικού ρητού «όλα πρέπει ν’ αλλάξουν για να μείνουν τα ίδια» η σύμπραξη γηγενών και προσφύγων δίνει ξανά ζωή σε όλους τους μισοπεθαμένους θεσμούς της τοπικής κοινωνίας: το χωριό, την παμπ, το συνδικάτο, ακόμα και τον μεσαιωνικό καθεδρικό ναό.

Στην τελευταία τελευταία σκηνή της ταινίας οι κάτοικοι του χωριού παίρνουν μέρος όλοι μαζί, γηγενείς και πρόσφυγες, στην ετήσια παρέλαση των συνδικάτων. Είναι μια σκηνή τόσο συγκινητική όσο και συνειδητά φανταστική. Εδώ η τέχνη σταματά να περιγράφει την πραγματικότητα και αρχίζει να περιγράφει την ελπίδα. Η ελπίδα αυτή, ενσαρκωμένη στην ισχύ του εργατικού συνδικάτου μοιάζει για μια νεώτερη γενιά παλιομοδίτικη, αρχαϊκή σχεδόν. Τα συνδικάτα όμως εξακολουθούν να παραμένουν ο σημαντικότερος, ο αποτελεσματικότερος τρόπος αυτοοργάνωσης που έχουν οι εργαζόμενοι ώστε να ασκήσουν δημοκρατικό έλεγχο στις ζωές τους. Όποιος αμφιβάλλει αρκεί να δει το πρόσφατο απεργιακό κύμα στις ΗΠΑ και τα αποτελέσματά του.

Ο Κεν Λόουτς είναι 87 χρονών και κατά δήλωσή του αυτή είναι η τελευταία του ταινία. Σε όλη του την σταδιοδρομία γύριζε ταινίες για τους απλούς ανθρώπους, τα πάθη τους, τους αγώνες τους, τις αδικίες που υφίστανται από τους ισχυρότερους και ενίοτε απ’ τους ομοίους τους. Παρότι γεννήθηκε πριν το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ποτέ δεν έπαψε να παρατηρεί τον κόσμο γύρω του. Ένας άνθρωπος που θέλει ν’ αλλάξει τον κόσμο πρέπει να μπορεί να τον κοιτά κατάματα. Αντιστάθηκε στον πειρασμό να διαλέξει μια συγκεκριμένη ιστορική περίοδο που θα ταίριαζε καλύτερα στις εμπειρίες, τις ευαισθησίες και τις ιδέες του και να την μετατρέψει σε προσωπική εμμονή και ποιητικό θέμα αποϊστορικοποιώντας την. Πάντοτε όμως έμεινε πιστός από την άλλη πλευρά στις σοσιαλιστικές του ιδέες και στον δικό του τρόπο να γυρίζει ταινίες, δίχως να προσαρμόζεται σε τάσεις στην ιδεολογία και μόδες στην τέχνη. Δεν «εκσυγχρονίστηκε» σαν την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία ούτε νεάνισε σαν άλλους ηλικιωμένους σκηνοθέτες. Έμεινε σύγχρονος, χωρίς ποτέ να προσπαθήσει να είναι μοντέρνος.

Η Τελευταία Παμπ χωρίς να είναι η καλύτερη ταινία του αποτελεί από πολλές απόψεις την κινηματογραφική του διαθήκη. Όταν ο καθένας κοιτάζει την πάρτη του, όταν οι πρόσφυγες έχουν γίνει ο αποδιοπομπαίος τράγος της Ευρώπης και τα όρια του πόσο σκληρά μπορούμε να τους συμπεριφερθούμε χαλαρώνουν μέρα με την μέρα, όταν κανείς δεν πιστεύει ότι υπάρχει εναλλακτική ή ότι τα πράγματα μπορούν να βελτιωθούν, ο Λόουτς μας αφήνει μια ταινία συγκινητική, τολμηρή, αισιόδοξη σαν μια υψωμένη γροθιά σ’ έναν κόσμο γεμάτο σκυμμένα κεφάλια.


*Η τελευταία παμπ, Κεν Λόουτς, 2023


πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Οι διαδηλωτές κατηγόρησαν την κακοδιαχείριση και τη διαφθορά ανώτατου επιπέδου για τη μετωπική σύγκρουση μεταξύ εμπορευματικής και επιβατικής αμαξοστοιχίας στα Τέμπη | Χιλλέας Χριάς/ΕΦΕ μέσω EPA


ΑΘΗΝΑ — Η ελληνική κυβέρνηση απέρριψε την έκκληση της ευρωπαϊκής εισαγγελικής αρχής να αναλάβει δράση σχετικά με την πιθανή ποινική ευθύνη δύο πρώην υπουργών Μεταφορών μετά από μια θανατηφόρα σύγκρουση τρένου που συγκλόνισε τη χώρα τον περασμένο Φεβρουάριο.

Οι διαδηλωτές ξεχύθηκαν στους δρόμους πέρυσι αφού 57 άνθρωποι -- πολλοί από τους φοιτητές -- έχασαν τη ζωή τους στη χειρότερη τρένο της χώρας στις 28 Φεβρουαρίου. Κατηγόρησαν την κακοδιαχείριση και τη διαφθορά ανώτατου επιπέδου για τη μετωπική σύγκρουση φορτηγού και επιβατικού τρένου στο Τα Τέμπη στα βόρεια της χώρας.

Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία (EPPO) υποστήριξε αυτές τις υποψίες τον περασμένο μήνα, όταν απήγγειλε κατηγορίες σε 23 υπόπτους — συμπεριλαμβανομένων 18 δημοσίων υπαλλήλων — για εγκλήματα που συνδέονται με την εκτέλεση συμβάσεων για συστήματα τηλεχειρισμού και σηματοδότησης στο δίκτυο, συγχρηματοδοτούμενα από την ΕΕ.

Ωστόσο, η EPPO είχε ακόμη μεγαλύτερους στόχους στο στόχαστρο της: δύο πρώην υπουργούς.

Σε επιστολή που απέστειλε η εισαγγελέας της EPPO Πόπη Παπανδρέου στις 2 Ιουνίου στις ελληνικές αρχές, και την οποία είδε το POLITICO, σημείωσε ότι κατά τη διάρκεια της έρευνας για το δυστύχημα «έχουν προκύψει υποψίες για υποτιθέμενα ποινικά αδικήματα που διέπραξαν πρώην μέλη της ελληνικής κυβέρνησης».

«Αυτά τα φερόμενα ποινικά αδικήματα αφορούν παράβαση καθήκοντος που διέπραξε ο πρώην Υπουργός Χρήστος Σπίρτζης και υπεξαίρεση που διέπραξε ο πρώην Υπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής», έγραψε στο έγγραφο η Παπανδρέου.

«Σας ζητάμε να κάνετε τις δικές σας ενέργειες», συνέχισε.

Αυτή η απαίτηση δράσης κατά των δύο πρώην υπουργών βασίζεται σε μια ιδιαιτερότητα της ελληνικής νομοθεσίας ότι μόνο το κοινοβούλιο μπορεί να διεξάγει έρευνες για καταγγελίες για κακή συμπεριφορά σε βάρος πρώην υπουργών.

Ωστόσο, η ελληνική κυβέρνηση έθαψε την υπόθεση πολιτικά, χρησιμοποιώντας την κοινοβουλευτική της πλειοψηφία για να απορρίψει την ανάγκη σύστασης διερευνητικής επιτροπής.


Ο Έλληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης κατηγόρησε αρχικά το περιστατικό σε «τραγικό ανθρώπινο λάθος», αλλά αναγκάστηκε να κάνει πίσω αφού κατηγορήθηκε ότι προσπάθησε να συγκαλύψει τον ρόλο της κυβέρνησης.

Η EPPO θεωρεί ότι η ελληνική συνταγματική ιδιορρυθμία — ότι μόνο το κοινοβούλιο μπορεί να ασκήσει δράση κατά των υπουργών — παραβιάζει το δίκαιο της ΕΕ και έχει θέσει το αδιέξοδο στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

«Εναπόκειται στην Επιτροπή να παρακολουθήσει τις ασυμβατότητες της εθνικής νομοθεσίας με τη νομοθεσία της ΕΕ», δήλωσε η γενική εισαγγελέας της Ευρώπης Laura Codruța Kövesi σε συνέντευξή της στο POLITICO, όταν ρωτήθηκε για το μπλοκάρισμα στην Ελλάδα. «Η Επιτροπή γνωρίζει την κατάσταση, είναι πολύ δημόσια, αλλά τι θα κάνουν, δεν μπορώ να σχολιάσω».

Ο Έλληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης απέδωσε αρχικά το περιστατικό σε «τραγικό ανθρώπινο λάθος» | Ο Νίκος Παλαιολόγος/Sooc/AFP μέσω Getty Images

Υπουργική ευθύνη

Ο Καραμανλής παραιτήθηκε μετά τη συντριβή, λέγοντας ότι παραιτείται «ως βασική ένδειξη σεβασμού στη μνήμη των ανθρώπων που πέθαναν τόσο άδικα». Επανεξελέγη στη βόρεια εκλογική του περιφέρεια στις Σέρρες με το κυβερνών κόμμα της Νέας Δημοκρατίας στις εθνικές εκλογές του Ιουνίου.

Ο Χρήστος Σπίρτζης, ο οποίος διετέλεσε υπουργός Μεταφορών στην προηγούμενη αριστερή κυβέρνηση του Σύριζα, δεν επανεξελέγη.

Η Παπανδρέου της EPPO έγραψε ότι αναφερόταν στον Σπίρτζη για «το έγκλημα της παράβασης καθήκοντος».


Έδωσε περισσότερες λεπτομέρειες για τον Καραμανλή, λέγοντας ότι αναφέρεται στην υπόθεσή του για «το αδίκημα της υπεξαίρεσης κατά των οικονομικών συμφερόντων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ελληνικού Δημοσίου, από το οποίο η ζημιά που προκλήθηκε ξεπερνά συνολικά τις 120.000 €» σε σχέση με επισκευές και αναβαθμίσεις. σιδηροδρομικών σημάτων και διακοπτών.

Η δικογραφία της EPPO για τους Σπίρτζη και Καραμανλή παραπέμφθηκε στο Ανώτατο Δικαστήριο και από εκεί στο ελληνικό κοινοβούλιο. Στη συνέχεια, το Κοινοβούλιο έπρεπε να αποφασίσει εάν θα συγκροτούσε μια προανακριτική επιτροπή για να διερευνήσει εάν η υπόθεση έπρεπε να παραπεμφθεί ενώπιον ειδικού δικαστηρίου.

Το ελληνικό Ανώτατο Δικαστήριο έστειλε τις δικογραφίες στον Κωνσταντίνο Τασούλα, πρόεδρο της Βουλής, στις 29 Ιουνίου, σύμφωνα με έγγραφο που είδε το POLITICO.

Τον Νοέμβριο, το κοινοβούλιο εξέτασε εάν θα συγκροτούσε προανακριτική επιτροπή για πρώην υπουργούς, συμπεριλαμβανομένων των Σπίρτζη και Καραμανλή. Το κεντροαριστερό κόμμα Πασόκ αναφέρθηκε στα ευρήματα της EPPO κατά τη διάρκεια της συζήτησης και υποστήριξε την ιδέα. Τελικά, όμως, η πρόταση απορρίφθηκε και η υπόθεση αρχειοθετήθηκε.

Ο Σπίρτζης είπε στο POLITICO ότι προσωπικά είχε υποστηρίξει τη σύσταση προκαταρκτικής έρευνας από τη Βουλή ως τρόπο απόρριψης των καταγγελιών εναντίον του και πρόσθεσε ότι είχε ζητήσει να αντιμετωπίζεται όπως οποιοσδήποτε άλλος Έλληνας πολίτης. Πρόσθεσε ότι δεν πρέπει να υπάρχει παραγραφή λόγω της ειδικής ρύθμισης για τους υπουργούς. «Δυστυχώς, η Νέα Δημοκρατία δεν υποστήριξε το αίτημά μου», πρόσθεσε.

¨ Μιλώντας στο κοινοβούλιο στα τέλη Νοεμβρίου, είπε ότι η έρευνα θα αποδείξει την αθωότητά του και θα δώσει «μια οριστική απάντηση στην προσπάθεια της Νέας Δημοκρατίας να διασπείρει πολιτική ευθύνη».

Ο Καραμανλής δεν απάντησε σε αίτημα για σχολιασμό και αναφέρθηκε σε ομιλία που έκανε τον Νοέμβριο.

Κατά την ομιλία του στο κοινοβούλιο, ο Καραμανλής είπε ότι αντιτίθεται στην πρόταση του Πασόκ για μια ερευνητική επιτροπή.

«Αμέσως παραιτήθηκα και δημοσιοποίησα την παραίτησή μου, στο δρόμο της επιστροφής [από τα Τέμπη] και πριν καν φτάσω στην Αθήνα», είπε . «Αυτό υπαγορεύτηκε από τα ήθη και τις αρχές μου. Ανέλαβα αντικειμενική πολιτική ευθύνη όχι μόνο για τη δική μου θητεία, αλλά και για τους όρους όλων των προκατόχων μου. Αυτό είναι εξαιρετικά σπάνιο στα πολιτικά ήθη της χώρας μας».Συγγενής ενός θύματος του τρένου της 28ης Φεβρουαρίου κατά τη διάρκεια διαμαρτυρίας στην Αθήνα τον Δεκέμβριο του 2023 | Γιαννία Κολεσίδη/ΕΦΕ μέσω ΕΠΑ


Η ελληνική κυβέρνηση και το γραφείο του προέδρου της Βουλής δεν απάντησαν στα αιτήματα για σχολιασμό.


«Δεν θα φόρτωνα λαχανικά» στον ελληνικό σιδηρόδρομο

Το κοινοβούλιο αποφάσισε τελικά να συστήσει μια ευρύτερη κοινοβουλευτική έρευνα για να «διερευνήσει το έγκλημα στα Τέμπη και όλες τις σχετικές πτυχές».

Ωστόσο, η αξιοπιστία του έχει ήδη διαβρωθεί. Αντί να επικεντρωθεί στη συντριβή, η έρευνα διατρέχει ολόκληρη την ιστορία του ελληνικού σιδηροδρομικού συστήματος τις τελευταίες δεκαετίες, ενώ η κυβερνητική πλειοψηφία της Νέας Δημοκρατίας απέρριψε προτάσεις για διακομματική εκπροσώπηση στην προεδρία.

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης κατηγορούν την κυβέρνηση για συγκάλυψη, ενώ την περασμένη εβδομάδα η οικογένεια του μηχανοδηγού που έχασε τη ζωή του στο δυστύχημα έστειλε νομική ειδοποίηση στην επιτροπή, κατηγορώντας τον εκπρόσωπο της Νέας Δημοκρατίας στην επιτροπή ότι «προσπάθησε να ρίξει την ευθύνη στον αποθανόντος οδηγός χρησιμοποιώντας ιατρικά έγγραφα, δημιουργώντας εντυπώσεις για ιατρικά ζητήματα που υποτίθεται ότι τον κατέστησαν ανίκανο για εργασία».

«Πού είναι λοιπόν η προσπάθεια όπου θα αποκαλύψουμε την αλήθεια;» ρώτησε η Μαρία Καρυστιανού, που έχασε την 20χρονη κόρη της στο δυστύχημα, μιλώντας στην ανάκριση την Τετάρτη. «Όταν έμαθα πώς λειτουργούσε ο σιδηρόδρομος, δεν θα φόρτωνα καν λαχανικά σε αυτόν».

Επέμεινε ότι θα έπρεπε να καταθέσει σε δικαστήριο και όχι στο κοινοβούλιο, καθώς οι παραπονούμενοι νομοθέτες δεν είχαν την αρμοδιότητα για μια τέτοια έρευνα. Διαμαρτυρόμενη για την ασυλία που δόθηκε στον Καραμανλή ως βουλευτή, κατηγόρησε τους συναδέλφους του ότι δεν έχουν «νομική υπόσταση», για να αναλάβουν μια υπόθεση που είχε κλέψει «τις ζωές τόσων νέων ανθρώπων».

Η Elisa Braün συνέβαλε στην αναφορά



politico.eu


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



από Jacques Henry/ reseauinternational

Η προσφυγή της Νοτίου Αφρικής στο Διεθνές Δικαστήριο για τα γεγονότα στην Παλαιστίνη θα φέρει σε δύσκολη θέση όλες τις δυτικές χώρες που βρίσκονται σε μια ευαίσθητη κατάσταση, δεδομένου ότι υποστήριξαν ομόφωνα το κράτος του Ισραήλ στο σχέδιό του να εξοντώσει τον παλαιστινιακό λαό τόσο στη Γάζα όσο και στη Δυτική Όχθη. Οι συνεργοί στη δολοφονία τιμωρούνται αυστηρά από τα πολιτικά δικαστήρια των χωρών που σέβονται τον διαχωρισμό μεταξύ της εκτελεστικής και της δικαστικής εξουσίας. Το Διεθνές Δικαστήριο θα πρέπει επίσης λογικά να καταδικάσει όλες τις χώρες που υποστηρίζουν το Ισραήλ στις θηριωδίες του αντάξιες ενός Πολ Ποτ ή ενός Χίτλερ.

Ομολογώ ότι ντρέπομαι που είμαι Γάλλος.

Αυτά τα γεγονότα δείχνουν πόσο λάθος έκανα όταν κατήγγειλα την ολοκληρωτική παρέκκλιση της παγκόσμιας Δύσης, αυτό που τόλμησα σε αυτό το blog να αποκαλέσω «globazism». Τα στοιχεία συσσωρεύονται: η Λέσχη του Νταβός τοποθετεί τα πιόνια της, τους «Παγκόσμιους Νέους Ηγέτες» της παντού σε ό,τι έχει απομείνει από τις δημοκρατίες της πρόσοψης στη Δύση, από τον Καναδά μέχρι τη Νέα Ζηλανδία και ιδιαίτερα στην Ευρώπη. Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ είναι το έργο ενός διαβόητου νεοναζί που μεγάλωσε στο ναζιστικό κίνημα σε νεαρή ηλικία από τον πατέρα του, έναν φιλοχιτλερικό Ελβετό βιομήχανο.

Ο τίτλος: "Η άποψη της Αφρικής για τον πρωθυπουργό Gay"

Η ηθική παρακμή που βλέπουμε στις δυτικές χώρες είναι το προβλέψιμο αποτέλεσμα αυτής της απελευθέρωσης των σεξουαλικών ηθών που κρύβει τη λογοκρισία που σταδιακά υψώνεται εναντίον των κοινωνικών δικτύων. Οι αρχές που είναι υπεύθυνες για αυτήν τη λογοκρισία θεωρούν σκόπιμο να κυνηγήσουν την παιδεραστία, ασφαλώς είναι ένας αξιέπαινος στόχος, αλλά αποκρύπτει τον στόχο της απαγόρευσης ομιλίας στους ανθρώπους που έχουν μόνο αυτά τα κοινωνικά δίκτυα για να εκφραστούν. Τι μπορεί να γίνει ενάντια στην επιρροή των Παγκόσμιων Νέων Ηγετών (GLYs ή YGLs, που δεν πρέπει να συγχέεται με τους Νέους Ηγέτες που προωθούνται από τις Ηνωμένες Πολιτείες στην Ευρώπη) αν όχι για να βρουν φόρουμ συζήτησης στα κοινωνικά δίκτυα, αν ξεφύγουν από τη λογοκρισία;
Πρέπει να πάτε σε ιστοσελίδες όπως οι Dakar Times (στα γαλλικά) για να δείτε ότι η επιρροή της Γαλλίας στην Αφρική είναι μόνο μια ανάμνηση και ότι οι Αφρικανοί προτιμούν τη Ρωσία και την Κίνα ως εταίρους, δύο χώρες που ποινικοποιούν την ομοφυλοφιλία, η μία για λόγους θρησκευτικής παράδοσης, η άλλη για εξίσου παραδοσιακούς πολιτικούς λόγους. Η παρακμή των ΛΟΑΤ είναι πράγματι ένα σημάδι της παρακμής της Δύσης. . .

Σύνδεσμος: https://dakartimes. net/gabriel-attal-chef-de-gouvernement-le-lobby-homosexuel-prend-le-pouvoir-en-france-le-regard-de-lafrique-sur-un-premier-ministre-gay

πηγή: Jacques Henry





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Φαουζή Οκή / reseauinternational

Ο πρεσβευτής και μόνιμος εκπρόσωπος του Ιράν στα Ηνωμένα Έθνη δήλωσε χθες ότι η σειρά πυραυλικών επιδρομών που πραγματοποιήθηκαν από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο κατά της Υεμένης ισοδυναμεί με πραγματική κήρυξη πολέμου κατά του λαού της Υεμένης.

« Η επίθεση των Ηνωμένων Πολιτειών και της Βρετανίας κατά της Υεμένης είναι παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας της Υεμένης, παραβίαση του διεθνούς δικαίου και του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών », τόνισε ο Ιρανός πρεσβευτής στα Ηνωμένα Έθνη, Αμίρ Σαΐντ Ιραβανί σε αποκλειστική συνέντευξη στην Αμερικανικό περιοδικό Newsweek. « Αδιαμφισβήτητα στοιχεία υποδηλώνουν ότι το καθεστώς του Τελ Αβίβ έκανε ουσιαστικά ελιγμούς για να εμπλέξει τις Ηνωμένες Πολιτείες σε αυτές τις συγκρούσεις, ευθυγραμμίζοντάς τες με τα συμφέροντα του καθεστώτος », κατήγγειλε, αναφερόμενος στην κατάσταση που επικρατεί στη Γάζα, τον Λίβανο, τη Συρία καθώς και το Ιράκ. και την Υεμένη.

Ο ομιλητής πρόσθεσε ότι η κοινή στρατιωτική επίθεση αποκάλυψε τη δύναμη του σιωνιστικού λόμπι στην Ουάσιγκτον που προσπαθεί να παρασύρει τις Ηνωμένες Πολιτείες σε άμεσο πόλεμο και να επεκτείνει τις εχθροπραξίες σε άλλα μέρη της περιοχής. Στις 12 Ιανουαρίου, αμερικανικά-βρετανικά στρατιωτικά αεροσκάφη εκτόξευσαν 73 πυραύλους σε πέντε περιοχές της Υεμένης, συμπεριλαμβανομένης της Σαναά, της πρωτεύουσας, σκοτώνοντας πέντε ανθρώπους και τραυματίζοντας άλλους έξι. Ο αμερικανικός στρατός ισχυρίστηκε το Σάββατο ότι πραγματοποίησε νέα επίθεση εναντίον τοποθεσίας ραντάρ που ανήκει στο κίνημα αντίστασης της Υεμένης, Ansarullah, στη Σαναά. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν είπε ότι διέταξε τα πλήγματα ως απάντηση σε άνευ προηγουμένου επιθέσεις σε πλοία που κατευθύνονται προς ισραηλινά λιμάνια.

Το Ισραήλ απέτυχε να επιτύχει τους περισσότερους από τους στόχους του στον πόλεμο κατά του παλαιστινιακού λαού στη Λωρίδα της Γάζας. « Ωστόσο, το ισραηλινό καθεστώς επιδιώκει να προκαλέσει μια κρίση μεγαλύτερη από τη συνεχιζόμενη σύγκρουση στη Γάζα για να διευκολύνει μια υποτιθέμενη σωτήρια έξοδο από το σημερινό τέλμα », είπε ο Ιρανός διπλωμάτης. Και συνεχίζει: « Οι απαιτήσεις του ισραηλινού καθεστώτος από τις Ηνωμένες Πολιτείες υπερβαίνουν μια απλή προσέλκυση όπλων, πληροφοριών, οικονομικής και πολιτικής υποστήριξης. Μάλλον, περιλαμβάνουν την επιθυμία για άμεση συμμετοχή στον πόλεμο ».

Σε μια κατάσταση όπου οι διεθνείς μηχανισμοί καταδεικνύουν έλλειψη τόσο βούλησης όσο και ικανότητας να βάλουν ένα τέλος στα συνεχιζόμενα εγκλήματα στη Γάζα και το ίδιο το γεγονός ότι η περιοχή βρίσκεται υπό αυστηρή πολιορκία, με βασικές προμήθειες όπως καύσιμα και τρόφιμα να απαγορεύονται στον πληθυσμό της Γάζας, εκτυλίσσεται μια σοβαρή ανθρωπιστική κρίση. Ως απάντηση σε αυτή τη δεινή κατάσταση, το κίνημα Ανσαρουλάχ της Υεμένης, καθοδηγούμενο από την αίσθηση του ανθρώπινου καθήκοντος, έχει αναλάβει το ρόλο του υπερασπιστή του καταπιεσμένου παλαιστινιακού έθνους », είπε.

Ο Ανσαρουλάχ είχε δηλώσει ότι όλες οι ναυτιλιακές γραμμές που χρησιμοποιούν την πλωτή οδό της Ερυθράς Θάλασσας ήταν ασφαλείς, εκτός από τα πλοία που συνδέονται με το καθεστώς του Τελ Αβίβ ή που ασχολούνται με τη μεταφορά αγαθών από ή προς το Ισραήλ. Αυτό, είπε, παρουσιάζει τον Ανσαρουλάχ ως υποστηρικτή των ανθρωπιστικών αρχών. Τα τελευταία οκτώ χρόνια, ο Ανσαρουλάχ έχει υποστεί πλήρη πολιορκία, που περιλαμβάνει ξηρά, αέρα και θάλασσα. Παρά το παρατεταμένο εμπάργκο και τον αποκλεισμό, η Υεμένη έχει επιδείξει ανθεκτικότητα στηριζόμενη στις εσωτερικές της δυνατότητες.

Ξεχωριστά, ο Ιρανός πρεσβευτής εξήγησε ότι οι αντιστασιακές ομάδες που εδρεύουν στο Ιράκ και τον Λίβανο αποτελούν αναπόσπαστα μέρη των αντίστοιχων κυβερνήσεών τους, με αποφάσεις που υπόκεινται σε κυβερνητικούς λόγους, αλλά ο Ανσαρουλάχ ξεχωρίζει ως ανεξάρτητη κυβέρνηση που ασκεί από την πλευρά του λαού, την εθνική κυριαρχία.

« Ο Ανσαρουλάχ λειτουργεί με ένα ξεχωριστό καθεστώς, απολαμβάνοντας το υψηλότερο επίπεδο υποστήριξης από τον πληθυσμό του ».

Φαουζή Οκί



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
12 Ιανουαρίου 2023

Εντυπωσιάζει πολύ η πρεμούρα του Πρωθυπουργού Μητσοτάκη για το «δικαίωμα» των ομοφυλόφιλων να παντρεύονται και να υιοθετούν παιδιά. Εκεί που είχε αποφασίσει να πάει το θέμα μετά τις ευρωεκλογές αποφάσισε να το φέρει αμέσως και, επειδή συναντά την πολύ έντονη αντίθεση μεγάλου μέρους των βουλευτών και των ψηφοφόρων της ΝΔ, ήρε την υποχρέωση κομματικής πειθαρχίας. Πριν από λίγο καιρό αφθονούσαν οι απειλές εναντίον διαφωνούντων βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος και οι σκληρές δηλώσεις κυβερνητικών παραγόντων κατά της Εκκλησίας να μην ανακατεύεται σε θέματα που δεν την αφορούν. Τώρα, ο Πρωθυπουργός τάχει κάνει «κουλοβάχατα» στο κόμμα του και έφτασε στο σημείο να εκλιπαρεί τους δικούς του βουλευτές να απόσχουν τουλάχιστο και να μην καταψηφίσουν και την αντιπολίτευση να ψηφίσει το νομοσχέδιο που θα φέρει!

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε φέρει τέτοιο νόμο όταν ήταν κυβέρνηση. Τώρα και ο Κασσελάκης και η Νέα (; ) Αριστερά εμφανίζονται ενθουσιασμένοι και θα ψηφίσουν το νομοσχέδιο Μητσοτάκη, ενώ αναμένουμε να δούμε τι θα πράξει και το ΚΙΝΑΛ. ‘Όχι μόνο θα ψηφίσουν τον νόμο της ΝΔ, αλλά έχουν υιοθετήσει και πιο «ριζοσπαστικές» ιδέες, μερικές εντελώς παράλογες και κωμικοτραγικές, καθόλου ακίνδυνες όμως, όπως η κατάργηση του πατέρα και της μάνας και η αντικατάστασή τους από τους γονείς α’ και β’ (πρόταση νόμου του ΣΥΡΙΖΑ Κασσελάκη)!

Ο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει επίσης, και έχει περιλάβει και στην πρόταση νόμου που κατέθεσε, την ιδιαίτερα απεχθή (και ασφαλώς εντελώς ξένη προς τις θεμελιώδεις αξίες της αριστεράς και του ανθρωπισμού) ιδέα να νοικιάζουν φτωχές γυναίκες για να τους κάνουν το κέφι τους και ένα παιδί, οι πλούσιοι ομοφυλόφιλοι όπως ο ανεκδιήγητος εξ Εσπερίας, δήθεν δημοκρατικά εκλεγμένος νέος Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, που μας έχει παραγγείλει μάλιστα ότι θέλει δύο αγόρια. Αλλά και ο κ. Χαρίτσης τάχθηκε υπέρ των παρένθετων μητέρων.

Σημειωτέον ότι τα στελέχη της «αριστεράς» που τα υποστηρίζουν όλα αυτά στα κανάλια δεν παραθέτουν κανένα σοβαρό επιχείρημα, τα εμφανίζουν ως αυτονόητα «ατομικά δικαιώματα» και δεν μπαίνουν καν στον κόπο να σταθμίσουν τις ενδεχόμενες συνέπειες για τα παιδιά που θα υιοθετηθούν από ομοφυλόφιλα ζεύγη. (Θα εξετάσουμε ξεχωριστά αυτή τη θεωρία που αναπτύσσεται τελευταία για το αυτονόητο των ατομικών δικαιωμάτων που, υποτίθεται, δεν εμπίπτουν σε κοινωνική ρύθμιση αλλά υπάρχουν φυσικά).

‘Ισως βέβαια δεν είναι καθόλου περίεργα όλα αυτά στους καιρούς που ζούμε, καιρούς ενός εν αποσυνθέσει «πολιτισμού του χρήματος», κωδικοποιημένου από την ιδεολογία του Νεοφιλελευθερισμού, στην οποία ομνύουν και ο Μητσοτάκης και ο Κασσελάκης. Από το πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος του Πρωταγόρα πήγαμε στο πάντων ανθρώπων μέτρον χρήμα της Goldman Sachs, της τράπεζας του Κασσελάκη. Τα παιδιά είναι αντικείμενα χρήσης και μέσα διασκέδασης ενός παντοδύναμου Ατόμου, χωρίς κοινωνικές ή ηθικές δεσμεύσεις, παιχνίδια για Νάρκισσους ενήλικες, όχι φορείς της ζωής και του πολιτισμού των ανθρώπων που οι μανάδες θυσιάζουν ακόμα και τη δική τους ζωή για να τα σώσουν αν χρειαστεί.

Κόντρα στο συμφέρον του!

Αν το μέτρο του γάμου των ομοφυλοφίλων και της υιοθέτησης παιδιών ήταν δημοφιλές θα καταλαβαίναμε ασφαλώς τα κίνητρα του κ. Μητσοτάκη. Αλλά το μέτρο του γάμου ομοφυλοφίλων και ιδίως αυτό της υιοθεσίας παιδιών («τεκνοθεσίας») από ομοφυλόφιλους όχι μόνο δεν είναι δημοφιλές, αλλά βρίσκει, καλώς ή κακώς, δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα, όχι απλά αντίθετη, αλλά πολύ έντονα αντίθετη τη μεγάλη πλειοψηφία της κοινής γνώμης και, ακόμα περισσότερο, των ίδιων των ψηφοφόρων, κατ’ επέκτασιν και των βουλευτών της ΝΔ. Εγείρεται λοιπόν το ερώτημα: Γιατί ο Πρωθυπουργός δείχνει τέτοια πρεμούρα και διακινδυνεύει ακόμα και να προκαλέσει και σοβαρή κρίση στην κυβέρνηση και το κόμμα του;

Τα δικαιώματα των ενηλίκων και τα δικαιώματα των παιδιών

Προτού επιχειρήσουμε να απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό, να παρατηρήσουμε ότι σήμερα, όλοι οι πολιτισμένοι άνθρωποι υποστηρίζουν το δικαίωμα των ομοφυλόφιλων να έχουν τη δική τους προσωπική σεξουαλική ζωή που επιθυμούν, χωρίς κανενός είδους διακρίσεις εξ αυτού του λόγου και, πολύ περισσότερο, των διώξεων, ενίοτε σκληρότατων, που υφίσταντο στο παρελθόν. Δεν υπάρχουν όμως μόνο τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων ενηλίκων. Υπάρχουν επίσης και τα δικαιώματα των παιδιών που είναι μάλιστα πολύ πιο τρωτά από τους ενήλικες και που έχουν πολύ περισσότερο από αυτούς ανάγκη προστασίας. Εδώ εγείρονται σοβαρά ζητήματα. Δεν χρειάζεται να φάει κανείς τα νιάτα του μελετώντας Γιουνγκ, Φρόιντ και Ράιχ για να αντιληφθεί ότι τα γονεϊκά πρότυπα έχουν θεμελιώδη σημασία για την υγιή ανάπτυξη της σεξουαλικότητας και του ψυχισμού ενός παιδιού. Αρκεί να παρατηρήσει τα παιδιά ή να σκεφτεί τον εαυτό του. ‘Ολοι μας ξέρουμε την τεράστια επίδραση που είχαν απάνω μας οι γονείς μας σε όλα τα ζητήματα, όχι μόνο στη σεξουαλικότητα. Τίθεται λοιπόν εκ των πραγμάτων το εξής ερώτημα: Τα παιδιά που μεγαλώνουν στο περιβάλλον δύο ομοφυλόφιλων «μπαμπάδων» ή δύο ομοφυλόφιλων «μαμάδων» έχουν τις ίδιες δυνατότητες, τους ίδιους δρόμους ανάπτυξης της σεξουαλικότητας και του ψυχισμού τους που έχουν δύο παιδιά που μεγαλώνουν με τα συνήθη πρότυπα του άντρα πατέρα και της γυναίκας μάνας; Επιπλέον, τι ακριβώς υποδοχή θα επιφυλάξουν οι συνομήλικοι στα παιδιά των δύο ομοφυλόφιλων ανδρών ή των δύο λεσβιών ή των δύο trans; Μήπως τα παιδιά αυτά θα φάνε την καζούρα του αιώνα που θα τα τραυματίσει ανεξίτηλα και βαθειά για ολόκληρη την υπόλοιπη ζωή τους;

Με το που ανακοίνωσε ο Μητσοτάκης τις προθέσεις του, η ΕΡΤ έπιασε δουλειά εξηγώντας μας γιατί οι «μελέτες» των «ειδικών» αποδεικνύουν ότι δεν υπάρχει και σπουδαία επίπτωση στα παιδιά ομοφυλόφιλων ζευγών, εκτός της περιθωριοποίησης από το κοινωνικό τους περιβάλλον (που είναι ήδη πολύ σοβαρή επίπτωση!). Βεβαίως σοβαρές τέτοιες μελέτες δεν είναι εύκολο να υπάρξουν γιατί το φαινόμενο των υιοθετημένων παιδιών από ομοφυλόφιλους είναι πολύ πρόσφατο για να βγουν ασφαλή συμπεράσματα. Επιπλέον είναι δυστυχώς αναπόφευκτο όλες αυτές οι μελέτες να επηρεάζονται από το τεράστιο και πανίσχυρο λόμπυ που είναι σε θέση να επηρεάζει καθοριστικά την πολιτική της αμερικανικής και των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, όπως και του Χόλυγουντ και των ΜΜΕ, όλο και περισσότερο οπαδών της Trans ιδεολογίας. Ελάχιστοι γιατροί, παιδαγωγοί, ψυχίατροι, ψυχολόγοι, βιοηθικοί και φιλόσοφοι θα τολμούσαν να τα βάλουν ανοιχτά μαζί του, διακινδυνεύοντας τις καριέρες και τα εισοδήματά τους, άπειροι θα έσπευδαν στην εποχή μας να τους εξυπηρετήσουν. (*). Επιπλέον, υπάρχει το τεράστιο οικονομικό συμφέρον των φαρμακοβιομηχανιών, που, στο κλίμα που επικρατεί τώρα στον δυτικό κόσμο, βλέπουν να πολλαπλασιάζονται εκρηκτικά οι – πραγματικές ή όχι – «δυσφορίες φύλου» και οι συνταγογραφήσεις ορμονών, ενίοτε και αντικαταθλιπτικών εφ’ όρου ζωής. Διάβασα τις προάλλες την «Κατασκευή του διεμφυλικού παιδιού» των Ελιάσεφ και Μασσόν (εκδόσεις Κουκκίδα) και τρόμαξα με αυτά που γίνονται από ακτιβιστές της υπόθεσης ΛΟΑΤΚΙ και Trans, αλλά και γιατρούς που συμφωνούν μαζί τους. Πιστεύω ότι πρέπει να το διαβάσει κάθε γονέας και κάθε ενδιαφερόμενος για τα προβλήματα αυτά.

Υπάρχουν και ευρύτερα ζητήματα, όπως η υπερπροβολή κατά τρόπο εντελώς δυσανάλογο από την τηλεόραση, τα ΜΜΕ, τα social media και την πολιτιστική βιομηχανία της Trans ιδεολογίας. Σχεδόν κάθε δεύτερη ταινία του Χόλυγουντ κυριαρχείται από ομοφυλοφιλικό προβληματισμό, πράγμα που συμβαίνει και με πάμπολλα από τα νέα μυθιστορήματα που γράφονται και εκδίδονται. Η ομοφυλοφιλία αποτελεί ασφαλώς μια ουσιώδη πτυχή του ανθρώπινου είναι σε όλες τις ιστορικές περιόδους. ‘Εχει ασφαλώς τη θέση της στην καλλιτεχνική δημιουργία. Αλλά εδώ μοιάζει να κυριαρχεί, να εμφανίζεται ως κύρια και πάντως η πιο σημαντική και αξιόλογη σεξουαλική και ερωτική δραστηριότητα. Οδηγούμαστε, εμμέσως πλην σαφώς, σε κραυγαλέα υποτίμηση της αξίας και της ομορφιάς και του ρομαντικού έρωτα και του σεξουαλικού δεσμού μεταξύ ετεροφυλόφιλων ανδρών και γυναικών, πάνω στα οποία θεμελιώθηκε ιστορικά το μεγαλείο της ανθρώπινης ζωής, του πολιτισμού μας και της αναπαραγωγής τους.

Ο κίνδυνος είναι επίσης να δούμε εδώ, στο «ιδεολογικό» αυτό κλίμα που τείνει σταδιακά να επικρατήσει, όπως ήδη συμβαίνει σε άλλες δυτικές χώρες, μια έκρηξη περιπτώσεων «δυσφορίας φύλου» στα παιδιά, πραγματικών ή μη πραγματικών, και στη συνέχεια μαζική ισόβια χρήση ορμονών ή/και αντικαθλιπτικών, όπως και μαζική προσφυγή σε εγχειρήσεις ακρωτηριασμού γεννητικών οργάνων. Αυτά όλα άλλωστε συμβαίνουν σε μια κοινωνία σε διάλυση, κατάρρευση κάθε κανόνα, πρωτοφανή πνευματική και ηθική παρακμή και πολύ μεγάλη σύγχυση. Το αστυνομικό δελτίο είναι μια εντελώς προφανής αντανάκλαση αυτής της καταστροφής. Χρειάζεται τώρα να εμπλακούμε και σε μια αμφισβήτηση των πιο θεμελιωδών ανθρωπολογικών σταθερών που συνόδευσαν τον ανθρώπινο πολιτισμό από την αυγή του (αλλά ακόμα και τα θηλαστικά!);

Δεν έχω προσωπικά τις απαντήσεις στα ερωτήματα που έθεσα παραπάνω. Αλλά δεν τις έχει και κανείς άλλος φοβάμαι, πολύ περισσότερο άτομα εξαιρετικά περιορισμένων γνώσεων και, ως πολιτικοί που είναι, εντελώς συζητήσιμης ηθικής, όπως οι κύριοι Μητσοτάκης και Κασσελάκης. Χρειάζεται να τα σκεφτούμε και να τα συζητήσουμε σοβαρά όλα αυτά. Δεν υπάρχει καμμιά σοβαρή κοινωνική ανάγκη να τεθούν και να λυθούν άμεσα. Γιατί η κυβέρνηση Μητσοτάκη, που ισχυρίζεται ότι ενδιαφέρεται για τα παιδιά, δεν αρχίζει το έργο της διευκολύνοντας τις πολύ δύσκολες σήμερα υιοθεσίες παιδιών από ετεροφυλόφιλους;

Μέχρι να ωριμάσει κάπως ο απαραίτητος εθνικός, κοινωνικός και επιστημονικός προβληματισμός γύρω από τα θέματα αυτά, η ανθρωπιστική δεοντολογία επιβάλλει το αυτονόητο καθήκον, την υποχρέωση και τη θεμελιώδη αρχή, όπως τη διατύπωσε ο Ιπποκράτης: «ωφελέειν, ή μη βλάπτειν». Δεν κάνουμε πιθανώς επικίνδυνα ψυχολογικά και ανθρωπολογικά πειράματα με παιδιά, παραβιάζοντας φυσικούς και κοινωνικούς κανόνες χιλιάδων και χιλιάδων χρόνων, προτού σιγουρευτούμε ότι δεν θα τους κάνουμε ζημιά.

[Συνεχίζεται]

Πηγή: kosmodromio.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου