Articles by "Αρθρογραφία"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αρθρογραφία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

του Μάκη Σταύρου *

Για μια ακόμη φορά πλησιάζουμε σε δημοτικές εκλογές. Για μια φορά ακόμη βιώνουμε το ίδιο σκηνικό σε κάθε δήμο της χώρας, με την προσδοκία να αναδειχθεί από τις κάλπες o ”καλύτερος” επόμενος δήμαρχος που θα αλλάξει τα πράγματα και θα απαλλάξει το δήμο από την κακοδιαχείριση και την αποτυχημένη πολιτική του απερχόμενου δημάρχου. Για μια ακόμη φορά επαναλαμβάνεται μονότονα και πανομοιότυπα το ίδιο σκηνικό που βλέπουμε κάθε τέσσερα χρόνια:

-Θεμελιώνονται ή εγκαινιάζονται ‘’έργα’’, λίγο πριν από τις εκλογές

-Μπαίνουν σε full λειτουργία οι κομματικοί μηχανισμοί (τοπικοί και κεντρικοί) όπως και πολλοί άλλοι μηχανισμοί. οργανωμένων συμφερόντων

-Μετακινούνται με μεγάλη ευκολία και άνεση σύμβουλοι (εκλεγμένοι ή υποψήφιοι) από μια δημοτική παράταξη σε άλλη, χωρίς καθόλου ιδεολογικούς και πολιτικούς φραγμούς, δημιουργώντας μια εικόνα παρόμοια με αυτή της μεταγραφικής περιόδου στο ποδόσφαιρο.

-Γίνεται μεγάλη προσπάθεια να πλαισιώσουν τους δημοτικούς συνδυασμούς ‘φανταχτερά’’ ονόματα επιχειρηματιών, ποδοσφαιριστών, καλλιτεχνών και άλλων επωνύμων παραγόντων

-Οι υποψήφιοι ‘’σωτήρες’’ (παλιοί και νέοι) προσπαθούν να έχουν συνεχώς τις φωτογραφίες τους, πάντα νεανίζουσες, στις εφημερίδες ή σε άλλα ΜΜΕ.

- Δημιουργούνται σε κάθε δημοτική παράταξη επιτροπές περιορισμένης διάρκειας και με ημερομηνία λήξης, που θα επεξεργασθούν το πρόγραμμα της παράταξης, το οποίο όπως δείχνει η ζωή, μετά από τις εκλογές κανείς δεν το θυμάται.

- Οι υποψήφιοι δήμαρχοι καλούν για συζήτηση τοπικές συλλογικότητες του κάθε δήμου (μια φορά κάθε τέσσερα χρόνια τις θυμούνται), για να δείξουν ότι ενδιαφέρονται για τα κοινωνικά, περιβαλλοντικά κ.α, προβλήματα.

-Κυκλοφορούν πολύχρωμα, εντυπωσιακά έντυπα σε ιλουστρασιόν χαρτί (τόνοι άχρηστου, στην πλειοψηφία του, χαρτιού σπαταλούνται προεκλογικά, με μεγάλο οικονομικό και κυρίως οικολογικό κόστος)

Θα μπορούσε βέβαια ο κατάλογος των εκδηλώσεων προεκλογικού εντυπωσιασμού να είναι πολύ πιο μεγάλος αλλά θα περιορισθώ σε αυτές. Άλλωστε το σκηνικό αυτό είναι σε όλους/ες γνωστό. Όπως γνωστό είναι επίσης ότι μόλις περάσουν οι εκλογές και σβήσουν τα φώτα της δημοσιότητας και της αυτοδιοικητικής πασαρέλας, επανερχόμαστε και πάλι στη συνηθισμένη γνωστή πληκτική καθημερινότητα όπου

- Η λειτουργία των δημοτικών παρατάξεων χάνει κάθε στοιχείο δημοκρατικότητας που προεκλογικά ευαγγελιζόταν και λειτουργεί με βάσει τις “γραμμές” που χαράζουν τα οργανωμένα οικονομικά συμφέροντα, τα κομματικά επιτελεία ή οι άλλοι παρασκηνιακοί μηχανισμοί που στήριξαν τις δημοτικές κινήσεις πριν από τις εκλογές.

-Απαξιώνονται ή στην καλλίτερη περίπτωση αντιμετωπίζονται με αδιαφορία οι συλλογικότητες, τις οποίες οι δημοτικές παρατάξεις προεκλογικά ‘’αγκάλιαζαν‘’. Εκείνες μάλιστα, που θεωρούνται πιο ενοχλητικές, γιατί τολμούν να αντιστέκονται στα μεγάλα συμφέροντα, αντιμετωπίζονται ακόμα και με εχθρότητα.

-Οι δημοτικοί σύμβουλοι κάθε παράταξης κάνουν τοποθετήσεις και προτάσεις στα δημοτικά συμβούλια, όχι μόνο χωρίς να έχουν ενημερώσει τους δημότες και πολύ περισσότερο τα μέλη των παρατάξεών τους, αλλά πολλές φορές χωρίς ούτε καν να έχουν συζητήσει τις προτάσεις αυτές μεταξύ τους, στην παράταξη που ανήκουν.

-Στα δημοτικά συμβούλια πραγματοποιούνται για ατελείωτες ώρες ανούσιες συζητήσεις που αφήνουν τους πολίτες αδιάφορους.

-Οι περισσότεροι πολίτες απογοητευμένοι από τη λειτουργία των δημοτικών συμβουλίων και γνωρίζοντας ότι οι αποφάσεις είναι από πριν δεδομένες, απέχουν από τα δημοτικά συμβούλια, όπως και από τα κοινά του δήμου γενικότερα, περιμένοντας την επόμενη τετραετία μήπως ανακαλύψουν τον ‘’πετυχημένο’’ δήμαρχο.

Βέβαια το σκηνικό αυτό απάθειας και αδιαφορίας δεν είναι σημερινό φαινόμενο και ούτε κάτι που “έπεσε από τα σύννεφα”. Έχουν δουλέψει και συνεχίζουν να δουλεύουν οργανωμένοι και πλουσιοπάροχα χρηματοδοτούμενοι μηχανισμοί για “πείσουν” τους πολίτες ότι το δημοκρατικό τους δικαίωμα είναι το να περιμένουν κάθε τέσσερα χρόνια για να ανακαλύψουν κάθε φορά τους νέους, καλύτερους από τους προηγούμενους “σωτήρες”. Μέσα σε αυτό το “δημοκρατικό” σύστημα οι πολίτες έχουν μεν ψήφο κάθε τέσσερα χρόνια, αλλά λόγο δεν έχουν ποτέ για κανένα από τα θέματα που συζητούνται στα δημοτικά συμβούλια και επηρεάζουν την καθημερινή τους ζωή. Οι διάφορες “επιτροπές διαβούλευσης”, που προβλέπει η νομοθεσία σαν τάχα συμμετοχικούς θεσμούς στα πλαίσια της λειτουργίας των δήμων, είναι πλήρως απαξιωμένες στις συνειδήσεις των πολιτών, αφού σε καμία περίπτωση δε μπορούν να αλλάξουν τις αποφάσεις στις οποίες οι ”εκλεγμένοι εκπρόσωποι” έχουν καταλήξει

Το ότι αυτό το εκλογικό σύστημα που λειτουργεί με εκπροσώπους δε μπορεί να είναι δημοκρατικό, το έχει πολύ εύστοχα επισημάνει πριν από 2500 χρόνια και ο Αριστοτέλης όταν ανέπτυσσε στο γνωστό έργο του “Πολιτικά” την επίσης γνωστή θέση του ”το αιρετόν ολιγαρχικόν”. Επεσήμανε δηλαδή με νόημα από την εποχή εκείνη ο μεγάλος Έλληνας φιλόσοφος ότι στις εκλογές όπου οι πολίτες καλούνται να επιλέξουν “εκπροσώπους” ουσιαστικά καταλύεται η δημοκρατία και επικρατεί η ολιγαρχία, γιατί τις αποφάσεις δεν τις παίρνουν οι πολίτες αλλά οι λίγοι εκπρόσωποι και οι ακόμη πιο λίγοι που αποφασίζουν για το ποιοι θα είναι οι υποψήφιοι εκπρόσωποι

Αναρωτιέμαι λοιπόν, αφού είναι φανερό ότι οι πολίτες μόνο διακοσμητικό ρόλο θα έχουμε, όσο τα κόμματα ή άλλοι μηχανισμοί θα βρίσκονται “μπροστά ή πίσω” από τις δημοτικές παρατάξεις μήπως πρέπει να διεκδικήσουμε κάτι άλλο; Μήπως αντί να περιμένουμε κάθε τέσσερα χρόνια να έλθει η “δημοκρατία”, πρέπει να αναζητήσουμε και να δημιουργήσουμε νέους θεσμούς, προκειμένου να έχουμε καθημερινά και λόγο και ψήφο για τα προβλήματά μας;

Μήπως πρέπει να αναζητήσουμε έναν άλλο τύπο δημοκρατικής οργάνωσης, όπου οι δημότες ανεξάρτητα από κομματικές διαφορές, θα συζητάμε σε ανοιχτές οργανωμένες συνελεύσεις με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες όλα τα προβλήματα, για να βρούμε και να διεκδικήσουμε λύσεις που θα υπηρετήσουν τα συμφέροντα της πλειοψηφίας των πολιτών, ενώ παράλληλα θα αγωνιζόμαστε εναντίον των μεγάλων συμφερόντων, που στο βωμό του κέρδους είναι έτοιμα να θυσιάσουν και τους ανθρώπους και το περιβάλλον και τον πολιτισμό;

Αυτός είναι κατά την άποψή μου ο μόνος τρόπος για να φθάσουμε στην πραγματική, την άμεση δημοκρατία. Σε αυτή τη διαδικασία χρειάζονται δημότες

- που είναι πρόθυμοι να αφιερώσουν ένα μέρος του προσωπικού τους χρόνου, για να συζητήσουν με τους υπόλοιπους συνδημότες τους, να βρίσκουν λύσεις στα προβλήματα και να αγωνίζονται μαζί για να τις διεκδικήσουν.

-που πιστεύουν βαθιά στις αρχές και τις αξίες της δημοκρατίας, της ελευθερίας και της δικαιοσύνης και θέλουν ο δήμος τους να γίνει ένα εργαστήρι πραγματικής αυτοδιοίκησης χωρίς καμία εξάρτηση από το κράτος, από τα κόμματα, ή από άλλα συμφέροντα.

-που έχοντας απορρίψει την ιδέα της ανάθεσης των υποθέσεων του δήμου σε ‘’σωτήρες‘’, σε ‘’ισχυρούς’’ και σε ‘’πετυχημένους’’, θέλουν να συμμετέχουν οι ίδιοι ουσιαστικά στον δημόσιο διάλογο και κυρίως στη λήψη των αποφάσεων αρνούμενοι να δεχθούν κάποιοι άλλοι να αποφασίζουν για αυτούς χωρίς αυτούς

-που θέλουν να συζητούν σε ανοιχτές και δημόσιες συνελεύσεις ”πρόσωπο με πρόσωπο” με τους συνδημότες τους και μετά από διάλογο με ουσιαστικά επιχειρήματα να παίρνουν όλοι μαζί τις καλλίτερες αποφάσεις, που θα διεκδικούν αγωνιστικά, τόσο για τα δικαιώματα των πολιτών, όσο και για την προστασία του περιβάλλοντος και του πολιτισμού.

Είναι σίγουρο ότι αυτή δεν είναι μια εύκολη διαδικασία, διότι προϋποθέτει την πραγματική χειραφέτηση των δημοτών μέσα από διαρκείς συζητήσεις, αντιπαραθέσεις και αγώνες με αυτούς που θέλουν να απαξιώσουν την ουσιαστική συμμετοχή των πολιτών και που είναι τόσο τα οργανωμένα οικονομικά συμφέροντα, όσο και το κράτος καθώς και οι κομματικοί μηχανισμοί.

Εμείς όμως επιμένουμε ότι αργά ή γρήγορα οι δημότες από την ίδια τους την εμπειρία θα συνειδητοποιήσουν ότι η καθιέρωση της άμεσης δημοκρατίας είναι όχι μόνο αναγκαία, αλλά αποτελεί μονόδρομο. Και όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουμε τόσο μικρότερη θα είναι η ζημιά που θα έχουμε υποστεί.

15/5/2019

* Ιστορικός-Περιβαλλοντολόγος,   μέλος της Εναλλακτικής Δράσης και μέλος τοπικών, πανελλαδικών και διεθνών πρωτοβουλιών για την άμεση δημοκρατία και την αυτοδιαχείριση


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
James George Jatras, Strategic Culture May 4, 2019

[ Του κατωτέρω άρθρου, -πολύ σημαντικού για την Εκκλησία, τους λαούς και τα έθνη του Ορθόδοξου Χριστιανικού κόσμου- συντάκτης είναι ο ελληνικής καταγωγής Αμερικανός πρώην πρεσβευτής, και πρώην σύμβουλος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στο Κογκρέσο διεθνολόγος Ιάκωβος Γ. Γιατράς, του οποίου οι αναλύσεις δημοσιεύονται σε πολλά έγκυρα όργανα της αδέσμευτης διεθνούς ενημέρωσης. Είναι άριστος γνώστης των πραγμάτων της ελληνικής ομογένειας και των προβλημάτων της Εκκλησίας της, (που κυρίως οφείλονται σε καταγγελλόμενες παρεμβάσεις του Φαναρίου) και τροφοδοτούν δημοσιεύματα σκανδαλισμού των πιστών στον ομογενειακό Τύπο. Οι αμετάφραστες υπογραμμισμένες κοκκινόχρωμες φράσεις στην αγγλική εισάγουν –με ένα κλικ- σε παράλληλο κατατοπιστικό δημοσίευμα]

Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού

Η σημασία της εκλογικής νίκης του Βολοντίμιρ Ζελένσκι στις προεδρικές εκλογές της Ουκρανίας δεν έγκειται στο ότι κέρδισε το προεδρικό αξίωμα, αλλά στο ότι ο απερχόμενος Πέτρο Ποροσένκο υπέστη τέτοια δεινή ήττα. Η νευρικότητα των Δυτικών πατρόνων του και του ειδικού Αμερικανού αντιπροσώπου στο Κίεβο, Κουρτ Βόλκερ, για την απώλεια του πιστού τους υπηρέτη είναι εξόφθαλμη. Για παράδειγμα το Ατλαντικό Συμβούλιο ζήτησε αμέσως «τεχνική βοήθεια για να βοηθήσει τον Ζελένσκι στην μεταβατική διαδικασία, να τον συνδέσει με Δυτικούς εμπειρογνώμονες και να αρχίσει ένας διάλογος.» Μετάφραση: Να βεβαιωθούμε ότι ο νέος φύλαρχος θα κρατήσει τους Ινδιάνους στον καταυλισμό τους… Με το ίδιο πνεύμα, ο Ποροσένκο και η κοινοβουλευτική παρέα του κινήθηκαν γρήγορα για να εξασφαλίσουν τον άμεσο περιορισμό της ελευθερίας κινήσεων του νέου Προέδρου. Αμέσως μετά την ψηφοφορία κατατέθηκε στην ουκρανική Βουλή νομοσχέδιο για την μεταφορά προεδρικών εξουσιών στο Κοινοβούλιο (δηλαδή στον πρωθυπουργό), νομοσχέδιο που αφαιρεί από τον Πρόεδρο τις εξουσίες να διορίζει υπουργούς, να προκηρύσσει πρόωρες εκλογές ή να θίξει την υφιστάμενη καθιέρωση της Ουκρανικής ως της μοναδικής επίσημης γλώσσας. Το νεοσύστατο Λαϊκό Κόμμα» του Ζελένσκι δεν διαθέτει βουλευτές και όπως ήταν προβλεπόμενο, καμιά, στην δημοκρατική Δύση, κυβέρνηση ή Οργανισμός Προστασίας της Δημοκρατίας δεν βρήκε μια λέξη καταγγελίας γι΄αυτήν την κατάφωρη επιχείρηση ευνουχισμού της λαϊκής βούλησης στην Ουκρανία.. Τι χαζεύετε εδώ κόσμε, δεν υπάρχει τίποτα περίεργο –γυρίστε πίσω, στην αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Βενεζουέλα…

Βέβαια και χωρίς την υπονομευτική δράση της παλαιάς φρουράς, ήταν πάντως αμφίβολο αν ο Ζελένσκι θα μπορούσε να κάνει πολλά. Και κατά την διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας πολλοί έβλεπαν αναλογίες με τον άλλο «παρείσακτο», τον Ντόναλντ Τραμπ και την απροσδόκητη νίκη του το 2016. Όποιες και αν ήταν οι προθέσεις του Τραμπ να «αποξηράνει τον βούρκο» και να καθιερώσει μια πολιτική του «Πρώτα η Αμερική», αυτές κατέληξαν στο μηδέν μπροστά σε ένα ενωμένο, δικομματικό κατεστημένο . Σε σύγκριση, ο βούρκος του Κιέβου που αντιμετωπίζει ο Ζελένσκι. , είναι χειρότερος από αυτόν που υπέταξε τον Τραμπ στην Ουάσιγκτον . Στην πραγματικότητα θα ήταν δίκαιο να λεχθεί ότι του Κιέβου ο βούρκος είναι σε μεγάλο βαθμό μια λειτουργία του άλλου.. Οποιεσδήποτε οι προθέσεις του και οι προσωπικές ικανότητες, που παραμένουν αδοκίμαστες, ο Ζελένσκι προορίζεται να είναι ο τελευταίος αποτυχημένος πρόεδρος ενός αποτυχημένου κράτους.

Παρά ταύτα, ένα πεδίο στο οποίο μπορούμε να περιμένουμε κάποιαν βελτίωση είναι η κρίση στην Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία πέρυσι βυθίστηκε σε ένα απαίσιο σχίσμα για την Ουκρανία. ΄Όπως έχει επισημανθεί και στο παρελθόν, ενώ πολλοί, κυρίως φορείς κοσμικής εμπάθειας, που σαρκάζουν γενικά την «θρησκεία» και τείνουν να υποτιμούν την σημασία των πνευματικών ζητημάτων σε σχέση με την κοινωνία και την πολιτική, υπάρχουν κάποια μέρη στον κόσμο όπου αυτά τα ζητήματα αντιμετωπίζονται με πολλή σοβαρότητα.

Παραδόξως, αυτό ισχύει ιδιαίτερα σε τμήματα της ανατολικής και της κεντρικής Ευρώπης, που έως πρόσφατα κυβερνούνταν από φανατικούς αθέους. Φαίνεται μάλιστα ότι η καταπιεσμένη παράδοση και η αποτυχία των κομμουνιστικών καθεστώτων αποτέλεσαν, σε μέγα μέρος αυτής της περιοχής, έναν παράγοντα αναζωογόνησης του Χριστιανισμού, σαν μιας ισχυρής κοινωνικής δύναμης, στις πλείστες περιπτώσεις συνδεδεμένης με την εθνική ταυτότητα -αντίθετα με το θλιβερό φαινόμενο της προοδευτικά από-πνευματοποιούμενης (και η ηθικά αυτό-καταστρεφόμενης) Δυτικής Ευρώπης και Βόρειας Αμερικής.

Χωρίς να επαναλαμβάνουμε εδώ όλες τις λεπτομέρειες, ο Ποροσένκο επιχείρησε να δημιουργήσει την δική του «Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας» σαν στήριγμα για την επανεκλογή του, με την ενθουσιώδη και όπως αναφέρεται χρηματική (and reportedly monetary) επέμβαση του Αμερικανικού Υπουργείου των Εξωτερικών the US State Department και του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου, με τα ενθουσιώδη χειροκροτήματα του διεθνούς λόμπυ των LGBT ( Λεσβίων, Ομοφυλοφίλων, Διπλού φύλου και Μεταλλαγμένων) the global LGBT lobby (που έχει και αυτό μεταβληθεί σε όπλο κατά του Χριστιανισμού από Δυτικές κυβερνήσεις και το Δίκτυο Σόρος , ((itself weaponized against Christianity by western governments and the Soros network).

Υπό την πατρωνία του Ποροσένκο και του Παστριάρχη Βαρθολομαίου στην Κωνσταντινούπολη, το «Συμβούλιο Ληστών» “Robber Council” του Κιέβου επιχείρησε στις 15 Δεκεμβρίου 2018 να μεταμορφώσει ένα συνονθύλευμα σχισματικών σε μια νέα «αυτοκέφαλη» ουκρανική εκκλησία, αν και στην πραγματικότητα το νέο παράνομο ίδρυμα θα ήταν πλήρως υποτελές στην Κωνσταντινούπολη, με λιγότερη ανεξαρτησία από αυτή που απολάμβανε από την Κανονική Ορθόδοξη Ουκρανική Εκκλησία (UOC). Ο Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος, Προκαθήμενος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, της οποίας η Ουκρανική Εκκλησία είναι ανεξάρτητο τμήμα, αντέδρασε διακόπτοντας την κοινωνία με το Φανάρι.

Ενώ ο Ζελένσκι συναντήθηκε για τους τύπους με τον υποτιθέμενο προκαθήμενο της θεατρικής εκκλησίας –όπως και με τον Ιεράρχη της Κανονικής Εκκλησίας, Μητροπολίτη Ονούφριο- για προφανείς λόγους δεν πρόκειται να εμπλακεί σοβαρά στο παιχνίδι του προκατόχου του. Αυτό το σχέδιο φαίνεται να ναυαγεί πιο γρήγορα από όσο θα μπορούσε κανείς να ελπίζει. Ούτε μια αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία δεν ανταποκρίθηκε θετικά στο κάλεσμα του Φαναρίου να αναγνωρίσει την νέα οντότητα.

΄Ισως ακόμη σημαντικότερο: πρόσφατα οι Πατριάρχες Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιερουσαλήμ συγκεντρώθηκαν στην Κύπρο, με τον Αρχιεπίσκοπο της νήσου, για να συζητήσουν, όπως ανακοινώθηκε, τα προβλήματα των Χριστιανών της περιοχής Ευτυχώς, φαίνεται ότι έλυσαν μια διαφορά μεταξύ Αντιόχειας και Ιερουσαλήμ, άσχετης με τον ουκρανικό κυκεώνα, αλλά όλα δείχνουν ότι η Ουκρανία ήταν ο πραγματικός λόγος της σύναξης –με ενδεικτική την απουσία του Βαρθολομαίου.

Στο μέτρο που η διακοπή κοινωνίας Μόσχας και Κωνσταντινούπολης απειλεί να καταστεί βαθύ ρήγμα σε εθνικές διαστάσεις, μεταξύ “Greeks” από την μια πλευρά και Ρώσων ή «Σλάβων» γενικότερα από την άλλη, το κονκλάβιο των εκκλησιών της ελληνικής παράδοσης φαίνεται να απέτρεψε αυτόν τον κίνδυνο. Η Εκκλησία της Αλβανίας, επίσης κυρίως Ελληνική, επέκρινε έντονα την Κωνσταντινούπολη.

Ας ελπίσουμε ότι σύντομα θα δούμε μια πρωτοβουλία να προσφέρει στον Πατριάρχη Βαρθολομαίο έναν εύσχημο τρόπο επιστροφής από το παραπάτημα στην Ουκρανία. Είναι λυπηρό ότι ως τώρα δεν δείχνει πρόθεση να το κάνει (, he as yet shows no sign of doing so), παρά το γεγονός ότι οι Ουκρανοί σχισματικοί που πήρε υπό την σκέπη του τού έχουν δώσει (having given him) πλήθος αφορμές (ample grounds) να τους αποκηρύξει.

Ανάμεσα στις σθεναρότερες εστίες αντίστασης κατά των σχισματικών σχεδίων του Κιέβου, της Ουάσιγκτον, του Φαναρίου και του δικτύου Soros/LGBT (Λεσβίων, Ομοφυλοφίλων, Διπλού Φύλου και Μεταλλαγμένων) ήταν η Σερβική Εκκλησία Serbian Orthodox Church, βασιζόμενη στην βάσει αρχών απόρριψη των αντίθετων προς την παράδοση και νέο-παπικών ισχυρισμών. Η αποφασιστική στάση της Σερβικής Εκκλησίας στα συμβάντα της Ουκρανίας ανταποκρίνεται επίσης και στις εσωτερικές απειλές που αντιμετωπίζει η Σερβία από σχισματικές ομάδες με πολιτική υποκίνηση ( politically motivated schismatic groups) που θα μπορούσαν να αποτελέσουν δελεαστικούς στόχους για τον πατριάρχη Βαρθολομαίο και τους Δυτικούς υποστηρικτές του.

Σε αυτούς τους στόχους περιλαμβάνεται η «Ορθόδοξη Εκκλησία της Μακεδονίας», η οποία ισχυρίζεται πως είναι ανεξάρτητη από την Εκκλησία της Σερβίας, αλλά δεν αναγνωρίζεται από καμιάν άλλη Εκκλησία. Στην πρόσφατα μετονομασθείσα «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας», μαριονέτα του ΝΑΤΟ , οι κρατικές αρχές έχουν στοχοποιήσει, με κάθε είδους καταπίεση, τον κανονικό Αρχιεπίσκοπο της αυτόνομης εκκλησίας της Αχρίδας. Παράλληλα επιχειρείται η δημιουργία μιας χωριστής «Ορθόδοξης Εκκλησίας του Μαυροβουνίου». Υπάρχει σχετικά βέβαια στην μνήμη πολλών το προηγούμενο ίδρυσης, το 1942, ενός υποκατάστατου (ερζάτς) εκκλησίας, της « Κροατικής Ορθόδοξης Εκκλησίας», “Croatian Orthodox Church”, υπο το συνεργαζόμενο με την γερμανική κατοχή καθεστώς του δικτάτορα ΄Αντε Πάβελιτς των Ουστάσι, «εκκλησίας» που προοριζόταν να χρησιμοποιηθεί σαν προκάλυμμα για την γενοκτονία των Ορθοδόξων Σέρβων, στο λεγόμενο τότε «Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας».

΄Ετσι το προβλεπόμενο ναυάγιο του προγράμματος Ποροσένκο- Ουάσιγκτον- Βαρθολομαίου στην Ουκρανία αποτελεί μια νίκη και για την Σερβική Εκκλησία ιδιαίτερα, όσο και για το σύνολο της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Και οι Ιερωμένοι και οι πιστοί αυτής της Εκκλησίας είναι άξιοι εγκωμίων.

Είναι δυστυχώς αναγκαίο να σημειωθεί , ότι οι ίδιοι Ιεράρχες ( τους οποίους η Ορθοδοξία δεν θεωρεί αλάθητους) παρέλειψαν να επανορθώσουν μιαν βαρύτατη αδικία εις βάρος του Επισκόπου Αρτεμίου της επαρχίας Raška και Prizren, που περιλαμβάνει το Κόσσοβο-Μετόχια, ο οποίος το 2010 υποβιβάστηκε στην ιδιότητα του μοναχού, από την ιεραρχία του Βελιγραδίου, με προσχηματικές κατηγορίες, κατόπιν ισχυρών πιέσεων της Δυτικής συμμαχίας. Ο αποσχηματισμός του ακολούθησε επίσκεψη και συμμετοχή σε συσκέψεις στο Κόσσοβο του Διοικητή Συμμαχικών Δυνάμεων στην περιοχή της Μεσογείου , ναυάρχου Μαρκ Φιτζέραλντ και τον χαρακτηρισμό του Αρτεμίου ως «μη συνεργάσιμου επισκόπου» και της Σερβικής Εκκλησίας ως «απειλής ασφαλείας».

Συνοπτικά, ο επίσκοπος Αρτέμιος υπήρξε θύμα των ίδιων επιθετικών, αντι-χριστιανικών Δυτικών δυνάμεων, που τώρα προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν το ουκρανικό σχίσμα ως πολιτικό και ηθικό πλήγμα κατά της Ορθοδοξίας, καταλήγει ο αρθρογράφος, καλώντας την Ιερά Σύνοδο της Σερβικής Εκκλησίας να επανορθώσει την αδικία που του έγινε.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Moon of Alabama, Comité Valmy, 8-5-2019

Κατά τους τελευταίους μήνες η στρατιωτική κατάσταση στην Δυτική Συρία ήταν περίπου στάσιμη. Τώρα αυτό τείνει να αλλάξει.



Η επαρχία του Ιντλίμπ, τελευταίο οχυρό των τρομοκρατών στην Συρία.


Ενώ αυτός ο χάρτης του Αυγούστου είναι κατά το πλείστο σωστός, η επαρχία του Ιντλίμπ και τμήματα της Βόρειας Χάμα μένουν υπό τον έλεγχο «ανταρτικών» δυνάμεων, υπό την ηγεσία της Χαγιάτ Ταχρίρ αλ Σαμ , μια τρομοκρατικής ομάδας συμμάχου της Αλ Κάϊντα.

Μια ρωσο-τουρκική συμφωνία του Σεπτεμβρίου 2018 προέβλεπε ότι η Τουρκία θα έθετε υπό έλεγχο του «αντάρτες» στο Ιντλίμπ. Τα βαρέα όπλα θα απομακρύνονταν από την περιοχή και οι εθνικές οδοί Μ4 και Μ5 θα άνοιγαν στην κυκλοφορία.

Τίποτα από αυτά δεν πραγματοποιήθηκε. Η Τουρκία τοποθέτησε παρατηρητήρια κατά μήκος της διαχωριστικής γραμμής, που όμως δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα. Αντίθετα οι τρομοκράτες της Χαγιάτ Ταχρίρ Αλ Σαμ απορρόφησαν ολοένα και περισσότερες από τις ομάδες του «Ελεύθερου Συριακού Στρατού» που είχε η Τουρκία υπό την προστασία της.. Η τρομοκρατική οργάνωση απέκτησε νέα όπλα και εξοπλισμό και εντατικοποίησε την εκπαίδευσή της.

Κατά τους τελευταίους μήνες οι τρομοκράτες έγιναν επιθετικότεροι. ΄Ολμοι και πύραυλοι εκτοξεύονταν στην πόλη του Χαλεπιού. Μονάδες κομάντο περνούσαν την γραμμή διαχωρισμού, εκτελούσαν επιθέσεις εναντίον φυλακίων του συριακού στρατού και προκαλούσαν θύματα. Ιπτάμενα ρομπότ αποστέλλονταν από το Ιντλίμπ κατά της ρωσικής βάσης στο Χμεϊμίμ. (Την Τρίτη επιχειρήθηκε καταιγιστικός βομβαρδισμός της ρωσικής βάσης με υποβοήθηση στόχευσης από ιπτάμενο-ρομπότ. Το ρωσικό υπουργείο Αμύνης ανακοίνωσε ότι η αντιαεροπορική άμυνα της βάσης κατέρριψε όλους του πυραύλους.)

Η κυβέρνηση της Συρίας ζητούσε από καιρό να πραγματοποιηθεί επί τέλους η επίθεση στο Ιντλίμπ, αλλά οι Ρώσοι την συγκρατούσαν. Υπήρχε το ενδεχόμενο η Τουρκία να χρησιμοποιούσε μιαν επίθεση στο Ιντλίμπ σαν πρόσχημα για να επιστρέψει στην αγκαλιά των ΗΠΑ. Αυτή η πιθανότητα έχει τώρα σμικρυνθεί, καθώς οι ΗΠΑ έχουν αγριέψει περισσότερο κατά της συμμάχου τους στο ΝΑΤΟ.

Προ δύο εβδομάδων, αφού οι Χαγιάτ Ταχρίρ Σαμ εκτόξευσαν την πιο πρόσφατη ομοβροντία πυραύλων τους κατά της βάσης Χμεϊμίμ, ρωσικά αεριωθούμενα άρχισαν να σφυροκοπούν τις θέσεις τους με εκατοντάδες βόμβες. Επιπλέον, οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες ανέφεραν, ότι η Χαγιάτ ετοιμαζόταν να εξαπολύσει μια μεγάλη επίθεση νοτιότερα, κατά της πόλης Χάμα. Η συριακή αεροπορία και το πυροβολικό μπήκαν επίσης σε δράση. Γρήγορα έγινε σαφές ότι αυτές οι επιθέσεις δεν ήταν απλά εφαρμογή αντιποίνων, αλλά προετοιμασία μιας μεγαλύτερης επιχείρησης.

Η Τουρκία αναγνώρισε ότι δεν μπορεί πια να κάνει οτιδήποτε για να εμποδίσει μιαν επίθεση στο Ιντλίμπ. Σε μια κίνηση απελπισίας, προσπάθησε τουλάχιστον να πετύχει ένα από τα παλιά σχέδιά της: Να καταλάβει την πόλη Ταλ Ριφάατ και την αεροπορική βάση Μενάγκ, βορείως του Χαλεπιού. Αυτές βρίσκονται στην κουρδική περιοχή, (με κίτρινο) στην κορυφή του χάρτη. Αλλά οι υπερασπιστές τους ήταν προετοιμασμένοι. Όταν οι μισθοφόροι «αντάρτες», με Τούρκους αξιωματικούς, επιτέθηκαν, οι Σύροι υποχώρησαν. Οι Τούρκοι προχώρησαν και ξαφνικά βρέθηκαν μέσα σε ναρκοπέδιο και υπό τα πυρά πυροβολικού. Είχαν παγιδευτεί. Αφού αρκετοί σκοτώθηκαν και τραυματίστηκαν, οι τουρκικές δυνάμεις αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν και συριακός στρατός και κουρδικές δυνάμεις ανακατέλαβαν τις θέσεις τους. Παράλληλα το συριακό πυροβολικό έβαλε εναντίον τουρκικού προχωρημένου φυλακίου στην επαρχία του Ιντλίμπ. Τέσσερεις Τούρκοι στρατιώτες τραυματίστηκαν.

Προ ημερών ο συριακός στρατός εξαπέλυσε επίθεση στα νότια του θύλακα και κατέλαβε αρκετές από τις θέσεις των «ανταρτών». Υπάρχουν ενδείξεις ότι σύντομα θα αρχίσει μια νέα επίθεση δυτικά του Χαλεπιού, για να εξαλειφθούν οποιεσδήποτε απειλές κατά της πόλης. Μια άλλη γραμμή επίθεσης είναι πιθανόν να σημειωθεί στην δυτική πλευρά του θύλακα, προκειμένου να απωθηθούν οι τρομοκράτες μακρύτερα από την βάση του Χμεϊμίμ.

Αυτές οι επιθέσεις δεν είναι ακόμη η μεγάλη εκστρατεία για τη απελευθέρωση ολόκληρης της επαρχίας του Ιντλίμπ. Φαίνεται πιθανότερο ότι αυτή θα διεξαχθεί σταδιακά ,με μια δαγκωνιά κάθε φορά. ΄Ενας ενδιάμεσος στόχος είναι η ανάκτηση πλήρους ελέγχου των εθνικών οδών Μ5 και Μ4 στην επαρχία του Ιντλίμπ. Αυτό θα επιτρέψει την ευθεία συγκοινωνιακή διασύνδεση Λατάκια- Χαλέπι και Χάμα- Χαλέπι και θα συμβάλει στην ανάκαμψη μιας κατεστραμμένης οικονομίας. Είναι οι ΗΠΑ αποφασισμένες να κάνουν το παν για να εμποδίσουν τις συριακές επιχειρήσεις; Αυτό, τώρα, φαίνεται απίθανο.


«Το Ιντλίμπ είναι βασικά τώρα η μεγαλύτερη στον κόσμο συλλογή συνεργών της Αλ Κάϊντα», είπε την περασμένη εβδομάδα ο Αμερικανός βοηθός Υφυπουργός Αμύνης για την Μέση Ανατολή Μάϊκλ Μαλρόι, στο Κέντρο για την Νέα Αμερικανική Ασφάλεια στην Ουάσιγκτον. «΄Εχουμε πολύ περιορισμένη εικόνα για το τι συμβαίνει εκεί», πρόσθεσε.

Το ότι αυτό αναγνωρίζεται (πάλι) δημόσια προφανώς σημαίνει ότι η Συρία έχει τώρα την άδεια να καθαρίσει αυτό το πρόβλημα. Προηγουμένως, το 2017 και 2018, όταν η Συρία ήταν έτοιμη να ανακαταλάβει το Ιντλίμπ, οι ΗΠΑ είχαν απειλήσει να σταματήσουν κάθε επίθεση. Εκείνη την εποχή νοιάζονταν ακόμη για την σύμμαχό τους Τουρκία, η οποία θα πλημύριζε από νέο κύμα προσφύγων, εάν οι τρομοκράτες της Χαγιάτ και οι οικογένειές τους αναγκάζονταν να υποχωρήσουν από το Ιντλίμπ. Οι ΗΠΑ δεν νοιάζονται πια για την Τουρκία. Οποιαδήποτε νέα αναποδιά για τον υποψήφιο Σουλτάνο Ερντογάν τους είναι πιθανώς ευπρόσδεκτη.

Το τρομοκρατικό καταφύγιο στο Ιντλίμπ είναι μόνο ένα από τα προβλήματα της Συρίας.

Το χειρότερο σήμερα πρόβλημά της είναι η έλλειψη βενζίνης, καθώς οι αμερικανικές κυρώσεις εμποδίζουν την μεταφορά ιρανικού πετρελαίου στην Συρία. Τα Ιρανικά τάνκερ με προορισμό την Συρία κρατούνται στην Διώρυγα του Σουέζ. Το να ζητήσει βενζίνη από την Ρωσία θα συνεπήγετο την καταβολή πολιτικού τιμήματος, που η Συρία δεν φαίνεται διατεθειμένη να καταβάλει. Οι συριακές πετρελαιοπηγές, που θα μπορούσαν να παράγουν αρκετό για να καλύψουν τις λειτουργικές ανάγκες της χώρας, βρίσκονται υπό τον έλεγχο δυνάμεων υπό τις διαταγές των ΗΠΑ. Και οι Αμερικανοί απαγορεύουν την πώληση του συριακό πετρελαίου στην κυβέρνηση της Συρίας!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Που κατεδάφισαν μιαν χώρα και εγκαινίασαν μιαν εποχή ψεύδους και πολεμικής βαρβαρότητας

Serge Halimi & Pierre Rimbert, Monde Diplomatique, Avril 2019

[Ιδιαίτερα αξιοπρόσεκτη και ιστορικής βαρύτητας είναι η επισήμανση και τεκμηρίωση -- με απαρασάλευτα στοιχεία, δηλώσεις και κείμενα, στο κατωτέρω άρθρο δυο ασυνήθους σήμερα ακεραιότητας και αξιοπιστίας Γάλλων δημοσιογράφων, συνεργατών μιας μηνιαίας γαλλικής εφημερίδας- όασης, σε μιαν άνυδρη αντικειμενικότητας έρημο-- του πρωταγωνιστικού ρόλου της Γερμανίας στην πυροδότηση και στην εξασφάλιση της καταστροφικής αγριότητας του Νατοϊκού πολέμου, που διαμέλισε την Γιουγκοσλαβική Ομοσπονδία και ισοπέδωσε την Σερβία, προ είκοσι ακριβώς χρόνων. ΄Αξιες ιστορικής «αποθησαύρισης» είναι οι τερατολογίες με τις οποίες πρωταγωνίστησαν Γερμανοί Υπουργοί σε ένα συναγωνισμό ψευδολογίας, για να ξαναστείλουν γερμανικά στρατεύματα σε μια χώρα με εφιαλτικές μνήμες των χιτλερικών Ες Ες.]

Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού

Πριν από 20 χρόνια, στις 24 Μαρτίου 1999, δεκατρία μέλη του ΝΑΤΟ, μεταξύ των οποίων οι ΗΠΑ, η Γαλλία και η Γερμανία, βομβάρδιζαν την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας.

Αυτός ο πόλεμος κράτησε 78 ημέρες και τροφοδοτήθηκε από ειδησεογραφικές τερατολογίες, που προορίζονταν να ευθυγραμμίσουν την γνώμη των πληθυσμών της Δύσης με τους ισχυρισμούς των επιτελείων:

Οι Σέρβοι διαπράττουν μια «γενοκτονία», «παίζουν ποδόσφαιρο με τα κομμένα κεφάλια, γδέρνουν τα πτώματα, αποσπούν τα έμβρυα από την κοιλιά των σκοτωμένων εγκύων και τα ψήνουν» -ισχυριζόταν ο Γερμανός σοσιαλδημοκράτης υπουργός Αμύνης Rudolf Scharping, του οποίου οι δηλώσεις μεταδίδονταν από τα ΜΜΕ – έχουν σκοτώσει από 100.000 έως 500.000 ανθρώπους» (TF1, Γαλλική Ραδιοφωνία, 20 Απριλίου 1999), «καίνε τα θύματά τους μέσα σε υψικαμίνους, του είδους που χρησιμοποιούνταν στο Άουσβιτς ( βρετανική εφημερίδα Daily Mirror, 7 Ιουλίου) .

Μια προς μία αυτές οι «ειδήσεις» θα ξεμασκαρευτούν –αλλά μετά το τέλος του πολέμου- μεταξύ άλλων από την έρευνα του Αμερικανού δημοσιογράφου Daniel Pearl (στην Wall Street Journal, της 31-12-1999 ) Παρόμοια εξευτελίστηκε μια από τιε πιο θορυβώδεις σκευωρίες του 20ού Αιώνα: Το σχέδιο Potkova (« πέταλο αλόγου»), ένα έγγραφο που έλεγαν πως αποδεικνύει ότι οι Σέρβοι είχαν προγραμματίσει την «εθνοκάθαρση» του Κοσσόβου. Η κοινοποίησή του από την Γερμανία, τον Απρίλιο του 1999, χρησιμοποιήθηκε σαν πρόσχημα για να ενταθούν οι βομβαρδισμοί της Σερβίας.

Οι κύριοι παραγωγοί ειδησεογραφικής εξαπάτησης δεν ήταν κάποιοι παρανοϊκοί διαδοσίες του Διαδικτύου αλλά οι ίδιες οι Δυτικές κυβερνήσεις, το ΝΑΤΟ, όπως και τα όργανα του Τύπου τα πιο ευυπόληπτα.

Μεταξύ τους , η Le Monde, μια εφημερίδα τις οποίας οι θέσεις της αρθρογραφίας χρησίμευαν τότε ως σημεία αναφοράς για το σύνολο του γαλαξία των γαλλικών ΜΜΕ. Η Σύνταξή της, με διευθυντή τον Edwy Plenel, ομολογεί ότι « έκανε την επιλογή της επέμβασης». Στο φύλλο της 8 Απριλίου 1999, στην πρώτη σελίδα, ένα άρθρο του Daniel Vernet αναγγέλλει: «Αυτό το Σχέδιο «Πέταλο αλόγου», που προγραμμάτιζε την απέλαση των Κοσσοβάρων». Ο δημοσιογράφος, υιοθετεί τις πληροφορίες που μετέδωσε την προτεραία ο Γερμανός υπουργός των Εξωτερικών, ο οικολόγος Γιόσκα Φίσερ. Αυτό «το Σχέδιο της κυβέρνησης του Βελιγραδίου περιγράφει με λεπτομέρειες την πολιτική της εθνοκάθαρσης που εφαρμόζεται στο Κόσσοβο… φέρει το όνομα με τον κωδικό «Πέταλο Αλόγου», αναμφίβολα σε συμβολισμό του εγκλωβισμού σε τανάλια του αλβανικού πληθυσμού» γράφει ο Βερνέ, για τον οποίο « το θέμα φαίνεται να μην προκαλεί αμφιβολίες».

Δυο μέρες αργότερα, η Μόντ υποτροπιάζει, σε όλο το πλάτος της 1ης σελίδας: «Πως ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς προετοίμασε την εθνοκάθαρση». «Το σερβικό σχέδιο“Potkova” προγραμμάτιζε την βίαιη απέλαση των Κοσσοβάρων από τον Οκτώβριο του 1998. Η εφαρμογή του συνεχίστηκε κατά τις διαπραγματεύσεις του Ραμπουγιέ». Η Μόντ αναφέρεται σε «ένα σερβικό στρατιωτικό έγγραφο» και επαναλαμβάνει ξανά τους ισχυρισμούς των Γερμανών αξιωματούχων, σε σημείο που να αναδημοσιεύει ολόκληρο ένα «βοηθητικό σημείωμα» που μοίρασε ο Γενικός Επιθεωρητής του Γερμανικού Στρατού στους δημοσιογράφους. Το Βερολίνο προσπαθούσε τότε να δικαιολογήσει, σε μια μάλλον ειρηνόφιλη κοινή γνώμη, τον πρώτο πόλεμο που διεξήγαγε η Μπούντεσβερ από το 1945 και επιπλέον εναντίον μιας χώρας που πριν πενήντα χρόνια ήταν κατεχόμενη πάλι από την γερμανική –(τότε χιτλερική) Βέρμαχτ.

Αλλά αυτό το σχέδιο ήταν μια πλαστογραφία. Δεν προερχόταν από τις σερβικές αρχές, αλλά ήταν μια κατασκευή, από συμπίλημα στοιχείων, των βουλγαρικών μυστικών υπηρεσιών, και δόθηκε στους Γερμανούς από μια βουλγαρική κυβέρνηση που επιδείκνυε ζήλο για να γίνει δεκτό στο ΝΑΤΟ. Η απάτη αποκαλύφθηκε στις 10 Ιανουαρίου 2000 από το εβδομαδιαίο Σπίγκελ και επιβεβαιώθηκε, δέκα χρόνια αργότερα από τον πρώην υπουργό των Εξωτερικών της Βουλγαρίας. Ας σημειωθεί ότι το έγγραφο θα όφειλε να είχε προκαλέσει τόσο μεγαλύτερη καχυποψία στις γερμανικές μυστικές υπηρεσίες όσο η λέξη «πέταλο» ήταν γραμμένη στην βουλγαρική και όχι στην σερβική γλώσσα, όπως το επεσήμανε ο Γερμανός βουλευτής Gregor Gysi, στις 15 Απριλίου 1999, στην γερμανική Βουλή.

Τον Μάρτιο του 2000, ο Γερμανός Ταξίαρχος Heinz Loquai, εκφράζει σε βιβλίο του «τις αμφιβολίες του για την ύπαρξη τέτοιου εγγράφου». Ο εκπρόσωπος του Διεθνούς Δικαστηρίου για την Γιουγκοσλαβία χαρακτηρίζει τα στοιχεία του υποτιθέμενου σχεδίου «ελάχιστα πειστικά» (Hamburger Abendblatt,24 mars 2000) και η εισαγγελέας του Δικαστηρίου Κάρλα Πόντε δεν το αναφέρει καν στο κατηγορητήριο κατά του Μιλόσεβιτς, το 1999 και το 2001.

Η Μόντ αναφέρεται και πάλι στο «πέταλο Αλόγου», στις 16 Φεβρουαρίου 2002, αλλά (πολύ χαρακτηριστικά για αυτήν την «έγκυρη» εφημερίδα) σαν να το είχε πάντοτε αντιμετωπίσει με επιφύλαξη.: «Το «Πέταλο Αλόγου» παραμένει πάντοτε ένα πολύ αμφιλεγόμενο έγγραφο, του οποίου η γνησιότητα δεν αποδείχτηκε ποτέ». Οι δημοσιογράφοι Jean-Arnault Dérens et Laurent Geslin, ειδικοί στα Βαλκάνια, χαρακτήρισαν από την πλευρά τους το Σχέδιο Potkova « αρχέτυπο των fake news (ψευτοειδήσεων), που μεταδίδουν οι Δυτικοί στρατοί και αναδημοσιεύουν οι μεγάλες ευρωπαϊκές εφημερίδες».

Η επισήμανση μιας επετείου δεν θα δικαιολογούσε μόνη της την ανάξεση αυτής της υπόθεσης. Αλλά ορισμένες από τις συνέπειές της βαραίνουν ακόμη στην διεθνή ζωή. Για τον πρώτο του πόλεμο, μετά την γέννησή του το 1949, το ΝΑΤΟ επέλεξε να επιτεθεί σε ένα κράτος που δεν είχε απειλήσει κανένα από τα μέλη του. Χρησιμοποίησε ένα ανθρωπιστικό πρόσχημα και τον εξαπέλυσε χωρίς την εξουσιοδότηση των Ηνωμένων Εθνών. Αυτό χρησιμοποιήθηκε σαν προηγούμενο από τις ΗΠΑ, το 2003, για την εισβολή στο Ιράκ, που και εκεί υποβοηθήθηκε από μια καταιγιστική εκστρατεία ψευδών πληροφοριών. Λίγα χρόνια αργότερα, η κήρυξη από το Κόσσοβο της ανεξαρτησίας του, τον Φεβρουάριο του 2008, τραυμάτιζε την αρχή του απαραβίαστου των συνόρων. Σ’ αυτήν την ανεξαρτητοποίηση θα θεμελιώσει η Ρωσία, τον Αύγουστο του 2008, την αναγνώριση της ανεξαρτησίας της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσσετίας, δύο περιοχών που αποσχίσθηκαν από την Γεωργία. Και αργότερα, τον Μάρτιο του 2014, όταν θα προσαρτούσε την Κριμαία.

Κανένας βέβαια δεν είχε συμφέρον να ξαναφέρει στην μνήμη του κοινού εκείνους τους επίσημους βιασμούς της αλήθειας, όταν ο πόλεμος του Κοσσόβου διεξάχθηκε από μια πλειοψηφία κυβερνήσεων της «Αριστεράς» και υποστηρίχτηκε από τα περισσότερα συντηρητικά κόμματα. Και είναι επίσης ευνόητο ότι οι δημοσιογράφοι που είναι περισσότερο αλλεργικοί στο ζήτημα των «fake news » (ψευτοειδήσεων), προτιμούν να αλλάζουν κουβέντα.


Serge Halimi & Pierre Rimbert





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Paul Craig Roberts, 28-4-2017

[Την περασμένη Πέμπτη, με εκδηλώσεις, ομιλίες, άρθρα και απολογισμούς, γιορτάσθηκε και στις δυο όχθες του Ατλαντικού η Ημέρα του Τύπου και της ελευθεροτυπίας. Ο πασίγνωστος πλέον Βρετανός συγγραφέας και δημοσιογράφος Τζωρτζ ΄Οργουελ, απών από τις εκδηλώσεις αυτές για λόγους ανωτέρας βίας, ασφαλώς θα εκάγχαζε πικρά όπου βρίσκεται, πέραν του τάφου. Τους λόγους εξηγεί ο γνωστός μας, Αμερικανός, μεγάλος άλλοτε δημοσιογράφος, καθηγητής, υπουργός και διάσημος συγγραφέας, στο κατωτέρω οδυνηρά επίκαιρο άρθρο του.]

Mετάφραση: Μ. Στυλιανού

Το Ψάρι σαπίζει από το κεφάλι. Στον Δυτικό Κόσμο η σήψη επιταχύνεται. Η σήψη στην Ουάσιγκτον γοργά εξαπλώνεται σε πολιτειακές και τοπικές εξουσίες και -εξωτερικά- σε υποτελείς κυβερνήσεις της Αυτοκρατορίας.

Η πορεία της Τυραννίας

Η επίθεση της Ουάσιγκτον στην δημοσιογραφία, με την παράνομη σύλληψη του Τζούλιαν ΄Ασανζ, επεκτάθηκε τώρα στην Γαλλία. Η κυβερνητική πολιτική των κυρώσεων εναντίον κυριάρχων χωρών που δεν συμμορφώνονται στις διαταγές της Ουάσιγκτον, επεκτάθηκε στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης, όπου ο κυβερνήτης απειλεί με κυρώσεις τους πιστωτικούς οργανισμούς που συναλλάσσονται με την Εθνική ΄Ενωση Οπλοκατοχής , (δικαιώματος που προστατεύεται από την 2η Τροπολογία του αμερικανικού Συντάγματος).

Με την 1η Τροπολογία να υφίσταται τώρα επίθεση και να προορίζεται για κατάργηση επειδή επιτρέπει τον λεγόμενο τώρα «εχθρικό λόγο», με

Στην Γαλλία, ο υποτελής πρόεδρος Μακρόν διέταξε την προσαγωγή και ανάκριση τριών δημοσιογράφων οι οποίοι αποκάλυψαν ότι η Μακρονική κυβέρνηση, με πλήρη γνώση κα πρόθεση πουλάει όπλα, (γαλλικά τανκς και όργανα κατεύθυνσης βλημάτων), στην Σαουδική Αραβία και στο Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα για να χρησιμοποιηθούν στην σφαγή αμάχων, γυναικών και παιδιών, στην Υεμένη. Το δημοσίευμα αποδεικνύει ότι η κυβέρνηση Μακρόν ψευδολόγησε εσκεμμένα όταν δήλωσε πως αγνοούσε ότι τα γαλλικά όπλα θα χρησιμοποιούνταν για επιθετικές επιχειρήσεις και όχι για την άμυνα, σε παραβίαση της Συνθήκης Εμπορίου ΄Οπλων του 2014. Οι δημοσιογράφοι ανακρίνονται από την γαλλική Γκεστάπο « για την αποκάλυψη γαλλικών αμυντικών απορρήτων».

Με άλλα λόγια, όταν η γαλλική κυβέρνηση ψεύδεται, η αποκάλυψη αυτού του γεγονότος αποτελεί παραβίαση μυστικού της εθνικής άμυνας.

Ολόκληρος ο Δυτικός κόσμος υιοθετεί την αντιμετώπιση του ΄Ασανζ από την Ουάσιγκτον και καθιστά έγκλημα την άσκηση του λειτουργήματος της ενημέρωσης, προστατεύοντας έτσι την εγκληματικότητα των κυβερνήσεων. Εάν αποκαλύψετε ένα κυβερνητικό έγκλημα, όπως έκανε η Γουίκιληκς, θα διωχθείτε γι’ αυτό από την εγκληματική κυβέρνηση. Είναι σαν να αναγνωρίζεται στον εγκληματία το δικαίωμα να προσάγει σε δίκη την αστυνομία και τον εισαγγελέα που τον συνέλαβε.

Mε την 1η Τροπολογία (Ελευθερία Λόγου και Τύπου, Συνέρχεσθε και συνεταιρίζεσθαι) να υφίσταται επίθεση και να προορίζεται για κατάργηση, επειδή «επιτρέπει εκφράσεις μίσους», με την 10η Τροπολογία ( η κεντρική κυβέρνηση ασκεί μόνο όσες εξουσίες της εκχωρούν οι Πολιτείες και ο λαός) ακυρωμένη από τον εγκληματία πολέμου Αβραάμ Λίνκολν και με το habeas corpus και την νομότυπη διεξαγωγή δίκης κατεδαφισμένα από τα καθεστώτα George W. Bush και Obama, μόνο η 2η Τροπολογία (δικαίωμα οπλοκατοχής και οπλοφορίας) εξακολουθεί να ισχύει και αυτή υφίσταται την επίθεση του κυβερνήτη της Νέας Υόρκης Andrew Cuomo.

Ο Κουόμο αποκάλυψε ότι η απειλή του για κυρώσεις εναντίον των πιστωτικών οργανισμών αποβλέπει να θέσει την ΄Ενωση Οπλοκατοχής εκτός λειτουργίας. « Ωθούμε την ΄Ενωση σε οικονομικό αδιέξοδο. Δεν θα σταματήσουμε μέχρι να την κλείσουμε». Ο τύραννος Κουόμο ξέρει ότι η ΄Ενωση δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς τραπεζικό λογαριασμό και ασφαλιστική κάλυψη.

Για να είμαι σαφής, η επιτυχία της Ουάσιγκτον στο να καταστήσει την κυβέρνηση όπλο εναντίον του λαού επεκτάθηκε σε όλη την έκταση της αυτοκρατορίας και προς τα κάτω, στις κυβερνήσεις των Πολιτειών των ΗΠΑ.

Όταν σε αυτό προσθέσουμε στην μαζική κατασκοπεία σε βάρος των πολιτών, που κατέστησε δυνατή η ψηφιακή επανάσταση, έχουμε σαν αποτέλεσμα τον θάνατο της ελευθερίας.

Το να μιλάει κανείς πλέον για «Δυτικές Δημοκρατίες» είναι ανεπίτρεπτη ψευδολογία. Δεν υπάρχει πια ούτε μία κυβέρνηση που να είναι υπόλογη στον λαό. Δεν μπορεί να υπάρχουν κυβερνήσεις ελεγχόμενες και υπόλογες στον λαό που κυβερνούν, χωρίς ελεύθερο Τύπο. Δεν υπάρχει ελεύθερη οικονομία ή ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι, όταν επιχειρήσεις τιμωρούνται επειδή διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με οργανισμούς που είναι στόχοι κυβερνητικής καταπίεσης.

Ο «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» δεν ήταν παρά μια μεταμφίεση της επίθεσης εναντίον του αμερικανικού Συντάγματος, μιας επίθεσης που πέτυχε τον σκοπό της. Η χειρότερη πράξη προδοσία στην Ιστορία είναι η κυβερνητική κατάλυση του αμερικανικού Συντάγματος.

Η εποχή της τυραννίας έχει αρχίσει. Οι εκλογές δεν μπορούν να την σταματήσουν.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Διαπίστωση συζήτησης του βουλευτή του Τέξας Ρον Πωλ, επικεφαλής του Κινήματος των Ελευθεροφρόνων, που φοβείται εμπρηστική ενέργεια ψευδούς σημαίας.

Zero Hedge,Wed, 01/05/2019
Μετάφραση Μ .Στυλιανού

Ο Χουάν Γκαϊδό, επικεφαλής της αντιπολίτευσης στην Βενεζουέλα απέτυχε να κινήσει μιαν στρατιωτική ανταρσία την Τετάρτη. Μετά από αυτό το φιάσκο, η ζωή του μπορεί να απειλείται από τους ίδιους τους υποστηρικτές του στην CIA, όπως επισημάνθηκε σε μια συζήτηση από τον διευθυντή του Ινστιτούτου Ρον Πωλ,

Ο Ντάνιελ Μακ ΄Ανταμς και ο Ρον Πωλ, ο πρώην Βουλευτής του Τέξας (και υποψήφιος για την προεδρία των ΗΠΑ) συζήτησαν τις αλλεπάλληλες απόπειρες του Γκαϊδό να ανατρέψει τον Πρόεδρο της Βενεζουέλας Νικόλα Μαδούρο, με την βοήθεια της αμερικανικής κυβέρνησης. Σε πείσμα όλων των προσπαθειών, ο Μαδούρο παραμένει στην εξουσία, υποστηριζόμενος από πολλούς συμπατριώτες του και διατηρώντας τον έλεγχο των στρατιωτικών και αστυνομικών δυνάμεων της χώρας.

Ο Δρ. Ρον Πωλ είπε ότι ανησυχεί με το ενδεχόμενο να βυθιστεί αυτή η χώρα της Λατινικής Αμερική σε μιαν μεγάλης έκτασης έκρηξη βίας από κάποια προβοκατόρικη ενέργεια:

« Ο μέγας κίνδυνος είναι να εκραγεί ένας σκληρός πόλεμος. Ακόμη πιστεύω ότι δεν θα είναι κάτι πολύ σοβαρό, με κινήσεις χιλιάδων στρατού. Αλλά θα μπορούσε να είναι ένας ανταρτοπόλεμος, ή κάτι τέτοιο. Εάν γίνει μια ενέργεια πλαστής σημαίας, ή σκοτωθεί κάποιος αξιωματούχος της μιας ή της άλλης πλευράς, δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί», είπε.

Ο Διευθυντής του Ινστιτούτου, Μακ ΄Ανταμς, επισήμανε πως ο ίδιος ο Γκαϊδό, με το παθητικό των αποτυχιών του, να συνεγείρει τον κόσμο εναντίον της κυβέρνησης Μαδούρο, θα μπορούσε να γίνει ο στόχος μιας τέτοιας προβοκατόρικής επίθεσης.

Ο Γκαϊδό «φάνηκε ένα είδος κακορίζικης φιγούρας μέχρι τώρα. Καλεί σε μαζικές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίες και δεν μαζεύει κόσμο. Δεν νομίζω πως έχει αντιληφθεί ότι τώρα πλέον αξίζει περισσότερο νεκρός παρά ζωντανός, όχι μόνο για την CIA, αλλά και τους για δικούς του, της αντιπολίτευσης. Μια πιστολιά μέσα στο πλήθος, ή κάτι τέτοιο, για να βγάλει από την μέση τον Γκαϊδό, θα σας συγκλόνιζε Δρ. Πωλ, αλλά η CIA είναι πολύ καλή σε κάτι τέτοια.

Πρόσθεσε ότι τα γεγονότα της Τρίτης, όταν ο Γκαϊδό ανήγγειλε ότι ένα πραξικόπημα με στρατιωτική υποστήριξη είναι σε εξέλιξη στο Καράκας, κάτι που ως τώρα δεν άγγιξε τον Μαδούρο, έμοιαζαν σαν μια πράξη απελπισίας.

«(Ο Γκαϊδό) είχε πει: ’Αυτή είναι η τελευταία φάση του σχεδίου για την ανατροπή της κυβέρνησης. Αυτό μοιάζει με μιαν αίσθηση απελπισίας, αφού είχε από τον Ιανουάριο ανακηρύξει τον εαυτό του «προσωρινό πρόεδρο» και δεν έγινε τίποτα. Δεν έπαψε να προσπαθεί να κάνει πράγματα, να πείσει τον στρατό να αλλάξει στάση και απέτυχε», είπε.


Ο δρ. Ρον Πωλ στηλίτευσε τους αξιωματούχους της Ουάσιγκτον που υποστηρίζουν βίαια τον Γκαϊδό και τις προσπάθειές του να αρπάξει την εξουσία στην Βενεζουέλα, ενώ ταυτόχρονα καταγγέλλουν με αγανάκτηση πράγματα όπως η λεγόμενη ρωσική ανάμειξη στις αμερικανικές εκλογές του 2016.
«Σε πόσες χώρες του κόσμου έχουμε εμπλακεί τα τελευταία 20-30-40- 50 χρόνια; Εννοώ, αυτή είναι η δουλειά μας. Η στερέωση της αυτοκρατορίας μας», είπε. «Νομίζω ότι είναι καθαρή υποκρισία εμείς να νομίζουμε ότι, ενώ επεμβαίνουμε (στην Βενεζουέλα), είμαστε εναντίον των κυβερνητικών παρεμβάσεων. Τις λατρεύουμε, εκτός αν δεν τις κάνουμε εμείς.»

Ο Δρ. Ρον Πωλ, θερμός υπερασπιστής των συνταγματικών θεσμών, πρόσθεσε ότι άτομα όπως ο υπουργός των Εξωτερικών Μάϊκ Πομπέο και ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας Τζων Μπόλτον, που έκανε έκκληση στους στρατιώτες της Βενεζουέλας να προστατεύσουν το Σύνταγμα της χώρας, πλαισιώνοντας τον Χουάν Γκαϊδό, είναι «ένα μάτσο Παλιάτσοι». Δεν έχουν την ελάχιστη ιδέα του τι περίπου λέει το Σύνταγμα της χώρας μας. Και πάνε να αποκαταστήσουν το Συνταγματικό Δίκαιο σε άλλες χώρες; Σκέτα ρητορικά τσιτάτα, ανοησίες!



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Θέμη Τζίμα

Τα όσα γίνονται στη Βενεζουέλα θα έπρεπε να συγκινούν πολύ περισσότερο ένα λαό και μια χώρα, όπως η Ελλάδα, που έχει περάσει και χούντες αλλά και που διακηρύσσει την υποστήριξή της στο διεθνές δίκαιο. Η Βενεζουέλα μετά τον Τσαβισμό είναι μια χώρα που βελτίωσε εντυπωσιακά όλους τους κοινωνικούς δείκτες της, όπως τα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας– ενός διόλου «σοσιαλιστικού θεσμού»- αποδεικνύουν. Τα στοιχεία από τον ΟΗΕ είναι επίσης ενδεικτικά των επιτυχιών του Τσαβισμού, για όσους θέλουν πράγματι να διαβάζουν τα στοιχεία.

Η Βενεζουέλα επί Τσαβισμού επίσης είναι μια χώρα τόσο «δικτατορική» ώστε κάθε χρόνο διεξάγονται κάποιου είδους εθνικές εκλογές και στην οποία η εθνοσυνέλευση ελέγχεται από την αντιπολίτευση. Η Βενεζουέλα επί Τσαβισμού είναι μια χώρα στην οποία η αντιπολίτευση ήδη έχει οργανώσει ένα πραξικόπημα- κατά του Τσάβες- με την υποστήριξη των ΗΠΑ και αφότου αυτό απέτυχε, οι ηγέτες της συνέχισαν να κυκλοφορούν ελεύθεροι.

Η Βενεζουέλα βεβαίως είναι και μια χώρα που, δεδομένης της από δεκαετίες εξάρτησής της από το πετρέλαιο επλήγη από την «ολλανδική ασθένεια»- φυσικά με ορισμένες αναλογίες και διαφοροποιήσεις- και ακόμα περισσότερο από τις εκδικητικές κυρώσεις των ΗΠΑ, οι οποίες έχουν διακηρύξει πως θέλουν να επιβάλλουν άλλη κυβέρνηση, προκειμένου να βάλουν χέρι στα πετρέλαια.

Η Βενεζουέλα μέσα σε όλα αυτά έχει επιπλέον την ατυχία να έχει μια αντιπολίτευση της οποίας οι ηγέτες είναι πράκτορες των ΗΠΑ. Αυτό πλέον έχει πια αποκαλυφθεί και για τον Γκουαϊδό και για τον μέντορά του. Επίσης σημειώνεται ότι η ίδια αντιπολίτευση έχει προχωρήσει σε δολοφονικές ενέργειες κατά πολιτών αλλά και σε απόπειρα δολοφονίας κατά του Μαδούρο, όπως μέχρι και το CNN αναγκάστηκε να παραδεχτεί.

Η Βενεζουέλα λοιπόν αντιμετωπίζει μια οικονομική κρίση -συνθήκη όχι άγνωστη και στα καθ’ ημάς- η οποία όμως ακόμα χειρότερα έχει απέναντί μιας απολύτως παράνομη βάσει του διεθνούς δικαίου, πολύπλευρη εκστρατεία ανατροπής της κυβέρνησής της από τις ΗΠΑ, στην οποία συνηγορούν τα περισσότερα από τα κράτη-μέλη της ΕΕ με την υποστήριξη ελεγχομένων ΜΜΕ. Από την άλλη βέβαια, στέκεται η πλειοψηφία των κρατών της διεθνούς κοινότητας, τα οποία εξακολουθούν να αναγνωρίζουν τη νόμιμη κυβέρνηση της Βενεζουέλας.

Σε αυτό το πλαίσιο, στη Βενεζουέλα, ο ηγέτης της αντιπολίτευσης Γκουαϊδό και εκλεκτός των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ καλεί σε νέες παράνομες κυρώσεις κατά της χώρας του και του λαού του, υπόσχεται τον πλούτο της χώρας του σε ξένες δυνάμεις και ζητά από το στρατό να στασιάσει κατά της νόμιμης ηγεσίας της χώρας. Η πλέον πρόσφατη προσπάθειά του ευτυχώς απέτυχε, ωστόσο, αν πετύχαινε θα είχε προκαλέσει μια πρωτοφανή αιματοχυσία ή και θα είχε οδηγήσει σε καταστάσεις τύπου Συρίας.

Τα ελληνικά κόμματα

Αυτά συμβαίνουν στη Βενεζουέλα και είναι πολύ σοβαρά γιατί αφορούν όχι μόνο την εν λόγω χώρα αλλά και το σεβασμό του διεθνούς δικαίου, θέμα απολύτως κρίσιμο για κάθε άλλη χώρα, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας. Επίσης όμως πολύ σοβαρό είναι ότι στην Ελλάδα, τα δύο μεγαλύτερα κόμματα τάσσονται έμμεσα ή άμεσα υπέρ της κατάλυσης του διεθνούς δικαίου και της απόπειρας πραξικοπήματος. Η ελληνική κυβέρνηση σιωπά ένοχα από εχθές. Το υπουργείο Εξωτερικών θυμίζει κυβερνήσεις Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και διόλου Ανδρέα Παπανδρέου.

Ο ΣΥΡΙΖΑ εξέδωσε μια απίθανη ανακοίνωση όπου καταδικάζει μεν την απόπειρα πραξικοπήματος του Γκουαϊδό αλλά ζητά νέες προεδρικές εκλογές στη Βενεζουέλα, παρότι η θητεία του Μαδούρο δεν έχει λήξει ακόμα, αποδεχόμενος επί της αρχής τη συλλογιστική όσων επιδιώκουν την πραξικοπηματική ανατροπή του τελευταίου. Από πού κι ως πού ο ΣΥΡΙΖΑ έχει θέση για το πότε πρέπει να διεξάγονται εκλογές, σε άλλες χώρες;

Η ΝΔ, προσπαθώντας να πείσει την πρεσβεία των ΗΠΑ ότι είναι καλύτερος υποτακτικός και από το ΣΥΡΙΖΑ ακόμη και εμάς τους υπολοίπους ότι δεν έχει ξεχάσει το παρελθόν της δεξιάς στην Ελλάδα, τάσσεται αναφανδόν υπέρ του πραξικοπήματος και υπέρ της βίαιης αλλαγής καθεστώτος όπου και όταν το θέλουν τα αφεντικά στην Ουάσινγκτον. Παρεμπιπτόντως, οι «δημοκράτες» του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ γιατί δε ζητούν όχι νέες αλλά εκλογές εν γένει στην όχι και τόσο μακρινή Σαουδική Αραβία;

Πρόκειται για μείζον εσωτερικό, ελληνικό ζήτημα πια. Η ύπαρξη δυνάμεων –και μάλιστα του κυβερνητικού κόμματος και της αξιωματικής αντιπολίτευσης- που είναι τόσο «εύκαμπτες» στα ζητήματα δημοκρατίας και διεθνούς δικαίου προκειμένου να ευχαριστήσουν τον υπερατλαντικό πάτρωνα υποδηλώνει μια βαθιά πολιτική παρακμή της χώρας και επικίνδυνες εξελίξεις ενόψει. Δεν εκθέτουν διεθνώς μόνο τη χώρα και το λαό μας αλλά καταδεικνύουν εμφατικά την από χρόνια συσσωρευμένη κρίση αξιών που μοιραία τροφοδοτεί την κρίση δημοκρατίας όχι στη Βενεζουέλα αλλά στην Ελλάδα.


πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Πετρελαιοπηγές αλ-Ομάρ στο Ντέιρ Εζζόρ της Συρίας
Zero Hedge, Wed 01/05/2019
Μετάφραση: Μ. Στυλιανού

΄Ενας υψηλού επιπέδου αξιωματούχος του Πενταγώνου ομολόγησε ότι οι αμερικανικές δυνάμεις θα παραμείνουν στην Συρία «για μακρά περίοδο» και συμπλήρωσε λέγοντας ότι η περιοχή «πλούσιες πετρελαιοπηγές και καλλιεργήσιμη γη».

Η ασυνήθιστα ειλικρινής δήλωση έγινε αυτήν την εβδομάδα από τον Michael Mulroy , Βοηθό Υφυπουργό Αμύνης για την Μέση Ανατολή, σε ομιλία του σε διάσκεψη στο Κέντρο για Νέαν Αμερικανική Ασφάλεια(CNAS),, στην Ουάσιγκτον. Η δήλωσε έρχεται μήνες μετά την υποχώρηση του προέδρου Τραμπ σε συμβούλους του και την εγκατάλειψη του διακηρυγμένου σκοπού του για σύντομη και πλήρη απόσυρση των αμερικανικών δυνάμεων από την Συρία.

Ο Μαλρόι δήλωσε «έχουμε έναν ικανότατο συνεταίρο» - αναφερόμενος στις κυρίως κουρδικές Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF), προσθέτοντας ότι οι εκπαιδευμένοι από τους Αμερικανούς SDF συμβαίνει να κατέχουν κρίσιμες περιοχές της Ανατολικής Συρίας, με (πλούσιες πετρελαιοπηγές και καλλιεργήσιμη γη» και «είμαστε εκεί μαζί τους».

Ο αξιωματούχος του Πενταγώνου στην συνέχεια υποσχέθηκε την υιοθέτηση τις συστάσεις αυτή της «Δεξαμενής Σκέψης» για τα νέα χαρακτηριστικά πολιτικής στην Συρία, μεταξύ άλλων υποδεικνύουν την συνέχιση της «διατήρησης της αμερικανικής παρουσίας σε περισσότερο του ενός τρίτου της επικράτειας της χώρας».

Σχετικά με την έκθεση για την νέα πολιτική(CNAS), με τίτλο «Για την Λύση του Συριακού Προβλήματος», το κουρδικό περιφερειακό ειδησεογραφικό όργανο Kurdistan 24, ανέφερε:

Ο Nicholas Heras, ένα από τους συγγραφείς της μελέτης, μίλησε με το Κουρδιστάν24. Εξήγησε ότι, από τα έξη σενάρια που εξετάζονται στην έκθεση, η επιλογή που υποστηρίξαμε είναι να συνεχίσουν οι ΗΠΑ μιαν παρουσία σε περισσότερο του ενός τρίτου της χώρας» και ότι «θα πρέπει να επενδύσουν περισσότερο, τόσο σε οικονομικά μέσα όσο και σε προσωπικό, για την σταθεροποίηση» αυτής της περιοχής της Συρίας.


Οι ΗΠΑ στην Συρία για μακρά παραμονή, λέει Αξιωματούχος του Πενταγώνου. ahvalnews.com

Στις αρχές Απριλίου οι SDF και δυνάμεις του Δυτικού Συνασπισμού ανήγγειλαν την πλήρη ήττα του «Ισλαμικού Κράτους», μετά την κατάληψη του τελευταίου οχυρού των Τζιχαντιστών στην πόλη Μπαγκούζ.


Στο μεταξύ, η πλειονότητα του συριακού πληθυσμού, που τελεί τώρα υπό την κυβέρνηση της χώρας, μαστίζεται από την χειρότερη έλλειψη καυσίμων στην ιστορία της χώρας, εξ αιτίας των νέων αμερικανικών κυρώσεων εναντίον της Συρίας και του συμμάχου της Ιράν.

Μολονότι το Ισλαμικό Χαλιφάτο του «Ισλαμικού Κράτους» έχει από καιρό εξαφανιστεί, οι μεγάλες πηγές πετρελαίου και αερίου της χώρας, όπως του αλ-Ομάρ στην επαρχία Ντέιρ Εζζόρ της ανατολικής Συρίας παραμένουν υπό τον έλεγχο των SDF και των Αμερικανών.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Général Dominique Delawarde, Ρeseau International,25-4- 2019

[Ένας γνώστης της προσωπικότητας, εμπειρίας και παιδείας του αρθρογράφου -πρώην επικεφαλής της μυστικής υπηρεσίας στρατού στο γαλλικό ΓΕΕΘΑ- θα συνιστούσε ένθερμα στους παρ ημίν ομολόγους του αλλά και σε κάθε μελετητή της γεωστρατηγικής –στρατιωτικό, πολιτικό, διπλωμάτη, ή ανήσυχο πατριώτη πολίτη-να βρει τον χρόνο (στο διήμερο της αργίας) να ενδιατρίψει σε αυτό το εξαιρετικά κατατοπιστικό και διδακτικό κείμενο –τροφή για σκέψη και συναγωγή συμπερασμάτων, που οδηγούν στην διαπίστωση ότι αφορά όχι απλά το γεωγραφικό χώρο αλλά και άμεσα την ίδια την χώρα μας. Η γνώση των δεδομένων, η στερεότητα της συλλογιστικής και η παρρησία στην έκθεση συντελεστών και στοιχείων που παντού επιμελώς συγκαλύπτονται, καθιστούν το παρόν άρθρο απόκτημα συλλεκτικού αρχείου.]

Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού

Ορισμένοι ενήμεροι αναλυτές αναφέρονται επίμονα στο ενδεχόμενο ενός πολέμου μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν: https://ejmagnier.com/2019/04/11/les-allies-de-liran-au-moyen-orient-se-preparent-a-riposter-a-une-attaque-americano-israelienne/ ΄Αλλοι πιστεύουν ότι η εκλογή του Νετανιάχου και οι διασυνδέσεις του με τον Τραμπ μπορεί να ενισχύουν αυτή την προοπτική.

Εκ πρώτης όψεως, φαίνεται βέβαιο ότι η νίκη του Νετανιάχου, που θα ηγηθεί συνασπισμού της άκρας δεξιάς, της πιο σκληρής σιωνιστικής ιδεολογίας, δεν οδηγεί προς την ειρηνική λύση του παλαιστινιακού προβλήματος, της συριακής κρίσης και ευρύτερα των Μέσο-Ανατολικών κρίσεων. Καθιστά πιθανότερη επομένως την έκρηξη ενός πολέμου ΗΠΑ-Ιράν, με πιθανή εμπλοκή του ΝΑΤΟ και με όσα, αλυσιδωτά, μπορεί να ακολουθήσουν.

Ωστόσο, δεν θα πρέπει να σταθούμε σε αυτά τα πρώτα συμπεράσματα, χωρίς να τοποθετήσουμε τις σχέσεις Ισραήλ-Ιράν-ΗΠΑ στο πολύ μεγαλύτερο πλαίσιο της παγκόσμιας γεωπολιτικής, θέτοντας και ορισμένα ερωτήματα:

-Πως θα αντιδρούσε η διεθνής κοινότητα και ιδιαίτερα η Ρωσία και η Κίνα;

-Ποιες θα ήταν οι οικονομικές και πολιτικές συνέπειες μιας στρατιωτικής επίθεσης των ΗΠΑ κατά του Ιράν;

- Υπάρχουν εναλλακτικές επιλογές, πέραν της ένοπλης σύρραξης;

Σήμερα, οι Ρώσοι και οι Κινέζοι προσπαθούν ακόμη να κερδίσουν όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο για να ολοκληρώσουν τις προετοιμασίες τους για μιαν σύρραξη μεγάλης ευρύτητας, την οποία θεωρούν αναπόφευκτη. Δεν έχουν καμιά πρόθεση να πάρουν βραχυπρόθεσμα την πρωτοβουλία. Δεν γνωρίζουν, επομένως, ακόμη ούτε τον χρόνο, ούτε το θέατρο –Ανατολική Ευρώπη, Κινεζική Θάλασσα, ή Εγγύς/Μέση Ανατολή- και θα αποφύγουν, όσο μπορούν, να πέσουν στις –συχνά χονδροειδείς- παγίδες των Δυτικών προκλήσεων.

Ρώσοι και Κινέζοι γνωρίζουν ότι η αναμενόμενη σύρραξη θα είναι, όπως συχνά από τις αρχές του αιώνα, με Δυτική πρωτοβουλία, πιθανώς αμερικανική, ίσως του Ισραήλ. Γνωρίζουν ότι ένα αληθο/ψεύτικο πρόσχημα θα βρεθεί ή θα κατασκευαστεί από την «δυτική συμμαχία» για να δοθεί μια επίφαση νομιμότητας στην επίθεσή τους: Δημοκρατία, Ανθρώπινα Δικαιώματα, Καθήκον Ανθρωπιστικής Επέμβασης, Αντιτρομοκρατικός Αγώνας, είναι οι ετικέτες με τις οποίες τα Δυτικά ΜΜΕ προσπαθούν να πείσουν την κοινή γνώμη για την νομιμότητα της επίθεσης που ξεκίνησε. Γνωρίζουν, Κινέζοι και Ρώσοι, πως οι αντίπαλοί τους θα περιφρονήσουν του κανόνες και τις αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών, όπως το έκαναν από την αρχή του αιώνα.

Αλλά Ρωσία και Κίνα ξέρουν επίσης πλέον πως αν δεν αντιδράσουν, η μία ή η άλλη από αυτές μπορεί να είναι το επόμενο θύμα των δυτικών ηγεμονικών επιδιώξεων. Γνωρίζουν ότι οι ΗΠΑ και οι υποτελείς τους δεν βρίσκονται στην καλύτερη οικονομική, κοινωνική και στρατιωτική κατάσταση και ότι μπορεί να υπάρχει ένα παράθυρο ευκαιρίας να αντιδράσουν μαζί, με επιτυχία, εάν εξαναγκαστούν.

Η CIA και οι Αμερικανοί νεοσυντηρητικοί, από την άλλη πλευρά, έχουν γνώση της κατάστασης πνευμάτων και κυρίως του επιπέδου ετοιμότητας του αντίπαλου στρατοπέδου. Δεν αγνοούν πως η υπομονή ενός αντιπάλου, που πολύ συχνά αντιμετωπίστηκε με περιφρόνηση, έχει τα όριά της. ΄Εχουν συνείδηση ότι η Ρωσία και η Κίνα δεν είναι μόνες και ότι ένας αυξανόμενος αριθμός χωρών εντάσσονται στο στρατόπεδό τους, στο πλαίσιο οικονομικών και εμπορικών, αλλά και στρατιωτικών συμφωνιών. Αντιλαμβάνοντα ότι ένα αυξανόμενο τμήμα της Δυτικής κοινής γνώμης απορρίπτει πια τα γελοία προσχήματα και τις ριψοκίνδυνες στρατιωτικές επεμβάσεις στις υποθέσεις κυριάρχων χωρών και ότι επίσης απορρίπτει τα εξωχώρια δικαιώματα των ΗΠΑ, που δεν υπηρετούν παρά μόνο τα αμερικανικά συμφέροντα. Ξέρουν καλά ότι υπό αυτές τις συνθήκες η νίκη κάθε άλλο παρά είναι εξασφαλισμένη. Και αυτό πιθανώς τους κάνει να διστάζουν.

Ο Νετανιάχου, από την πλευρά του, είναι ίσως ένας «ριψοκίνδυνος» τολμητίας, όταν ξέρει πως βρίσκεται κάτω από την ασπίδα των ΗΠΑ, αλλά η κυβέρνηση Τραμπ και η κοινή γνώμη στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη, σίγουρα δεν ομοφωνούν για την εξαπόλυση ενός πολέμου για τα μάτια του Μπέντζαμιν, χωρίς την βεβαιότητα πως θα τον κερδίσουν. ΄Ετσι και αλλιώς οι ΗΠΑ έχασαν σε όλους τους μεγάλους πολέμους που εξαπέλυσαν, αρχίζοντας από το Βιετνάμ. Είναι αυτοί οι χαμένοι πόλεμοι και οι δεκάδες τρισεκατομμυρίων δολαρίων που καταβρόχθισαν, που έχουν φέρει τις ΗΠΑ σήμερα σε «κίνδυνο μείζονος οικονομικής κρίσης». Ο Τραμπ έχει επίγνωση αυτής της πραγματικότητας. Ήταν ένα ισχυρό επιχείρημα της προεκλογικής εκστρατείας του το 2016.

Ο πόλεμος μπορεί να εκραγεί από ατύχημα, αλλά δεν θα είναι ίσως με τρόπο προγραμματισμένο, αιφνιδιαστικό και παταγώδη. Κάποια έντονα προειδοποιητικά σημάδια θα έχουν αναπόφευκτα επισημανθεί (κίνηση αεροπλανοφόρων και αναβάθμιση της επιχειρησιακής διαθεσιμότητάς τους, για παράδειγμα). Κοντολογίς τα πράγματα δεν είναι απλά για τα δύο στρατόπεδα.

Ορισμένοι μπορεί ακόμη να ελπίζουν να πείσουν την Ρωσία και την Κίνα να εγκαταλείψουν το Ιράν. Αλλά η Μόσχα ξέρει πολύ καλά ποιος κρύβεται πίσω από τις αντιρωσικές εκστρατείες μίσους στην Δύση. Η Μόσχα και το Πεκίνο γνωρίζουν τον αποφασιστικό ρόλο του Ισραήλ και των πλοκάμων του στην διαμόρφωση της εξωτερικής πολιτικής της συμμορίας των τριών « USA+UK+FR » και επομένως των χωρών του ΝΑΤΟ, που ακολουθούν τους «3 επικεφαλής του κοπαδιού».

Ο Μπέντζαμιν δεν σταματά, από πολλά χρόνια τώρα, να προτείνει στον Πούτιν την εξής συναλλαγή: «Εγκατάλειψε το Ιράν και εγώ θα φροντίσω να πάψει η Δυτική αντιρωσική προπαγάνδα και οι κυρώσεις». Ο Πούτιν ξέρει ότι ο Νετανιάχου έχει αυτή την εξουσία (τα Δυτικά συστημικά ΜΜΕ ελέγχονται από τα όργανά του, τους σαγιανίμ (πράκτορες- επιφανή μέλη της εβραϊκής ομογένειας), που έχουν διεισδύσει στα υψηλότερα κρατικά αξιώματα των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της Γαλλίας και την χρηματοπιστωτική εξουσία της διασποράς.)

Το πρόβλημα είναι ότι ο Πούτιν δεν έχει πια καμιά εμπιστοσύνη ούτε στον λόγο του Νετανιάχου, ούτε στα λόγια των Δυτικών. Ξέρει, από πείρα, ότι αυτοί δεν σέβονται τον λόγο τους. «Θέλουν και το βούτυρο και τα λεφτά που κοστίζει » (γαλλική έκφραση, για τα «όλα δικά τους»). Δεν πρόκειται λοιπόν ο Πούτιν να εγκαταλείψει το Ιράν. Αυτό θα ήταν άλλωστε ένα μεγάλο στρατηγικό σφάλμα. Φτάνει να κοιτάξει κανείς τον χάρτη για να πειστεί. Το Ιράν είναι γεωγραφικά ένα σημαντικό τμήμα της OCS ( Οργάνωσης Συνεργασίας της Σαγκάης) της οποίας είναι μέλος-παρατηρητής, από14ετίας.

Εξ άλλου, το Ισραήλ, χώρα μικροσκοπική, στερούμενη στρατηγικού βάθους, θα έθετε σε κίνδυνο την ίδια την ύπαρξή της εάν επιτίθετο στο Ιράν, είτε άμεσα, είτε μέσω των ΗΠΑ. ΄Ένα μαζικό πλήγμα αντιποίνων, προερχόμενο από το Ιράν, θα ήταν λογικό και δικαιολογημένο. Το εβραϊκό πυρηνικό κέντρο της Ντιμόνα θα μπορούσε να πληγεί από ιρανικό βομβαρδισμό. Οι Ιρανοί έχουν ήδη αποδείξει, στην Συρία, ότι μπορούν να πλήξουν από απόσταση, με ακρίβεια, εκτοξεύοντας από την επικράτειά τους. Ο αντιαεροπορικός «σιδερένιος τρούλος» του Ισραήλ έχει δείξει, σε πολλές περιπτώσεις, τα όριά της αποτελεσματικότητάς του. Θα ήταν ασφαλώς ευπρόσβλητος σε ένα πλήγμα καταιγισμού. Ακόμη και αν τα 90% των ιρανική πυραύλων καταστρέφονταν πριν να φθάσουν στον στόχο τους, τα 10% αναμφίβολα θα αρκούσαν για να επιτύχουν το αποτέλεσμα. Εξ άλλου, οι πύραυλοι μικρότερου βεληνεκούς του Εσμπολά και των Παλαιστινίων θα μπορούσαν να συμπληρώσουν τον μαζικό βομβαρδισμό, κατευθυνόμενοι σε άλλους στόχους. Το Ισραήλ θα είχε τότε πράγματι ένα πρόβλημα επιβίωσης.

Παράλληλα τα ιρανικά πλήγματα αντιποίνων θα στόχευαν επίσης τις χώρες συμμάχους του Ισραήλ και των ΗΠΑ στον Περσικό Κόλπο: Την Σαουδική Αραβία, τους συμμάχους της εναντίον του Ιράν και τις Δυτικές βάσεις στα εδάφη τους. Αυτό θα προκαλούσε μιαν πετρελαϊκή κρίση πρωτοφανούς έκτασης στην Ιστορία. Οι δυτικές χώρες και οι πληθυσμοί τους, ανήσυχες για την αγοραστική τους δύναμη, δεν είναι έτοιμες να αντιμετωπίσουν μιαν τέτοια κρίση στην οικονομική και κοινωνική κατάσταση που βρίσκονται, όταν μάλιστα οι εναλλακτικές πηγές πετρελαίου (Ρωσία, Βενεζουέλα, Ιράν, Αλγερία, Λιβύη, ακόμη και Νιγηρία) δεν είναι πραγματικά παθιασμένοι οπαδοί του Δυτικού στρατοπέδου. Για την Νιγηρία διαβάστε στην Μοντ:

https://www.francetvinfo.fr/monde/journal-du-monde-de-france-24/au-nigeria-la-chine-fait-recette_2923165.html-

Αυτά εξηγούν την εξαιρετική προσοχή των ΗΠΑ και των συμμάχων τους, που προτιμούν λύσεις λιγότερο δραστικές, όταν μάλιστα μια εμπόλεμη σύρραξη θα μπορούσε να αποδειχτεί καταστροφική για τον δυτικό κόσμο ολόκληρο και για τις ίδιες τις ΗΠΑ, που δεν είναι σήμερα σε εξαιρετική φόρμα, οικονομικά και στρατιωτικά.

Οι εναλλακτικές επιλογές αντί της ένοπλης σύρραξης νομίζω ότι είναι σήμερα τρεις:

1.- Η επιδίωξη μιας «Αλλαγής Καθεστώτος» στο Ιράν, με την προσπάθεια πρόκλησης οικονομικής ασφυξίας, με τις κυρώσεις και την απαγόρευση, που ανακοινώθηκε σε όλες τις χώρες, να συναλλάσσονται με το Ιράν. Είναι ο σημερινός στόχος της σημερινής πολιτικής των ΗΠΑ απέναντι στο Ιράν.

Μετά 40 χρόνια αποτυχίας, η επιδίωξη μιας αλλαγής καθεστώτος στο Ιράν έχει μικρές πιθανότητες επιτυχίας, εάν το Ιράν διατηρήσει την υποστήριξη της Ρωσίας, της Κίνας, της Ινδίας και πολλών άλλων χωρών που συνδέονται με την Οργάνωση Συνεργασίας της Σαγκάης και την πολύ-κεντρικότητα. Και πολύ περισσότερο μια και ο χρόνος λειτουργεί σήμερα εναντίον των αντιπάλων του Ιράν, που μπορεί να βρεθούν σύντομα αντιμέτωποι με μια μεγάλη οικονομική και χρηματιστική κρίση, συνδεόμενη με τον όγκο του χρέους και των εμπορικών και δημοσιονομικών ελλειμμάτων των ΗΠΑ.

2.- Μια συνθήκη ειρήνης μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινίων σε μια λύση δύο κρατών, που σήμερα υποστηρίζεται από την ομοφωνία σχεδόν της διεθνούς κοινότητας, με την αξιοσημείωτη εξαίρεση των ΗΠΑ. Ο Νετανιάχου και ο Τραμπ δεν την θέλουν…

3.-Τη λύση ενός ενιαίου δι-εθνικού κράτους, με τους Ισραηλινούς και τους ΄Αραβες να συμβιώνουν ειρηνικά στην ίδια επικράτεια. Και οι δυο πλευρές απορρίπτουν σήμερα αυτό το είδος λύσης, που δεν λύνει το πρόβλημα του δικαιώματος επανόδου, που είναι ιερό για τους Παλαιστινίους και είναι αδιανόητο για την εβραϊκή κοινότητα, που θα γινόταν περιορισμένη μειοψηφία.

*

Το συμπέρασμά μου είναι απλό. Περιμένω περισσότερο σήμερα, ότι επίκειται μια μεγάλη οικονομική, χρηματιστηριακή και νομισματική κρίση, που θα ξεκινήσει από τις ΗΠΑ και θα επεκταθεί σε όλο τον κόσμο, παρά την έκρηξη, βραχυπρόθεσμα, μιας ανοικτής σύρραξης, μεταξύ της συμμαχίας Ισραήλ-ΗΠΑ και Ιράν.

Αυτή η αναπόδραστη οικονομική κρίση θα πρέπει να ανατρέψει τα δεδομένα και ίσως να προκαλέσει αντιδράσεις απροσδόκητες και επικίνδυνες «φυγής προς τα εμπρός» εκ μέρους των ΗΠΑ, που διαθέτουν πάντοτε ένα σημαντικό στρατιωτικό εργαλείο. Αλλά μέχρι τότε, η επιδίωξη μιας «Αλλαγής Καθεστώτος» στο Ιράν θα πρέπει να μείνει η προτιμητέα επιλογή, παρά τις ελάχιστες πιθανότητες επιτυχίας της.

Σε ότι αφορά τις Ισραηλινές εκλογές, διαπιστώνω ότι ο Νετανιάχου δεν συγκέντρωσε υπέρ του ονόματός του παρά 1,140.000 ψήφους σε σύνολο 6.340.000 εγγεγραμμένων ψηφοφόρων (λιγότερο του 18% των εγγεγραμμένων). Πολλοί ΄Αραβες ψηφοφόροι απείχαν από αυτές τις εκλογές και οι απόντες έχουν πάντοτε άδικο.

Ο Νετανιάχου θα κυβερνήσει λοιπόν μια χώρα, που τα 82% των κατοίκων της διάλεξαν να ψηφίσουν κάποιον άλλον από αυτόν, ή να απόσχουν…

Εάν 100.000 ψηφοφόροι του Λικούντ είχαν ψηφίσει Γαλάζιο και Λευκό, ή αν οι άραβες ισραηλινοί είχαν ψηφίσει σε ίση αναλογία με την εβραϊκή κοινότητα, τα δεδομένα της ισραηλινής πολιτικής ζωής και της εξωτερικής πολιτικής του εβραϊκού κράτους θα είχαν κάποιαν ελπίδα εξέλιξης…

Δεν μπορεί παρά να μας ξαφνιάζει και να μας αφήνει κατάπληκτους η διαπίστωση ότι εκατό χιλιάδες ψηφοφόροι μια μικρής χώρας, λιγότερων των 9 εκατομμυρίων κατοίκων, μπορούν να επηρεάσουν σε τέτοιον βαθμό την εξωτερική πολιτική της χώρας αυτής και σε προέκταση την πολιτική της τριάδας ΗΠΑ-Βρετανίας-Γαλλίας και του Νατοϊκού κοπαδιού που τις ακολουθεί. Και αυτό πάντοτε ως εκ των πιέσεων μιας διασποράς ισχυρής σε επιρροή, σε επαγρύπνηση και κυρίως σε συνέργεια με την ισραηλινή κυβέρνηση. Μένουμε ενεοί βλέποντας πως τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών ενός μικροσκοπικού εβραϊκού κράτους μπορούν να βαρύνουν για ειρήνη ή παγκόσμιο πόλεμο και για την μοίρα εκατομμυρίων ανθρώπων στον πλανήτη.

Σημείωση Αρθρογράφου: Ο σημερινός πληθυσμός της Παλαιστίνης αποτελείται από 13,8 εκατομμύρια κατοίκους από δύο σχεδόν ισομερείς εθνικές ομάδες.

Η εβραϊκή κοινότητα υπολογίζεται σε 6,9/7 εκατομμύρια κατοίκους

Η αραβική κοινότητα, σε 1,9 εκατομμύρια άραβες, πολίτες του Ισραήλ και 4,9 εκατομμύρια άραβες που ζουν στα κατεχόμενα εδάφη. Σύνολο Αράβων στην Παλαιστίνη 6,8 εκατομμύρια.

Οι εκτός Παλαιστίνης Παλαιστίνιοι πρόσφυγες, που διεκδικούν το δικαίωμα επανόδου είναι 5 έως 6 εκατομμύρια, που θα έρχονταν να προστεθούν στους 6,8 εκατομμύρια που επιβιώνουν εκεί.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Tom Luongo, Zero Hedge, 25/04/2019

[Παρά την ανιχνευτική μελλοντολογία του, το ακόλουθο άρθρο Αμερικανού σχολιαστή με ζήτηση στα μέσα εναλλακτικής ενημέρωσης, παραθέτει ενδιαφέρουσες άγνωστες πληροφορίες και πειστικά στοιχειωμένη συλλογιστική και εμπλουτίζει την γνώση της πορείας των πραγμάτων του κόσμου για τον αναγνώστη που διαβάζει με την πάντοτε δέουσα επιφύλαξη.]

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Σήμερα είναι μεγάλη μέρα για την Κορέα. Η πρώτη συνάντηση κορυφής, πρόσωπο με πρόσωπο, του Ρώσου Προέδρου Πούτιν και του Βόρειο-Κορεάτη ηγέτη Κιμ Γιονγκ Ουν πραγματοποιείται στο Βλαδιβοστόκ.

Την ίδια ώρα αρχίζει στο Πεκίνο το 2ο ετήσιο Συνέδριο του Νέου Δρόμου του Μεταξιού (Ζώνης και Δρόμου ή BRI).

Η συνάντηση μεταξύ Πούτιν και Κιμ ετοιμαζόταν από καιρό, αλλά φήμες γι’ αυτήν κυκλοφόρησαν μόνο την περασμένη εβδομάδα. Όμως θα ήταν λάθος να νομίσει κανείς πως κανονίστηκε την τελευταία στιγμή. Δεν έγινε έτσι.

Το μέλλον της Κορέας θα μπορούσε να κριθεί σήμερα από αυτούς τους δύο άνδρες. Ξέρω πως ακούγεται παράτολμο. Αλλά ας μου επιτραπεί να ολοκληρώσω.

Μολονότι κανείς δεν νομίζει ότι αυτή η συνάντηση είναι σημαντική, ή ότι μπορεί από αυτήν να προκύψει κάτι ουσιαστικό, εγώ το πιστεύω. Είναι ακριβώς το είδος της έκπληξης με την οποία αρέσει στον Πούτιν να αιφνιδιάζει τον κόσμο ξαφνικά και -κάνοντάς το- να αλλάζει την σκακιέρα της γεωπολιτικής. Παραδείγματα:

-Η είσοδος της Ρωσίας στην Συρία το 2015, δυο μέρες μετά την ιστορική ομιλία του Πούτιν στην Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ.

- Ο λόγος του για την Κατάσταση της Ρωσικής Ομοσπονδίας το 2018, όταν ανακοίνωσε τους υπερηχητικούς πυραύλους, βάζοντας σε δύσκολη θέση το αμερικανικό στρατιωτικό/βιομηχανικό σύμπλεγμα, που επιτάχυνε την εφαρμογή του δόγματος Μπόλτον για την υποταγή του κόσμου.

-Η πτήση των 2 πυρηνικών βομβαρδιστικών TU-160 στην Βενεζουέλα, που προκάλεσε πανικό στην Ουάσιγκτον και οδήγησε στις ατζαμίδικες επιχειρήσεις αλλαγής καθεστώτος.

-Η εθνικοποίηση της (εταιρείας πετρελαίου και αερίου) Yukos.

-Η επιχείρηση ασφάλισης της Κριμαίας από αμερικανική εισβολή πεζοναυτών από το αμερικανικό πολεμικό Donald Cook, κατά την ουκρανική εξέγερση κατά του Βίκτορα Γιανούκοβιτς.

Τόσο ο Πούτιν όσο και ο Κινέζος Πρόεδρος Ξι Ζι Πινγκ είναι εξοργισμένοι με το ναυάγιο των αμερικανό-κορεατικών συνομιλιών στο Ανόϊ τον Φεβρουάριο. ΄Ηταν σαφές ότι όλοι περίμεναν ότι απλώς εκεί θα σφράγιζαν μιαν συμφωνία που είχε ήδη επιτευχθεί από όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη.

Στην πραγματικότητα, οι δύο συναντήσεις μεταξύ Κιμ και Τραμπ πραγματοποιήθηκαν μόνο επειδή ο Τραμπ τους είχε πείσει για την ειλικρινή επιθυμία του να λύση την «αποπυρηνικοποίηση» της Βόρειας Κορέας, που θα άνοιγε έναν δρόμο στην γρήγορη ενοποίηση των δύο τμημάτων της χώρας. Γι΄αυτό και ακολούθησαν τις ΗΠΑ, ψηφίζοντας το 2017 στον ΟΗΕ την αύξηση των κυρώσεων κατά της Βόρειας Κορέας.

Το ότι ο (Σύμβουλος Ασφαλείας)Τζων Μπόλτον και ο (ΥΠΕΞ) Μάϊκ Πομπέο κατέστρεψαν αυτές τις συνομιλίες και ο Τραμπ φάνηκε απρόθυμος ή ανίσχυρος να τους εμποδίσει, εξέθεσε και επρόδωσε τους συνομιλητές του.

΄Ετσι τελείωσαν με τον Τραμπ.

Δεν πρόκειται να πάρει τίποτα από κανένα από αυτούς ή από τον Κιμ, μέχρις ότου ο Τραμπ ε μπορέσει να αποδείξει ότι έχει τον έλεγχο της κυβέρνησής του, κάτι που σίγουρα δεν συμβαίνει τώρα.

Και θα προχωρήσουν μπροστά, με το δικό τους πρόγραμμα για την ασφάλεια και για την ασιατική ενοποίηση. ΄Ετσι, δεν νομίζω ότι η χρονική σύμπτωση αυτής της συνάντησης Πούτιν-Κιμ με την έναρξη του συνεδρίου για τον Δρόμο του Μεταξιού ήταν τυχαία.

Και αυτό σημαίνει να προχωρήσουν προς την λύση του Κορεατικού Προβλήματος χωρίς τον Τραμπ.

Είναι ξεκάθαρο, από την φρασεολογία του κορυφαίου Ρώσου διπλωμάτη, του αναντικατάστατου Σεργκέι Λαβρώφ, ότι η υπομονή της Ρωσίας εξαντλήθηκε. Δεν τους ενδιαφέρει πια τι θέλει ο Τραμπ και θα αντιμετωπίζουν τις ΗΠΑ από εδώ και εμπρός ως απειλή, έχοντας ανεβάσει την στρατιωτική στάση τους απέναντι των ΗΠΑ ως «Απειλής».

Εάν ο Μπόλτον θέλει να πάρει οτιδήποτε από την Ρωσία, τώρα καλύτερα να είναι ετοιμασμένος για πόλεμο ή να πάει να κουρεύεται.

Αυτό επίσης εξηγεί γιατί η Ρωσία έβγαλε τα γάντια με την Ουκρανία στις παραμονές των προεδρικών εκλογών, κόβοντας τις εξαγωγές ενέργειας και μηχανημάτων προς αυτήν.

Ενδεικτική της εξάντλησης της υπομονής του Πούτιν με τις αμερικανικές προκλήσεις είναι και η χθεσινή εντολή του να επιτρέπεται στους κατοίκους των ημιαυτόνομων ουκρανικών επαρχιών του Λούγκανσκ και του Ντονέτς η απόκτηση ρωσικών διαβατηρίων.*

Αυτό θα προκαλέσει αποπληξία στον Μπόλτον. Αλλά ούτε και η Μέρκελ θα ευχαριστηθεί ιδιαίτερα. Ο Πούτιν παίζει τώρα σκληρό παιχνίδι, ύστερα από χρόνια ακούραστης ευγένειας.

Και αυτό επίσης εξηγεί γιατί ο Λαβρώφ ολοκλήρωνε ,τις τελευταίες εβδομάδες, συμφωνίες για όπλα και λιμένες στην Μέση Αναστολή, όπως με τον Λίβανο, την Αίγυπτο, την Τουρκία και την Ινδία.

Ο Μπόλτον, ο Πομπέο και ο Πενς είναι ιδεολόγοι. Ο Τραμπ είναι χαρακτηριστικός τύπος μιας εποχής, που ζει μέσα στην φούσκα της φαντασίας του και πιστεύει σε μιαν Αμερική που ποτέ δεν υπήρξε.

Κανένας τους δεν αντιλαμβάνεται πραγματικά τι φωτιές δυναμώνουν και απλά εμπιστεύονται στο Πασίδηλο Πεπρωμένο των ΗΠΑ να κυβερνούν έναν κουτό και βάρβαρο κόσμο.

Ο Πούτιν, ο Ξι, ο Ρουανί στο Ιράν και ο Κιμ στην Βόρειο Κορέα είναι πραγματιστές. ΄Εχουν συνείδηση της πραγματικότητας που τους περιβάλλει. Γι΄αυτό βλέπω τον Πούτιν να κάθεται με τον Κιμ και σαρκάζοντας τις κυρώσεις να αρχίζει το πρόγραμμα επενδύσεων στην Βόρειο Κορέα, που θα έπρεπε να αρχίσει πέρυσι.

Ο Πούτιν δεν θα έκανε αυτές τις κινήσεις αν δεν είχε την αίσθηση ότι ο Μπόλτον γαυγίζει πολύ δυνατά αλλά δεν δαγκάνει, όταν πρόκειται για πραγματικό πόλεμο με την Ρωσία. Ξέρει επίσης ότι η Γερμανία τον έχει ανάγκη περισσότερα από όσο την έχει ανάγκη αυτός και ότι έτσι, παρά τους δισταγμούς και τις απροθυμίες, ο Βόρειος Αγωγός 2 θα ολοκληρωθεί.

Υπάρχουν στιγμές στην Ιστορία όπου οι άνθρωποι ξεπερνούν τα όρια. Οι Μπόλτον και Πομπέο τα ξεπέρασαν στο Ανόϊ. Θα πληρώσουν τώρα το τίμημα. Ο Πούτιν και ο Κιμ θα συμφωνήσουν πιθανώς σε κάτι στο Βλαδιβοστόκ που κανείς δεν περιμένει και που δεν θα μοιάζει σημαντικό στην αρχή.


Αλλά και μόνη η πραγματικότητα αυτής της συνάντησης σημειώνει μια καμπή αυτής της Ιστορίας, που θα τελειώσει με τις ΗΠΑ να είναι, στην γλώσσα των συναλλαγών του Τραμπ, αυτός που καλείται να πληρώσει τον λογαριασμό, αφού απέτυχε να είναι αυτός που τον καθορίζει.

Σημ.Μετφ:* Στην χθεσινή πρες κόνφερενς στο Βλαδιβοστόκ, σε ερώτηση Δυτικού Δημοσιογράφου εάν η εκχώρηση ρωσικών διαβατηρίων στους αιτούντες κατοίκους του Ντονέτς και Λούγκανσκ δεν θα κριθεί ως πρόκληση από την Δύση, ο Ρώσος πρόεδρος ερώτησε σε απάντηση γιατί δεν κρίθηκε πρόκληση η εκχώρηση πολωνικών, ουγγρικών και ρουμανικών διαβατηρίων σε Ουκρανούς μετανάστες.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Bryan MacDonald , RT, Russia Today, 23-4-2019
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Κράσνονταρ, Ρωσία. Η νίκη του Βολόντιμιρ Ζελένσκι στις ουκρανικές προεδρικές εκλογές της Κυριακής σημειώνει την χρονική στιγμή όπου το Δυτικό κύμα «λαϊκισμού» φτάνει στον μετα-σοβιετικό χώρο.
Σημειώνει επίσης την πλήρη απόρριψη της διχαστικής εθνικιστικής γραμμής που ακολούθησε ο αντίπαλός του, Πέτρο Ποροσένκο, τα τελευταία πέντε χρόνια.

Όπως ο Αμερικανός Πρόεδρος Τραμπ και ο Πέπε Γκρίλο (ιδρυτής του κινήματος 5 Αστέρων) της Ιταλίας, ο Ζελένσκι αξιοποίησε μια σημαντική τηλεοπτική δημοτικότητα για πολιτικό κέρδος, αλλά τα κατάφερε με ένα ενοποιητικό πρόγραμμα στην εκστρατεία του, σε αντίθεση με την διχαστική ρητορική του αντιπάλου του.
Τώρα η Ουκρανία αντιμετωπίζει μιαν ασυνήθιστη κατάσταση. Αντικατέστησε έναν ιδεολογικά φανατικό πρόεδρο με μια τελείως άγνωστη ποσότητα. Κάποιον που  δεν διαθέτει καμιά κοινοβουλευτική βάση και θα πρέπει να περιμένει έξη μήνες ως τις εκλογές για την νέα Βουλή.
Το παράδοξο του  ουκρανικού Μεϊντάν του 2014 (εξέγερσης/πραξικοπήματος) ήταν ότι έμοιαζε με επανάσταση, αλλά η κατάληξή του αποδείχτηκε περισσότερο σαν νέα διευθέτηση των καθισμάτων στο κατάστρωμα του Τιτανικού, παρά σαν πραγματική αλλαγή εξουσίας. Τώρα εκείνα τα μπούμερανγκ που εκτοξεύθηκαν τότε μπορεί τελικά να επιστρέφουν. Και οι Δυτικοί υποστηρικτές εκείνου του κινήματος δεν έχουν παρά τους εαυτούς τους να καταριούνται, γιατί κοίταξαν να προωθήσουν τα δικά τους γεωπολιτικά σχέδια αντί της γνήσιας επιθυμίας των Ουκρανών για την αλλαγή.
Απατημένοι ήρωες;
Ο Πέτρο Ποροσένκο ήταν λάθος επιλογή για την ηγεσία τής μετά το Μεϊντάν Ουκρανίας, που προέκυψε από την υπόσχεση της πλήρους ανασυγκρότησης των πολιτικών ηγεσιών. Η επιλογή  ενός  δισεκατομμυριούχου,που είχε διατελέσει υπουργός υπό τους προέδρους Βίκτορα Γιουσένκο και Βίκτορα Γιανούκοβιτς, αποτελούσε μιαν άμεση προδοσία των υποσχέσεων που δόθηκαν στους δρόμους του Κιέβου.
Ο Ποροσένκο και το περιβάλλον του ήσαν προϊόντα της δεκαετίας του 1990, όταν συγκροτήθηκε το μετα-σοβιετικό ολιγαρχικό σύστημα. Και οι περιορισμένες μεταρρυθμίσεις στις οποίες συγκατατέθηκαν, αποσπάσθηκαν υπό την πίεση των ΗΠΑ και της ΕΕ.
Ίσως οι κυβερνώντες να είχαν δίκιο να αντιστέκονται σ΄αυτές τις πιέσεις για μεταρρυθμίσεις. Τα σκληρά μέτρα που εφαρμόσθηκαν εξώθησαν στην μετανάστευση εκατομμύρια Ουκρανούς, κυρίως στην Πολωνία και στην Ρωσία. Η ροή προς την Ρωσία αποτελεί εντυπωσιακό παράδοξο, με δεδομένη την εκστρατεία του Ποροσένκο κατά της γειτονικής χώρας.
Η στρατηγική του απερχόμενου προέδρου ήταν ολοφάνερη. Και κυνική. Ήξερε ότι μπορούσε να υπολογίζει στην Δυτική υποστήριξη, όσο θα ακολουθούσε μιαν αντιρωσική στάση, και στον διάβολο οι υποσχέσεις για διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Επειδή, όπως θαυμάσια γνώριζε ο Ποροσένκο, οι Βρυξέλλες και η Ουάσιγκτον θα ανεχθούν οποιεσδήποτε αταξίες, όσο εξυπηρετούνται τα πολιτικά σχέδιά τους.
Για παράδειγμα, δείτε την Δυτική διακριτική σιωπή όταν ο Ποροσένκο πέταξε τον αγαπημένο των ΗΠΑ Μιχαήλ Σαακασβίλι έξω από την ουκρανική πολιτική σκηνή. Μέσα σε ένα εξάμηνο και κάτι, ο πρώην Πρόεδρος της Γεωργίας, από Διοικητής της Οδησσού έγινε άπατρις, αφού ο Ποροσένκο του αφαίρεσε την ουκρανική υπηκοότητα και αργότερα τον απέλασε. Και όλα αυτά χωρίς ψίθυρο διαμαρτυρίας από το Δυτικό κατεστημένο, που κάποτε λάτρευε και προωθούσε τον Σαακασβίλι.

Πέτρο Ποροσένκο
Ατυχώς, για τον Ποροσένκο, οι Ουκρανοί ψηφοφόροι δεν ήταν τόσο συγκαταβατικοί. Και τώρα η Δύση θα πρέπει να βολευτεί με τον Ζελένσκι, που μπορεί να αποδειχτεί περισσότερο Ουκρανόφιλος  από Δυτικόφιλος. Εάν φανεί τέτοιος, θα είναι γιατί ξέρει ότι, εάν η Ουκρανία έχει κάποια πιθανότητα να ευημερήσει, θα πρέπει να εξομαλύνει κάπως τις σχέσεις της με την Ρωσία, που εξακολουθεί να είναι ο σημαντικότερος εμπορικός εταίρος της.
Πραγματική αλλαγή;
Οι τηλεοπτικές σειρές του Ζελένσκι, «Υπηρέτης του Λαού», ήταν ουσιαστικά μια δραματοποιημένη προεκλογική διαφήμιση, που εισήγε τον ηθοποιό μέσα σε εκατομμύρια σπίτια και συνήθιζε τους απλούς Ουκρανούς στην εικόνα του ως επικεφαλής της χώρας. Αν και, φυσικά, πολλοί μπορεί να ψήφισαν το ίνδαλμα του Βασίλ Χολομπορόντκο (του καθηγητή που  υπεδύετο), παρά το πραγματικό προϊόν.
Στο σήριαλ, ο Χολομπορόντκο είναι ένας άκαμπτος αγωνιστής, που μάχεται με τις διεφθαρμένες ελίτ. Και φυσικά η διαφθορά ήταν το κύριο θέμα για τους Ουκρανούς ψηφοφόρους, που ξέρουν ότι ο Ποροσένκο, ολιγάρχης ο ίδιος, δεν επρόκειτο ποτέ να ανατρέψει το σύστημα στο οποίο οφείλει την περιουσία του.
΄Ετσι, ο Ζελένσκι, ή τουλάχιστον ο εικονικός πολιτικός που υποδύεται στο σήριαλ, ήταν φυσικά πιο αξιόπιστος από τον αντίπαλό του, όταν υποσχόταν να αντιμετωπίσει την εξαγορά.
Ο Ζελένσκι επίσης επέλεξε  μια θετική προεκλογική πλατφόρμα, αποφεύγοντας τις ανεδαφικές υποσχέσεις. Αντίθετα, ο Ποροσένκο επέμεινε στην ικανότητά του να αντιμετωπίσει σθεναρά την Ρωσία. Αλλά με αυτήν την τακτική έδινε συχνά την εντύπωση πως νόμιζε ότι μονομαχεί με τον Βλαντίμιρ Πούτιν, αντί με τον εκλογικό του αντίπαλο.
Επιπλέον, η αντιρωσική πολεμική του, συχνά σε επίπεδο υστερίας, απόδιωχνε ψηφοφόρους στις κεντρικές, τις νότιες και τις ανατολικές περιοχές, πολλοί από τους οποίους συμμετέχουν στην ρωσική πολιτισμική παράδοση και έχουν την ρωσική ως μητρική γλώσσα τους. Αλλά ,αυτή η αντιρωσική έμφαση δεν φαίνεται να καρποφόρησε ούτε στις πιο ευπρόσδεκτες δυτικές περιοχές, καθώς τα «έξιτ-πολ» έδειξαν ότι ο Ποροσένκο έχασε παντού, εκτός της (ιστορικά Δυτικόστροφης) Γαλικίας.
Παρεμπιπτόντως, όπως και αν κρίνει κανείς τον Ποροσένκο, αυτός τουλάχιστον άνοιξε τον δρόμο για μιαν ειρηνική μετάσταση της εξουσίας και -ακόμη σημαντικότερο- για μιαν ειρηνική αλλαγή των ηγετικών δυνάμεων. Και αυτό είναι κάτι που η Ρωσία και μέγα μέρος της πρώην Σοβιετικής ΄Ενωσης, δεν έχει ακόμη δοκιμάσει.
Τούτου λεχθέντος, ο περισσότερος κόσμος εδώ είδε τις ουκρανικές εκλογές σαν τσίρκο και τις παρακολούθησε σαν μια ταινία της τηλεόρασης. Από  αυτή την άποψη, η διεξαγωγή της προεκλογικής εκστρατείας στην Ουκρανία  δεν ενίσχυσε τις προοπτικές απομίμησης της Δυτικού τύπου δημοκρατίας στην Ρωσία.
Ο Ζελένσκι μπορεί να αποδειχτεί αναποτελεσματικός. Και αν δεν κατορθώσει να επιτύχει μιαν ριζική αναδιάταξη δυνάμεων στην Βουλή το φθινόπωρο, θα καταστεί πολιτικά ανίσχυρος.
Ωστόσο, η εκλογική νίκη του επιβεβαιώνει ότι οι Ουκρανοί κουράστηκαν να χρησιμεύουν σαν πιόνια, τόσο από εξωτερικούς παράγοντες όσο και από τις δικές τους ηγεσίες.
Η Δύση στήριξε τον λάθος άνθρωπο με τον Ποροσένκο. Και προηγουμένως, η Ρωσία διέπραξε το ίδιο λάθος με τον προκάτοχό του, Γιανούκοβιτς. Ο Ζελένσκι θα έπραττε σοφά να βάλει πρώτη την Ουκρανία και να συνειδητοποιήσει ότι η λογική του «όλα για όλα» δεν οδηγεί την χώρα του πουθενά.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου