Articles by "Σινεμά και θέατρο"

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σινεμά και θέατρο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Μετά την απονομή των Βραβείων του Σωματείου Ηθοποιών στις ΗΠΑ (Screen Actors Guild Awards) 2020 όλα τα φώτα είναι στραμμένα στα Όσκαρ.

Η τελετή των Όσκαρ θα γίνει τα ξημερώματα της 10ης Φεβρουαρίου (ώρα Ελλάδας) στο Dolby Theater και έχει ενδιαφέρον να δούμε κάποια στοιχεία που αφορούν τη μεγάλη βραδιά.

-Φέτος για δεύτερη φορά η τελετή δεν θα έχει κεντρικό παρουσιαστή.

- 17 ταινίες έχουν λάβει πολλαπλές υποψηφιότητες

- Η ταινία «Τζόκερ» έχει τις περισσότερες υποψηφιότητες που είναι 11.

- Ακολουθούν με 10 υποψηφιότητες «Ο Ιρλανδός», το «1917» και το «Κάποτε... στο Χόλιγουντ».

- 6 υποψηφιότητες εχουν οι ταινίες "Jojo Rabbit", «Μικρές Κυρίες», «Ιστορία Γάμου» και «Παράσιτα».

- Τέλος, είναι μία από τις σπάνιες φορές που ηθοποιός έχει διπλή υποψηφιότητα και διπλή ευκαιρία να κερδίσει το πολυπόθητο αγαλματάκι. Ο λόγος για τη Σκάρλετ Γιόχανσον η οποία έχει υποψηφιότητα για Όσκαρ Α Γυναικείου Ρόλου για την ταινία «Ιστορία Γάμου», ενώ είναι υποψήφια και για Β΄ Γυναικείου Ρόλου για την ταινία «Τζότζο».
REUTERS

Η τελευταία φορά που είχε συμβεί ξανά ήταν στα Όσκαρ 2008 όταν η Κέιτ Μπλάνσετ είχε δύο υποψηφιότητες, μία για την ταινία «Elizabeth: The Golden Age» και μία για την ταινία «I’m Not There», ωστόσο δεν πήρε κανένα αγαλματάκι. REUTERS

Όλες οι υποψηφιότητες

Υποψηφιότητες Όσκαρ Καλύτερης ταινίας:
Ford v Ferrari
The Irishman
Jojo Rabbit
Joker
Little Women
Marriage Story
1917
Once Upon a Time in Hollywood
Parasite

Υποψηφιότητες Όσκαρ Α Ανδρικού Ρόλου:
Αντόνιο Μπαντέρας “Pain and Glory”
Λεονάρντο Ντι Κάπριο “Once Upon a Time in Hollywood”
Ανταμ Ντράιβερ “Marriage Story”
Χοακίν Φοίνιξ “Joker”
Τζόναθαν Πράις “The Two Popes”

Υποψηφιότητες Όσκαρ Α Γυναικείου Ρόλου:
Σύνθια Ερίβο “Harriet”
Σκάρλετ Γιόχανσον “Marriage Story”
Σαοΐρζε Ρόναν “Little Women”
Σαρλίζ Θερόν “Bombshell”
Ρενέ Ζελβέγκερ “Judy”

Υποψηφιότητες Όσκαρ Β Ανδρικού Ρόλου:
Τομ Χανκς, “A Beautiful Day in the Neighborhood”
Άντονι Χόπκινς, “The Two Popes”
Αλ Πατσίνο, “The Irishman”
Τζο Πέσι, “The Irishman”
Μπραντ Πιτ, “Once Upon a Time in Hollywood”

Υποψηφιότητες Όσκαρ Β Γυναικείου Ρόλου:
Κάθι Μπέιτς, “Richard Jewell”
Λόρα Ντερν, “Marriage Story”
Σκάρλετ Γιόχανσον, “Jojo Rabbit”
Φλόρενς Πακ, “Little Women”
Μαργκότ Ρόμπι, “Bombshell”

Υποψηφιότητες Όσκαρ Σκηνοθεσίας:
Μάρτιν Σκορτσέζε, “The Irishman”
Τοντ Φίλιπς, “Joker”
Σαμ Μέντες, “1917”
Κουέντιν Ταραντίνο, “Once Upon a Time in Hollywood”
Μπονγκ Χουν Χο, “Parasite”

Υποψηφιότητες Όσκαρ Κινουμένων Σχεδίων:
“How to Train Your Dragon: The Hidden World” Dean DeBlois
“I Lost My Body” Jeremy Clapin
“Klaus” Sergio Pablos
“Missing Link” Chris Butler
“Toy Story 4” Josh Cooley

Υποψηφιότητες Όσκαρ Κινουμένων Σχεδίων μικρού μήκους:
“Dcera,” Daria Kashcheeva
“Hair Love,” Matthew A. Cherry
“Kitbull,” Rosana Sullivan
“Memorable,” Bruno Collet
“Sister,” Siqi Song

Υποψηφιότητες Όσκαρ Διασκευασμένου σεναρίου:
“The Irishman,” Steven Zaillian
“Jojo Rabbit,” Taika Waititi
“Joker,” Todd Phillips, Scott Silver
“Little Women,” Greta Gerwig
“The Two Popes,” Anthony McCarten

Υποψηφιότητες Όσκαρ Πρωτότυπου σεναρίου:
“Knives Out,” Rian Johnson
“Marriage Story,” Noah Baumbach
“1917,” Sam Mendes and Krysty Wilson-Cairns
“Once Upon a Time in Hollywood,” Quentin Tarantino
“Parasite,” Bong Joon-ho, Jin Won Han

Υποψηφιότητες Όσκαρ Φωτογραφίας:
“The Irishman,” Rodrigo Prieto
“Joker,” Lawrence Sher
“The Lighthouse,” Jarin Blaschke
“1917,” Roger Deakins
“Once Upon a Time in Hollywood,” Robert Richardson

Υποψηφιότητες Όσκαρ Καλύτερου Ντοκιμαντέρ:
“American Factory,” Julia Rieichert, Steven Bognar
“The Cave,” Feras Fayyad
“The Edge of Democracy,” Petra Costa
“For Sama,” Waad Al-Kateab, Edward Watts
“Honeyland,” Tamara Kotevska, Ljubo Stefanov

Υποψηφιότητες Όσκαρ Καλύτερου ντοκιμαντέρ μικρού μήκους:
“In the Absence,” Yi Seung-Jun and Gary Byung-Seok Kam
“Learning to Skateboard in a Warzone,” Carol Dysinger
“Life Overtakes Me,” Kristine Samuelson and John Haptas
“St. Louis Superman,” Smriti Mundhra and Sami Khan
“Walk Run Cha-Cha,” Laura Nix

Υποψηφιότητες Όσκαρ ταινίας Μικρού μήκους:
“Brotherhood,” Meryam Joobeur
“Nefta Football Club,” Yves Piat
“The Neighbors’ Window,” Marshall Curry
“Saria,” Bryan Buckley
“A Sister,” Delphine Girard

Υποψηφιότητες Όσκαρ Καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας:
“Corpus Christi,” Jan Komasa
“Honeyland,” Tamara Kotevska, Ljubo Stefanov
“Les Miserables,” Ladj Ly
“Pain and Glory,” Pedro Almodovar
“Parasite,” Bong Joon Ho

Υποψηφιότητες Όσκαρ Μοντάζ:
“Ford v Ferrari,” Michael McCusker, Andrew Buckland
“The Irishman,” Thelma Schoonmaker
“Jojo Rabbit,” Tom Eagles
“Joker,” Jeff Groth
“Parasite,” Jinmo Yang

Υποψηφιότητες Όσκαρ Μοντάζ ήχου:
“Ford v Ferrari,” Don Sylvester
“Joker,” Alan Robert Murray
“1917,” Oliver Tarney, Rachel Tate
“Once Upon a Time in Hollywood,” Wylie Stateman
“Star Wars: The Rise of SkyWalker,” Matthew Wood, David Acord

Υποψηφιότητες Όσκαρ Μιξάζ:
“Ad Astra”
“Ford v Ferrari”
“Joker”
“1917”
“Once Upon a Time in Hollywood”

Υποψηφιότητες Όσκαρ Παραγωγής:
“The Irishman,” Bob Shaw and Regina Graves
“Jojo Rabbit,” Ra Vincent and Nora Sopkova
“1917,” Dennis Gassner and Lee Sandales
“Once Upon a Time in Hollywood,” Barbara Ling and Nancy Haigh
“Parasite,” Lee Ha-Jun and Cho Won Woo, Han Ga Ram, and Cho Hee

Υποψηφιότητες Όσκαρ Μουσικής:
“Joker,” Hildur Guðnadóttir
“Little Women,” Alexandre Desplat
“Marriage Story,” Randy Newman
“1917,” Thomas Newman
“Star Wars: The Rise of Skywalker,” John Williams

Υποψηφιότητες Όσκαρ Τραγουδιού:
“I Can’t Let You Throw Yourself Away,” “Toy Story 4”
“I’m Gonna Love Me Again,” “Rocketman”
“I’m Standing With You,” “Breakthrough”
“Into the Unknown,” “Frozen 2”
“Stand Up,” “Harriet”

Υποψηφιότητες Όσκαρ Μέικ απ και κομμώσεις
“Bombshell”
“Joker”
“Judy”
“Maleficent: Mistress of Evil”
“1917”

Υποψηφιότητες Όσκαρ Κοστουμιών:
”The Irishman,” Sandy Powell, Christopher Peterson
“Jojo Rabbit,” Mayes C. Rubeo
“Joker,” Mark Bridges
“Little Women,” Jacqueline Durran
“Once Upon a Time in Hollywood,” Arianne Phillips

Υποψηφιότητες Όσκαρ Οπτικών Εφέ:
“Avengers Endgame”
“The Irishman”
“1917”
“The Lion King”
“Star Wars: The Rise of Skywalker”



Φωτογραφίες: Reuters





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Η θεατρική ομάδα του Συλλόγου Φίλων Θερμαϊκού ‘ΑΠΟΛΛΩΝ’ «ρωγμές», παρουσιάζει την θεατρική παράσταση «αναζητώντας».
Την Κυριακή 29 Δεκ 2019 στις 19:00 στο Αμφιθέατρο ΚΑΠΠΑ 2000 στην Περαία, με  ελεύθερη είσοδο.

(Τέσσερα μονόπρακτα συνιστούν μία ιστορία, σε διασκευή & σκηνοθεσία Νικόλαου Γαλάνη)

Δυο λόγια για το έργο

Κάπου σ’ ένα πάρκο βρίσκονται η Ντίνα και η Ευγενία να ψάχνουν. Στο ίδιο πάρκο που εμφανίζονται η γνωστή ηθοποιός Νικόλ Κίντμαν και ο ποιητής Φαίδων να συζητούν, αλλά στο τέλος συλλαμβάνονται και δικάζονται. Η ετυμηγορία σουρεαλιστική με μελλοντικές προεκτάσεις για την οικογένεια της. Με θέα το ίδιο πάρκο, ο κυρ Αγγελής και η Μαρούλα, ενώ κερδίζουν το λαχείο.., εμφανίζεται η χήρα Κατερίνα. Δίπλα τους ο κυρ Λεωνίδας με την Εφιμίτσα τρομάζουν από άγνωστες φασαρίες, με την υπηρέτρια Σάφτα να δίνει τη λύση.
ΟΛΟΙ κάτι ψάχνουν, ΟΛΟΙ κάτι αναζητούν, αλλά το βρίσκουν;

Διανομή ρόλων (με σειρά εμφάνισης)

στο πάρκο: Αργυροπούλου Ευγενία & Σαββουλίδου Κωνσταντινιά
Νικόλ Κίντμαν: Αργυροπούλου Ναταλία & Καραμανίδου Πόλυ
ποιητής: Υψηλάντης Μιχάλης
αστυνομικοί: Παπαγεωργίου Κατερίνα & Μπεργκάση Μαργαρίτα
πρόεδρος δικαστηρίου: Μπαλτζή Βιργινία
σύζυγος Κίντμαν: Σκορδίτη Χριστίνα
Κυρ Αγγελής: Παπαναστασίου Βασίλης
Μαρούλα: Σαχπατζίδου Βάσω
χήρα στο τηλέφωνο: Παπαγεωργίου Κατερίνα
Κυρ Λεωνίδας: Ραπτόπουλος Βασίλης
Εφιμίτσα: Αντωνιάδου Σουζάνα
Σάφτα: Μπεργκάση Μαργαρίτα

Συντελεστές

διασκευή σεναρίου & σκηνοθεσία: Γαλάνης Νικόλαος
Άλτο Σαξόφωνο: Κριεζή Χριστίνα
κιθάρα: Παπαδημητρίου Φάνης
χορευτικό: Αργυροπούλου Ναταλία & Καραμανίδου Πόλυ
μουσική επένδυση- ηχητικά: Γαλάνης Νικόλαος
σκηνικά- κοστούμια: «ρωγμές»
επιμέλεια αφίσας & προγράμματος: Κουρουτσαλάκης Κώστας

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Με κατάμεστο το αμφιθέατρο του ΚΑΠΠΑ παίχτηκε η τρίτη στη σειρά παράσταση του παπαδιαμαντικού θεατρικού "Τα Χριστούγεννα του Τεμπέλη".
Μια όμορφη παράσταση παρακολούθησαν οι θεατές, μερικοί ακόμα και όρθιοι δυστυχώς, χθες το βράδυ που τους χάρισε η θεατρική ομάδα Φύρδην - Μίγδην, που τους είπε και τα κάλαντα, αφού τους είχε προηγούμενα ψυχαγωγήσει με αρκετά ρεμπέτικα live.
Μεταξύ των θεατών ο δήμαρχος Γιώργος Τσαμασλής αλλά και αντιδήμαρχοι και δημοτικοί σύμβουλοι.
Έξοχοι όλοι οι ερασιτέχνες ηθοποιοί που δημιούργησαν ένα άριστο αποτέλεσμα και μας μετέφεραν με τον καλύτερο τρόπο στην εποχή των Χριστουγέννων του Παπαδιαμάντη.

Διανομή
ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ: Χρήστος Σπυρίδης
ΜΑΣΤΡΟ-ΠΑΥΛΟΣ: Βασίλης Παναγιωτίδης
ΚΥΡΑ-ΣΤΡΑΤΙΝΑ: Αναστασία Ιωαννίδου/Μαρία Παυλίδου
ΜΑΣΤΡΟ-ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Θανάσης Ραλλίδης
ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΚΑΠΗΛΕΙΟΥ: Νεφέλη Ιβάνοβιτς
ΠΑΥΛΑΙΝΑ: Ανατολή Δεμιρτζόγλου
ΚΟΥΝΙΑΔΟΣ: Γιάννης Σακελλαρίδης
ΓΙΟΣ/ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ: Μάνος Κανταλάς
ΜΠΕΛΙΟΠΟΥΛΟΥ: Ραφαήλα Γρηγορίου
ΑΦΗΓΗΤΡΙΕΣ/ΠΑΙΔΙΑ: Σωτηρία Κατούνα, Μαρία Καλογήρου
ΘΑΜΩΝΕΣ ΤΟΥ ΚΑΠΗΛΕΙΟΥ: Ευαγγελία Καμπούρη, Γιάννης Σιορμανωλάκης, Μάνος Σχοινάς, Θανάσης Ραλλίδης

Συντελεστές
ΜΠΟΥΖΟΥΚΙ: Χρήστος Τσαϊρίδης
ΚΙΘΑΡΑ: Μίλτος Σπυριδόπουλος
ΤΡΑΓΟΥΔΙ: Χρήστος Τσαϊρίδης, Μίλτος Σπυριδόπουλος, Σωτηρία Κατούνα, Μαρία Καλογήρου

ΣΚΗΝΙΚΑ/ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ: Θεατρική Ομάδα «Φύρδην Μίγδην»
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΕΝΤΥΠΟΥ/ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥ ΥΛΙΚΟΥ: Μάνος Κανταλάς
ΓΕΝΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Γιώτα Αλεξοπούλου























Σε μετάφραση Νίκου Γκάτσου, μουσική – Τάκη Μπινιάρη, χορογραφίες Δημήτρη Ιβανωφ, σκηνικό Χάρη Σεπεντζη, κοστούμια Βάνια Αλεξάνδροβα, στίχοι τραγουδιών Τάκης Μπινιάρης-Βασίλης Καπερνάρος, Tραγούδι Nανά Γεωργιάδης-Τάκης Μπινιάρης, κινησιολογία Σίμωνα Πάτροκλου, Βοηθός σκηνοθέτη Τάκης Δρόσος, σχεδιασμός φωτισμών και σκηνοθεσία Βασίλη Πλατάκη.

Πρωταγωνιστούν: Τζένη Καλλέργη, Τιτίκα Σαριγκούλη, Κυριακή Γάσπαρη, Μαρία Δρακοπούλου, Μαρία Συμεών, Δέσποινα Χαριάτη, Κατερίνα Βολίκα, Άννα Μαρία Βιδάλη, Έφη Χαντζούλη, Αναστασία Χατζηαθανασίου, Σίμων Πάτροκλος


Υπόθεση του έργου 

Μετά το θάνατο του δεύτερου συζύγου της, η Μπερνάρντα Άλμπα γίνεται τυραννική με τις πέντε κόρες της, που σπάνια είχαν οποιαδήποτε επαφή με το άλλο φύλο.

Επιβάλλει πένθος 8 χρόνων και τον εγκλεισμό τους μες στο σπίτι, καθώς η ανώτερη τάξη τους δεν τους επιτρέπει να «ανακατεύονται» με τους απλούς χωρικούς. Η Ανγκούστιας, η μεγαλύτερη κόρη της Μπερνάρντα από τον πρώτο της γάμο, κληρονομεί την περιουσία του πατέρα της κι έτσι προσελκύει το ενδιαφέρον ενός μνηστήρα, του Πέπε Ρομάνο.

Τον Πέπε όμως ποθούν κι η Αδέλα, η μικρότερη κόρη, που αρνείται να υποταχθεί στη μητέρα της και συνάπτει ερωτική σχέση μαζί του, αλλά κι η Μαρτίριο, που τη ζηλεύει για κάτι που η ίδια δεν μπορεί να αποκτήσει, λόγω του παρουσιαστικού της. Η ζήλια της Μαρτίριο θα οδηγήσει στο τραγικό τέλος της Αδέλα και στη διατήρηση του πένθους στο σπίτι.

Το έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα στις 18 Νοεμβρίου 1954 στο θέατρο «Κοτοπούλη» σε μετάφραση Νίκου Γκάτσου, σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή, σκηνικά και κοστούμια του Γιάννη Τσαρούχη. Το ρόλο της Μπερνάρντα Άλμπα ερμήνευσε η Κατίνα Παξινού.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Θεατρική Ομάδα «Φύρδην Μίγδην» του Συλλόγου Προσφύγων Ανατολικής Θράκης Αγίας Τριάδας διοργανώνει το 1ο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Θερμαϊκού σε συνδιοργάνωση με την Αντιδημαρχία Τουρισμού, Αθλητισμού και Πολιτισμού Δήμου Θερμαϊκού. Το φεστιβάλ θα λάβει χώρα από τις 5 έως και τις 11 Μαΐου 2020 στο Αμφιθέατρο ΚΑΠΠΑ 2000 στην Περαία του Δήμου Θερμαϊκού.

Το Φεστιβάλ έχει διαγωνιστικό χαρακτήρα και απευθύνεται σε ερασιτεχνικές ομάδες ενηλίκων (ανεξάρτητες, τμήματα δήμων ή συλλόγων, φοιτητικές, τμήματα ιδρυμάτων κλπ) από όλη την Ελλάδα.

Για το διαγωνιστικό μέρος του Φεστιβάλ θα προκριθούν πέντε (5) παραστάσεις, οι οποίες θα διεκδικήσουν τα βραβεία:
• Καλύτερης Παράστασης
• Σκηνοθεσίας
• Α΄ & Β΄ Ανδρικού Ρόλου
• Α΄ & Β΄ Γυναικείου Ρόλου
• Σκηνογραφίας
• Ενδυματολογίας
• Μουσικής Σύνθεσης ή/και Επιμέλειας
• Χορογραφίας/Κίνησης
• Φωτισμών
• Αφίσας/Προγράμματος

Θα αποδοθεί επίσης Βραβείο Κοινού καθώς και Ειδικό Τιμητικό Βραβείο Πολιτιστικών Συλλόγων Δήμου Θερμαϊκού.

Δηλώσεις συμμετοχής μέχρι και τις 29 Φεβρουαρίου 2020.

Για όλες τις εξελίξεις του Φεστιβάλ, μπορείτε να επισκέπτεστε την επίσημη ιστοσελίδα της Θεατρικής Ομάδας «Φύρδην Μίγδην» www.fyrdinmigdin.com

Διαβάστε εδώ ολόκληρη την προκήρυξη με τους όρους συμμετοχής: http://bit.ly/festivalthermaikou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ένα πολύ ευχάριστο απόγευμα υπόσχεται να μας προσφέρει ο Μορφωτικός Πολιτιστικός Σύλλογος Ν. Μηχανιώνας. Όσοι τουλάχιστον από εμάς παραστούμε στην ξεκαρδιστική περιπέτεια που θα ανεβάσει η θεατρική ομάδα του Συλλόγου την Κυριακή 15 Δεκεμβρίου στις 6 μμ στο Θέατρο του ΚΑΠΠΑ 2000.
Μας καλούν να παρακολουθήσουμε την παραμυθένια θεατρική παράσταση «ΕΛΑΦΟΒΑΣΙΛΙΑΣ» που διακρίνεται για το άφθονο γέλιο και μεγάλη φαντασία. Ένα θεατρικό έργο της Ξένιας Καλογεροπούλου και Θωμά Μοσχόπουλου που βασίστηκε στο πρωτότυπο RE CERVO του Κάρλο Γκότσι.
Την σκηνοθεσία υπογράφει η Σμαράγδα Τζούμα και παίζουν οι:


Λίγα λόγια για το έργο:

Δύο μαγικά μυστικά που του εμπιστεύτηκε ο πατέρας του προστατεύουν τον καλόκαρδο και εύπιστο βασιλιά Ντεράμο από τις παγίδες που θα μπορούσαν να του στήσουν όσοι θέλουν το κακό του. Το ένα μυστικό τον βοηθάει να επιλέξει και να παντρευτεί μια κοπέλα που τον αγαπάει πραγματικά. Τι γίνεται όμως όταν το δεύτερο πέφτει στα χέρια του χειρότερου εχθρού του; Στη συναρπαστική και ξεκαρδιστική αυτή περιπέτεια κυκλοφορούν ερωτευμένα ζευγάρια, ραδιούργοι αυλικοί, μάγοι μεταμορφωμένοι σε παπαγάλους, δολοφόνοι και μπουφόνοι, ένα άγαλμα που χαμογελάει, καθώς κι ένα ελάφι μ’ ένα αστέρι στο μέτωπο. Οι έντεκα πρωταγωνιστές της ιστορίας θα συναντηθούν τη νύχτα σε ένα δάσος όπου θα συμβούν πράγματα «που αν δεν τα δεις με τα μάτια σου, αποκλείεται να τα πιστέψεις».



Συνέχεια με ροκιές !!!!

Μετά την παράσταση μια ροκ έκπληξη περιμένει τους θεατές.

Θα έχουν την ευκαιρία να ακούσουν τους Cherry Blossoms. Ένα ροκ μουσικό συγκρότημα από τη Μηχανιώνα. 


Είναι οι:
Μανώλης Ξέκαλος μπάσο, 
Ιούλιος Ξέκαλος κιθάρα, 
Ιωάννης Γιαννακοπουλος κιθάρα, 
Δημήτρης Γιαννακοπουλος φυσαρμόνικα /αρμόνιο, 
Ζωή Γιαννακοπούλου φωνή και 
Γιώργος Φουντούλης τύμπανα.

Είναι ένα αριστούργημα! Το ντοκιμαντέρ Αμερικανικό Εργοστάσιο, που προβάλλεται στο Netflix από τις 21 Αυγούστου καταγράφοντας ρεκόρ θεαματικότητας, αναμετριέται με τα πιο μεγάλα και ακανθώδη ζητήματα που θέτει η εποχή μας. Τα θέματα που ανοίγει είναι δεκάδες• κι είμαι σίγουρος πώς αν το έβλεπα και τρίτη φορά θα διέκρινα κι άλλα ερωτήματα που θέτει: Τα εργατικά δικαιώματα, με πρώτο και κύριο το ζήτημα των αμοιβών, οι συνθήκες εργασίας, οι πολιτιστικές διαφορές μεταξύ των λαών, ο ρόλος των συνδικάτων, η εργοδοτική αυθαιρεσία, ο χαρακτήρας του καθεστώτος στην Κίνα, η μετανάστευση, η σημασία του Τύπου, η διάρκεια της εργάσιμης ημέρας, η εργατική αλληλεγγύη, το περιεχόμενο της εργασίας, η αντικατάσταση της ζωντανής εργασίας από τη νεκρή (μηχανές) και, το σημαντικότερο όλων, η σημασία των άμεσων ξένων επενδύσεων. Κάθε νέα επένδυση από το εξωτερικό, ακόμη κι αν είναι πραγματική επένδυση κι όχι ιδιωτικοποίηση δηλαδή αλλαγή ιδιοκτησίας όπως κατά κόρον συμβαίνει, είναι ευεργετική για την οικονομία και επωφελής για τους εργαζόμενους που θα βρουν δουλειά; Το συμπέρασμα που συνάγεται από την ταινία δεν είναι το προφανές, αυτό τουλάχιστον που παπαγαλίζεται με ευκολία σε χώρες όπως η Ελλάδα, όπου οι ξένες επενδύσεις έχουν αναχθεί όχι απλώς σε πανάκεια, αλλά και σε μέτρο αξιολόγησης μιας οικονομίας…

Το ντοκιμαντέρ ξεκινάει με το κλείσιμο μιας αυτοκινητοβιομηχανίας στα απόνερα της κρίσης του 2008. Τη θλίψη των απολυμένων εργατών διαδέχεται η αισιοδοξία όταν η κινέζικη Fuyao επενδύει 500 εκ. δολ. σε μια μονάδα κατασκευής τζαμιών για αυτοκίνητα και προσλαμβάνει 2.000 εργάτες. Οι περισσότεροι εξ αυτών ήταν απολυμένοι κι είχαν περάσει χρόνια στην ανεργία, έχοντας χάσει ακόμη και το σπίτι τους, όπως δηλώνει μπροστά στο φακό μια έγχρωμη εργάτρια. Η απότομη προσγείωση πραγματοποιείται πριν ακόμη ξεκινήσει τη δραστηριότητά της η κινέζικη θυγατρική όταν στη διαδικασία επιλογής προσωπικού γίνεται σαφές πώς δεν πρόκειται να προσληφθούν συνδικαλισμένοι. Επίσης, όταν γίνεται καθαρό ότι το ωρομίσθιο θα είναι πολύ πιο χαμηλό, σε σχέση με τα χρήματα που κέρδιζαν οι εργάτες από την προηγούμενη δουλειά τους. Η ταινία έχει ως βασικό άξονα δράσης το σωματείο, συγκεκριμένα το United Auto Workers, που συγκεντρώνει τον κόσμο της αυτοκινητοβιομηχανίας.



Η σύγκρουση προοικονομείται όταν στα εγκαίνια της μονάδας ο τοπικός γερουσιαστής Σέροντ Μπράουν αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να αποφασίσουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι για το αν θα γραφτούν στο συνδικάτο, προκαλώντας την αντίδραση όχι μόνο της κινέζικης ιδιοκτησίας, αλλά και της διοίκησης που αποτελούταν από Αμερικανούς όπως επέλεξαν οι νέοι επενδυτές για να εξασφαλίσουν την αποτελεσματικότερη διαχείριση του ανθρώπινου παράγοντα. Εις μάτην…

Η πλοκή, αν μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι, κορυφώνεται όταν το προσωπικό του Αμερικανικού εργοστασίου καλείται να ψηφίσει για το αν θα συγκροτηθεί ή όχι σωματείο. Η κινέζικη ιδιοκτησία στο ενδιάμεσο έχει δείξει το πιο επιθετικό της πρόσωπο απολύοντας την αμερικανική διοίκηση, πρωτοπόρους εργάτες κι εργάτριες κι επιβάλλοντας απάνθρωπες συνθήκες εργασίας. Το χάσμα «γεφυρώνεται» όταν οι Κινέζοι προσλαμβάνουν, έναντι 1 εκ. δολ., μια αμερικανική εταιρεία συμβούλων επιχειρήσεων που είναι εξειδικευμένη στη διάλυση των σωματείων. Πρόκειται για μια από τις πολλές επιχειρήσεις που εφαρμόζουν τόσο εργαλεία του σύγχρονου μάνατζμεντ όσο και τις δοκιμασμένες τακτικές του Μακαρθισμού και του Χούβερ, προκειμένου να επιτύχουν το φιλελεύθερο ιδεώδες που αντιμάχεται κάθε συλλογική έκφραση πιστεύοντας ότι ακυρώνει τον ελεύθερο ανταγωνισμό. Κι αν όχι αυτόν σίγουρα τα κέρδη της ιδιοκτησίας… Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας δεν δικαιώνει τους αγωνιστές εργάτες που προσέτρεξαν στο σωματείο για να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, δείχνοντας τη δεινή θέση στην οποία έχει βρεθεί η σημερινή εργατική τάξη κολλημένη στον τοίχο από την ανεργία και την υπερχρέωση.

Το ίδιο το ντοκιμαντέρ όμως αποτελεί μια απρόβλεπτη και πειστική υπεράσπιση των συλλογικών αγώνων και της συνδικαλιστικής δράσης. Το αποτέλεσμα δεν θα ήταν αυτό που βλέπουμε στις οθόνες μας αν ο Μπάρακ και η Μισέλ Ομπάμα, που είχαν την ευθύνη της παραγωγής, δεν ανέθεταν τη σκηνοθεσία στη Τζούλια Ράιχερτ και τον Στίβεν Μπόγκναρ. Η Ράιχερτ έχει στο βιογραφικό της σπουδαία ντοκιμαντέρ με σημαντικότερα το Union Maids για τις προσπάθειες οργάνωσης των γυναικών τη δεκαετία του 1930 και το Seeing Red που αναφέρεται στην ιστορία του Αμερικάνικου Κομμουνιστικού Κόμματος. Πιο πρόσφατα δε, κατέγραψε με το φακό της το κλείσιμο του εργοστασίου της General Motors στο Ντέιτον, αναδεικνύοντας τις συνέπειες της κρίσης του 2008 στον κόσμο της εργασίας. Εδώ πιθανά βρίσκεται και ο συνδετικός κρίκος με τον πρώην αμερικανό πρόεδρο, Μπάρακ Ομπάμα, δεδομένου ότι το βάπτισμα του πυρός ως πρόεδρος το έλαβε με ένα αμφιλεγόμενο πακέτο διάσωσης της αμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας που το 2008 δέχτηκε έναν πρωτοφανή κλυδωνισμό. Ωστόσο, η διάσωση των δύο αμερικανικών αυτοκινητοβιομηχανιών (General Motors και Chrysler) δεν έγινε χωρίς τη θυσία εργατικών δικαιωμάτων! Ως όρος για την διάθεση 18 δισ. δολ. από τα λεφτά των αμερικανών φορολογουμένων προβλεπόταν και η καρατόμηση εργατικών δικαιωμάτων στο πλαίσιο συμφωνίας της νεοπαγούς τότε κυβέρνησης Ομπάμα με το συνδικάτο UAW. Ο Ομπάμα πιθανά επιστρέφει στον …τόπο του εγκλήματος για να δείξει ότι η δική του συμφωνία ήταν το μικρότερο κακό, σε σύγκριση με ό,τι ερχόταν…

Όπως άλλωστε συμβαίνει και με τις συνθήκες εργασίας. Κανείς δε θα διαφωνήσει ότι οι συνθήκες εργασίας στις ισχυρότερες αμερικανικές πολυεθνικές Amazon, τα Wall Mart και τα Mac Donald’s αποτελούν τη μεγαλύτερη απειλή για τις εργατικές κατακτήσεις. Υπάρχουν όμως και χειρότερα όπως το περίφημο 996 (δουλειά από τις 9 το πρωί μέχρι τις 9 το βράδυ για 6 ημέρες την εβδομάδα), που είναι κανόνας στην τομέα της πληροφορικής της Κίνας, όπως και σε πολλούς άλλους κλάδους. Σε τέτοιο βαθμό ώστε οι Κινέζοι πληροφορικάριοι εξεγέρθηκαν αξιοποιώντας την παγκόσμια πλατφόρμα ανάπτυξης λογισμικού GitHub, η οποία ανήκει στην Microsoft, όπου προγραμματιστές όλου του κόσμου μοιράζονται κώδικα και εργαλεία λογισμικού. Το ενδιαφέρον μάλιστα είναι ότι η Κίνα, κατά την προσφιλή της τακτική πολύ πρόσφατα είχε απαγορεύσει την πρόσβαση σε αυτή την ιστοσελίδα, όπως έχει κάνει με το Facebook, Twitter κι άλλες πλατφόρμες. Αναγκάστηκε όμως να υποχωρήσει κατόπιν διαμαρτυριών των κινέζων μηχανικών που έμεναν εκτός των τεχνολογικών εξελίξεων. Ο αναβρασμός ενάντια στην υπερεργασία ξεκίνησε με αφορμή ένα ποστ που εμφανιζόταν να έχει αναρτηθεί από το χρήστη 996icu, σα να λέμε 996μεθ εκ του όρου Μονάδα Εντατικής Θεραπείας! Έκτοτε, η απήχηση του θέματος ήταν τεράστια. Το δικό του μάλιστα ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι ακόμη και το Twitter για ένα χρονικό διάστημα μπλόκαρε αναρτήσεις που περιείχαν συνδέσμους στο 996.ICU, εγείροντας την ανησυχία μήπως ο δημοφιλής τόπος αναρτήσεων του προέδρου Τραμπ αναπαράγει τα μοντέλα κινέζικης λογοκρισίας. Γρήγορα ωστόσο το μπλοκάρισμα στο Twitter ακυρώθηκε, με την εταιρεία να δικαιολογείται επικαλούμενη τον αλγόριθμο αντιμετώπισης ανεπιθύμητων αναρτήσεων. Στην ίδια λίστα κινέζοι χρήστες ανάρτησαν και μια άλλη μαύρη λίστα εταιρειών όπου οι εργαζόμενοι δουλεύουν ακόμη περισσότερες από 72 ώρες. Μεταξύ αυτών είναι η κινέζικη γιγαντιαία πολυεθνική λιανικής Alibaba, η κατασκευάστρια των κινητών τηλεφώνων Huawei, κ.α. Υπάρχουν επομένως κι ακόμη χειρότερα από το 996. Στον αντίποδα ωστόσο αυτών των τάσεων ξεχώρισε η λίστα 955, με εταιρείες που σέβονται το 40ωρο.


Ο νέος «ιός» λοιπόν της υπερεργασίας των 72 ωρών την εβδομάδα που εξαπλώνεται ταχύτατα ξεπερνάει και απειλεί ακόμη και τα αμερικανικά εργασιακά ήθη, συνιστώντας μια πρωτοφανή οπισθοδρόμηση για όλον τον ανεπτυγμένο καπιταλισμό. Η σημασία που αποδίδει επομένως η Τζούλια Ράιχερτ μόνο τυχαία δεν είναι κι ούτε μπορεί να ειπωθεί ότι αθωώνει τα κάτεργα της Silicon Valley… Επισημαίνει απλώς ότι έπονται και χειρότερα, κι όχι μάλιστα για το μακρινό μας μέλλον…


Στις μεγάλες αρετές του ντοκιμαντέρ περιλαμβάνεται η αποφυγή της προσωποποίησης των απειλών. Τα κοντινά πλάνα και οι προσωπικές ιστορίες των πρωταγωνιστών, είτε είναι εργάτες κι εργάτριες ένθεν κι ένθεν, είτε ο Αμερικανός πρόεδρος του εργοστασίου είτε ο κινέζος δισεκατομμυριούχος, δεν ενθαρρύνουν ρατσιστικές συμπεριφορές, ανάλογες αυτών που υποκινεί το σύνθημα του Τραμπ «Πρώτα η Αμερική». Οι στιγμές των πολιτιστικών ανταλλαγών μεταξύ Κινέζων κι Αμερικάνων εργατών, όταν οι Κινέζοι στις ΗΠΑ εξασκούνται στη χρήση όπλων κι οι Αμερικάνοι στην Κίνα μυούνται στα εξαντλητικά ωράρια και την εργασιακή πειθαρχία σε μια αίθουσα γεμάτη σφυροδρέπανα είναι από τις πιο ευρηματικές.

Με εξ ίσου μεγάλο ενδιαφέρον αναμένονται και τα επόμενα «παραδοτέα» της συμφωνίας που υπέγραψε το ζεύγος Ομπάμα με το Netflix. Μεταξύ αυτών θα είναι η μεταφορά σε ντοκιμαντέρ του νέου βιβλίου του Μάικλ Λιούις (συγγραφέα του καταπληκτικού βιβλίου Το μεγάλο σορτάρισμα, που γυρίστηκε και ταινία) με τίτλο Ο πέμπτος κίνδυνος. Το βιβλίο, που παρέμεινε στη λίστα των New York Times με τα ευπώλητα επί 14 εβδομάδες, στρέφεται ενάντια στην κυβέρνηση Τραμπ κι εν όψει των προεδρικών εκλογών θα οδηγήσει την πολιτική αντιπαράθεση στα ύψη…

πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το FREEDOMTV σε συνεργασία με την Kypseli Cooperative Film Productions παρουσιάζει την ταινία «ΝΕΚΡΟΣ AΔΕΡΦΟΣ», του Μάνου Τσίζεκ, βασισμένη σε ντοκουμέντα από τη δίκη για τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου

Πρωταγωνιστούν οι ηθοποιοί Νικόλας Μπράβος και Δημήτρης Σταματελόπουλος.
Τη φωνή τους δάνεισαν οι ηθοποιοί Σοφία Αγγελή, Τάσος Κονταράτος, Αθανάσιος Μυλωνόπουλος, Μάνος Τσίζεκ και Fay Xyla / Φαίη Ξυλά, και ο μικρός Φώτης Κοτσώνης.

Η ταινία δημοσιεύθηκε ανήμερα της 11ης Επετείου της δολοφονίας, την ίδια ώρα (λίγο πριν τις 9 το βράδυ) που η σφαίρα του ειδικού φρουρού Επαμεινώνδα Κορκονέα βρήκε στην καρδιά τον 15χρονο Αλέξανδρο, αφαιρώντας του τη ζωή.

Στη διάρκεια της ταινίας ακούγονται αποσπάσματα από τις σχολικές εκθέσεις του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, λίγους μήνες πριν τον σκοτώσουν, και από το δημοτικό τραγούδι «Του Νεκρού Αδερφού», για το οποίο έγραψε μια από τις τελευταίες του εκθέσεις.

Στην αρχή της ταινίας, προβάλλεται το βίντεο-ντοκουμέντο της δολοφονίας, που πήρε με την κάμερά της η αυτόπτης μάρτυρας Λητώ Βαλλιάτζα και κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο λίγη ώρα μετά τη δολοφονία, βάζοντας τέρμα στα σενάρια για επεισόδια και επίθεση σε αστυνομικούς. Με ανάλογο τρόπο, η ταινία διατίθεται ελεύθερα στο διαδίκτυο, από το freedomtv.gr

Στην ταινία χρησιμοποιήθηκαν αποσπάσματα από τις πραγματικές επικοινωνίες ασυρμάτου της αστυνομίας, της κρίσιμης βραδιάς.

Το σενάριο της ταινίας έχει βασιστεί σε υλικό που παραχωρήθηκε από τη Ζωή Κωνσταντοπούλου - Zoe Konstantopoulou και τον Νίκο Κωνσταντόπουλο, συνηγόρους της οικογένειας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.





"Ο Αλέξανδρος δεν επιτέθηκε, δεν πέταξε μολότωφ, δεν απείλησε κανέναν.
(Το ομολόγησαν στο Δικαστήριο οι κατηγορούμενοι αστυνομικοί, που δήλωσαν ότι «διόγκωσαν τα γεγονότα για να βοηθήσουν -νομικά- τους εαυτούς τους».)

Ο Αλέξανδρος ήταν ένα 15χρονο παιδί, που στις 6 Δεκέμβρη του ’08 δέχτηκε σφαίρα στην καρδιά, από τον ειδικό φρουρό Κορκονέα.
Εδώ και δέκα χρόνια υπερασπίζομαι την οικογένειά του. Υπερασπίζομαι τη μνήμη του, τη ζωή που του αφαίρεσαν. Και την αλήθεια, που θέλουν να αποκρύψουν και να αλλοιώσουν.

Ο Αλέξανδρος μπορεί να ήταν το παιδί σου ή εσύ

Ποτέ ξανά παιδί νεκρό από όπλο αστυνομικού. Ποτέ.

Ποτέ ξανά συγκάλυψη κρατικού εγκλήματος

Ένα τέλος στην αστυνομική βία."



Ζωή Κωνσταντοπούλου
Συνήγορος της οικογένειας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου

Τρεις παραστάσεις θα δώσουν οι Φύρδην Μίγδην με «Τα Χριστούγεννα του τεμπέλη», μια μουσική θεατρική διασκευή του κλασικού χριστουγεννιάτικου διηγήματος του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.

Οι παραστάσεις θα δοθούν:

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 20/12, ώρα 20:00,
στο Πολιτιστικό Κέντρο «Αλέξανδρος» (Εθν. Αμύνης 1, Θεσ/νίκη)

ΣΑΒΒΑΤΟ 21/12, ώρα 19:30,
στο Κινηματοθέατρο «Αλέξης Μινωτής» (Π. Γρηγορίου Ε' 12, Δημαρχείο Αμπελοκήπων) και

ΚΥΡΙΑΚΗ 22/12, ώρα 20:00,
στο Αμφιθέατρο ΚΑΠΠΑ 2000 (Παραλία Περαίας)

Πρόκειται για μια μεταφορά σε κάποια Χριστούγεννα των αρχών του προηγούμενου αιώνα, στην ταβέρνα του Πατσοπούλου, όπου μαζεύονται όλα τα καλά παιδιά: ο μαστρο-Παυλάκης για να γλιτώσει απ' τη φαμέλια του, ο μαστρο-Δημήτρης για να πάρει το «πρωινό» του, η κυρα-Στρατίνα για να μαζέψει να νοίκια της και πάει λέγοντας! Μια παράσταση εμπλουτισμένη με γνωστά ρεμπέτικα τραγούδια της εποχής και με συνοδεία ζωντανής μουσικής επί σκηνής, στην αυθεντική γλώσσα του Παπαδιαμάντη, που θα σας διασκεδάσει και θα σας ταξιδέψει!

Διανομή
ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ: Χρήστος Σπυρίδης
ΜΑΣΤΡΟ-ΠΑΥΛΟΣ: Βασίλης Παναγιωτίδης
ΚΥΡΑ-ΣΤΡΑΤΙΝΑ: Αναστασία Ιωαννίδου/Μαρία Παυλίδου
ΜΑΣΤΡΟ-ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Θανάσης Ραλλίδης
ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΚΑΠΗΛΕΙΟΥ: Νεφέλη Ιβάνοβιτς
ΠΑΥΛΑΙΝΑ: Ανατολή Δεμιρτζόγλου
ΚΟΥΝΙΑΔΟΣ: Γιάννης Σακελλαρίδης
ΓΙΟΣ/ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ: Μάνος Κανταλάς
ΜΠΕΛΙΟΠΟΥΛΟΥ: Ραφαήλα Γρηγορίου
ΑΦΗΓΗΤΡΙΕΣ/ΠΑΙΔΙΑ: Σωτηρία Κατούνα, Μαρία Καλογήρου
ΘΑΜΩΝΕΣ ΤΟΥ ΚΑΠΗΛΕΙΟΥ: Ευαγγελία Καμπούρη, Γιάννης Σιορμανωλάκης, Μάνος Σχοινάς, Θανάσης Ραλλίδης

Συντελεστές
ΜΠΟΥΖΟΥΚΙ: Χρήστος Τσαϊρίδης
ΚΙΘΑΡΑ: Μίλτος Σπυριδόπουλος
ΤΡΑΓΟΥΔΙ: Χρήστος Τσαϊρίδης, Μίλτος Σπυριδόπουλος, Σωτηρία Κατούνα, Μαρία Καλογήρου

ΣΚΗΝΙΚΑ/ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ: Θεατρική Ομάδα «Φύρδην Μίγδην»
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΕΝΤΥΠΟΥ/ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥ ΥΛΙΚΟΥ: Μάνος Κανταλάς
ΓΕΝΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Γιώτα Αλεξοπούλου

Η παράσταση είναι κατάλληλη και για παιδιά.
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Είναι ακόμη μια εκπληκτική ταινία του Κεν Λόουτς, η τελευταία του "Δυστυχώς απουσιάζατε", η οποία όπως και οι προηγούμενες με έχουν καθηλώσει. Ο Άγγλος δημιουργός είναι ένας ρεαλιστής παρατηρητής της καθημερινότητας, της καθημερινής βαναυσότητας που βιώνουμε εξαιτίας των συνθηκών που καθορίζονται από τον καπιταλισμό και τις μεταμορφώσεις του από το νεοφιλελεύθερα μοντέλα. Ήθελα να γράψω για το φιλμ και να προτρέψω φίλους να μην το χάσουν. Δυστυχώς δεν το έκανα. Βρήκα όμως μια πολύ όμορφη προσέγγιση του Κίμπι, την οποία με χαρά αναδημοσιεύω:

Κι αν ο Ντάνιελ Μπλέικ έβρισκε δουλειά στην Uber;

Η προβολή της τελευταίας ταινίας του Κεν Λόουτς και του σεναριογράφου του, Πολ Λάβερτι, «Δυστυχώς απουσιάζατε», βρίσκεται στην αποδρομή της από τις αίθουσες. Οπότε υποθέτω ότι δεν θα κατηγορηθώ για «σπόιλερ» –από τον τέως πρόεδρο της εφημερίδας μας Δ.Κ. και άλλους εραστές της μαγείας του απροσδόκητου. Εξάλλου, στην ταινία δεν συμβαίνει τίποτα απροσδόκητο. Για την ακρίβεια, συμβαίνουν όλα τα τετριμμένα απροσδόκητα, όπως συμβαίνουν σε κάθε μέση οικογένεια της Ευρώπης και του δυτικού ημισφαιρίου εν γένει: ανεξόφλητα δάνεια, καθυστερημένες δόσεις, απλήρωτοι λογαριασμοί, παιδιά σε ανεξέλεγκτη εφηβεία, καβγάδες, ατυχήματα, αναποδιές, αρρώστιες. Η κοινοτοπία της ανθρώπινης βασάνου.

Τα τετριμμένα απροσδόκητα της ζωής διαδέχονται το ένα το άλλο και σ’ αυτήν την ταινία του Λόουτς, όπως στις περισσότερες με τις οποίες συνθέτει την κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία του 21ου αιώνα. Στην προηγούμενη ταινία του, τη βραβευμένη στις Κάνες «Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ», ο πρωταγωνιστής προδόθηκε πρώτα από την καρδιά του κι έπειτα από ένα σχιζοφρενικό, νεοφιλελεύθερο «κοινωνικό κράτος», που ιατρικά τον θεωρεί ανίκανο για εργασία, εργασιακά ηλικιωμένο και ανεπαρκή σε δεξιότητες, ασφαλιστικά χωρίς δικαίωμα συνταξιοδότησης ή επιδόματος ανεργίας όσο δεν αποδεικνύει ότι εντατικά ψάχνει για δουλειά, πολιτικά επικίνδυνο επειδή τόλμησε να διαμαρτυρηθεί. Περιδινούμενος στο limbo του κοινωνικού αποκλεισμού, ο Μπλέικ πεθαίνει στο κατώφλι της δικαίωσης και μας αποχαιρετά μετά θάνατον με τα αξεπέραστα λόγια: «Δεν είμαι πελάτης, δεν είμαι αγοραστής, ούτε χρήστης υπηρεσιών. Δεν είμαι ένας εθνικός αριθμός ασφάλισης, ούτε ένα στίγμα σε μια οθόνη. Δεν δέχομαι ούτε ζητώ ελεημοσύνη. Είμαι άνθρωπος, όχι σκύλος. Και ως άνθρωπος διεκδικώ τα δικαιώματά μου και απαιτώ να μου φέρεστε με σεβασμό». Ρισπέκτ, που λέμε και ελληνιστί.



Αν ο Ντάνιελ Μπλέικ είχε καταφέρει να επιζήσει από την τελετουργία εξόντωσής του από τη νεοφιλελεύθερη γραφειοκρατία, ίσως το σύστημα του έδινε μια δεύτερη ευκαιρία να αποδείξει τη χρησιμότητά του: ως οδηγός ταξί στην Uber, ως διανομέας στην Deliveroo ή ως μεταφορέας σε μία από τις βιομηχανικές, ψηφιακές ή εμπορικές πλατφόρμες που μετασχηματίζουν τον καπιταλισμό των καιρών μας σε κάτι απροσδιόριστο, σχεδόν μη αναγνωρίσιμο: σε έναν καπιταλισμό χωρίς καπιταλιστές, με κεφαλαιοκράτες σχεδόν χωρίς κεφάλαιο, κέρδη χωρίς παραγωγή, παραγωγή αξίας χωρίς εργασία, εργασία χωρίς εργασιακές σχέσεις.

Ο Λόουτς και ο Λάβερτι στην τελευταία τους ταινία συμπληρώνουν το παζλ του κανιβαλικού καπιταλισμού με τα πιο πρόσφατα δεδομένα: ενώ ο Ντάνιελ Μπλέικ πάλευε να απαλλαγεί από την υποχρέωση εργασίας, ο Ρίκι θέλει να απαλλαγεί από τους βάναυσους εργοδότες. Θέλει να κάνει «μια δουλειά μόνος του». Γίνεται, λοιπόν, «συνεργάτης» μιας πλατφόρμας ταχυμεταφορών. Με δικό του βανάκι, που πρέπει να το ξεπληρώνει από όσα βγάζει από την παράδοση των δεμάτων, και με ένα ψηφιακό «γκατζετάκι» στο χέρι που τον επιτηρεί διαρκώς, τον καθοδηγεί στο τι πρέπει να παραδώσει, πού και ποια ώρα, τον χρεώνει με καθυστερήσεις. Σε αυτό το μηχανάκι με το GPS, όσο είναι η παλάμη του, έχει συμπυκνωθεί σχεδόν όλη η παραδοσιακή αλυσίδα παραγωγής: το τμήμα παραγγελιών, ο προϊστάμενος, το λογιστήριο, το τμήμα μισθοδοσίας, το τμήμα παραπόνων, όλα είναι εκεί, σε μια οθόνη κινητού.

Ο Ρίκι δεν είναι εργαζόμενος, δεν έχει σύμβαση εργασίας, δεν έχει ωράριο και δικαιώματα, δεν έχει αφεντικό. Είναι πάροχος υπηρεσιών, όπως και η γυναίκα του, Αμπι, που με συμβόλαιο μηδενικών ωρών σε μια αντίστοιχη πλατφόρμα υπηρεσιών, φροντίζει αναπήρους και ηλικιωμένους στα σπίτια τους. Στη Βρετανία έχει «ουμπεροποιηθεί» ακόμη και το σύστημα κοινωνικής πρόνοιας. Στην ταινία, λοιπόν, παρακολουθούμε απλώς την καθημερινή, εξουθενωτική αναμέτρηση με τον χρόνο δύο «κομπάρσων» του απορρυθμισμένου αναρχοκαπιταλισμού, στην προσπάθειά τους να βγάλουν το μεροκάματο, να ανταποκριθούν στις «επιχειρηματικές» –όχι εργασιακές!– υποχρεώσεις τους, να βγάλουν τα έξοδα του σπιτιού, να φροντίσουν τα παιδιά, να κρατήσουν δεμένη την οικογένειά τους. Μοναδική πολυτέλεια της ζωής τους, ένα βράδυ γύρω από το οικογενειακό τραπέζι με ινδικό παραγγελμένο από το ντελίβερι. Αυτό είναι όλο.

Μπορεί να μην είναι η καλύτερη ταινία του Λόουτς –η στήλη δεν κάνει κριτική ταινιών, για να μην παρεξηγούμεθα–, αλλά αυτό που βλέπουμε στη μικροκλίμακά της είναι μια τάση πλανητική. Αντιμετωπίζουμε τη μετάλλαξη ενός καπιταλισμού που σχεδόν ντρέπεται για τον εαυτό του και το απάνθρωπο παρελθόν του. Μασκαρεύεται πίσω από ευφάνταστες νομικές, τεχνολογικές και διοικητικές μορφές που αποκρύπτουν τη ληστρική φύση του. Επιδεικνύει εκπληκτική επινοητικότητα στο να μετασχηματίζει σε μηχανές κερδοσκοπίας ακόμη και εγχειρήματα εναλλακτικά στην εκκίνησή τους, όπως τα δίκτυα βραχυχρόνιας μίσθωσης ακινήτων, που από απάντηση στον μαζικό βιομηχανικό τουρισμό εξελίχθηκαν σε φορείς οικιστικού διωγμού των φτωχών. Αλλά, ο καπιταλισμός της πλατφόρμας ξεπερνά τον εαυτό του στο μασκάρεμα της εργασιακής εκμετάλλευσης, στη μεταμόρφωση των εργαζομένων σε «συνεργάτες» ή «αυτοαπασχολούμενους».

Βεβαίως, σε αυτήν την αγωνιώδη προσπάθεια «εξαφάνισης» της εργασίας και εκμετάλλευσης της επιθυμίας των ανθρώπων να απελευθερωθούν από τους καταναγκασμούς της, περιέχεται και μια ομολογία: η δουλειά του Ρίκι Τέρνερ ή του Ντάνιελ Μπλέικ παραμένει αυτό που δίνει υπόσταση στο κεφάλαιο και σε όλες τις οβιδιακές μεταμορφώσεις του.

ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ

Μαλόνεϊ: Εχεις βαρεθεί να ’χεις πάντα κάποιον πάνω στην πλάτη σου, έτσι δεν είναι;
Ρίκι: Προτιμώ να δουλεύω μόνος μου πια, να είμαι αφεντικό του εαυτού μου.
Μαλόνεϊ: Ας ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα από την αρχή, εντάξει; Δεν δουλεύεις για μας, δουλεύεις με μας. Δεν οδηγείς για μας, παρέχεις υπηρεσίες. Δεν υπάρχουν συμβάσεις εργασίας, δεν υπάρχουν στόχοι απόδοσης, υπηρετείς τα πρότυπα παράδοσης. Δεν υπάρχουν μισθοί, αλλά αμοιβές... Δεν έχεις ωράρια, είσαι απλώς διαθέσιμος... Θα είσαι αφέντης της μοίρας σου, Ρίκι. Είσαι μέσα;
Ρίκι: Ναι…

Κεν Λόουτς, Πολ Λάβερτι, «Δυστυχώς απουσιάζατε»


πηγή
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Eric Toussaint *

Στην τελευταία του ταινία, ο Κώστας Γαβράς καταγγέλλει την ωμή συμπεριφορά των Ευρωπαίων πολιτικών ηγετών στη διάρκεια της ελληνικής κρίσης το 2015. Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα αξιέπαινο εγχείρημα. Όμως, είναι λυπηρό ότι αποσιωπά αρκετά σημεία που σημάδεψαν εκείνη την περίοδο.

Ο Κώστας Γαβράς είναι μεγάλος σκηνοθέτης και το έργο του φανερώνει μια μόνιμη στράτευση στον αγώνα ενάντια στις αδικίες. Οι πολιτικές ταινίες του συμβάλλουν στην αποκάλυψη των μαύρων και δραματικών περιόδων του εικοστού αιώνα: Το Ζ (που αναφέρεται στους πολιτικούς αγώνες στην Ελλάδα στη δεκαετία του 1960), ο Αγνοούμενος (καταγγελία των κατασταλτικών μεθόδων των δικτατοριών στη Νότια Αμερική στη δεκαετία του 1970 και της υποστήριξης που τους προσέφερε η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών), η Ομολογία (που καταγγέλλει τις σταλινικές δίκες στο σοβιετικό μπλοκ), το Αμήν (που αποκαλύπτει την παθητικότητα ή ακόμα και τη συνενοχή του Βατικανού απέναντι στα εγκλήματα των Ναζιστών και στο ολοκαύτωμα), το Κεφάλαιο (που είναι μια καταγγελία του σύγχρονου καπιταλισμού). Αυτές οι ταινίες ανήκουν στη πολιτισμική κληρονομιά εκείνων που αγωνίζονται για να δώσουν ένα τέλος στις αδικίες.

Η ταινία Ενήλικοι στο Δωμάτιο πλουτίζει αυτό το έργο και είναι πολύ θετικό το γεγονός ότι μετά το Ζ, ο Κώστας Γαβράς αφιερώνει και πάλι μια ταινία στα γεγονότα που αφορούν την Ελλάδα και που συγκλόνισαν την Ευρώπη το 2015.

Βαρουφάκης, ο μάρτυρας-κλειδί

Κύριος στόχος της ταινίας είναι η βάναυση συμπεριφορά των Ευρωπαίων πολιτικών ηγετών απέναντι στην ελληνική κυβέρνηση, η λύσσα με την οποία προσπάθησαν να εμποδίσουν την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα να τελειώσει με τη λιτότητα που είχαν επιβάλλει οι ίδιοι Ευρωπαίοι ηγέτες μέσω των μνημονίων (Memorandum of Understanding ή MoU) που, όπως το βεβαιώνει ο Γιάνης Βαρουφάκης στη ταινία, ωφέλησαν τις μεγάλες γερμανικές και γαλλικές τράπεζες σε βάρος του ελληνικού λαού.

Για να φτιάξει την πλοκή του, ο Κώστας Γαβράς δανείστηκε τόσο πολύ εκείνη που περιλαμβάνεται στο βιβλίο που έγραψε ο πρώην υπουργός Οικονομικών ώστε έφτασε να δώσει στην ταινία του τον ίδιο τίτλο Ενήλικοι στο Δωμάτιο.

Βασιζόμενος στη μαρτυρία από πρώτο χέρι του Βαρουφάκη, ο Κώστας Γαβράς πέτυχε να αποκαλύψει στα μάτια όλου του κόσμου την εντελώς αντιδημοκρατική συμπεριφορά των ευρωπαίων ηγετών. Και αυτό είναι σημαντικό.

Στοιχεία που ξεχάστηκαν

Φυσικά, είναι αδύνατο να παρουσιάσεις μέσα σε δυο ώρες με όλη την πολυπλοκότητά τους αυτά που συνέβησαν στην Ελλάδα και στην Ευρώπη στη διάρκεια μιας περιόδου έξι μηνών. Και είναι κρίμα που ο Κώστας Γαβράς αποσιώπησε αρκετά αξιοσημείωτα γεγονότα εκείνης της περιόδου. Έτσι, δεν αναφέρει τις πράξεις αλληλεγγύης που έγιναν στην Ευρώπη προς τον ελληνικό λαό σε στιγμές-κλειδιά των διαπραγματεύσεων. Ωστόσο, ο Βαρουφάκης τις αναφέρει στο βιβλίο του και θα ήταν δυνατό να δείξει ότι ενώ διεξάγονταν ατέλειωτες διαπραγματεύσεις στις Βρυξέλλες ή αλλού (στη Φρανκφούρτη ή στην Αθήνα), γίνονταν διαδηλώσεις υποστήριξης στον ελληνικό λαό με χιλιάδες κόσμο. Ο ίδιος ο Βαρουφάκης παραδέχεται ότι αυτές οι διαδηλώσεις ήταν μεγάλες τις σπάνιες φορές που ο Τσίπρας ή ο ίδιος είχαν δώσει δημόσια σημάδια αντίστασης στην Τρόικα. Επίσης, θα ήταν εξίσου βασικό να δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στους πολίτες στην Ελλάδα ενώ ο Κώστας Γαβράς δεν τους δείχνει παρά μόνο μέσα από τα τζάμια του αυτοκινήτου με το οποίο μετακινούνται ο Βαρουφάκης και ο Τσίπρας λίγο μετά το σχηματισμό της κυβέρνησης στα τέλη του Γενάρη 2015.

Απών ο λαός

Με εξαίρεση μια σκηνή στην οποία ο Βαρουφάκης είναι σε ένα εστιατόριο με φίλους, ο λαός είναι κυριολεκτικά απών από την ταινία. Το φιλμ μοιάζει να είναι κεκλεισμένων των θυρών με ατέλειωτες συζητήσεις και ο Κώστας Γαβράς δυσκολεύεται να αναδείξει τα διάφορα στάδια της διαπραγμάτευσης. Αν και ο σκηνοθέτης δηλώνει ότι ακολουθεί την αφήγηση του Βαρουφάκη, δυο εντελώς θεμελιώδη στοιχεία παρουσιάζονται με βαθύτατα αλλοιωμένο τρόπο. Το πρώτο στοιχείο: ο Κώστας Γαβράς κάνει σαν ο Τσίπρας και ο Βαρουφάκης να ήταν αντίθετοι μέχρι το δημοψήφισμα του Ιουλίου 2015 στη συνέχιση του μνημονίου ενώ ο Βαρουφάκης παραδέχεται ότι στις 20 Φεβρουαρίου και στις επόμενες μέρες αποδέχτηκε εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης την παράταση για τέσσερις μήνες του ισχύοντος μνημονίου που έπρεπε να τερματιστεί στα τέλη Φεβρουαρίου 2015. Όχι μόνο ο Τσίπρας και ο Βαρουφάκης συμφωνούσαν να παρατείνουν το μνημόνιο αλλά και συνέχισαν τις ιδιωτικοποιήσεις που είχαν υποσχεθεί ότι θα τερμάτιζαν και άδειασαν τα χρηματοκιβώτια όλων των δημόσιων θεσμών για να εξοφλήσουν τους πιστωτές της Τρόικας. Ενώ ο Βαρουφάκης εξηγεί στο βιβλίο του πως πρότεινε στις κινεζικές αρχές να ολοκληρώσει την απόκτηση του συνόλου του λιμανιού του Πειραιά και να προσθέσει την πώληση των ελληνικών σιδηροδρόμων, η ταινία δεν κάνει την παραμικρή αναφορά σε αυτό.

Μια παραπλανητική εκδοχή

Το δεύτερο στοιχείο που αλλοιώθηκε αφορά τον τρόπο με τον οποίο ο πυρήνας γύρω από τον Τσίπρα αντέδρασε στη νίκη του Όχι στο δημοψήφισμα. Πρέπει να θυμηθούμε ότι εξαγγέλοντας το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, ο Τσίπρας είχε καλέσει τον ελληνικό λαό να ψηφίσει Όχι για να αρνηθεί τις απαιτήσεις των πιστωτών. Σε μια από τις τελικές σκηνές του φιλμ βλέπουμε τον Τσίπρα και εκείνους που τον περιστοιχίζουν να αλληλοσυγχαίρονται με ενθουσιασμό για τη νίκη του Όχι ενώ ο ίδιος ο Βαρουφάκης διευκρινίζει ότι είναι βέβαιος πως ο Τσίπρας ποντάριζε στη νίκη του Ναι για να νομιμοποιήσει την συνθηκολόγησή του.’Αρα ο Κώστας Γαβράς αποφάσισε σε αυτό το σημείο να μην ακολουθήσει την αφήγηση του Βαρουφάκη και να δώσει μια παραπλανητική εκδοχή των πραγματικών γεγονότων. Η αλήθεια είναι ότι ο Τσίπρας αιφνιδιάστηκε από τη θέληση του ελληνικού λαού να αντισταθεί ακόμα μια φορά στους πιστωτές ψηφίζοντας υπέρ του Όχι με πάνω από το 61% των ψήφων. Πολλοί αυτόπτες μάρτυρες είναι κατηγορηματικοί: Όταν ο Τσίπρας και το περιβάλλον του έμαθαν τη νίκη του Όχι δεν εκδήλωσαν κανέναν ενθουσιασμό. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου, πρόεδρος του ελληνικού κοινοβουλίου, και φίλη τότε του Τσίπρα το λέει ξεκάθαρα. Εξάλλου, και ο Βαρουφάκης δεν ισχυρίζεται κάτι διαφορετικό.

Αντίθετα, σε ένα άλλο σημείο, ο Κώστας Γαβράς αποφάσισε να σεβαστεί την αφήγηση του Βαρουφάκη που στις 500 σελίδες του βιβλίου του δεν κάνει την παραμικρή αναφορά στο λογιστικό έλεγχο του ελληνικού χρέους που γινόταν στην Ελλάδα το πρώτο εξάμηνο του 2015. Γιατί ο Κώστας Γαβράς που άσκησε το δικαίωμα να εφεύρει εκ τού μηδενός μια σκηνή πανηγυρισμών για τη νίκη του Όχι δεν άσκησε το ίδιο δικαίωμα του δημιουργού για να προσθέσει στην ταινία τις εργασίες της επιτροπής αλήθειας για το ελληνικό χρέος, μιας επιτροπής που δημιουργήθηκε από την πρόεδρο της Βουλής με την επίσημη υποστήριξη του Τσίπρα και του Βαρουφάκη; Ενώ το ζήτημα του χρέους είναι μόνιμα παρόν στην ταινία, γιατί παραλήφθηκε η ύπαρξη των εργασιών αυτής της επιτροπής παρόλο που αυτή συγκέντρωνε όλη την προσοχή ενός σημαντικού μέρους του ελληνικού λαού; Αυτό εκπλήσσει ακόμα περισσότερο από τη στιγμή που στους τίτλους τέλους ο Κώστας Γαβράς αναφέρει το φιλμ “Ο έλεγχος του ελληνικού χρέους” http://www.cadtm.org/Film-L-audit-Enquete-sur-la-dette-grecque που γύρισε ο κινηματογραφιστής Μαξίμ Κουβαράς σε συνεργασία με την CADTM. Αυτό το ντοκιμαντέρ, που αναφέρει ο Κώστας Γαβράς, είναι πλήρως αφιερωμένο στις εργασίες της επιτροπής καθώς και στην αλληλεγγύη που εκδηλώθηκε στην Ευρώπη σε υποστήριξη του ελληνικού λαού. Αναφέρεται επίσης στην έλλειψη σεβασμού που επέδειξε ο Τσίπρας στην λαϊκή βούληση που εκφράστηκε στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015.

Μια λειασμένη εικόνα

Μπορούν να γίνουν και άλλες κριτικές στην ταινία: Η στάση της διευθύντριας του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ, και η στάση του Εμμανουέλ Μακρόν, υπουργού οικονομίας, βιομηχανίας και ψηφιακής της κυβέρνησης Βαλς έχουν παρουσιαστεί λαθεμένα. Ο Κώστας Γαβράς τους παρουσιάζει να σέβονται τη θέληση της ελληνικής κυβέρνησης και να συμπάσχουν με τον ελληνικό λαό ενώ στη πραγματικότητα και οι δυο τους έκαναν μέτωπο με τους άλλους ευρωπαίους ηγέτες για να βασανίσουν την ελληνική κυβέρνηση και να καταστρέψουν τις ελπίδες του λαού της.

Οι κριτικές που μόλις έκανα δεν με εμποδίζουν να ευχαριστήσω τον Κώστα Γαβρά που αφιέρωσε μια ταινία στην εντελώς απαράδεκτη μεταχείριση που επιφυλλάχτηκε στη κυβέρνηση και στο λαό της Ελλάδας το 2015. Αυτή δίνει μιαν ακόμα ευκαιρία να συζητήσουμε τα διδάγματα που πρέπει να αντλήσουμε και τη στρατηγική που πρέπει να υιοθετήσουμε για να αποφύγουμε την επανάληψη μιας τέτοιας καταστροφής. Βέβαια, θα είχα προτιμήσει να δείχνει το φιλμ ότι θα μπορούσαμε να είχαμε ακολουθήσει ένα άλλο σενάριο και ότι ήταν δυνατό να νικήσουμε την αντιδημοκρατική στάση και τις πολιτικές λιτότητας που επέβαλαν οι πιστωτές.


* Ο Ερίκ Τουσσέν, δόκτωρ πολιτικών επιστημών, είναι διεθνής εκπρόσωπος της CADTM (Επιτροπή για την Κατάργηση των Άνομων Χρεών www.cadtm.org). Μετά από αίτημα της προέδρου του ελληνικού κοινοβουλίου, συντόνισε τις εργασίες της επιτροπής για την αλήθεια του ελληνικού χρέους το 2015. Η εκδοχή του για την ελληνική εμπειρία θα εκδοθεί το 2020 με τον τίτλο “Συνθηκολόγηση μεταξύ Ενηλίκων” (Capitulation entre Adultes).

**Μετάφραση: Γιώργος Μητραλιάς


πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το Κέντρο Ειδικής Αγωγής, Κέντρο Διημέρευσης Ημερήσιας Φροντίδας Ατόμων με Νοητική Αναπηρία, στα πλαίσια της κοινωνικής εκστρατείας «Ι.Δ.ΑΝ.ΙΚΑ.» (www.idanika.gr) για την προστασία των δικαιωμάτων των νοητικά αναπήρων, διοργανώνει τη Δευτέρα 2 Δεκεμβρίου 2019 ώρα 19:00 στη σκηνή του Βασιλικού Θεάτρου, τη μουσικοθεατρική παράσταση ΙΔΑΝΙΚΑ.

Πρωταγωνιστεί μικτή ομάδα 45 παιδιών και νέων με και χωρίς νοητική αναπηρία.

Παρουσιάζει ο Γιάννης Ζουγανέλης.

Τραγουδά η Εύη Σιαμαντά.

Σκηνοθετεί η Μαρία Βλαχοπούλου, έχοντας και τη μουσική επιμέλεια-διδασκαλία μαζί με την Αθηνά Σαββίδου.

Είσοδος Ελεύθερη.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Με προβολές στο Αμφιθέατρο «Σταύρος Κουγιουμτζής» (Αποστόλου Σαμανίδη 21 – Δημαρχείο Πανοράματος) η ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΠΑΝΟΡΑΜΑΤΟΣ μας προσφέρει με ελεύθερη είσοδο διαμάντια του παγκόσμιου κινηματογράφου κάθε Πέμπτη για όλο το χειμώνα.
Το πρόγραμμα 2019-2020:

21/11 LA LA LAND Αμερικάνικο μιούζικαλ με τους Ράιαν Γκόσλινγκ, Έμα Στόουν. Βραβεύθηκε με 6 Όσκαρ 

28/11 Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΤΡΕΛΟΣ THE PROFESSOR AND THE MADMAN Αμερικάνικο βιογραφικό δράμα, βασισμένο σε βιβλίο, με τους Σον Πεν, Μελ Γκίμπσον 

5/12 ΤΟ ΒΑΠΟΡΑΚΙ ΤΗΕ MULE Αμερικάνικη κοινωνική του Κλιντ Ίστγουντ, με τον ίδιο και τον Μπράντλεϊ Κούπερ 

12/12 ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΣΟΥ ES POR TU BIEN Ισπανική κωμωδία 

16/1 ΠΕΡΠΑΤΩΝΤΑΣ ΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ A WALK IN THE CLOUDS Aμερικάνικη κοινωνική με τους Κιάνου Ριβς , Αϊτάνα Σάντσεθ-Χιχόν, Άντονι Κουίν 

23/1 ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΒΙΒΛΙΟ GREEN BOOK Αμερικάνικη κοινωνική, βραβεύθηκε με 3 Όσκαρ πέρυσι, με τους Βίγκο Μόρτενσεν, Μαχερσάλα Άλι 

30/1 ΚΟΛΥΜΠΑ Ή ΑΛΛΙΩΣ ΒΥΘΙΣΟΥ SINK OR SWIM Γαλλική κοινωνική κωμωδία 

6/2 ΤΟ ΞΕΡΟΥΝ ΟΛΟΙ EVERYBODY KNOWS Ισπανική κοινωνική με τους Χαβιέ Μπαρδέμ, Πενέλοπε Κρουζ, Ρικάρντο Νταρίν 

13/2 Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΤΖΟΑΝ RED JOAN Αγγλική ιστορική-κατασκοπική περιπέτεια, βασισμένη σε αληθινή ιστορία, με την Τζούντι Ντεντς 

27/2 ΤΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ ΜΟΥ MY MASTERPIECE Αργεντίνικη κοινωνική 

5/3 ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΑΛΟΓΟ THE DARK HORSE Κοινωνική από τη Νέα Ζηλανδία, βασισμένη σε αληθινή ιστορία 

 12/3 ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΣΤΗ ΒΕΝΕΤΙΑ VENISE N’EST PAS EN ITALIE Γαλλική κωμωδία 

19/3 ΣΦΡΑΓΙΣΜΕΝΑ ΧΕΙΛΗ THE READER Αμερικάνικη-Γερμανική κοινωνική-ιστορική με τους Ρέιφ Φάινς, Κέιτ Γουίνσλετ 

26/3 ΣΟΚΟΛΑΤΑ ΣΕ ΚΑΥΤΟ ΝΕΡΟ COMO AGUA PARA CHOCOLATE Μεξικάνικο κοινωνικό δράμα, βασισμένο σε βιβλίο 

2/4 ΝΕΡΟ ΓΙΑ ΕΛΕΦΑΝΤΕΣ WATER FOR ELEPHANTS Κοινωνική-αισθηματική περιπέτεια εποχής, με τους Ρόμπερτ Πάτινσον, Ρις Γουίδερσπουν, Κριστόφ Βαλτς


 Όλες οι προβολές αρχίζουν στις 20:00 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Την παράσταση "Περιμένοντας... τον γιατρό!", στο πλαίσιο του ΘΕΑΤΡΙΚΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ 2019, ανεβάζει η Θεατρική Ομάδα Κέντρου Πολιτισμού Σουρωτής, το Σάββατο 16 & Κυριακή 17 Νοεμβρίου στο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΘΕΡΜΗΣ

Το έργο

Η παράσταση ''Περιμένοντας τον γιατρό'' είναι μία θεατρική διασκευή βασισμένη στην ισπανική ταινία του Laurent Baffie "TOC-TOC". Έξι φυσιολογικά -κατά τα άλλα- άτομα συναντιούνται στην αίθουσα αναμονής ενός ιατρείου.

Γνωρίζονται, μιλάνε, γελάνε, παίζουνε... μέχρι να τους δεχτεί ο διάσημος γιατρός Παλομέρο.

Πρόκειται για έναν γιατρό με πολλές διακρίσεις στον χώρο του αφού χρησιμοποιεί μοναδικές μεθόδους για να γιατρεύει τους ψυχασθενείς - ψυχαναγκαστικούς πελάτες του. Ο γιατρός καθυστερεί, η ώρα περνάει και οι ασθενείς αναλαμβάνουν δράση!

Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Ρούλα Αγγελίδου
Βοηθός σκηνοθέτη: Γιώργος Μυτίνης

Ερμηνεύουν
Αναστασία Τσολάκη, Στέφανος Κόντος, Ζωή Σαμαρά, Γιώργος Μυτίνης, Λεωνίδας Δερβένης, Βιργινία Τσομπανίδου, Πάνος Αντωνιάδης.


Καλλιτεχνική διεύθυνση θεάτρου:
Θεόφιλος Λάλος
Σχεδιασμός & εικονογράφηση:
Σοφία Ιεροδιακόνου



Ώρα έναρξης για όλες τις παραστάσεις: 20:00

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Κινηματογραφικά στούντιο σε έκταση 83 στρεμμάτων στην περιοχή της Θέρμης με οκτώ κινηματογραφικά πλατώ, εκατοντάδες εργαζόμενους , εκατομμύρια ευρώ σε ανταποδοτικά οφέλη (θέσεις εργασίας, αύξηση τζίρου από παράπλευρες επαγγελματικές δραστηριότητες κ.α) αποκτά η Θεσσαλονίκη. 

Το ανακοίνωσαν επίσημα, παρουσία του υπουργού Επικρατείας και Ψηφιακής Διακυβέρνησης, Κυριάκο Πιερρακάκη οι “εμπλεκόμενοι” φορείς (Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, Εθνικό Κέντρο Οπτικοακουστικών Μέσων- ΕΚΟΜΕ και εκπρόσωποι των επενδυτών της “Nu Boyana Studios -μέλος του ομίλου της Millennium Films). 

“Πρόκειται για επένδυση ύψους 20 εκατομμυρίων ευρώ από την εταιρεία Nu Boyana Hellenic, θυγατρική της Χολιγουντιανής Millennium Films που εξασφαλίζει άμεση απασχόληση στα κινηματογραφικά στούντιο 100 τουλάχιστον ατόμων, σε μόνιμες θέσεις εργασίας . 

Το ποσό αφορά στην αγορά των ακινήτων , τις κατασκευές σ αυτά και τον τεχνικό εξοπλισμό τους. Στόχος μας είναι να καταστήσουμε τη Μακεδονία και τη Θεσσαλονίκη το κέντρο των οπτικοακουστικών παραγωγών για ολόκληρη την Ν.Δ Ευρώπη” τόνισε, παρουσιάζοντας το αχέδιο ο Περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας Απόστολος Τζιτζικώστας, υπογραμμίζοντας πως “πρόκειται για την πρώτη περιφέρεια στη χώρα που διαθέτει το πρώτο λειτουργικό film office της χώρας” στα νέα παλτώ του οποίου σύντομα θα “γυριστούν” δυο κινηματογραφικές παραγωγές και μία τηλεοπτική σειρά. 

“Ο χώρος της ψηφιακής τεχνολογίας και των κινηματογραφικών παραγωγών όφειλε να αποτελεί το φυσικό πλεονέκτημα για τη χώρα και ως τέτοιο να αντιμετωπισθεί”, τόνισε ο υπουργός Επικρατείας και Ψηφιακής Διακυβέρνησης, Κυριάκος Πιερρακάκης, χαρακτηρίζοντας την ίδρυση του ΕΚΟΜΕ από την προηγούμενη κυβέρνηση ως “απόλυτα σωστό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση. 

Σύντομα θα προβούμε σε πρωτοβουλίες για τη μείωση της γραφειοκρατίας και την άμεση επένδυση σε film offices”, κατέληξε ο υπουργός. “Απόδειξη ότι το ελληνικό κράτος έχει συνέχεια” χαρακτήρισε την επίσημη σημερινή ανακοίνωση για τη δημιουργία στούντιο κινηματογραφικών και τηλεοπτικών παραγωγών στη Θεσσαλονίκη, ο Πρόεδρος του Εθνικού Κέντρου Οπτικοακουστικών Μέσων και Επικοινωνίας (ΕΚΟΜΕ) Πάνος Κουάνης. 

“Στη Βουλγαρία χρειάστηκε να χτίσουμε μια γέφυρα -ως σκηνικό ταινίας- προκειμένου η δράση να μεταφέρεται σε μια ορεινή σπηλιά. Η ταινία γυρίστηκε, η γέφυρα έμεινε και τώρα η περιοχή έχει βάλει εισιτήριο 5 ευρώ για τους επισκέπτες που θέλουν να επισκεφθούν το χώρο… Θα θέλαμε να χτίσουμε και στην Ελλάδα γέφυρες και όχι τοίχους” έλεγε χαρακτηριστικά ο κ.Yariv Lerner υπογραμμίζοντας παράλληλα πως ήδη στα στούντιο της NU films studios Boyane στη γειτονική Βουλγαρία -σε απόσταση μόλις 3,5 ωρών απο τη Θεσσαλονίκη, εκπαιδεύονται 15 Έλληνες τεχνικοί. 

Τα πλατώ θα αναπτυχθούν σε έκταση 15.000 τ.μ. (στο σύνολο των 83 στρεμμάτων) ενώ το σύνολο των κτισμάτων καλύπτει χώρο 25.000 τ.μ. “Βρισκόμαστε εν αναμονή της διευκρινιστικής εγκυκλίου για την φορολογική απαλλαγή και η έναρξη των δραστηριοτήτων προσδιορίζεται σε διάστημα ενός χρόνου από την έκδοση των πολεοδομικών αδειών” ανέφεραν εκπρόσωποι της εταιρείας ενώ ο Ελληνοαμερικανός επιχειρηματίας κινηματογραφικών παραγωγών στη Νέα Υόρκη Γιάννης Καλαφάτης διαβεβαίωσε ότι η έναρξη των γυρισμάτων θα γίνει ακόμα και πρίν την ολοκλήρωση της ανέγερσης όλων των στούντιο, ίσως κι απ τις αρχές του 2020. 

“Πρόκειται για έμμεση προβολή της χώρας στο εξωτερικό αλλά και εκατοντάδες θέσεις εργασίας και εκπαίδευσης με αμοιβαία οφέλη” τόνισε. Η συνέντευξη τύπου δόθηκε στο Μουσείο Φωτογραφίας στο Λιμάνι της Θεσσαλονίκης όπου διεξάγεται το 60ο Φεστιβαλ Κινηματογράφου της πόλης – στο χώρο όπου όχι μόνο προβάλλονται αλλά και προετοιμάζονται οι ταινίες του μέλλοντος” όπως τόνισε χαρακτηριστικά ο καλλιτεχνικός διευθυντής του 60ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ορέστης Ανδρεαδάκης, υποδεχόμενος τους κυβερνητικούς και επενδυτικούς παράγοντες στο χώρο.


πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου