Articles by "facebook"

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα facebook. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ο τίτλος της ανάρτησης αποτελεί τοποθέτηση χρήστη του διαδικτύου ο οποίος σχολιάζει την αποκάλυψη της εφημερίδας Documento για τον "μυστήριο" θάνατο άλλου ενός βασικού μάρτυρα στην υπόθεση με το ναρκόπλοιο "Noor1".

Πριν περάσουμε στους εύστοχους σχολιασμούς που έκαναν οι θαμώνες του twitter, μετά την γνωστοποίηση ότι υπάρχει και ένατος νεκρός μάρτυρας της δυσώδους ιστορία με το πλοίο του Μαρινάκη το οποίο μετέφερε 2,1 τόνους ηρωίνη, να κάνουμε μια απλή ερώτηση.

Ερχεται στην επιφάνεια ότι 9 άνθρωποι οι οποίοι εμπλέκονται σ' αυτή την ιστορία έχασαν την ζωή τους και όλοι τους με "περίεργο" τρόπο. Είναι δυνατόν όλα τα καθεστωτικά ΜΜΕ να κωφεύουν σε όσα αποκαλύπτονται;

Εδώ Καναδός αρχιμπάτσος χαρακτηρίζει μυστηριώδη τον τρόπο με τον οποίο έχασε την ζωή του ο τελευταίος νεκρός, βασικός μάρτυρας στην δίκη Κωνσταντίνος Καζινάκης.
Οι "δικοί" μας δημοσιολόγοι θεωρούν τόσο ανούσια αυτή την αποκάλυψη που απαξιούν να την ανακυκλώσουν;
Εχει ξανασυμβεί στα δικαστικά χρονικά, 9 μάρτυρες σε μια δίκη να χάνουν την ζωή τους πριν αυτή πραγματοποιηθεί;

Πάντως οι χρήστες του twitter γράφουν αυτό που όλοι σκεπτόμαστε. Δεν απουσιάζουν φυσικά και οι ευρηματικές ατάκες καθώς και η καυστική ειρωνεία με αναφορά στην δικαστική κατάληξη αυτής της ιστορίας:


















πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Αυτοί πολεμούν για την πατρίδα τους χρόνια ολόκληρα, κι ας μην υπάρχει καν στον παγκόσμιο πολιτικό χάρτη χώρα με το όνομα Κουρδιστάν. Κι όποιος πολεμά για τα ιδανικά του δεν είναι για λύπηση, αλλά για σεβασμό!

Να κλαίτε για τους εαυτούς σας, που μας υποδούλωσαν αμαχητί Γερμανοί κι Αμερικάνοι...

Μας προστάζουν να παραχωρήσουμε κυριαρχικά μας δικαιώματα σε άλλα προτεκτοράτα τους κι εμείς το κάνουμε ανερυθρίαστα...

Καταπίνουμε αμάσητες τις τουρκικές προκλήσεις που γίνονται με την ανοχή (αν όχι με την ηθική αυτουργία) των "συμμάχων" μας κι εμείς εφησυχαζόμαστε στη βολή μας...

Μας φόρεσαν, με τη συναίνεσή μας, τις αλυσίδες της οικονομικής σκλαβιάς με τα Μνημόνια, κι εμείς τους χειροκροτούσαμε σαν σωτήρες μας...

Εμάς να κλαίμε και την κατάντια μας, που αφού αποψιλωθήκαμε από ιδανικά και αξίες, απεμπολούμε συνεχώς κυριαρχικά δικαιώματα στα εδάφη μας, την εθνική περιουσία μας και τις ζωές μας, μέχρι να χάσουμε πλήρως και τυπικά την εθνική μας υπόσταση ως ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος...

Και το χειρότερο είναι πως, ότι κι αν πάθουμε θα μας αξίζει, γιατί δεν το παλέψαμε, δεν διεκδικήσαμε, δεν θυσιάσαμε τη βόλεψή μας για την ελευθερία μας...

Κι όπως είπε ο Θουκυδίδης, "ή θα είσαι ελεύθερος ή θα είσαι ήσυχος, και τα δύο μαζί δε γίνονται"!

Συγνώμη που διατάραξα την ησυχία σας...


του Stratakis Mixalis

Η χτεσινή μέρα ήτανε αφιερωμένη στα ζώα και σ’ όλους εκείνους που είτε αγαπούνε πραγματικά τα ζώα, είτε τα χρησιμοποιούν για να κρύψουν πίσω από την υγρή μουσούδα τους τη δηθενιά τους.
Τη χάρισα τη χτεσινή μέρα σ’ όλους αυτούς και περίμενα να ξημερώσει η σημερνή, για να καταπιαστώ κι εγώ με το θέμα της φιλοζωίας, μιας και για τον αληθινό φιλόζωο, η Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων τιμάται 365 μέρες το χρόνο.
Γιατί και τα ζώα τιμούν 365 μέρες το χρόνο την Παγκόσμια Ημέρα του Ανθρώπου.
Έκατσα, λοιπόν, και ξανάφερα στο νου μου έναν άνθρωπο της Σαλονίκης, φίλο μου από τα παλιά, που με δίδαξε τι σημαίνει ν’ αγαπάς αληθινά τα ζώα, πιότερο απ’ όσο αγαπάς την ίδια τη ζωή σου.
Τζίμη Σαμαρά τον λένε.
Γιαυτόν θα σας μιλήσω, μ’ ένα γραφτό μου που άπλωσα στην άγια άσπρη κόλλα, τότε που πάλευα να του μοιάσω, έστω στο μικρό του δαχτυλάκι.
Κάποτε, που λέτε, ο Τζίμης Σαμαράς ήταν πλούσιος. Πολύ πλούσιος. Επιτυχημένος επιχειρηματίας δραστηριοποιούνταν στον τομέα των γυμναστηρίων. Διέθετε δικά του υπερσύγχρονα γυμναστήρια στα οποία όποιος ήθελε να εγγραφεί μέλος, έπρεπε να βάλει μέσον. Πατείς με πατώ σε ο κόσμος. Ό,τι νέο κατασκεύαζε η τεχνολογία, στα γυμναστήρια στου Τζίμη έμπαινε πρώτα.
24 ώρες το 24ωρο λειτουργούσαν για να μπορούν να καλύπτουν τα τμήματα που είχαν δημιουργηθεί. Χρήμα με ουρά στα χέρια του. Και ο ίδιος, άρχοντας. Όπως μάζευε το χρήμα, έτσι και το σκορπούσε. Εύκολα το μάζευε, εύκολα το σκορπούσε. Ήξερε ότι η επόμενη μέρα θα του έφερνε νέο χρήμα. Γιατί να κρατούσε το παλιό;
Κάποια στιγμή, όμως, η περίοδος των παχέων αγελάδων πέρασε. Αλυσίδες νέων γυμναστηρίων άρχισαν να δημιουργούνται στη Θεσσαλονίκη ιδρύοντας υποκαταστήματα και στην τελευταία γειτονιά της πόλης. Ο ανταγωνισμός στραγγάλιζε τις επιχειρήσεις του Τζίμη οι οποίες άρχισαν να παίρνουν την κάτω βόλτα. Σε λίγα χρόνια έπιασε πάτο. Η οικονομική καταστροφή του ήταν μη αναστρέψιμη.
Ως ήτο αναμενόμενο, όλοι οι παρ΄ αυτού ευεργετηθέντες του γύρισαν την πλάτη. Αυτό τον πλήγωσε περισσότερο από ό,τι τον είχε πληγώσει η οικονομική καταστροφή του. Όσοι είχαν βγάλει χρήματα εξαιτίας του, παρίσταναν ότι δεν τον γνώριζαν. Όσους είχε κάνει ανθρώπους μέσα από τις δραστηριότητές του, πρώτους τους άκουσε να τον κοροϊδεύουν.
Έτσι, γνώρισε τους ανθρώπους και αγάπησε τα ζώα. Μετά το οικονομικό Βατερλό του αφιερώθηκε, ολοκληρωτικά, στα αδέσποτα σκυλιά. Ίσως γιατί και ο ίδιος ήταν πλέον σαν κι αυτά. Αδέσποτος και παρατημένος στους πέντε δρόμους. Μια μονοκατοικία που είχε κάποτε στην Περαία τη μετέτρεψε σε άσυλο αδέσποτων σκύλων.
Ήρθε στιγμή που σε αυτό το σπίτι ζούσαν ο Τζίμης Σαμαράς και πάνω από 500 σκυλιά! Όπου έβρισκε παρατημένα κουτάβια τα περιμάζευε και τα πήγαινε στο σπίτι του. Αλλά και όποιος είχε σκύλο και δεν ήθελε να τον κρατήσει άλλο, πήγαινε στο σπίτι του Τζίμη και τον παρατούσε. Από κοντά και οι υπηρεσίες του Δημοσίου και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Μη διαθέτουσες υποδομές για μάζεμα των αδέσποτων ζώων από τους δρόμους και φιλοξενία τους, στο σπίτι του Σαμαρά κουβαλούσαν όλα τα αδέσποτα που δημιουργούσαν προβλήματα. Έτσι, ο αριθμός μεγάλωνε μέρα με τη μέρα. Μαζί με τον αριθμό μεγάλωναν και οι ανάγκες. Ο Τζίμης λεφτά δεν είχε για να αγοράζει τροφές και φάρμακα, για να πληρώνει τους κτηνιάτρους στους οποίους πήγαινε τα τραυματισμένα και τα άρρωστα σκυλιά. Δεν είχε λεφτά να αγοράσει εμβόλια, δεν είχε λεφτά να ζήσει ο ίδιος.
Έτσι, ο πάλαι ποτέ άρχοντας της Θεσσαλονίκης Τζίμης Σαμαράς αναγκάστηκε να βγει στη ζητιανιά. Διακονιάρης, όχι για να ζήσει ο ίδιος, αλλά για να ζήσουν τα σκυλιά του.
Τον επισκέφθηκα πολλές φορές σε αυτό το σπίτι. Κάθε φορά που πήγαινα ντρεπόμουν. Ντρεπόμουν για λογαριασμό του κράτους, για λογαριασμό του δήμου, για λογαριασμό των Θεσσαλονικιών που γνώριζαν το δράμα αυτού του ανθρώπου και δεν έκαναν το παραμικρό για να τον βοηθήσουν.
Πολλές φορές εξοργίσθηκα μαθαίνοντας ότι η κυβέρνηση χρηματοδοτούσε αδρά κάποιους φιλοζωϊκούς συλλόγους οι οποίοι, το μόνο που έκαναν ήταν να διοργανώνουν «γκαλά» τάχα μου δήθεν υπέρ των αδέσποτων. Εξοργιζόμουν να παρακολουθώ από την τηλεόραση επιδείξεις μόδας σε πολυτελή ξενοδοχεία της Θεσσαλονίκης, οι οποίες ήσαν αφιερωμένες στα καημένα τα αδέσποτα. Εξοργιζόμουν όταν έβλεπα δημάρχους να μοιράζουν οικονομικές ενισχύσεις σε φιλοζωικά σωματεία – σφραγίδες. Εξοργιζόμουν όταν μάθαινα ότι κάποιοι αετονύχηδες κονόμαγαν ποταμούς ευρώ από χρηματοδοτήσεις της ευρωπαϊκής ένωσης, μέσα από προγράμματα για τα αδέσποτα.
Ο κακόμοιρος ο Τζίμης προσπαθούσε να εξασφαλίσει μια οικονομική βοήθεια για να μπορεί να αγοράζει τροφή για τα σκυλιά του, πλην ματαίως. Όλοι οι καθ΄ ύλην αρμόδιοι του γυρνούσαν την πλάτη. Αφού δεν ήταν ικανός να διοργανώσει έστω και ένα «γκαλά», πώς είχε το θράσος να ζητά βοήθεια;
Μια φορά μπήκα στο εσωτερικό του σπιτιού του. Βρέθηκα στην κρεβατοκάμαρά του. Κόντεψα να λιποθυμήσω. Πάνω στο κρεβάτι είχαν εγκατασταθεί μια δεκαριά κουτάβια και είχαν μετατρέψει το κρεβάτι σε αφοδευτήριό τους. Σ εκείνο το κρεβάτι θα κοιμόταν το βράδυ ο Τζίμης.
Έκανα ατελείωτες τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές και πιάστηκε το χέρι μου να γράφω άρθρα γι αυτό το θέμα. Μαζί με τον Τζίμη προσπαθούσα κι εγώ να ξυπνήσω κάποιες κοιμώμενες συνειδήσεις. Καλούσα και εγκαλούσα κάθε αρμόδιο. Κατήγγειλα τους πάντες. Περνούσα γενεές δεκατέσσερις τους Θεσσαλονικείς. Το αποτέλεσμα; Μηδέν εις το πηλίκον. Ούτε ένα αυτί δεν ίδρωσε. Ελάχιστες ήταν οι περιπτώσεις που κάποιοι φιλόζωοι ευαισθητοποιήθηκαν και πήγαν στο σπίτι του Σαμαρά ένα τσουβάλι κροκέτες για τα σκυλιά. Βρέθηκαν και δυο – τρεις φιλότιμοι που προθυμοποιήθηκαν να βοηθούν κατά καιρούς στην περιποίηση των σκυλιών και στο στοιχειώδη καθαρισμό του χώρου. Αλλά και αυτοί οι ελάχιστοι μετά από λίγο εξαφανίστηκαν. Και απόμειναν πάλι μόνοι ο Τζίμης και τα εκατοντάδες σκυλιά του. Τραγικά μόνοι.
Σ αυτή την απελπιστική κατάσταση τον βρήκε και ένα σοβαρό καρδιακό επεισόδιο. Σαν να μην έφταναν όλα τα άλλα. Ευτυχώς γλίτωσε, αφού ταλαιπωρήθηκε πολύ. Αλλά και σε όλη τη διάρκεια της παραμονής του στο νοσοκομείο, μια αγωνία είχε: τι γινόταν τα σκυλιά του!
Επέστρεψε στο σπίτι του ακούγοντας ακόμα στα αυτιά του τις προειδοποιήσεις των γιατρών. Αν ήθελε να ζήσει κάμποσα χρόνια ακόμα, θα έπρεπε να αλλάξει τρόπο ζωής. Αν ήταν ποτέ δυνατόν να αλλάξει τρόπο ζωής ο Τζίμης.
Με την καρδιά του σμπαραλιασμένη ξαναζεύτηκε σαν μουλάρι στο μαγγανοπήγαδο. Επεχείρησε να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη στήνοντας ένα σταντ στη Διεθνή Έκθεση και αργότερα στην πλατεία Αριστοτέλους. Έβγαλε σε δημόσια θέα και φωτογραφίες κακοποιημένων ζώων που είχε περιμαζέψει από τους δρόμους. Το μόνο που κατάφερε ήταν να τον υποχρεώσουν οι αρχές να κατεβάσει τις φωτογραφίες γιατί ενοχλούσαν!
Κάθε φορά που αντιμετώπιζε τέτοιες συμπεριφορές γνώριζε πιο πολύ τους ανθρώπους. Και όσο πιο πολύ γνώριζε τους ανθρώπους τόσο περισσότερο λάτρευε τα ζώα.
Η μοίρα του τον άφησε δυο – τρία χρόνια να ξαποστάσει και μετά του έστειλε το νέο χτύπημα. Μια τράπεζα από την οποία είχε πάρει δάνειο για να μπορέσει να αντιμετωπίσει την οικτρή κατάστασή του, του ανακοίνωσε ότι του έβγαζε στο σφυρί το σπίτι του!
Μου τηλεφώνησε κλαίγοντας για να μου πει τα νέα. Πήγα αμέσως στο σπίτι του γιατί φοβήθηκα μήπως έκανε κακό στον εαυτό του. Τον βρήκα στην αυλή να κάθεται στο χώμα και να κλαίει. Δύσκολα μπορούσες να τον δεις. Όλα τα σκυλιά του είχαν μαζευτεί γύρω του. Διαγκωνίζονταν ποιο θα μπορούσε να βρεθεί κοντύτερά του για να του γλύψει τα χέρια. Συγκλονίστηκα. Μόνο δυο κουβέντες μπόρεσα να ψελλίσω και έφυγα τρέχοντας. Αυτή τη φορά ήμουν αποφασισμένος να ξεπεράσω κάθε όριο. Πήγα κατευθείαν στο ραδιόφωνο και ειλικρινά όταν τελείωσα την εκπομπή μου δεν θυμόμουνα τι είχα πει. Φαίνεται, όμως, ότι τα λόγια μου είχαν πιάσει τόπο, αν κρίνω από τα μηνύματα και τα τηλεφωνήματα που άρχισαν να φτάνουν στο σταθμό. Άρχισα να τηλεφωνώ σε υπουργούς, στον διοικητή της τράπεζας, σε δημάρχους ακόμα και σε μητροπολίτες. Ήμουν εκτός εαυτού και αποφασισμένος να το τραβήξω μέχρι το μη παρέκει.
Κατάφερα να παγώσω προσωρινά την απόφαση για τον πλειστηριασμό μέχρι να βρεθεί κάποια λύση. Ευτυχώς, η προσωρινότητα του παγώματος της απόφασης ακόμα διαρκεί. Ας είναι καλά αυτοί που βοήθησαν γι αυτό. Όμως το δράμα του Τζίμη συνεχίζεται. Όπως συνεχίζεται και η αναισθησία των Θεσσαλονικιών.
Πού θα φτάσει αυτή η ιστορία δεν γνωρίζω. Φοβούμαι, όμως, ότι όπου και να φτάσει, αυτό δεν θα αργήσει να συμβεί.
Θέλω να ελπίζω ότι κάτι καλό θα κάνει ο Θεός.
Διότι δεν είναι δυνατόν ο Παντοδύναμος να αγαπά τους ανθρώπους και να μην αγαπά τα ζώα.
Πολύ περισσότερο επειδή, σαν Παντογνώστης που είναι, γνωρίζει πολύ καλά τους ανθρώπους.
Υ.Γ.
Μετά από τόσα χρόνια, ξαναφέρνοντας στο φως εκείνο το γραφτό μου, θέλω να προστέσω μια αράδα:
Ο Τζίμης Σαμαράς, εγνώρισε τους ανθρώπους κι αγάπησε τα ζώα.
Εγώ, εγνώρισα τον Τζίμη Σαμαρά κι αγάπησα ξανά τον Άνθρωπο.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γυναικόπαιδα να κλαίνε και μετανάστες να ζητάνε οίκτο είχε η κάθαρση των Εξαρχείων από τους άριστους. Κατά τ' άλλα το πρόβλημα σας είναι το εμπόριο ναρκωτικών, η εγκληματικότητα και οι μολότοφ.

Το μοναδικό σας πρόβλημα είναι ο άνθρωπος. Αδυνατείτε να κατανοήσετε ότι κανείς δεν είναι φτωχός, μετανάστης, "άπλυτος" (όπως σας αρέσει να τους λέτε) ακόμα και ναρκομανής από προσωπική του επιλογή. Αυτοί οι άνθρωποι δεν ζουν σε ετοιμόρροπα σπίτια και σε συνθήκες ακραίας φτώχειας επειδή γουστάρουν τη φάση. Το κάνουν γιατί αυτή είναι η καλύτερη δυνατή επιλογή που έχουν. Δεν έχουν γεννηθεί όλοι σε δυτικά κράτη, δεν έχουν πάει όλοι σχολείο, δεν έχουν μεγαλώσει όλοι σε υγιές οικογενειακό περιβάλλον. Κι αν κι εσύ είχες δυσκολίες και τα κατάφερες, μπράβo σου, κάποιοι δεν είναι ούτε δυνατοί χαρακτήρες.

Είναι ζήτημα αντίληψης. Για εσάς όποιος έχει προδοθεί από την τύχη ή έχει απορριφθεί απ' την κοινωνία είναι εγκληματίας. Για σας η επιλογή είναι μια, κι αυτή δεν είναι να τον επανεντάξετε στα σύνολα. Είναι να του ρίξετε τη χαριστική βολή, αυτή που θα τελειώσει μια κι έξω την ελπίδα για ζωή, καταβαραθρώνοντας κάθε ίχνος αξιοπρέπειας που εχει απομείνει και σκοτώνοντας μαζί και την όποια πίστη μπορούν να έχουν στο ανθρώπινο είδος.

Δυσκολεύεστε στα αλήθεια να συνυπάρξετε μ' αυτή την εκδοχή των ανθρώπων, κι αυτό είναι στη πραγματικότητα που εξοργίζει κι εσάς, κι εμάς που σας ακούμε να το λέτε κοινωνική πολιτική.

Το πολυδιαφημισμένο άβατο των Εξαρχείων, σήμερα καταλύθηκε. Κι αν ο δράκος δεν ήταν αυτός που σου 'ταξαν, μη σκας έρχονται καλύτερα.
Ορέστης Μάτσας


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Όταν το Μάϊο του 1941 κατακτήθηκε η Ελλάδα από τις Μεραρχίες της Γερμανίας, της Ιταλίας, της Βουλγαρίας και της Αλβανίας, μια τεράστια δύναμη κατοχής απλώθηκε σε όλη την χώρα.

Ο στρατός κατοχής αποτελείτο απο έντεκα ιταλικές μεραρχίες, εννέα γερμανικές, τρεις βουλγαρικές και δύο νομίζω αλβανικές.

Μεραρχία ονομάζεται μεγάλος στρατιωτικός σχηματισμός του στρατού ξηράς με δυνατότητα διεξαγωγής μεγάλων σε έκταση πολεμικών επιχειρήσεων, που συνεπικουρείται απο θαλάσσιες δυνάμεις και εναέριες. Αποτελείται τουλάχιστον απο 10.000 άνδρες.

Αρα 250.000 ένστολοι με όλα τα μεσα, μαζι με 150.000 γραφειοκρατες, συνολο 400.000, ήλθαν να καθυποτάξουν και να ελέγξουν ενα Λαό, εξουθενωμένο απο τον πόλεμο, ο οποίος παρ' ολ' αυτά αμέσως άρχισε να προπαρασκευάζεται για να αποτινάξει την δουλεία απο πάνω του.

Διαβάζοντας αυτά μου ήλθε στο νου ο Ηδονικός Ελπήνωρ του Σεφέρη.

''Για τη σεφερική ιδεολογία, τη λεγόμενη «Πανάρχαιο δράμα», κατά τον M. Vitti, ο άνθρωπος μηδενίζει την ύπαρξή του ανάμεσα στη σύγχρονη θλίψη και το χαμένο παρελθόν και αυτομηδενίζεται, ως άβουλο θύμα της τραγικότητας του εαυτού του και των καιρών, γιατί τα πιο πολλά τα δέχεται απαθής και δεν αντιδρά, δεν επαναστατεί.

Αυτό το κατάντημα, αυτό το δράμα δίχως κάθαρση σύμφωνα με τον ποιητή, εκφράζει ο μέσος άνθρωπος που επιδιώκει το βόλεμα στη ρουτίνα της καθημερινότητας, τη γαλήνη, την ησυχία του να μην “είσαι τίποτα”, να μην παίρνεις θέση στα πράγματα που διαδραματίζονται γύρω σου.

Αυτοί οι άνθρωποι κατά το Σεφέρη είναι οι νικημένοι της θάλασσας και της αγάπης, αυτοί δηλαδή που δεν ταξίδεψαν ποτέ στα βάθη της ουσίας των πραγμάτων με το νου ή στους μυχούς της ψυχής τους και της αγάπης.

Αυτοί που δεν έχουν μέσα τους τίποτα, δε συναισθάνονται, δεν μπορούν να πάρουν και να δώσουν, μένοντας βουβοί και σκοτεινοί, και έτσι δεν αλλάξουν τον εαυτό τους και τον κόσμο.

Αυτοί οι μεγάλοι ουδέτεροι – η σιωπηλή πλειονότητα, η συνενοχή είναι σκοτάδι. Αυτοί οι άνθρωποι είναι στο “Φως” ένα νυχτερινό ζώο στη δημοσιά του κόσμου που γυαλίζουν τα μάτια του, έρμοι και μόνοι.''

Ηδονικέ μου Έλληνα Ελπήνωρα πόσο την πάτησες!

Σπύρος Στάλιας

Σχετικά με τον Ελπήνορα

Στην ελληνική μυθολογία ο Ελπήνορας ή Ελπήνωρ ήταν σύντροφος του Οδυσσέα, αναφερόμενος στην Οδύσσεια.

Ο Ελπήνορας δεν διακρινόταν για τη δύναμη ή την ευφυία του, ωστόσο επέζησε του Τρωικού Πολέμου. Μεταμορφώθηκε από την Κίρκη σε γουρούνι, αλλά, όπως και οι άλλοι σύντροφοι του Οδυσσέα, επαναφέρθηκε στην ανθρώπινη μορφή του. Την παραμονή της αναχωρήσεώς τους από το νησί της Κίρκης, όταν όλοι συγκεντρώθηκαν και «το γλέντησαν», ο Ελπήνορας, μεθυσμένος, αποκοιμήθηκε στη στέγη του ανακτόρου της Κίρκης. Το πρωί, όταν τον φώναξαν για να φύγουν, εκείνος ξύπνησε, αλλά ξεχνώντας ότι βρισκόταν στην οροφή, έπεσε κάτω από ψηλά και σκοτώθηκε. Οι άλλοι δεν το πρόσεξαν και απέπλευσαν.

Ο Οδυσσέας τον συνάντησε όταν επισκέφθηκε τον Άδη, και μάλιστα ήταν ο πρώτος που συνάντησε στον κάτω κόσμο. Εκεί ο Ελπήνορας του υπενθύμισε ότι του όφειλε μια κανονική κηδεία, οπότε επιστρέφοντας ο Οδυσσέας στον επάνω κόσμο εκπλήρωσε την υποχρέωσή του: επέστρεψε στην Αιαία, έκαψε τη σορό του Ελπήνορα και μετά την έθαψε μαζί με την πανοπλία του, σημαδεύοντας τον τάφο με ένα κουπί του πλοίου του.

Ο θάνατος του Ελπήνορα από δυστύχημα εξ απροσεξίας είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα και επιστέγασμα της απερίσκεπτης συμπεριφοράς των συντρόφων του Οδυσσέα σε όλο το έπος, συμπεριφορά που έρχεται σε αντίθεση με την παροιμιώδη εξυπνάδα του ίδιου του Οδυσσέα, η οποία έτσι τονίζεται περισσότερο.

Ο χαρακτήρας του Ελπήνορα έχει εμφανιστεί ή εμπνεύσει έργα πολλών Ελλήνων και ξένων λογοτεχνών, όπως οι Έζρα Πάουντ, Ζαν Ζιρωντού, Τζέιμς Τζόυς, Γιώργος Σεφέρης (Ο ηδονικός Ελπήνωρ), Γιάννης Ρίτσος , Ιάκωβος Καμπανέλλης ( Οδυσσέα γύρισε σπίτι) και Τάκης Σινόπουλος


Γιώργος Σεφέρης

B΄ Ο ηδονικός Ελπήνωρ

Τον είδα χτες να σταματά στην πόρτα
κάτω από το παράθυρό μου· θα ’ταν
εφτά περίπου· μια γυναίκα ήταν μαζί του.
Είχε το φέρσιμο του Ελπήνορα, λίγο πριν πέσει
να τσακιστεί, κι όμως δεν ήταν μεθυσμένος.
Μιλούσε πολύ γρήγορα, κι εκείνη
κοίταζε αφηρημένη προς τους φωνογράφους·
τον έκοβε καμιά φορά να πει μια φράση
κι έπειτα κοίταζε μ’ ανυπομονησία
εκεί που τηγανίζουν ψάρια· σαν τη γάτα.
Αυτός ψιθύριζε μ’ ένα αποτσίγαρο σβηστό στα χείλια:

— Άκουσε ακόμη τούτο. Στο φεγγάρι
τ’ αγάλματα λυγίζουν κάποτε σαν το καλάμι
ανάμεσα σε ζωντανούς καρπούς1 — τ’ αγάλματα·
κι η φλόγα γίνεται δροσερή πικροδάφνη,
η φλόγα που καίει τον άνθρωπο, θέλω να πω.

— Είναι το φως… ίσκιοι της νύχτας…

— Ίσως η νύχτα που άνοιξε, γαλάζιο ρόδι,
σκοτεινός κόρφος, και σε γέμισε άστρα
κόβοντας τον καιρό.
Κι όμως τ’ αγάλματα
λυγίζουν κάποτε, μοιράζοντας τον πόθο
στα δυο, σαν το ροδάκινο· κι η φλόγα
γίνεται φίλημα στα μέλη κι αναφιλητό
κι έπειτα φύλλο δροσερό που παίρνει ο άνεμος·
λυγίζουν· γίνουνται αλαφριά μ’ ένα ανθρώπινο βάρος.
Δεν το ξεχνάς.
— Τ’ αγάλματά ειναι στο μουσείο.

— Όχι, σε κυνηγούν, πώς δεν το βλέπεις;
θέλω να πω με τα σπασμένα μέλη τους,
με την αλλοτινή μορφή τους που δε γνώρισες
κι όμως την ξέρεις.
Όπως όταν
στα τελευταία της νιότης σου αγαπήσεις
γυναίκα που έμεινε όμορφη, κι όλο φοβάσαι,
καθώς την κράτησες γυμνή το μεσημέρι,
τη μνήμη που ξυπνά στην αγκαλιά σου·
φοβάσαι το φιλί μη σε προδώσει
σ’ άλλα κρεβάτια περασμένα τώρα
που ωστόσο θα μπορούσαν να στοιχειώσουν
τόσο εύκολα τόσο εύκολα και ν’ αναστήσουν
είδωλα στον καθρέφτη, σώματα που ήταν μια φορά·
την ηδονή τους.2
Όπως όταν
γυρίζεις απ’ τα ξένα και τύχει ν’ ανοίξεις
παλιά κασέλα κλειδωμένη από καιρό
και βρεις κουρέλια από τα ρούχα που φορούσες
σε όμορφες ώρες, σε γιορτές με φώτα
πολύχρωμα, καθρεφτισμένα, που όλο χαμηλώνουν
και μένει μόνο το άρωμα της απουσίας
μιας νέας μορφής.
Αλήθεια, τα συντρίμμια
δεν είναι εκείνα· εσύ ’σαι το ρημάδι·
σε κυνηγούν με μια παράξενη παρθενιά
στο σπίτι στο γραφείο στις δεξιώσεις
των μεγιστάνων, στον ανομολόγητο φόβο του ύπνου·
μιλούν για περιστατικά που θά ηθελες να μην υπάρχουν
ή να γινόντουσαν χρόνια μετά το θάνατό σου,
κι αυτό είναι δύσκολο γιατί…

— Τ’ αγάλματά ειναι στο μουσείο.
Καληνύχτα.
— …γιατί τ’ αγάλματα δεν είναι πια συντρίμμια,
είμαστε εμείς. Τ’ αγάλματα λυγίζουν αλαφριά… καληνύχτα.

Εδώ χωρίστηκαν. Αυτός επήρε
την ανηφόρα που τραβάει κατά την Άρκτο3
κι αυτή προχώρεσε προς το πολύφωτο ακρογιάλι
όπου το κύμα πνίγεται στη βοή του ραδιοφώνου:

ΤΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ
«Πανιά στο φύσημα του αγέρα
ο νους δεν κράτησε άλλο από τη μέρα.
Άρωμα πεύκου και σιγή
εύκολα θ’ απαλύνουν την πληγή
που έκαμαν φεύγοντας ο ναύτης
η σουσουράδα ο κοκωβιός κι ο μυγοχάφτης.4
Γυναίκα που έμεινες χωρίς αφή,
άκουσε των ανέμων την ταφή.

»Άδειασε το χρυσό βαρέλι
ο γήλιος έγινε κουρέλι
σε μιας μεσόκοπης λαιμό
που βήχει και δεν έχει τελειωμό·
το καλοκαίρι που ταξίδεψε τη θλίβει
με τα μαλάματα στους ώμους και στην ήβη.
Γυναίκα που έχασες το φως,
άκουσε, τραγουδά ο τυφλός.

»Σκοτείνιασε· κλείσε τα τζάμια·
κάνε σουραύλια με τα χτεσινά καλάμια,
και μην ανοίγεις όσο κι α χτυπούν·
φωνάζουν μα δεν έχουν τί να πουν.
Πάρε κυκλάμινα, πευκοβελόνες,
κρίνα απ’ την άμμο, κι απ’ τη θάλασσα ανεμώνες·
γυναίκα που έχασες το νου,
άκου, περνά το ξόδι του νερού…»

"Αθήναι. Ανελίσσονται ραγδαίως
τα γεγονότα που ήκουσε με δέος
η κοινή γνώμη. Ο κύριος υπουργός
εδήλωσεν, Δεν μένει πλέον καιρός…"
«…πάρε κυκλάμινα… πευκοβελόνες…
κρίνα απ’ την άμμο… πευκοβελόνες…
γυναίκα…»
"υπερτερεί συντριπτικώς.
Ο πόλεμος…"
ΨΥΧΑΜΟΙΒΟΣ.5

Γιώργος Σεφέρης. 1947. Κίχλη. Αθήνα: Ίκαρος. Και στον συγκεντρωτικό τόμο: Γιώργος Σεφέρης. [1972] 1985. Ποιήματα. 15η έκδ. Αθήνα: Ίκαρος.
1. στ. 12-14: Η Κίρκη ήταν, σύμφωνα με την παράδοση, σεληνιακή θεά. Το φαντασμαγορικό φως του φεγγαριού, που αλλάζει την ύλη, ευκολύνει την παρομοίωση.
2. Σ’ αυτό το σημείο γίνεται μια μνεία, σκόπιμη πρέπει να προσθέσω, του Καβάφη, που είναι για μένα ο ποιητής που κοίταξε την ηδονή από το παράθυρο της φθοράς και του τάφου.
3. κατά την Άρκτο: κατά το βοριά.
4. στ. 64–66: Πρβλ. Δυο πράσινα μάτια/ με μπλε βλεφαρίδες/ μ’ έχουνε κάνει τρελό… (τραγούδι του συρμού).
5. ψυχαμοιβός: κοίταξε αντίστοιχα: "Ὁ χρυσαμοιβὸς δ’ Ἄρης σωμάτων", Αγαμέμνων 438.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του ακτιβιστή

Γενικώς έχουμε λαλήσει με το ζήτημα της ανασφάλειας, των κλοπών, των διαρρήξεων κλπ κλπ
Κάθε μέρα ακούμε, ή γινόμαστε μάρτυρες  αυξημένης παραβατικότητα με "άνοιγμα" σπιτιών ή μαγαζιών όπως και για μπουκάρισμα σε οικίες με τους ιδιοκτήτες παρόντες ....
Στον Θερμαϊκό επί μέρες διακινούνται σήματα κινδύνου από συμπολίτες μας για διάφορα "ύποπτα" άτομα που κυκλοφορούν και ίσως συλλέγουν πληροφορίες για άδεια - λόγω των καλοκαιρινών διακοπών - σπίτια.



Έχω λάβει αρκετές παρόμοιες ειδοποιήσεις μέσω messenger και viber, αλλά και στο fb  έχουν ανεβεί πολλές σχετικές αναρτήσεις. Σε τέτοια έκταση που πολλοί σκέφτονται να αναβάλλουν ή και να ματαιώσουν προγραμματισμένα ταξίδια τους.

Η τελευταία παράπλευρα τοποθετημένη προειδοποίηση που έλαβα δίνει περιγραφή για ύποπτο ( ; ) 

Εδώ να σχολιάσω πως εκτός από την περίπτωση πράγματι να συμβαίνει αυτό, συνυπάρχει και η πιθανότητα να έχουμε, εξ αιτίας του δικαιολογημένου εν πολλοίς φόβου μας, επιδοθεί σε ένα κυνήγι μαγισσών, μη αποκλειομένης της περίπτωσης να στοχοποιούμε κάποιους - ενδεχόμενα - εργαζόμενους με καύσωνα για το μεροκάματο και ίσως μακριά από έκνομες ενέργειες.
Είναι έτσι;
Είναι αλλιώς;
Ποιός ξέρει;

Για καλό και κακό ασφαλίστε όσο  καλύτερα μπορείτε τα σπίτια σας φυσικά και τους ευατούς σας !!!!

Ως άνθρωπος που πέρασε αμέτρητες ώρες μπροστά σε πίνακες, κάτω από κιονόκρανα , πάνω από ψηφιδωτά, έχω κάθε λόγο να στεναχωριέμαι όταν πραγματικά διαμάντια της Τέχνης "πληγώνονται". 

Στην Παναγία των Παρισίων όμως, που φλέγεται, τα πράγματα είναι χειρότερα. Ο συμβολισμός της ξεπερνά την καλλιτεχνική της αρτιότητα. 

Εκεί μέσα ο Κόσμος διαχωρίστηκε οριστικά από τους αυτοαποκαλούμενους "απεσταλμένους του Θεού", όταν ο μέγας Ναπολέων, κατά τη στέψη του, πήρε την κορώνα από χέρια του Πάπα και την τοποθέτησε μόνος του στο κεφάλι του, γράφοντας την πιο τρανή σελίδα των όσων ήδη είχαν γραφτεί στα βιβλία του Διαφωτισμού. 

Οι επικριτές του θα τον πουν αλαζόνα. 

Ο Ναπολέων, όμως, είπε με την πράξη του την αλήθεια: Γινόταν αυτοκράτορας με βάση τις δικές του αξίες και όχι λόγω θρησκευτικής χειροτονίας. 

Κουτσή, στραβή, πληγωμένη, γεμάτη λάθη και ήττες.....η επανάσταση είχε νικήσει....

Thanasis Vikopoulos


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του ακτιβιστή

Θέλω να πιστεύω πως κάτι πήγε λάθος στους νέους αλγόριθμους που πρόσθεσε ή σε άλλους που διόρθωσε ο Mark κατά την προχθεσινό απαγορευτικό του Facebook (ναι τότε που δεν δεχόταν φωτο ή links).
Γιατί δεν μπορώ να φανταστώ πως απαγορεύει αναρτήσεις και ποσταρίσματα σε ομάδες και σελίδες ακόμα και του διαχειριστή που περιέχουν τις "προσβλητική λέξη": Σκοπιανό.


Γιατί άλλη βέβηλη λέξη δεν ανακάλυψα σε ανάρτησή μου στην οποία ανακοινώνω τα αποτελέσματα τηςδημοσκόπησης του "ακτιβιστή" σύμφωνα με τα οποία 78% είναι αντίθετοι με τη Συμφωνία των Πρεσπών 19% την αποδέχονται και 2% δεν ξέρουν ή δεν έχουν γνώμη.
Γιατί πραγματικά θα ήταν τραγικό για όποια επιφαινόμενη ελευθερία του διαδικτύου να υπάρχουν τέτοιου είδους περιορισμοί και αποκλεισμοί έκφρασης.

Και επακολουθεί ένα ανεξήγητο μπλοκάρισμα


Και να που αμέσως μετά ήρθε και το μπλοκάρισμα των αναρτήσεων από το φιλελεύθερο και δημοκρατικό facebook ...... Δεν κάνω λάθος; Παίζει αλήθεια το κάτι χειρότερο;



Μπα, νομίζω πως μάλον έκαν σαλάτα στους αλγόριθμους.
Αναμένωντας να τους διορθώσουν ας επικοινωνούμε με ανάγνωση, διάδραση και μηνύματα ΑΜΕΣΑ μέσω "Ακτιβιστή" στο https://www.activistis.gr/


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Εντάξει ..... δεν ήρθε η καταστροφή του κόσμου επειδή κράσαρε για μερικές ώρες το facebook 
Μην  ποστάρετε ευφάνταστα συνωμοσιολογικά σενάρια ....
Δεν μας μπλοκάρουν ....
ούτε έπεσε φίμωση του διαδικτύου επειδή ο Zuckeberg προφανώς ανανεώνει κάποιο λογάριθμο για να μας ελέγχει καλύτερα, διακριτικότερα ή περισσότερο.
Το ίδιο γινόταν και μέχρι τώρα.
Αν φοβάστε τον mr facebook ή την CIA που παίρνει φόρα παρτίδα ότι γράφεται και τα ελέγχει επισταμένα έχετε δύο επιλογές
ή μην γράφετε οτιδήποτε υπάγεται στα ευαίσθητα προσωπικά σας δεδομένα ή διαστροφίτσες
ή ποστάρετε όσα περισσότερα μπορείτε για να τινάξουν τα πέταλα οι μεγαλοϋπολογιστές που μας ελέγχουν χαχαχα
Πάντως συμβαίνει και στα καλύτερα σπίτια και μην αναρωτιέστε
Κάτι καλύτερο ή κάτι χειρότερο μας ετοιμάζει το φατσοβιβλίο και γι' αυτό δεν μπορείτε προσωρινά να ανεβάσετε φωτογραφίες ή αναρτήσεις.
Δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα γι' αυτό .... αναμένετε ....
Μπορείτε όμως να σχολιάζετε ΑΚΟΜΗΗΗΗΗΗΗΗ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

της Μαριάννας Γωνίδα  *

Ενόψει των επικείμενων δημοτικών εκλογών λαμβάνει τεράστια διάσταση το φαινόμενο της κρίσεως και της κατακρίσεως ανθρώπων και έργων.
Κάτω από το ευρύ φάσμα των προσωπικοτήτων και προτάσεων που τίθενται σε κρίση των συνδημοτών ξεσπά ένας αθέμιτος πόλεμος εντυπώσεων με στόχο την προσέλκυση ψηφοφόρων και τη διάκριση σε θέσεις εξουσίας.

Ποιο, όμως, είναι το κίνητρο της κάθε μιας κίνησης; Πρόκειται για μια ανάγκη εκπλήρωσης μιας προσωπικής φιλοδοξίας που αγγίζει τα όρια της αυταρέσκειας και της έπαρσης, ή συνιστά μια πρόταση συνεισφοράς στα κοινά που τίθεται υπό τη δημοκρατικότητα των θεσμών στην κρίση των συνδημοτών;

Όποιο κι αν είναι το κίνητρο των υποψηφίων, η παραγωγή του έργου στο τέλος κάθε θητείας, συνιστά την επιτυχημένη ή άστοχη διοίκηση. Η κοινή γνώμη δύσκολα κρίνει την πρόθεση, εύκολα όμως μπορεί να κρίνει το έργο. 

Στη διεκδίκηση διοικητικών θέσεων θα θέσουν υποψηφιότητα διαφορετικές προσωπικότητες και, θέλοντας ή μη, παρασυρόμενοι από συναισθηματικά κριτήρια, που ως ανθρώπινα όντα διαθέτουμε, θα επιλέξουμε να δώσουμε την ψήφο μας σε ανθρώπους που είναι περισσότερο συμπαθείς ή έστω συμβατοί με τα απολύτως προσωπικά μας κριτήρια.

Θεμιτό θα ήταν να παραγκωνίσουμε τις συμπάθειες και αντιπάθειες στα πρόσωπα και να εστιάσουμε στο αν αυτό που θα μας προσφερθεί ή τουλάχιστον μας υπόσχονται πως θα μας προσφέρουν θα διευκολύνει την καθημερινότητά μας και θα θεμελιώσει μια στοιχειώδη βάση ανάπτυξης για να φτάσει ο τόπος μας να γίνει όχι μόνο υποφερτός αλλά και ευλογημένος στη συνείδησή μας.

Τις τελευταίες μέρες διαπιστώνεται μια επισταμένη και αήθης επίθεση επί προσωπικού σε διάφορα πρόσωπα ανθρώπων που διεκδικούν τη θέση του Δημάρχου. Η έντονη κατάκριση αυτών των ανθρώπων έχει να κάνει με το ποιον του χαρακτήρα τους και ασκείται αδόκιμα μέσα από υβριστικά υπονοούμενα και σκωπτικές αιχμές που άλλο στόχο δεν έχουν παρά να πλήξουν το κύρος και την αξιοπιστία τους. Την απαράμιλλη και λυσσαλέα κατάκριση που δέχονται δεν την συνοδεύουν οι εν ενεργεία κατακριτές τους με απτά στοιχεία, τα οποία αν διέθεταν όφειλαν να τα έχουν προσκομίσει στις αρμόδιες Δικαστικές Αρχές για να προστατέψουν το ΔΗΜΟΣΙΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ, δηλαδή καθέναν εξ' ημών, αλλά με συκοφαντικές ύβρεις και σχόλια, τα οποία πιθανόν άκουσαν σε κάποια συνεστίαση, διότι αν τα είχαν βιώσει και ήταν μάρτυρες αυτόπτες ή αυτήκοοι έπρεπε να τα αποδεικνύουν με έγγραφα και αποδείξεις. 

Η κατάκριση, όμως, είναι ο ξέφρενος δρόμος της κατηφόρας που όταν τον διαβείς σταματημό δεν έχεις και για να ενισχύσεις το δίκιο σου πετάς τη βρωμιά και τη σκόνη σου σε όλο το περιβάλλον.Κάπως έτσι, δεν είναι μόνο ανήθικος για σένα αυτός που στοχεύεις, αλλά και οι άνθρωποι που μοιράζονται τις ίδιες ιδέες και οράματα είναι ηλίθιοι, φερέφωνα, ανόητοι και συνεργοί!!! ΤΡΟΜΕΡΟΣ ΣΥΝΕΙΡΜΟΣ. 

Στη ζωή θα υπάρχουν πάντα όσοι στο δρόμο τρέχουν, βγαίνουν μπροστά κι εκτίθενται στην κρίση των άλλων και οι άλλοι... εκείνοι που στέκονται παράμερα, χωρίς να παράγουν έργο, έτοιμοι να πυροβολήσουν όσους πρωταγωνιστούν, έτοιμοι να εκτελέσουν όποιον σκοντάφτει, έτοιμοι να ζητωκραυγάσουν στην αποτυχία του άλλου. 

Είναι εύκολο να κατακρίνεις, όμως εξαιρετικά δύσκολο να κρίνεις.Κι όταν επιχειρείς την κρίση να είναι ΟΡΘΗ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΑ ΠΡΟΣ ΚΑΘΕ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ.

Ας αναλογιστούμε τα δικά μας πεπραγμένα στη ζωή, ας μπούμε όσοι μπορούμε μπροστά να καταθέσουμε τις ιδέες μας, τα οράματά μας, τις προσδοκίες μας, και τις δυνάμεις μας διότι μόνο μέσα από τη συλλογικότητα και την πολυσυλλεκτικότητα μπορούν να προκύψουν ΕΡΓΑ. Ας κάνουμε την αυτοκριτική μας κι ας κρίνουμε το παραγόμενο έργο.
 
Η βιαστική κατάκριση είναι μια ΑΚΡΙΤΗ ΚΡΙΣΗ.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Αθήνα 1940.
Ήδη έξι μήνες πριν την κήρυξη του πολέμου στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο είχε σημάνει συναγερμός για την προστασία των εκθεμάτων σε περίπτωση πολέμου. Καθώς δεν προλάβαιναν να φτιαχτούν ειδικά καταφύγια, οι τεχνίτες και οι εργάτες του μουσείου μαζί με δεκάδες εθελοντές αρχαιολόγους έσκαψαν ορύγματα σε όλες σχεδόν τις αίθουσες και τα υπόγεια του μουσείου, όπως και στον προαύλιο χώρο, οπου έθαψαν ξανά τους θησαυρούς της χώρας. Τα υπερμεγέθη αγάλματα (όπως ο Κούρος του Σουνίου) θάφτηκαν όρθια, σκεπάστηκαν με άμμο και από πάνω καλύφθηκαν με πλάκες τσιμέντου. τα μικρότερα ενταφιάστηκαν σε οριζόντια θέση σαν σε ομαδικό τάφο. Δουλεύοντας με πυρετώδη ρυθμό και μέσα σε έξι μόνο μήνες,οι ομάδες του μουσείου ενταφίασαν και εγκιβώτισαν σχεδόν τα πάντα. Όταν τον Απρίλιο του '41 οι Γερμανοί μπήκαν με φόρα στο μουσείο, το μόνο που βρήκαν ήταν οι φύλακες και το προσωπικό σε άδειες αίθουσες και προθήκες. Στην ερώτηση που πήγαν τα αρχαία οι φύλακες απάντησαν.
"Γύρισαν εκεί απ'όπου ήρθαν. Στο χώμα"
Στις φωτογραφίες λες και τα γλυπτά με αμηχανία αφήνονται να ταφούν για άλλη μια φορά χωρίς να καταλαβαίνουν τι ακριβώς συμβαίνει. Οι Κούροι και οι Κόρες συνεχίζουν να χαμογελούν καθώς κατεβαίνουν ξανά στο σκοτάδι, γνωρίζοντας πως στο παιχνίδι με το χρόνο αυτοί είναι οι νικητές.

Stamatiadis Nikos



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


της  Dina Tsingeni


Σήμερα ξύπνησα με άγριες διαθέσεις και πολλά νεύρα για το χάλι μας. Λοιπόν, έχουμε και λέμε:

Μείναμε πολύν καιρό αποσβολωμένοι και σοκαρισμένοι για το πως οι πολιτικοί μας εκπρόσωποι είναι δυνατό να μας πρόδωσαν - και να συνεχίζουν - με το στυγνότερο τρόπο.

Μείναμε πολύν καιρό χαμένοι, μη μπορώντας να καταλάβουμε που εξαφανίστηκε η "διανόηση" της Χώρας, γιατί δε μιλούσε κανείς, και κανείς δεν υπερασπιζόταν τα κεκτημένα μας.

Μελαγχολήσαμε γιατί οι καλλιτέχνες μας δε μας εμψύχωσαν δε μας συμπαραστάθηκαν, δεν ύψωσαν ανάστημα!

Μουδιασμένοι και μόνοι οι Έλληνες, απέναντι στην εισβολή της Νέα Τάξης Πραγμάτων. Της Νέας Λεηλασίας των ανθρώπων δηλαδή!

Κι αφού ψάξαμε υπερασπιστές και σωτήρες χωρίς να εμφανίζονται πουθενά κι αφού η δυσπιστία πια σε όλους τους ανθρώπους που είχαν αναδειχτεί μέσα από το σύστημα είναι μέγιστη, τόσο μέγιστη που πιάνει και πολλούς νέους πατριώτες που σκέφτηκαν να σηκώσουν ανάστημα, ένα κατάλαβα:

Οι διανοητές, οι καλλιτέχνες, οι πρωτοπόροι , αγωνιστές και ΑΡΑ αυτοί που δικαιολογημένα ΟΦΕΙΛΟΥΝ να διεκδικήσουν την εξουσία προκειμένου να σώσουν τη Χώρα και οτιδήποτε κι αν σώζεται την ύστατη αυτή ώρα, ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ! Ναι ΕΜΕΙΣ! Εγώ, εσύ κι εσύ που με διαβάζετε! Δεν υπάρχουν άλλοι.

Αγωνίζεται για τα δίκαια της Ελλάδας αυτός που είναι ο άμεσα θιγόμενος! Αγωνίζεται για την Πατρίδα αυτός που δεν έχει και δε θέλει να πάει αλλού εγκαταλείποντας μια τόσο σπουδαία Πατρίδα. Αγωνίζεται για την Ελλάδα αυτός που νιώθει Έλληνας και δε θέλει να το αποποιηθεί αυτό χάριν καμιάς διευρυμένης και τυραννικής όπως φαίνεται, Ευρώπης. Κι αυτοί είμαστε ΕΜΕΙΣ!

Δεν έχουμε τη γνώση; Θα τη βρούμε! Υπάρχουν χιλιάδες ανάμεσά μας που δε μπορούσαν ποτέ να σηκώσουν κεφάλι. Υπάρχουν χιλιάδες που πονούν για τον τόπο μας και δεν ξέρουν τι να κάνουν!

Ε λοιπόν παιδιά ας μην ψάχνουμε σωτήρες, ας ΓΙΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ οι σωτήρες! ΘΑΡΡΟΣ !

Και όντως τώρα φαίνεται πόσο μα πόσο αληθινό είναι αυτό που μας μάθαιναν από μικρά - και πλέον δε θέλουν να το μαθαίνουν στα παιδιά μας .... - Θέλει ΑΡΕΤΗ και ΤΟΛΜΗ η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!

Και είμαι σίγουρη πως οι περισσότεροι από σας εδώ μέσα, έχετε καταλάβει ότι για την ελευθερία μας πρόκειται.

Πολλοί από σας έχετε αξιόλογη σκέψη και δράση γύρω από το ΠΩΣ πρέπει να Κυβερνηθεί αυτός ο τόπος. Ε λοιπόν, ας μαζευτούμε να το μοιραστούμε, να τα συμφωνήσουμε και να πάρουμε σοβαρές αποφάσεις.

Αρκετά μας δούλεψαν όλοι τους. Ήρθε ο καιρός να αποφασίζουμε ΕΜΕΙΣ για ΜΑΣ και να το διεκδικήσουμε αυτό ΘΕΣΜΙΚΑ, χωρίς αναστολές! ΜΠΟΡΟΥΜΕ!

Αναμείνατε στο ακουστικό σας...

Καλησπέρα σας.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ως ελάχιστη συμβολή στον προβληματισμό που κυριαρχεί για την δολοφονία με λιντσάρισμα ενός ανθρώπου (επίδοξου ληστή ; ) στο κέντρο της Αθήνας με αποκρουστικό τρόπο αναδημοσιεύουμε ορισμένες απόψεις από αναρτήσεις στο fb

Chris Demetis
5 ώρες

Ως εν ενεργεία δημοσιογράφος αισθάνομαι την ανάγκη -αν όχι την υποχρέωση- να σχολιάσω τα όσα διαβάζω/βλέπω/ακούω τις τελευταίες ώρες να αναπαράγονται από συναδέλφους μου.
Στην υπόθεση της Ομόνοιας αναφέρθηκαν τα εξής:
-"Επίδοξος ληστής" ή "ληστής" σκέτο και "νεκρός ληστής". Δεν γνωρίζουμε καν αν μπήκε στο κατάστημα για να ληστέψει. Υπάρχουν αντικρουόμενες μαρτυρίες. Ο δημοσιογράφος βάσει δεοντολογίας πρέπει να κάνει ερωτήσεις, να κάνει ρεπορτάζ και σε κάθε περίπτωση, όχι να δικάζει και να καταδικάζει.
-"Κρατούσε μαχαίρι" στον τίτλο. Ακόμα δεν έχει αποδειχθεί ότι υπήρξε όπλο ή ένοπλη απειλή. Στο δεύτερο βίντεο απεικονίζεται να σηκώνει ένα γυαλί για να προφυλαχθεί και προσπαθεί να διαφύγει από εκείνους που τον ξυλοκόπησαν. Δεν καταγράφεται να απειλεί κανέναν.
-"Υπήρξε προσπάθεια του ιδιοκτήτη να προστατέψει την περιουσία του". Στα βίντεο καταγράφεται δράση αυτοδικίας και λιντσάρισμα. Επίσης ο ιδιοκτήτης απεικονίζεται να εκτοξεύει πέτρες προς το θύμα μέσα από μια ανοιχτή ή σπασμένη τζαμαρία. Δεν έχουμε εικόνα για όσα είχαν προηγηθεί.
Υπάρχει σοβαρή περίπτωση η υπόθεση να αποδειχθεί το μεγαλύτερο δημοσιογραφικό φιάσκο των τελευταίων ετών, ή δεκαετιών. Ή ένα από τα μεγαλύτερα τέλος πάντων.
Συμπερασματικά:
-Η αναπαραγωγή των non paper ΔΕΝ είναι δημοσιογραφία.
-Η βιαστική αποτύπωση του γεγονότος με χαρακτηρισμούς για έναν νεκρό, ΔΕΝ είναι δημοσιογραφία. Είναι σκύλευση και "κλικοθηρία".
-Έχουμε τεράστια ευθύνη εμείς οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι, ο κλάδος γενικότερα, για το κακό που επιτελείται μέσα από τα ελληνικά ΜΜΕ.
Όπως και να' χει, το πώς σχολιάστηκε και σχολιάζεται η όλη τραγωδία στα κοινωνικά δίκτυα -τα αμεσοδημοκρατικά media όπως αποκαλούνται- δίνει μια πολύ "καλή" εικόνα σχετικά με το πού οδεύει η ελληνική κοινωνία.
Κατ' ευθείαν προς τα πίσω.
Και κάτι τελευταίο για όποιον έφτασε να διαβάζει ως εδώ. Όσοι ασπάζεστε το "δεν είμαι ρατσιστής αλλά", και ψάχνετε να αιτιολογήσετε την δολοφονική αυτοδικία του καταστηματάρχη (φαίνεται ξεκάθαρα πως μαζί με τον δεύτερο άνδρα σπάνε τη τζαμαρία στο κεφάλι του θύματος, και ο ίδιος ο ιδιοκτήτης του πατάει κυριολεκτικά το κεφάλι στο πεζοδρόμιο), παρακαλώ κάντε την αθόρυβα και διακριτικά από το προφίλ αυτό.

Ημεροδρόμος
5 ώρες ·

Ο θάνατος του Ζακ Κωστόπουλου (ναι, είχε και όνομα ο άνθρωπος που έχασε τη ζωή του από λιντσάρισμα δίπλα στην Ομόνοια) αποτελεί όριο για την περίοδο που ζούμε στην Ελλάδα.
Είναι η έκφραση του εκφασισμού μιας κοινωνίας που σαπίζει κι επειδή δεν έχει σε τίποτα να ελπίζει κλωτσάει μέχρι θανάτου όποιον βρεθεί σε αδύναμη θέση μπροστά της.
Αν δεν αντισταθούμε στον εκφασισμό, αν γίνει συνήθεια αυτή η «δημοκρατία», τότε το τέρας του φασισμού θα μας κατασπαράξει, μέρα μεσημέρι στο κέντρο της ζούγκλας που θα έχουμε κατασκευάσει.


O Μαγνήτης Μιχάλης εξοργισμένος.
6 ώρες ·

Εάν αποδειχθούν, τα όσα λέει ο Βαλλιανάτος, τότε μαζί με τους φυσικούς αυτουργούς της δολοφονίας του Zak Kostopoulos, θα πρέπει να κάτσουν στο σκαμνί και πολλοί, μα πάρα πολλοί δημοσιογράφοι, που με μεγάλη ευκολία, μετέδωσαν στο πανελλήνιο, όσα μετέδωσαν!!!

"Gregory Vallianatos
3 ώρες
Οποιος ξαναγράψει ή ξαναπεί "ο επίδοξος ληστής" για τον άγρια δολοφονημένο Ζακ θα διαψευσθεί τόσο εικτρά που θα ντρέπεται που υπάρχει. O Zακ μπήκε στο κατάστημα μέρα μεσημέρι στην Ομόνοια!!!!!(και κλειδώθηκε αυτόματα) όχι για να κλέψει αλλά για να προστατευθεί από κίνδυνο που διέτρεχε λόγω φασαρίας στο απέναντι μαγαζί που καθόταν με παρέα. Οπτικό υλικό υπάρχει. Τα υπόλοιπα στις τρομερές δίκες που έρχονται, αρχίζοντας από την Τρίτη 25 Σεπτ. #tremete"


Μπογιόπουλος Νίκος
10 ώρες ·
Οι εικόνες των όσων συνέβησαν στην Ομόνοια είναι σοκαριστικές.
Εκείνο που μαζί με την τραγική κατάληξη προκαλεί διπλό σοκ είναι η αντίδραση των σεσημασμένων του "νόμου και της τάξης".
Πρόκειται για "ανθρωπιστές" που ο "ουμανισμός" τους έχει για σημαία του το κνούτο του "νοικοκυραίου".
Που το "αίσθημα δικαίου" με το οποίο δηλητηριάζουν την κοινωνία δεν περιορίζεται, πια, σε εκείνο το σιχαμερό "ναι μεν, αλλά...".
Τώρα, πλέον, έφτασαν μέχρι του σημείου να αναγορεύουν το νόμο του Λυντς σε "αυτοάμυνα" και να τον βαφτίζουν... "δικαίωμα"!
Ο Χατζιδάκις μας είχε προειδοποιήσει:
«Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει. Και η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι, να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά. (…). Η υποταγή ή ο εθισμός σε μια τέτοια συνύπαρξη, ή συνδιαλλαγή, δεν προκαλεί τον κίνδυνο της αφομοίωσης ή της λήθης, του πώς πρέπει, του πώς οφείλουμε να σκεφτόμαστε, να πράττουμε και να μιλάμε; Αναμφισβήτητα αρχίσαμε να το ανεχόμαστε. Και η ανοχή, πολλαπλασιάζει τα ζώα στη δημόσια ζωή, τα ισχυροποιεί και τα βοήθα να συνθέσουν με ακρίβεια τη μορφή του τέρατος, που προΐσταται, ελέγχει και μας κυβερνά (...).
Το ερώτημα περνάει απ’ τις ηλεκτρικές εφημερίδες της κεντρικής πλατείας. Πώς θ’ αντιδράσουμε και πώς δε θα συμβιβαστούμε με το τέρας; (...)"


Η φωτογραφία που πόσταρε στο Facebook με τη μαυρισμένη από τις φλόγες στολή και τα μάτια δακρυσμένα συγκίνησε το Πανελλήνιο, όχι όμως και την Πυροσβεστική η οποία τον τιμώρησε με αφαίρεση μισθού διότι τόλμησε να εκφραστεί.

Ρίχτηκε στην κόλαση στο Μάτι, πάλεψε να βρει αγνοούμενους και όταν επέστρεψε περιέγραψε τις στιγμές αποκάλυψης που έζησε… Μέσα σε λίγες γραμμές ο Νίκος Ρουκούδης κατάφερε να πει όλα όσα βίωσαν οι εκατοντάδες πυροσβέστες που έπεσαν στη μάχη της φωτιάς, αλλά και οι πολίτες που έβλεπαν σε ζωντανή μετάδοση την ανείπωτη εθνική τραγωδία. Η ανάρτηση στο Facebook και η εικόνα του ίδιου με τη μαυρισμένη στολή και τα δακρυσμένα μάτια συγκίνησαν το Πανελλήνιο. Και η υπηρεσία του όχι μόνο δεν του συμπαραστάθηκε, όχι μόνο δεν τον βοήθησε να σταθεί στα πόδια του, αλλά τον τιμώρησε αρπάζοντας το 1/10 του μισθού του γιατί τόλμησε να εκφραστεί και να συγκινηθεί.

«Εκατό ευρώ πρόστιμο για τον πυροσβέστη που δάκρυσε μπροστά στην τραγωδία», ήταν η απόφαση του Πειθαρχικού Συμβουλίου. Κίνηση που εξόργισε όλους τους συναδέλφους του και δείχνει ότι στην Ελλάδα του 2018 κάποιοι δεν θέλουν να αντιληφθούν την πραγματικότητα και λειτουργούν με μοναδικό γνώμονα το πολιτικό συμφέρον.

«Ήταν σύνηθες στην απελθούσα ηγεσία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη να γίνονται αυτές οι κινήσεις. Συνεργάτες προφανώς παρακολουθούσαν τα κοινωνικά δίκτυα, αντί να ασχολούνται με τα προβλήματα του Πυροσβεστικού Σώματος και επέτασσαν τη φυσική ηγεσία να διατάζει ΕΔΕ για να τιμωρούν τα μεγάλα “εγκλήματα” των συναδέλφων που άλλοτε με χιούμορ, άλλοτε πιο σοβαρά εξέφραζαν μεταξύ των φίλων τους στα κοινωνικά δίκτυα το παράπονό τους ή την πικρία τους για τα τεκταινόμενα. Δυστυχώς, αυτή ήταν η κατάσταση που βιώσαμε και, δυστυχώς, μετά τη συγκεκριμένη περίπτωση, όπως φαίνεται, τη βιώνουμε ακόμα», εξηγεί στο «ΘΕΜΑ» ο πρόεδρος της Ένωσης Αξιωματικών του Πυροσβεστικού Σώματος, Γιάννης Σταμούλης.

Την ημέρα των γενεθλίων του

Για τα όσα ανθρώπινα δημοσιοποίησε ο Νίκος Ρουκούδης, τη συγκίνηση και τα δάκρυά του, κάποιοι αποφάσισαν ότι έπρεπε να τιμωρηθεί για να μάθει να μη μιλάει

Ο Νίκος Ρουκούδης ανήκει στη νέα γενιά των πυροσβεστών. Με πανεπιστημιακές σπουδές και όντας κοινωνικά ευαίσθητος, μπήκε το 2012 στο Σώμα μαζί με εκατοντάδες συναδέλφους του πιστεύοντας ότι έχουν το δικαίωμα να εκφράζουν τα συναισθήματα και τις σκέψεις τους χωρίς λογοκρισία και χωρίς τιμωρία. Εκανε όμως λάθος… Κάποιοι με σκοταδιστικές τακτικές από τον Μεσαίωνα τιμωρούν και αποδοκιμάζουν οτιδήποτε δεν ταιριάζει με τα κομματικά τους συμφέροντα και την πολιτική τους ταυτότητα. Εκείνη την αποφράδα ημέρα της 23ης Ιουλίου ο Νίκος Ρουκούδης ήταν σε επιφυλακή στην υπηρεσία του στο Κιλκίς. Γιόρταζε τα γενέθλιά του όταν χτύπησε το τηλέφωνο και οι αξιωματικοί τον ενημέρωσαν ότι πρέπει να μεταβεί αμέσως με τους συναδέλφους του στην Αττική για να συνδράμουν τις δυνάμεις που επιχειρούσαν στο Μάτι. Ο νεαρός πυροσβέστης δέχτηκε χωρίς να σκεφτεί τη σύζυγό του και το δίχρονο παιδί τους, ούτε τα γενέθλιά του και μέσα σε λίγη ώρα βρέθηκε πνιγμένος ανάμεσα σε πυκνούς καπνούς και φλόγες να αναζητά καμένους και αγνοούμενους.

Οι στιγμές ήταν δύσκολες και συγκλονιστικές. Ο ίδιος αφοσιωμένος στο καθήκον του λειτουργούσε με πειθαρχία έχοντας αποσυνδεθεί από όλη αυτή τη φρίκη γύρω του. Ηθελε μόνο να παλέψει με τη φωτιά και να την τιθασεύσει. Να εντοπίσει σημάδια ζωής μέσα από αυτή την κόλαση του Δάντη που μύριζε θάνατο. Και όταν μετά από δύο 24ωρα όλα είχαν τελειώσει, ο Νίκος κατέρρευσε και άφησε τον εαυτό του ελεύθερο να ξεσπάσει και να αποφορτιστεί. Δεν προσπάθησε καν να συγκρατήσει τα δάκρυά του, όπως αποτυπώνεται και στη φωτογραφία που ανέβασε στο Facebook.

Η ανάρτηση που συγκίνησε



Η εκ βαθέων εξομολόγηση του Νίκου Ρουκούδη δεν άγγιξε μόνο τους συναδέλφους του, αλλά και όλους τους πολίτες που με κομμένη την ανάσα έβλεπαν το σκηνικό της φρίκης να ξεδιπλώνεται σε ζωντανή μετάδοση. Κάποιους όμως τους ενόχλησε γιατί δεν ήταν στη λογική και το πνεύμα του «όλα τα κάναμε καλά και δεν φταίμε εμείς, αλλά ο άνεμος, τα αυθαίρετα, οι ίδιοι οι πολίτες…».

«Μάτι Αττικής, 23-25 Ιουλίου 2018. Αυτήν την ώρα είμαι στο υπηρεσιακό λεωφορείο και επιστρέφω στην οικογένεια και το σπίτι μου. Θα δω ξανά την κόρη και τη γυναίκα μου. Θα τους αγκαλιάσω όπως ποτέ ξανά», έτσι ξεκινά το κείμενο που ανέβασε στην προσωπική του σελίδα ο νεαρός πυροσβέστης. Στη συνέχεια αναφέρει: «Θα κάνω ένα μπάνιο και θα προσποιηθώ πως επιστρέφω σιγά-σιγά στη ρουτίνα μου. Δεν είναι τίποτα ίδιο όμως. Δεν το εξηγείς ούτε με λόγια, ούτε με φωτογραφίες… Αλλωστε πώς να εξηγήσεις κάτι που ούτε εσύ το έχεις χωνέψει; Πόση λύπη και τραγωδία να χωρέσει σε λίγα στρέμματα; Πόσες ψυχούλες χαμένες! Αδικα και γρήγορα. Πόσες περιουσίες στάχτη!».

Ο Νίκος Ρουκούδης συνεχίζει και αναφέρεται σε κάποιες συγκλονιστικές στιγμές που έζησε μέσα στην καμένη γη: «‘‘Είστε όλοι καλά;’’ ρωτούσα ανθρώπους που έβρισκα στον δρόμο να μαζεύουν ό,τι τους έχει απομείνει. ‘‘Πώς να είμαστε καλά, αγόρι μου;’’ η πιο συνηθισμένη απάντηση… Πώς να είναι οι άνθρωποι καλά, ρε μαλάκα, όταν έχασαν συγγενείς, φίλους, γείτονες, περιουσία και ελπίδα; Τουλάχιστον είστε ζωντανοί… Προσπαθούσα να τους ηρεμήσω. Μάταια πολλές φορές… Δεν ξέρω πώς να το περιγράψω όλο αυτό, δεν μπορώ να το περιγράψω και δεν ξέρω εάν χρειάζεται…».

Φυσικά, δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στους πολίτες που έτρεξαν στο Μάτι για να προσφέρουν βοήθεια στους πυρόπληκτους: «Να μην ξεχάσω. Δεν γίνεται να μετρήσεις πόσοι άνθρωποι ήρθαν για βοήθεια. Πόσοι μας ρώτησαν αν θέλουμε νερό και φαγητό. Αν χρειαζόμαστε το οτιδήποτε. Και ακόμα πηγαίνουν. Και θα συνεχίσουν. Υπέροχοι, απλοί άνθρωποι, χωρίς όνομα, χωρίς αντάλλαγμα δίνουν ελπίδα και βοήθεια, απλόχερα. Μια ομορφιά μέσα στη φρίκη και τη μαυρίλα. Σεβασμός και συγκίνηση. Κανένας πυροσβέστης δεν θεωρεί τον εαυτό του ήρωα. Δεν θέλει να γίνει ήρωας. Θέλει να βοηθήσει, να σώσει, δηλαδή να κάνει τη δουλειά του σωστά και με το παραπάνω, και να επιστρέψει σπίτι του… Κι αν είναι ήρωες οι πυροσβέστες, σούπερ ήρωες είναι οι εθελοντές, οι πολίτες που έδωσαν το ‘‘παρών’’, τα σπίτια, τα ρούχα, τα χρήματα και τον χρόνο τους να βοηθήσουν. Οι γιατροί, οι νοσηλευτές, οι διασώστες, οι αστυνομικοί. Υπέροχοι και υπεράνθρωποι συνεργάτες».

Μια προχθεσινή ανάρτηση στο facebook έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Αναφέρεται στο ιδιαίτερο ενδιαφέρον της οικογένειας Μητσοτάκη για τους πρόσφυγες και την αλληλεγγύη γενικότερα.
Την δημοσιεύουμε αυτούσια, χωρίς κανένα σχολιασμό:

Giorgos Sotiris· 

Ο ΤΖΩΡΤΖ ΣΩΡΟΣ, Η ΜΚΟ "SOLIDARITY NOW" ΚΑΙ ΑΠΟ ΠΙΣΩ ΤΟ ΜΗΤΣΟΤΑΚΕΙΚΟ.........
ΓΙΑ ΠΑΜΕ ΝΑ ΤΟ ΔΟΥΜΕ ΛΙΓΑΚΙ.......ΚΑΤΑΡΧΗΝ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ Η ΜΚΟ ΠΟΥ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΑΛΛΗΛΛΕΓΥΗ.....ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΛΙΝΚ ΑΠΟ ΤΟ ΣΑΙΤ ΤΗΣ... http://www.solidaritynow.org/
ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΛΙΝΚ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΕΣ ΤΗΣ(ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ) http://www.solidaritynow.org/ypostiriktes/
ΑΣ ΠΑΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ....
ΚΑΤΑΡΧΗΝ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑ ΤΗΣ ΜΚΟ ΤΟΥ ΣΟΡΟΣ...ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΛΥΜΠΕΡΑΚΗ...ΝΑΙ Η ΓΝΩΣΤΗ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΤΟΥ ΠΟΤΑΜΙΟΥ.....ΚΑΙ ΑΝΗΨΙΑ ΤΟΥ ΔΡΑΚΟΥΜΕΛ, ΚΩΝ/ΝΟΥ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ, ΚΟΡΗ ΤΗΣ ΑΔΕΛΦΗΣ ΤΟΥ ΑΡΤΕΜΗΣΙΑΣ..... http://www.solidaritynow.org/action24-%CE%B7-%CE%B3%CE%B5%…/
Η ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΚΥΡΙΑ, ΕΝΤΕΛΩΣ.....ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ "ΕΒΡΑΙΩΣ" ΓΝΩΣΤΗΣ ΜΚΟ, ΤΗΣ ACTIONAID....ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΑΝΗΚΕΙ ΑΥΤΗ;;; ΜΑ ΣΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ, ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΔΡΑΚΟΥΜΕΛ.......ΚΑΙ ΑΝ ΔΩΣΕΤΕ ΚΑΝΑ ΕΥΡΩ, ΣΑΣ ΔΙΝΕΙ ΤΗΝ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΝΑ ΓΙΝΕΤΕ ΑΝΑΔΟΧΟΣ ΕΝΟΣ ΠΑΙΔΙΟΥ ΤΗΣ ΑΦΡΙΚΗΣ ΠΟΥ ΟΥΤΕ ΘΑ ΤΟ ΔΕΙΤΕ ΠΟΤΕ.....
Η SOLIDARITY NOW ΛΟΙΠΟΝ, ΕΙΝΑΙ Η ΜΚΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΠΑΡΕΙ ΥΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΛΑΘΡΟ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝΕ ΚΑΤΑΚΛΥΣΕΙ ΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ.....ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΔΕ, ΑΝΕΛΑΒΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΙΑΧΕΙΡΗΣΗ ΤΩΝ ΔΩΡΕΩΝ ΠΟΥ ΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΔΗΜΟΙ, ΑΠΟ ΦΟΡΕΙΣ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΕΣ, ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ ΣΕ ΚΙΝΕΤΑ ΚΑΙ ΜΑΤΙ.......ΠΟΣΟ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΟΙ........ΤΩΡΑ ΚΑΤΑΝΟΕΙΤΕ ΓΙΑΤΙ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΑΝ ΤΟ ΧΟΙΡΙΝΟ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΟΣΦΟΡΕΣ ΤΡΟΦΙΜΩΝ....
ΕΠΙΣΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΕΣΤΕΙΛΕ "ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ" ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΠΛΗΓΕΝΤΕΣ........ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΓΚΙΝΗΣΟΥΝ ΤΟ ΦΙΛΟΘΕΑΜΩΝ ΚΟΙΝΟ.... http://www.solidaritynow.org/wildfires/
ΑΥΤΗ Η ΜΚΟ, ΕΧΕΙ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙ ΚΕΝΤΡΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, ΣΕ 18 ΜΕΡΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, ΟΛΩΣ ΤΥΧΑΙΩΣ ΣΕ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΤΟΠΟΘΕΣΙΕΣ.....ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ(ΤΗΝ ΟΡΕΓΟΝΤΑΙ ΟΙ ΣΚΟΠΙΑΝΟΙ)
ΗΠΕΙΡΟ(Η ΧΑΡΑ ΤΩΝ ΑΛΒΑΝΩΝ) ΣΤΟ ΝΗΣΙ ΤΗΛΟΣ ΔΙΠΛΑ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΣΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ.....
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ....ΟΠΟΥ ΒΛΕΠΕΤΕ "ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ" ΚΑΙ "ΚΑΝΤΕ ΜΙΑ ΔΩΡΕΑ", ΑΠΟ ΠΙΣΩ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΚΟ ΤΟΥ ΣΟΡΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΤΣΙΡΑΚΙΑ ΤΟΥΣ, ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΜΑΣ....ΤΟ ΠΑΙΖΟΥΝ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΟΙ , ΑΛΛΑ ΜΟΝΟ ΣΕ ΟΤΙ ΕΙΣΑΓΕΤΑΙ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ....ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΗΣ....ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ...Η ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΝΟΡΩΝ.......ΚΤΥΠΑΝΕ ΣΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΜΑΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΟΝΤΑΙ , ΕΧΟΝΤΑΣ ΜΑΣ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙ....ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΚΟ "SOLIDARITY NOW" ΤΟΥ ΣΟΡΟΣ........
ΤΩΡΑ...ΑΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ, ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΟΥ ΕΧΟΥΝΕ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΧΘΡΟΣ, ΕΓΩ ΣΗΚΩΝΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΨΗΛΑ....
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ......Καταλαβατε τωρα πειθηνια προβατακια ....παντου προδοσια...