Articles by "Πιπερόπουλος"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πιπερόπουλος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Είναι, πραγματικά, καθοριστικός ο ρόλος που τα συναισθήματά μας διαδραματίζουν στην διαμόρφωση και την εκδήλωση συμπεριφοράς που στοχεύει στην ικανοποίηση αναγκών μας. Η έλλειψη τροφής ή νερού δημιουργεί αντίστοιχα το συναίσθημα της πείνας και της δίψας, η έλλειψη αγάπης ή φίλων μας προξενεί το συναίσθημα της μοναξιάς ενώ απογοήτευση και χαρά συνοδεύουν, αντίστοιχα, αποτυχίες και επιτυχίες μας.

Κάθε άτομο δέχεται εξωγενείς πιέσεις ως συνεπακόλουθα της διαβίωσής μέσα σε οργανωμένα ψυχοκοινωνικά σύνολα, δηλαδή στο ίδιο με άλλα άτομα κοινωνικό σύστημα. Πολλές από τις «εξωγενείς» πιέσεις που ασκούνται στο άτομο από την παιδική του ηλικία μέσα από τις διαδικασίες της κοινωνικοποίησης μετουσιώνονται σε «ενδογενείς» πιέσεις, δηλαδή οι αρχικά εξωγενείς προς το άτομο αξίες και ψυχοκοινωνικά δεδομένα και πραγματικότητες ενσωματώνονται στην υποκειμενική του πραγματικότητα και καθορίζουν τη συμπεριφορά και τα συναισθήματά του. Τελικά εσωτερικευμένες αξίες έχουν τη δύναμη να αναστείλουν για το άτομο, λειτουργώντας απαγορευτικά, ακόμη και την ικανοποίηση θεμελιακών βιολογικών του αναγκών καθορίζοντας και αυτές ακόμα τις έννοιες ευτυχίας και δυστυχίας!

Η σύγκρουση μεταξύ δύο ή περισσότερων επιθυμιών ενός ατόμου συμβαίνει, ευνόητα, όταν αυτές οι επιθυμίες είναι ασυμβίβαστες. Συγκεκριμένα, όταν η συμπεριφορά που απαιτεί η ικανοποίηση της μιας αποβαίνει απαγορευτική για την ικανοποίηση της άλλης βλέπουμε το άτομο να παραμένει ψυχολογικά προβληματισμένο καθώς η διαμόρφωση και η εκδήλωση συμπεριφοράς για την ικανοποίηση μιας ανάγκης αφήνει, υποχρεωτικά, ανεκπλήρωτη την άλλη.

Ας πάρουμε για παράδειγμα κάποιον γνωστό σας, ή δείτε εσείς τον ίδιο σας τον εαυτό που τον χαρακτηρίζετε ίσως ως άτομο με αυτοπεποίθηση, σιγουριά, αποφασιστικότητα και ψυχό-συναισθηματική επάρκεια. Ας υποθέσουμε, όμως, ότι αυτό το γνωστό σας άτομο ή εσείς διακατέχεται ταυτόχρονα από μία έντονη ανάγκη για ασφάλεια και μια ακατανίκητη ανάγκη και επιθυμία να τον αγαπούν και να τον περιποιούνται (βιωματικά κατάλοιπα της συμπεριφοράς που έδειχνε η μητέρα του απέναντί του.) Κάθε βήμα ενός τέτοιου ατόμου για ανεξαρτησία στην αντιμετώπιση της ζωής το γεμίζει με άγχος καθώς η ταυτόχρονη υποκειμενική του ανάγκη για σιγουριά, ασφάλεια και προστασία μοιάζει να είναι ασυμβίβαστη με την πορεία και τα συναισθηματικά συνεπακόλουθα που χαρακτηρίζουν την ανεξαρτησία.

Από την άλλη πλευρά αν το άτομο αυτό ενδώσει στην ανάγκη για προστασία, σιγουριά και ασφάλεια, τότε αδυνατεί να προχωρήσει στο δρόμο της ανεξαρτησίας πληγώνοντας έτσι την υποκειμενική αξιολόγηση του εαυτού του ως άτομο με αυτοπεποίθηση και αποφασιστικότητα!

Στο ξεκίνημα της ζωής τα παιδιά που δεν έχουν ακόμη εσωτερικεύσει τους κανόνες της κοινωνικής συμβίωσης βρίσκονται συχνά αντιμέτωπα με τη σύγκρουση ενδογενών επιθυμιών τους και εξωγενών πιέσεων που εκλαμβάνονται ως απαγορεύσεις. Με το πέρασμα του χρόνου και την επίδραση της κοινωνικοποίησης, τα μεγαλύτερα παιδιά, και αργότερα τα ώριμα άτομα μαθαίνουν να συμβιβάζουν τις υποκειμενικές, ενδογενείς ανάγκες με τις αντικειμενικές, εξωγενείς πιέσεις αποφεύγοντας το συναίσθημα της σύγκρουσης. Παραμένει, όμως, σχεδόν πάντα μέσα μας μια αίσθηση απογοήτευσης έστω και εάν με τον συμβιβασμό αποφεύγουμε ακόμη πιο έντονα συναισθήματα που θα δημιουργούσε και η αρχική σύγκρουση αλλά και η παρατεταμένη αποφυγή επίλυσής της.

Η σύγκρουση που δημιουργείται ανάμεσα σε δύο εξωγενείς πιέσεις ή απαιτήσεις του περιβάλλοντος είναι περισσότερο συμβολική αλλά το ίδιο οδυνηρή για κάθε άτομο που την βιώνει. Η τελική επιλογή που θα κάνετε είναι, φυσικά, θέμα αξιολόγησης δικιάς σας αλλά δεν θα δημιουργήσει, τις περισσότερες φορές στα περισσότερα άτομα έντονα αρνητικά συναισθήματα.

Τύποι συγκρούσεων

Ας δούμε αναλυτικότερα τους τρείς θεμελιακούς τύπους συγκρούσεων που σχεδόν καθημερινά αντιμετωπίζουμε άνδρες, γυναίκες, και παιδιά.

Στην περίπτωση σύγκρουσης μεταξύ δύο θετικών επιθυμιών «Έλξη-Έλξη» το άτομο αντιμετωπίζει το δίλημμα της ικανοποίησης της μιας με παράλληλη είσπραξη απογοήτευσης που προέρχεται από την μη πλήρωση της άλλης. Καθημερινά παραδείγματα αυτού του τύπου σύγκρουσης αποτελούν η απλή επιλογή μεταξύ δυο φαγητών ή γλυκών ή φρούτων, η παρακολούθηση μιας από δύο καλές κινηματογραφικές ταινίες ή η επιλογή ανάμεσα σε δύο ή περισσότερα σήριαλ ταυτόχρονης προβολής στην τηλεόραση. Στην εποχή της ψηφιακής τεχνολογίας μπορούμε να μαγνητοσκοπήσουμε ένα σήριαλ την ώρα που παρακολουθούμε το άλλο, αλλά καθώς ο χρόνος μας λείπει το ερώτημα είναι πότε θα δούμε το…μαγνητοσκοπημένο;

Η δεύτερη σύγκρουση αφορά την ιδιόμορφη κατάσταση όπου καλούμαστε να επιλέξουμε ανάμεσα σε δύο αρνητικές επιθυμίες ή πιέσεις «απώθηση-απώθηση» και έχει συνοψισθεί με επιτυχία στο λαϊκό μας εκείνο απόφθεγμα που διατείνεται «μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα...» Οι αρχαίοι μας πρόγονοι είχαν περιγράψει αυτήν την περίπτωση με τη φράση «το μη χείρον βέλτιστο...»Η πιο ρεαλιστικά όποια επιλογή και αν κάνουμε δεν πρόκειται να...χαρούμε.

Ο τρίτος τύπος αφορά την επιλογή ανάμεσα σε μια θετική και μια αρνητική επιθυμία ή πίεση και είναι γνωστός ως «έλξη-απώθηση» αλλά προσοχή τα πράγματα ΔΕΝ είναι τόσο απλά όσο φαίνονται καθώς ο τύπος αυτός δεν αναφέρεται στην περίπτωση όπου διαλέγουμε το επιθυμητό και τελειώνουμε αλλά στην περίπλοκη κατάσταση όπου το θετικό ενέχει ταυτόχρονα θετικά και αρνητικά στοιχεία.

Για να γίνει κατανοητός αυτός ο τύπος σύγκρουσης ας δούμε ένα επαρκώς περιγραφικό παράδειγμα που αφορά στο αιώνιο «δίλημμα» τλης σύναψης ενός γάμου. Συχνά ο γάμος γίνεται αφορμή σοβαρής σύγκρουσης για κάθε νέο άτομο καθώς μαζί με τη σιγουριά, την αμοιβαία αγάπη και την προσωπική ολοκλήρωση έχει και στοιχεία απώλειας της προσωπικής ελευθερίας, όπως και δημιουργία και ανάληψη αμοιβαίων ευθυνών και περιορισμών.



Αλλά και η περίπτωση ενός ρομαντικού ραντεβού που επιθυμεί κάθε νέος και κάθε νέα, γίνεται αιτία σύγκρουσης για τα «ντροπαλά» τα συνεσταλμένα άτομα που τα διακρίνει και κοινωνική αδεξιότητα και έτσι αντιμετωπίζουν την τόσο επιθυμητή συνάντηση με έντονα στοιχεία άγχους και φοβικές αντιδράσεις...

Είναι αλήθεια ότι οι συγκρούσεις επιθυμιών και πιέσεων αποτελούν ένα αναπόσπαστο χαρακτηριστικό της βιολογικής μας φύσης αλλά ταυτόχρονα και αποτέλεσμα της κοινωνικής μας συμβίωσης στο οργανωμένο σύνολο που είναι η κοινωνία. Ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της ώριμης προσωπικότητας είναι και η ικανότητα για επιτυχημένη αποφυγή των συγκρούσεων που καθημερινά αντιμετωπίζουμε όλοι (που όμως καταδικάζουν μερικά άτομα σε νευρωτική αδράνεια και ψυχό-συναισθηματική τελμάτωση) ή ακόμη για ανώδυνη επίλυση των διαφόρων συγκρούσεων που από τα δεδομένα της αντικειμενικής πραγματικότητας είναι...αναπόφευκτες...




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Αποχαιρετά ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Σε ευχαριστώ, όπως ΟΛΟΙ οι Έλληνες και μαζί μας η Οικουμένη, για τα μουσικά έργα σου (και όχι μόνο) και όπως με σεβασμό σου είχα πει και από κοντα όταν το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας σε τίμησε με τον τίτλο του Διδάκτορα της Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης, με τη μουσική σου χόρεψα συρτάκι ως φοιτητής στη Νέα Υόρκη, λέκτορας στη Βοστώνη και αργότερα στη Γερμανία και την Αυστρία και και μετά ως Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας στη Θεσσαλονίκη...

Από σήμερα και στην αιωνιότητα θα μάθεις εκεί στον Παράδεισο όλους τους Αγγέλους να χορέψουν στη Μουσική σου ενώ οι επόμενες γενιές Ελλήνων και η Ανθρωπότητα θα συνεχίσει να απολαμβάνει το τεράστιο Μουσικό σου έργο

Υποκλίνομαι με θαυμασμό, σεβασμό και αγάπη



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Τα μεγάλα ψυχοκοινωνικά φαινόμενα, αυτά που με την ολοκλήρωσή τους απολήγουν σε νέες μορφοποιήσεις, και γεννούν νέα σχήματα είναι δύσκολο να τα αξιολογήσει κανείς ενώ βρίσκονται σε πορεία δυναμικής εξέλιξης.

Στην Ελλάδα, την αγαπημένη και πολλαπλώς κακοποιημένη Πατρίδα μας, μέλος της ΟΝΕ από την 1η Ιανουαρίου 2001 όταν ο τότε Πρωθυπουργός κ Σημίτης εμφανώς ακράτητα περιχαρής μας επέβαλε το ΕΥΡΩ με την ουδέποτε αιτιολογηθείσα ισοτιμία του 1 Ευρώ = 340,750 δραχμές, οι μορφοποιήσεις πήραν πρωτόγνωρες για την Μεταπολιτευτική μας ιστορία μορφές ιδιαίτερα μάλιστα μετά την ένταξή μας στο ΔΝΤ και τα Μνημόνια από τον τότε Πρωθυπουργό κ Γιώργο Παπανδρέου την Ανοιξη του 2010...

Την τελευταία δεκαετία, και με την ιδιομορφία της καταστροφικής πανδημίας covid-19 του 2020 που ακόμη εξελίσσεται, βιώνουμε νέες οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές και πολιτιστικές πραγματικότητες, δομές και σχήματα, παντελώς άγνωστα μέχρι σήμερα που κρυσταλλώνονται στο συλλογικό μας υποσυνείδητο.

Αλλά οι πολιτικοί που μας Κυβέρνησαν από το 1996 μέχρι σήμερα (οι κκ Σημίτης, Καραμανλής, Παπανδρέου, Παπαδήμας, Πικραμμένος, Σαμαράς (με Βενιζέλο), Τσίπρας (με Καμμένο) και Μητσοτάκης και οι εγχώριοι και ξένοι Ολιγάρχες που παρασκηνιακά ελέγχουν τα Πολιτικά μας δρώμενα μοιάζει να αρνούνται την ύπαρξή τους καθώς υποβαθμίζουν τη σημασία τους και με πάθος συνεχίζουν τον ερωτικό τους εναγκαλισμό με την εξουσία και όσα αυτή η σχέση αποδίδει!

Mετά την «αποδημία» Κωνσταντίνου Καραμανλή, Ανδρέα Παπανδρέου, Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, με τις γνωστές και άγνωστες πολιτικές αρετές αλλά και αδυναμίες τους, ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΩ αυτούς που διατείνονται ότι η πολιτική μας ζωή χαρακτηρίζεται πλέον από «Μετριότητες»

Σήμερα κανένα μεγάλο πρόβλημα δεν βρίσκει λύση, κανένα σημαντικό αίτημα του Λαού δεν ικανοποιείται, και επί πλέον ως Έθνος, Λαός και κοινωνία χωρίς οράματα έχουμε βουλιάξει στο τέλμα της ανυποληψίας, της αφιλοτιμίας, της ρεμούλας, του εγωκεντρισμού, του ωχαδερφισμού και, φυσικά, της πασίγνωστης αλλά ΟΥΔΕΠΟΤΕ εξαλειφθείσας μίζας!

Δεν ισχυρίζομαι ότι οι νεότεροι πολιτικοί μας ηγέτες μας οδήγησαν εδώ...εκ προθέσεως!

Είναι αλήθεια, όμως, ότι έρπουμε πλέον εμείς οι κάποτε υψιπετείς Έλληνες και Ελληνίδες και πολλά νέα παιδιά χρόνια ολόκληρα εντός Πανεπιστημιακών αμφιθέατρων και σε ζωντανές ομιλίες μου σε διάφορες πόλεις της πατρίδας μας μου θέτουν ένα οδυνηρό και αφοπλιστικό ερώτημα:

«Αλήθεια πόσο πρέπει να μας μισείτε για να μας κληροδοτήσετε τον κόσμο που ετοιμάζεται για το δικό μας αύριο;»

Να θυμίσω ότι στην Πατρίδα μας, οι γονείς μας και οι παππούδες μας που ήταν δεμένοι με διάφορους τρόπους με τη γη το έλεγαν πεντακάθαρα:

«Όταν λιγοστεύουν στον κάμπο ΑΕΤΟΙ και Πελαργοί πληθαίνουν τα σπουργίτια και τα άπτερα!...»

Τα προβλήματα του 21ου αιώνα οικολογικά, οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά, πολιτισμικά και δημογραφικά διογκώνονται με γεωμετρικούς ρυθμούς και συνιστούν δυσθεώρατες προκλήσεις, που απαιτούν Σπουδαίους ανθρώπους στους θώκους της πολιτικής, επιχειρηματικής, θρησκευτικής και άλλων τύπων εξουσίας όχι μόνο για να τα διαχειριστούν και να τα αντιμετωπίσουν δυναμικά αλλά και και για να προσφέρουν λύσεις έτσι ώστε να δημιουργηθούν προοπτικές για τις επόμενες γενιές...

Για τους παραπάνω και άλλους ευνόητους και για εσάς φίλες και φίλοι αναγνώστες δεν αντιλαμβάνομαι τη λογική των δήθεν «χρυσών» Μετριοτήτων!»

Από πότε δηλαδή μιά «μετριότητα» μπορεί να είναι «χρυσή» όταν ο ίδιος ο όρος είναι αντιφατικός;

Η Πατρίδα μας Ελλάδα, και μαζί ολάκερη η Οικουμένη που επί ενάμιση χρόνο τώρα βιώνει την υγειονομική, οικονομική, κοινωνική, πολιτική και πολιτισμική συμφορά που της φόρτωσε η «αγνώστου πατρότητος και εθνότητος» πανφημία του covid-19 χρειάζονται ιστορική συνέπεια, κυμπαρλίκι και φιλότιμο...

Θα το πω χωρίς φόβο και πάθος:

«Ηγέτες – Αετούς», χρειαζόμαστε για να σταματήσουν να μας οδηγούν στον ευτελισμό και την έρπουσα αναξιοπρέπεια της αδιαφάνειας και της διαφθοράς εκείνοι που το κάνουν για να θησαυρίζουν όντας ουσιαστικά επιβήτορες και όχι χαρισματικοί,ταλαντούχοι, ικανοί, αυθεντικοί και υπεύθυνοι Ηγέτες στους κάθε λογής όχι μόνο Ελληνικούς αλλά διεθνείς θώκους εξουσίας!...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Τελευταίο Σαββατοκύριακο του «καυτού» (με όλες τις σημασίες του όρου) Αυγούστου, τελειώνουνε οσονούπω οι διακοπές για όσους είχαν την οικονομική ευχέρεια να τις κάνουν και άρχισαν να φουντώνουν και πάλι τα σενάρια για έναν πιθανό επικείμενο ΑΝΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟ...

Αύγουστος του 2021 και έχουμε (εάν έχω κάνει κάποιο αριθμητικό λάθος διορθώστε με) 20 Υπουργούς, 5 Αναπληρωτές Υπουργούς και 29 Υφυπουργούς...

Όπως θα θυμάστε, και εάν το λησμονήσατε σας το υπενθυμίζω, στην αρχή του πανδημικού 2021 είχαμε ήδη έναν ανασχηματισμό στο αρχικό Υπουργικό Συμβούλιο της Κυβέρνησης του κ Κυριάκου Μητσοτάκη που είχε συγκροτηθεί και ορκιστεί μετά τις εκλογές του Ιουλίου του 2019, Υπουργικό Συμβούλιοτων 20 Υπουργών, 5 Αναπληρωτών Υπουργών και 31 Υφυπουργών...

Προσωπικά δεν με απασχολεί ποιός ή ποια θα φύγει, ποιός ή ποιά θα έρθει αλλά με τα δεδομένα της ΛΟΓΙΚΗΣ δεν κρίνω προσωπικά ως «λογικό» να περιμένουμε ότι η αλλαγή κάποιων προσώπων στους καθιερωμένους «Υπουργικούς θώκους Κυβερνητικής Εξουσίας» θα επιλύσει, μια ώρα νωρίτερα, τα σοβαρά οικονομικό-ψυχό-κοινωνικό-πολιτιστικά προβλήματα που ταλανίζουν ολάκερο τον Ελληνικό πληθυσμό και σίγουρα δυσχεραίνουν την πορεία της Κυβέρνησης του κ Μητσοτάκη.

Είχαμε τις δυσχέρειες των 3, για κάποιους 4 Μνημονίων, μας ισοπέδωσε από την γονατισμένη θέση μας η πανδημία covid-19 και (αλήθεια τι φοβερή έκπληξη!!!) μας προέκυψαν αρχικά ο αφόρητος και πολυήμερος καύσωνας και στη συνέχεια οι καταστροφικές πυρκγαιές όπου θρηνήσαμε 2 απώλειες ζωής και ανυπολόγιστες μέχρι στιγμής καταστροφές στο περιβάλλον και σε περιουσίες συμπολιτών μας...

Κανένας Ανασχηματισμός, όπως έχει αποδειχθεί στην πράξη από το καλοκαίρι της επιστροφής στην Δημοκρατία με την Μεταπολίτευση του 1974, δεν έχει επιλύσει και δεν λύνει τρέχοντα προβλήματα πέραν της διατήρησης των αποκαλούμενων «αναγκαίων εσωκομματικών ισορροπιών».

Στα Δημοκρατικά πολιτεύματα, στις Κομματικές δομές των Κοινοβουλευτικών πολιτευμάτων όπως είναι και το δικό μας, οι λύσεις δεν είναι αποτέλεσμα εκπληκτικής δημιουργικότητας ενός ή μιας Υπουργού αλλά της συλλογικής προσπάθειας και της καινοτόμου δημιουργίας, γέννησης, διατύπωσης και εφαρμογής ορθών πολιτικών προγραμμάτων.

« Ήμουν νιός και γέρασα», (το εννοώ πραγματικά ηλικιακά για όλους εμάς που ήδη βρισκόμαστε στην Τρίτη, την «δήθεν» χρυσή ηλικία), ακούγοντας επί σχεδόν 5 δεκαετίες με ιδιαίτερη έμφαση μετά το 1974 «κραυγές» για μείωση του αριθμού των μελών των Υπουργικών Συμβουλίων όλων των Κυβερνήσεων!...

Εδώ και 5 δεκαετίες δεν είδαμε μείωση Υπουργικών θώκων αλλά είδαμε και συνεχίζουμε να βλέπουμε μετονομασίες Υπουργείων και δημιουργία Υπουργικών διαβαθμίσεων:

Υπουργός,

Αναπληρωτής Υπουργός,

Υφυπουργός.

Μετά την Μεταπολίτευση και την πρώτη Κυβέρνηση «Εθνικής Ενότητας» του Κωνσταντίνου Καραμανλή μέχρι σήμερα είχαμε περισσότερες από 20 Κυβερνήσεις συμπεριλαμβανομένων και των «Υπηρεσιακών» και σχεδόν άλλους τόσους μεγάλους Κυβερνητικούς Ανασχηματισμούς και αμέτρητες μικρές αριθμητικά αλλαγές προσώπων σε Υπουργικούς θώκους.

Ο Ανασχηματισμός της Κυβέρνησης του κ Μητσοτάκη, που είναι Κυβέρνηση ΟΛΩΝ των Ελλήνων, με αλλαγή μερικών προσώπων δεν με προβληματίζει αφού ΔΕΝ περιμένω ως λογικός πολίτης η αλλαγή προσώπων να σηματοδοτήσει και αλλαγή της ασκούμενης εθνικής πολιτικής που αφορά σε όλες τις φάσεις της καθημερινότητάς μας.

Κλείνω, και ελπίζω να μην παρεξηγηθώ, καταθέτοντας δημοσίως την προσωπική μου ισχυρή αλλά καλοπροαίρετη δόση ειρωνείας σε επίπεδο συναισθηματικής και συμβολικής «συμπόνοιας» σεΒουλευτές και έξω-Κομματικούς «παρατρεχάμενους» οι οποίοι χάνουν εδώ και αρκετές εβδομάδες τον ύπνο τους (κάποιοι ελπίζοντας να κερδίσουν ένα πολύπόθητο θώκο εξουσίας και κάποιοι ελπίζοντας να μην χάσουν αυτόν που ήδη κατέχουν).

Ελπίζω να ηρεμήσουν και αφού γίνει ο τρίτος (έγινε ήδη πρόσφατα και ένας μινι) μέσα στο 2021 ΑΝΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ, ως συνήθως, θα ακολουθήσουν νέες γκρίνιες και κριτικές, ή…Εκλογές!...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Σήμερα θα καταθέσω εδώ στο αγαπημένο blogαυτό που αισθάνομαι την αδήριτη ανάγκη να κάνω, όπως θέλω να πιστεύω και οι περισσότεροι Έλληνες και Ελληνίδες, δηλαδή να προσθέσω στον στίχο του ποιητή που επισημαίνει «η Ελευθερία απαιτεί αρετή και τόλμη» ότι ο Δημοκρατικό Πολίτευμα απαιτεί δυο ακόμη προϋποθέσεις για να λειτουργήσει σωστά:

οι πολίτες να είναι ορθά πληροφορημένοι και,

να διαθέτουν ικανότητα ευθυκρισίας…

Δημοκρατικά Πολιτεύματα, αυθεντικά ή κατά επίφαση, έχουμε στον 21ο αιώνα στις περισσότερες χώρες του ΟΗΕ και φυσικά στη γενέτειρα της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ Ελλάδα, αλλά το ερώτημα ήταν και παραμένει εάν υπάρχουν οι δικλείδες ασφαλείας έτσι ώστε στο Δημοκρατικό Πολίτευμα να συνεχίζει να υπάρχει...

Τολμώ σήμερα την πρόσθεση των δύο παραπάνω προϋποθέσεων στο μεστό νοήματος στίχο του ποιητή δηλώνοντας ότι το Δημοκρατικό πολίτευμα απαιτεί ορθά και καλά πληροφορημένους πολίτες που διαθέτουν την ικανότητα της ορθής αξιολόγησης δεδομένων και καταστάσεων και ευθυκρισία!.

Δυστυχώς, όμως, αυτό στην εποχή μας, Τρίτη δεκατία της τρίτης μ.Χ. χιλιετίας δηλαδή έτος 2021 ΔΕΝ φαίνεται να ισχύει ούτε στην Πατρίδα μας ούτε και στον Πλανήτη μας γενικότερα.

Στα σύγχρονα Δημοκρατικά Πολιτεύματα. Όχι μόνο στα κατά επίφαση αλλά δυστυχώς και σε αυτά που αυτοαξιολογούνται ως αυθεντικά, οι πολίτες από έλλειψη ορθής, υπεύθυνης και αντικειμενικής πληροφόρησης, χωρίς ιδεολογικές και Κομματικές παρωπίδες, και από την παροχή τόνων παραπληροφόρησης από τα αποκαλούμενα «κοινωνικά δίκτυα» αλλά και από ραδιο/τηλεοπτικά και έντυπα ΜΜΕ (αυτά που εδώ και δεκαετίες έχω χαρακτηρίσει ως Μέσα Μαζικού Εκμαυλισμού) αδυνατούν να λειτουργήσουν με γνώση οπότε, κατά την ταπεινή μου γνώμη, συχνά λειτουργούμε ως «άτομα μειωμένης κριτική ικανότητας» και μετά αυτοχαρακτηριζόμαστε ως…ΚΟΨΟΧΕΡΗΔΕΣ!!!

Αποδίδεται στον Αμερικανό Πρόεδρο Lincoln το απόφθεγμα:

«Η ψήφος είναι πιο δυνατή από τη σφαίρα. Με τη σφαίρα μπορεί να σκοτώσεις τον εχθρό σου. Με την ψήφο μπορεί να σκοτώσεις το μέλλον των παιδιών σου...»

Δυστυχώς το Δημοκρατικό Πολίτευμα νοσεί, σε ελληνικό και σε παγκόσμιο επίπεδο!

Στο προηγούμενο άρθρο μου με τίτλο «Αναβάθμιση του Δημοκρατικού Πολιτεύματος: Όνειρο Θερινής Νυκτός» που φιλοξενήθηκε εδώ στο αγαπημένο Blog έκανα κάποιες προτάσεις χαρακτηρίζοντάς τες ως περιεχόμενο σε όνειρο θερινής νυκτός...

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε εγώ συνέχισα να απολαμβάνω το «θερινό μου όνειρο» και ελπίζω ότι θα με συγχωρήσετε που σας κοινοποιώ σήμερα τη συνέχιση του ίδιου ονείρου...

Το Δημοκρατικό Πολίτευμα απαιτεί πολίτες ορθά και καλά ΕΝΗΜΕΡΩΜΕΝΟΥΣ με ψηλό αίσθημα ΕΥΘΥΝΗΣ για τις επιλογές τους, ΙΚΑΝΟΥΣ να κρίνουν πρόσωπα και καταστάσεις.

Ομολόγησα ότι τα παραπάνω φαντάζουν ως όνειρα θερινής νυκτός.

Η αλήθεια είναι, όμως, ότι η αδυσώπητη αντικειμενική πραγματικότητα που μονίμως αρνιόμαστε να αντκρύσουμε κατάματα πιστοποιεί ότι όχι μόνο στην Παρίδα μας Ελλάδα αλλά διεθνώς υπάρχει διάχυτο «αλισβερίσι» (εκλέγουμε όχι Βουλευτές αλλά «βολευτές»), η απάθεια και ο κυνισμός θριαμβεύουν και οδηγούν τους ψηφοφόρους να ΜΗ συμμετέχουν στις διάφορες εκλογικές διαδικασίες με αποτέλεσμα να εκλέγονται με χαμηλά ποσοστά ψήφων άνθρωποι επιλεγμένοι από πολιτικά Κόμματα, χωρίς ιδιαίτερες και αποδεδειγμένες ικανότητες, κατευθυνόμενοι από άγνωστες δυνάμεις και άγνωστα κέντρα εξουσίας και αυτό το βιώνουν καθημερινά οι πολίτες από άκρο σε άκρο του Πλανήτης μας.

Με την συντονισμένη και αδιάκοπη «πλύση εγκεφάλου» που γίνεται από άκρο-σε-άκρο του Πλανήτη από τα ΜΜΕ (Μέσα Μαζικού Εκμαυλισμού) και τα ανεύθυνα και ανεξέλεγκτα «Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης»δυστυχώς, οι προοπτικές Για το Δημοκρατικό Πολίτευμα, δεν φαίνονται ευοίωνες….

Να αναφωνήσω ως συνταξιούχος αλλά ΟΧΙ απόμαχος και καναπεδάτος Καθηγητής Πανεπιστήμιου:

«Τί κρίμα, αλήθεια, για το εύθραυστο πολίτευμα της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ που γεννήθηκε στην Ελλάδα και στο πέρασμα των αιώνων εξαπλώθηκε στην Οικουμένη σε αυθεντική ή ακόμη και σε κίβδηλη μορφή...»

Η να ελπίσω ότι στην Πατρίδα μας Ελλάδα και Διεθνώς τα Κόμματα θα σεβαστούν τους πολίτες και οι Πολίτες θα αρχίσουν επιτέλους να συμπεριφέρονται ως ορθά και καλά πληροφορημένα άτομα που διαθέτουν ικανότητες ευθυκρισίας ως ψηφοφόροι και όχι εθελοτυφλούντες…οπαδοί;

Ζητώ συγνώμη που προσωπικά «παρασύρθηκα» από το Αυγουστιάτικο όνειρό μου για κατάργηση της ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΟΚΡΑΤΙΑΣ, για απαγόρευση συμμετοχής στα κοινά ατόμων που συνδέονται με πρώτο και δεύτερο βαθμό συγγένειας με ήδη εκλεγμένους πολιτικούς, και με θέσπιση ορίου 2 θητειών σε θώκους τοπικής, πεέριφεριακής και εθνικής εξουσίας...

Κλείνω με το απόφθεγμα του Προέδρου Lincoln που λέγεται ότι εκστόμισε ο Πρόεδρος Nixon καθώς του σερβίρανε την ατιμωτική ΕΞΩΣΗ από τον Λευκό Οίκο:

«Μπορείς να τους ξεγελάς όλους για λίγο καιρό, λίγους όλο τον καιρό, αλλά όχι όλους όλο τον καιρό...»

Καλημέρα σας και καλή εβδομάδα!..




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Θα ξεκινήσω δηλώνοντας ότι όπως διαπιστώνουν εξειδικευμένοι φίλοι γιατροί της παρέας μου χαίρω άκρας σωματικής, ψυχικής και πνευματικής υγείας, παρά την ηλικία μου, και το σημερινό μου άρθρο ΔΕΝ είναι αποτέλεσμα θερμοπληξίας μήνα Αύγουστο του 2021...


Ζούμε μια χρονιά όπου την συνεχιζόμενη καταστροφική πανδημία covid-19 την επιβάρυναν ακόμη περισσότερο ο παρατεταμένος καύσωνας και οι καταστροφικές πυρκαγιές στην Αττική και άλλα μέρη της τόσο ταλαιπωρημένης Πατρίδας και των ταλαιπωρημένων Ελλήνων!..

Επέλεξα, στο σημερινό μου αρθρο που φιλοξενεί το αγαπημένο blog να χρησιμοποιήσω στο δεύτερο συνθετικό του τίτλου μου τον τίτλο της γνωστής και εντυπωσιακά επιτυχημένης στο πέρασμα των αιώνων κωμωδίας του Σαίξπηρ η οποία όπως θυμούνται όσοι διάβασαν το βιβλίο ή παρακολούθησαν μια θεατρική παράσταση εξελίσσεται στην Αρχαία Αθήνα...

Φυσικά και το πρώτο συνθετικό του τίτλου μου, όπως γνωρίζουμε εμείς οι Έλληνες και μαζί μας ολάκερη η ανθρωπότητα, έχει επίκεντρό του την Αθήνα όπου γεννήθηκε η Δημοκρατία και εφαρμόσθηκε για πρώτη φορά πριν 26 αιώνες...

Το Δημοκρατικό πολίτευμα, από τον πέμπτο π.Χ. αιώνα μέχρι και σήμερα, είναι αυτό στο οποίο η εξουσία:

πηγάζει από τον λαό,

ασκείται από τον λαό, και

υπηρετεί τα συμφέροντα του λαού!

Ο χαρακτηριστικά καθοριστικός πυρήνας της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ είναι η λήψη αποφάσεων με την ψήφο ΟΛΩΝ των πολιτών και το συγκεκριμένο πολίτευμα θεσπίστηκε για πρώτη φορά από τον Κλεισθένη το 508 π. Χ. και εδραιώθηκε από τον Περικλή την περίοδο από 461-429 π.Χ. στο διάστημα που αυτός διοίκησε την Αθηναϊκή Δημοκρατία (εποχή που έμεινε στην ιστορία της Ανθρωπότητας γνωστή ως «ο Χρυσός Αιώνας» του Περικλή).

Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ είναι το πολίτευμα στο οποίο επικρατούν οι απόψεις της πλειοψηφίας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι πολίτες της μειοψηφίας δεν έχουν και αυτοί τα ίδια δικαιώματα.

Στο γνήσιο δημοκρατικό πολίτευμα εξυπακούεται ότι οι ενέργειες όλων των πολιτών περιορίζονται μέσα σε ορισμένα όρια τα οποία δεν πρέπει να τα υπερβαίνει κανείς επειδή η υπέρμετρη δραστηριότητα του ενός περιορίζει την ελευθερία του άλλου.

Ολοκληρώνω την αναφορά στο πρώτο συνθετικό του τίτλου μου μνημονεύοντας το κλασικό απόφθεγμα-συμβουλή του Αγάθωνα (450-400 π.Χ.) σε εν ενεργεία και επίδοξους πολιτικούς «Άρχοντες»:

«Τον άρχοντα τριών δει μέμνησθαι:Πρώτον ότι ανθρώπων άρχει, Δεύτερον ότι κατά νόμους άρχει, Τρίτον ότι ουκ αεί άρχει.»

Ή, πιό απλά, «Ο άρχων πρέπει να έχει κατά νουν τρία πράγματα:

πρώτον, ότι διοικεί ανθρώπους,

δεύτερον, ότι διοικεί σύμφωνα με τους υφιστάμενους νόμους της πολιτείας, και,

τρίτον, ότι δεν είναι αιώνιος άρχων.»

Βέβαια όπως εύκολα διαπιστώνουμε τόσο στα Ελληνικά όσο και στα παγκόσμια πολιτικά δρώμενα και δεδομένα ελάχιστοι «Άρχοντες» δείχνουν να έχουν κατανοήσει και να έχουν ενσωματώσει στην ψυχοσύνθεση και στις συμπεριφορές τους τις συμβουλές του Αγάθωνα...

Σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, όμως, τόσο σε Εθνικό όσο και σε Διεθνές επίπεδο κάποιοι «Άρχοντες» παίρνοντας σοβαρά την θέση του Αγάθωνα ότι ΔΕΝ θα είναι εσαεί-και-επ΄απειρον σε θέσεις εξουσίας φροντίζουν να απολαμβάνουν και να εισπράττουν τα αγαθά που αυτή προσφέρει όσο είναι ακόμα καθισμένοι σε θώκους εξουσίας...

Χωρίς, φυσικά, ίχνος κακεντρέχειας εκ μέρους μου, «ο νοών, νοείτω!»

Επιστρέφω στις προτάσεις μου (στο «όνειρο θερινής νυκτός»).

Για να αναβαθμισθεί στον 21ο αιώνα η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και να εκσυγχρονισθούν προς όφελος των Λαών τα Δημοκρατικά Πολιτεύματα προτείνω:

Πρώτον,για να τελείωσουμε με την ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΟΚΡΑΤΙΑ να ΑΠΑΓΟΡΕΥΘΕΙ ΑΜΕΣΑ στα Πολιτικά Κόμματα να προτείνουν και να στηρίζουν για εκλογή σε επίπεδο Τοπικής, Περιφερειακής και Κεντρικής Εξουσίας πρόσωπα που συνδέονται με συγγένεια πρώτου και δεύτερου βαθμού με άτομα που θήτευσαν σε θώκους εξουσίας σε Τοπικό, Περιφερειακό και Εθνικό επίπεδο...

Δεύτερον, να ΑΠΑΓΟΡΕΥΘΕΙ ΑΜΕΣΑ σε όσους θήτευσαν σε θώκο εξουσίας σε τοπικό, περιφερειακό και εθνικό επίπεδο να συνεχίσουν την πολιτική τους «καριέρα» μετά από δύο θητείες!

(Εδώ κάποιοι πονηροί και μαζί τους κάποιοι απονήρευτοι συμπολίτες θα αντιτάξουν το επιχείρημα ότι με τέτοιες προτάσεις καταργείται η ισότητα των πολιτών και χάνεται πολύτιμη πολιτική εμπειρία...Η ιστορία διδάσκει ότι από τη μακρόχρονη κατοχή θώκων εξουσίας ΔΕΝ ωφελήθηκαν οι Λαοί αλλά οι Άρχοντες...)

Τρίτον, να χάνουν το δικαίωμα ψήφου άτομα άνω των 25 ετών που δεν κόλλησαν ένσημα εργασίας τα τελευταία 5 χρόνια (εξαιρουμένων των συνταξιούχων, των φοιτητών και όσων αποδεδειγμένα ψάχνουν αλλά ΔΕΝ βρίσκουν επικερδή απασχόληση εξαιτίας της οικονομικής δυσπραγίας που χαρακτηρίζει την Πατρίδα μας και ολάκερη την Υφήλιο).

Θα συνεχίσω το «θερινό μου όνειρο» ευχόμενος σε φίλους και φίλες:

Καλό Σαββατοκύριακο!..



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Με το σημερινό άρθρο που φιλοξενεί το αγαπημένο Blog θα σας γυρίσω στο καλοκαίρι του 2019 όταν, πριν την καταστροφική πανδημία που ξεκίνησε αρχές του 2020, συνάντησα ακόμη μια φορά ξενητεμένα Ελληνόπουλα που κατέχουν Πανεπιστημιακά πτυχία, Μάστερ και Διδακτορικά και παιδιά με άριστη επαγγελματική κατάρτιση.

Τους συνάντησα ταξιδεύοντας από Αυστρία και Γερμανία μέχρι τη Μεγάλη Βρετανία, κάποιους ήδη γονείς με παιδιά σε νηπιαγωγεία, οι οποίοι ζούνε και εργάζονται σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης μετά το 2010.

Είναι μέρος της Ελληνικής «αφρόκρεμας» επιστήμονες και εξειδικευμένοι επαγγελματίες που πήραν τον δρόμο της ξενιτιάς συνειδητοποιώντας ότι οι μεγαλοστομίες των Πολιτικών όλων των ιδεολογικών αποχρώσεων απείχαν «παρασάγγες αμέτρητες» από την οδυνηρή επαγγελματική και οικονομική τους πραγματικότητα…

Την χαρά μου κάθε φορά που βρίσκομαι ανάμεσα σε Ελληνόπουλα συνόδευσε ένα πικρό συναίσθημα λύπης και αγανάκτησης.

Είμαστε Έθνος «προσφύγων και ξενιτεμένων» και αυτό αποτελεί αδιαμφισβήτητη κοινωνιολογική πραγματικότητα μολονότι κάποιοι εθελοτυφλούντες και κακόπιστοι, (ίσως και «ηλίθιοι»), τολμούν να αρνηθούν!

Στη διάρκεια του 20ου αιώνα υπήρξαμε χώρα υποδοχής Ελλήνων προσφύγων από τη Σμύρνη μέχρι την Κωνσταντινούπολη, από χώρες της πρώην ΕΣΣΔ μέχρι την Αίγυπτο και άλλες χώρες της Αφρικής και της Μ. Ανατολής.

Αυτό είναι ιστορικό δεδομένο που αργοπεθαίνει στη Εθνική μας μνήμη καθώς «αποδήμησαν» οι παππούδες και οι γονείς μας και σειρά πήρε η δικιά μου γενιά.

Είναι, επίσης, αδιαμφισβήτητο ιστορικό δεδομένο ότι στον 20ο αιώνα βλέπαμε καράβια να μεταφέρουν Έλληνες μετανάστες σε Αμερική, Καναδά, Αυστραλία, ενώ τρένα και πούλμαν μετέφεραν «ανειδίκευτους» εργάτες στη Βόρεια Ευρώπη ιδιαίτερα στην τότε Δυτική Γερμανία.

Ποιος θα τολμούσε, όμως, να προβλέψει, και ποιος θα περίμενε, στην Ελλάδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης, στην Ελλάδα που είχε «ανοίξει τα σύνορά της» για να έρθουν να βρούνε δουλειές εκατοντάδες χιλιάδες Βορειοηπειρώτες και Αλβανοί (δεν θα αναφερθώ στους λαθρομετανάστες από Αφρική και Ασία), στην Ελλάδα των δυο αυτοκινήτων σε κάθε οικογένεια, στην Ελλάδα όπου μετά την κύρια κατοικία πολλοί απέκτησαν και «εξοχική», στην Ελλάδα των 25 Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων και σχεδόν άλλων τόσων «Ιδιωτικών ΑΕΙ» ( των πρώην Κέντρων Ελευθέρων Σπουδών), να έρθει η εποχή που κάτοχοι πτυχίων και μεταπτυχιακών τίτλων σπουδών Μάστερ και Διδακτορικών θα συγκαταλέγονταν ανάμεσα στο εξήντα τοις εκατό της άνεργης νεολαίας μας;

Και πολλοί από αυτούς, νέοι και νέες που ήδη είχαν απασχοληθεί επικερδώς χρησιμοποιώντας τα ακαδημαϊκά τους προσόντα, αλλά οι εργοδότες, αδυνατώντας να τηρηθούν ενεργοί στην Ελλάδα της τρόικας, όπου τελείωσε ΞΑΦΝΙΚΑ το 2010 το αλόγιστο «φαγοπότι», οι υπερβολές σε κακοδιαχείριση, με λαθεμένες και εγκληματικά ηλίθιες αποφάσεις, γιγάντιες μίζες και ο παράνομος πλουτισμός, τους οδήγησαν «στην πόρτα εξόδου»!…

Είχαν έρθει από την Αλβανία εκατοντάδες χιλιάδες εργάτες στη χώρα μας από τις αρχές της δεκαετίας του 1990… Και αυξήθηκε εντυπωσιακά ο αριθμός «λαθρομεταναστών» που έρχονται από τις θάλασσες στην Ελλάδα.

Και, δυστυχώς, φτάσαμε στο τραγικό σημείο, δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα να υποχρεώνουμε τα παιδιά μας, τους εξειδικευμένους πια επιστήμονες, να πάρουν τον δρόμο της ξενιτιάς…

Την έξοδο σχεδόν ενός εκατομμυρίου «ανειδίκευτων» συμπατριωτών μας που άφησαν τα χωράφια για να γίνουν βιομηχανικοί εργάτες και εργάτριες στις φάμπρικες της Γερμανίας την κάλυψα με τη διδακτορική μου εργασία πριν από σχεδόν 50 χρόνια.

Τότε, όμως, έφευγαν από την πατρίδα Ελλάδα «ανειδίκευτοι» εργάτες, αλλά οι σημερινοί μετανάστες είναι επιστήμονες!...

Καλώ την προσοχή σας σε ένα άρθρο μου φιλοξενήθηκε στα blogs τον Σεπτέμβριο του 2010 και αναδημοσιεύθηκε τον Σεπτέμβριο του 2011:

http://piperopoulos.blogspot.com/2011/09/blog-post_09.html

Επανέρχομαι στον τίτλο του σημερινού μου άρθρου γιατί αισθάνομαι την υποχρέωση, ως συνταξιούχος πλέον πανεπιστημιακός δάσκαλος, να επισημάνω αυτήν την τραγική αλήθεια που εμπεριέχει:

ΔΕΝ έφυγε (αν και η έξοδος συνεχίζεται) ΟΛΗ η επιστημονική αφρόκρεμα και μαζί οι εξειδικευμένοι εργαζόμενοι της Ελλάδας σε άλλες χώρες κυρίως της Ε.Ε. και λιγότερο της Αυστραλίας και της Αμερικής!...

Πολλά παιδιά με πτυχία και μεταπτυχιακούς τίτλους και κάτοχοι επαγγελματικών δεξιοτήτων παραμένουν στην Ελλάδα απασχολούμενοι με τις μισές αμοιβές επιπέδου πριν από την ΚΑΤΟΧΗ μας από την τρόικα ελπίζοντας ότι κάποτε «τα πράγματα θα διορθωθούν».

http://piperopoulos.blogspot.com/2011/09/blog-post_09.html

Ανήκω σε εκείνους που αμφιβάλλουν γι’ αυτό, αλλά στη σημερινή μου Άποψη επιθυμώ να διατρανώσω το γεγονός ότι ΔΕΝ χάσαμε ΟΛΗ η αφρόκρεμα της ελληνικής νεολαίας, που διαθέτει τα απαραίτητα πιστοποιητικά γνώσεων και εμπειρικών ικανοτήτων.

Αυτό συνιστά μια αλήθεια που δεν θα την θυσιάσω σε μικροπολιτικές σκοπιμότητες…

ΕΛΠΙΖΩ, λοιπόν, ότι δεν θα βρεθούν μικροκομματικά υποκινούμενοι καλοθελητές (κάποιοι ίσως καλοπροαίρετα «ηλίθιοι»), που θα αμφισβητήσουν ότι οι Ευρωπαίοι εργοδότες αποφεύγουν τις μετριότητες και επιλέγουν για απασχόληση σε ΑΕΙ και ΑΤΕΙ, σε ερευνητικά Κέντρα, Εταιρείες παραγωγής και διάθεσης αγαθών και υπηρεσιών, ΜΟΝΟ νέους και νέες της Ελλάδας που αποτελούν, με τεκμήριο πτυχία και εργασιακές εμπειρίες, την Εθνική μας πνευματική και επιστημονική ΑΦΡΟΚΡΕΜΑ…

Η τραγική αλήθεια ήταν και παραμένει, δυστυχώς, αναλλοίωτη στην Ελλάδα των «Θεσμών» και της οικονομικής δυσπραγίας που έφερε η πανδημία covid-19 και τώρα οι πρωτοφανείς καταστροφικές πυρκαγιές:χάσαμε, όχι ΟΛΗ, αλλά σίγουρα μεγάλο μέρος της Εθνικής μας επιστημονικής και μαζί της επαγγελματικά καταρτισμένης«αφρόκρεμας» νέων ανδρών και γυναικών.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

4 εμβόλια είναι εγκεκριμένα για χρήση και παροχή σε Έλληνες και Ελληνίδες και συγκεκριμένα τα δύο που χρησιμοποιούν την πρωτοποριακή τεχνολογία mRNA και τα δύο που χρησιμοποιούν την κλασική τεχνολογία του NonReplicatingViralVector:

Moderna, mRNA-1273 - Έχει εγκριθεί για χρήση και παροχή σε 64 χώρες,

Bio-N-tech/PfizerBNT162b2- ‘Εχει εγκριθεί για χρήση και παροχή σε 97 χώρες

Johnson&JohnsonAd26.COV.2.S- Έχει εγκριθεί για χρήση και παροχή σε 56 χώρες,

Oxford/AstraZenecaAZD222- Έχει εγκριθεί για χρήση και παροχή σε 119 χώρες

https://covid19.trackvaccines.org/country/greece/

Η Αμερικανική Pfizer πριν λίγες μέρες ανέβασε για το τρέχον έτος 2021 τις εκτιμήσεις των παγκοσμίου επιπέδου πωλήσεων του εμβολίου συμπαραγωγής με την Γερμανική Bio-N-tech στο ποσό των $33.5 δισεκατομμυρίων δολλαρίων. Οι δύο φαρμακευτικές εταιρίες έχουν πρωτόκολο συμφωνίας για διανομή των κερδών από τις πωλήσεις των εμβολίων καταπολέμησης του covid-19 σε ποσοστά 50-50%.

Η επίσης Αμερικανική Modernaεκτιμά ότι οι διεθνείς πωλήσεις του εμβολίου της για το έτος 2021 θα αγγίξουν τα $19.2 δισεκατομμύρια δολλάρια ενώ η επίσης Αμερικανική Johnson&Johnson θα εισπράξει το 2021 $2,5 δισεκατομμύρια δολάρια από τις διεθνείς πωλήσεις του εμβολίου της.

Έχουμε, λοιπόν, πληροφορίες για τα χρηματικά μεγέθη από τις πωλήσεις εμβολίων των 3 αυτών φαρμακοβιομηχανιών αλλά ΔΕΝ έχουμε καμία εικόνα για τα μεγέθη των κερδών τους και ΔΕΝ έχουμε καμία εικόνα για το κόστος κάθε δόσης συτών των 3 εμβολίων...

https://www.abc.net.au/news/2021-07-29/pfizer-2021-sales-forecast-covid19-vaccine-billions-dollars/100332200

Σας θυμίζω σχετικό άρθρο μου που δημοσιεύθηκε τον περασμένο Απρίλιο:

«Λακωνικά και πιπεράτα: τελικά πόσο κοστίζει κάθε εμβόλιο;»

https://piperopoulos.blogspot.com/2021/04/blog-post_19.html

Εντυπωσιακά ΑΝΤΙΘΕΤΗ εικόνα έχουμε για το 4ο εμβόλιο συγκεκριμένα αυτό που είναι αποτέλεσμα συνεργασίας του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης με τηνAstraZeneca.

Σύμφωνα με δηλώσεις της εταιρίας AstraΖeneca τον περασμένο Απρίλιο οι εκτιμήσεις για τα έσοδα που βασίζονται στην παράδοση περίπου 68 εκατομμυρίων δόσεων, ήταν συνολικά $275 εκατομμύρια δολάρια που προέρχονται από $224 εκατομμύρια δολάρια για Ευρωπαϊκές πωλήσεις, $43 εκατομμύρια δολάρια για πωλήσεις σε αναδυόμενεςκαι $8 εκατομμύρια δολάρια για πωλήσεις στον υπόλοιπο κόσμο.

Το εμβόλιο Oxford/Astra-Zenecaείναι αποτέλεσμα της συμπαραγωγής του Βρετανικού Πανεπιστημίου της Οξφόρδης το οποίο είναι το αρχαιότερο Πανεπιστήμιο της Μεγάλης Βρετανίας και των Αγγλόφωνων χωρών της γης και το δεύτερο αρχαιότερο του Κόσμου που πρωτοεμφανίσθηκε το 1096 μ.Χ και της Βρετανό-Σουηδικής φαρμακευτικής εταιρίας AstraZeneca που σχηματίσθηκε το 1999 με τη συγχώνευση της Σουηδικής Astra και της Βρετανικής Ζeneca.

Το Oxford/AstraZenecaδιατίθεται σύμφωνα με την επίσημη και δημοσιευμένη απόφαση των συμπαραγωγών του ΧΩΡΙΣ KANENA ΚΕΡΔΟΣ στη διάρκεια της πανδημίας και έτσι οι πωλήσεις των 275 εκατομμυρίων δολαρίων για 68 εκατομμύρια δόσεις με απλή αριθμητική αντιστοιχούν σε περίπου $4 ανά δόση.

https://www.reuters.com/world/china/astrazeneca-expects-higher-h2-sales-q1-sales-earnings-beat-forecasts-2021-04-30/

Κλείνοντας σημειώνω εμφαντικά ότι ΔΕΝ έχω εγώ ούτε άλλο μέλος της οικογένειάς μου οποιαδήποτε σχέση με το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και την εταιρία AstraZeneca.

Η έγκριση χρήσης του εμβολίου Oxford/AstraZeneca από τις Αρμόδιες Αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωση καθυστέρησε σημαντικά και αφού εγκρίθηκε ακούστηκαν σχόλια για την ακαταλληλότητά του για άτομα μεγάλης ηλικίας και μετα για νεότερα άτομα.

Τελικά, όμως, το συγκεκριμένο εμβόλιο αποδεικνύεται αποτελεσματικό ακόμη και για την γοργά μεταδιδόμενη μετάλλαξη ΔΕΛΤΑ...

Καλό Σαββατοκύριακο!..



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Την αφορμή για τη σημερινή μου Άποψη μου την έδωσαν οι πρόσφατες αναφορές για την αύξηση των αυτοκτονιών στην Ελλάδα εξαιτίας και της δραματικής διόγκωσης των οικονομικών προβλημάτων που συσσώρευσε η πανδημία covid-19 και οδήγησαν στην καταστροφή αμέτρητους Έλληνες και Ελληνίδες επιχειρηματίες.

Ο θάνατος βρίσκεται αναμφίβολα στο τραγικότερο σημείο στο ευρύ φάσμα των ανθρώπινων συναισθημάτων. Ο θάνατος, όμως, από αυτοκτονία, πέρα από την εγγενή τραγικότητά του εμπεριέχει και τα καταθλιπτικά στοιχεία που δημιουργούν οι υποκειμενικές ενοχές συγγενών και φίλων για την αδυναμία τους και να προβλέψουν και να αποτρέψουν το γεγονός!

Επιπρόσθετα στην ευρύτερη κοινή γνώμη γεννάται και το φαινομενικά απλό, αλλά και φοβερά δύσκολο να απαντηθεί, μονολεκτικό ερώτημα του «γιατί;»

Στην εποχή μας τα άτομα που αυτοκτονούν δεν το κάνουν μόνο για τους κλασικά γνωστούς λόγους της ερωτικής απογοήτευσης ή της οικονομικής καταστροφής (στο σημείο αυτό θα πρέπει να υπογραμμισθεί με έμφαση το γεγονός ότι καθώςέχουμε βουλιάξει στην οικονομική δυσπραγία και ύφεση φοβάμαι ότι θα βιώσουμε και στη χώρα και διεθνώς μεγάλη αύξηση στα κρούσματα αυτό-αναίρεσης) αλλά επειδή αδυνατούν να προσαρμοσθούν στις απαιτήσεις της στρατιωτικής ζωής ή επειδή απέτυχαν στις Πανελλήνιες Εξετάσεις...

Μέσα στα πλαίσια του παρόντος προβληματισμού, ακριβώς επειδή η προσπάθεια απαιτεί ιδιαίτερη φροντίδα και ευαισθησία στην προσέγγισή της για να αποφευχθούν τυχόν παρερμηνείες, χρειάζεται να επισημάνω εμφαντικά ότι το άτομο που αποπειράται να αυτοκτονήσει, άσχετα εάν το κατορθώνει ή όχι σε τελική ανάλυση, πιστεύει ότι βρίσκεται αντιμέτωπο με δύο μόνο επιλογέςδηλαδή:

  • να συνεχίσει την υπαρξιακή του πορεία όπως έχει, ή
  • να την αναστείλει τελεσίδικα.
Ο/η αυτόχειρας πριν πραγματοποιήσει την τελική επιλογή του δίνει πολλά μηνύματα, προειδοποιεί τους γύρω του αναφορικά με τον περιορισμό των επιλογών του σε ότι αφορά την επικείμενη πράξη του.

Δυστυχώς, μέσα στην πολύβουη, αγχωτική, καθημερινή μας ζωή όπου οι αντιξοότητες που είχαν πολλαπλασσιασθεί μετά την άφιξη του ΔΝΤ και την επιβολή των Μνημονίως τώρα έφτασαν στο κρεσέντο με την πανδημία covid-19, οι πιο πολλοί από εμάς, γονείς, συγγενείς και φίλοι, ή αδυνατούμε να συλλάβουμε «τις κραυγές απόγνωσης του ατόμου» ή, ακόμη χειρότερα, όταν τις συλλαμβάνουμε τις εκτιμούμε περισσότερο ως «κενές απειλές» ή ακόμη ως παρατραβηγμένους θεμελιωμένους σε σκοπιμότητα «θεατρινισμούς»...

Σε γενικές γραμμές, γιατί η κάθε περίπτωση αυτοχειρίας είναι αυτοτελής, μπορούμε να προσδιορίσουμε τα ακόλουθα ως ερμηνευτικά ψυχοκοινωνικά στοιχεία:

1) Χρόνια επώδυνη μοναξιά και νευρωσική κατάθλιψη ή μελαγχολία. Το άτομο χωρίς βοήθεια από τον ειδικευμένο ψυχολόγο ή χωρίς φαρμακευτική αγωγή που θα του προσφέρει ο νευρολόγος-ψυχίατρος (σε συνδυασμό πάντοτε με την ψυχοθεραπευτική υποστήριξη) δεν βλέπει πλέον τον λόγο να δώσει συνέχεια στην άδεια του υπαρξιακή οντότητα.

2) Το άτομο διακατέχεται από υποκειμενικό, ακατανίκητο συναίσθημα «ντροπής» ή και από υπερβολικό «φόβο» ότι θα τιμωρηθεί επειδή απέτυχε σε κάποιες σημαντικές του επιδιώξεις ή σε κάποιους στόχους που είχε θέσει.

3) Υπάρχουν έντονα συναισθήματα «ενοχών» για πράξεις που το άτομο ποτέ δεν εκμυστηρεύθηκε σε οικείους του ή σε κάποιον φίλο, σε κάποιον ιερέα ή σε κάποιον ψυχολόγο-ψυχοθεραπευτή.

4) Το άτομο διακατέχεται από την αδήριτη ανάγκη της φυγής από ένα περιβάλλον που αντιλαμβάνεται ως καταπιεστικό, ή από πρόσωπα που καθημερινά το πληγώνουν και έτσι η πραγματικά οδυνηρή «φυγή με την αυτοκτονία»  αποτελεί πράξη επιβολής συναισθηματικής «τιμωρίας» σε κάποιον ή κάποιους από τους οποίους το άτομο θέλει να...ξεφύγει!

Είναι καθιερωμένες από τον Ιανουάριο του 2003 σε 24ωρη βάση οι γραμμές SOS στις Ένοπλες Δυνάμεις μας και τα άτομα που απασχολούνται εκεί έχουν επιτελέσει εκπληκτικά χρήσιμο έργο, και αυτό παρά το γεγονός ότι στο μεταξύ χρονικό διάστημα κάποια παιδιά καθώς υπηρετόυσαν τη θητεία τους πραγματοποίησαν την κακή-μεγάλη απόφαση της αυτοαναίρεσης.

Θεωρώ απαραίτητο να δημιουργηθούν ΑΜΕΣΑ, με δεδομένες τις οικονομικές δυσκολίες που ήδη αντιμετωπίζουν και θα συνεχίσουν να αντιμετωπίζουν όχι μόνο επιχειρηματίες αλλά και μεμονωμένα άτομα και οικογένειες που θα στερηθούν εισοδήματα ή θα βρεθούν στις ουρές των ανέργων, και στις μεγαλουπόλεις μας ειδικοί συμβουλευτικοί σταθμοί βοήθειας για περιπτώσεις ψυχολογικών κρίσεων (οι γνωστές στο εξωτερικό ως SOS ή crisislines ή και hotlines) που να λειτουργούν σε 24ωρη βάση παρέχοντας στον ή στην πιθανή αυτόχειρα την έγκαιρη κάλυψη των έντονων στιγμιαίων συναισθηματικών του αναγκών ή των ψυχικών του κρίσεων με ανθρωπιά αλλά και με επιστημονική αρτιότητα ώστε να αποτραπεί το μοιραίο.

Επιπρόσθετα είναι απαραίτητο οι γονείς, οι συγγενείς και οι φίλοι να ζητήσουν άμεσα τη βοήθεια του οικογενειακού τους γιατρού ή κάποιου ειδικού μόλις γίνουν αντιληπτά τα πρώτα σημάδια ή αμέσως μετά την πρώτη «ανεπιτυχή» απόπειρα. Η μέχρι σήμερα προσφερόμενη υγειονομική βοήθεια δεν εξαντλεί το πλήρες, το απαιτούμενο φάσμα ψυχοκοινωνικής αρωγής στο άτομο και τα μέλη της οικογενείας του.

Επαναλαμβάνω, έστω και εάν γίνω κουραστικός, ότι το κάθε άτομο πολύ πριν την τελική του πράξη δίνει σημαντικά σήματα «έκκλησης για βοήθεια...»

Εάν τα πάρουμε σοβαρά και τα δούμε με αγάπη και κατανόηση οπωσδήποτε θα προλάβουμε την μετέπειτα ανείπωτη ψυχική οδύνη των συγγενών και φίλων του κάθε αυτόχειρα που κλείνει βίαια την «παρένθεση της εφήμερης προσωπικής του ύπαρξης...»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Σε άλλες εποχές, στην ευλογημένη-ταλαιπωρημένη χώρα που λέγεται Ελλάδα:

κάποια παιδιά πήγαιναν στο γυμνάσιο για να τελειώσουν μετά από 6 χρόνια και με εκείνο το απολυτήριο μπορούσαν να προσληφθούν σε Τράπεζες, σε Επιχειρήσεις και στο Δημόσιο,

κάποια παιδιά πήγαιναν σε τεχνικές σχολές που προϋπήρχαν των ΚΑΤΕ (μετά ΚΑΤΕΕ)για να μαθητεύσουν και να αποκτήσουν τεχνικές δεξιότητες που τους επέτρεπαν να ενταχθούν στις παραγωγικές διαδικασίες,

κάποια άλλα παιδιά ΔΕΝ πήγαιναν στο γυμνάσιο ούτε σε τεχνική σχολή αλλά θήτευαν κοντά σε έναν μάστορα για να μάθουν μια τέχνη για να μπορέσουν να βγούνε στη βιοπάλη και να κερδίσουν το ψωμί τους…

Αυτά τα συγκεκριμένα παιδιά, τα οποία τότε τα αποκαλούσανε «τσιράκια», περίμεναν με αγωνία και λαχτάρα το βράδυ του κάθε Σαββάτου για να εισπράξουν το «χαρτζιλίκι» τους που βοηθούσε την οικογένεια εφόσον το αφεντικό, ο μάστορας, είχε κάνει εισπράξεις και είχε…κέφια.

Πριν επτά δεκαετίες έξι μέρες πηγαίναμε στα τότε Γυμνάσια και στις Τεχνικές Σχολές και έξι μέρες δούλευαν τα τσιράκια δίπλα στον μαραγκό, τον τσαγκάρη, τον τενεκετζή, τον υδραυλικό, τον μπογιατζή…

Εκείνες τις εποχές μόνο μια χούφτα παιδιών πήγαιναν σε Πανεπιστήμια και αργότερα σε ΤΕΙ (μετά ΑΤΕΙ) που τώρα ενσωματώθηκαν στα Πανεπιστήμια.

Τώρα κάποια παιδιά συνεχίζουν μετά το Πανεπιστήμιο κάνοντας μεταπτυχιακές σπουδές εντός και εκτός Ελλάδος, και κάποια άλλα παιδιά, σαν τα παλιά «τσιράκια» μαθαίνουν τέχνες σε Κρατικές δομές όπως τα Επαγγελματικά Λύκεια και τα ΙΕΚ…

Στη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας η οποία ξεκίνησε την 23η Απριλίου του 2010, την «αποφράδα» εκείνη ημέραπου ο τότε Πρωθυπουργός κ Γιώργος του Ανδρέα Παπανδρέου απευθυνόμενος στο Έθνος από το ακριτικό Καστελόριζο ανακοίνωσε ότι έφερνε στην Ελλάδα την Τρόικα, το ΔΝΤ και τα περιβόητα «Μνημόνια» και μέχρι την Άνοιξη του 2020 όταν πρωτοεμφανίστηκαν οι καταστροφικές συνέπειες της πανδημίας,εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά της Ελλάδος ξενιτεύθηκαν αναζητώντας επικερδή απασχόληση.

Στη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας είχαμε 7 εκλεγμένους και «υπηρεσιακούς» Πρωθυπουργούς τους κκ Παπανδρέου, Παπαδήμα, Πικραμμένο, Σαμαρά (με άτυπο συν-Πρωθυπουργό τον κ Βενιζέλο), Τσίπρα, Θάνου και Μητσοτάκη.

Στο χρονικό αυτό διάστημα, ξενιτεύθηκε ένα σημαντικό μέρος των επιστημονικά και επαγγελματικά καταρτισμένων νέων και πολλά από τα παιδιά έμειναν εντός των συνόρων παραμένουν χωρίς εργασία παρά τους κόπους που κατέβαλαν για να αποκτήσουν γνώσεις από Πανεπιστήμια και Σχολές παροχής ειδικών πρακτικών επαγγελματικών γνώσεων…

Για να είμαι συνεπής με ιστορικά δεδομένα θα αναφερθώ και στην δεκαετία πριν το 2009 όταν ο τότε Πρωθυπουργός κ Καραμανλής «απέδρασε» από τον Πρωθυπυργικό θώκο προκηρύσσοντας αιφνιδιαστικά εκλογές επικαλούμενος «σοβαρά οικονομικά προβλήματα και έλλειψη χρημάτων». Τις εκλογές εκείνες κέρδισε ο κ Παπανδρέου με το απόφθεγμα «λεφτά υπάρχουν» το οποίο «ακύρωσε» ο υπουργός του κ Λοβέρδος δηλώνοντας «δεν υπάχει σάλιο...»

Δεν επιτρέπεται να ξεχάσουμε τον Πρωθυπουργό μας κ Σημίτη και την απροκάλυπτη λεηλασία σε επίπεδα αμέτρητων τρισεκατομμυρίων δραχμών προσωπικού, οικογενειακού και Εθνικού πλούτου με το παραλήρημα του χρηματιστηρίου το οποίο αποδείχθηκε πανάκριβο φιάσκο, ούτε βέβαια και την αιφνίδια ένταξή μας την 1η Ιανουαρίου, 2001 στο ευρώ με την καταστροφική υποτίμηση της δραχμής ως Εθνικού μας νομίσματος σε επίπεδο 1 ευρώ=340,75 δραχμές ...

Και εδώ που φτάσαμε μήνα Ιούλιο του 2021 πτυχιούχοι Πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων και κάτοχοι μεταπτυχιακών τίτλων σπουδών στις λίστες της Ανεργίας ΧΩΡΙΣ απασχόληση και μαζί τους άνεργοι η υπο-απασχολούμενοι νέοι και νέες που κατέχουν πολύ χρήσιμες πρακτικές επαγγελματικές γνώσεις,,,

Καλοκαίρι του 2021, και μολονότι το αποκρύπτουν τα ΜΜΕ (Μέσα Μαζικού Εκμαυλισμού) όσα Ελληνόπουλα έχουν μια θέση «απασχόλησης» αμείβονται με ψίχουλα φέρνοντας στο νου παππούδων και γιαγιάδων τα «τσιράκια» της μεταπολεμικής περιόδου!...

Δεν θα σταθώ περισσότερο σήμερα σε αυτές τις επώδυνες, τραγικές διαπιστώσεις μου αλλά θα σημειώσω με έμφαση ότι με «μισθούς πείνας» και με «χαρτζιλίκι για τσιράκια» ποιές είναι οι κρατήσεις που γίνονται ώστε να συνεχισθούν οι προϋποθέσεις είσπραξης των ήδη βάναυσα κουτσουρεμένων συντάξεων για εκείνους και εκείνες που θα βγούνε στη σύνταξη μετά από δέκα-δεκαπέντε χρόνια;

«Χαρτζιλίκι» για τα σημερινά «τσιράκια» (κάποτε περήφανα νειάτα) και συντάξεις που θα είναι «χαρτζιλίκι» για μελλοντικούς συνταξιούχους (κάποτε ένδοξα γηρατειά...)

Ρωτάω καλοπροαίρετα παλιούς και νέουςΈλληνες πολιτικούς:

«Τίς πταίει;» και

«Υπάρχουν ένοχοι;»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Θυμηθείτε για λίγο όσοι το είδατε, έτσι νοερά, το γνωστό σενάριο του φιλμ που αναφέρω στον τίτλο μου...

Ο καλός σερίφης (που κάποτε, λένε, ήταν πολύ "κακός" ώσπου άλλαξε πλευρές και αποφάσισε να υπηρετήσει πιστά τον Νόμο) και απέναντί του ο "κακός" κάου-μπόϋ (που κάποτε, λένε, ήταν καλός αλλά του ήρθαν του ανθρώπου απανωτές αναποδιές και άλλαξε πλευρές απέναντι στο Νόμο...)
Ενεννήντα λεπτά έργου, ατέλειωτη η αγωνία,
φοβερές οι εναλλαγές φάσεων, δεκάδες οι κομπάρσοι ως πολίτες γύρω τους «αντιμέτωποι» ο καλός σερίφης και ο κακός κάου-μπόυ...
Στέκεται αγέρωχος ο πρώτος, ανιχνεύει με το το βλέμα τους πολίτες γύρω του, απέναντι πονηρά στημένος με ελαφρρά γυρτό το» κορμί ο άλλος χαϊδεύει τα δυό εξάσφαιρα του...

Ακούγονται οι εκπυρσοκροτήσεις και... «Πρόκριση!»
«Πρόκριση;»

Δύσκολοι καιροί οικονομικά, κολλημένα εκατομμύρια μάτια στις τηλεοράσεις (ήταν ήδη μετρημένα τα θερινά σινεμά, μας τα στέρησε η πανδημία και λιγόστεψαν σαν τις αλάνες όπου κάποτε παίζαμε κλωτσοσκούφι) αλλά όχι και «Πρόκριση» στο κλασικό καουμπόϊκο «Μονομαχία στο Ελ Πάσο!..»
Ίσως σκεφθείτε καλοπροαίρετα, έ, άνθρωπος είναι και ο συγγραφέας αυτού του άρθρου, αφόρητος αυτές τις μέρε ο ξαφνικός καύσωνας, κάπου τα μπέρδεψε τα πράγματα!..
Οχι ακριβώς!
Είναι κλασικό το σενάριο της «Μονομαχίας στο Ελ-Πάσο» πασίγνωστο θα έλεγα και σε μας τους πιο παλιούς και στους πιτσιρικάδες που μέσα από τα βίντεο ξαναζούνε εκείνα τα αξέχαστα Χολιγουντιανά κάουμπόϋκα με Τζων Γουέην και άλλους αλλά και δημιουργίες του Σέρτζιο Λεόνε με  σάλτσα αλά Ιταλικά...
Τόσο γνωστό, μάλιστα, που όλοι ξέρουμε τις τρείς πιθανές απολήξεις του:
Ο καλός ΚΑΘΑΡΙΖΕΙ μιά για πάντα με τον κακό,
Ο κακός καταφέρνει και εξιλεώνει το αμαρτωλό παρελθόν του καλού σερίφη σωριάζοντάς τον στο χώμα (αλλά το πλήθος των άβουλων πολιτών του Φαρ Ουέστ "ξυπνάει" επί τέλους από τον λήθαργό του, παίρνει τον Νόμο στά χέρια του, συλλαμβάνοντας και λυντσάροντας τον... κακό),
ή, τα εξάσφαιρα στα χέρια των 2 μονομάχων εκπυρσοκροτούν ταυτόχρονα και εύστοχα σωριάζοντας και τους 2 στο χώμα, θρυμματίζοντας την καρδιά της "ωραίας" που ποτέ δεν έλλειψε από καου-μπόϋκα έργα!...
Οχι δεν τα μπέρδεψα τα σενάρια!

Ετσι, καθώς παρακολουθούσα όπως και αμέτρητα εκατομμύρια στην Ευρώπη και άλλες χώρες του πλανήτη την εξέλιξη του αναβληθέντος εξαιτίας της πανδημίας “Euro2020”και τις αγωνιώδεις προσπάθειες για «πρόκριση» Εθνικών Ομάδων ποδοσφαίρου και την εκτέλεση πέναλτυ στη διάρκεια του αγώνα ή μετά την παράταση μούρθε, αναπάντεχα, στο νού εκείνο το κλασικό καουμπόϋκο με τίτλο «Μονομαχία στο Ελ Πάσο..»
Και μην μου πείτε, φίλοι ποδοσφαιρόφιλοι και άλλοι ότι δεν θα είδαμε φοβερές στιγμές προσπάθειας να πετύχουν ΓΚΟΛ οι μεμονωμένοι ποδοαφαιριστές και η κάθε Εθνική ομάδα.
Είναι δυνατόν να μένει εκτός η Γαλλία, η Πορτογαλία και τελικά να χάνει η Γερμανία από την Αγγλία μετά από 55 χρόνια;
Είναι δυνατόν;
Ναι είναι δυνατόν καθότι «μπάλλα είναι και γυρίζει» στο δυναμικά ζωντανό, γρήγορο, συναρπαστικό σπορ όπως το ποδόσφαιρο!
Θα μου πείτε τι προτιμάω;

Στην κλασική περίπτωση όπου το αποτέλεσμα ενός ποδοσφαιρικού αγώνα κρίνεται στα πέναλτυ, όλοι περιμένουμε με αγωνία ότι κάπου ανάμεσα στην κόπωση, τον εκνευρισμό και τη. θεά Τύχη ένας από τους δύο αντιπάλους θα κάνει το μοιραίο σφάλμα και ο εύεστοχος της άλλης ομάδας θα το εκμεταλλευθεί και θα τελειώσουνε!

Στo καουμπόϋκο «Μονομαχία στο Ελ Πάσο» βρίσκονται την μοιραία στιγμή αντιμέτωποι ο καλός και ο κακός, ο κινηματογραφικός φακός μας δείχνει κάποιο μπάρ, μιά Τράπεζα, έναν σταύλο, τη σκεπή ενός κτιρίου, και ξαφνικά...νάτοι οι δυό αντίπαλοι αντιμέτωποι, γοργή η κίνηση για τις θήκες των εξάσφαιρων, το τράβηγμα και ο ταχύτερος επιβιώνει!

Αντιθέτως ανέκαθεν στα γήπεδα στήνεται η μπάλλα στα 11 μέτρα, υπερασπιζόμενος την εστία του ο τερματοφύλακας κινείται αριστερά-δεξιά, και ο «εκτελεστής» παίκτης κάνει ζικ- ζακ για να τον παραπλανήσει, καθώς ετοιμάζεται να χτυπήσει το πέναλτυ ελπίζοντας να σκοράρει...

Σας μπέρδεψα με καουμπόϋκακαι ποδόσφαιρο, αλλά και στο “Euro-2020” ζήσαμε και ζούμε συναρπαστικό ποδοσφαιρικό θέαμα βλέποντας τις εκτελέσεις πέναλτυ...
Θα θυμίσω στους νεότερους μια αφελή φαντασίωση που είχε συζητηθεί πριν δεκαετίες:
Μήπως στα πέναλτυ αντί να κλωτσά ο «εκτελεστής» την στημένη μπάλλα μετά το σφύριγμα του διαιτητή, θα έπρεπε να έχει το δικαίωμα να βγεί από την εστία του ο αμυνόμενος τερματοφύλακας και να «ντριμπλάρει» τον επιτιθέμενο «εκτελεστή»;
Συνεχίζεται η παράδοση με το κλασικό στυλ πέναλτυ που εδώ και αρκετά χρόνια συχνά προσδιορίζεται με τη χρήση της τεχνολογίας VAR…

Μεταξύ μας όταν επιλέγεις καουμπόυκο θές να δείς καου-μπόϋκο αλλιώς αλλάζεις κανάλι ή πας σε άλλο θερινό σινεμά…
Και όταν παρακολουθείς ποδόσφαιρο, εάν δεν είσαι νευρωτικά κολλημένος σε κάποια ομάδα, ξέρεις ότι «αφού μπάλλα είναι και γυρίζει» υπάρχουν τα φαβορί αλλά πάντα προκύπτουν και οι απροσδόκητες εκπλήξεις στη διάρκεια του αγώνα, υπάρχει η σχεδόν «θεόσταλτη» απονομή πέναλτυ με αποκορύφωση την αγωνία όταν η ισοπαλία οδηγεί στα πέναλτυ...

Euro-2020, στους ημιτελικούς την Τρίτη η Ιταλία υποδέχεται την Ισπανία και την Τετάρτη η Αγγλία την Δανία καιακολουθεί ο τελικόςτην Κυριακή 11η Ιουλίου!

Κάποιοι λένε ότι ίσως είναι το καλύτερο «Euro» όλων των εποχών…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Εξελίσσεται ήδη η φάση των 16 που θα αναδείξει τους 8 του καθυστερημένου εξαιτίας της πανδημίας “UEFA-Euro-2020” και η αυλαία θα «πέσει» την Κυριακή 11 Ιουλίου στον τελικό που προγραμματίστηκε για το Βρετανικό WembleyStadium αλλά αυτό αρχίζει να μην φαίνεται οριστικό...

Έτσι η σημερινή μου «άποψη», που φιλοξενείται κάθε εβδομάδα στα αγαπημένα blogs & sites, επικεντρώνεται και πάλι στα «ποδοσφαιρικά δρώμενα»…

Ομολογώ, ξεκινώντας, ότι ο τίτλος μου σήμερα είναι σκόπιμα παραπλανητικός!..

Αυτό όχι μόνο επειδή περιέχει το καθοριστικό «αλλά» (αυτά τα 4 γράμματα δρουν πάντοτε ανασταλτικά στην κάθε λογής θετική διαπίστωση), αλλά ακριβώς επειδή η πρώτη λέξη του τίτλου μου, το επίθετο «καλός», δείχνει μια ταύτιση απόψεων και κρίσεων, καθώς προϋποθέτει μια γενικότερα αποδεκτή αξιολόγηση.

Πριν προχωρήσω, λοιπόν, στην επίμαχη ψυχό-κοινωνιολογική ανάλυση των παραγόντων εκείνων που στη καταληκτική, στην συνθετική τους ολότητά συνιστούν το ανασταλτικό «αλλά», αξίζει τον κόπο να ρίξουμε μια ματιά πρώτα στο προβληματικό επίθετο… «καλός».

Οι φίλαθλοι, οι αθλητικοί συντάκτες, οι παράγοντες και μαζί οι ίδιοι οι παίκτες έχουν τις δικές τους απόψεις, τον δικό τους ορισμό, τα δικά τους πλαίσια αναφοράς που τους οδηγούν στην καταληκτική διαπίστωση ότι ένας συγκεκριμένος παίκτης είναι ή δεν είναι… «καλός».

Οι φίλαθλοι, υποκύπτοντας στη συναρπαστικότητα του αγώνα, γοητευμένοι με την εξέλιξη μιας κρίσιμης φάσης, ικανοποιημένοι από το επιθυμητό σκοράρισμα, καθώς επιδίδονται σε ουρανομήκεις ιαχές επιδοκιμασίας, δίνουν τον δικό τους ορισμό του «καλού» παίκτη με μια άτυπη μεν, ηχηρή δε, προφορική διαδικασία καθιέρωσης μέσα στο γήπεδο του ποδοσφαίρου, αλλά και του μπάσκετ, του βόλεϊ και άλλων σπορ.

Οι αθλητικοί συντάκτες τυπώνουν την επομένη του αγώνα σε έγχρωμα εξάστηλα ή τετράστηλα αυτό που η κερκίδα διατύπωσε προφορικά με τις ιαχές επιδοκιμασίας την ώρα του αγώνα και υλοποιούν την προφορική αναγνώριση με την εγκυρότητα (scriptamanent, γαρ) του «έντυπου λόγου» και εδώ και πολλά χρόνια και του «διαδικτυακού λόγου» σε ηλεκτρονικά Blogs&Sites.

Οι διοικητικοί παράγοντες έχουν τη δική τους άποψη, άρρηκτα συνυφασμένη με την απόδοση του κάθε παίκτη σε σχέση ευθέως ανάλογη με το κόστος της απόκτησής του, σε ό,τι αφορά τον ορισμό του «καλού».

Και οι προπονητές, λειτουργώντας ως «εμπειρικοί ψυχολόγοι» που ζούνε κάθε μέρα από κοντά, ώρα με την ώρα, τον κάθε παίκτη της ομάδας τους, διαμορφώνουν από παρατήρηση που στηρίζεται στην πείρα τους το δικό τους πλαίσιο αναφοράς, τυποποιούν συνειδητά τον δικό τους ορισμό του «καλού παίκτη».

Καλός παίκτης, λοιπόν, αλλά ποιος;

Αυτός που σκορπίζει ρίγη συγκίνησης στην κερκίδα, αναστατώνει τους αντιπάλους, γοητεύει τους αθλητικογράφους, κερδίζει την εύνοια των παραγόντων και του προπονητή σε μερικές αγωνιστικές και στη συνέχεια απογοητεύει, δημιουργεί ερωτηματικά, φθείρει το ηθικό των συμπαικτών του και δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την ήττα, εξαγριώνοντας την κερκίδα;

Ή εκείνος που επιδίδεται συστηματικά στη σωστή άσκηση, προπονείται δίνοντας ολάκερο τον εαυτό του, πειθαρχεί, παίζει συλλογικό παιχνίδι, έστω και εάν έτσι στερείται την προσωπική προβολή και δόξα, συμβάλλει στο ανέβασμα του ηθικού της ομάδας του, συνεργάζεται, στοχεύει στη σταδιακή και σταθερή βελτίωσή του και σαν το παροιμιακό κρασί γίνεται καλύτερος με το πέρασμα του χρόνου;

Το ταλέντο, σαν την ομορφιά, το πάχος και το χρήμα, δεν κρύβεται, όπως σοφά το λέει και ο λαός μας. Ένα καλό ταλέντο σε λάθος περιβάλλον απολήγει σε μετριότητα την ίδια στιγμή που ένας μέτριος παίκτης στο σωστό περιβάλλον μπορεί να γίνει «μεγάλος».

Καλός παίκτης, λοιπόν, αλλά αξιοποιεί το ταλέντο του;

Η σωματική διάπλαση, οι ψυχό-διανοητικές ικανότητες (αυτό που η κοινή γνώμη γνωρίζει ως αντίληψη) και οι ψυχό-συναισθηματικές ιδιότητες (αυτό που περικλείεται από την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα) μαζί με τη συστηματική και διαχρονική εκμάθηση της τεχνικής του σπορ ή είναι ποδόσφαιρο ή μπάσκετ ή κάτι άλλο, συνιστούν το ταλέντο καθενός παίκτη και καθενός αθλητή γενικότερα.

Εφόσον τον ευνοήσει η τύχη του και τον ανακαλύψει κάποιο έμπειρο «λαγωνικό ταλέντων» κάποιας μεγάλης ομάδας, ο καλός παίκτης παίρνει το εισιτήριο για την εξέλιξη της καριέρας του. Από εκεί και μπρος σε αυτόν εναπόκειται εάν θα προχωρήσει. Για να επιβιώσει πρέπει να παλέψει, για να συναρπάσει πρέπει να αγωνισθεί, για να αναγνωρισθεί και να καθιερωθεί χρειάζεται να δοθεί, να βελτιωθεί σωματικά, ψυχικά και σε επίπεδο τεχνικό.

Αν δεν πειθαρχήσει τις υποκειμενικές του επιθυμίες όταν αυτές γίνονται και υπέρμετρες και καταναγκαστικές, αν δεν τιθασεύσει τις ανθρώπινες αδυναμίες του όταν γνωρίζει πως η ικανοποίησή τους θα του κοστίσει και αν δεν βελτιώνει συστηματικά με επιμονή και υπομονή τις ψυχό-διανοητικές και μαζί τις ψυχό-συναισθηματικές, σωματικές και τεχνικές του ικανότητες, δεξιοτεχνίες και γνώσεις, τότε, παρά τις όποιες εφήμερες δόξες, δάφνες, μεγαλεία, αναγνώριση και χρηματικά κέρδη, θα απολήξει στην ανασταλτική διαπίστωση φιλάθλων, αθλητικογράφων, παραγόντων, προπονητών και φυσικά και του… ψυχολόγου των σπορ ότι είναι καλός παίκτης… αλλά!…

Θα κλείσω την σημερινή μου «άποψη» υπενθυμίζοντας στους φίλους και φίλες αναγνώστες μια ιστορικά-κλασσική τοποθέτηση του μεγάλου επιστήμονα όλων των εποχών Άλμπερτ Αϊνστάιν που αναφέρεται στις Επιστήμες και τις Τέχνες αλλά φρονώ ότι δεν υπερβάλλω μεταφέροντας την στα ποδοσφαιρικά και άλλα γήπεδα:

«Μεγαλοφυΐα είναι το τελικό άθροισμα δύο παραγόντων», είπε κάποτε όταν ρωτήθηκε σχετικά από δημοσιογράφους ο Αϊνστάιν και ολοκλήρωσε «όπου το ένα τοις εκατό είναι η ιδιοφυΐα και το ενενήντα εννιά τοις εκατό ο ιδρώτας!…».

«Καλός παίκτης», λοιπόν, φίλες και φίλοι αναγνώστες ποδοσφαιρόφιλοι και άλλοι, χωρίς κανένα και κανενός είδους «αλλά»...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Δολοφονικές επιθέσεις εναντίον αστυνομικών, απαγωγές με απαίτηση λύτρων, δολοφονίες ανύποπτων πολιτών, αφαίρεση ζωής στη διαδικασία ένοπλων ληστειών!

Τα πολύ συχνά πλέον κρούσματα, οι περιπτώσεις εγκληματικότητας που ξεκινά από τους τσαντάκηδες για να καταλήξει σε ανθρωποκτονίες και περιλαμβάνει κλοπές, διαρρήξεις, ένοπλες ληστείες, βιασμούς, απαγωγές, καταχρήσεις σε τραπεζικά και άλλα ιδρύματα, αύξηση της ναρκομανίας, σεξουαλικά προβλήματα, χουλιγκανισμό στα γήπεδα, αύξηση των διαζυγίων, αύξηση του αριθμού των παιδιών που εγκαταλείπουν το σπίτι τους τεκμηριώνουν την ύπαρξη κοινωνικής παθολογίας στην πατρίδα μας.

Πώς, όμως, ερμηνεύονται όλα αυτά τα φαινόμενα αντικοινωνικής συμπεριφοράς στην πάλαι ποτέ ειρηνική, ρομαντική, φιλική, ανθρώπινη «Ψωροκώσταινα», όπου υπήρχε εμφανέστατα και αδιαμφισβήτητα ο στοιχειώδης σεβασμός της προσωπικής ελευθερίας και αξιοπρέπειας ανάμεσα στους πολίτες, με την εξαίρεση μιας ελάχιστης μειονότητας που εμπλεκόταν σε παραβατικότητα και αντικοινωνική συμπεριφορά;

Δεν προτίθεμαι με την σημερινή μου ΑΠΟΨΗ που φιλοξενεί σήμερα το αγαπημένο σας Blog να διεγείρω την κοινή γνώμη, η οποία ελιναι ήδη αναστατωμένη με τη δημιουργία φοβικών συμπλεγμάτων, αλλά δεν μπορώ να αποφύγω τη δημοσιοποίηση των ανησυχιών που διακατέχουν εμένα και πολλούς άλλους συναδέλφους των κοινωνικών επιστημών αναφορικά με την αύξηση των εκρήξεων βίας και βίαιης συμπεριφοράς οι οποίες προέρχονται από αυξημένα επίπεδα θυμού και απογοήτευσης, αλλά και με την αύξηση της αντικοινωνικής συμπεριφοράς που θα σχετίζεται στο άμεσο μέλλον με την ανεργία και την ανέχεια που εδώ και επτά χρόνια καλπάζουν στην καθημαγμένη ελληνική οικονομία.

Οι ανησυχίες μου εντείνονται ακόμη περισσότερο από την απλή διαπίστωση ότι, ενώ βρίσκονται μπροστά μας όλες οι γενεσιουργές αιτίες για διόγκωση των διαδηλώσεων οργής και αγανάκτησης από τους πολίτες και τη διαπιστωμένη αύξηση περιστατικών αντικοινωνικής συμπεριφοράς, ΔΕΝ υπάρχει πρόγραμμα διαχείρισης της κοινωνικής κρίσης (που βασίζεται στην οικονομική κρίση) το οποίο λογικά ΑΠΑΙΤΕΙ τη συνεργασία ΟΛΩΝ των πολιτικών κομμάτων και όλων των κεντρικών φορέων των παραγωγικών τάξεων με συμμετοχή των εργοδοτικών φορέων!

Προφανώς ανόητα ιδιοτελή θέματα πολιτικού και οικονομικού κόστους ή ωφέλειας οδηγούν σε αδράνεια τις δυνάμεις του τόπου που ΟΦΕΙΛΟΥΝ αντικειμενικά και με αγάπη να σκύψουν πάνω από το πρόβλημα λειτουργώντας Ιπποκρατικά και όχι…ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΑ!

Επανερχόμενος στη συμβατική αντικοινωνική συμπεριφορά, οφείλω να πω ότι στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία, η οποία μετεξελίχθηκε σε μερικές δεκαετίες από καθαρά αγροτική σε αστικο-βιομηχανική, ίσως ταιριάζει η θεωρητική ερμηνεία της αντικοινωνικής συμπεριφοράς που συνίσταται από τρεις συγκεκριμένες αιτιολογικές διαστάσεις:

της σύγκρουσης αξιών,

της κοινωνικής αποδιοργάνωσης και

της ματαίωσης των προσδοκιών.

Όπως γνωρίζουμε λίγο-πολύ όλοι μας, στο σχολείο, στο σπίτι, στη γειτονιά, και από τα ΜΜΕ, κάθε νέα γενιά παιδιών διδάσκεται μια σειρά αξιών που στην ολότητά τους χρησιμεύουν ως βασικά στοιχεία δόμησης και σύνθεσης πλαισίων αναφοράς για κοινωνικά αποδεκτή συμπεριφορά. Λέμε, π.χ., «τα αγαθά με κόπο αποκτώνται, ή λέμε, η αλήθεια στο τέλος πάντα θριαμβεύει, ή ακόμη ότι τον πλούτο πολλοί μίσησαν, τη δόξα ουδείς» και πολλά άλλα παρόμοια.

Με το πέρασμα του χρόνου καθώς το παιδί ωριμάζει, αρχίζει να συνειδητοποιεί στην πραγματικότητα ότι πολλά από αυτά που του διδάσκουμε είναι «μισές αλήθειες» και στην ουσία αυτοί που πετυχαίνουν είναι αυτοί που κατορθώνουν να πατήσουν σε πτώματα ή να κλέψουν με εύσχημο τρόπο, ή ακόμη ότι η καπατσοσύνη είναι υπέρτερη αξία για οικονομική επιτυχία και κοινωνική καταξίωση από την τιμιότητα.

Το αποτέλεσμα δεν εξαντλείται στη σύγχυση της νεολαίας σε θέματα εσωτερίκευσης και αποδοχής των διδασκομένων αξιών, αλλά συχνά αντιδρά με ολική απάρνηση όλων των αξιών που της διδάσκουμε, δηλαδή οι νέοι μας με την αντικοινωνική τους συμπεριφορά καταστρέφουν τα ψευδεπίγραφα είδωλα, χωρίς βέβαια να αναλαμβάνουν και την ευθύνη, και χωρίς να διαθέτουν την εξουσία για να μπορέσουν να βάλουν άλλα στη θέση τους.

Μια σταθερή κοινωνία, τυπικά αγροτική κοινωνία δεν χαρακτηρίζεται από συχνές ή έντονες εκδηλώσεις αντικοινωνικής συμπεριφοράς. Οι νόμοι, γραπτοί και άγραφοι, που διέπουν τις σχέσεις ατόμων και ομάδων είναι σεβαστοί και οι παραβιάσεις περιορίζονται σε περιπτώσεις προσωπικής ψυχοπαθολογίας, διαπροσωπικών, οικονομικών, συναισθηματικών αντιδικιών και εξαιρετικών γεγονότων.

Νέα, όμως, ήθη, νέα συστήματα αξιών, νέοι τρόποι διαπροσωπικών σχέσεων δημιουργούν μια κατάσταση ψυχοκοινωνικής ανομίας που συχνά οδηγεί τα άτομα και τις ομάδες σε εκδηλώσεις αντικοινωνικής συμπεριφοράς.

Στην πατρίδα μας κόμματα και πολιτικοί φρόντισαν να ΑΥΞΗΣΟΥΝ τις προσδοκίες αλλά ΔΕΝ τήρησαν τις υποσχέσεις τους, οδηγώντας άτομα και ομάδες στην πολύ πικρή πραγματικότητα της ΜΑΤΑΙΩΣΗΣ των προσδοκιών.

Όλοι οι λαοί, δυστυχώς, υποκύπτουν στις πολλές πομπώδεις και υπερβολικές ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ των πολιτικών και των κομμάτων και στη συνέχεια βιώνουν την απογοήτευση.

Όλοι οι λαοί πιστεύουν ότι ΔΙΚΑΙΟΥΝΤΑΙ ΜΙΑ ΘΕΣΗ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ…

Εμείς στην Ελλάδα βιώσαμε το παραμύθι ότι ΔΕΝ δικαιούμαστε μια θέση στον ήλιο αλλά ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ του ήλιου!

Το πιστέψαμε, «το χάψαμε» το «παραμύθι» που μας σέρβιραν αρχικά ο κ Σημίτης και οι Σημιτικοί εκσυγχρονιστές (και περιλάμβανε και τη μεγάλη απάτη του Χρηματιστηρίου), ακολούθησε στη συνέχεια εκείνη η θελκτική υπόσχεση του κ. Καραμανλή και της Ν.Δ. ότι «υπάρχει καλύτερη Ελλάδα και τη θέλουμε», με επίλογο το «λεφτά υπάρχουν!..» του κ. Παπανδρέου την οποία απογύμνωσε ο κ. Λοβέρδος δηλώνοντας «δεν υπάρχει… σάλιο!».

Εδώ και 10 χρόνια βιώνουμε τις δραματικές και πρωτόγνωρες επιπτώσεις από τη ΜΑΤΑΙΩΣΗ των υπέρμετρων προσδοκιών μας…

Τα κρούσματα αντικοινωνικής συμπεριφοράς και κοινωνικής παθολογίας, όπως κάθε άλλη παθολογική κατάσταση, πρέπει να αντιμετωπίζονται στο στάδιο της πρόληψης.

Στο στάδιο της πρόληψης η συστηματική δουλειά πρέπει να αρχίσει από το σχολείο και το σπίτι.

Είναι απαραίτητο να εξετασθεί ολόκληρη η κείμενη ποινική δικονομία και να γίνουν, όπου χρειάζονται, αναθεωρήσεις στο ποινικό δίκαιο, στο σύστημα Σωφρονισμού και Θεραπείας των φυλακισμένων, στο σύστημα παροχής ΕκπαιδευτικώνΠρογραμμάτων στους φυλακισμένους και υποστήριξη για ενεργό και παραγωγική επανένταξη στο κοινωνικό σύστημα μετά την αποφυλάκισή τους.

Τέτοιες δράσεις απαιτούν χρήματα και κοινωνικές δομές που κάποτε υπήρχαν αλλά τότε ΔΕΝ υλοποιήθηκαν, και τώρα που φούντωσε η παραβατικότητα ΔΕΝ υπάρχουν…

Επιπρόσθετα να διαφοροποιηθεί η καταδίκη ατόμων που προβαίνουν σε αντικοινωνική συμπεριφορά εξαιτίας ψυχολογικών προβλημάτων, π.χ., ναρκομανείς, ή αλκοολικοί και να θεσπιστούν προγράμματα ψυχοθεραπευτικής παρέμβασης στα δημοτικά, τα γυμνάσια και τα λύκεια, έτσι ώστε να προλάβουμε ΑΝΤΙ να θεραπεύουμε (κάλλιο γαϊδουρόδενε παρά γαϊδουρογύρευε που λέει σοφά ο λαός μας) τη μετέπειτα εξέλιξη των ατόμων που επιδεικνύουν από μικρή ηλικία αντικοινωνική συμπεριφορά, για να μη βρούμε μπροστά μας πριν από τη φυλάκιση ή και μετά την ολοκλήρωση κάποιας ποινής ώριμους, έμπειρους και καλά εκπαιδευμένους στα χρόνια της φυλάκισής τους… «εγκληματίες».



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Τις τελευταίες μέρες απολαμβάνουμε τους αγώνες ποδοσφαίρου «Euro-2020»που μας στέρησε η πανδημία. Βλέπουμε συναρπαστικό ποδόσφαιρο σε επίπεδο Εθνικών Ομάδων, βιώσαμε και θα δούμε και πολλές άλλες ατομικές προσπάθειες κορυφαίων παικτών και θα χειροκροτήσουμε τις συλλογικές προσπάθειες εκπληκτικών ομάδων, παραμερίζοντας την πικρία ότι λείπει η δική μας Εθνική Ομάδα.

Είδαμε και θα βιώσουμε εκπλήξεις που δημιουργήθηκαν καθώς οι παίκτες πειθάρχησαν στο «εμείς» και προσπάθειες που χάθηκαν επειδή επικράτησε τοΕΓΩ!..

Στο γήπεδο, τελικά, τι προέχει, πειθαρχία ή πρωτοβουλία;

Να ένα δίλημμα κάθε παίκτη, κάθε προπονητή σε κάθε λεπτό του αγώνα σε κάθε ανοικτό ή κλειστό γήπεδο ποδοσφαίρου, μπάσκετ ή βόλεϊ και κάθε άλλου ομαδικού σπορ…

Δίλημμα; Λάθος....

Όσο και αν σοκάρει η διαπίστωσή μου πιστεύω ότι ουσιαστικά δεν υπάρχει τέτοιο δίλημμα, ότι βασικά πρόκειται για την παρανόηση της πραγματικότητας που θεμελιώνεται στη συχνή επανάληψή της....Μοιάζει δηλαδή με τη θέση του αρχαίου μας φιλοσόφου Ηράκλειτου ότι εάν επαναλάβεις αρκετές φορές κάποιο ψέμα, στο τέλος πες, πες, πες θα το δεχτείς και συ ο ίδιος ως...αλήθεια!...

Πειθαρχία, λοιπόν;

Σίγουρα η πειθαρχία είναι απαραίτητη στα ομαδικά σπορ όπως το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ ή το βάλλει, τόσο απαραίτητη όσο και η αγαστή συνεργασία μεταξύ παικτών που στοχεύει μόνιμα σε δύο σταθερούς σκοπούς- την προστασία της δικιάς μας εστίας ή μπαγκέτας ή καρτ και την παραβίαση της αντίπαλης!

Οι έντεκα ρόλοι που υποδύονται σε κάθε ποδοσφαιρική αναμέτρηση οι παίκτες μιας ομάδας ή οι πέντε αντίστοιχοι στο μπάσκετ δεν είναι απόλυτα κομμένοι και ραμμένοι ούτε τελεσίδικα στερεότυποι. Οπωσδήποτε στο ποδόσφαιρο ένας αμυντικός παίκτης δεν είναι κυνηγός και αντίστροφα, αλλά στο σύγχρονο ποδόσφαιρο με τις προϋποθέσεις καλογυμνασμένων ανδρών που διαθέτουν τεχνικές γνώσεις και ικανότητες και την κατάλληλη ψυχολογική "φόρμα" τα πάντα είναι δυνατά και βρίσκονται μέσα στους κανόνες του παιχνιδιού!

Πειθαρχώντας στο συγκεκριμένο σύστημα που υποδεικνύει ο προπονητής οι παίκτες κάθε ομάδας μπορούν και να ολοκληρώσουν τους ρόλους τους και να υποχρεώσουν τον αντίπαλο να προσαρμοσθεί στο δικό τους στυλ.

Στην εξέλιξη,όμως, κάθε παιχνιδιού συχνά, πιο συχνά παρότι θα πίστευε κανείς αβίαστα, τα συστήματα εναλλάσσονται καθώς η κάθε ομάδα στοχεύει να επιβληθεί του αντιπάλου της ή οι εξελίξεις των φάσεων αναιρούν τη λογική του δικού μας συστήματος της προσυμφωνημένης στρατηγικής!

Πειθαρχία, λοιπόν, με εξαφάνιση κάθε ίχνους πρωτοβουλίας;

Όσες ομάδες και όσοι τεχνικοί και παίκτες το πιστεύουν και το εφαρμόζουν αυτό, συνήθως με το τελικό σφύριγμα...ψάχνονται!

Πειθαρχία σημαίνει πιστή προσήλωση στις απαιτήσεις κάθε μεμονωμένου ρόλου κάθε συγκεκριμένου μέλους της ομάδας των έντεκα ή των πέντε και συλλογικά τήρηση της στρατηγικής που συμφωνήθηκε πριν την έναρξη του αγώνα...

Και η πρωτοβουλία;

Οι ευκαιρίες για ανάπτυξη πρωτοβουλίας σε κάθε αγωνιστική αναμέτρηση είναι σχεδόν απεριόριστες: ακόμη και οι πλέον ισχυρές και καθιερωμένες ομάδες, ακόμη και οι πλέον δυνατοί παίκτες κάνουν σφάλματα, αφήνουν κενά, δημιουργούν τις προϋποθέσεις για την εφαρμογή της κόντρας για ανάπτυξη πρωτοβουλίας από τους παίκτες ακόμη και ενός ασθενέστερου αγωνιστικά αντιπάλου. Εδώ ακριβώς δημιουργούνται οι προϋποθέσεις όχι μόνο για την διαπίστωση της επιθυμίας αλλά και για την επιτυχημένη επίδειξη πρωτοβουλίας.

Πειθαρχία ή πρωτοβουλία;

Το δίλημμα είναι, επαναλαμβάνω εμφαντικά, πλαστό, είναι ίσως στενά συνυφασμένο μόνο με ολάκερη την ατομική και συλλογική νοοτροπία μας, την προσωπικότητά μας, την κοινωνική μας ψυχολογία-- καθώς δύσκολα όχι μόνο μέσα στα γήπεδα, ανοικτά, κλειστά, στεγνά ή υγρά, πάνω στο συναρπαστικό παλκοσένικο των σπορ αλλά και σε κάθε δραστηριότητά μας αδυνατούμε να το παραδεχθούμε...

Όπως και να το δούμε όσο κι αν το ταλαιπωρήσουμε δεν παύει να είναι καθοριστικό εθνικό, ψυχολογικό μας χαρακτηριστικό....

Είμαστε ένας απειθάρχητος λαός.

Μας συγκινεί η ατομική προσπάθεια, ανάβουμε σαν Έλληνες με τις επιδείξεις πρωταγωνιστικής πρωτοβουλίας πού, όταν επιτύχει την αναγάγουμε σε "ηρωική πράξη" κάποιου ταλαντούχου ημίθεου των γηπέδων...

Αδυνατούμε να κατανοήσουμε ότι η πειθαρχία δεν αναιρεί, δεν αποκλείει την πρωτοβουλία...

Ενώ η πρωτοβουλία, ως αποκλειστικός στόχος, ως αναλλοίωτη συμπεριφορά, διαλύει, αναιρεί, κατακερματίζει την πειθαρχία. Σίγουρα μερικές φορές μια πρωτοβουλία απολήγει - κατά λάθος - σε επιτυχία, αλλά ας μην μπερδευόμαστε: κάθε κανόνας έχει τις εξαιρέσεις του που απλούστατα υπάρχουν για να τον επιβεβαιώνουν!

Και στα σπορ οι επιστήμες της ψυχολογίας και της κοινωνιολογίας μας υποχρεώνουν να συστήσουμε πρώτιστα την τήρηση της πειθαρχίας την ίδια στιγμή που τα ψυχό-διανοητικά και ψυχό-συναισθηματικά μας αισθητήρια βρίσκονται σε κατάσταση ετοιμότητας έτσι ώστε όταν χρειασθεί επίδειξη πρωτοβουλίας να το...τολμήσουμε!...

Και αυτά τα λεγόμενά μου ας τα πάρουν υπόψη τους και οι κάθε λογής παράγοντες και παραγοντίσκοι που δυσκολεύουν αφάνταστα το έργο του προπονητή καθώς και οι ίδιοι με τις ακατονόμαστες «πρωτοβουλίες» τους διασπούν την ενότητα της ομάδας και καταστρέφουν - με τις πασίγνωστες συνέπειες - την τόσο απαραίτητη αίσθηση “ πειθαρχίας ” στις εντολές του τεχνικού ηγέτη...

Πειθαρχία ή πρωτοβουλία;

Κλείνω προτείνοντας να απολαύσουμε τα υπόλοιπα παιχνίδια μέχρι την ημέρα του τελικού που θα γίνει σε Βρετανικό έδαφος και συγκεκριμένα στο WembleyStadiumστις 11 Ιουλίου.

Το δίλημμα είναι πλαστό.

Σε κάθε ομάδα, βασικά, απαιτείται πειθαρχία με ετοιμότητα για ανάληψη και επίδειξη πρωτοβουλίας…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Σε δυναμική εξέλιξη το Euro-2020 και με αφορμή τα πολλά τηλεοπτικά «ζουμ» στα πρόσωπα των προπονητών των 24 Εθνικών ομάδων που συμμετέχουν η σημερινή μου άποψη στα αγαπημένα Blogs&Sites αφορά τους προπονητές και τον ρόλο τους.

Θα ξεκινήσω με ένα γνωστό διεθνώς ποδοσφαιρικό ανέκδοτο.

Λίγο πριν από τον σημαντικό αγώνα της ομάδας που διεκδικεί τον τίτλο από το «φαβορί» των τριών τελευταίων ετών ο τεχνικός ηγέτης της ομάδας – έκπληξης της χρονιάς δίνει στους παίκτες του, με περισσή μυστικότητα, από ένα άσπρο χαπάκι σχετικά μεγάλου μεγέθους.

Έκπληκτος ο νεαρός αθλητικογράφος που αντιλαμβάνεται τη μυστική κίνηση πλησιάζει τον προπονητή, με τον οποίο τον συνδέει και μια αίσθηση οικειότητας, και του ζητά σχεδόν επιτακτικά να του εξηγήσει:

«Τι ακριβώς είναι αυτά τα χάπια, ΝΤΟΠΑ;»...

«Α, μπα, είναι αθώα χάπια συμπυκνωμένης ζάχαρης» του εξηγεί με εμφανέστατη ειλικρίνεια ο προπονητής.

«Και τι καλό μπορεί να κάνει σε αυτούς τους ώριμους, γυμνασμένους αθλητές ένα χαπάκι συμπυκνωμένης ζάχαρης;» ρωτά ο νεαρός δημοσιογράφος.

«Τίποτε απολύτως» του απαντά ο προπονητής και συνεχίζει «αλλά οι παίκτες μου πιστεύουν ότι τους βοηθά και έτσι παίζουν…καλύτερα!».

Ο αθλητικογράφος, με διεγερμένο στο κρεσέντο, πλέον, το αίσθημα της περιέργειας η οποία είναι και οφείλει να είναι κυρίαρχο χαρακτηριστικό σε κάθε δημοσιογράφο, δεν αντιστέκεται στον πειρασμό, πλησιάζει τον Αρχηγό της ομάδας – έκπληξης, για τον οποίο είχε κάνει και ειδικό αφιέρωμα στην εφημερίδα του, και σχεδόν επιτακτικά του απαιτεί να του εξηγήσει:

«Τι χαπάκι είναι αυτό που πήρες;».

Ο παίκτης, με πρόδηλα τα σημάδια κάποιας ανησυχίας, κοιτάει γύρω του στα κλεφτά, πλησιάζει τον δημοσιογράφο στο αυτί και του λέει ψιθυριστά:

«Είναι χαπάκι συμπυκνωμένης ζάχαρης!»...

Τινάζεται εμφανώς ξαφνιασμένος ο νεαρός δημοσιογράφος και με ορθάνοιχτα μάτια γεμάτος ειλικρινή απορία ρωτά τον παίκτη με την οικειότητα που αισθάνεται για αυτόν:

«Καλά, και σας βοηθούν εσάς τους επαγγελματίες παίκτες απλά χαπάκια συμπυκνωμένης ζάχαρης;».

«Α, μπα» απαντά με αφοπλιστική ειλικρίνεια ο παίκτης, και συνεχίζει «όμως ο προπονητής μας πιστεύει ότι μας βοηθούν και επειδή εμείς τον αγαπάμε… τα παίρνουμε!».

Θεμελιακό πρόβλημα για τον κάθε προπονητή είναι η κατανόηση της ψυχοσύνθεσης του κάθε παίκτη και η δημιουργία, μέσα από συστηματική δουλειά, ενός αρμονικού συνόλου όπου οι αδυναμίες και οι ικανότητες του καθενός αλληλεπικαλύπτονται με τέτοιο τρόπο ώστε στο τέλος να παρουσιάζεται μια ισορροπημένη ομάδα με προσωπικότητα, με δυναμισμό, με τη θετική ψυχολογία που στοχεύει στη νίκη αλλά μπορεί να χειρισθεί με επάρκεια, βιώνοντας το κλασικό «παθήματα-μαθήματα» και το ενδεχόμενο της ήττας!…

Ένα από τα πλέον βασικά προβλήματα για τον κάθε προπονητή που αναλαμβάνει τον ρόλο του τεχνικού ηγέτη μιας ομάδας αποτελεί και το προγενέστερο βίωμα κάθε παίκτη του.

Αυτήν τη δυναμική προβληματισμού την αποκαλώ, χωρίς να παρεξηγηθώ από τους φίλους προπονητές του ποδοσφαίρου και κάθε άλλου ομαδικού σπορ, στους οποίους έχω κάνει πολλά εκπαιδευτικά σεμινάρια τις περασμένες δεκαετίες, «το σύνδρομο του προπονητή!…».

Είναι αναμφισβήτητη αλήθεια ότι ελάχιστοι παίκτες γεννιούνται, ζούνε και ωριμάζουν φορώντας την ίδια φανέλα σε ολάκερη την καριέρα τους. Η πλειονότητα ξεκινά με έναν Σύλλογο ή ΠΑΕ, διδάσκεται τα βασικά από κάποιον προπονητή και μέσα σε διάστημα μερικών ετών αλλάζει αρκετές φορές τη φανέλα του, αλλά κατά κύριο λόγο με συχνότητα που προσιδιάζει στην παροιμία της «αλλαγής υποκαμίσων» αλλάζει προπονητές καθώς στον ελλαδικό χώρο ο προπονητής διεκδικεί τον εναλλασσόμενο ρόλο του «στρατηλάτη, νικητή και τροπαιούχου» και μετά «του αποτυχημένου αποδιοπομπαίου… τράγου».

Να σταματήσουν, λοιπόν, οι μεταγραφές παικτών ή οι μετακινήσεις προπονητών;

Ε, ΟΧΙ, βέβαια!…

Όμως οι προπονητές είναι και αυτοί άνθρωποι, έχουν τα βιώματα και τις φιλοδοξίες, τις προσωπικές εμπειρίες και το «παρελθόν» τους.

Επιπρόσθετα ο κάθε παίκτης που μαθητεύει σε έναν δεδομένο προπονητή «μαθαίνει» συγκεκριμένα πράγματα, τα οποία ξεκινούν από τις ασκήσεις σωματικής βελτίωσης και φτάνουν στη στρατηγική και τις τεχνικές της ανάπτυξης ενός παιχνιδιού.

Και ξαφνικά συμβαίνει να «παραιτηθεί» ένας συγκεκριμένος προπονητής (επειδή οι παράγοντες που κινούν τα νήματα από το παρασκήνιο φρονούν ότι έτσι τους συμφέρει ή, άλλες φορές, ότι αυτοί ξέρουν καλύτερο ποδόσφαιρο από τον προπονητή) και να αναλάβει την ομάδα ένας άλλος προπονητής.

Έτσι οι παίκτες βρίσκονται ξαφνικά αντιμέτωποι με έναν άλλο «δάσκαλο», ο οποίος, φυσικά, έχει τη δική του προσωπικότητα, τις δικές του τεχνικές και στρατηγικές, τις δικές του πεποιθήσεις και τα δικά του «χούγια»…

Τι σημαίνει αυτό από τη δική μου οπτική γωνιά, της κοινωνικής ψυχολογίας των σπορ και της άθλησης;

Νομίζω ότι το ερώτημα μπορεί να το απαντήσει σωστά και ο πιο άσχετος φίλαθλος ή οπαδός.

Θα μου πείτε, μα οι παίκτες δεν είναι μαθητούδια και σχολιαρόπαιδα, είναι ώριμοι άνδρες, είναι επαγγελματίες είναι άτομα που μπορεί να προσαρμοσθούν εύκολα στις νέες προοπτικές, στον νέο τεχνικό τους ηγέτη.

Είναι, όμως, έτσι ακριβώς τα πράγματα;

Μήπως πρέπει να θυμηθούμε αυτό που με περισσή εμπειρική σοφία έχει συνοψίσει σε μια ιστορική φράση ο ελληνικός λαός μέσα από πολυετείς εμπειρίες όταν λέει «με όποιον δάσκαλο θα κάτσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις»;

Και, αν συμβεί, όπως πράγματι συμβαίνει στην πατρίδα μας, να αλλάξεις πολλούς δασκάλους, είναι άγνωστο ποια χούγια και ποιες συνήθειες θα πρέπει να αλλάξει ο επόμενος προπονητής που αναλαμβάνει την ομάδα στην προσπάθειά του να δημιουργήσει ένα «σωστό, συλλογικά αρμονικό σύνολο».

Δεν θα σας κουράσω περισσότερο σήμερα, δεν θα αναφερθώ σε ζώντες και εκλιπόντες προπονητές ντόπιους και ξένους στα ελληνικά ποδοσφαιρικά δρώμενα αλλά δεν μπορώ να μην αναφέρω την προσφορά του Όττο Ρεχάγκελ στην ιστορική (φοβάμαι και ανεπανάληπτη) κατάκτηση του τίτλου του Euro-2004 και του Φερνάντο Σάντος που μας έφτασε στους 16 του Mundialτης Βραζιλίας… Το «σύνδρομο του προπονητή» αποτελεί ένα πρόσθετο αρνητικό βίωμα μέσα στα πολλά άλλα που χαρακτηρίζουν το Ελληνικό ποδόσφαιρο…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Έχασε τη μάχη με τον καρκίνο ακόμη ένας φίλος και μετά μία φίλη! Δεν φαίνεται να έχει σταματημό το «θέρισμα» από την «επάρατο» που πολύ φοβάμαι ότι θα σημειώσει έξαρση εξαιτίας της πανδημίας με θεραπείες που ΔΕΝ έγιναν και διαγνωστικά τεστ και επεμβάσεις που αναβλήθηκαν …

Επειδή πολλοί συμπατριώτες μας διανύουν το ‘τελικό στάδιο’ καρκίνου και οι συγγενείς τους βρίσκονται σε απόγνωση καταθέτω σήμερα στα φιλικά blogs ένα κείμενο ελπίζοντας να φανεί χρήσιμο σε οικογένειες που βιώνουν το πρόβλημα.

Ξεκινώ με την πικρή διαπίστωση ότι καμιά κοινωνία δεν προετοιμάζει τα άτομα για τις ψυχοκοινωνικές διαστάσεις του τραγικού ρόλου του καρκινοπαθούς τελικού σταδίου μολονότι μέσα στις επόμενες δεκαετίες 20-25% Ελλήνων και άλλων Ευρωπαίων θα χάσουμε τη ζωή μας από κάποια ανίατη μορφή καρκίνου.

Σε μια σχηματική παράσταση καρκινοπαθών τελικού σταδίου, συγγενών τους και μελών του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού βλέπουμε ότι:

– στο κέντρο ομόκεντρων κύκλων βρίσκεται το άτομο, στην περιφέρεια βρίσκονται, ανάλογα με το βαθμό συγγένειας και το βαθμό «ταύτισης» οι συγγενείς και,

– στην ίδια βιωματική θέση με τον καρκινοπαθή, σε μια άλλη σειρά ομόκεντρων κύκλων, βρίσκονται μέλη του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού που φροντίζουν το άτομο.

Συγγενείς και ιατρονοσηλευτικό προσωπικό καθημερινά επιστρατεύουν ψυχολογικούς μηχανισμούς «άμυνας του εγώ» για τη δική τους ομαλή επιβίωση και διατήρηση ψυχικής ισορροπίας όπως κάνουν και τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας στήριξης των ασθενών.

Ερευνητικές προσπάθειες έχουν αναδείξει το γεγονός ότι το ίδιο το άτομο από την στιγμή που θα πληροφορηθεί ή θα διαισθανθεί ότι βρίσκεται στο τελικό στάδιο ενός καρκίνου βιώνει τρία επίπεδα συναισθηματικών αντιδράσεων :

Το πρώτο, είναι σύντομο, χαρακτηρίζεται από σοκ, φόβο και κατάθλιψη. Στη μετωπική αντιπαράθεση με την σκληρή πραγματικότητα ότι «εδώ τελειώνει το ταξίδι» της ζωης, η δημιουργία τέτοιων συναισθηματικών αντιδράσεων είναι εύλογη για κάθε άνθρωπο .

Στο δεύτερο εναλλάσσονται συναισθήματα άρνησης της πραγματικότητας και θρήνου και μαζί σπασμωδική συμπεριφορά «προγραμματισμού» των τελικών φάσεων της ζωής του ατόμου ή ακόμη και φρενήρης δραστηριοποίηση και ενεργητικότητα χωρίς όμως ουσιαστικό στόχο ή και νόημα. Ο μηχανισμός άμυνας του «εγώ» όπως αυτός της άρνησης της πραγματικότητας ενεργοποιείται για να μετριασθεί το σοκ της πιο σκληρής από όλες τις πραγματικότητες που αντιμετωπίζουμε οι άνθρωποι καθημερινά – ότι είμαστε εφήμερα όντα – ότι μας κατατρέχει η άδικη μοίρας που επικεντρώνεται στο δραματικό γεγονός του προσωπικού μας θανάτου.

Στο τρίτο έρχεται η αποδοχή του επερχόμενου μοιραίου και μαζί μια εμφανής προθυμία και υπακοή του ατόμου στη θεραπευτική αγωγή και στο ιατρονοσηλευτικό προσωπικό. Πολλά άτομα στο στάδιο αυτό συμπεριφέρονται ως «υπάκουα και φρόνιμα παιδιά» μια ιδιότυπη πραγματικότητα που με την ποιητική άδεια της ψυχοδυναμικής ερμηνευτικής ανάλυσης θα μπορούσε να θεωρηθεί ως έκφραση τελικής ελπίδας ότι «εφόσον είμαστε υπάκουοι ίσως υπάρξει κάποια αμοιβή, γιατί όχι και με την μορφή της σωτηρίας από κάποιο θαυματουργό φάρμακο που μπορεί να προκύψει την τελευταία στιγμή αποτρέποντας το μοιραίο». Η ελπίδα, λέμε, πεθαίνει τελευταία….

Στην διαδικασία αντιμετώπισης του μοιραίου η DrKubler-Rossέχει ήδη διαφοροποιήσει τα ακόλουθα πέντε στάδια συναισθηματικών αντιδράσεων των καρκινοπαθών που είναι :

1] η άρνηση, 2] ο θυμός, 3] η συναλλαγή, 4] η κατάθλιψη και 5] η αποδοχή.

Τα πέντε στάδια δεν έρχονται πάντοτε και σε όλους με την παραπάνω σειρά ενώ για πολλά άτομα το συναισθηματικό φάσμα έχει και άλλες αντιδράσεις όπως την απάθεια, τον φόβο, την αιφνίδια διαχυτικότητα και την έκφραση αγάπης προς τους γύρω αλλά και αποκάλυψη εντυπωσιακών και άγνωστων πτυχών της προσωπικότητας του ατόμου όπου συχνά συμβαίνει να πρυτανεύουν και κάποιες ισχυρές δόσεις καλόγουστου χιούμορ.

Το άγχος του θανάτου φαίνεται να παίρνει τρείς αρκετά σαφείς μορφές στη διάρκεια του τελικού σταδίου της ανίατης ασθένειας που είναι, συγκεκριμένα: η αλλοτρίωση, ο εκμηδενισμός και η αίσθηση της επικινδυνότητας .

Η αλλοτρίωση χαρακτηρίζεται από συναισθήματα, απομόνωσης, εγκατάλειψης και την αίσθηση ότι η αντικειμενική πραγματικότητα αποσυντίθεται δραματικά άτομο αλλοτριωμένο αισθάνεται αποξενωμένο και παραπονείται για εγκατάλειψη ακόμη και όταν δίπλα του στο θάλαμο του Νοσοκομείου βρίσκονται συνεχώς συγγενείς του.

Ο εκμηδενισμός αφορά στο άγχος της ανυπαρξίας καθώς με το θάνατο το άτομο παύει να υπάρχει ανάγεται στο τίποτε. Ο κόσμος, τα πρόσωπα και τα αντικείμενα που στην ολότητά τους συνθέτουν την αντικειμενική πραγματικότητα θα συνεχίσουν να υπάρχουν όταν ο ασθενής του τελικού σταδίου θα πάψει να υπάρχει.

Η επικινδυνότητα συνδυάζει τα συναισθήματα φόβου και θυμού στην υποκειμενική διαπίστωση του ατόμου πως μολονότι η ζωή του είναι σε άμεσο κίνδυνο αυτό παραμένει ευάλωτο και «αναλώσιμο» χωρίς προστασία ακόμη και από το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό που είναι ταγμένο να διαφυλάξει, να σώσει ζωές αποτρέποντας με τα μέσα και τις γνώσεις που διαθέτει τον κίνδυνο του θανάτου.

Ο ρόλος της εξειδικευμένης ομάδας στήριξης

Στο τελικό στάδιο η ομάδα ψυχοκοινωνικής στήριξης των ασθενών και συγγενικών τους προσώπων προσφέρει χρήσιμες υπηρεσίες που αφορούν:

– στο άτομο βοηθώντας το να φτάσει στο τέλος της ζωής του, να αντιμετωπίσει το θάνατό του με μια αίσθηση αξιοπρέπειας. Η αναδρομή στο παρελθόν του ατόμου βοηθά σε σημαντικό βαθμό όπως επιβεβαιώνουν σχετικές μαρτυρίες.

– στο ιατρονοσηλευτικό προσωπικό καθώς διαπιστωμένα κάποια άτομα της ιατρονοσηλευτικής ομάδας διακατέχονται από συναισθήματα θυμού, ίσως και ανικανότητας, καθώς «χάνουν» τους ασθενείς τους.

Η ομάδα στήριξης μπορεί να βοηθήσει τα μέλη της ιατρονοσηλευτικής ομάδας προσφέροντας ατομική και ομαδική ψυχολογική υποστήριξη. Είναι γνωστό ότι και «οι θεραπευτές χρειάζονται θεραπευτική στήριξη» σε περιπτώσεις όπου γίνονται εμφανή τα σημάδια του συνδρόμου «burnout» (δηλαδή του «καψίματος» ή εάν προτιμάτε της επαγγελματικής εξουθένωσης των θεραπευτών).

Ερευνώντας τις ψυχοκοινωνικές διαστάσεις του θανάτου βρεθήκαμε αντιμέτωποι με το γεγονός όταν για οποιονδήποτε ο καρκινοπαθής τελικού σταδίου λόγο δεν πεθάνει «στην ώρα του» τότε μερικοί συγγενείς που βρίσκονται στο στάδιο του πένθους αλλά και κάποια μέλη της ιατρονοσηλευτικής ομάδας δείχνουν συναισθήματα απογοήτευσης ή ακόμη και περίεργου «θυμού» απέναντι στον ασθενή…

– στους συγγενείς βοηθώντας τους να περάσουν όσο πιο ομαλά γίνεται τα στάδια συναισθηματικής αντίδρασης στο θάνατο που είναι τα ακόλουθα πέντε:

1] η προκαταρκτική θλίψη που έρχεται καθώς ανακοινώνεται στους συγγενείς η ανίατη φύση της ασθένειας του ατόμου μολονότι το τέλος βρίσκεται ακόμη «μακριά»,

2] το πένθος, όπου ο επερχόμενος θάνατος αντιμετωπίζεται αρχικά με άρνηση, στη συνέχεια με κλάμα. Υπάρχουν και άτομα που δείχνουν στωικότητα στο πένθος αλλά η έλλειψη δακρύων δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως περίπτωση «ψυχρότητας ή αδιαφορίας».

3] Η κατάθλιψη που εμφανίζεται με αποδιοργάνωση της συμπεριφοράς του ατόμου, με αϋπνίες και μείωση κοινωνικών, συναισθηματικών και επαγγελματικών ενδιαφερόντων.

4] Το συναίσθημα της μοναξιάς με όλα όσα φέρνει σε υποκειμενικό επίπεδο έρχεται στους συγγενείς λίγες μέρες ή εβδομάδες μετά τον θάνατο και την ακολουθούν έντονα συναισθήματα εγκατάλειψης, άγχους, απόρριψης και συχνά απόγνωσης.

5] Η ανακούφιση και ο τερματισμός του πένθους έρχονται αργά στους συγγενείς όπως απαιτεί και η συχνά επαναλαμβανόμενη από συγγενικά πρόσωπα του καρκινοπαθούς τελικού σταδίου επίκληση που συνοψίζεται στην φράση «ας αναπαύσει ο Θεός τον άνθρωπό μας από το μαρτύριό του…ώστε να αναπαυθούμε και εμείς από τον ψυχικό μας πόνο…»

Κλείνω υπενθυμίζοντας ότι «κοινή η τύχη και το μέλλον αόρατο…»




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου