Articles by "Πιπερόπουλος"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πιπερόπουλος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος*

Η έννοια του μάνατζμεντ πηγάζει και αποτελεί αντικείμενο μελέτης στη φιλοσοφία, την ιστορία, τις πολιτικές επιστήμες, την κοινωνιολογία, την ψυχολογία, τη στρατιωτική επιστήμη και τη θεολογία, ενώ η έννοια της ηγεσίας είναι επίσης ένας τομέας ενδιαφέροντος και μελέτης για τα περισσότερα από τα παραπάνω αυτά γνωστικά πεδία.

Τις τελευταίες δεκαετίες έχουν προκύψει ευρύτατες συζητήσεις αναφορικά με τις ομοιότητες και τις διαφορές μεταξύ Ηγετών και Μάνατζερ ως πρόσωπα, και μεταξυ Ηγεσίας και Διοίκησης ως διαδικασίες. Οι Bennis και ο Nanus, θεώρησαν τους μάνατζερ ως άτομα που εκτελούν ρουτίνες και εκπληρώνουν προκαθορισμένες δραστηριότητες σε αντίθεση με τους ηγέτες που επηρεάζουν τους άλλους παρέχοντας οράματα: «Οι Μάνατζερς κάνουν τα πράγματα σωστά ενώ οι Ηγέτες κάνουν τα σωστά πράγματα».

Για τον Πλάτωνα, οι ηγέτες δεν γεννιούνται με την έμφυτη ικανότητα να διοικούν, αλλά πρέπει να επιλεγούν προσεκτικά και να εκπαιδευτούν για να το κάνουν και μέσω της κατάλληλης εκπαίδευσης να γίνουν άριστοι σε αξία και κατοχή γνώσεων.

Ο Αριστοτέλης δεν ευνοούσε την αριστοκρατία και επέμενε ότι οι Ηγέτες πρέπει να αποκτήσουν «σοφόσυνη» η οποία ως όρος δηλώνει εγκράτεια και σύνεση και ακόμη και μια αρμονική κατάσταση αυτοελέγχου.

Ο Μαξ Βέμπερ έφερε στη σύγχρονη κοινωνιολογία, και κατ' επέκταση στη θεωρία του μάνατζμεντ, τον αρχαιοελληνικό όρο «χάρισμα» που σημαίνει «δώρο ικανοτήτων» και χαρακτηρίζει μερικά μόνο άτομα. Χαρισματικοί Ηγέτες επιβάλλονται στους υφισταμένους και τους οπαδούς τους μέσω ηρωικών, θρησκευτικών ή ηθικών ικανοτήτων, δεξιοτήτων ή επιδεξιοτήτων τους, ανεξάρτητα από την πραγματικότητα ότι είναι πράγματι έτσι ή αυτοί που τους ακολουθούν πιστεύουν ότι είναι έτσι.

Καθώς οι θεωρίες του Μάνατζμεντ εξελίχθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες, η έννοια του «Σπουδαίου Ανθρώπου» στην πολιτική και τη θρησκεία μεταφέρθηκαν στον επιχειρηματικό κόσμο δημιουργώντας το υπόβαθρο για την εισαγωγή της θεωρίας που διαφοροποιεί τη συναλλακτική ηγεσία και τη μετασχηματιστική ηγεσία.

Η συναλλακτική ηγεσία στη θεωρία Μάνατζμεντ προϋποθέτει μια διαδικασία ανταλλαγής αμοιβαίας εξάρτησης που βασίζεται στη δομή εξουσίας μιας επιχείρησης ή ενός οργανισμού. Αυτός ο τύπος Μάνατζμεντ αφορά στο προσωπικό συμφέρον των υφισταμένων και των οπαδών και στη διευκρίνιση των εργασιακών καθηκόντων και των προσδοκιών από τον Μάνατζερ-διευθυντή-ηγέτη και μαζί τις αντίστοιχες ανταμοιβές ή τιμωρίες.

Η μετασχηματιστική ηγεσία δείχνει τη σημασία των ιδιοτήτων των ανθρώπινων σχέσεων στην κρίσιμη αλληλεξάρτηση της σχέσης Μάνατζερ-διευθυντή και υφισταμένου-ακολούθου, με αποτέλεσμα την αύξηση της αφοσίωσης στην επίτευξη του προκαθορισμένων στόχων σε ιδιωτικές ή δημόσιες επιχειρήσεις και οργανισμούς.
Οι θεωρίες της μετασχηματιστικής ηγεσίας, που δηλώνουν εμπνευσμένη ηγεσία, σχετίζονται πολύ στενά με την έννοια του «χαρίσματος».

Οι χαρισματικοί μάνατζερ σε σύγχρονες εταιρείες που επιδεικνύουν πεποίθηση και παίρνουν θέση μπορούν να αιχμαλωτίσουν όχι μόνο τη φαντασία αλλά και τις καρδιές και την πίστη των υφισταμένων και των συναδέλφων τους με συνέπεια στους σύγχρονους χώρους παραγωγής αλλά και στις σουίτες διευθυντικών στελεχών να δημιουργούν εμπνευσμένα κίνητρα για την επίτευξη των εταιρικών και οργανωσιακών οραμάτων.

Το μετασχηματιστικό μάνατζμεντ δημιουργεί επίγνωση της αποστολής ή του οράματος της εταιρείας και παρακινεί τους υφισταμένους και τους συναδέλφους να κοιτάξουν πέρα ​​από τα προσωπικά τους συμφέροντα προς εκείνα που θα ωφελήσουν την επιχείρηση ή τον οργανισμό.

Οι μετασχηματιστικοί μάνατζερ παρακινούν τους άλλους να επιτύχουν περισσότερα από όσα αρχικά σκόπευαν και συχνά ακόμη περισσότερα από όσα πίστευαν ότι είναι δυνατόν να επιτύχουν. Θέτουν πιο απαιτητικές προσδοκίες και πολύ συχνά επιτυγχάνουν υψηλότερες επιδόσεις και αποδόσεις.
«Θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα το 2008 αν αντί για τη Lehman Brothers είχαμε να κάνουμε με τη Lehman Sisters;»

Η καλοπροαίρετα ειρωνική ερώτηση, που κυκλοφόρησε μετά το 2008 ευρύτατα στα Παγκόσμια Μέσα Μαζική Ενημέρωσης και Δικτύωσης δεν είναι εντελώς άσχετη. Το σχόλιο, καυστικό αλλά συνοπτικό, έφερε στο προσκήνιο μια πραγματικότητα που αντιμετωπίζει ταλαντούχες γυναίκες στην εκπαίδευση, στον Επιχειρηματικό κόσμο και στην πολιτική.

Οι γυναίκες υπερτερούν αριθμητικά των ανδρών στις εγγραφές σε Ιδρύματα Ανωτάτης Παιδείας διεθνώς και αποφοιτούν με ποσοστά πολύ μεγαλύτερα από τους άνδρες συναδέλφους τους. Εισέρχονται στον κόσμο των Επιχειρήσεων και Οργανισμών αλλά μετά «χάνονται».

Ένα αιτιολογικό στερεότυπο είναι ότι οι γυναίκες προτιμούν την οικογενειακή ζωή από την καριέρα και αργά ή γρήγορα απέχουν από την πλήρη απασχόληση, καθώς ο γάμος και η μητρότητα τις εμποδίζουν να αφιερώσουν την ίδια ποσότητα ενέργειας και προσπάθειας για την πρόοδο της σταδιοδρομίας τους σε σύγκριση με τους άνδρες συναδέλφους τους.

Ακόμη και εάν το συγκεκριμένο αιτιολογικό στερεότυπο ίσχυε η πραγματικότητα είναι ότι εκείνες οι γυναίκες που επιλέγουν να απέχουν από τη δημιουργία οικογένειας δεν προάγονται στις υψηλότερες βαθμίδες της διοικητικής ιεραρχίας, παρά το γεγονός ότι διαθέτουν όλη την απαραίτητη κατάρτιση, δεξιότητες, εμπειρία και ηγετικά ταλέντα, ξεπερνώντας σε πολλές περιπτώσεις αυτά των ανδρών ανταγωνιστών τους.

Η παρεμπόδιση των γυναικών από το δικαίωμά τους να ανέβουν στα υψηλότερα επίπεδα του Μάνατζμεντ είναι ένα γεγονός που κοστίζει ακριβά, έστω και αν αυτό δεν φαίνεται στους εταιρικούς ετήσιους ισολογισμούς.

Όταν η εκπαίδευση, η εμπειρία, οι δεξιότητες και τα ταλέντα που κατέχουν οι γυναίκες Μάνατζερς δεν χρησιμοποιούνται σωστά, αυτό συσσωρεύει υψηλό κόστος σε ιδιωτικές και δημόσιες Επιχειρήσεις και Οργανισμούς και, κατ' επέκταση, στις ανθρώπινες κοινωνίες. Το γεγονός φέρνει στο νου το σύγχρονο και ευρέως ερευνημένο θέμα της «σιωπηρής γνώσης» σε Επιχειρήσεις και Οργανισμούς που μένει αδρανές και αχρησιμοποίητο.

Πριν δύο δεκαετίες, ο Cotter και οι συνεργάτες του διαπίστωσαν ότι το φαινόμενο της «γυάλινης οροφής» στις ΗΠΑ συνεχίζει να υφίσταται σε ευρύτατη κλίμακα παρά την εισαγωγή και την επιβολή του ιστορικού «Νόμου για τα Πολιτικά Δικαιώματα του 1964», ο οποίος στόχευε στην απαγόρευση κάθε μορφής διάκρισης, αλλά και παρά τον Τίτλο ΙΙ του Νόμου για τα Πολιτικά Δικαιώματα του 1991 που ίδρυσε την «Επιτροπή Γυάλινης Οροφής».

Μια έρευνα του Φεβρουαρίου 2011 από το «Institute of Leadership and Management» που αναφέρθηκε από το BBC, έδειξε ότι τα πράγματα δεν είναι πολύ καλύτερα για τις Βρετανίδες γυναίκες μάνατζερ. Το BBC ανέφερε ότι τα 3/4 των γυναικών που συμμετέχουν σε αυτή την έρευνα εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν εμπόδια για την προαγωγή σε υψηλότερες εταιρικές θέσεις.

Οι κάρτες προφανώς στοιβάζονται ενάντια στις γυναίκες μάνατζερ στην εταιρική ζωή, αλλά τα πράγματα δεν φαίνεται να είναι καλύτερα στην ακαδημαϊκή ζωή. Οι στατιστικές δείχνουν ότι σε πολλά κολέγια και πανεπιστήμια, οι γυναίκες είναι εγγεγραμμένες σε μεγαλύτερους αριθμούς από τους άνδρες, αλλά κοιτάζοντας τους καταλόγους προσωπικού του διδακτικού και ερευνητικού προσωπικού, είναι πραγματικότητα ότι οι άνδρες είναι περισσότεροι από τις γυναίκες. Ακόμη και μια επιφανειακή ματιά κορυφαίων στελεχών σε εκπαιδευτικά ιδρύματα θα αποκαλύψει ότι υπάρχουν περισσότεροι άνδρες που κατέχουν θέσεις Πρυτάνεων, Αντιπρυτάνεων Κοσμητόρων και Προέδρων τμημάτων παρά γυναίκες.

Αξιολογώντας την σημερινή πραγματικότητα με τη χρήση των εργαλείων της θεωρίας του Μαξ Βέμπερ, εύκολα θα διαπιστώσουμε ότι στον 21ο αιώνα η συντριπτική πλειοψηφία ιδιωτικών και δημοσίων επιχειρήσεων και οργανισμών, σε παγκόσμια κλίμακα, συνεχίζουν να λειτουργούν με την μορφή πατριαρχικής εξουσίας.
Κλείνω το άρθρο μου για το επιζήμιο φαινόμενο της «γυάλινης οροφής» που αδικεί τις ταλαντούχες γυναίκες και καταλήγει στη συσσώρευση μεγάλου οικονομικό-κοινωνικό-ψυχολογικού κόστους, αναρωτώμενος πόσο περισσότερος χρόνος θα χρειασθεί να περάσει μέχρι την ημέρα που μια θαρραλέα γυναίκα μάνατζερ θα παραφράσει το ιστορικά μεγάλο κάλεσμα των Μαρξ και Ένγκελς, καλώντας τις γυναίκες μάνατζερ να ενωθούν, «καθώς δεν θα έχουν τίποτα να χάσουν αλλά παρά πολλά να κερδίσουν σπάζοντας τη γυάλινη οροφή που τις κρατά παγιδευμένες στα μεσαία σκαλοπάτια των επιχειρήσεων και των οργανισμών».



*O Γιώργος Πιπερόπουλος, Δρ Κοινωνιολογίας - Ψυχολογίας, είναι Επίτιμος Καθηγητής Μάνατζμεντ και Μάρκετινγκ στο Βρετανικό Πανεπιστήμιο Durham, συνταξιούχος καθηγητής Μάνατζμεντ, Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων και πρώην Πρόεδρος του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος*

Ξεκινώ δηλώνοντας ότι προσωπικά ΔΕΝ μου άρεσαν καθόλου, επειδή εγκυμονούν πολλούς κινδύνους και δεν συνιστούν στείρα ΑντιΚυβερνητική κριτική, οι χθεσινές ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΙΚΕΣ αναφορές στην «επίλυση» του Δημογραφικού μας προβλήματος με τη βοήθεια των μεταναστών!..

Συνεχίζω δηλώνοντας ότ ΔΕΝ είμαι ο μόνος που ασχολήθηκε με το χρόνιο οξύ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ μας πρόβλημα στη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών. Καθώς, όμως, αναδύεται και πάλι στην επικαιρότητα η δραματική μείωση του πληθυσμού της Πατρίδας μας φέρνω στην προσοχή σας το παρακάτω κείμενό μου που φιλοξενήθηκε στον Τύπο τέλη της δεκαετίας του 1980, και μετά στις αρχές του 2000 (τότε που ανθούσε το Χρηματιστήριο στη χώρα του «Σημιτικού Εκσυγχρονισμού»).

Είναι κοινά αποδεκτό, με αντικειμενικά κριτήρια χωρίς πολιτικές εμπάθειες και σκοπιμότητες, ότι εξαιτίας των τελευταίων 13 μηνών της καταστροφικής πανδημίας covid-19 θα πρέπει να διαχειριστούμε στο εγγύς μέλλον (και πάλι μετά το 2010 τότε που οι «Σύμμαχοι» μας γονάτισαν με τα «Μνημόνια»), πολύ δύσκολες οικονομικά, κοινωνικά και υγειονομικά ημέρες φοβάμαι ότι για μια ακόμη φορά θα αποθέσουμε το ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ στις περιβόητες συμβολικές «Ελληνικές καλένδες».

Δείτε παρακάτω το σχετικό ηχητικό από την ομιλία μου για το ΟΞΥ δημογραφικό μας πρόβλημα που έκανα στη Σχολή Γονέων Κατερίνης τον Νοέμβριο του 1992 και ευχαριστώ το αγαπημένο blog για την φιλοξενία!

https://www.youtube.com/watch?v=DwlNfXDLgR4

Δεν θα τολμήσω να κάνω μια βαθιά τομή στο καυτό ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ μας πρόβλημα διότι δεν το επιτρέπει ο χώρος, αλλά θα σκιαγραφήσω, σύντομα, τις ψυχοκοινωνικές του διαστάσεις επειδή σε αυτές πιστεύω ότι εστιάζονται και οι αιτίες και μαζί και οι πιο αποδοτικές λύσεις του.

Στις δεκαετίες που μας πέρασαν διάφορες Επιτροπές της Βουλής κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι βασικές αιτίες του δημογραφικού μας προβλήματος ήταν μεταξύ άλλων:

Ο χώρος κατοικίας (32 % των Ελλήνων ζει εγκλωβισμένο σε μικρά διαμερίσματα ενώ πολλά νέα ζευγάρια δεν έχουν δική τους στέγη)

Το πολύ ψηλό κόστος ανατροφής των παιδιών και η παροχή παιδείας και (παραπαιδείας)

Η ανεργία των νέων που μεταθέτει το γάμο και την απόκτηση παιδιών

Ο υπέρμετρος ατομικός ευδαιμονισμός

Προχωρώντας με αυτά τα δεδομένα και αυτούς τους ρυθμούς βλέπουμε ότι το έτος 2021 ο πληθυσμός της Ελλάδος έφτασε να είναι μόλις 10,423,054, της Αλβανίας 2,877,797 (δεν υπολογίζονται όσοι ζούνε σε γειτονικές χώρες όπως π.χ. στην Ελλάδα), της Β. Μακεδονίας 2,083,374, της Βουλγαρίας 6,948,445. και της Τουρκίας 84,339,067, (από τα οποία τα 51 εκατ. στις ηλικίες ανάμεσα στα 15 και 64 χρόνια!)

https://www.worldometers.info/population/countries-in-europe-by-population/

Εξετάζοντας συνοπτικά τα δημογραφικά μας στοιχεία διαπιστώνουμε ότι ανέκαθεν η χώρα μας ήταν κοινωνία «προσφύγων και ξενιτεμένων».

Το 1907 η Ελλάδα αριθμούσε 2,631,952 ψυχές και αργότερα μετά τους βαλκανικούς πολέμους και τον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο φτάσαμε το 1920 τον αριθμό 5,061,889. Τελικά το 1923 μετά την Μικρασιατική καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών φτάσαμε να είμαστε 6,010,000 άτομα.

Στις δεκαετίες που ακολούθησαν ενσωματώθηκαν στον κορμό της Ελλάδας και νέα κύματα προσφύγων, χάσαμε σχεδόν ένα εκατομμύριο στην δεκαετία του 1940 και στη συνέχεια η αστυφιλία γέμισε τις πόλεις μας με άνεργο πληθυσμό ενώ ερημώθηκε η περιφέρεια.

Στη δεκαετία του 1960 κορυφώθηκε και η μεγάλη πληθυσμιακή διαρροή σχεδόν ενός εκατομμυρίου συμπολιτών μας στις αγορές εργασίας της Ευρώπης και κυρίως της Δυτικής Γερμανίας, αφού είχαν ήδη προηγηθεί τα επίσης μεγάλα μεταναστευτικά κύματα της μεταπολεμικής δεκαετίας του 1950 προς τον Καναδά, την Αυστραλία και τις ΗΠΑ.

Και μετά την υπαγωγή στα Μνημόνια, μεταξύ του 2010 – 2019 υπολογίζεται ότι «χάσαμε» από 150- 400 χιλιάδες νέους από τους οποίους πάρα πολλοί πτυχιούχοι Πανεπιστημίων και ΑΤΕΙ και πολλοί κάτοχοι Μεταπτυχιακών τίτλων σπουδών που προτίμησαν την ξενιτιά από την ανεργία και από απολαβές που θυμίζουν χαρτζιλίκι και όχι μηνιαίους μισθούς...

Αστυφιλία και νέο «στυλ ζωής»

Οι ελληνικές οικογένειες της υπαίθρου λειτουργώντας μέσα στο κοινωνικό-οικονομικό σύστημα μιας γεωργοκτηνοτροφικής Ελληνικής πραγματικότητας παρέμειναν “εκτεταμένες” στη δομή τους (τρείς γενιές συμβίωναν στον ίδιο οικολογικό χώρο) και πολυμελείς ενώ, αντίθετα, οι οικογένειες των αστικό-βιομηχανικών μας κέντρων προσαρμοζόμενες στις απαιτήσεις και τις ιδιομορφίες του νέου τρόπου ζωής μεταλλάχθηκαν σε “πυρηνικές” όπου το κάθε ζευγάρι προσαρμοζόμενο στις απαιτήσεις της ζωής αποκτούσε ένα ή το πολύ δύο παιδιά. Αναμφίβολα η έλλειψη χώρου, η απασχόληση και των δύο γονέων και η έλλειψη παππούδων και γιαγιάδων που θα μπορούσαν να αναλάβουν την φροντίδα των παιδιών οδήγησε με μαθηματική ακρίβεια τη σύγχρονη ελληνική οικογένεια στη σμίκρυνση…

Για να διατηρηθεί μια σταθερή αυξητική τάση στην δημογραφική οντότητα και τα χαρακτηριστικά μιας κοινωνίας πρέπει οι γεννήσεις να υπερβαίνουν τους θανάτους αλλά ήδη στην Ε.Ε. ο μέσος όρος είναι σχεδόν μηδενικός. Πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η φυσική αύξηση του ελληνικού πληθυσμού (γεννήσεις μείον θάνατοι) ήταν της τάξης του 12 και 13 % για να φτάσει τώρα στο εντυπωσιακό επίπεδο πολύ κάτω του 1 % δηλαδή σε ΑΡΝΗΤΙΚΑ μεγέθη καθώς εδώ και μερικά χρόνια στην Ελλάδα έχουμε σε ετήσια βάση περισσότερους θανάτους από γέννες και μάλιστα στις γέννες υπολογίζονται και δεκάδες χιλιάδες αλλοεθνών (νόμιμων προσφύγων μεταναστών αλλά και λαθρομεταναστών!)

Αξίζει να σημειωθεί ότι:

1) Οι οικογένειες που ΔΕΝ έχουν παιδιά ήταν 785,452 το 2001 και έφτασαν τις 913,279 το 2011.

2) Οι οικογένειες με ΕΝΑ παιδί ήταν 642,450 το 2001 και αυξήθηκαν στις 715,342 το 2011

3) Οι οικογένειες με ΔΥΟ παιδιά ήταν 693,830 το 2001 και έπεσαν στις 680,955 το 2011

4) Οι οικογένειες με ΤΡΙΑ παιδιά ήταν 150,171 το 2001 και έπεσαν στις 140,639 το 2011

5) Οι οικογένειες με ΤΕΣΣΕΡΑ παιδιά ήταν 32,083 το 2001 και έπεσαν στις 27,051 το 2011

6) Οι οικογένειες με περισσότερα από 4 παιδιά από 8,374 το 2001 έπεσαν στις 6,435 το 2011

Με άλλα λόγια αυτά καθ’ αυτά τα δημογραφικά μας μεγέθη ΕΙΝΑΙ ανησυχητικά και γίνονται περισσότερο δραματικά εξαιτίας συγκεκριμένων κοινωνικών και οικονομικών συγκυριών και Εθνικών λόγων.

Ήδη αυτό φαίνεται στην διαπίστωση της ανατροπής της πληθυσμιακής πυραμίδας που έχει επιδεινώσει τα προβλήματα είσπραξης πόρων από οικονομικώς ενεργά άτομα και απόδοσης συντάξεων σε απόμαχους της οικονομικής δραστηριότητας αλλά και στις επεκτατικές βλέψεις των Τούρκων.

Εάν η Ελλάδα γειτόνευε με Αυστριακούς, Ελβετούς, Βέλγους ή Γερμανούς τότε το δημογραφικό μας πρόβλημα δεν θα είχε την ιδιόμορφη οξύτητα που σήμερα έχει.

Αυτό φυσικά είναι μιά ουτοπία…

Σίγουρα δεν μπορούμε να αλλάξουμε τους γεωπολιτικούς μας γείτονες και τους δικούς τους ρυθμούς δημογραφικών εξελίξεων. Μπορούμε, όμως, και επιβάλλεται να αλλάξουμε τις νέες αξίες μας που μεγέθυναν την αίσθηση του στείρου ατομικισμού και της καταναλωτικής μανίας, εξουδετέρωσαν την ιδέα ότι μέσα από τα παιδιά μας προεκτείνεται, με την ευλογία του Θεού, η υπαρξιακή μας οντότητα στο μέλλον και η συνέχιση της εθνικής μας υπόστασης.

Οι ψυχοκοινωνικές διαστάσεις του προβλήματος μπορούν να αλλάξουν εάν θυμηθούμε την πατροπαράδοτη αγάπη μας για την οικογένεια και τα παιδιά. Τόσες και τόσες γενιές κατατρεγμένων προσφύγων Ελλήνων Ποντίων, Μικρασιατών και άλλων (όπως ο υπογράφων γιός Πόντιου εκ Ρωσίας πατέρα και Σμυρνιάς - Μικρασιάτισσας μητέρας) επιβιώσαμε σε ασύγκριτα χειρότερες συνθήκες αλλά τότε τα παιδιά ήταν ευλογία ενώ τώρα…Βάρος!

Αναμφισβήτητα για πολλές δεκαετίες το Ελληνικό Πολιτικό Σύστημα αδράνησε με αποτέλεσμα από σοβαρό να μετουσιωθεί σε ΟΞΥ το χρόνιο ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ πρόβλημα!...

----------------------------------------------------------------

*O Γιώργος Πιπερόπουλος, Δρ Κοινωνιολογίας - Ψυχολογίας, είναι Επίτιμος Καθηγητής Μάνατζμεντ και Μάρκετινγκ στο Βρετανικό Πανεπιστήμιο Durham, συνταξιούχος καθηγητής Μάνατζμεντ, Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων και πρώην Πρόεδρος του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ Καθηγητή Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Το κείμενο που ακολουθεί το είχα δημοσιεύσει σε εκτενέστερη μορφή το 2009 όταν υπηρετούσα ακόμη Καθηγητήςστο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας στην Θεσσαλονίκη...

Τώρα πια, όπως γνωρίζουν οι φίλες και οι φίλοι αναγνώστες είμαι πλέον συνταξιούχος (ΟΧΙ απόμαχος και καναπεδάτος αλλά ενεργός πολίτης έως ότου εγκαταλείψω τα εγκόσμια) ...

Η χθεσινή συμμετοχή του κ Ζάεφ και η θερμότατη υποδοσχή που του επιφύλαξαν ο Πρόεδρος κ Τσίπρας, και οι συμμετέχοντες στο Συνέδρι του ΣΥΡΙΖΑ (που έδωσαν το όνομα του γεωγραφικού προσδιορισμού αλλα ΚΑΙ Εθνότητα και γλώσσα Μακεδονική στους κατοίκους του γειτονικού Κρατιδίου) μου έδωσαν την αφορμή να το φέρω ξανά στη δημοσιότητα και ευχαριστώ για την φιλοξενία

*******************************************

Το δίδαγμα της ιστορίας ήταν και παραμένει σαφές: «εμείς οι Έλληνες και οι Ελληνίδες κάθε φορά που στηθήκαμε ενωμένοι σαν μια σφιγμένη γροθιά απέναντι σε εξωτερικές επιβουλές και εσωτερικές διχόνοιες μεγαλουργήσαμε γράφοντας όχι μόνο στο βιβλίο της ιστορίας του Ελληνικού έθνους αλλά και ολάκερης της ανθρωπότητας σελίδες ψυχικού μεγαλείου, ανδρείας και αυτοθυσίας».

Δυστυχώς το ίδιο μάθημα της ιστορίας είναι πικρό καθώς πέρα από παιδιά του Λυκείου που εξετάζονται σε γνωστικά – επιστημονικά πεδία όπου η Ιστορία είναι απαραίτητη ΛΙΓΟΙ φαίνεται να διαβάζουν την ιστορία μας και, ακόμη χειρότερα σε διεθνές επίπεδο, ελάχιστοι από τους μεγαλόσχημους ρήτορες ελεγειών σε τάφους Ελλήνων ηρώων όπου έπεσαν και συνεχίζουν να πέφτουν «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι» μοιάζει να θυμούνται αυτά που διάβασαν στα Κολλέγια και τα Πανεπιστήμιά Σορβόννης και Μονάχου μέσω Οξφόρδης και Καίμπριτζ, μέχρι το Χάρβαρντ και της Μασσαχουσέττης!….

Και επειδή διαθέτω την έξωθεν καλή μαρτυρία ότι έμαθα τόσα τουλάχιστον γράμματα όσο απαιτούνται για να διαβάζει κανείς και τις ίδιες τις γραμμές όπου αραδιάζονται οι κάθε λογής ρήσεις των κάθε λογής εν ενεργεία και «επί τιμή» εθνοπατέρων και εθνομητέρων αλλά και τα διαστήματα ΑΝΑΜΕΣΑ σε αυτές τις γραμμές καταθέτω τη σημερινή μου άποψη με πλήρη γνώση ότι κάποιους θα στενοχωρήσω …

Προφανώς για λόγους που εμείς οι Ελληνες ΔΕΝ γνωρίζουμε τόσο οι Ευρωπαίοι εταίροι μας όσο και οι Αμερικανοί το Κρατίδιο των Σκοπίων το αποκαλούν επισήμως εδώ και χρόνια… ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ!

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 σε βιβλίο που χρησιμοποιώ για μάθημά μου στο μεταπτυχιακό τμήμα του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και είναι στην αγγλική γλώσσα διάβασα στο σημείωμα του εκδότη «McGrawHillBookCompany» τουτέστιν ενός από τους πλέον βαρβάτους διεθνώς εκδοτικούς οίκουςότι ο συγγραφέας του συγκεκριμένου βιβλίου OrganizationalBehavior καθηγητής Δόκτωρ FredLuthans είχε λέει επισκεφθεί και είχε διδάξει ΜΕ ΥΠΟΤΡΟΦΙΑ του προγράμματος U.S.A.I.D. σε Πανεπιστήμια της Αλβανίας ( πάει καλά ) και της….άκουσον, άκουσον…. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ! ( εδώ σίγουρα κάτι δεν πάει καλά ). Με άλλα λόγια ούτε ο συγκεκριμένος εκδοτικός οίκος είναι γνωστός για τέτοιου είδους «λάθη» ούτε και η χορηγός της υποτροφίας του συναδέλφου κ Luthans είναι καμία άγνωστη φιλανθρωπικη ή φιλεκπαιδευτική εταιρεία καθώς είναι η UnitedStateς AgencyforInternationalDevelopment ( δηλαδή η Αμερικανική Υπηρεσία Διεθνούς Ανάπτυξης – το «μακρύ χέρι της Παγκοσμιοποίησης»)!..

Πιο επίσημη αναγνώριση των Σκοπίων ως Δημοκρατία της ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ πέρα από τη λειτουργία πρεσβείας των ΗΠΑ στα Σκόπια δεν υπάρχει! Αυτά κάνουν οι ξένοι που δυστυχώς ΔΕΝ διαβάζουν ιστορία αλλά κόμικς. Γιατί, όμως, χρειάζεται να κάνουμε το ίδιο και εμείς; Σε τι οφείλεται αυτή η συνεχιζόμενη πρεμούρα της αναγνώρισης των ΣΚΟΠΙΩΝ από την ΕΛΛΑΔΑ με όνομα που θα περιέχει ως δεύτερο συνθετικό την ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ;

Δεν μπορεί να μας θεωρείτε τόσο, μα τόσο αφελείς που να πιστεύετε ότι θα εκτονωθεί ο θυμός μας με μεμονωμένες αντιρρήσεις και διαμαρτυρίες…. Εάν το επιθυμητό ΔΕΝ είναι η καταρράκωση των 2 μεγάλων Κομμάτων και παράλληλα του κύρους του Κοινοβουλευτικού μας συστήματος από ένα τόσο ΜΕΓΑΛΟ πολιτικό εμπαιγμό τότε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ να γίνει ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΗ ψηφοφορία στη Βουλή των Ελλήνων για το όνομα των Σκοπίων.

Δεκαετίες ολάκερες η Ελλάδα αρνιόταν να αναγνωρίσει το Κράτος του Ισραήλ πίσω από την επίφαση της «φιλίας μας με τον Αραβικό Σύνδεσμο» και άλλα συναφή ενώ παράλληλα και εμπόριο κάναμε με το Ισραήλ και τους Άραβες και καλές σχέσεις με όλους είχαμε.

Γιατί πρέπει σώνει και καλά να δώσουμε στους απογόνους του Κίρο Γκλιγκόρωφ την ταυτότητα, την αναγνώριση που απεγνωσμένα ψάχνουν στις «διμερείς» (ανάθεμα την αφέλειά μας…) μεταξύ Ελλάδος και Σκοπιανών ….συνομιλίες;

Εμάς ως Έθνος δεν μας αρκεί ο προσδιορισμός του FYROM ή της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Με τον όρο αυτό στην περασμένη δεκαετία του ΠΑΣΟΚ και εμπόριο κάναμε και διπλωματικές σχέσεις αναπτύξαμε και βοηθήσαμε τους Σκοπιανούς με πολλούς τρόπους…

Και το τι εισπράξαμε ως αντάλλαγμα….αφήστε το!

Τα υπόλοιπα Έθνη έτσι και αλλιώς τους αποκαλούν ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, αλλά θα ήθελα, έστω και αν χαρακτηριστώ αφελής, να πιστεύω ότι κάπου σε κάποιο σκοτεινό επίπεδο του ατομικού και συλλογικού τους υποσυνείδητου αυτούς που έχουν διαβάσει και σέβονται την ιστορία θα τους τρώνε κάποιες τύψεις…

Υπάρχει λόγος Κύριοι και Κυρίες – 300 – της Βουλής, ή, έστω όσοι μένουν αφού αφαιρεθούν οι εκπροσώπους του ΚΚΕ και του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ -οι οποίοι ανέκαθεν ΔΕΝ είχαν πρόβλημα με το «Μακεδονικό ζήτημα» και τις αξιώσεις παλαιότερα του «συντρόφου» τους Κίρο Γκλιγκόρωφ και τώρα των διαδόχων του να απαλλάξουμε τη Διεθνή Κοινότητα από τις ενοχές της;…

Εάν υπάρχουν κάποιοι λόγοι τότε γνωστοποιήστε τους και σε μας να το χωνέψουμε!!!

Φυσικά, το ΜΟΝΟ ΗΘΙΚΟ και ΘΕΜΙΤΟ για μια τέτοιου ιστορικού μεγέθους απόφαση θα ήταν ένα ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ πανελλαδικό ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ( έτσι απλά και μόνο για να δούμε ποιοι στην Ελλάδα αντιλαμβάνονται ότι χρειάζεται να φυλάμε Θερμοπύλες και ποιοι αξιολογούν όσους θυσιάζονται για αυτές πίνοντας το ουίσκι ή τη βότκα τους από άκρου σε άκρο της Ελληνικής Επικράτειας…)




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος*

Ελπίζω, φίλες και φίλοι αναγνώστες, να δείτε τον τίτλο του σημερινού μου κειμένου με μια αρκετά ικανή δόση καλοπροαίρετου χιούμορ (που τόσο μας έχει λείψει εδώ και δύο χρόνια με την Πανδημία, τα λοκντάουν, τις απαγορεύσεις, τα κρυμένα πίσω από μάσκες πρόσωπα, τον Πόλεμο Ρωσίας Ουκρανίας και την καλπάζουσα ακρίβεια).

Δανείζομαι στον τίτλο μου και παραφράζω την εκφώνηση του Χατζηαβάτη από το έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη με τίτλο «Το Μεγάλο μας Τσίρκο»: (Κέδρος, Αθήνα 2010, απόσπασμα ‘Ο Καραγκιόζης Βασιλιάς’ σελ. 96-100):

«ΧΑΤΖΗΑΒΑΤΗΣ: Ακούσατε, Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι, Δανοί, Γερμανοί, Ισπανοί, Αμερικανοί, ορθόδοξοι, διαμαρτυρόμενοι, καθολικοί… Ζητείται βασιλεύς διά χώραν πτωχήν, αλλά ενάρετον, με λαμπράς οικογενειακάς αρχάς και παραδόσεις, ολίγον μεταχειρισμένην, αλλά ωραίαν και εις καλήν κατάστασιν! Οι ενδιαφερόμενοι δέον να έχουν τα εξής προσόντα: Να μην ομιλούν ελληνικά, να είναι ελέω Θεού γαλαζοαίματοι, να είναι ξανθοί, χαριτωμένοι και εύθυμοι διά να ευθυμήσει και η δύστυχος Ελλάς. Μισθός ικανοποιητικός, ώραι εργασίας κατόπιν ειδικής συμφωνίας. Διά περισσοτέρας πληροφορίας απευθυνθείτε εις τα συμμαχικάς κυβερνήσεις».

Σαφώς στην Πατρίδα μας Ελλάδα σε ιστορική θέωρηση και πρακτική ΔΕΝ έχουμε Βασιλιάδες εδώ και μισό αιώνα αλλά μη μου πείτε, μέσα στα πλαίσια καλοπροαίρετης κριτικής εκτίμησης της τρέχουσας «μετά-Βασιλείας» εποχή ότι δεν έχουμε μπόλικες ντόπιες οικογένειες οι οποίες, κατέχοντας μυθικές περιουσίες, ζούνε πολύ «Βασιλικά» και σχεδόν σε «Βασιλικά» επίπεδα ζούνε και οι πάμπολλες οικογένειες παρατρεχάμενων ενός μοντέρνου όχι «Βασιλικού» αλλά ελληνικότατου στυλ «αυλικών...»

Καί τώρα ξαφνικά, μια ντουζίνα χρόνια μετά την επιβολή των τραγικών για την Ελλάδα, την Ελληνική Οικονομία και τους Έλληνες Μνημονίων, ειλικρινά τρέμω με όσα βλέπω να μας έρχονται στην μετά-covid-19 εποχή, εξαιτίας αυτής της αναπάντεχα απροσδόκητης Ρωσο-Ουκρανικής αιματηρής και οικονομικά καταστροφικής πολεμικής αντιπαράθεσης!..

Θα αποφύγω επιμελώς αυτούς που προσωπικά θεωρώ μυωπικούς, άχαρους, Κομματικούς και δήθεν ιδεολογικούς χαρακτηρισμούς καταθέτοντας ότι ανέκαθεν υπήρχαν κάποιοι συμπολίτες μας που διαλαλούσαν, που με συλλακητήρια «κραύγαζαν» ότι αποτελούμε απλά και μόνο μια προσοδοφόρα «αποικία» για τους Δυτικούς, Ευρωπαίους και άλλους, Συμμάχους μας.

Στο ίδιο πνεύμα προσέγγισης της πραγματικότητας της παρελθούσης και τρέχουσας πραγματικότητας καταθλετω ότι ανέκαθεν, επίσης, υπήρχαν άλλοι που εκτιμούσαν ότι οι Σύμμαχοί επένδυαν στην Ελλάδα για να βοηθήσουν την Χώρα μας και τον Ελληνικό Λαό φυσικά με τα σχετικά ανταλλάγματα (βλέπε «κέρδη») στις επενδυτικές τους δραστηριότητες.

Ίσως εδώ κάποιοι τονίσουν ότι υπάρχει και η Τρίτη οπτική γωνία θεώρησης, αξιολόγησης και εκτίμησης ξένων επενδυτικών δραστηριοτήτων στην Ελλάδα υπογραμμίζοντας ότι εδώ και μερικές δεκαετίες, με απίστευτα αυξανόμενη ταχύτητα και δυσθεώρητα μεγέθη είμαστε πλέον μέλος της χαρακτηριζόμενης ως «παγκοσμιοποιημένης» διεθνούς Οικονομίας.

Δεν θα τους αδικήσω, όπως υποθέτω και εσείς, αλλά προκύπτει άμεσα η πικρόχολη για εμάς τους Έλληνες και συνάμα οδυνηρή διαπίστωση ότι μάλλον ΔΕΝ υπάρχουν αξιόλογες επενδυτικές εταιρείες Ελληνικών συμφερόντων που συμμετέχουν σε αυτή την παγκοσμιοποιημένη οικονομία κάνοντας, προς όφελος της ελληνικής οικονομίας και των Ελλήνων, κερδοφόρες «επενδύσεις» σε άλλες οικονομίες εκτός Ελληνικών συνόρων.

«Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες -ΔΕΝ εκχωρείται» τόνιζε ο μακαρίτης Ανδρέας Παπανδρέου.

Με την επιβολή Μνημονίων κομμάτι-κομμάτι το εκπληκτικό, ευλογημένο από το Θεό γεωπολιτικό «οικόπεδο» που αποτελεί την εκπάγλου καλλονής απόληξη της Χερσονήσου του Αίμου και των Βαλκανίων και επί σειρά χιλιετιών λέγεται Ελλάδα, θα το πω ευθαρσώς χωρίς μικρο-Κομματικές εμμονές και ας με παρεξηγήσουν οι πρώην, νυν και μελλοντικοί μας πολιτικοί Ηγέτες ότι «εκχωρήθηκε» (ελέω Μνημονίων και μέσω ΤΑΙΠΕΔ) σε ξένους «επενδυτές».

«Η Ελλάς ανήκει εις την Δύσιν» τόνιζε ο μακαρίτης Κωνσταντίνος Καραμανλής αλλά ΔΕΝ φαντάσθηκε ότι κάποια μέρα η Πατρίδα μας Ελλάδα «κυριολεκτικά» θα ανήκει σε Τράπεζες και Επενδυτές της Δύσης και της Μέσης και Άπω Ανατολής.

Λιμάνια, Αεροδρόμια, Σιδηρόδρομοι, πλουτοπαραγωγικές μονάδες περάσαν σε ξένα χέρια σε βαθμό που κάποιοι βροντοφωνούν ότι ΟΛΑ όσα ήλεγχε αμέσως ή εμμέσως το Ελληνικό Κράτος περιήλθαν πλέον στα «χέρια» ξένων επενδυτών.

Φέρνω σήμερα στην προσοχή σας μερικά «τρανταχτά» παραδείγματα:

«ΤΡΑΙΝΟΣΕ» στηνΙταλικήFerrovieDelloStatoItaliane….

Η Ιταλική Italgas αγόρασε τη ΔΕΠΑ υποδομών διανομής φυσικού αερίου…

Το 49% της ΔΕΔΔΗΕ αγοράσθηκε από το Αυστραλιανό MacquarieFund

Το Μεγαλύτερο Ελληνικό Αεροδρόμιο, το Ελευθέριος Βενιζέλος της Αθήνας (ΔΑΑ) με συνδιοίκηση Κράτους, Γερμανών και Ελλήνων ιδιωτών…

https://www.aia.gr/userfiles/5b8cde13-2054-49cf-9bc2-8a92207812cb/Shareholders_GR_19122019.pdf

Το αεροδρόμιο Θεσσαλονίκης και τα άλλα 13 περιφερειακά αεροδρόμια της Κέρκυρας, των Χανίων, της Κεφαλλονιάς, της Ζακύνθου, του Ακτίου, της Καβάλας, της Ρόδου, της Κω, της Σάμου, της Μυτιλήνης, της Μυκόνου, της Σαντορίνης και της Σκιάθου στα χέρια της γερμανικής Fraport…

Ο Οργανισμός Λιμένος Πειραιώς στην CoscoGroup (Hong Kong) Limited

Ο Οργανισμός Λιμένος Θεσσαλονίκης στην DIEP, DeutscheInvestEquityPartner σε συνεργασία με την Γαλλική CMA-CGM της Οικογένειας Σαντέ και με συμμετοχή του κ Ιβάν Σαββίδη.

Ο Αστέρας Βουλιαγμένης στην AGCEquityPartners (“AGC”) για λογαριασμό των εταιρειών JermynStreetRealEstateFundIVLP (“JermynStreet”) και της ApolloInvestmentHoldcoS.a.r.l (“Apollo”), στην οποία μετέχουν δύο κρατικά κεφάλαια του AbuDhabi και του Kuwait, Άραβες επενδυτές, καθώς και η τουρκική DogusGroup,

Η «Κασσιόπη» της Κέρκυρας στην Αμερικανική NCH-Capital που εδρεύει στην Νέα Υόρκη και πολλές άλλες Ξενοδοχειακές μονάδεςσε χέρια ξένων επενδυτών

Τα «Ιχθυοτροφεία Κεφαλονιάς» σε Ισπανικό έλεγχο

Τα μεταλλεία χρυσού Χαλκιδικής (Ολυμπιάδα, Στρατώνι, Σκουριές) στα χέρια Καναδικής Εταιρείας EldoradoGold

https://www.eldoradogold.com/assets/operations-and-projects/europe/projects/skouries-greece/default.aspx

Τις χρονιές 2017, 2018 και 2019 αυξήθηκαν θεαματικά οι ροές Τουριστών προσθέτοντας αρκετα δισεκατομμύρια στο Ακαθάριστου Εθνικό Προϊόν της Ελλάδος και αρχίσαμε να αναπνέουμε, γονείς και συγγενείς σκούπισαν τα δάκρυα του αποχωρισμού που προξένησαν οι εκατοντάδες χιλιάδες συμπατριωτών μας (αμέτρητοι με λαμπρές ακαδημαϊκές περγαμηνές) που ξενιτεύτηκαν ψάχνοντας για επικερδή απασχόληση.

Είδαμε εκείνμη την τριερία κάποιες αχτίδες φωτός στο τέλος του παροιμιακού μας τούνελ, σηκώθηκε στα γόνατα η Οικονομία επικουρούμενη από την αιώνια ΕΛΠΙΔΑ …

Και ξαφνικά, όπως σε ολάκερη την Υφήλιο, μπήκε στη ζωή μας ο ιός covid-19 που με την μας έριξε και πάλι ‘μπρούμυτα’ και πολλοί φοβούνται ότι θα βιώσουμε, με τον Πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας μέρες ακόμα χειρότερες από εκείνες της αρχικής επιβολής Μνημονίων...

Το ΝΕΡΟ και η ΥΓΕΙΑ ως κοινωνικά αγαθά ΔΕΝ εκχωρούνται εύκολα σε ιδιωτικά συμφέροντα καιΔΕΝ μπορώ να φαντασθώ το ΤΑΙΠΕΔ να βγάζει «στο σφυρί» την Ακρόπολη, τον Λευκό Πύργο ή τα Μετέωρα...

Προφανώς δεν έμειναν και πολλά «ασημικά» στον έλεγχο του Δημοσίου για να αποτελέσουν «αντικείμενα πόθου» των ξένων Διεθνών επενδυτών…

Ξένοι «επενδυτές» (κάποιοι τους λένε «αρπακτικά») προχωρούν αγοράζοντας ιδιωτικά «ασημικά» όπως π.χ. την Chipita η MondelezInternational, την Pharmathen η διεθνής επενδυτική PartnersGroup, την WIND Ελλάς &NOVA η UnitedGroup της BCPartners...

https://static-hw.xnxx-cdn.com/v-18515f37c82/v3/img/player/icon-play.svg


*O Γιώργος Πιπερόπουλος, Δρ Κοινωνιολογίας - Ψυχολογίας, είναι Επίτιμος Καθηγητής Μάνατζμεντ & Μάρκετινγκ στο Βρετανικό Πανεπιστήμιο Durham, συνταξιούχος καθηγητής Μάνατζμεντ, Επικοινωνίας & Δημοσίων Σχέσεων και πρώην Πρόεδρος του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος*

Όπως μαρτυρούν εμπειρικές διαπιστώσεις στην Ελλάδα και αρκετές κοινωνιολογικές έρευνες σε διεθνή κλίμακα, η κατανάλωση αλκοολούχων ποτών σημείωσε θεαματική άνοδο εξαιτίας της πανδημίας, των απαγορεύσεων και των λοκντάουν.

Όπως όλοι γνωρίζουμε, όμως, τα προβλήματα που συνδέονται με την υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ δεν είναι μια πρωτόγνωρη πραγματικότητα. Παγκόσμια ιστορικά δεδομένα πιστοποιούν ότι από την στιγμή που κάποιος προϊστορικός μας πρόγονος ανακάλυψε το αλκοόλ και τις ευεργετικές του επιδράσεις στο κεντρικό μας νευρικό σύστημα ξεκίνησε και η ιστορία αυτής της ουσίας που προέρχεται από τη φύση και η επίδραση του στην ανθρώπινη συμπεριφορά σχετίζεται άμεσα με τις αναισθητικές και κατασταλτικές του ιδιότητες.

Το τεράστιο ψυχό-κοινωνικό πρόβλημα του αλκοολισμού έχουμε καλύψει στο βιβλίο που συγγράψαμε με την κόρη μου Dr Νατάσα Πιπεροπούλου στην Αγγλική γλώσσα και μπορούν οι φίλες και φίλοι του Blog να αποκτήσoουν δωρεάν χρησιμοποιώντας τον σύνδεσμο:

https://bookboon.com/en/addictions-ebook

Το αλκοόλ οξειδώνεται μέσα στο αίμα και από την καύση του απολήγει ως διοξείδιο του άνθρακα και νερό. Όταν όμως ο ρυθμός κατανάλωσης είναι μεγαλύτερος από τον ρυθμό καύσης τότε τα υποκειμενικά συναισθήματα, που είναι γνωστά σε όλους μας, ξεκινούν με την ευχάριστη ζαλάδα και καταλήγουν σε αυτό που χαρακτηρίζουμε ως μέθη!..

Το πρόβλημα του αλκοολισμού στην Ελλάδα είναι διαπιστωμένο και τεράστιο αφού αφορά ίσως περισσότερους από 200,000 αλκοολικούς σε αντίθεση με το πρόβλημα των ναρκωτικών όπου τα εξαρτημένα άτομα υπολογίζονται σε περίπου 50,000.

Η πορεία εξάρτησης στο αλκοόλ περιλαμβάνει τέσσερις διαχρονικά φάσεις:

Αρχικά το άτομο μαθαίνει να καταναλώνει κάποιο αλκοολούχο ποτό μαζί με ένα γεύμα του ή σε κάποιες κοσμικές συγκεντρώσεις.Το πρόβλημα ξεκινά ότα το άτομο αρχίζει να «φευρίσκει νέες αιτίες «εορτασμού» για να δικαιολογήσει την κατανάλωση αλκοόλ σε μεγαλύτερες ποσότητες και πιο συχνά.

Στη δεύτερη φάση το άτομο ανακαλύπτει ότι έχει «κενά μνήμης» καθώς ξεχνά τις δραστηριότητές του σε συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα κατανάλωσης μεγάλων ποσοτήτων αλκοόλ.

Στην τρίτη φάση το άτομο διαπιστώνει την ακατανίκητη ανάγκη του για αλκοόλ και ενώ πασχίζει να περιορίσει την κατανάλωση σε τακτά και ελεγχόμενα διαστήματα ανακαλύπτει έντρομο ότι χρειάζεται το αλκοόλ του σε συνεχή βάση!

Στην τέταρτη φάση της εκφυλιστικής πορείας προς την εξάρτηση το άτομο ζει μόνο για το ποτό εγκαταλείποντας κοινωνικές, οικονομικές, επαγγελματικές δραστηριότητες, παραμελώντας τον εαυτό του και την οικογένεια του.

Εδώ θεωρώ χρήσιμο να αναφερθώ στο Ιαπωνικό ρητό που περικλείει μακροχρόνια εμπειρική σοφία λέγοντας ότι:

«Πρώτα το άτομο παίρνει ένα ποτό, μετά το ποτό παίρνει ένα ποτό και τελικά το ποτό παίρνει…. το άτομο!»

Διεθνή βιβλιογραφικά δεδομένα υποστηριζόμενα από εμπειρικές έρευνες ξεπερνώντας το μονοδιάστατο στερεότυπο του αλκοολισμού συνθέτουν ένα σχήμα 5 διαφορετικών τύπων και συγκεκριμένα:

Ο ΑΛΦΑ τύπου αλκοολισμός έχει σαφή ψυχογενή αίτια και οφείλεται, συνήθως, στον εθισμό που προκαλείται από την κατανάλωση αλκοόλ για την επιτυχή καταστολή ψυχικών δυσχερειών και προβλημάτων. Τα άτομα που ανήκουν σε αυτόν τον τύπο αλκοολικού μπορούν να βοηθηθούν αποτελεσματικά αντικαθιστώντας το αλκοόλ με κάποια αγχολυτικά υποστηριζόμενα ταυτόχρονα από κάποιας μορφής ψυχοθεραπεία.

Ο ΒΗΤΑ τύπου αλκοολισμός αφορά περιπτώσεις υπερβολικής χρήσης αλκοόλ από άτομα με έντονη κοινωνικότητα που αναγκάζονται να καταναλώσουν μεγάλες ποσότητες αλκοόλ επειδή το απαιτούν οι κοινωνικό-οικονομικές συνθήκες και μπορεί να οδηγήσει το άτομο σε οργανικά προβλήματα (π.χ. με το ήπαρ) αλλά συνήθως δεν διαπιστώνεται ψυχική ή οργανική εξάρτηση.

Ο ΓΑΜΑ τύπος αφορά άτομα με έντονη ψυχική και οργανική εξάρτηση από το αλκοόλ που εκδηλώνεται με την ανικανότητά τους να σταματήσουν το ποτό ακόμα και αν συντρέχουν σοβαροί λόγοι υγείας και με την τάση τους να αυξάνουν τη συχνότητα και την ποσότητα της «δόσης» τους καθώς ο εθισμός στο αλκοόλ δημιουργεί μια αντίστοιχη ανοχή. Τα άτομα αυτά παρουσιάζουν τα συμπτώματα του «στερητικού συνδρόμου» που σχετίζονται με την δημιουργία της ψυχοσωματικής κατάστασης ανοχής ( ταχυκαρδία, νευρικότητα, έντονη εφίδρωση, αίσθηση ναυτίας και ανεξέλεγκτο τρέμουλο)

Ο ΔΕΛΤΑ τύπου αλκοολισμός έχει στοιχεία ψυχικής και σωματικής εξάρτησης όπως και ο γάμα τύπος αλλά διαφέρει στο σημείο όπου ο αλκοολικός «δέλτα» κατορθώνει να σταματήσει την κατανάλωση αλκοόλ χάσει τις αισθήσεις του, ενώ

Ο ΕΨΙΛΟΝ τύπος, γνωστός παλιότερα και ως «διψομανία» αναφέρεται στα άτομα που καταναλώνουν υπερβολικές ποσότητες αλκοόλ για κάποια χρονικά διαστήματα (ίσως μέρες στη σειρά, ακόμη και βδομάδες) καταλήγοντας σε κάποιο νοσηλευτικό ίδρυμα ή κέντρο αποτοξίνωσης. Εκεί, αφού επιτύχουν την αποτοξίνωση, την οργανική απελευθέρωση από την εξάρτηση τους στο αλκοόλ θα παραμείνουν «καθαρά» για κάποιο χρονικό διάστημα που συνήθως μεσολαβεί μέχρι και την επόμενη κρίση «διψομανίας» που καταλήγει, με φαύλο-κυκλική επανάληψη, στο «στέγνωμα» τους σε κάποιο κέντρο αποτοξίνωσης.

Παρά τις επίμονες και επίπονες προσπάθειες ερευνητικών ομάδων σε παγκόσμια κλίμακα δεν τεκμηριώθηκε εάν ο αλκοολισμός οφείλεται σε οργανικά, κληρονομικά ή ψυχοκοινωνικά αίτια. Στις σύγχρονες ψυχοδυναμικές θεωρίες η ροπή προς τον αλκοολισμό όπως και η ροπή προς την Ναρκομανία οφείλεται σε ψυχολογικές καταστάσεις υπέρμετρου στρες και άγχους, διάχυτης και αναιτιολόγητης ανασφάλειας, έντονων συναισθημάτων ενοχών και χαμηλό βαθμό αυτοπεποίθησης.

Μελέτες που εξετάζουν μια σειρά ψυχοκοινωνικών παραγόντων εξηγώντας γιατί κάποια άτομα γίνονται αλκοολικά ενώ αλλά δεν γίνονται, απολήγουν στο εντυπωσιακό συμπέρασμα ότι σε κοινωνικά συστήματα και κουλτούρες όπου τοποθετείται έμφαση στην έννοια του «ανδρισμού» υπάρχουν εντυπωσιακά ψηλά ποσοστά αλκοολικών (π.χ. Ιρλανδία, Γαλλία, Ηνωμένες Πολιτείες ) ενώ σε κουλτούρες όπου επικρίνεται η ακραία συμπεριφορά τα ποσοστά αλκοολισμού είναι χαμηλά.

Με το ίδιο ψυχοκοινωνικό μοτίβο επεξηγούνται τα χαμηλά ποσοστά αλκοολισμού στην Ιταλία, Ελλάδα και Ισπανία σαν συνάρτηση της κατανάλωσης αλκοολούχων ποτών, κυρίως με το φαγητό (αν και όπως προκύπτει από πρόσφατες έρευνες στην ελληνική νεολαία, αυτή η τελετουργία φθίνει ολοταχώς ενώ αυξάνεται εντυπωσιακά η κατανάλωση ουίσκι, τζιν και βότκας λοχι ως συνοδευτικά γεύματος).

Η θεραπευτική αντιμετώπιση του αλκοολικού ξεκινά με την οργανική αποτοξίνωση σε εξειδικευμένη κλινική με ταυτόχρονη ψυχοθεραπευτική υποστήριξη καθώς από μόνη της η οργανική αποτοξίνωση ΔΕΝ δίνει σχεδόν κανένα μακρόχρονα αξιόλογο αποτέλεσμα αν και βραχυχρόνια το άτομο φαίνεται να ανακτά τις δυνάμεις του και να λειτουργεί. Παράλληλα παρέχεται ψυχοθεραπευτική στήριξη την οικογένεια του αλκοολικού.

Τα πλέον εντυπωσιακά αποτελέσματα παρουσιάζει διεθνώς η οργάνωση «Ανώνυμοι Αλκοολικοί» που ξεκίνησε το 1934 και ήδη αριθμεί τεράστιους αριθμούς ομάδων σε εθνικό και τοπικό επίπεδο σε όλες σχεδόν τις χώρες του πλανήτη.

Η φιλοσοφία των ομάδων τύπου «Ανώνυμοι Αλκοολικοί» εδραιώνεται στην Αρχή της αλληλοβοήθειας του αλκοολικού από άλλα άτομα που είχαν το ίδιο πρόβλημα και το ξεπέρασαν με επιτυχία...

----------------------------------------------------------------

*O Γιώργος Πιπερόπουλος, Δρ Κοινωνιολογίας - Ψυχολογίας, είναι Επίτιμος Καθηγητής Μάνατζμεντ & Μάρκετινγκ στο Βρετανικό Πανεπιστήμιο Durham, συνταξιούχος καθηγητής και πρώην Πρόεδρος του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος*

Μάρτιος του 2022 στην Ελλάδα που με αργούς ρυθμούς «βγαiνει» από την διετία της καταστροφικής σε πολλά επίπεδα πανδημίας covid-19 και ελπίζει σε τερματισμό του πολέμου Ρωσίας Ουκρανίας σε επιστροφή στα πρό-πανδημίας επίπεδα αφίξεων τουριστών οδεύοντας προς τους καλοκαιρινούς μήνες.

Μάρτιος του 2022 στην Ελλάδα των «ΘΕΣΜΩΝ» με έναν στους δύο νέους που ΔΕΝ μετανάστευσαν άνεργους, με τα ποσοστά ανεργίας «κολλημένα» σε διψήφια ποσοστά, με τσακισμένες συντάξεις, με εγκληματικότητα και αντικοινωνική συμπεριφορά σε πρωτόγνωρη έξαρση, με φόβο για περισσότερες «μαύρες μέρες» κοινωνικής αλλοτρίωσης…

Καθημερινή η ειδησεογραφία με συζητήσεις, με συλλήψεις και κατασχέσεις κιλών ηρωίνης στην Αττική αναδεικνύοντας ξανά το τραγικό για άτομα, οικογένειες και την κοινωνία θέμα, που συμβάλλει στην έξαρση της εγκληματικότητας ενώ συσσωρεύει μυθικό πλούτο στους εμπόρους του αποκαλούμενεου «λευκού θανάτου»…

ΣΟΚΑΡΟΥΝ τα στατιστικά στοιχεία που επιβεβαιώνουν δραματικά ότι τα ελληνόπουλα καταγράφουν «πρωτιές» ανάμεσα στους Λαούς των 27 χωρών που απαρτίζουν την μεγάλη κοινότητα της Ε.Ε…

Τέτοιες «πρωτιές» δε μας κάνουν περήφανους! Το να κατέχεις την πρώτη θέση στη λίστα θανάτων από ναρκωτικά δεν είναι δυνατόν να ικανοποιεί κανέναν μας.

Επιτρέψτε μου σήμερα να αναφερθώ σε κάποιες προσωπικές εμπειρίες που μορφοποίησαν την θεωρητική και εμπειρική μου άποψη για το μεγάλο αυτό πρόβλημα καθώς η ενασχόλησή μου με άτομα εξαρτημένα από απαγορευμένες ουσίες έχει ξεπεράσει ήδη τον μισό αιώνα. Στο πέρασμα πέντε δεκαετιών οι αρχικές μου απόψεις για τα ναρκωτικά έχουν αλλάξει δραματικά.

Ήμουν για πολλά χρόνια ένθερμος υποστηρικτής και διετέλεσα διευθυντικό στέλεχος στην Αμερική σε Θεραπευτικές Κοινότητες και προγράμματα αποτοξίνωσης και επανένταξης με τη θεωρία της «απόλυτης αποχής» από εξαρτησιογόνες ουσίες.

Τώρα πια εμμένω στην άποψη ΤΗΣ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΡΟΧΗΣ υποκατάστατων όπως η μεθαδόνη για να εξαλειφθεί το κυρίαρχο στοιχείο που κινεί την μαύρη αγορά ναρκωτικών: ΤΟ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΒΡΩΜΙΚΟ ΚΕΡΔΟΣ!..

Την πρώτη μου επαφή με χρήστες την έκανα στη Νέα Υόρκη στις αρχές της δεκαετίας του 1960 ενώ ήμουν ακόμη φοιτητής και σπούδαζα με υποτροφία κοινωνιολογία-ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης.

Γνώρισα τον 11χρονο Jimmy, έναν πανύψηλο έφηβο νέγρο στο κέντρο νεότητας του Χάρλεμ, καθώς είχαμε επισκεφθεί την περιβόητη συνοικία της Νέας Υόρκης στο πλαίσιο ενός μαθήματος του μακαρίτη Νέγρου ψυχολόγου καθηγητή μου DrKennethClark, του πρώτου Αφρό – Αμερικανού Προέδρου της Αμερικανικής Ψυχολογικής Εταιρίας.

Εκεί είχα το θλιβερό προνόμιο να γνωρίσω από κοντά τη δυστυχία των ανθρώπων που βρίσκονται εκτός του «συστήματος», με διαφορετικό χρώμα επιδερμίδας, χαμηλά επίπεδα μόρφωσης, με υψηλά ποσοστά ανεργίας, με έντονη αντικοινωνική συμπεριφορά, μονίμως αντίπαλοι με την «έννομη τάξη», συνάνθρωποι που αποτελούσαν απλά «στατιστικά στοιχεία» στην κατηγορία των κοινωνικών προβλημάτων…

Νέοι, έφηβοι και παιδιά χωρίς μοίρα στον ήλιο της πλουσιότερης χώρας του πλανήτη μας…

Τότε πίστεψα ότι ο «ψεύτικος κόσμος της φυγής» με χρήση ναρκωτικών είναι δελεαστικά πειστικός για άτομα που αισθάνονται ότι βρίσκονται στις παρυφές του κοινωνικό-οικονομικού και πολιτισμικού γίγνεσθαι, για άτομα που ζούνε στο περιθώριο...

Λίγα χρόνια αργότερα υποχρεώθηκα να …αναθεωρήσω τις αιτιολογικές μου απόψεις για τη χρήση ναρκωτικών όταν γνώρισα, υπηρετώντας ως Γενικός Διευθυντής των ΚΕΘΕΑ SpectrumHouse της Κοινοπολιτείας της Μασαχουσέτης, την 15χρονη Jill.

Μπορεί ο Jimmy να ήταν πειστικός αιτιολογώντας την εμπλοκή του στα ναρκωτικά ως άτομο που δεν γνώρισε οικογενειακή θαλπωρή, ήταν πάμφτωχος, περιθωριακός, νέγρος σε μια χώρα πλούσια με πλειοψηφία Λευκών κατοίκων!..

Ακόμη πιο πειστική ήταν όμως, τουλάχιστον στον εαυτό της, η Jill καθώς θεωρούσε ότι αρκούσε η περιέργεια και μια κακιά παρέα για να εμπλέξει στον αδυσώπητο κόσμο των ναρκωτικών μια ωραία έφηβο, μέλος μιας ευκατάστατης οικογένειας της Βοστόνης!

Ο Jimmy χρησιμοποιούσε ναρκωτικά επειδή ΔΕΝ είχε τίποτε!..

Η Jill έμπλεξε στα ναρκωτικά επειδή είχε τα πάντα!..

Εάν θελήσουμε να πιστέψουμε τους χρήστες ουσιών, τελικά, οι αιτίες που φαίνεται να τους έχουν οδηγήσει στα ναρκωτικά είναι τόσες όσες και τα άτομα που κάνουν χρήση.

Κάθε νέος και νέα, κάθε μεγαλύτερο στην ηλικία άτομο που κάνει χρήση έχει μια σχετικά πειστική, αν όχι για γονείς, συγγενείς, φίλους και όλους εμάς τους υπόλοιπους, τουλάχιστον για τον εαυτό του ιστορία, ένα λιγότερο ή περισσότερο δραματικό σενάριο ερμηνείας της αυτοκαταστροφικής του συμπεριφοράς που τελικά συμπαρασύρει στη φθορά οικονομικά, κοινωνικά, ψυχολογικά και όλη την υπόλοιπη οικογένεια.

Πενήντα χρόνια έρευνας και προσφοράς υπηρεσιών σε εξαρτημένα άτομα στην Αμερική και την Ευρώπη με έχουν οδηγήσει στη διαπίστωση ότι η ναρκομανία είναι πολυσύνθετο και πολυεπίπεδο πρόβλημα που απαιτεί ανάλογες προσεγγίσεις για τον χειρισμό του σε θεσμικό και σε ατομικό επίπεδο.

Δεν ελέγχεται μόνο με αστυνομικές μεθόδους, δεν λύνεται μόνο με την οργανική απεξάρτηση και την ψυχοκοινωνική θεραπεία του ατόμου και δεν θα εξαλειφθεί με τη σύλληψη κάποιων μεγαλεμπόρων θανάτου καθώς τη θέση τους θα πάρουν άλλοι πρόθυμοι!…

Τα παραπάνω τα χρειαζόμαστε αλλά ταυτόχρονα χρειάζεται να ξαναθυμηθούμε, εάν το μπορέσουμε, την αξία που έχουν τα παιδιά μας, να βιώσουμε τη θεραπευτική δύναμη της αγάπης, να τα προσφέρουμε παραγωγικά νοήματα για τη ζωή…

Η σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα με έκανε να ξεχάσω τη Νέα Υόρκη και τη Μασαχουσέτη, τον Jimmy και την Jill καθώς ιστορίες καθημερινού δράματος ακούει κανείς από εφήβους όπως από τον 13χρονο Παναγιώτη στη Θεσσαλονίκη και τη 15χρονη Μαρία στην Αθήνα!..

Θεώρησα σκόπιμο, πριν κλείσω το σημερινό μου άρθρο, να αναφερθώ στο μικρού μεγέθους βιβλίο μου με τον τίτλο: «Αλκοολισμός-Ναρκωτικά – Αιώνιες μάστιγες της ανθρωπότητας» το οποίοστη διάρκεια 4 δεκαετιών κυκλοφόρησε και διανεμήθηκε ΔΩΡΕΑΝ σε πανελλήνια κλίμακα σε εκατοντάδες χιλιάδες αντίτυπα σε εκπαιδευτικούς, στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων, Αστυνομίας και στο ευρύτερο κοινό.

Εύχομαι ότι δεν θα παρεξηγηθώ για μικροπρεπή ή επιπόλαιο εγωισμό, πιστεύοντας ότι έχω το δικαίωμα να χαίρομαι και να είμαι περήφανος για αυτό δηλώνοντας ότι ΔΕΝ δέχτηκα αμοιβή για καμία από τις εκδόσεις και ανατυπώσεις του (χρηματοδοτήθηκαν διαδοχικά από την Εταιρεία Ελαστικών Goodyear Ελλάς, Α.Ε., την αλυσίδα σουπερμάρκετ KONSUM-ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΗΣ, το Γενικό Επιτελείο Στρατού, το ΤΥΠΕΤ της Εθνικής Τράπεζας και την Συναταιριστική Τράπεζα Κοζάνης) έχοντας αποφασίσει ότι είναι μία προσωπική μου αφιλοκερδής προσφορά στο Ελληνικό κοινό.

Η αδυσώπητη τραγωδία που βιώνουν καθημερινά νέοι και ώριμοι συνάνθρωποί μας στην Πατρίδα μας Ελλάδα καθώς εμπλέκονται στα γρανάζια της καταστροφικής κερδοσκοπίας των εμπόρων του λευκού θανάτου είναι μια ΠΙΚΡΗ πραγματικότητα που τη συνθέτουν κάθε χρόνο εκατοντάδες θανάτων που αφήνουν στους εμπόρους κέρδη αμέτρητων εκατομμυρίων ευρώ…

Δυστυχως η εξάρτηση από ουσίες επιδεινώθηκε στην διάρκεια της διετίας της πανδημίας και των λόκντάουν...

 

*O Γιώργος Πιπερόπουλος, Δρ Κοινωνιολογίας Ψυχολογίας, είναι Επίτιμος Καθηγητής στο Βρετανικό Πανεπιστήμιο Durham, συνταξιούχος καθηγητής και πρώην Πρόεδρος του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Ξεκινώ το σημερινό μου άρθρο με αναφορά στην Κινεζικής προέλευσης «ευχή» που ουσιαστικά είναι λιγότερο ευχή και περισσότερο πρόκληση:

«Σου εύχομαι να ζήσεις σε ενδιαφέρουσες εποχές...»

Οι εποχές μας είναι τις τελευταίες δεκαετίες «πολύ ενδιαφέρουσες» για παιδιά, γονείς, παππούδες-γιαγιάδες σε ότι αφορά τις εκπληκτικές προόδους της πληροφορικής και τις δεξιότητες που απαιτούνται για δημιουργική και ακίνδυνη χρήση των ποικίλων μέσων επικοινωνίας όπως κομπιούτερς και κινητά τηλέφωνα...

Το λειτούργημα του γονέα, οι ρόλοι της μάνας και του πατέρα ήταν ανέκαθεν απαιτητικοί και δύσκολοι, και έγιναν ακόμη πιο δύσκολοι στην εποχή μας, την εποχή της ψηφιακής πληροφορικής και πληροφοριακών συστημάτων, που συχνά μεταλλάσσονται και σε όργανα συστηματικής και ανεξέλγκτης «παρα-πληροφόρησης».

Δεν προτίθεμαι σήμερα να δαιμονοποιήσω την υψηλή τεχνολογία, ούτε και να «τρομάξω» τους αναγνώστες όλων των ηλικιών, αλλά μάλλον να ενεργοποιήσω την προσοχή τους στους κινδύνους, (θα αντιστρέψω την ελληνικής προέλευσης διαπίστωση δηλώνοντας «ουδέν καλόν αμιγές κακού»), των κομπιούτερ και μαζί των κινητών τηλεφώνων, τα μεγέθους παλάμης μικρά κομπιούτερ, τα οποία με έγχρωμες οθόνες εντυπωσιακών και ταχύτατων απεικονίσεων της ψηφιακής τεχνολογίας και αναμεταδόσεως μηνυμάτων θέλγουν και βοηθούν τους ειδικούς, αλλά, αλίμονο, μπορεί και να εμπλέξουν σε «περιπέτειες» συνανθρώπους μας και των δύο φύλων και ιδιαίτερα παιδιά που διανύουν την εφηβική ηλικία.

Πρόσφατα κρούσματα παιδιών που έχουν εμπλακεί σε περιπέτειες πέφτοντας θύματα προσέγγισης από μεγάλα στην ηλικία «ανώριμα άτομα» με αντικοινωνική συμπεριφορά και σεξουαλική παθογένεια, περιήγηση των παιδιών μας σε χώρους πορνογραφικού υλικού και έκθεση σε κινδύνους παιδεραστίας, ακόμη και απόπειρες αυτοκτονίας, που πολλές απέτρεψε την τελευταία στιγμή η παρέμβαση των ανδρών δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος της ΕΛΑΣ, αποτελούν καθημερινό δημοσιογραφικό υλικό στα ελληνικά ΜΜΕ.

Μέσα στο «πνεύμα της εποχής» της πληροφορικής (σαυτό που οι Γερμανοί αποκαλούν Ζeitgeist) εντάσσεται και το γνωστό και διαδεδομένο και στην Ελλάδα Ίντερνετ, το διαδίκτυο, στο οποίο μπορούμε, με κάποιο κόστος, να έχουμε πρόσβαση όχι μόνο από το γραφείο μας στο Πανεπιστήμιο, την επιχείρηση ή τον οργανισμό, αλλά και από το σπίτι μας, τόσο εμείς όσο και τα παιδιά μας.

Μια αχλή μυστηρίου, όμως, φαίνεται να περιβάλλει το Ίντερνετ, όπως και άλλα στοιχεία της ψηφιακής τεχνολογίας και της εποχής των ηλεκτρονικών υπολογιστών που, αν μη τι άλλο, του δίνει και κάποιες μαγικές διαστάσεις ενώ, εάν το δει κανείς από μια απλουστευμένη, όχι όμως και χυδαία, οπτική γωνία αξιολόγησης, ουσιαστικά πρόκειται για μια ιλιγγιώδους μεγέθους βιβλιοθήκη-εγκυκλοπαίδεια σύγχρονης ψηφιακής μορφής τεχνολογίας.

Όπως συμβαίνει και με κάθε άλλη μορφή εξέλιξης και υπέρβασης των συνόρων της ανθρώπινης γνώσης, Τεχνογνωσία και Τεχνολογία εξελίσσονται και προχωρούν πολύ πιο γρήγορα από την αναγκαία παράλληλη εξέλιξη των πλαισίων ηθικής και δεοντολογίας και θέσπισης κάποιων, όχι μόνο άγραφων αλλά και προσεκτικά διατυπωμένων, κανόνων συμπεριφοράς απέναντι στον πλούτο πληροφοριών και τη χρήση τους.

Με άλλα λόγια, η πρόσβαση και η χρήση των πληροφοριών και των εικόνων που κατά δισεκατομμύρια σελίδων παρέχονται στον χρήστη του Ίντερνετ εξασφαλίζεται εφόσον ο χρήστης «υπογράψει» πληκτρολογώντας στον δικό του κομπιούτερ ή στο κινητό ότι είναι «άνω των 18 ετών» ή μέσα στα όρια που υπαγορεύει η κείμενη νομοθεσία της χώρας του πλανήτη μας στην οποία ζει και από την οποία προσπαθεί να αποκτήσει πρόσβαση στο διαδίκτυο!..

Όπως αποδεικνύεται στην καθημερινή πρακτική της εποχής των σούπερ ταχυτήτων των ηλεκτρονικών μας υπολογιστών, εικόνες και πληροφορίες που ΔΕΝ θα ήταν βατές σε ανήλικα πρόσωπα γίνονται βατές με την πληκτρολόγηση του κομπιούτερ μας.

Και ως Πανεπιστημιακός δάσκαλος προτείνω, εάν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, ότι πρέπει να παραδεχθούμε πως τα σημερινά παιδιά έχουν και μεγαλύτερη οικειότητα και καλύτερες γνώσεις χειρισμού Η/Υ και κινητών τηλεφώνων από πολλά άτομα που θεωρούνται νομικά «ώριμα», έχοντας διαβεί το 18ο έτος της ηλικίας τους…

Στο ερώτημα της κοινής γνώμης εάν υπάρχουν, πέραν των ηθικών προβλημάτων που εγείρονται, και κάποιοι άλλου είδους «κίνδυνοι» από τη χρήση του διαδικτύου, η απάντηση είναι, κατηγορηματικά, Ναι!… Αυτές σχετίζονται με τις αρνητικές επιπτώσεις που μπορεί να έχει η πολύωρη και μακρόχρονη κατάχρηση του διαδικτύου στον ψυχοσυναισθηματικό κόσμο και την κοινωνική συμπεριφορά του χρήστη. Οι περιπτώσεις πολλαπλασσιάσθηκαν την τελευταία διετία ως παράπλευρο πρόβλημα της καταστροφικής πανδημίας covid-19…

Όχι μόνο τα παιδιά μας αλλά και ώριμα στην ηλικία άτομα είναι περισσότερο επιρρεπή να αναπτύξουν τη σύγχρονη μορφή εξάρτησης που αποκαλούμε «Ιντερνετομανία».

Χωρίς να οδηγηθούμε σε υστερικές αντιδράσεις, μπορούμε να δεχτούμε ότι υπάρχει κάποια συγκεκριμένη συμπτωματολογία που προδίδει προβλήματα στη γένεση ή την εξέλιξή τους; Πράγματι παιδιά ή ώριμα στην ηλικία άτομα μπορεί να κριθούν «ιντερνετομανείς» και εξαρτημένα από το κομπιούτερ και από το κινητό τηλέφωνο εφόσον η συμπεριφορά τους περιλαμβάνει τουλάχιστον τέσσερα από τα ακόλουθα δέκα χαρακτηριστικά:

1) Το Ίντερνετ βρίσκεται διαρκώς στη σκέψη τους.

2) Αναλώνουν αυξανόμενα χρονικά διαστήματα για να ικανοποιήσουν την επιθυμία τους για χρήση του Ίντερνετ.

3) Παρουσιάζουν αδυναμία ελέγχου της επιθυμίας για χρήση του Ίντερνετ.

4) Αισθάνονται νευρικότητα και ευερεθιστικότητα όταν προσπαθούν να περιορίσουν ή να κόψουν εντελώς τη χρήση του διαδικτύου.

5) Χρησιμοποιούν το Ίντερνετ ως «μέθοδο φυγής» από προβλήματα που τους απασχολούν ή για να ξεπεράσουν μια άσχημη ψυχική διάθεση.

6) Αναγκάζονται να πουν ψέματα σε συγγενείς και φίλους για τον χρόνο και τα χρήματα που ξοδεύουν στη χρήση του Ίντερνετ.

7) Θέτουν σε κίνδυνο μια προσωπική σχέση ή την καριέρα τους καθώς «κολλάνε» στον κόσμο του διαδικτύου.

8) Εξακολουθούν να παίζουν στο Ίντερνετ, μολονότι έχουν ήδη ξεπεράσει τον προϋπολογισμό στα έξοδα των τηλεφωνικών συνδέσεων.

9) Αισθάνονται συμπτώματα «στερητικού συνδρόμου» όταν δεν μπορούν να έχουν πρόσβαση στο διαδίκτυο.

10) Ασχολούνται με το διαδίκτυο περισσότερο χρόνο από αυτόν που αρχικά προγραμματίζουν.

Οι «ιντερνετομανείς» μοιάζουν στις δομές προσωπικότητας, στον χαρακτήρα και το συναισθηματικό τους φάσμα με παθολογικούς παίκτες, αυτούς που όλοι αποκαλούμε τζογαδόρους όλων των μορφών, ακριβώς επειδή τους διακρίνει η γνωστή αποτυχία ελέγχου της συμπεριφοράς τους χωρίς να βρίσκονται υπό την επίδραση ψυχοτρόπων ουσιών.

Ήδη διεθνώς (και ιδιαίτερα τώρα μετά την διετία της πανδημίας) έχουν δημιουργηθεί ειδικά κέντρα θεραπείας για απεξάρτηση και η ψυχο-θεραπευτική αντιμετώπιση τους έχει συνήθως υποδομή ψυχοκοινωνικής δυναμικής.

Για τους φίλους-φίλες του αγαπημένου Blog συνιστώ το βιβλίο που συνέγραψα με την κόρη μου Dr Αναστασία-Νατάσα Πιπεροπούλου το οποίο «κατεβαίνει» ΔΩΡΕΑΝ από το διαδίκτυο με τη χρήση του παρακάτω συνδέσμου:
https://bookboon.com/en/addictions-ebook 

Γενικά η Ανθρωπότητα, σε διεθνή κλίμακα, βιώνει πολύ «ενδιαφέρουσες» εποχές...




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Ευχαριστεί» ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Από χθές απόγευμα Σαββάτου 19 Φεβρουαρίου το BBC τελικά ΔΙΟΡΘΩΣΕ (στα έντυπα και ραδιο-τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων του)το λάθος των πολύωρων ανακριβών αναφορών του στo φλεγόμενο βόρεια της Κέρκυρας Euroferry-Olympia ταυτοποιώντας το ως ΕΛΛΗΝΙΚΟ ενώ πρόκειται για σκάφος της Ιταλικής Ναυτιλιακής Εταιρείας GRIMALDI το οποίο ταξιδεύει με Ιταλική Σημαία εξυπηρετώντας την γραμμή Ηγουμενίτσα-Πρίντεζι.

Μπορείτε να δείτε την αλλαγή στον παρακάτω σύνδεσμο:

https://www.bbc.com/news/world-europe-60443517

Τα δελτία του BBC αναφέρονται πλέον σε σκάφος ΙΤΑΛΙΚΗΣ ιδιοκτησίας της Ιταλικής Ναυτιλιακής Εταιρείας GRIMALDI το οποίο ταξιδεύει με ΙΤΑΛΙΚΗ Σημαία.

Φυσικά ΟΛΟΙ ευχόμαστε να εντοπισθούν οι αγνοούμενοι επιβάτες και ΟΛΟΙ εκφράζουν τα συγχαρητήρια στους άνδρες της ΕΜΑΚ και τα πληρώματα της Ελληνικής Ακτοφυλακής και στο πλήρωμα του Ιταλικού σκάφους για τις προσπάθειές τους στη διάσωση επιβατών.

Εκφράζω δημόσια ένα πελώριο ειλικρινές, ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ από «πάτο» καρδιάς (πιό κάτω απλά ΔΕΝ πάει) σε εσάς που αναδείξατε τις προσπάθειές μου να ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ οι «λανθασμένες» (και περίεργες) αναφορές του BBC ότι πρόκειται για ΕΛΛΗΝΙΚΟ σκάφος σχετικά με το τραγικό συμβάν σε Ελληνικά χωρικά ύδατα.

Όπως έγινε γνωστό είναι το τέταρτο σκάφος της Εταιρείας που παραδίδεται σε φλόγες.

https://www.ot.gr/2022/02/18/epikairothta/euroferry-olympia-to-tetarto-ploio-tis-etaireias-pou-paradidetai-stis-floges 

Καθώς περιμένουμε τώρα αφίξεις τουριστών ΔΕΝ χρειαζόμαστε άδικη...Δυσφήμιση!..




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Οι ενστάσεις του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Παρακολούθησα έκπληκτος τις πρώτες πρωινές ώρες σήμερα Παρασκευή 18/2/2022 τις αναφορές του παγκοσμίου δικτύου του Βρετανικού BBCστην καταστροφική πυρκαγιά στο Euroferry OLYMPIA Βόρεια της Κέρκυρας ενώ εκτελούσε δρομολόγιο Ηγουμενίτσα - Πρίντεζι.

Έτριβα τα μάτια μου και έτριβα τα αυτιά μου καθώς έβλεπα και άκουγα τους δημοσιογράφους του BBC να αναφέρονται στο ΕΛΛΗΝΙΚΟ FerryBoat OLYMPIA!!!!

Το συγκεκριμένο σκάφος είναι ιδιοκτησίας της Ιταλικής Ναυτιλιακής Εταιρείας GRIMALDI και έχει αναρτημένη την Ιταλική – ΟΧΙ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ – σημαία!!!

Αγανακτισμένος για την ανακρίβεια της είδηαης και παίρνοντας σοβαρά την κακή εντύπωση που δημιουργούσε σε παγκόσμιο επίπεδο (με πιθανές αρνητικές εντυπώσεις για τον Ελληνικό Τουρισμό) η αναφορά σε ΕΛΛΗΝΙΚΟ και ΟΧΙ ΙΤΑΛΙΚΟ πλοίο έστειλα αμέσως προσωπική ηλεκτρονική επιστολή στο BBC την οποία κοινοποίησα και στο γραφείο του Υπουργού Τουρισμού κ Βασίλη Κικίλια.

Διαπιστώνοντας ότι η αναφορά σε ΕΛΛΗΝΙΚΟ και όχι σε ΙΤΑΛΙΚΟ σκάφος συνεχιζόταν έστειλα και δεύτερη ηλεκτρονική επιστολή και τηλεφώνησα στην Υπηρεσία παραπόνων του BBC ζητώντας η ένστασή μου να δημοσιοποιηθεί με το ονματεπώνυμό μου...

Τις τελευταίες ώρες διαπιστώνω ότι η αναφορά «διορθώθηκε» καθώς το BBC αναφέρει τις λέξεις GreeceFBFire…

ΔΙΟΡΘΩΣΗ;

ΟΧΙ βέβαια!!!

Ελπίζω το Ελληνικό Υπουργείο Τουρισμού ΚΑΙ το Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών να στείλουν τις έντονες αντιδράσεις και ενστάσεις τους στο BBC...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Για την «αθλητική απάτη με χρήση ουσιών» έγραψα το 1987 όταν δίδασκα μάθημα Ψυχολογίας στο ΤΕΦΑΑ του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και μετά το 1999 όταν δημιουργήθηκε η WADA (WorldAntidopingAgency) που ως γνωστόν «τιμώρησε» την Ρωσία απαγορεύοντας την ΕΘΝΙΚΗ της συμμετοχή στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου που διεξάγονται από τις 4-20 Φεβρουαρίου.
https://www.espn.com/olympics/story/_/id/30538012/russia-banned-using-name-flag-next-2-olympics

Οι απόψεις μου έγιναν πάλι επίκαιρες με αφορμή την περίπτωση της 15χρονης Ρωσίδας αθλήτριας Kamila Valieva που έκανε απίστευτη εμφάνιση στο παγοδρόμιο αλλά «απέτυχε» στα anti-doping τεστ της WADA καθώς βρέθηκε θετική στη χρήση της απαγορευμένης ουσίας trimetazidine (ΤΜΖ).
https://www.nytimes.com/article/kamila-valieva-olympics-doping-case.html#:~:text=What%20started%20this%3F,national%20championship%20on%20Dec.%2025.

****************************************************

Η τηλεοπτική κάμερα κάνει το γνωστό μας ζουμ. Σε γκρο πλαν η αθλήτρια, με εμφανή στο πρόσωπό της, τα σημάδια της υπεράνθρωπης προσπάθειας, με ολάκερο το μυοσκελετικό της σύστημα σε κατάσταση απόλυτης υπερδιέγερσης, ξεκινά την τρίτη και τελευταία της προσπάθεια για το ρεκόρ.

Μέσα στο κατάμεστο στάδιο δεκάδες χιλιάδες μάτια παρακολουθούν ζωντανό το προσωπικό δράμα της αθλήτριας που προσπαθεί να ξεπεράσει τα καθιερωμένα όρια της προηγούμενης ανθρώπινης επίδοσης συνοψιζόμενα στο ρεκόρ. Δεκάδες εκατομμύρια φίλαθλοι, καθηλωμένοι μπροστά στους δέκτες της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου παρακολουθούν με σχεδόν κομμένη ανάσα...

Η προσπάθεια ξεκινά. Τα δέκατα του δευτερολέπτου μοιάζουν με ώρες...

Ναι, θα τα καταφέρνει...

Ναι, ναι. Όχι!..

Την τελευταία στιγμή κάτι την... πρόδωσε... Δεν πειράζει!...

Άξιζε η προσπάθεια, θα ακολουθήσουν περισσότερες και εντατικότερες προπονήσεις, υπάρχουν και άλλες διεθνείς συναντήσεις, το όνειρο μπορεί ακόμη να μετουσιωθεί σε πραγματικότητα. Σωστά. Εφόσον μιλάμε για το αγνό εκείνο, το αθάνατο, "αρχαίο πνεύμα" της αθλητικής άμιλλας...

Εάν όμως δούμε τα πράγματα με την πρακτική λογική, αν συνειδητοποιήσουμε ότι η νίκη για τους σημερινούς αθλητές και αθλήτριες δεν εξαντλείται στο δάφνινο στεφάνι, ούτε στην ανάκρουση του εθνικού ύμνου της πατρίδας τους, αλλά μεταφράζεται πέρα από την αναγνώριση και τη δόξα σε χρήμα, πολύ χρήμα, τότε ίσως γίνει περισσότερο ευνόητο το αντιαθλητικό και, γιατί όχι, ανήθικο φαινόμενο της χρήσης και της κατάχρησης «απαγορευμένων ουσιών» από αθλητές και αθλήτριες του στίβου, παίκτες και παίκτριες διαφόρων σπορ σε όλόκλητο τον πλανήτη μας.

Πριν μερικές δεκαετίες και για σειρά ετών στην «ψυχολογία της απάτης» πρωταγωνιστικό ρόλο είχαν τα αναβολικά-στεροειδή οι συνθετικές μορφές της ανδρικής ορμόνης τεστοστερόνης, που στόχευαν σε θεραπευτικούς σκοπούς, όπως π.χ. στην επιτάχυνση θεραπείας τραυμάτων οστών, των τενόντων και μυών η για χρήση από άτομα που έπασχαν από συνεπακόλουθα σύνδρομα του υποσιτισμού, της αναιμίας και της οστεοπόρωσης που, όπως γνωρίζουμε, παρουσιάζεται σε σημαντικό αριθμό γυναικών μετά την κλιμακτήριο.

Πολύ γρήγορα όμως, πολλοί αθλητές και παίκτες ανακάλυψαν ότι οι επιδόσεις τους μπορούσαν να βελτιωθούν σημαντικά με την χρήση αναβολικών - στεροειδών ουσιών.

Και από τη στιγμή που η νίκη ή η επίδοση αποφέρουν τιμές, δόξα και πλούτη και συνυπάρχει έντονο το ψυχοκίνητρο στην προσωπικότητα του ατόμου για κατάκτηση τίτλων ή για θεαματικές αποδόσεις και τα αναβολικά - στεροειδή πράγματι "βοηθούν", η χρήση και η κατάχρησή τους, παρά τις απαγορεύσεις καθιερώθηκε σε παγκόσμια κλίμακα

Συχνά την επιθυμία των μεμονωμένων αθλητών επικουρούσε και η επιθυμία πολλών μάνατζερ, τεχνικών και προπονητών, που έστω και αν δεν ενέκριναν επίσημα τη χρήση αναβολικών, τουλάχιστον επέδειχναν συμπεριφορά στρουθοκαμήλου αφού τα αποτελέσματα ήταν ευνοϊκά.

Για αυτούς τους λόγους δημιουργήθηκε και η WADA ως Διεθνής Επιτροπή ελέγχου χρήσης αναβολικών-στεροειδών και άλλων απαγορευμένων ουσιών από μεμονωμένους αθλητές και ομάδες που ανταγωνίζονται σε στεγνούς και υγρούς στίβους και σε γήπεδα.

Περισσότερες πληροφορίες για την WADA και τον «κώδικα ηθικής» του 2015 δείτε παρακάτω:
https://www.wada-ama.org/en/who-we-are?gclid=EAIaIQobChMI17Hp95aC9gIVjoODBx0vxwrGEAAYASACEgKlnPD_BwE

Σχετικές έρευνες που αφορούσαν στη χρήση αναβολικών - στεροειδών έφεραν στο προσκήνιο μια σειρά από αξιοσημείωτα και σημαντικά φαινόμενα. Η μακρόχρονη χρήση αναβολικών - στεροειδών επιφέρει και μακρόχρονες βλάβες τόσο στη φυσική κατάσταση του ατόμου καθώς μετά τη θεαματική και σχετικά εφήμερη βελτίωση της απόδοσης ακολουθεί σταδιακή και επίσης, τελικά, θεαματική πτώση, όσο και στη ψυχοσυναισθηματική. Πιο συγκεκριμένα οι οργανικές βλάβες στους άνδρες εντοπίζονται και στην ατροφία των όρχεων, στη μείωση του αριθμού σπερματοζωαρίων και στην παράλληλη αύξηση πιθανοτήτων καρδιοαγγειακών παθήσεων και τριχόπτωσης.

Εκεί, όμως, όπου παρατηρούνται οι πλέον σημαντικές αλλαγές είναι στην προσωπικότητα, τον ψυχισμό και τη συμπεριφορά του ατόμου. Ενόσω γίνεται τακτική χρήση αναβολικών - στεροειδών το άτομο παρουσιάζει σημαντικά αυξημένη αυτοπεποίθηση, έντονη σεξουαλική δραστηριότητα, μεγάλη όρεξη, ψυχοδιανοητική οξυδέρκεια και αντοχή στο σωματικό και ψυχικό πόνο.

Όταν, όμως, διακοπεί η χρήση τους, το άτομο αρχίζει να παρουσιάζει συμπτώματα κατάθλιψης, άμβλυνση του συναισθηματικού του φάσματος μέχρι βαθμού απάθειας, μείωση της αυτοπεποίθησης και των σεξουαλικών του ορμών, μείωση της ψυχοδιανοητικής του εγρήγορσης, απέχθεια για συστηματικά προγράμματα εξάσκησης και προπόνησης και υποκειμενική διάχυτη "ταραχή" που απολήγει, όχι μόνο σε ευερεθιστικότητα, αλλά και σε συμπεριφορά επιθετικότητας.

Με άλλα πριοκύπτει εμφανέστατα το πλήρες σύνδρομο στέρησης ή αποστέρησης των φαρμακευτικών ουσιών.

Σε τοπικές, εθνικές και διεθνείς αθλητικές συναντήσεις η αυξημένη συχνότητα υποβολής αθλητών και παικτών σε "αντι-ντόπινγκ-κοντρόλ" και ο φόβος εντοπισμού τους από άτομα και ομάδες που έχουν κάνει χρήση αναβολικών- στεροειδών ουσιών έχει οδηγήσει τεχνικούς και επιστήμονες που αποτελούν την τεχνική υποδομή συγκεκριμένων συλλόγων ή εθνικών ομάδων, δυστυχώς, στην καθιέρωση της στρατηγικής μεθόδου "κυκλικής χρήσης αναβολικών".

Η μέθοδος αυτή επιτρέπει σε αθλητές και παίκτες να κάνουν χρήση αναβολικών καθώς εκπονούν προγράμματα εντατικής προπονητικής προετοιμασίας και, στη συνέχεια, καθώς ολοκληρώνουν την προπόνηση με αυξημένους ρυθμούς, σταματούν τη χρήση αναβολικών μερικά εικοσιτετράωρα πριν την αγωνιστική ημερίδα. Έτσι, άτομα και ομάδες μπορούν να επιδιώξουν το στόχο τους χωρίς να διατρέχουν τον "κίνδυνο" αποκλεισμού και τιμωρίας, μιςα και εφόσον υποβληθούν σε "ντόπινγκ-κοντρόλ" τα τεστ θα βγούνε "πεντακάθαρα".

Μέχρι το συμβολικό «χθες» με τα γνωστά αναβολικά - στεροειδή και τη διαδεδομένη χρήση και κατάχρησή τους μπορούσαμε να μιλάμε για τη "ψυχολογία της απάτης". Τα πράγματα όμως έχουν χειροτερέψει, καθώς οι ειδικευμένοι ερευνητές ολοκλήρωσαν τις εργαστηριακές τους έρευνες εδώ και μερικά χρόνια και ήδη διατίθενται άλλες «απαγορευμένες ουσίες» που μπορούν και κάνουν την επιθυμητή...διαφορά!

«Τον πλούτο πολλοί εμίσησαν, τη δόξα ουδείς» έχει επισημάνει εδώ και αμέτρητες δεκαετίες με περισσή εμπειρική σοφία το δικό μας εθνικό λαϊκό ρητό.

Δυστυχώς, για πολλές δεκαετίες στα σπορ και στον αθλητισμό, όπως οι συγκυρίες ή οι σκοπιμότητες διαμόρφωσαν τις καταστάσεις, τα επινίκια δεν εξαντλούνται στη δόξα, αλλά ολοκληρώνονται με μπόλικο "χρήμα" και πολλές "παροχές".

Το "αρχαίο πνεύμα, ο αγνός πατέρας..." απουσίαζε από πολλά γήπεδα και στίβους σε εθνικές και σε διεθνείς συναντήσεις.

Ελπίζω ειλικρινά ότι ΔΕΝ χάθηκε!...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Ημέρα των «ερωτευμένων» σήμερα 14 Φεβρουαρίου και το άρθρο μου αφορά στους Συστημικούς «Εραστές της Εξουσίας» που «ξεσκέπασε» η πανδημία covid-19 ταλανίζοντας ολάκερη την ανθρωπότητα για δύο χρόνια και αναδεικνύοντας «γύμνιες» σε επίπεδα Συστημάτων Υγείας και κοινωνικό-οικονομικό-πολιτικών δραστηριοτήτων διεθνώς και την ολιγωρία του Π.Ο.Υ. και Ηγετών χωρών-μελών του ΟΗΕ στη έγκαιρη λήψη αποφάσεων.

Σας καλώ να «φιλοσοφήσουμε» σήμερα, να σκεφτούμε με την απαραίτητη προσοχή, να αξιολογήσουμε πώς εκλέγουμε Ηγέτες που καθορίζουν την μορφή και την ποιότητα της ζωής μας διερευνώντας τι σημαίνει ο όρος Εξουσία.

Εξουσία σημαίνει ισχύ ή δύναμη, ικανότητα αυτών που την κατέχουν και την ασκούν να απαιτούν και να πετυχαίνουν υπακοή, πειθαρχία, συμμόρφωση στα προστάγματά τους και στην εκπλήρωση στόχων που αυτοί θέτουν ακόμη και όταν η εκπλήρωσή τους απολήγει σε καθοριστική διαμόρφωση της ζωής, των ενδιαφερόντων, ακόμα και των συμφερόντων αυτών που τους εξέλεξαν.

Ο Max Weber ο μεγάλος Γερμανός κοινωνιολόγος θεώρησε την εξουσία, την δύναμη ή ισχύ, ως «Την εκμετάλλευση της ευκαιρίας από ένα ή περισσότερα άτομα για την επιβολή της δικιάς τους βούλησης σε κοινά θέματα, άσχετα με την αντίσταση που προβάλλουν άλλα πρόσωπα που δραστηριοποιούνται στον ίδιο χώρο...»

Και ο Robert MacIver, ο Αμερικανός κοινωνιολόγος έγραψε ότι «Οι κάτοχοι εξουσίας αποκτούν το δικαίωμα να καθιερώσουν τη δικιά τους πολιτική σε κάθε φάση της ανθρώπινης δραστηριότητας, να κρίνουν πρόσωπα και καταστάσεις, να ασκήσουν διαιτητικό-ισορροπητικό ρόλο σε αντιδικίες και να επιβληθούν στους συνανθρώπους τους.»

Η εξουσία αντλείται και ασκείται με τρείς θεμελιακούς τρόπους:

  • με την εφαρμογή ωμής βίας ή με την επιβολή της ψυχολογίας του φόβου,
  • με βάση το κληρονομικό δίκαιο των ηγεμονικών καθεστώτων,
  • και από τη δημοκρατική και αβίαστη αναγνώριση από τους Λαούς ηγετικών χαρακτηριστικών αυτών που την κατέχουν και την ασκούν.
Η απόκτηση εξουσίας με την εφαρμογή «ωμής βίας» συνεπάγεται και την πιθανή αντίδραση αυτών που αντιτίθενται στα κάθε λογής δικτατορικά και αυταρχικά καθεστώτα. Για τον λόγο αυτό οι διάφοροι σφετεριστές της εξουσίας ακολουθώντας μια πάγια τακτική αποπειρώνται να εδραιώσουν την ισχύ τους και να «νομιμοποιήσουν» τη θέση τους παρέχοντας αγαθά, διευκολύνσεις και προσεκτικά οριοθετημένα «δικαιώματα-προνόμια» σε κάποιες επιλεγμένες λαϊκές ομάδες ή καθησυχάζουν κατασιγάζοντας με ψυχολογικές και επικοινωνιακές μεθόδους την άσκηση κριτικής και την εκδήλωση "αντίστασης" τις λαϊκές μάζες οδηγώντας τες στην απάθεια που είναι απόληξη θεμελιωμένη στην πρόχειρη διαπίστωση από το λαό ότι «Είναι ανήμπορος να ελέγξει τη ροή των γεγονότων...»

Στα ψευδεπίγραφα «δήθεν δημοκρατικά καθεστώτα» αυτοί που κατέχουν την εξουσία φροντίζουν να αποσιωπούν συστηματικά και διαχρονικά το γεγονός δημιουργώντας την απαραίτητη ψευδαίσθηση ότι η κατοχή της εξουσίας είναι «κοινό καθήκον» και δικαίωμα και η άσκησή της γίνεται για την υλοποίηση των επιθυμιών και αποφάσεων «της πλατιάς λαϊκής μάζας». Επιπρόσθετα, παρά την αντικειμενικά κραυγαλέα εκμετάλλευση και άσκηση της εξουσίας με σαφώς προσωποπαγή ψυχισμό, έντεχνες ιδεολογικές διακηρύξεις και ψυχοτεχνικά πολιτικά μανιφέστα τείνουν να μειώσουν τη σημασία της πραγματικότητας καμουφλάροντας την αυταρχική φύση και δικτατορική υφή της πίσω από τα διάφανα προπετάσματα της «έλλειψης κάθε χρήσης ωμής βίας...»

Στα γνήσια δημοκρατικά καθεστώτα, άσχετα εάν πρόκειται για ένα Κόμμα ή μια ολάκερη χώρα η διαδικασία ανέλιξης σε «θώκο εξουσίας» και το δικαίωμα άσκησής της συντελείται με αντικειμενικά κριτήρια, με αξιοκρατία και διαφάνεια και, απαλλαγμένη από κάθε μορφή της έννοιας του «κληρονομικού δικαίου» και κάθε απειλή για χρήση βίας, προκαθορίζει το εφήμερο της πράξης διατηρώντας ανέπαφο το δικαίωμα των εξουσιαζόμενων, δηλαδή της λαϊκής μάζας, για αλλαγές στις προτιμήσεις τους, για αφαίρεση της εξουσίας από εκείνους που αποδεικνύονται εμφανώς ανάξιοι και την παροχή της σε αυτούς που κατορθώνουν να πείσουν ότι είναι άξιοι, ή τουλάχιστον, περισσότερο άξιοι από τους παρόντες κατόχους της.

Στην πλατωνική «Πολιτεία» ο Θρασύμαχος διατείνεται κατηγορηματικά ότι «Το δίκαιο είναι ταυτόσημο με το συμφέρον του ισχυρού...» Και όμως η εξουσία που θεμελιώνεται και διαιωνίζεται με τη χρήση ή την απειλή της χρήσης κάποιας μορφής βίας είναι, κατά κανόνα, καταδικασμένη και ο βίος της, η διαχρονική της διάρκεια είναι προκαθορισμένα εφήμερη. «Ο πανίσχυρος δεν είναι ποτέ αρκετά ισχυρός» έγραψε διαπιστώνοντας την ιστορική νομοτέλεια των γεγονότων ό Ζαν Ζακ Ρουσσώ.

Όποια και αν συμβεί να είναι η πηγή της εξουσίας, η εστία από την οποία αυτή αναβλύζει, και όποιες και αν είναι οι διαδικασίες απόκτησής της αμείωτο πάντοτε παραμένει και το ενδιαφέρον για τους τρόπους χρήσης τους τρόπους άσκησής της από τον κάτοχό της.

Έτσι ο αυταρχικός ηγέτης είναι εκείνος που θεωρεί τον εαυτό του ως το μόνο άξιο να κρίνει τη σημασία, την ορθότητα και την αξία των αναγκών, επιδιώξεων και φιλοδοξιών αυτών που κυβερνά ή εξουσιάζει και κατά συνέπεια ασκεί την εξουσία με αποκλειστικά κύριο γνώμονα τις δικές του θέσεις, τις προσωπικές του πεποιθήσεις.

Ο δημοκρατικός ηγέτης καθώς αντιλαμβάνεται το «εφήμερο» της θέσης του και το απαραβίαστο δικαίωμα αυτών που με τη δική τους συναίνεση και επιλογή «εξουσιάζει» να τον αντικαταστήσουν πασχίζει να εντοπίσει τον κοινό παρονομαστή των πολυποίκιλων και συχνά αντικρουόμενων επιθυμιών και επιδιώξεών τους και να ασκήσει εξουσία με γνώμονα «το κοινό όφελος» ελπίζοντας ότι στην επόμενη «ημέρα κρίσης» (στις επόμενες εκλογές) αυτό θα αναγνωρισθεί και έτσι θα διασφαλισθεί η επανεκλογή του.

Υπάρχουν ιστορικές στιγμές στη ζωή κάθε ομάδας που απαιτούν τη μετουσίωση ενός «δημοκρατικού» ηγέτη σε «Αυταρχικό Αρχηγό» για να επιτευχθούν κοινοί στόχοι ή για να αποσοβηθούν κρίσιμες για την επιβίωση της ομάδας ή του κοινωνικού συστήματος καταστάσεις. Σίγουρα, επίσης, υπάρχουν δεδομένα παραδείγματα «Αυταρχικών Ηγετών» που, με προκάλυψη την επιφανειακή δημοκρατικότητά τους, πετυχαίνουν να συνεχίσουν πέρα από τα προκαθορισμένα χρονικά διαστήματα την κατοχή και άσκηση της εξουσίας.

Στο σημείο αυτό κλείνω με τα λόγια του Αγάθωνα που συνιστά στον «Άρχοντα» (ηγέτη) να κρατά ζωντανά, συνειδητά στη μνήμη του 3 πράγματα:

«Ότι διοικεί ανθρώπους,

ότι πρέπει να διοικεί σύμφωνα με τους νόμους,

και ότι δεν θα διοικεί…για πάντα!»

Σε Εθνικά, σε Περιφερειακά και σε Παγκόσμιο επίπεδα στην εξέλιξη της τρίτης δεκαετίας του 21ου αιώνα που ταλανίζεται βάρβαρα από την πανδημία covid-19, το ερώτημα που εκφράζει η λαϊκή κοινή γνώμη μορφοποιείται πλέον σε μια αμείλικτα απλή διατύπωση:

Να παραδεχθούμε επιτέλους οι Λαοί της Γης ότι κάποιοι και κάποιες οι οποίοι με τις πλάτες εκείνων που μας διοικούν παρασκηνιακά αυτάρεσκα προβάλλονται ως Ηγέτες είναι απλά ατάλαντοι και ίσως κυνικοί «εραστές» της Εξουσίας;




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Θα ξεκινούσα με το γνωστό τραγούδι όπου κυριαρχεί η αγγλική «λέξη κλειδί» money, καθώς στο συγκεκριμένο άσμα ακούμε επαναληπτικά το…Money, money, money, money! H, εάν προτιμάτε, παραμένοντας στο πνεύμα του Αγγλοσαξονικού προσανατολισμού θα μπορούσα να επικαλεσθώ τη γνωστή φράση που διατείνεται ότι «Money makes the world go round».

Το αποφεύγω όχι γιατί με βρίσκει αντίθετο το συγκεκριμένο πνεύμα επιχειρηματικών δραστηριοτήτων και χρηματοδοτικής υποστήριξής τους…

Το κάνω επειδή, στα αυστηρά πλαίσια της ακαδημαϊκής δεοντολογίας και των απαιτήσεων της Επιστήμης, της υπεύθυνης, συνετής, επίμονης και υπομονετικής αναζήτησης της Αλήθειας ΔΕΝ επιθυμώ να παραβλέψω το γεγονός ότι εδώ και δεκαετίες τα πάντα ελέγχονται από το ΧΡΗΜΑ και από αυτούς που το κατέχουν,

Στους Έλληνες «έχοντες» θυμίζω το τραγούδι του Μαρούδα «τα λεφτά, τι θα τα κάνεις κάποια μέρα θα πεθάνεις!..»

https://www.youtube.com/watch?v=czsA2m8oknw

Μήπω κάνω λάθος;

Εξαρτάται καθότι, όπως έλεγε ένας σοφός καθηγητής μου:

«Τα λεφτά δεν είναι Ευτυχία! Εάν όμως έχεις πολλά αγοράζεις όση και όποια ευτυχία θέλεις όποτε θέλεις!,,»

Ο μάνατζερ-ηγέτης του μέλλοντος, έγραψε πριν μερικές δεκαετίες ο David Lilienthal, «θα πρέπει να συνδυάζει στην προσωπικότητά του τη ρωμαλέα, ρεαλιστική ποιότητα του ανθρώπου της δράσης με την ενόραση του καλλιτέχνη, του θρησκευτικού ηγέτη, του ποιητή που έχει την ικανότητα να ερμηνεύει τις πράξεις του στον εαυτό του. Μόνος του. ο άνθρωπος της δράσης ή ο άνθρωπος του στοχασμού, δεν επαρκεί καθώς και τα δύο χαρακτηριστικά απαιτούνται από τις προκλήσεις του μέλλοντος που έρχεται…»

Τώρα πια εκείνο το «μέλλον» είναι αναμφισβήτητα…παρόν!

Στην αδυναμία των τότε Συμμάχων της Αμερικής, κυρίαρχα της Αγγλίας, να φανούν συνεπείς στις υποχρεώσεις τους απέναντι στους θεσμικούς χρηματοδότες για τα υπέρογκα έξοδα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο Calvin Coolidge, απευθυνόμενος στην Ένωση Ιδιοκτητών-Εκδοτών Εφημερίδων στην Ουάσιγκτον το 1925 δήλωνε αποκαλυπτικά και απροκάλυπτα “They hired the money, didn’t they? “

Σε ελληνική ελεύθερη απόδοση είπε «Τα χρήματα τα δανείστηκαν, έτσι δεν είναι;»

Αυτό είπε σε εμάς η «τρόικα» (τώρα οι Θεσμοί!..)

Ναι, έτσι γίνεται κάθε φορά που κάποιος έχει μια ανάγκη και ζητά δάνειο ή μια καλή ιδέα και αναζητά τον χρηματοδότη του. Αρκεί, φυσικά, και ο χρηματοδότης να διακρίνεται από την απαιτούμενη ικανότητα ορθής εκτίμησης μιας καλής επιχειρηματικής δραστηριότητας , ενός μελλοντικά παραγωγικού και κερδοφόρου επιχειρηματικού σχεδίου…

Αλήθεια, πόσο άσχημα ένοιωσε τελικά ο Τραπεζίτης που κρατούσε στο συρτάρι του την ιδέα της «ξηρογραφικής αναπαραγωγής γραπτών κειμένων» αδυνατώντας να εκτιμήσει τις προεκτάσεις της πρωτοπόρου ανακάλυψης της XEROX για τα ΦΩΤΟΤΥΠΙΚΑ μηχανήματα που, μέχρι σήμερα, (για το αύριο της ηλεκτρονικής αναπαραγωγής μηνυμάτων και κειμένων θέλω να είμαι επιφυλακτικός ) αποτελούν αναπόσπαστα εργαλεία στην καθημερινή μας πραγματικότητα;

Μήπως, όμως, ο Coolidge προσπέρασε άθελά του και ίσως απρόσεκτα αυτό που με τόση κομψότητα είχε γράψει στον Α΄ Ολυνθιακό του ο μεγάλος της δικιάς μας αρχαιότητας ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ κερδίζοντας και την πρωτιά σε ότι αφορά την ιστορική νομοτέλεια της χρηματοδότησης αναγκαίων ή και πρωτοποριακών εθνικών ή επιχειρηματικών δραστηριοτήτων-

«Δει δε χρημάτων και άνευ τούτων ουδέν εστί γενέσθαι των δεόντων…»

Αυτές οι οικονομικού και κοινωνιολογικού περιεχομένου και προεκτάσεων σοφές λέξεις ίσχυαν τότε και συνεχίζουν σήμερα ακόμη περισσότερο καθώς, όπως το θέλει και ο Aphra Behn στη δεύτερη πράξη του θεατρικού του έργου «Ο περιπλανώμενος» (The Rover) – «Το xρήμα μιλά τη γλώσσα που όλα τα Έθνη καταλαβαίνουν» έστω και εάν η λαϊκή Μούσα περισσότερο σκωπτικά παρά ερμηνευτικά διαπιστώνει ότι «το άτιμο…το χρήμα δεν έχει χρώμα!…»

Σίγουρα είναι πάντα χρήσιμο μέσα στις συντεταγμένες κάποιων αναγκαίων ηθικών φραγμών για κάθε λογής επιχειρηματική δραστηριότητα να θυμηθούμε την προς Τιμόθεο Επιστολή του Απόστολου των Εθνών Παύλου ο οποίος ορθά έγραφε πως:

«Η αγάπη για το χρήμα είναι η ρίζα κάθε κακού…»

Η σημασία της θέσης του Δημοσθένη για την αναγκαιότητα του χρήματος, παρά ταύτα, παραμένει αναλλοίωτη και αποκτά ιδιαίτερη διαχρονική σημασία, εάν θυμηθούμε την άποψη του FrancisBacon ότι «Moneyislikemuck, inordertobeusefulitmustbespread…» ή σε ελεύθερη ελληνική απόδοση «Το χρήμα μοιάζει με την…κοπριά! Για να είναι ωφέλιμο πρέπει να το….απλώνουμε!»

Όχι, όμως, να το…σπαταλάμε!

Και όπως όλοι έχουμε ακούσει «τον πλούτο πολλοί μίσησαν, τη Δόξα ουδείς» (αλλά ανέκαθεν φιλόσοφοι, κοινωνιολόγοι και ενίοτε ψυχαναλυτές αναρωτιόμαστε τί γίνεται όταν καταφέρνει κανείς να έχει και πλούτο και δόξα;)

Σε όλους εσάς φίλες και φίλοι αναγνώστες θα αφιερώσω μια παράγραφο από το έργο με τίτλο «το Γεροντοπαλίκαρο» (The Old bachelor ) του William Congrave όπου, στην προσπάθειά του να πείσει για την ειλικρίνεια των συναισθημάτων του, ο πρωταγωνιστής καταθέτει κλείνοντας: «…Και εάν όλα αυτά δεν είναι για σας αγάπη, τότε είναι παραφροσύνη, οπότε με συγχωρείτε αλλά να βρήκα μια σίγουρη απόδειξη των αισθημάτων μου. Σας παραχωρώ ΟΛΑ μου τα χρήματα!..”

Οι Κυβερνήσεις μας, φυσικά, μέχρι σήμερα ΔΕΝ μας τα πήραν όλα, αλλά αφήνουν και λίγα για το εγγύς μέλλον και για παρόμοιες φορο-εισπρακτικές δραστηριότητες από δημοσίους υπαλλήλους (που ΔΕΝ μειώνει τον αριθμό τους) και από συνταξιούχους…

Θέλω να συγχαρώ ΟΛΟΥΣ τους πολιτικούς μας ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ, ΜΠΛΕ και ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΥΣ που εργάσθηκαν με περισσή αγάπη για τη σημερινή μας…ΚΑΤΑΝΤΙΑ ως Οικονομίας, ως Λαού και ως Έθνους (που «κουρταλεί» τις θύρες του ΔΝΤ, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και των Ευρωπαίων Εταίρων μας).

Nα ευχηθώ περισσότερη κοινωνική ευασιθησία στην Κυβέρνηση Μητσοτάκη που διατηρήθηκε στην Εξουσία παρά την απέλπιδα, κατά κάποιους υπεφίαλη, προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να την ρίξει αγνοώντας ότι οι 157 της ΝΔ θα παρέμεναν σταθεροί ως «μπετόν αρμέ» στις έδρες τους.

Σταματώ εδώ πριν κάποιοι μου υπενθυμίσουν, ευγενικά υποθέτω, εκείνη τη γνωστή πλέον παγκοσμίως προτροπή του BenjaminFranklin στο εγχειρίδιο του με τίτλο «Συμβουλές σε ένα νέο Επιχειρηματία»

«Remember, Time is money…”

Σήμερα το κείμενό μου «καταχράστηκε» πολύ από τον χρόνο σας…

Aυτό δεν νομίζω ότι χρειάζεται μετάφραση, καθώς είναι κατανοητή έννοια…

Χρειάζεται, όμως, κυρίες και κύριοι πολιτικοί της Κυβέρνησης και της Αντιπολίτευσης πέρα από τα όσα χρήσιμα και λιγότερο χρήσιμα έως, ενίοτε, και άχρηστα (καθώς συνιστούν…αερολογίες) καταθέτετε από το Βήμα της Ελληνικής Βουλής να κρατάτε πάντοτε στην ενεργό μνήμη σας τόν άνθρωπο ΟΧΙ τα λεφτά!...

Εάν ο προσανατολισμός σας χάσει τον ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα, θυμηθείτε το αλήστου μνήμης ρηθέν από τον ΠΡΩΤΑΓΟΡΑ:

«Πάντων χρημάτων μέτρον εστίν άνθρωπος, των μεν όντων ως εστίν, των δε ουκ όντων ως ουκ εστίν».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Ήταν έτος 1955, ήμουν μαθητής στο Β’ Γυμνάσιο Αρρένων Θεσσαλονίκης, ξεκινούσε η έξοδος ανέργων Ελλήνων για εργασία στην Δυτική Γερμανία και την Αυστραλία και η ΦΙΝΟΣ ΦΙΛΜ έστελνε στις Κινηματογραφικές αίθουσες μια κωμωδία (με μπόλικες σταγόνες λυρισμού) με τίτλο: «Λατέρνα, Φτώχεια και Φιλότιμο»

Ελπίζω να μην «αναστατωθούν» οι ψυχές του Φίνου, του Σακελλάριου, του Φωτόπουλου του Αυλωνίτη, της Καρέζη, του Αλεξανδράκη και άλλων αστέρων που συμμετείχαν στην ταινία η οποία είχε τέτοια επιτυχία ώστε μετά από δυο χρόνια η ΦΙΝΟΣ ΦΙΛΜ την επανάφερε στις κινηματογραφικές αίθουσες με τίτλο «Λατέρνα, Φτώχεια και Γαρύφαλλο» καθώς στο σημερινό μου άρθρο υποκαθιστώ εκείνους τους δύο τίτλους με το δικό μου:«Λατέρνα, Τσίπα και Φιλότιμο!..»

Ήμασταν τότε, πολλοί Έλληνες όπως και τώρα, με Μνημόνια και Πανδημία, οικονομικά «αδύναμοι» αλλά φροντίζαμε ως «κόρην οφθαλμού» σε Πανελλαδικό επίπεδο, μια έννοια πολύτιμη, τώρα πια δυσεύρετη στην Ελλάδα «Μνημονίων» και «Θεσμών”: την «Τσίπα» μας!

Η «Τσίπα» αναφερόταν στην αίσθηση που είχαμε όλοι οι Έλληνας μεγάλοι και μικροί ότι οι άλλοι θα μας σέβονται εφόσον και εμείς φροντίζουμε με την συμπεριφορά μας να μην «Ξετσιπωθούμε…».

Είχαμε τότε στην ΠΑΤΡΙΔΑ μας, πέρα από τα θαλασσόβρεχτα ακρογιάλια, τον καταγάλανο ουρανό, τα ρομαντικά ηλιοβασιλέματα, και το μοναδικό στην υφήλιο γνώρισμα που δεν μεταφράζεται σε άλλη γλώσσα όσες προσπάθειες και εάν έγιναν το…ΦΙΛΟΤΙΜΟ!

Γενιές ολάκερες ντόπιων και προσφύγων είχαμε γαλουχηθεί με τούτη τη μοναδική στον κόσμο έννοια, την πλέον δυσνόητη σε κάθε άλλη γλώσσα που μιλιέται στον πλανήτη μας το… ΦΙΛΟΤΙΜΟ!..

Από τον Απρίλιο του 2010 και μετά, υπόδουλοι στον Δράκουλα που, πριν την Κυβέρνηση «Πρώτη φορά Αριστερά», άκουγε στο όνομα «τρόικα» και στη συνέχεια μετονομάστηκε και έκτοτε λέγεται «θεσμοί», με τέτοιες «μίζες, διαφθορά και απληστία» φοβάμαι ότι απαξιώνουμε καθημερινά ό,τι υπόλοιπο είχε μείνει από «Τσίπα» και ΦΙΛΟΤΙΜΟ!…

Τελευταία κάπου τα μπερδέψαμε με τους χρόνους και το συντακτικό, με τις σύγχρονες κοσμοθεωρίες, ντόπιες ή εισαγόμενες, από Εσπερία τώρα και από την Άπω Ανατολή εμπλουτισμένες και με κάποια μοντέρνα συστήματα αξιών και, αναρωτιέται κανείς, εύλογα:

ΦΙΛΟΤΙΜΟ έχουμε; Είχαμε; Μήπως νομίζουμε ότι είχαμε;

«Τσίπα» έχουμε; Είχαμε; Μήπως νομίζουμε ότι είχαμε;

Βλέπετε φίλοι αναγνώστες και φίλες αναγνώστριες του αγαπημένου Blog, συμπατριώτες/συμπατριώτισσες όλων των ηλικιών, οι δύο έννοιες δεν είναι μόνο δυσνόητες για τους ξένους, είναι πασιφανώς πλέον «αγαθά σε ανεπάρκεια» δυστυχώς και για εμάς τους ντόπιους…

Τελευταία εβδομάδα του Γενάρη 2022, εγκλωβισμένοι στα αυτοκίνητά τους χιλιάδες συμπολίτες μας όλων των ηλικιών και αμέτρητοι κλεισμένοι στα σπίτια τους χωρίς ρεύμα για ατέλειωτες ώρες από την φοβερή χιονοθύελλα που κάποιος/κάποια με κακόγουστη μορφή «Μπλακ χιούμορ» βάφτισε ΕΛΠΙΔΑ.

Ελπίζω να μάθουμε όνομα για να τον/την ΜΟΥΝΤΖΩΣΟΥΜΕ!!!

Στάχτες καλοκαίρι του 2021 εκτάσεις της πευκόφυτης Αττικής και Εύβοιας από την επαναλαμβανόμενη κάθε χρόνο «θυσία δασών» στην Ελληνική Επικράτεια, και επιτρέψτε μου να καταθέσω δημοσίως σήμερα ότι κάθε φορά που ακούω, διαβάζω ή βλέπω σε Ρ/τηλεοπτικά πάνελ και Συνεδριάσεις της Βουλής τους σημερινούς πρωταγωνιστές της πολιτικής μας ζωής να παρουσιάζουν τις αντικρουόμενες προσπάθειές τους να μας σώσουν από την «πτώχευση» (αποφεύγοντας το «GREXIT»), από περαιτέρω οικονομική εξαθλίωση και πείνα, σκέφτομαι ότι ίσως μας βοηθούνε έτσι να… χωνέψουμε «όσα μαζί φάγαμε», (κατά Πάγκαλο) και έρχονται στα δικά μου, και υποθέτω και στα δικά σας, ποτάμια τα δάκρυα…

Κάθε φορά που συνειδητοποιώ με ποια χρηματικά ποσά αμείβονται οι άνδρες και οι γυναίκες των Ενόπλων μας Δυνάμεων, των Σωμάτων Ασφαλείας και του Πυροσβεστικού Σώματος αναρωτιέμαι ΓΙΑΤΙ κορυφαία στελέχη της ελληνικής δημοσιογραφίας με τα παχυλά, μερικοί με αστρονομικά εισοδήματα ΔΕΝ μας λένε τίποτε σχετικό;

Μας είπανε ποτέ ποιος ήταν ο μισθός των «πεσόντων» της Πολεμικής Αεροπορίας, του Πυροσβεστικού Σώματος ή το μηνιάτικο που παίρνουν οι χήρες και τα ορφανά τους για να το συγκρίνουμε με τις αμοιβές των Βουλευτών και τις ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ τους την ώρα που τις δικές μας συνεχίζουν να τις πετσοκόβουν;

Την ατομική και συλλογική Εθνική «Τσίπα» των Ελλήνων και το ελληνοπρεπές, το μοναδικό ΦΙΛΟΤΙΜΟ, βρε παιδιά, αφήνετε και τα τσαλακώνουν, τα ξεσκίζουν σαν μια σελίδα χαρτιού και τα ποδοπατούν καθημερινά στα κάθε λογής «Euro-WorkingGroups» σαν σκουπίδια οι Δανειστές μας!

Από τότε που μας σάρωσε η πανδημία covid-19 και έριξε μπρούμητα τη γονατισμένη μας Οικονομία ακούμε για «Ανάκαμψη», ζούνε αμέτρητοι εργαζόμενοι με μηνιαίο επίδομα που θυμίζει χαρτζιλίκι και όχι μισθό και καλλιεργείται από Συστημικά Ρ/Τ και έντυπα ΜΜΕ (Μέσα Μαζικού Εκμαυλισμού) η ψευδαίσθηση ότι σύντομα θα δούμε «φως στο τέλος του απρόσμενου τούνελ» που έχει σαρώσει κάθε έκφραση και έκφανση σε κάθε επίπεδο του ψυχό-κοινωνικό-οικονομικού και πολιτικού γίγνεσθαι της Πατρίδας μας και της Υφηλίου...

Συνεχίζονται οι «κοκορομαχίες» εντός Βουλής και σε ραδιοτηλεοπτικά μπαλκόνια και παράθυρα, ακούμε προτροπές τύπου «παραιτήσου» ή τετριμμένες και χιλιοειπωμένες μεγαλοστομίες τύπου «θα φτάσει το μαχαίρι στο κόκαλο» ή ακόμη «θα χυθεί άπλετο φως» και βαρβαρότητες όπως «θα πέσουν κεφάλια», ενώ το «γάντζωμα σε καρέκλες εξουσίας» αγγίζει πρωτόγνωρα επίπεδα στο πολιτικό στερέωμα…

Παραμένω αθεράπευτα ρομαντικός και «DumSpiroSpero» (Όσο αναπνέω ελπίζω…).

Ελπίζω, και σας παρακαλώ μη με παρεξηγήσετε φίλες και φίλοι αναγνώστες, ότι κάποια μέρα θα ξυπνήσει και πάλι στις ψυχές των Πολιτικών, των Μεγαλοεπιχειρηματιών, των Ιδιοκτητών & Στελεχών ΜΜΕ, των Διανοουμένων και άλλων «Παραγόντων» το ελληνικό ΦΙΛΟΤΙΜΟ και θα θυμηθούν την πατροπαράδοτη ελληνική «Τσίπα»!…

Εάν συναντιόμασταν πρόσωπο-με-πρόσωπο εσείς και εγώ, θα ρωτούσα να μου πείτε:

Μάταια ελπίζω;



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου