Articles by "Πιπερόπουλος"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πιπερόπουλος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων


Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος*

Αφορμή για το νέο μου άρθρο/άποψη που φιλοξενείται σήμερα εδώ έδωσε η χθεσινή έναρξη Κυριακή 20 Νοεμβρίου του Παγκόσμιου Ποδοσφαιρικού Πρωταθλήματος της FIFΑ-2022 που είδε το Εθνικό Ποδοσφαιρικό συγκρότημα της οικοδέσποινας χώρας Qatar να χάνει με σκορ 0-2 από το Εθνικό συγκρότημα του Ecuador.

To FIFA-2022 Qatar έχει 2 «πρωτιές»:

διεξάγεται για πρώτη φορά σε χώρα του Αραβικού κόσμου

και για πρώτη φορά μήνα Νοέμβριο καθώς αυτό θα ήταν παντελώς αδύνατο με δεδομένη την αφόρητη ζέστη των καθιερωμένων μηνών Ιουνίου, Ιουλίου σε αυτή την περιοχή.

Η φετινή είναι η τελευταία φορά στο Παγκόσμιο Ποδοσφαιρικό Πρωτάθλημα FIFA με συμμετοχή 32 χωρών καθώς από το επόμενο του 2026 στις ΗΠΑ, το Μεξικό και τον Καναδά θα συμμετέχουν πλέον ποδοσφαιρικές ομάδες από 48 χώρες…

https://en.wikipedia.org/wiki/2022_FIFA_World_Cup

Αφήνω φίλες και φίλοι για σήμερα στην άκρη τον γνωστό μου κοινωνικό-ψυχό-πολιτικό-οικονομικό προβληματισμό και θα ασχοληθώ με τα ποδοσφαιρικά αναφερόμενος σε ένα πολύ ενδιαφέρον και γνωστό διεθνώς ποδοσφαιρικό ανέκδοτο:

Λίγο πριν από τον σημαντικό αγώνα της ομάδας που διεκδικεί τον τίτλο, ο τεχνικός ηγέτης της ομάδας (ο προπονητής) δίνει στους παίκτες του, με περισσή μυστικότητα, από ένα άσπρο χαπάκι μεγάλου μεγέθους.

Έκπληκτος ο νεαρός αθλητικογράφος που αντιλαμβάνεται την μυστική κίνηση πλησιάζει τον προπονητή με τον οποίο μετά από χρόνια γνωριμίας τον συνδέει και μια αίσθηση οικειότητας και του ζητά, σχεδόν επιτακτικά, να του εξηγήσει «τι ακριβώς είναι αυτά τα χάπια; ΝΤΟΠΑ;».

«Α, μπα, είναι αθώα χάπια συμπυκνωμένης ζάχαρης» του εξηγεί με εμφανέστατη ειλικρίνεια ο προπονητής.

«Και τι καλό μπορεί να κάνει σε αυτούς τους ώριμους, γυμνασμένους αθλητές ένα χαπάκι συμπυκνωμένης ζάχαρης;» ρωτά ο νεαρός δημοσιογράφος.

«Τίποτε απολύτως» του απαντά ο προπονητής και συνεχίζει: «Αλλά οι παίκτες μου πιστεύουν ότι τους βοηθά και έτσι παίζουν… καλύτερα!».

Ο αθλητικογράφος με διεγερμένο στο κρεσέντο το αίσθημα της περιέργειας πλησιάζει έναν παίκτη της ομάδας, για τον οποίο είχε κάνει και ειδικό αφιέρωμα στην εφημερίδα του, και σχεδόν επιτακτικά απαιτεί να του εξηγήσει:

«Τι χαπάκι είναι αυτό που πήρες;».

Ο παίκτης με πρόδηλα τα σημάδια κάποιας ανησυχίας, κοιτάει γύρω του στα κλεφτά, πλησιάζει τον δημοσιογράφο στο αυτί και του λέει ψιθυριστά:

«Είναι χαπάκι συμπυκνωμένης ζάχαρης!…».

Τινάζεται με ξάφνιασμα ο δημοσιογράφος και με ορθάνοιχτα μάτια, γεμάτος ειλικρινή απορία, ρωτά τον φίλο του παίκτη:

«Καλά και σας βοηθούν εσάς απλά χαπάκια συμπυκνωμένης ζάχαρης;»

«Φυσικά όχι» απαντά με αφοπλιστική ειλικρίνεια ο παίκτης και συνεχίζει:

«Όμως ο προπονητής μας πιστεύει ότι μας βοηθούν και επειδή εμείς τον αγαπάμε, τα παίρνουμε!…».

Θεμελιακό πρόβλημα για τον κάθε προπονητή είναι η κατανόηση της ψυχοσύνθεσης του κάθε παίκτη και η δημιουργία, μέσα από συστηματική δουλειά, ενός αρμονικού συνόλου όπου οι αδυναμίες και οι ικανότητες του καθενός αλληλεπικαλύπτονται με τέτοιο τρόπο, ώστε στο τέλος να παρουσιάζεται μια ισορροπημένη ομάδα με προσωπικότητα, δυναμισμό και την θετική ψυχολογία που στοχεύει στη νίκη, αλλά μπορεί να χειρισθεί με επάρκεια και το ενδεχόμενο της ήττας!…

Ένα συναφές επίσης πρόβλημα για τον κάθε προπονητή αποτελεί και το προγενέστερο βίωμα κάθε παίκτη του.

Αυτήν την δυναμική προβληματισμού την αποκαλώ, χωρίς να παρεξηγηθώ από τους φίλους προπονητές του ποδοσφαίρου και κάθε άλλου ομαδικού σπορ, στους οποίους έχω κάνει πολλά εκπαιδευτικά σεμινάρια τις περασμένες δεκαετίες, και οι τοίχοι του διαμερίσματός μου είναι γεμάτοι με βραβεία τιμής που μου έχουν απονείμει «το σύνδρομο του προπονητή».

Είναι αναμφισβήτητη αλήθεια ότι ελάχιστοι παίκτες γεννιούνται, ζούνε και ωριμάζουν φορώντας την ίδια φανέλα σε ολάκερη την καριέρα τους.

Η πλειοψηφία ξεκινά με ένα Σύλλογο ή ΠΑΕ, διδάσκεται τα βασικά από κάποιον προπονητή και μέσα σε διάστημα συνήθως 2 δεκαετιών αλλάζει αρκετές φορές την φανέλα του αλλά, κατά κύριο λόγο, με συχνότητα που προσιδιάζει την παροιμία της «αλλαγής υποκαμίσων», αλλάζει προπονητές καθώς στον ελλαδικό χώρο ο προπονητής διεκδικεί τον εναλλασσόμενο ρόλο του «στρατηλάτη, νικητή και τροπαιούχου» και μετά «του αποτυχημένου αποδιοπομπαίου τράγου!...

Να σταματήσουν, λοιπόν, οι μεταγραφές παικτών ή οι μετακινήσεις προπονητών;

Ε, ΟΧΙ, βέβαια!…

Όμως οι προπονητές είναι και αυτοί άνθρωποι, έχουν τα βιώματα και τις φιλοδοξίες, τις προσωπικές εμπειρίες και το «παρελθόν» τους.

Επιπρόσθετα ο κάθε παίκτης που μαθητεύει σε έναν δεδομένο προπονητή «μαθαίνει» συγκεκριμένα πράγματα που ξεκινούν από τις ασκήσεις μυ σκελετικής βελτίωσης και φτάνουν στην στρατηγική και τις τεχνικές της ανάπτυξης ενός παιχνιδιού.

Και ξαφνικά συμβαίνει να «παραιτηθεί» (συνήθως αποπέμπεται από τους μεγαλομετόχους που τον θυσιάζουν για να μην παραδεχθούν τα δικά τους λάθη που έχουν εξοργίσει τους οπαδούς κλαι φιλάθλους ης ομάδας που διοικούν) ένας συγκεκριμένος προπονητής (επειδή οι παράγοντες που κινούν τα νήματα από το παρασκήνιο φρονούν ότι έτσι τους συμφέρει ή άλλες φορές ότι αυτοί ξέρουν καλύτερο ποδόσφαιρο από τον προπονητή) και να αναλάβει την ομάδα ένας άλλος.

Έτσι οι παίκτες βρίσκονται αντιμέτωποι με έναν άλλο «δάσκαλο», ο οποίος, φυσικά, έχει την δικιά του προσωπικότητα, τις δικές του τεχνικές και στρατηγική, τις δικές του πεποιθήσεις και τα δικά του χούγια…

Τι σημαίνει αυτό από την δικιά μου οπτική γωνιά, της κοινωνικής ψυχολογίας των σπορ και της άθλησης;

Νομίζω ότι το ερώτημα μπορεί να το απαντήσει σωστά και ο πιο άσχετος φίλαθλος ή οπαδός.

Θα μου πείτε, φίλες και φίλοι αναγνώστες ότι οι παίκτες δεν είναι μαθητούδια και σχολιαρόπαιδα, είναι ώριμοι άνδρες, είναι επαγγελματίες, είναι άτομα που μπορεί να προσαρμοσθούν εύκολα στις νέες προοπτικές στον νέο τεχνικό τους ηγέτη.

Είναι, όμως, τόσο απλά τα πράγματα;

Να θυμηθούμε αυτό που με περισσή εμπειρική σοφία έχει συνοψίσει σε μια φράση ο ελληνικός λαός λέγοντας «με όποιον δάσκαλο θα κάτσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις»;

Καθώς οι παράγοντες στην πατρίδα μας αλλάζουν εύκολα «δασκάλους», σκεφθείτε ποια χούγια και ποιες συνήθειες θα πρέπει να αλλάξει ο επόμενος προπονητής που αναλαμβάνει την ομάδα για να δημιουργήσει ένα «συλλογικά αρμονικό σύνολο».

Περισσότερα για το ποδόσφαιρο, τους παράγοντες και μεγαλομετόχους, τους προπονητές, τους παίκτες και τους οπαδούς και φιλάθλους έχω γράψει στο εξαντλημένο πλέον best-seller βιβλίο μου με τίτλο «Ένας ψυχολόγος στο γήπεδο» που είχε εκδοθεί από τον εκδοτικό οίκο «Ελληνικά Γράμματα» το 1994 που μπορεί να υπάρχει στην Δημοτική Βιβλιοθήκη.

---------------------------------------------

*O Γιώργος Πιπερόπουλος, Διδάκτωρ Κοινωνιολογίας - Ψυχολογίας, είναι Επίτιμος Καθηγητής Μάνατζμεντ και Μάρκετινγκ στο Βρετανικό Πανεπιστήμιο Durham, συνταξιούχος καθηγητής Μάνατζμεντ, Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων και πρώην Πρόεδρος του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος*

Ξεκινώ με την απλή διαπίστωση ότι ανέκαθεν η ψυχοκοινωνική προβληματική της θεματολογίας του σεξ αποτελούσε μια συναρπαστική περίπτωση, από όποια οπτική γωνία κι αν την εξετάζαμε.

Θα συνεχίσω υπογραμμίζοντας την αλήθεια ότι στις τελευταίες 3 – 4 δεκαετίες το θέμα του σεξ ήρθε στην επιφάνεια της συλλογικής συνείδησης των Ελλήνων με τόση ένταση και με τέτοια ταχύτητα, ώστε να επισκιάσει για τη σημερινή νεολαία το γεγονός ότι μόλις «χθες» το θέμα ήταν ένα ισχυρό ταμπού, αντικείμενο μόνο για πολύ προσωπικές συζητήσεις και εκμυστηρεύσεις, που οι περισσότεροι το αγγίζαμε αραιά και πού σε συλλογικό επίπεδο μέσα από την αντισηπτικά ουδέτερη μέθοδο των «σόκιν ανεκδότων», και του «Μπλακ χιούμορ».

Σήμερα, όλοι πια αγγίζουμε τη θεματολογία του σεξ σε διαπροσωπικό επίπεδο παρέας ή φίλων, ανοικτά, όπως φυσικά το βλέπουμε και στα έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Μετά την είσοδο στον 21ο αιώνα και την παγκόσμια εξάπλωση του διαδικτύου βιώνουμε απίστευτο σε όγκο υλικό πορνογραφικού υλικού.

Στην Πατρίδα μας, στην Ευρώπη και σε ολάκερη την υφήλιο τα τελευταία χρόνια ακούμε συχνά τόσο σε χώρους εργασίας και αναψυχής όσο και σε πανεπιστημιακές αίθουσες τα ίδια θεμελιακά ερωτήματα που σχετίζονται με το πώς και γιατί συντελέστηκε αυτή η σημαντική αλλαγή στη δημοσιοποίηση της θεματολογίας του σεξ, στη στάση και τη νοοτροπία μας.

Το γεγονός ότι μέχρι τον καιρό που η γενιά των σημερινών γονέων βρισκόταν εκεί που βρίσκονται σήμερα τα εγγόνια μας, τα δυνατά ταμπού περιφρουρούσαν τη θεματολογία του σεξ έχοντας περιχαρακώσει κάθε τι σχετικό ερμητικά κλεισμένο κάτω από την ετικέτα του «βρώμικου» στο ατομικό και συλλογικό μας υποσυνείδητο δεν σημαίνει αυτόχρημα ότι η πρόσφατη απελευθέρωση είναι αναμφίβολα και κατηγορηματικά… καταστροφική!

Για τους σημερινούς νέους και νέες υπάρχουν δύο διαστάσεις στο όλο θέμα της από-ευαισθητοποίησης των σεξουαλικών ταμπού και συγκεκριμένα:

[α] η διάσταση της λεκτικής ή φραστικής απελευθέρωσης και

[β] η διάσταση της πραγματικής απελευθέρωσης.

Με άλλα λόγια, συχνά έχει προκύψει από επίσημες όσο και ανεπίσημες ή άτυπες έρευνες με νέους και νέες, που ακόμη σπουδάζουν σε Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα ή πρόσφατα έχουν βγει στην αγορά εργασίας, ότι είναι ευδιάκριτοι στις παρέες τους εκείνοι και εκείνες που ενώ «μιλάνε» απελευθερωμένα λειτουργούν με ουσιαστικά και καθοριστικά ταμπού και δεσμεύσεις και, αντίστροφα, οι άλλοι που, ενώ πρεσβεύουν συντηρητικές θέσεις, ενεργοποιούνται πολύ φιλελεύθερα μόλις εκλείψουν οι εκλαμβανόμενοι ως «αντικειμενικοί» έλεγχοι της συμπεριφοράς τους.

Σίγουρα ιδιαίτερες δυσκολίες στην όλη αντιμετώπιση της σεξουαλικής θεματολογίας αντιμετωπίζει η γενιά όσων σήμερα είναι γονείς εφήβων, ακριβώς επειδή η τρέχουσα πραγματικότητα βρίσκεται σε κραυγαλέα αντίφαση με τα όσα εμείς οι σημερινοί παππούδες και γιαγιάδες είχαμε διδαχθεί από τους γονείς μας, από άλλους ψυχοκοινωνικούς φορείς και τα τότε ελάχιστα, σχεδόν αποκλειστικά, έντυπης μορφής ΜΜΕ.

Στο μεταξύ, βέβαια, οι σημερινοί νέοι και οι νέες έχουν και αυτοί προσβάσεις στα σύγχρονα ΜΜΕ, έρχονται εντελώς ανοιχτά σε διαπροσωπική επαφή, ερωτεύονται και, όταν το αποφασίσουν, κάνουν και έρωτα, συζητούν τα θέματά τους και με τον «άνθρωπό» τους αλλά και μεταξύ τους στις παρέες όπου συμμετέχουν αγόρια και κορίτσια και όταν ένας «δεσμός» αποτύχει προχωρούν στον επόμενο χωρίς να αποκρύπτουν «το παρελθόν» τους απόν ή την παρόντα ερωτικό σύντροφο, όπως κατά κανόνα γινόταν «χθες» με τους γονείς τους και ιδιαίτερα στην δικιά μας εποχή των παππούδων και γιαγιάδων τους…

Στην Αμερική, μισό αιώνα πριν, μετά τις πρώτες δεκαετίες της μεταπολεμικής περιόδου οι έρευνες του Dr Kinsey και των συνεργατών του, στη Γερμανία οι έρευνες του Kohle και στη συνέχεια πάλι στην Αμερική οι εργαστηριακά τεκμηριωμένες έρευνες της ψυχοφυσιολογίας της σεξουαλικής συμπεριφοράς των Dr Masters και Dr. Johnson βοήθησαν ώστε η θεματολογία του σεξ να βγει από τα σκοτεινά χρονοντούλαπα του συλλογικού υποσυνείδητου των λαών, και να απευαισθητοποιηθούν τα διάφορα ταμπού.

Έτσι ξεκίνησε, σε παγκόσμια κλίμακα, ένας φαινομενικά ατέλειωτος διάλογος ανάμεσα σε επιστήμονες και κοινή γνώμη για τις ανθρώπινες σεξουαλικές ορμές και συνήθειες, για τα σεξουαλικά προβλήματα των ανδρών και των γυναικών, καθώς και των ζευγαριών, για θέματα σεξουαλικής ενημέρωσης και διαπαιδαγώγησης της νεολαίας και άλλα συναφή.

Όλη αυτή η δυναμική διεργασία θεωρείται από πολλούς ως μέθοδος απαραίτητη για την ομαλή προσωπική εξέλιξη των παιδιών μας προς την ωριμότητα και την υπεύθυνη διαχείριση των σεξουαλικών τους αναγκών, ενώ από άλλους ως «χειροπιαστή απόδειξη» της κοινωνικής διαφθοράς, της κατάπτωσης των ηθών και διαγραφής των εθίμων και της αποσύνθεσης του ψυχοκοινωνικού μας συστήματος!…

Όπως και αν το δούμε το θέμα, όμως, ένα θεμελιακό πρόβλημα στενά συνυφασμένο με την πορεία της αποκαλούμενης σεξουαλικής απελευθέρωσης είναι και η εδραίωση στην κοινή γνώμη της εντύπωσης ότι η νεολαία μας ζει, λειτουργεί και επιδίδεται ασυγκράτητα σε έναν έντονο, απρόσωπο και αχαλίνωτο «παν-σεξουαλισμό!..»

Σίγουρα η κοινή γνώμη αναρωτιέται εάν και η ελληνική κοινωνία πέρασε, περνάει ή θα περάσει αυτό το στάδιο του παν-σεξουαλισμού που παρατηρήθηκε σε άλλες κοινωνίες στην Ευρώπη, στη Βόρεια Αμερική, στην Αυστραλία και αλλού.

Η σημερινή μου θέση, τεκμηριωμένη από έρευνες με νέους και νέες διαφόρων κοινωνικό-οικονομικών επιπέδων και μόρφωσης, χωρίς να εμπεριέχει στοιχεία δογματικά καθολικής εφαρμογής, είναι η παρακάτω:

Σαφώς υπάρχει σήμερα περισσότερη ελευθερία στη σύγχρονη ελληνική νεολαία σε ό,τι αφορά τη σεξουαλική ολοκλήρωση ως τμήμα μιας ευρύτερης ψυχό-συναισθηματικής και κοινωνικής σχέσης, ως διάσταση ενός υγιούς ερωτικού δεσμού, αλλά δεν υπάρχει, δεν τεκμηριώνεται «αλόγιστο, τυφλό και απρόσωπο σεξ» στον βαθμό που, παρασυρόμενη από διάφορα δημοσιεύματα, φαίνεται να πιστεύει η κοινή γνώμη.

Κλείνοντας το σημερινό μου άρθρο θα αναφέρω ένα εντυπωσιακό θέμα που ήδη ερευνώ βαθύτερα και που αναφέρεται στα στατιστικά δεδομένα και τις διαφορές που προκύπτουν ανάμεσα σε νέες και νέους που έχουν ολοκληρωθεί σεξουαλικά αρκετά πριν τα 20 χρόνια τους.

Χωρίς να είναι ένα στατιστικό στοιχείο που αφορά ΟΛΗ την ελληνική νεολαία, είναι άξιο μνείας το γεγονός ότι σε έρευνά μου πριν λίγα χρόνια με φοιτητές και φοιτήτριες προέκυψε ότι το 63% των γυναικών είχε ολοκληρωθεί σεξουαλικά πριν από την εισαγωγή τους στα ΑΕΙ και ΤΕΙ και ένα πρόσθετο 24% πριν περατωθούν οι σπουδές του.

Αντίθετα, ανάμεσα στους άνδρες το ποσοστό ήταν μόλις 38% πριν από την εισαγωγή τους σε ΑΕΙ και ΤΕΙ και ένα πρόσθετο 33% σχεδόν ταυτόχρονα με την ολοκλήρωση των σπουδών τους.

Οι πρόχειρες συλλογιστικές μας για την ερμηνεία τέτοιων στατιστικών στοιχείων είναι ότι η πρόσφατη έντονη χειραφέτηση της γυναίκας στον Ελληνικό χώρο, οι κάθε είδους φεμινιστικές προσπάθειες, τα διάφορα γυναικεία έντυπα έχουν συντελέσει ώστε οι νέες γυναίκες να διεκδικήσουν πολύ πιο δυναμικά το μερίδιό τους από τη σεξουαλική «επανάσταση» με την αιτιολογία της πολύχρονης καταπίεσής τους από μπαμπάδες, εραστές και συζύγους που απαιτούσαν πριν από μερικές δεκαετίες να είναι «αγνές»…

Βέβαια κάθε έρευνα στη θεματολογία του σεξ χρειάζεται να περιλάβει και στοιχεία του παρελθόντος, γιατί και στο μακρινό «χθες» είχαμε σεξουαλικές επαφές πριν τον γάμο, αλλά απλά δεν τις συζητούσαμε τόσο ανοιχτά, έτσι ώστε να δημιουργηθεί μια σωστή εικόνα για τη σεξουαλική ζωή των σύγχρονων Ελλήνων.

Εκείνο που έχει σημασία Τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα είναι ότι η νεολαία μας εκτιμά τις χαρές του υγιούς ψυχικά, συναισθηματικά και κοινωνικά, εκτονωμένου από ταμπού και ενοχές σεξ, επιδίδεται στην ερωτική επαφή που είναι απαλλαγμένη από τις ανασταλτικές προκαταλήψεις του χθες χωρίς να «καταστραφεί», χωρίς να χρειάζεται τα βικτωριανά εκείνα «διπλά στάνταρντ» όπου η έντονη δραστηριότητα ενός άνδρα τού κομίζει «εύσημα», ενώ παρόμοια δραστηριότητα μιας γυναίκας τη στιγματίζει!…



------------------------------------------------------------------


*O Γιώργος Πιπερόπουλος, Διδάκτωρ Κοινωνιολογίας - Ψυχολογίας, είναι Επίτιμος Καθηγητής Μάνατζμεντ και Μάρκετινγκ στο Βρετανικό Πανεπιστήμιο Durham, συνταξιούχος καθηγητής Μάνατζμεντ, Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων και πρώην Πρόεδρος του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος*

Θα το ομολογήσω σήμερα με πολλή ειλικρίνεια: κάθε φορά που συνθέτω ένα σύντομο άρθρο για το διαδίκτυο, το θέμα του τίτλου αποτελεί πάντα σημείο αιχμής του προβληματισμού μου.

Σε ιστοσελίδες του διαδικτύου, όπως και σε όλα τα έντυπα και ραδιοτηλεοπτικά ΜΜΕ, αποτελεί πρόκληση τα άρθρα και τα σχόλια ως υπότιτλοι στην εικόνα να έχουν αυτό που στα δημοσιογραφικά γραφεία (και σε πανεπιστημιακά αμφιθέατρα) αποκαλούσαμε και συνεχίζουμε να χαρακτηρίζουμε ως «πιασάρικο» τίτλο.

Με άλλα λόγια καθώς τα μάτια των αναγνωστών βλέπουν τον τίτλο να ανοίγει η όρεξη με τη γνωστή σιωπηρή προτροπή στους αναγνώστες: «συνεχίστε να διαβάζετε περισσότερα».

Ο σημερινός μου τίτλος αναδεικνύει τον συγκεκριμένο προβληματισμό και μαζί το περιεχόμενο του άρθρου μου καθώς ακούω, όχι πια σε καθημερινή βάση, αλλά κάθε φορά που συνομιλώ με συμπολίτες μας την ίδια ερώτηση:

«Γιατί με τόσα που…μας κάνουν ΔΕΝ αντιδρούμε εμείς οι Έλληνες;»

Και απαντούν σε καθημερινή βάση γνωστοί «διαμορφωτές της κοινής γνώμης» από τα ραδιοτηλεοπτικά ΜΜΕ (Μέσα Μαζικού Εκμαυλισμού)

«Γίνατε καλοπερασάκηδες και τεμπέληδες και αράξατε στους καναπέδες!».

Είναι αυτό σοβαρή «ερμηνεία» όταν θα τυλιγόμαστε με κουβέρτες καθώς για τους περισσότερους Έλληνες δεν θα υπάρχει χρήμα για πετρέλαιο ή θερμάστρες αλογόνου, αλλά ούτε για…καυσόξυλα;

«Μας ψεκάζουν…»

Μας λένε κάποιοι άλλοι αιτιολογώντας την απίστευτη υπομονή του ελληνικού Λαού που ξεπερνά εκείνη του Βιβλικού Ιώβ!…

Όχι, ΔΕΝ μας…ψεκάζουν!.. Σας παρακαλώ ξεχάστε και αυτή την εξήγηση…

Ελάτε να δούμε την πραγματικότητα χωρίς Κομματικές παρωπίδες.

Πριν δώδεκα χρόνια μας επέβαλαν τα οδυνηρά Μνημόνια, στην συνέχεια μαζευτήκαμε στις πλατείες, γέμισε με κόσμο το Σύνταγμα και μια και δυο και τρεις φορές και οι τότε «Κρατούντες» μας ρημάξανε στα χημικά και στο ξύλο…

Αντισταθήκαμε, κουραστήκαμε και τώρα πια «αραχτοί» στον καναπέ μετράμε τον πληγωμένο εγωισμό μας!

Πολύ ωραία εξήγηση εμπλουτισμένη με μια δόση αυτάρεσκου «ηρωισμού»…

«Όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει…κρεμαστάρια!..»

Δέκα χρόνια πριν τα «παράτησε» ο κ Παπανδρέου αδυνατώντας να επαληθεύσει το ιστορικά-ανιστόρητο «λεφτά υπάρχουν», δοκιμάσαμε τον τεχνοκράτη κ Παπαδήμο (που αργότερα έγινε και θύμα τρομοκρατικής ενέργειας).

Ακολούθησαν στο Εθνικό Πιλοτήριο, στη γέφυρα διακυβέρνησης του ωραίου σκάφους που λέγεται ΕΛΛΑΣ οι κκ Σαμαράς, Βενιζέλος, Κουβέλης και Καρατζαφέρης και είδαμε τα «γκρίζα» χάλια μας να γίνονται «μαύρα».

Στη συνέχεια ακούστηκε η φωνή του κ Τσίπρα, με πρίμο σεκόντο τον κ Καμμένο, υποσχόμενοι «να σκίσουν τα μνημόνια» και τα άλλα…κακά!

Αιώνιοι εραστές, εμείς οι Έλληνες, όσων υπόσχονται ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ, τα χάψαμε!..

Θυμηθείτε τις δυο ραγδαίες εκλογικές αναμετρήσεις Ιανουάριο και Σεπτέμβριο 2015 όταν δώσαμε την Εξουσία «για πρώτη φορά στην…Αριστερά» τιμωρώντας Πράσινους και Μπλε.

Στη συνέχεια «η πρώτη φορά…Αριστερά» σε εκπληκτικά αγαστή συνεργασία με τους ΑΝΕΛ υπόσχονταν ΤΕΛΟΣ της οικονομικής και ψυχοκοινωνικής μας ταλαιπωρίας αλλά μάλλον απέτυχαν να μας ανασύρουν από την απαξίωση…

Άντε ομαδικά, πλέον, οι κάποτε πράσινοι και μπλε και τώρα πια …πολύχρωμοι με κόκκινο στο φόντο, να γίνουμε για πολλοστή φορά…κοψοχέρηδες!

«Δεν φταίμε εμείς,» είπαν αιτιολογώντας την πράξη τους στον Θεό οι πρωτόπλαστοι, «το φίδι μας…εξαπάτησε!»

Και καθώς ο τουρισμός έφερνε απρόσμενα έσοδα στις εκλογές του 2019 επιλέξαμε την Κυβέρνηση του κ Κυριάκου Μητσοτάκη…

Μυριάδες συμπατριώτες μας Έλληνες που με τόση αυταρέσκεια τραγουδούσαμε: «Ο Τράχηλος του Έλληνα ζυγό δεν υποφέρει» στέκονται με υπομονή στις ουρές δωρεάν συσσιτίων, στα γραφεία του ΟΑΕΔ, και στις κατά τόπους Δ.Ο.Υ. και ψελλίζουν ψιθυριστά:

«Σφάξτε μας ΘΕΣΜΟΙ, πρώην τρόικα. να…αγιάσουμε;»

Πώς συμβιβάζεται η περηφάνια μας, ο Εθνικός μας «τσαμπουκάς», ο αυθορμητισμός μας και η τάση μας για επαναστατικότητα με αυτή την συμπεριφορά ηττοπάθειας, άνευ όρων παράδοσης και η οσφυοκαμψία που ξαφνιάζει τους εκτός Ελλάδας εχθρούς μας και φέρνει δάκρυα σε φίλέλληνες;

Μία σοβαρού επιπέδου επιστημονική αξιολόγηση της ψυχοκοινωνικής μας κατάστασης, αυτής που σήμερα χαρακτηρίζω «σαπίλας» μας προσφέρει η θεωρία «της γνωστικής ασυμφωνίας» (cognitive dissonance) του Αμερικανού ψυχολόγου Dr Leon Festinger διακεκριμένου μέλους της Αμερικανικής Ψυχολογικής Εταιρείας (στην οποία έχω την τιμή να ανήκω εδώ και μισό αιώνα).

Σύμφωνα με την θεωρία ένα άτομο ή μια ομάδα μπορεί να διατηρούν συνειδητά τόσο διανοητικά όσο και συναισθηματικά αντικρουόμενα στοιχεία, και να συμπεριφέρονται επηρεαζόμενο από αυτά.

Με άλλα λόγια οι άνθρωποι έχουμε την ικανότητα να αιτιολογούμε και να διατηρούμε, σε παράλληλη διάταξη και ταυτόχρονα, ασυμβίβαστα δεδομένα, εφόσον αυτά ικανοποιούν κάποιες αντικρουόμενες μεν, αλλά θεμελιακές μας ανάγκες, πραγματικές ή συμβολικές.

Οι άνθρωποι διαθέτουμε την τάση να φροντίζουμε την διατήρηση ισορροπίας μεταξύ πραγματικότητας και προσδοκιών. Μειώνουμε τη σημασία ενός από τους συγκρουόμενους παράγοντες και προσθέτουμε κάποια στοιχεία στον άλλο ή τον αλλάζουμε καθολικά.

Αυτή η διαδικασία ρίχνει φως στην αινιγματική, παράλογη, ακόμη και καταστροφική μας συμπεριφορά.

Είναι, αναμφίβολα, θλιβερή η ψυχική κατάσταση ΣΑΠΙΛΑΣ που μας περιγράφει τώρα ως Κοινωνικό σύστημα ενώ συνεχίζεται το οικονομικό, ψυχό-κοινωνικό, πολιτικό και πολιτιστικό ιστορικά ανιστόρητο δράμα μας…

Κάνουμε αυτά που κάποιοι περιμένουνε να κάνουμε καθώς διατηρούμε στο προσκήνιο του πολιτικού γίγνεσθαι Κόμματα και πρόσωπα που μας οδήγησαν στα γνωστά Μνημονικά επίπεδα απαξίωσης…

Θυμηθείτε τις εποχές που πέρα από «το κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας» θέλαμε και το εξοχικό μας, εκατομμύρια Ελλήνων είχαν δυο αυτοκίνητα και από δέκα πιστωτικές κάρτες και απολαμβάναμε «διακοπών-δάνεια»…

Θυμηθείτε πριν δύο δεκαετίες τον τότε Πρωθυπουργό κ Κωνσταντίνο Σημίτη, και τον τότε Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος κ Λουκά Παπαδήμο να στέκονται χαμογελώντας μπροστά στο ΑΤΜ και να κάνουν την πρώτη ανάληψη σε…Ευρώ!..

Δεν θα κατηγορήσω ΠΑΣΟΚ και ΝΔ ότι το έκαναν εσκεμμένα επί δεκαετίες μέχρι το καλοκαίρι του 2010 ή από αβλεψία, όταν όμως γυρίζω το βλέμμα μου στο παρελθόν ψύχραιμα και αντικειμενικά ή διαπίστωση είναι σαφής:

Ίσως δεν ήταν ΕΝΤΕΛΩΣ άστοχη η γνωστή θέση του κ Πάγκαλου: «μαζί τα φάγαμε…»

Τον Μάη του 2010 από το Καστελόριζο (με ποια κριτήρια συμβολισμού επελέγη εκείνο το συγκεκριμένο νησί;) ο τότε Πρωθυπουργός κ Γιώργος Παπανδρέου μας ξύπνησε βίαια ανακοινώνοντας ότι είμαστε… «κακομοίρηδες!»

2017, 2018, 2019 αρχίσαμε να χαμογελάμε με τα έσοδα του τουρισμού, αλλά μας προέκυψε η πανδημία!…

Μας χαμογέλασε, τουριστικά, το 2021 και το 2022 αλλά εξαιτίας του Ρώσο-Ουκρανικού πολέμου καλπάζει πλέον η ακρίβεια και φούντωσε ξανά η αβεβαιότητα για το αύριο…

‘Όπου φτωχός και η μοίρα του!…

-------------------------------------

*O Γιώργος Πιπερόπουλος, Δρ Κοινωνιολογίας - Ψυχολογίας, είναι Επίτιμος Καθηγητής Μάνατζμεντ και Μάρκετινγκ στο Βρετανικό Πανεπιστήμιο Durham, συνταξιούχος καθηγητής Μάνατζμεντ, Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων και πρώην Πρόεδρος του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Προτείνει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος *

Ανατριχιαστικές οι λεπτομέρειες που φέρνουν δάκρυα στα μάτια και φουντώνουν τα αισθήματα οργής στις ψυχές των Ελλήνων και των Ελληνίδων αλλά και στην ψυχή του πλέον «χοντρόπετσου» συναισθηματικά συμπολίτη μας στο θέμα κατά εξακολούθηση
βιασμού του σώματος και της ψυχής της 12χρονης παιδίσκης στην Αττική από εκατοντάδες ώριμους στην ηλικία συμπατριώτες μας…

Οι αναφορές σε «παιδόφιλους» και «παιδεραστές» δύο όρων που προέρχονται από την αρχαία Ελληνική γλώσσα και όπως χιλιάδες άλλες λέξεις υιοθετήθηκαν σε όλες τις γλώσσες του Πλανήτη με οδηγούν στη σημερινή μου ΠΡΟΤΑΣΗ/ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ/ΠΡΟΚΛΗΣΗ στη Βουλή των Ελλήνων και στην Ακαδημία Αθηνών:
Από σήμερα και εφεξής να διαγραφούν από το λεξιλόγιό μας οι δύο όροι «παιδόφιλος» και «παιδεραστής» και να αντικατασταθούν από τον ρεαλιστικό όρο «ΠΑΙΔΟΒΙΑΣΤΗΣ» για να εκφράζεται ορθά η πράξη που υπονοεί ο όρος αυτός.

Ταυτόχρονα ζητώ δημοσίως να συμπεριληφθεί στην κείμενη νομοθεσία για την απαραίτητη τιμωρία των δραστών και ο «χημικός ευνουχισμός» πέραν της επιβολής ποινής «ισόβιας» κάθειρξης (η οποία, δυστυχώς, ΔΕΝ είναι ισόβια αλλά όπως αποδεικνύει η
καθημερινότητα πολύ λιγότερη σε διάρκεια καθώς μπορεί να λήξει σε μια δωδεκάδα χρόνων με επίδειξη «καλής συμπεριφοράς») και, εμμέσως, δυστυχώς για να «αδειάζουν» τα «αναμορφωτικά» μας Ιδρύματα τα οποία με την ραγδαία αυξανόμενη εγκληματικότητα και
αντικοινωνική συμπεριφορά γεμίσαν.

Ελπίζω, φίλες και φίλοι αναγνώστριες και αναγνώστες του αγαπημένου blog που φιλοξενεί την σημερινή μου πρόταση/πρόσκληση/πρόκληση να συμφωνήσετε μαζί μου για να τελειώσει πιά αυτή η παρωδία να θεωρούμε «..φίλο» ή «…εραστή» παιδιών τα
ανθρωποειδή εκείνα όντα που επιδεικνύουν ανάλγητη κτηνώδη συμπεριφορά βιάζοντας τα σώματα και τις ψυχές ανήλικων παιδιών.


-------------------------------------

* O Γιώργος Πιπερόπουλος, Δρ Κοινωνιολογίας - Ψυχολογίας, είναι Επίτιμος Καθηγητής Μάνατζμεντ και Μάρκετινγκ στο Βρετανικό Πανεπιστήμιο Durham, συνταξιούχος καθηγητής Μάνατζμεντ, Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων και πρώην Πρόεδρος του
Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος*

Σε μια σύνθεση θεωρίας, εμπειρικών ερευνών και εμπειριών τέσσερες έννοιες, η αναγνώριση, η ανταπόκριση, η ασφάλεια και οι νέες εμπειρίες, προσφέρουν ένα χρήσιμο ερμηνευτικό πλαίσιο των κινήτρων της συμπεριφοράς μας, με την παραδοχή ότι, μολονότι διαφέρουμε ως άτομα, έχουμε τον κοινό παρονομαστής της ανθρώπινης φύσης…


Η αναγνώριση

Η ανάγκη της αναγνώρισης ξεκινά από τα πρώτα χρόνια της ζωής μας μέσα στην οικογένεια, ιδίως όταν συνυπάρχουν ένα ή περισσότερα αδέλφια ή αδελφές, συνεχίζει με περισσότερη ένταση στα παιδικά και εφηβικά χρόνια, και γίνεται σημαντικό κίνητρο συμπεριφοράς στις πιο ώριμες ηλικίες.

Ο Νεοζηλανδός Edmund Hillary ήταν επαγγελματίας μελισσοκόμος με χόμπι την ορειβασία και αφού σκαρφάλωσε στις ψηλότερες κορυφές βουνών της γενέτειράς του και στις Άλπεις το πρωί της 29ης Μαΐου 1953 ήταν ο πρώτος στην ιστορία της ανθρωπότητας ορειβάτης που μαζί με τον καταγόμενο από το Νεπάλ Tenzing Norgay έφτασαν στην αποκαλούμενη «κορυφή του κόσμου».

Η επιτυχία του Edmund Hillary ανακοινώθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις χώρες – μέλη της Βρετανικής Κοινοπολιτείας παραμονές της στέψης και ενθρόνισης της Βασίλισσας Elizabeth II, η οποία τον έχρισε ιππότη του Στέμματος απονέμοντάς του τον τίτλο του «Sir».

Όταν οι δημοσιογράφοι ζήτησαν από τον Sir Edmund Hillary να τους εξηγήσει τι τον ώθησε να σκαρφαλώσει στη «στέγη του κόσμου», εκείνος απάντησε με αφοπλιστική ειλικρίνεια και Δελφικό συμβολισμό: «Επειδή ήταν εκεί!…»

Η ανάγκη της αναγνώρισης ωθεί το άτομο σε θυσίες, κόπους, στερήσεις, αψηφώντας κάθε λογής εμπόδια που πρέπει να ξεπεραστούν. Γνωρίζουμε ότι η συμπεριφορά μας δεν υποκινείται μόνο από συνειδητές επιλογές για δράση ή αντίδραση σε συγκεκριμένα ερεθίσματα αλλά και από υποσυνείδητα κίνητρα.

Συχνά δεν εκπλήσσουμε μόνο τους άλλους αλλά και τους εαυτούς μας όταν στη δική τους απορία «γιατί φέρεσαι έτσι» ή «γιατί το έκανες αυτό» προσθέτουμε τη δική μας υποκειμενική σιωπηρή ερώτηση «αλήθεια, γιατί συμπεριφέρομαι έτσι ή γιατί το έκανα αυτό;».

«Κανείς άνθρωπος δεν είναι μια νησίδα που υπάρχει ολομόναχη» έγραψε στο σχετικό ποίημά του με τίτλο «Για ποιον χτυπά η καμπάνα» (που έγινε και τίτλος στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Hemingway) ο μεγάλος Άγγλος ποιητής John Donne, επισημαίνοντας, όπως και ο δικός μας φιλόσοφος Αριστοτέλης, ότι οι άνθρωποι «είμαστε κοινωνικά – αγελαία – όντα» και χρειαζόμαστε τους συνανθρώπους μας.

Σε προσωπικό επίπεδο όλοι μας μπορούμε να επιβεβαιώσουμε την θεωρητική εκτίμηση ότι θεμελιακά αισθήματα όπως η χαρά, η λύπη, η πικρή γεύση της αποτυχίας και η αντίστοιχη γλυκιά της επιτυχίας μπορούν να μειωθούν ή να αυξηθούν εφόσον τα μοιραστούμε με φίλους.


Η ανταπόκριση και η ανασφάλεια

Η αναγνώριση βοηθά να δημιουργηθεί στο άτομο η εκτίμηση ότι έτσι θα πετύχει και την ποθητή ανταπόκριση, με πιο απλά λόγια ως αποτέλεσμα της αναγνώρισης θα έρθει και η αποδοχή και το χειροκρότημα και σε πιο βαθύ διαπροσωπικό επίπεδο ακόμη και η αγάπη και ο έρωτας και θα μπορούσαμε να πούμε ότι η ανταπόκριση είναι αυτό που περιμένει εκείνος ή εκείνη που εργάστηκε σκληρά για να επιτύχει την αναγνώριση.

Εμείς οι επιστήμονες της συμπεριφοράς όπως και η «λαϊκή γνώση, η λαϊκή σοφία» διαπιστώνουμε ότι το συναίσθημα της ανασφάλειας συχνά μετουσιώνεται σε ισχυρό κίνητρο για επιτυχία και καθιέρωση!…

Εφόσον λειτουργήσει θετικά, η ανασφάλεια που γεννά η διαπίστωση ότι τίποτε δεν μένει ασάλευτα μόνιμο, μπορεί να μας ωθήσει σε ακόμη πιο συστηματικές και έντονες προσπάθειες για να πετύχουμε καλύτερα αποτελέσματα.

Εάν, όμως, συμβεί παλιά βιώματα ή τρέχουσες και ίσως και ανυπέρβλητες δυσκολίες και ψυχοκοινωνικές πραγματικότητες να μετουσιώσουν την ανασφάλεια σε «νευρωσικό σύμπτωμα», τότε το άτομο χάνει την αυτοπεποίθησή του, την αισιοδοξία και τις αντοχές του.

Αποτελεί διαπιστωμένη πραγματικότητα, είναι, με άλλα λόγια σίγουρο, ότι όλοι μας αναζητούμε το συναίσθημα της ασφάλειας στην καθημερινή μας ζωή, στο σπίτι, την οικογένεια, το χώρο εργασίας και επαγγελματικής μας απασχόλησης.

Τι ακριβώς, όμως, είναι αυτή η τόσο ποθητή και ταυτόχρονα τόσο πολύ δύσκολα πραγματοποιήσιμη αίσθηση της «ασφάλειας»;

Να τη θεωρήσουμε συνώνυμη όπως τη θέλει και το λαϊκό μας ρητό με το παροιμιακό «δέσιμο του… γαϊδάρου» ή με τη χαρακτηριζόμενη ως «δημοσιοϋπαλληλική» νοοτροπία της εξαρτημένης καριέρας όπου «…βρέξει χιονίσει η καραβάνα θα γεμίσει»;

Ή, μεταφέροντας το σημείο αναφοράς στις διαπροσωπικές μας σχέσεις, στις σχέσεις φιλίας, αγάπης και έρωτα, μπορούμε ποτέ να αισθανθούμε απόλυτα ασφαλείς όταν είναι δεδομένο ότι οι παλινωδίες, οι ανταγωνισμοί, οι εγωισμοί και τα πάθη κάνουν πολύ δύσκολη πραγματικότητα το μόνιμο αίσθημα της ασφάλειας;

Ίσως δεν είναι εντυπωσιακά πρωτότυπη, αλλά δεν παύει να είναι πολύ εύστοχη, σε τελική ανάλυση, η παρατήρηση ότι κάποια στιγμή «τα πάντα καταλήγουν να γίνουν… ρουτίνα», οπότε και το αίσθημα ασφάλειας που ίσως με τεράστιο κόπο πετύχαμε αρχίζει να κουράζει!.

Και τότε, εάν όχι όλοι, πάντως πάρα πολλοί, αρχίζουμε να αναζητούμε το κάτι άλλο, το κατιτί το μεγάλο, το μεστό από νοήματα, το συνταρακτικό, που τελικά θα είναι η νέα εμπειρία που, όμως, θα απειλήσει να τινάξει στον αέρα το αίσθημα της ασφάλειάς μας που με τόσους κόπους πετύχαμε.


Οι νέες εμπειρίες

Η ανάγκη να ζήσουμε νέες εμπειρίες γίνεται σχεδόν αδήριτη καθώς βρίσκεται στην αντίπερα όχθη της καθιέρωσης που έρχεται ως αποτέλεσμα της προοδευτικής εξέλιξης της αναγνώρισης σε ανταπόκριση και εδραίωση αισθήματος ασφάλειας.

Κάθε νέα εμπειρία, πέρα από τα θετικά της στοιχεία, περιλαμβάνει και πολλές πιθανά αρνητικές επιπτώσεις και μαζί ψυχική ετοιμότητα για κινητοποίηση των συναισθηματικών μας δυνάμεων, ώστε να ανταποκριθούμε με επιτυχία στις νέες προκλήσεις που δημιουργεί.

Αναμφίβολα είναι συναρπαστική αυτή η συμβολική αναταραχή της ηρεμίας που προσφέρει η ασφάλεια και εάν δεν προσέξουμε μπορεί να εκφυλιστεί σε ρουτίνα, εντείνοντας την επιθυμία για αναζήτηση και πραγμάτωση κάποιας «νέας εμπειρίας».

Κλείνοντας να υπενθυμίσω ότι για πολλούς άνδρες και επίσης πολλές γυναίκες η αναζήτηση και η βίωση μιας νέας «ερωτικής εμπειρίας» μπορεί να λειτουργήσει ως εντυπωσιακό «βεγγαλικό», αλλά τελικά να τους/τις οδηγήσει και πάλι στη γλυκιά και μεστή νοημάτων «πεπατημένη ρουτίνα».

«Γλυκό και πολλά υποσχόμενο», στον τομέα του έρωτα και των διαπροσωπικών μας σχέσεων, «το ποτό της… απιστίας», αλλά σε ελάχιστες περιπτώσεις γίνεται μόνιμη κατάσταση.

Κάποιοι προτείνουν να μην είμαστε ΑΠΟΛΥΤΑ καταδικαστικοί με τον άπιστο ή την άπιστη (αλλά όχι και να τους δώσουμε συγχωροχάρτι) επειδή σε κάποιες στιγμές ειλικρίνειας αποκαλύπτουν ότι «η νέα εμπειρία, η συγκεκριμένη… αμαρτία» είχε ως αποτέλεσμα να σώσει τον «κλυδωνιζόμενο» δεσμό ή τον γάμο τους.

Αυτή η άποψη απαιτεί περισσότερη προσοχή ιδιαίτερα στις μέρες μας καθώς τα διαζύγια αυξάνονται με ταχύτητα…

-------------------------------------

*O Γιώργος Πιπερόπουλος, Δρ Κοινωνιολογίας - Ψυχολογίας, είναι Επίτιμος Καθηγητής Μάνατζμεντ και Μάρκετινγκ στο Βρετανικό Πανεπιστήμιο Durham, συνταξιούχος καθηγητής Μάνατζμεντ, Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων και πρώην Πρόεδρος του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος*

Εύχομαι Καλημέρα και καλή εβδομάδα προσβλέποντας στην ερχόμενη Παρασκευή 28η Οκτωβρίου 2022, ημέρα που οι Έλληνες θα γιορτάσουμε, ενώ συνεχίζει να μαίνεται και να επιδεινώνεται ο πόλεμος Ρωσίας- Ουκρανίας, με τις πατροπαράδοτες μαθητικές και στρατιωτικές παρελάσεις, το βροντερό ΟΧΙ του Μεταξά και των Ελλήνων ΚΟΝΤΡΑ στον Φασιστικό μεγαλοϊδεατισμό του Μουσολίνι που ακούστηκε στα πέρατα της γης την 28η Οκτωβρίου 1940!..

Εκείνο το ιστορικό ΟΧΙ, θεωρείται πλέον έμπρακτη απόδειξη ότι το ΟΧΙ ως άρνηση στη συγκεκριμένη περίπτωση συνιστούσε ΝΑΙ ως βροντερή κατάφαση για επιβεβαίωση του Εθνικού καθήκοντος αποδεικνύοντας ότι οι Λαοί πρόθυμα πάντοτε ακολουθούν τον ηγέτη που θα χαράξει με χρυσά γράμματα την σελίδα του μεγαλείου τους στο διαχρονικό βιβλίο της Ιστορίας!...

«Τι είναι ένας επαναστάτης;» αναρωτιέται σε μια μεστή νοημάτων παράγραφο ο Albert Camus και συνεχίζει «εκείνος που λέει ΟΧΙ αλλά με την άρνησή του ΔΕΝ εννοεί αποποίηση. Γιατί είναι ταυτόχρονα το ίδιο άτομο που λέει ΝΑΙ στη συνέχιση του αγώνα του έχοντας ήδη κάνει συνειδητά την πρώτη κίνηση, αυτήν της άρνησης…».

Στους ακαδημαϊκούς κύκλους των επιστημόνων της συμπεριφοράς αλλά προφανώς και σε εμπειρικούς κύκλους όπου ασκείται η σύγχρονη πολιτική υπάρχουν οι συνάδελφοι που διατείνονται ότι ένα άτομο δεν μπορεί, δεν είναι εφικτό, να προσπαθήσει να είναι ταυτόχρονα και λογικό και συναισθηματικό.

Αν όμως σταθούμε για λίγο επικεντρώνοντας σε υποκειμενικό ο καθένας και η καθεμιά μας επίπεδο αξιολόγησης αυτή τη θέση μπορούμε να διαπιστώσουμε καλόπιστα ότι εμείς οι άνθρωποι διαθέτουμε την ικανότητα να αισθανθούμε αυτό που σκεφτόμαστε και να επεξεργασθούμε γνωστικά αυτό που αισθανόμαστε.

Με λόγια απλά το συναίσθημα ποτέ ΔΕΝ απέκλειε αναγκαστικά τη συνύπαρξή του με τη λογική και αντίστροφα θα δυσκολευθεί πολύ κανείς να εντοπίσει αξιόπιστη επιστημολογική μαρτυρία που να επιβεβαιώνει ότι λογική αποκλείει το συναίσθημα.

Ο κίνδυνος που υπάρχει για τον καθένα μας είναι συνυφασμένος με μια ανθρώπινη υποσυνείδητη τάση να παρουσιάσουμε κάποιες συναισθηματικές μας αντιδράσεις ως παράγωγα λογικής σκέψης γιατί τότε το αποτέλεσμα που θα προκύψει αποτελεί προπαγάνδα και ο αποδέκτης του μηνύματος που εκπέμπουμε οδηγείται να δεχθεί ως λογικό παράγωγο μια καθαρά συναισθηματική μας θέση.

Στην περίπτωση του Ιωάννη Μεταξά το ΟΧΙ που βροντοφώναξε στον Ιταλό πρέσβη και κατέθεσε με ειλικρίνεια, σαφήνεια και λογικά επιχειρήματα ήταν διανθισμένο και με εμφανή στοιχεία συναισθηματικής φόρτισης (και, χωρίς να παρεξηγηθεί η θέση μου και φυσικά, χωρίς να θεωρώ τα δύο ΟΧΙ ισότιμα, το ίδιο συνέβη και στην περίπτωση του Τάσσου Παπαδόπουλου προέδρου τότε της Κυπριακής Δημοκρατίας με το ΟΧΙ του 2004) οπότε περίτεχνα έγιναν αντικείμενα από πρόσωπα και ΜΜΕ, μιας ανίερης εκμετάλλευσης προπαγανδιστικού επιπέδου όπου οι επιτήδειοι αδυνατώντας να κατανοήσουν τη δύναμη της ιερής, θεραπευτικής, ελπιδοφόρας ΑΡΝΗΣΗΣ (δηλαδή του ΟΧΙ) τείνουν να παρουσιάσουν τις όποιες συναισθηματικές αντιδράσεις των δύο ανδρών ως στοιχεία αναίρεσης της εντυπωσιακά παραγωγικής, ελληνοπρεπέστατης αναλυτικό-συνθετικής τους σκέψης!…

Ακριβώς επειδή είμαστε, όχι μόνο οι εντός Ελλάδος, αλλά οι απανταχού της γης Έλληνες και μαζί μας οι αμέτρητοι φιλέλληνες άνθρωποι που μας χαρακτηρίζουν (όπως συμβαίνει και με άλλους λαούς για να μην αποβούμε μυωπικά εθνοκεντρικοί) κάποια σημαντικά συναισθηματικά δεδομένα και τρόποι λογικής ανάλυσης και αξιολόγησης των ιστορικών μας καταβολών θα είναι χρήσιμο ο καθένας και η καθεμιά μας χωρίς την περίτεχνη, έστω και αν όχι πάντοτε ενδοτική η εκμεταλλευτική επίδραση των Κομματικών μας ταγών, να δούμε με νηφαλιότητα το ΟΧΙ του Ιωάννη Μεταξά (και γιατί όχι και του εκλιπόντος Ελληνοκύπριου Προέδρου Τάσσου Παπαδόπουλου που κατατέθηκε το βράδυ της Μεγάλης Τετάρτης 7ης Απριλίου του 2004).

Την ώρα που ο Ιωάννης Μεταξάς (και επιμένω να συνδέω το δικό του ΟΧΙ προς τον ΕΧΘΡΟ που εκπροσωπούσε ο Άξονας με το ΜΟΝΑΔΙΚΟ άλλο ΟΧΙ στους «δήθεν» φίλους στην πρόσφατη ιστορία του Ελληνισμού που είπε ο μακαρίτης Τάσσος Παπαδόπουλος) μιλώντας στον δικό του λαό, αλλά φρονώ κατά επέκταση στους απανταχού της γης Έλληνες και φιλέλληνες αιτιολογούσε με δάκρυα την αδιάσειστα λογική θέση της ΑΡΝΗΣΗΣ, του ΟΧΙ, την ίδια ώρα αυτή η εντυπωσιακή πράξη της «άρνησης» γεννούσε, δημιουργούσε τη θέση της «κατάφασης» δίνοντας ζωντανό παράδειγμα ελπίδας σε ΟΛΟΥΣ τους λαούς της γης, σε οργανικά ανθρώπινα σύνολα και μεμονωμένους άνδρες, γυναίκες και παιδιά που δεν μπορούν να δεχθούν το άλογο και παράλογο ως λογικό, το κατάφωρα άδικο και ανήθικο ως ευλογία της Θέμιδας, την εισβολή και κατοχή μιας ελεύθερης χώρας ως πράξη ειρηνικών και φιλικών διαθέσεων!

Η άρνηση που εκφράζει το ΟΧΙ του Ιωάννη Μεταξά (όπως και το ΟΧΙ του Τάσσου Παπαδόπουλου, του Ελληνοκύπριου ηγέτη που το ζήτησε από τους συμπατριώτες του και το ΕΠΙΚΥΡΩΣΕ με ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ επιπέδου 76% στις 24 Απριλίου 2004 ο Κυπριακός λαός παρά τις δήθεν «φιλότιμες» αλλά ουσιαστικά “α-φιλότιμες” συστηματικές προσπάθειες κάποιων καλοθελητών) θα μείνουν στην ιστορία του Έθνους των Ελλήνων αντάξια κάποιων προοδευτικά και μεθοδευμένα οδηγημένων στην υποβάθμιση παρόμοιων ΟΧΙ σε Πέρσες και Ιταλούς και τον μπροστάρη παγκόσμιων κέντρων εξουσίας τότε Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ Kofi Annan.

Ίσως είναι χρήσιμη η αναφορά μου στον Carl Sandburg (1878-1967) που με νόημα είχε δηλώσει:

«…Φανταστείτε την ημέρα που κάποιοι θα κήρυτταν και πάλι έναν πόλεμο και ΚΑΝΕΙΣ δεν θα ερχόταν να συμμετάσχει!…».

Ως Έλληνας ποντιακής και συνάμα μικρασιατικής καταγωγής (αχ, εκείνες οι αλησμόνητες πατρίδες των γονιών μου) εκφράζω ένα βουβό αλλά γιγάντιο κύμα αγανάκτησης των απανταχού της γης Ελλήνων που λένε ΟΧΙ και θυμίζουν εις εαυτούς και αλλήλους ότι εμείς δεν συνηθίζουμε να κηρύσσουμε άδικους πολέμους, να επιβουλευόμαστε τη γη άλλων…

Εμείς οι Έλληνες, αδιάφοροι στα κελεύσματα των εκάστοτε πολιτικών ηγετών μυωπικής θεώρησης της ιστορίας μας και του επερχόμενου αύριο ΔΕΝ θα διστάσουμε όποιοι και αν συμβεί να είναι εκείνοι που θα μας ζητήσουν να τους παραδώσουμε έστω και μια σπιθαμή ελληνικής γης να βροντοφωνάξουμε ένα κοφτό, συναισθηματικά φορτισμένο, λογικά εδραιωμένο ΕΛΛΗΝΟΠΡΕΠΕΣΤΑΤΟ…ΟΧΙ!..

Ο Ιωάννης Μεταξάς, αντίθετα με τους Τούρκους ηγέτες, είπε το μεγάλο ΟΧΙ του ελληνισμού το 1940, ο Τάσσος Παπαδόπουλος της Κύπρου 64 χρόνια αργότερα, το 2004…

Παραμένω ρομαντικά αθεράπευτος στην πίστη και βεβαιότητά μου ότι όσο συνεχίζουν να υπάρχουν πραγματικοί ΕΛΛΗΝΕΣ, εντός και εκτός Ελλάδος, θα μπορεί η ανθρωπότητα να ελπίζει σε ένα ακόμη ΟΧΙ, από εκείνα που έχουν την επαναστατική ιδιομορφία να μετουσιώνουν την άρνηση σε κατάφαση προσήλωσης σε αναλλοίωτες διαχρονικά ανθρώπινες αξίες!…

Ζήτω η 28η Οκτωβρίου του 1940!..

Ζήτω το ΟΧΙ ενός αριθμητικά μικρού, αλλά ιστορικά αδιαμφισβήτητα Μεγάλου Λαού!..

Ζήτω το απανταχού της γης Έθνος των Ελλήνων!..

------------------------------------------------------

*O Γιώργος Πιπερόπουλος, Δρ Κοινωνιολογίας - Ψυχολογίας, είναι Επίτιμος Καθηγητής Μάνατζμεντ και Μάρκετινγκ στο Βρετανικό Πανεπιστήμιο Durham, συνταξιούχος καθηγητής Μάνατζμεντ, Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων και πρώην Πρόεδρος του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος*


Μπροστά μας το φθινόπωρο του 2022, εγκαταλείπουν τις ακρογιαλιές τουρίστες, μας τρομάζει το κόστος της ενέργειας και η καλπάζουσα ακρίβεια αγαθών αλλά σήμερα θα καλέσω την προσοχή σας σε ένα θέμα διαχρονικά σημαντικό, στην «ταυτότητα» που σχετίζεται με το ανδρικό ή το γυναικείο φύλο μας.

Με τη συγκεκριμένη «ταυτότητα» σχετίζεται και ο ρόλος που θα διαδραματίσουμε στο κοινωνικό σύστημα μέσα στο οποίο συμβιώνουμε και επιβιώνουμε και στηρίζεται, μεταξύ άλλων, και στην υποκειμενική εκτίμηση που όλοι έχουμε για το σύνολο τόσο της σωματικής μας διάπλασης όσο και των ψυχοκοινωνικών χαρακτηριστικών της προσωπικότητάς μας.

Πολλά έχουν αλλάξει με το πέρασμα του χρόνου, αλλά η ταυτότητα που διαφοροποιεί τα δύο φύλα προφανώς θα χρειαστεί πολύ δρόμο ακόμη ώσπου να φτάσει σε επίπεδα απόλυτης ισότητας.

Ο Βρετανός σεξολόγος Dr Havelock Ellis έγραψε τον περασμένο αιώνα ότι «οι πανίσχυρες διαδικασίες του σεξ είναι συνυφασμένες με την υπαρξιακή οντότητα κάθε άνδρα και κάθε γυναίκας, καθώς αποτελούν θεμελιακές σωματικές, οργανικές μας λειτουργίες, που είναι ίσως συνώνυμες και με την ίδια ακόμη τη διαδικασία της ζωής…». Αυτό δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει δίχως σεξ, ενώ σίγουρα ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει χωρίς νερό, οξυγόνο ή τροφή.

Κάθε παιδί μαθαίνει να ξεχωρίζει τα δύο φύλα γύρω στα 2 με 3 χρόνια της ζωής του, όπως ακριβώς μαθαίνει, π.χ., ότι το λαστιχένιο στρογγυλό αντικείμενο που χοροπηδά όταν το χτυπάμε το λέμε μπάλα.

Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, προσθέτουν στην αρχική τους αντίληψη και κατανόηση της διαφοράς των δύο φύλων πέρα από τα σωματικά και άλλα ψυχοκοινωνικά χαρακτηριστικά. Συνειδητοποιούν, δηλαδή, με το πέρασμα του χρόνου και με οπτικοακουστικές αντιλήψεις ότι οι άνδρες είναι «σκληροί», ενώ οι γυναίκες είναι «ευαίσθητες».

Σε μια πρωτοποριακή, πριν αρκετές δεκαετίες, και κλασική πλέον έρευνα, ο Αμερικανός συνάδελφος Dr Jerome Kagan, διακεκριμένο μέλος της Αμερικανικής Ψυχολογικής Εταιρείας (στην οποία έχω την τιμή να ανήκω ως τακτικό μέλος τεδώ και 5 δεκαετίες), είχε διαπιστώσει ότι για τα παιδιά του νηπιαγωγείου «ο τίγρης είναι αρσενικός, ενώ σε αντιδιαστολή το κουνελάκι είναι θηλυκό».

Η διαδικασία της ταύτισης

Μεγαλώνοντας σε οικογένειες όπου υπάρχουν δύο γονείς, τα παιδιά αναπτύσσουν μια έντονη, όχι μόνο κοινωνική και ψυχολογική αλλά και «σωματική», ταύτιση με τον γονιό του ίδιου φύλου.

Δίνω ιδιαίτερη έμφαση στις οικογένειες όπου υπάρχουν δύο γονείς καθώς όχι μόνο στις ΗΠΑ αλλά και στην Ευρώπη οι μονογονεϊκές οικογένειες αυξάνονται με ραγδαίους ρυθμούς, ενώ το ανάλογο ποσοστό στην πατρίδα μας αυξάνει αλματωδώς...

Στη συνέχεια της πορείας προς την ενηλικίωση, μέσα στην παρέα και στην κλίκα, τα παιδιά σφυρηλατούν την αντίληψη του φύλου με γνώμονα τις θέσεις της κοινωνικής ομάδας στην οποία ανήκουν.

Έτσι, για παράδειγμα, ένα παιδί υπέρβαρο ή με πολλές ευαισθησίες ενδέχεται να δημιουργήσει υποκειμενικές αμφιβολίες για τη σεξουαλική του ταυτότητα, εφόσον ζει σε μια γειτονιά όπου τα αγόρια ξεχωρίζουν από τα κορίτσια με κυρίαρχο κριτήριο τη σωματική τους διάπλαση και τις αθλητικές δεξιότητες.

Αντίθετα, ένα τέτοιο αγόρι δεν θα αντιμετώπιζε παρόμοιο πρόβλημα μεγαλώνοντας μέσα σε παρέες όπου η αξία του ατόμου εστιάζεται σε εγκεφαλικούς προβληματισμούς και πνευματικές ανησυχίες.

Για τον πατέρα της Ψυχανάλυσης Dr Sigmund Freud η διαφορά των κοινωνικών ρόλων ανδρών – γυναικών ήταν πρώτιστα βιολογική υπόθεση συγκεκριμένης ανατομικής κατασκευής.

Αξιοσημείωτη είναι η θέση του ανθρωπολόγου Dr Lionel Tiger που διατείνεται ότι μεταξύ των ανδρών υπάρχει μια «άγραφη, άφωνη συμφωνία» σκοπιμότητας, επειδή σε σημαντικές κοινωνικές, πολιτισμικές, στρατιωτικές ή οικονομικές λειτουργίες η συνύπαρξη ανδρών γυναικών σε ίση βάση θα ήταν καταστροφική!..

Πολλά κοινωνικά συστήματα διαφοροποιούν τους ρόλους του άνδρα και της γυναίκας με βάση βιολογικά «ψευδό-ή-δήθεν χαρακτηριστικά», τα οποία, όμως δεν επιβεβαιώνονται όταν υποβληθούν σε προσεκτική ανάλυση και αξιολόγηση.

Στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, όπως και στην Ελλάδα, ο θηλυκός ρόλος έχει περισσότερα στοιχεία συναισθηματικής ευαισθησίας από τον ανδρικό ρόλο.

Στην Περσία, πριν την επιβολή του Θεοκρατικού καθεστώτος των Αγιατολάχ, όμως, οι άνδρες έπρεπε να δείχνουν τα συναισθήματά τους, γιατί αν δεν το έκαναν, μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι υστερούν σε ένα σημαντικό δεδομένο βιολογικό τομέα. Εκεί, δηλαδή, οι άνδρες ήταν τα ευαίσθητα άτομα που δεν χρειάζονταν να είναι πρακτικά και λογικά όντα, καθώς οι γυναίκες θεωρούνταν πρακτικά άτομα που διακρίνονταν για την ψυχρή λογική τους.

Η ανθρωπολόγος Dr Margaret Mead πριν πολλές δεκαετίες είχε αναφέρει στις μελέτες της ότι στη Νέα Γουινέα υπήρχε ταύτιση σε βασικά στοιχεία των ρόλων του άνδρα και της γυναίκας, ενώ ανάμεσα σε ορισμένες φυλές της Αφρικής και Ινδιάνων της Αμερικής οι γυναίκες θεωρούνται σεξουαλικά πιο ικανές από τους άνδρες και γίνονται περισσότερο επιθετικές, παίρνοντας πολλές σεξουαλικές πρωτοβουλίες.

Στον τομέα της σεξουαλικής επιθετικότητας, στην πατρίδα μας και άλλες δυτικές κοινωνίες, την πρωτοβουλία, μέχρι και πριν μερικά χρόνια, κατά κανόνα έπαιρνε ο άνδρας.

Στις τελευταίες 3 δεκαετίες, όμως, φαίνεται ότι αυτή η δοσμένη και αναμενόμενη πραγματικότητα έχει αρχίσει να αλλάζει σε σημαντικό και αξιοπαρατήρητο βαθμό καθώς τώρα κορίτσια και γυναίκες παρουσιάζονται περισσότερο επιθετικές και αγόρια και άνδρες μοιάζει να έχουν χάσει τον αρχέγονο χαρακτήρα του κυνηγού!..

Πιο επιθετικές οι γυναίκες;

Ακόμη και σε θέματα μυϊκής αντοχής και δύναμης, ενώ στη Δύση πιστεύουμε ότι ο άνδρας υπερέχει, σε πολλές φυλές της Αφρικής οι γυναίκες αποτελούν τον κύριο κορμό της εργατικής – παραγωγικής τάξης, ακριβώς επειδή οι άνδρες θεωρούνται αδύναμα όντα.

Σίγουρα κάθε ρόλος έχει το δικό του κόστος. Οι άνδρες παραπονιόμαστε ότι ξοδεύουμε άσκοπα χρόνια στη στρατιωτική θητεία και αργούμε να εισπράξουμε τη σύνταξή μας, ενώ οι γυναίκες με τη σειρά τους κατηγορούν την κοινωνία ότι τις καθηλώνει στο σπίτι, μακριά από την καριέρα και επαγγελματικές ικανοποιήσεις μέσα από τον ρόλο της μητρότητας.

Η κλασική Φροϋδική θέση που ήθελε τη γυναίκα να διακατέχεται από «φαλλικό φθόνο» δεν φαίνεται να ισχύει και τόσο στις μέρες μας. Αν υπάρχει φθόνος στις γυναίκες, αυτός εστιάζεται περισσότερο στην κοινωνική ισχύ και την κοινωνική αναγνώριση (το prestige) που διαθέτουν οι άνδρες και λιγότερο στην κατοχή του ανδρικού φαλλού.

Υπάρχουν σήμερα άνδρες που βλέπουν με καλό μάτι τις προσπάθειες εξίσωσης των ρόλων των δύο φύλων, καθώς διανύουμε την Τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα, ενώ ταυτόχρονα υπάρχουν εκείνοι οι υπερασπιστές του ανδρικού ρόλου που αντιμάχονται με φανατισμό μια τέτοια ιδέα, όπως ακριβώς την υπερασπίζονται με φανατισμό κάποιες φεμινιστικές οργανώσεις.

Σίγουρα βελτιώθηκε σημαντικά η θέση της σύγχρονης γυναίκας σε σύγκριση με εκείνη μαμάδων και γιαγιάδων, αλλά η ισότητα ανάμεσα στα δύο φύλα είναι ακόμη ένας μακρινός απόηχος μιας επιθυμίας που δεν φαίνεται να πραγματώθηκε στην πληρότητά της ακόμη και στις «προηγμένες» κοινωνίες της Δύσης όπου βέβαια διαδραματίζουν δυναμικούς ρόλους τα κινήματα τύπου ΛΟΑΤΚΙ.

Για περισσότερα δείτε το βιβλίο μου «Εμείς οι Έλληνες, ο Έρωτας και το SEX»

-------------------------------------

*O Γιώργος Πιπερόπουλος, Δρ Κοινωνιολογίας - Ψυχολογίας, είναι Επίτιμος Καθηγητής Μάνατζμεντ και Μάρκετινγκ στο Βρετανικό Πανεπιστήμιο Durham, συνταξιούχος καθηγητής Μάνατζμεντ, Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων και πρώην Πρόεδρος του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος*

Η Ευρωπαϊκή Σημαία αποτελείται από 12 χρυσά αστέρια σε κύκλο πάνω σε μπλε φόντο, δημιουργήθηκε το 1955 και υιοθετήθηκε από το Συμβούλιο της Ευρώπης που υπερασπίζεται τα ανθρώπινα δικαιώματα και προωθεί τον Ευρωπαϊκό πολιτισμό.

Τα αστέρια συμβολίζουν τα ιδανικά Ενότητας, Αλληλεγγύης και Αρμονίας μεταξύ των Λαών της Ευρώπης αλλά για την αναπάντεχη και πολύ οδυνηρή ενεργειακή κρίση εξαιτίας του Ρώσσο-Ουκρανικού πολέμου η Ευρωπαϊκή Ένωση μέχρι στιγμής απέτυχε να καθορίσει κοινή Πολιτική όπως, θυμίζω, είχε αποτύχει να κάνει το ίδιο με την πανδημία Covid-19…

Ο αριθμός των 12 αστεριών δεν αντιστοιχεί, φυσικά, στον αριθμό των χωρών-μελών, που από 28 έγιναν 27 μετά την αποχώρηση της Βρετανίας, αλλά ο κύκλος που σχηματίζουν είναι το σύμβολο της Ενότητας.

Το 1983, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε τη σημαία και το 1985 αυτή υιοθετήθηκε από όλους τους ηγέτες της τότε Ένωσης Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων που σήμερα λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ενότητα, Αλληλεγγύη, Αρμονία, υιοθετήθηκαν ως θεμελιακές έννοιες και προϋποθέσεις στο πλέον φιλόδοξο κοινωνικό-πολιτικό-οικονομικό πείραμα σύνθεσης μιας Νέας Πατρίδας στη Γηραιά Ήπειρο με δημιουργία δομής ΗΠΕ (Ηνωμένων Πολιτειών Ευρώπης) κατά το πρότυπο των ΗΠΑ.

Εξήντα επτά χρόνια πέρασαν από το 1955 χρονιά δημιουργίας και προβολής της Ευρωπαϊκής Σημαίας και θέτω σήμερα το εξοργιστικά ρεαλιστικό και καθόλου χυδαίο ερώτημα εάν αυτό ήταν το ζητούμενο ή απλά και μόνο οι οικονομικές, χωρίς σύνορα, αγοραπωλησίες υποβρυχίων και αρμάτων μάχης, αεροσκαφών πολεμικής αεροπορίας και σκαφών πολεμικού ναυτικού, όπλων και οπλικών συστημάτων, αυτοκινήτων και άλλων αμέτρητων προσωπικής και οικιακής χρήσης καταναλωτικών αγαθών.

Υπήρξαν κατά καιρούς σημαντικοί κλυδωνισμοί που ταρακούνησαν το συμβολικά αποκαλούμενο «Ευρωπαϊκό Σκάφος» αλλά τα πράγματα αποδείχθηκαν δύσκολα πριν δώδεκα χρόνια όταν εξαιτίας της Οικονομικής κρίσης πέντε χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης χρειάστηκαν τη βοήθειά της για να τη διαχειριστούν.

Mας χαρακτήρισαν τότε τα ΜΜΜΕ (Μέσα Μαζικού Εκμαυλισμού και μαζί οι «Μανδαρίνοι» Βρυξελλών και Βερολίνου) PIGS (μη πάει το μυαλό σας στο μεταφραζόμενο Ελληνικά «γουρουνάκια») αλλά στα ακρωνύμια των Εθνικών μας ταυτοτήτων Portugal, Italy, Ireland, Greece, Spain, και GIPSI Greece, Italy, Portugal, Spain, Ireland.

Έδωσαν δάνεια στους άλλους ΑΛΛΑ την Ελλάδα ο πασίγνωστος κ Σόϊμπλε και η τότε Καγκελάριος κ Μέρκελ την «υπέταξαν» στα καταστροφικά Μνημόνια που, ειλικρινά, μαζί με άλλους συναδέλφους φοβόμουν ότι θα αποπληρώναμε όταν τα εγγόνια μας θα έπαιρναν τις θέσεις μας!..

https://www.youtube.com/watch?v=nmnyPBVNAUo

Υπογραμμίζω ότι αυτό φοβόμουν πριν προκύψει αυτή η απίστευτα καταστροφική για εμάς τους Έλληνες και την ταλαιπωρημένη οικονομία μας «πανδημία covid-19» και ανατριχιάζω τώρα με τον συνεχιζόμενο Ρώσσο-Ουκρανικό πόλεμο και φοβάμαι ότι ΕΜΕΙΣ θα ξεμπερδέψουμε, συγνώμη για την υπερβολή, μάλλον στο τέλος του 21ου αιώνα…

Στο δίλημμα «τη ζωή σας ή τα λεφτά σας» η Ελληνική Κυβέρνηση όπως δεκάδες άλλες Κυβερνήσεις στη διαχείριση της πανδημίας του covid-19 «επέλεξε πριν από εμάς για εμάς» την ζωή μας και επέβαλε υποχρεωτικό lock-down κλείνοντας όλους στα σπίτια μας και αναστέλλοντας κάθε κοινωνική, οικονομική, και εκπαιδευτική δραστηριότητα πολλούς μήνες. Στην Ελλάδα, την Ευρώπη και την Αμερική ακούστηκαν τότε πολλές φωνές διαμαρτυρίας για την απροσδόκητη και απίστευτα αυστηρή «στέρηση πολιτικών ελευθεριών».

Στην Ελλάδα και αλλού δόθηκαν κάποια οικονομικά βοηθήματα που, αναμφίβολα, δεν αποκατέστησαν την απώλεια εισοδημάτων για εργαζόμενους και εισπράξεων για επιχειρήσεις και επιχειρηματίες.

Δεν είχαμε εκατόμβη θανάτων στην Πατρίδα μας (ούτε και στα Βαλκάνια) και σε αυτούς και αυτές που χάθηκαν συνυπήρχαν πολύ σοβαρές υποκείμενες νόσοι έστω και εάν, με σχετική δημόσια παραδοχή, κάποιοι καταγράφηκαν ως θύματα του covid-19…

Μέσα στους επόμενους μήνες, ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ, θα πρέπει Κυβερνήσεις και Λαοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης να αντιμετωπίσουμε την σκληρή πραγματικότητα της γιγαντιαίας αύξησης του κόστους ενέργειας!..

Κλείνω υπογραμμίζοντας τις 3 κρίσιμες για την Ευρωπαϊκή Ένωση έννοιες:

ΕΝΟΤΗΤΑ; Πού την είδαμε, πού τη βιώσαμε;

Στην ομόφωνη αντίδραση στις χυδαιότητες Ερντογάν; Στο ευρώ; Ή στην ομόφωνη μεταναστευτική πολιτική;

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ; Πού την είδαμε, πού τη βιώσαμε;

Στην ομόφωνη αντίδραση στις χυδαιότητες Ερντογάν; Στη συμπαράσταση του Βορρά στον ξανά - πληγωμένο πέραν του covid-19 τώρα με τον Ρώσσο-Ουκρανικό πόλεμο Νότο;

ΑΡΜΟΝΙΑ; Πού την είδαμε, πού τη βιώσαμε;

Στη δόμηση κοινής εξωτερικής πολιτικής, κοινού Αμυντικού Δόγματος και Μηχανισμού, πολιτιστικών, μορφωτικών και επιμορφωτικών δραστηριοτήτων και δομών;

Ή, στον οικονομικό-πολιτικών συμφερόντων Γερμανό-Γαλλικό άξονα και σε εκείνες τις ιστορικές αγκαλιές και ασπασμούς Merkel-Macron; Θα βρεθεί κάποιος από τους υπόλοιπους Ηγέτες των χωρών-μελών της Ε.Ε. να ρωτήσει:

Ελληνικά «Πού Πάμε ως Ευρωπαϊκή Ένωση;» και

στα Λατινικά «Quo Vadis European Union?»

Ως Ενεργός Πολίτης, ΔΕΝ είμαι πολιτικός, δεν χρειάζομαι την έγκριση κανενός για να υπενθυμίσω σήμερα στους Ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης την προκήρυξη της 26ης Μαρτίου 1821 του Μητροπολίτη Παλαιών Πατρών Γερμανού στους Διπλωμάτες Ευρωπαϊκών Δυνάμεων:

«Ημείς, το ελληνικό έθνος των Χριστιανών βλέποντας να μας καταφρονεί το Οθωμανικό γένος και σκοπεύει τον όλεθρον εναντίον μας πότε μ’ ένα και πότε μ’ άλλο τρόπο αποφασίσαμεν σταθερώς ή να αποθάνωμεν όλοι ή να ελευθερωθώμεν και τούτου ένεκα βαστούμε τα όπλα εις χείρας ζητούντες τα δικαιώματά μας. Όντες λοιπόν βέβαιοι ότι όλα τα χριστιανικά βασίλεια γνωρίζουν τα δίκαιά μας και όχι μόνο δεν θέλουν μας εναντιωθούν αλλά και θέλουν μας συνδράμει και ότι έχουν εις μνήμη ότι οι ένδοξοι πρόγονοί μας εφάνηκαν ποτέ ωφέλιμοι εις την ανθρωπότητα διά τούτο ειδοποιούμεν την εκλαμπρότητά σας και σας παρακινούμε να προσπαθήσετε να είμεθα υπό την εύνοια και προστασία του μεγάλου Κράτους τούτου…».

Και τώρα η ΑΥΤΟΝΟΜΗ διαχείριση της ενεργειακής κρίσης από τη Γερμανία θέτει και πάλι υπό ερώτηση την ΕΝΟΤΗΤΑ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, ΑΡΜΟΝΙΑ…

----------------------------

*O Γιώργος Πιπερόπουλος, Δρ Κοινωνιολογίας - Ψυχολογίας, είναι Επίτιμος Καθηγητής Μάνατζμεντ και Μάρκετινγκ στο Βρετανικό Πανεπιστήμιο Durham, συνταξιούχος καθηγητής Μάνατζμεντ, Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων και πρώην Πρόεδρος του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου*

(Το συγκεκριμένο άρθρο φιλοξενήθηκε εδώ το καλοκαίρι αλλά το επαναφέρω στη δημοσιότητα και παρακαλώ να το αναρτήσετε καθώς διάβασα ότι «έκλεισε» το θέμα SIEMENS χωρίς να τιμωρηθεί κανείς!..)

********************************
Ψάξτε σε έντυπες και ηλεκτρονικές βιβλιοθήκες για δεδομένα που αφορούν ιστορία, πολιτισμό, κλίμα, φυσικές καλλονές, φιλότιμο, μπέσα και κιμπαριλίκι και εάν βρείτε μια άλλη χώρα και έναν Λαό που να ξεπερνά την Ελλάδα και τους Έλληνες, σας παρακαλώ να το κοινοποιήσετε!…

Μη με κατηγορήσουν κάποιοι για Εθνοκεντρισμό!..

Είμαι γιος προσφύγων, γεννημένος στην Κατερίνη από Πόντιο εκ Ρωσίας πατέρα και Θρακιώτισσα – Μικρασιάτισσα Σμυρνιά μητέρα και αφού αποφοίτησα από το Β΄ Γυμνάσιο Αρρένων Θεσσαλονίκης ξενιτεύτηκα από τα 18 μου στην Νέα Υόρκη με υποτροφίες και δηλώνω δημοσίως ότι με διακατέχει πράγματι εντονότατος Εθνοκεντρισμός, που τον απέκτησα αρχικά ως φοιτητής και αργότερα ως καθηγητής σε Αμερική και Ευρώπη και τους προλαβαίνω!..

Ψάξτε για «ξετσίπωτους» και ανεύθυνους πολιτικούς, καταχραστές εξουσίας, κακούς διαχειριστές του Εθνικού πλούτου σε Υπουργεία, και από δίπλα τους «κλέφτες παρατρεχάμενους» της Εξουσίας σε Πανεπιστήμια, Νοσοκομεία και ΔΕΚΟ, και θα βρείτε πολλούς σε άλλες χώρες του Πλανήτη μας οι οποίοι, όμως, κάποια στιγμή εντοπίζονται, δικάζονται και…ΤΙΜΩΡΟΥΝΤΑΙ!..

Ψάξτε για «ξετσίπωτους» πολιτικούς και παρατρεχάμενους που υπερχρέωσαν οικονομικά και ευτέλισαν ηθικά τη χώρα που είχαν εκλεγεί να Κυβερνήσουν και ακόμη ΔΕΝ εντοπίστηκαν, αλλά αναζητούνται σε εναλλασσόμενες πράσινες, μπλε, πολύχρωμες Εξεταστικές Επιτροπές και φυσικά ακόμη ΔΕΝ τιμωρήθηκαν, αλλά μη βιαστείτε να ταξιδέψετε εκτός Ελλάδος…

Ενταύθα, ή απλά εντός Ελληνικών συνόρων, θα βρείτε… μπόλικους!..

Θέλω να θυμίσω σήμερα στους φίλους και φίλες αναγνώστες και ανγνώστριες των απόψεων μου ότι ήμουν και εγώ ένας από εκείνους που «βγάλαμε γλώσσα» στους πολιτικούς το 2010 όταν τόσο πρόχειρα και αβίαστα μας σέρβιραν το ΜΝΗΜΟΝΙΟ και την τρόικα και δεν έχω σταματήσει έκτοτε συνεχίζοντας κάθε φορά που κρίνω ότι οφείλω να το κάνω ως ενεργός πολίτης.

https://www.youtube.com/watch?v=TU4VIspMe-Q

Με τα χρέη που μας φόρτωσαν αυτοί που Κυβέρνησαν όλες τις δεκαετίες μετά το καλοκαίρι του 1974 και την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, αυτή η Ελλάδα του 2022, αφού πλήρωσε πολλά δισεκατομμύρια σε τοκοχρεολύσια συνεχίζει να χρωστάει 394,547,18 δισεκατομμύρια ευρώ, ζει με πρωτόγνωρη λιτότητα, ανεργία, φτωχοποίηση και με τον μόνιμο εφιάλτη ότι μετά την Πανδημία και τον συνεχιζόμενο Ρώσο-Ουκρανικό «πόλεμο φθοράς» τα πράγματα θα χειροτερέψουν το ερχόμενο φθινόπωρο και χειμώνα!..

https://tradingeconomics.com/greece/government-debt#:~:text=Government%20Debt%20in%20Greece%20averaged,the%20fourth%20quarter%20of%202005.

Θυμίζω ότι για να αποφύγουμε την ταπεινωτική «Στάση Πληρωμών» και την πιθανή «Πτώχευση» το 2010, όπως μας ανακοίνωσε από το Καστελόριζο ο τότε Πρωθυπουργός κ. Παπανδρέου και επαναλάμβανε η Κυβέρνησή του, μετά η Κυβέρνηση Παπαδήμου, στη συνέχεια η Κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, υπογράψαμε επισήμως ΤΡΙΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ που θα «ξέσκιζε» μόλις γινόταν Κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ, που μετά ως Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ ΔΕΝ υπέγραψε λένε κάποιοι ΤΕΤΑΡΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ, αλλά υπέγραψε «μεταχρονολογημένες συμφωνίες και γραμμάτια» ως «νέες ρυθμίσεις» με μείωσηε συντάξεων και αφορολόγητου, εκποίηση εθνικών πόρων, λιτότητα και ανεργία…

Με σφιγμένη την καρδιά, θα ευχηθώ σήμερα σε όλους τους συμπάσχοντες Έλληνες, Ελληνίδες, στα παιδιά και στα εγγόνια μας 4 λέξεις:

ΥΠΟΜΟΝΗ, ΑΝΤΟΧΗ, ΚΟΥΡΑΓΙΟ και ΔΥΝΑΜΗ!..

Φοβάμαι (και ειλικρινά το απεύχομαι) ότι από εδώ και μπρος «τα δύσκολα» είναι μπροστά μας, οπότε οι 4 ευχές μου είναι απαραίτητο στήριγμα…

Η ΕΛΠΙΔΑ που εκφράζεται από το λαϊκό αίσθημα στη διαχρονική μέριμνα της Παναγιάς για τον ευλογημένο τόπο που λέγεται Ελλάδα, ως Ορθόδοξος Χριστιανός, πιστεύω ότι θα μας ενισχύσει ακόμη μια φορά…

Αλλά και ως Έλληνας, κατά το «συν Αθηνά και χείρα κίνει…», θα προτρέψω την Πολιτική Ηγεσία του τόπου, επιτέλους, να προχωρήσει στην ΤΙΜΩΡΙΑ των καταχραστών του Δημοσίου πλούτου και των ευνοημένων από μίζες και αμοιβές αποσιώπησης σκανδάλων, στην καθομιλουμένη των «κλεφτών» ΧΩΡΙΣ άλλη καθυστέρηση…

Το στυλ ζωής, η νοοτροπία, η εγκληματική αδιαφορία για τις επιπτώσεις από την ανέντιμη διαχείριση της περιουσίας του ελληνικού λαού ΠΡΑΣΙΝΩΝ, ΜΠΛΕ και για μια πενταετία πρόσφατα ΠΟΛΥΧΡΩΜΩΝ Κυβερνήσεων και των χιλιάδων «στελεχών» τους (που μας έφεραν στην τωρινή απίστευτη οικονομική κατάντια) ΔΕΝ θα αλλάξουν εάν οι ένοχοι ΔΕΝ τιμωρηθούν και εάν δεν κληθούν ταυτόχρονα να επιστρέψουν τα κλεμμένα!

Είναι οδυνηρό για επιστήμονες με πτυχία και για επαγγελματίες με αποδεδειγμένες δεξιότητες να είναι άνεργοι και να κινδυνεύουν να χάσουν το μοναδικό διαμέρισμα που αγόρασαν όταν ήταν οικονομικά ενεργοί με κάποιο τραπεζικό στεγαστικό δάνειο και να ξενιτεύονται σε αναζήτηση πόρων για την επιβίωσή των ίδιων και των οικογενειών τους…

Είναι, εξίσου, οδυνηρό για μεροκαματιάρηδες να μην μπορούν πλέον να συμπληρώσουν τον προβλεπόμενο αριθμό ημερομισθίων για την εξασφάλιση της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης των ιδίων και των μελών της οικογένειάς τους…

Και θα μείνω εμφαντικά στην παρατήρηση αμέτρητων συνομιλητών και συμπολιτών μου στην απίστευτα χυδαία και ΞΕΤΣΙΠΩΤΗ η δημοσίευση στο «δήθεν πόθεν έσχες» ενώ πρόκειται απλώς και μόνο για δημοσιοποίηση του «έσχες» των μελών της ΒΟΥΛΗΣ των Ελλήνων όπου:

οι «πτωχοί» δηλώνουν μια χούφτα ΑΚΙΝΗΤΑ και μερικές δεκάδες χιλιάδες ευρώ και δολάρια σε καταθέσεις,

οι «μεσαίοι» δέκα και είκοσι ΑΚΙΝΗΤΑ και μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ και δολάρια σε καταθέσεις και

οι «εύποροι» αρκετές σεκάδες ΑΚΙΝΗΤΑ και 7ψήφια ποσά σε τραπεζικές καταθέσεις και μετοχές!..

Κάπου εκεί, στη «γειτονιά» των Εθνικών μας Εκπροσώπων, στη ΒΟΥΛΗ, είναι και οι ακίνητες και κινητές περιουσίες των χιλιάδων golden boys «παρατρεχάμενών» τους!

ΚΥΡΙΕ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΕ, Κυρίες και Κύριοι πολιτικοί, Κυρίες και Κύριοι Δικαστές, πρέπει ΑΜΕΣΑ να κλείσει αυτό το αίσχος του ΞΕΤΣΙΠΩΤΟΥ πλούτου στελεχών της Δημόσιας Διοίκησης και της ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑΣ Δημόσιων λειτουργών αλλά κα «επώνυμων» πολιτών που οι δίκες τους αναβάλλονται επί σειρά ετών ενώ όπως διαβάζουμε κάποιοι «επώνυμοι» που τελικά καταδικάζονται δεν φυλακίζονται!..

Και ενώ μείνανε με στόματα ανοιχτά πείτε μας γιατί η NOVARTIS -HELLAS πλήρωσε πρόστιμο $225 εκατομ. Δολαρίων στο Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ για τις πρακτικές της στην Ελλάδα (και αφού αφορούσε την Ελλάδα ζητήσαμε εμείς από την Αμερική τα μισά από αυτά τα χρήματα; ΟΧΙ; Πείτε μας γιατί;

https://www.ekathimerini.com/news/254083/novartis-former-unit-to-pay-346-million-to-resolve-us-bribery-charges/

Ενώ η μητρική NOVARTIS πλήρωσε πρόστιμο $729 εκατ. Δολαρίων στις Αμερικανικές Αρχές για διάφορες κατηγορίες όπως «δωροδοκία ιατρών για συνταγογραφήσεις».

https://www.swissinfo.ch/eng/novartis-pays-big-fine-for-bribing-doctors-in-the-us/45876508

Λειτουργείστε ως Έλληνες και, το σημειώνω αυτό εμφαντικά, ως φιλέλληνες και σταματήστε επιτέλους τη χυδαιότητα της ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑΣ για κολάσιμες κοινωνικά, ηθικά, οικονομικά, ποινικά πρακτικές και πράξεις πριν μας ανακηρύξουν διεθνώς ως «off-shore» της ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑΣ και, ακόμη χειρότερα, πριν καταντήσει η Πατρίδα μας από ΧΩΡΑ σε ΧΩΡΟ!…

https://www.youtube.com/watch?v=AM2pyQoRDIs

----------------------------------------------------

*O Γιώργος Πιπερόπουλος, Δρ Κοινωνιολογίας - Ψυχολογίας, είναι Επίτιμος Καθηγητής Μάνατζμεντ και Μάρκετινγκ στο Βρετανικό Πανεπιστήμιο Durham, συνταξιούχος καθηγητής Μάνατζμεντ, Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων και πρώην Πρόεδρος του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος*

Εάν σας φανεί και εάν ακούγεται κάπως ειρωνικός ο τίτλος του σημερινού μου άρθρου θα σας ξαφνιάσω δηλώνοντας φίλες και φίλοι ότι αυτό επιδιώκω!

Διευκρινίζω όμως ότι ΟΧΙ δεν είναι κακοπροαίρετη η πρόθεσή μου και ΟΧΙ δεν ξεκινά από Αντι-Κυβερνητική διάθεση ούτε από επιθυμία Δημόσιας Κριτικής των πράξεων και των παραλείψεων του Υπουργείου Παιδείας!

Πολλά πράγματα έχουν καθυστερήσει να υλοποιηθούν τα τελευταία δύο και κάτι χρόνια και αυτή η καθυστέρηση, σχεδόν κατά κανόνα, και με αντικειμενικά κριτήρια αιτιολογείται και δικαιολογείται με τα δραματικά δεδομένα της πανδημίας covid-19…

Δεν συνιστά, όμως, κατά την ταπεινή μου γνώμη ως Καθηγητή του Μάνατζμεντ «πανάκεια» διαγραφής όλων των καθυστερήσεων και παραλείψεων ο covid-19.

Καθυστέρησαν και συνεχίζουν να καθυστερούν οι επιλογές και οι διορισμοί Διευθυντών των, εάν δε απατώμαι, περίπου 14,000 Σχολείων της Πρωτοβάθμιας και Δευυτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και έτσι παραμένουν στις θέσεις τους, πέραν της επίσημης λήξης της αρχικής τους τοποθέτησης, Διευθυντές και Υποδιευθυντές, Δημοτικών, Γυμνασίων και Λυκείων.

Θα αναρωτηθείτε, καλοπροαίρετα, φίλες και φίλοι αναγνώστες γιατί αυτό με απασχολεί και γιατί σήμερα τοποθετούμαι δημοσίως και επικριτικά χρησιμοποιώντας εκείνη την κλασσική εκτίμηση ότι «το καλό πράγμα αργεί!...»

Η Παιδεία ήταν και συνεχίζει να είναι, όπως γνωρίζουν όσες και όσοι με γνωρίζουν και όπως αποδεικνύουν δημοσιευμένα τεκμήρια, απόλυτα συνυφασμένη με την φυσική και επαγγελμαγτική μου ύπαρξη και οντότητα.

Ελπίζω ότι σύντομα θα ξεκινήσει η κατάρτιση των μελών των Επιτροπών που θα μελετήσουν τα βιογραφικά των υποψηφίων Διευθυντών Σχολικών Μονάδων και στη συνέχεια σύντομα θα γίνουν από αυτές οι επιλογές ΕΛΠΙΖΩ των «αρίστων» καθότι οι επιλογές θα σηματοδοτήσουν τη δυναμική και επιτυχή πορεία των Σχολείων μας.

Θα καυτηριάσω, όμως, την αναχρονιστική και δυσλειτουργική εμμονή όλων των Υπουργών Παιδείας πρώην και νυν να προσδιορίζουν τις επιλογές Διευθυντικών Στελεχών με χρονολογικά και όχι ποιοτικά κριτήρια όπως θα το εξηγήσω αμέσως.

Για να γίνει κάποιος ή κάποια Διευθυντής Σχολικής Μονάδας χρειάζεται ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ να έχει πρότερη θητεία τουλάχιστον 12 ετών (και μαζί και άλλα προσόντα).

Με το κριτήριο αυτό αποκλείεται να επιλεγούν άτομα τα οποία έχουν μερικούς μήνες ή ένα χρόνο υπηρεσίας λιγότερο από τα απαιτούμενα 12 χρόνια.

Είναι αυτό άδικο;

Φρονώ ότι είναι δραματικά αρνητικό για την επιλογή των «αρίστων» καθότι έτσι αποκλείονται εξαιτίας της «Αρχής της Αρχαιότητας» άτομα που διαθέτουν ένα και δύο μεταπτυχιακά διπλώματα ίσως και διδακτορικά επειδή ΔΕΝ συμπλήρωσαν τα απαιτούμενα 12 χρόνια υπηρεσίας...

Σημειώστε φίλες και φίλοι αναγνώστες ότι η πλειοψηφία ατόμων που έχουν 12 χρόνια υπηρεσίας ΔΕΝ έχουν τεκμηριωμένα ίσως ούτε ΜΙΑ χρονιά αξιολόγησης του έργου και των υπηρεσιών τους καθώς στις διαδικασίες της αξιολόγησης των στελεχών της Παιδείας υπάρχει διαχρονική αντιπαράθεση που την αποκλείει και ουσιαστικά την απαγορεύει!..

Ετσι και φέτος όταν τελικά γίνουν οι επιλογές Διευθυντών θα αποκλειστούν για τα επόμενα ΤΡΙΑ χρόνια άτομα που έχουν πάρα πολλά να προσφέρουν στην Ελληνική Παιδεία.

Και πριν κλείσω, πριν γίνω κουραστικός, θα προτείνω σήμερα στη Διοίκηση του Υπουργείου Παιδείας να περιλάβει στον έλεγχο των βιογραφικών των Διευθυντών που θα επιλεγούν και μια διαδικασία ελέγχου πιθανών δραστηριοτήτων τους που σχετίζεται με αυτό που αποκαλούμε εμείς οι Έλληνες «μαγαζάκια»...

Είναι νόμιμο, είναι ηθικό, είναι δεκτό κάποιος Διευθυντής, κάποια Διευθύντρια Σχολείου να έχουν μέλος της οικογένειάς τους που διατηρεί επιχείρηση προσφοράς υπηρεσιών που άπτεται των εκπαιδευτικών τους δραστηριοτήτων;

Δεν έχω προσωπική γνώση για να θέσω υπόψη της Κυρίας Υπουργού και των Αρμοδίων Υφυπουργών για το συγκεκριμένο θέμα που, όπως μου λένε και όπως ακούγεται, αφορά όχι μόνο στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση αλλά και στην Τριτοβάθμια όταν υπάρχουν «φροντιστήρια» υποβοήθησης φοιτητών και φοιτητριών που «δυσκολεύονται» να περάσουν συγκεκριμένα μαθήματα.

Είπα, ΔΕΝ διαθέτω προσωπική γνώση τέτοιων ατόμων αλλά επειδή ζούμε στην Ελλάδα που αγαπάμε (και επειδή την αγαπάμε την πληγώνουμε) καλό θα ήταν να ερευνηθούν και τέτοιες συνάφειες, διασυνδέσεις και «οικογενειακοί» δεσμοί.

Περιμένω την ημέρα που θα ανακοινωθεί ότι έχουν συστηθεί οι αρμόδιες Επιτροπές κρίσεων και επιλογών και θα ολοκληρωθεί η διαδικασία επιλογής των χιλιάδων νέων Διευθυντών και Διευθυντριών σε όλη την Επικράτεια.

-------------------------------------------

*O Γιώργος Πιπερόπουλος, Δρ Κοινωνιολογίας - Ψυχολογίας, είναι Επίτιμος Καθηγητής Μάνατζμεντ και Μάρκετινγκ στο Βρετανικό Πανεπιστήμιο Durham, συνταξιούχος καθηγητής Μάνατζμεντ, Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων και πρώην Πρόεδρος του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος*

Το σημερινό μου άρθρο έχει ως αφορμή το γεγονός ότ ο Roger Federer, ο τενίστας που κυριάρχησε κερδίζοντας παγκόσμιους τίτλους ανακοίνωσε ότι στο τέλος του αυτού μήνα θα ρίξει την «αυλαία» της προσωπικής του πορείας στο σπορ του τένις και θα κρεμάσει την ρακέτα του. Η είδηση συμπληρώνει την ανακοίνωση της γυναίκας θρύλου του τένις Serena Williams η οποία την περασμένη εβδομάδα δήλωσε ότι θα κρεμάσει την ρακέτα της...

***************************

Η ζωή του καθενός και της καθεμιάς μας, από την αρχή ως το τέλος, αποτελεί μια ξέχωρη κουκίδα μέσα στις αμέτρητες άλλες που στο σύνολό τους συνθέτουν «το υπαρξιακό μωσαϊκό ζωής» την ταυτότητα ή εφόσον το προτιμάτε την προσωπογραφία ενός λαού.

Ερχόμαστε στον κόσμο ως έμβια όντα φορτωμένοι με κληρονομικές προδιαθέσεις που μας προσδιόρισε η Φύση καθώς διάλεξε μερικά από τα χαρακτηριστικά του DNA του πατέρα και της μητέρας μας, του καθενός από τους δύο φυσικούς γονείς μας και αποκτούμε βιώματα επηρεασμένοι από το κοινωνικό, το ψυχολογικό και το οικονομικό περιβάλλον μέσα στο οποίο ζούμε, δρούμε και ωριμάζουμε.

Στην υπαρξιακή ψυχολογία η ζωή αποτελεί μια παρένθεση που στοχεύει στην αναίρεση του προκαθορισμένου τέλους, στο να μετριάσει την άδικη μοίρα κάθε ζωντανού οργανισμού με την παρεμβολή μιας σειράς νοημάτων και πράξεων που ελπίζουμε ότι θα απαλύνουν το σοκ της προκαθορισμένης ανυπαρξίας.

Από τη στιγμή που γεννιόμαστε βρισκόμαστε αντιμέτωποι με το θάνατο, από τη στιγμή που ανατέλλει στο στερέωμα των ανθρώπινων υπάρξεων του κοινωνικού συστήματος στο οποίο γεννιόμαστε η προσωπική μας ύπαρξη αρχίζει και ο αγώνας για την επιμήκυνσή της μέχρι τη στιγμή της αναπόφευκτης δύσης..

Στο μέτρο που, για την καθαρά οντολογική μας ύπαρξη, πασχίζουμε να γεμίσουμε με νοήματα την παρένθεση της προσωπικής μας ζωής γράφουμε την προσωπική μας ιστορία διευρύνοντας τους κύκλους των γνωριμιών, δημιουργώντας καριέρες και κοινωνικές δραστηριότητες, συσσωρεύοντας υλικά αγαθά και απολαμβάνοντας την αναγνώριση. Και, τελικά, τείνουμε να διαιωνίσουμε την ύπαρξή μας στο χρόνο προεκτείνοντας το εγώ μας με τα παιδιά που γεννούμε, δηλαδή μέσα από τους απογόνους μας.

Το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ και τα αθλήματα του στίβου και μαζί οι καριέρες που χτίζονται εκεί αποτελούν μια πράξη στο καθημερινά εξελισσόμενο, πολύπρακτο δράμα της ζωής. Για παίκτες και αθλητές όπως και για όλους τους ανθρώπους γενικά ισχύουν οι ίδιοι κανόνες:

οι πολλοί μένουν στην αφάνεια και αρκούνται στην αναγνώριση που τους προσφέρει ένας περιχαρακωμένος κύκλος φίλων, θαυμαστών και ίσως οπαδών.

Μερικοί ξεφεύγουν από την αφάνεια, δεσπόζουν στο αθλητικό στερέωμα για αρκετό χρονικό διάστημα, μαγεύουν, γοητεύουν και συγκινούν το φίλαθλο κοινό απολαμβάνοντας ταυτόχρονα τα οικονομικά, κοινωνικά και ψυχολογικά αγαθά της αναγνώρισης και στη συνέχεια, νομοτελειακά, χάνονται από το προσκήνιο της επικαιρότητας..

Ελάχιστοι κατορθώνουν να παρατείνουν την παρένθεση της καριέρας του ποδοσφαίρου ή του μπάσκετ ή της αναγνώρισης στο στίβο αγγίζοντας τον συμβολικό « Όλυμπο της Αθανασίας», κερδίζοντας μέσα από τα συνεχή παραληρήματα του φίλαθλου κοινού τον επίζηλο τίτλο του ημίθεου, σύγχρονα δείγματα του δικού μας μυθικού ήρωα, του Ηρακλή.

Όπως και αν εξελιχθεί η προσωπική ιστορία κάθε παίκτη ή αθλητή, κάθε παίκτριας ή αθλήτριας, όποια τροχιά και αν τους επιφυλάσσει η μοίρα σε συνδυασμό πάντα με τον προσωπικό τους αγώνα για διατήρηση κορυφαίας μυοσκελετικής κατάστασης, και μαζί ψυχοδιανοητικών και ψυχοσυναισθηματικών ικανοτήτων και η ακεραιότητα του χαρακτήρα και της προσωπικότητας συνεπικουρούμενα και από τη θεά Τύχη, η πραγματικότητα παραμένει αναλλοίωτη:

Από τη στιγμή που θα ανατείλει το άστρο του είναι ήδη προκαθορισμένη στη διάσταση του Χρόνου η εφήμερη τροχιά του, θα έλθει, με άλλα λόγια, αργά ή γρήγορα η Δύση του..

Να οδηγηθούμε λοιπόν στην μοιρολατρική αδράνεια;

Να παραδώσουμε τα όπλα υποκύπτοντας στο βαρύ φορτίο αναγνώρισης του γεγονότος ότι σαν τη ζωή και την ύπαρξή μας και η αθλητική καριέρα ακόμη και του πλέον αναγνωρισμένου, καθιερωμένου, χειροκροτημένου, αποθεωμένου ατόμου αποτελεί μια εφήμερη πραγματικότητα με προκαθορισμένο χρόνο ζωής, με ημερομηνία λήξεως;

ΟΧΙ, η προσωπική μου απάντησή είναι ένα εμφαντικό ΟΧΙ!

Ο αγώνας, η πάλη, η αντίσταση στη μοίρα του παίκτη, του αθλητή είναι αυτό που μετράει. Πολλοί, δυστυχώς, αρκούνται στην εφήμερη αναγνώριση, αναλώνονται ψυχικά και σωματικά στην άντληση ικανοποιήσεων που φέρνει αυτή η αναγνώριση και φυσικά πέφτουν σχετικά σύντομα στην αφάνεια, συντομεύοντας την παρένθεση της αθλητικής καριέρας.

Μερικοί συνεχίζουν να αγωνίζονται, παρατείνουν την επιβίωσή τους καθώς γεύονται με μέτρο την αναγνώριση διατηρώντας όσες μπορούν περισσότερες δυνάμεις για το αύριο που πάντα υπάρχει πριν το καθοριστικό Τέλος...

Ελάχιστοι, συνετοί και ταλαντούχοι, δεσπόζουν στο αθλητικό στερέωμα, στα γήπεδα , στον στεγνο και υγρό στίβο, καθώς χρόνο με το χρόνο, σαν παροιμιακά καλά κρασιά, αγωνίζονται, βελτιώνονται, διδάσκονται από τα σφάλματά τους, καθιερώνονται.

Είναι γνωστό το απόφθεγμα που διατείνεται ότι «τον πλούτο πολλοί μίσησαν, την δόξα ουδείς!» Και για τους ελάχιστους, αυτούς που καταφέρνουν να εισέλθουν στο Πάνθεο των μεγάλων παικτών και αθλητών οπωσδήποτε το πέσιμο της αυλαίας δεν είναι εύκολο πράγμα.

Είναι ίσως το τελευταίο πικρό ποτήρι που επιφυλάσσει η ανθρώπινη μοίρα σε όλα τα αστέρια της ζωής.

Οι μεγάλοι, όμως, οι πραγματικά μεγάλοι έχουν τον τρόπο να μετριάσουν το σοκ της πραγματικότητας να αποχωρήσουν από το παλκοσένικο με κομψότητα, με τακτ, με στυλ. Η τελευταία τους παράσταση, η συμβολική και πραγματική αποχαιρετιστήρια κίνησή τους, γοητεύει, συγκινεί, ενθουσιάζει.

Η αντιμετώπιση του τέλους, η αποδοχή της μοιραίας δύσης γίνεται ένας ακόμη σταθμός για την επίδειξη όλων εκείνων των σωματικών και ψυχοσυναισθηματικών ικανοτήτων και χαρακτηριστικών προσωπικότητας και χαρακτήρα που επί σειρά ετών είχαν βοηθήσει να τους καθιερώσουν στη συλλογική συνείδηση του φίλαθλου κοινού.

Οι μεγάλοι και στα σπορ, όπως οι πραγματικά μεγάλοι και σε κάθε άλλη κοινωνικό-οικονομικό-πολιτικό-πολιτιστικό-ακαδημαϊκή ανθρώπινη δραστηριότητα, διαθέτουν ταλέντο αλλά μαζί και την δύναμη να πασχίζουν, να πειθαρχούν, να αγωνίζονται, να διδάσκονται, να διορθώνονται και τελικά να αποσύρονται στην κατάλληλη ώρα!…

Δεν υπάρχει καμιά «αυλαία» που όταν πέσει θα τους «σβήσει» από την μνήμη μας!…

-------------------------------------------

*O Γιώργος Πιπερόπουλος, Δρ Κοινωνιολογίας - Ψυχολογίας, είναι Επίτιμος Καθηγητής Μάνατζμεντ και Μάρκετινγκ στο Βρετανικό Πανεπιστήμιο Durham, συνταξιούχος καθηγητής Μάνατζμεντ, Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων και πρώην Πρόεδρος του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Του Καθηγητή
Γιώργου Πιπερόπουλου*

Είναι μεγάλου μεγέθους το σημερινό μου κείμενο αλλά φρονώ ότι είναι χρήσιμο στην Ελλάδα του συνεχιζόμενου δυσβάστακτου χρέους, μετά από τεράστιες αποπληρωμές σε Τράπεζες και οφειλέτες του Εξωτερικού στην Ελλάδα ολόφρεσκων «κοκορομαχιών» στην Βουλή με αφορμή τις υποκλοπές για να απαντηθούν όσοι και όσες εντός και εκτός των ελληνικών συνόρων αναρωτιούνται:

«…12 χρόνια πέρασαν και οι Έλληνες ακόμη δεν συνειδητοποίησαν τι τους συμβαίνει, ποιοί το προκάλεσαν και προς τα πού πηγαίνουν όχι μόνο η οικονομία τους αλλά και οι υπόλοιποι θεσμοί και οι δομές της κοινωνίας τους;»

Εάν ρωτήσουμε τον μέσο Έλληνα με τη σύζυγο που ήδη απολύθηκε, τον πτυχιούχο γιο ή την κόρη που ΔΕΝ έβρισκε θέση απασχόλησης και ξενιτεύτηκε ενώ αμέτρητοι εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν την απειλή δραματικής μείωσης του μισθού τους με κατάργηση των κλαδικών συμβάσεων και εφαρμογή των προγραμμάτων της «4ωρης» απασχόλησης πόσο «χάλια» είναι τα πράγματα, θα μας πει αυθόρμητα και άμεσα:

«Μαύρα Χάλια!…»

Εάν ρωτήσετε εμένα και τους άλλους συνταξιούχους πώς αισθανόμαστε μετά τις μειώσεις των συντάξεών μας από την 1η Ιανουαρίου του 2013 αφού προ πολλού μας στέρησαν τη 13η και 14η δόση των αποδοχών μας, την κύρια σύνταξη αλλά και με το «κούρεμα του κ. Βενιζέλου» που ρήμαξε τα αποθεματικά των Ταμείων μας και τις καταβολές από αυτά, και το γενναίο «κούρεμα» του κ Κατρούγκαλου της «πρώτη φορά Αριστερά» Κυβέρνησης του κ Τσίπρα και θα σας το πω απερίφραστα και άκομψα, και υποθέτω το ίδιο θα σας πούνε και όλοι οι υπόλοιποι:

«Σκ@τ@… πατημένα!»

Δεν θα σταθώ στα «δήθεν» ποσοστά των ανέργων νέων αφού σχεδόν ΜΙΣΟ εκατομμύριο επιστήμονες και επαγγελματίες μετανάστευσαν τα τελευταία χρόνια και δεν θα αναφερθώ στο άγχος της αβεβαιότητας του αύριο χωρίς ελπίδα για όσους είναι ακόμα εδώ και παλεύουν με μηνιάτικα «χαρτζιλίκι» των 700 και 800 ευρώ!…

Δεν θα σταθώ ούτε και στη γενικευμένη κατάθλιψη ενός κάποτε άλλοτε χαρούμενου λαού, που με την αισιοδοξία και την ανέμελη συμπεριφορά του ξάφνιαζε τους εταίρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τους λαούς της γης…

Κοιτάζω μέσα μου, κοιτάζω γύρω μου στην Ελλάδα του 2022, περιμένω και δεν ακούω εκείνο το πάντοτε ελπιδοφόρο «έχει ο Θεός και βόηθα Παναγιά» αλλά αντίθετα ακούω για συνεχείς μειώσεις αποδοχών και συντάξεων, για επιμήκυνση του χρέους και των δανείων της κάποτε τρόικας (τώρα των «Θεσμών»), για αποχωρήσεις επιχειρήσεων, για απολύσεις, για χιλιάδες πτωχεύσεις!…

Ακούμε για «λαμόγια» και για επίορκους υπαλλήλους, ακούμε για κλέφτες πολιτικούς, για επαγγελματίες όλων των ειδών που δήλωναν φτωχοί αλλά είναι πάμπλουτοι, αλλά ακόμη ΔΕΝ μάθαμε πόσοι πήγαν στη φυλακή αφού «δεσμεύτηκαν» οι περιουσίες τους (αυτές που απέκτησαν προφανώς «τρώγοντας» δημόσιο χρήμα…).

Είδαμε παλιότερα «κουρασμένους» από τα χτυπήματα με αστυνομικά κλομπ διαδηλωτές που με δάκρυα στα μάτια από τα χημικά της ΕΛ.ΑΣ. αγορασμένα με δικά μας λεφτά γύριζαν στα σπίτια τους με τα πόδια ενώ οι 300 της Βουλής και οι παρατρεχάμενοί τους γυρίζουν στις βίλες τους με τις αστραφτερές Μερσεντές και Μπε-Εμ-Βε, αφού πρώτα βεβαιωνόντουσαν ότι, αντίθετα με ό,τι είχε γίνει στην πλατεία Ταχρίρ στο Κάιρο, άδειαζε για πολλοστή φορά η πλατεία Συντάγματος από τους «διαδηλωτές».

ΜΑΥΡΑ ΧΑΛΙΑ σε όλα τα μέτωπα, το παραδεχόμαστε, το χωνέψαμε και συνεχίζουμε λες και δεν συμβαίνει τίποτε…

Όταν με ρωτούν ως «κάπως ειδικό» σε θέματα των ανθρώπινων σχέσεων και τη δυναμική των κοινωνικών δομών, απαντώ ότι ΜΟΝΟ μία ερμηνεία μπορώ να δώσω στην ΠΕΡΙΕΡΓΗ συμπεριφορά ΟΛΩΝ ΗΜΩΝ των Ελλήνων που παραμένει ακατανόητη στους άλλους λαούς, ιδιαίτερα σε εκείνους που είναι φιλικά αλλά και στους εχθρικά διακείμενους απέναντί μας:

ΕΜΕΙΣ εκλέξαμε ΟΛΕΣ τις Κυβερνήσεις μετά το καλοκαίρι του 1974…

ΕΜΕΙΣ συναινέσαμε όταν το ΠΑΣΟΚ ξεκινώντας με την άνοδο στην Εξουσία του μακαρίτη Ανδρέα Παπανδρέου μετέτρεπε τη χώρα που, όπως είχε πει ο επίσης μακαρίτης Κωνσταντίνος Καραμανλής, «ανήκε στη Δύση» σε υπόδειγμα Σοβιετικού τύπου οικονομίας όπου κυριαρχούσε ο απόλυτος Κρατικισμός και οι Κυβερνητικές τακτικές επέτρεψαν στον κ Πάγκαλο να δηλώσει δημοσίως «μαζί τα…Φάγαμε!»

ΕΜΕΙΣ ευγνώμονες που τουλάχιστον ένα μέλος της οικογένειάς μας είχε βρει απασχόληση στον «στενότερο ή στον ευρύτερο» Δημόσιο τομέα εθελοτυφλούσαμε προσηλωμένοι στην Κομματική μας ιδεολογία όταν αυτή είχε προ πολλού πάψει να… υπάρχει στα κορυφαία στελέχη του Κόμματος που έβγαινε μπροστά σε διαδηλώσεις και πορείες…

ΕΜΕΙΣ δεχόμασταν και συνεχίζουμε να δεχόμαστε άκριτα όσα οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης, εξειδικευμένοι «θεράποντες» της ραδιοτηλεοπτικής «τύφλωσης και προπαγάνδας» μάς σερβίρουν…

Είχαμε τυφλωθεί με πράσινα, μπλε, κόκκινα και πολύχρωμα Κομματικά γυαλιά και τώρα προσπαθούμε να ξεχάσουμε καθώς διαχειριζόμαστε την ΟΔΥΝΗΡΗ μας καθημερινότητα με παθολογική εμμονή στον «μηχανισμό ΑΡΝΗΣΗΣ της πραγματικότητας».

Τους ψυχολογικούς μηχανισμούς «άμυνας του εγώ» τους οφείλουμε στον πατέρα της ψυχοδυναμικής θεωρίας (της ψυχανάλυσης) Dr Sigmund Freud.

Οι μηχανισμοί «άμυνας του εγώ» βοηθούν το άτομο καθώς, σε μια εκλαϊκευμένη απόδοση του ρόλου τους, βοηθούν το άτομο να κρατήσει αλώβητο το εγώ του από επιθέσεις που προέρχονται από το προσωπικό του υποσυνείδητο ή από εξωγενείς παράγοντες. Με άλλα λόγια οι μηχανισμοί «άμυνας του εγώ» είναι φυσιολογικές λειτουργίες προστασίας του «εγώ».

Προβλήματα προκύπτουν όταν το άτομο επίμονα και αποκλειστικά κάνει κατάχρηση ενός ή δύο μηχανισμών «άμυνας του εγώ» οπότε και αρχίζει η εμφάνιση μιας ψυχοκοινωνικά παθολογικής κατάστασης που επιβεβαιώνει η υιοθέτηση δυσλειτουργικών συμπεριφορών με αρνητικές επιπτώσεις στην ψυχική, κοινωνική ακόμη και φυσική υγεία του.

Η «άρνηση της πραγματικότητας», είναι ένας από τους πιο γνωστούς μηχανισμούς «άμυνας του εγώ», χρησιμοποιείται συχνά για να περιγράψει καταστάσεις όπου τα άτομα αδυνατούν να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα ή να παραδεχτούν μια προφανή αλήθεια ΑΡΝΟΥΜΕΝΑ να δεχτούν, αρνούμενα να κοιτάξουν κατάματα γεγονότα και καταστάσεις που βιώνουν ή τους επιβάλλονται…

Οι Έλληνες θυμίζουμε ως λαός εκείνα τα εξαρτημένα άτομα, ναρκομανείς, αλκοολικούς, τζογαδόρους, που αρνούνται ότι αντιμετωπίζουν πρόβλημα, ότι η καθημερινότητά τους είναι οδυνηρή για τους ίδιους και τις οικογένειές τους…

Μοιάζουμε με άτομα που βιώνοντας έντονα τραυματικές καταστάσεις ή όντας αυτόπτες μάρτυρες σε θανατηφόρες συγκρούσεις οχημάτων ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ και δεν δέχονται ότι έχουν γίνει κοινωνοί τέτοιων γεγονότων.

«Αρνιόμαστε να κοιτάξουμε κατάματα την πραγματικότητα…»

Η απάντησή μου σε φίλους εκτός Ελλάδος είναι ότι δεν φαίνεται ότι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε, να διαχειριστούμε τα δεδομένα μιας Ελλάδας που είχε ελπίσει σε κάτι καλύτερο με το τέλος της καταστροφικής πανδημία και από τον Φεβρουάριο παρακολουθεί με τρόμο τον Ρώσο-Ουκρανικό πόλεμο και όσα μας έρχονται σε ακρίβεια, πληθωρισμό, ελλείψεις ενέργειας και τροφίμων…

Και ενώ ολάκερη η Ευρώπη πασχίζει να καταστρώσει σχέδια, να καθορίσει στρατηγικές και τεχνικές διαχείρισης των δεινών που προβλέπονται για τον ερχόμενο χειμώνα, οι 300 της Ελληνικής Βουλής χειροκροτούν ενθουσιωδώς τις «συγκρούσεις» (κοκορομαχίες) που αφορούν στις υποκλοπές τηλεφωνημάτων,,,

Ειλικρινά με τρομάζει η προοπτική της ημέρας που θα ΑΝΑΓΚΑΣΤΟΥΜΕ να κοιτάξουμε κατάματα την πραγματικότητά μας…


--------------------------------------------------------------

*O Γιώργος Πιπερόπουλος, Δρ Κοινωνιολογίας - Ψυχολογίας, είναι Επίτιμος Καθηγητής Μάνατζμεντ και Μάρκετινγκ στο Βρετανικό Πανεπιστήμιο Durham, συνταξιούχος καθηγητής Μάνατζμεντ, Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων και πρώην Πρόεδρος του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου