Articles by "Πιπερόπουλος"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πιπερόπουλος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Αυτά που έζησαν από χθες οι κάτοικοι της Αττικής ήταν όντως πρωτόγνωρα και όπως μου λένε φίλοι και φίλες Αθηναίοι ΔΕΝ τα έζησαν στα τελευταία 50 χρόνια!!!

Κάποιοι λένε ότι ίσως να υπήρξε παρόμοιο φαινόμενο στις αρχές της δεκαετίας του 1930…

Στην σημερινή σύντομη παρέμβασή μου ΔΕΝ θα ασχοληθώ ούτε με εκτιμήσεις επάρκειας και ανεπάρκειας των Κρατικών Μηχανισμών ούτε με κριτική κατά της Κυβερνήσεως.

Θα ρωτήσω όμως καλοπροαίρετα αλλά και «πιπεράτα»:

Το γράμμα Έψιλον περιλαμβάνει πολλές δεκάδες επιλογών γυναικείων ονομάτων και σίγουρα και εσείς όπως και εγώ θα αναρωτιέστεπόσο «πονηρή» ήταν η επιλογή «ΕΛΠΙΔΑ» για την απίστευτη αυτή χιονοθύελλα;

Ποιος ή ποια είναι ο νουνός/η νουνά της απίστευτης σε μέγεθος αυτής καταιγίδας και με ποιο κριτήριο σοβαρότητας (ή πρόθεσης κακόγουστου εμπαιγμού) έγινε αυτή την επιλογή;

Σίγουρα χρειαζόμαστε εδώ και πολλά χρόνια, ιδιαίτερα μετά τα όσα μας έφερε η πανδημία covid-19 αρκετές και ισχυρές δόσεις χιούμορ για να συνέλθουμε ως Λαός εμείς, τα παιδιά και τα εγγόνια μας…

Η επιλογή όμως του ονόματος «ΕΛΠΙΔΑ» δεν ανήκει στην κατηγορία του χρήσιμου και καλοπροαίρετου χιούμορ αλλά στην κατηγορία του αγγλιστί αποκαλούμενου «μπλάκ χιούμορ»

Να βρεθεί ο/η ένοχος για Μούντζωμα!!!



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Τα πολύ συχνά κρούσματα, οι περιπτώσεις εγκληματικότητας που ξεκινούν από τσαντάκηδες, κλοπές και διαρρήξεις, δολοφονικές επιθέσεις εναντίον αστυνομικών, απαγωγές με απαίτηση λύτρων, γυναικοκτονίες, δολοφονίες ανύποπτων πολιτών, αφαίρεση ζωής στη διαδικασία ένοπλων ληστειών, βιασμούς, απαγωγές, καταχρήσεις σε τραπεζικά και άλλα ιδρύματα, επιθέσεις κουκουλοφόρων σε Πανεπιστημιακά Ιδρύματα και καταστροφές υλικοτεχνικών υποδομών που πληρώθηκαν με τον ιδρώτα του Ελληνικού Λαού, αύξηση της ναρκομανίας, σεξουαλικά προβλήματα, αύξηση κρουσμάτων ενδοοικογενειακής βίας, αύξηση αριθμού των παιδιών που εγκαταλείπουν το σπίτι τους τεκμηριώνουν την ύπαρξη κοινωνικής παθολογίας στην πατρίδα μας εδώ και αρκετά χρόνια που επιδεινώθηκε στα δύο χρόνια της πανδημίας covid-19.

Πώς, όμως, ερμηνεύονται όλα αυτά τα φαινόμενα αντικοινωνικής συμπεριφοράς στην πάλαι ποτέ ειρηνική, ρομαντική, φιλική, ανθρώπινη «Ψωροκώσταινα», όπου υπήρχε εμφανέστατα και αδιαμφισβήτητα ο στοιχειώδης σεβασμός της προσωπικής ελευθερίας και αξιοπρέπειας ανάμεσα σε συμπολίτες, με την εξαίρεση μιας ελάχιστης μειονότητας μεμονωμένων ατόμων και μικρών ομάδων-συμμοριών που εμπλεκόταν σε παραβατικότητα και αντικοινωνική συμπεριφορά;

Δεν προτίθεμαι με το σημερινό άρθρο να δημιουργήσω φοβικά συμπλέγματα και αντιδράσεις, αλλά δεν μπορώ να αποφύγω τη δημοσιοποίηση των ανησυχιών που διακατέχουν εμένα και πολλούς άλλους συναδέλφους των κοινωνικών επιστημών αναφορικά με την αύξηση των εκρήξεων βίας και βίαιης συμπεριφοράς οι οποίες προέρχονται από αυξημένα επίπεδα θυμού και απογοήτευσης, αλλά και με την αύξηση της αντικοινωνικής συμπεριφοράς που θα σχετίζεται στο άμεσο μέλλον με την ανεργία και την ανέχεια που εδώ και χρόνια καλπάζουν στην καθημαγμένη ελληνική οικονομία και επιδεινώθηκαν με την πανδημία.

Οι ανησυχίες μου εντείνονται ακόμη περισσότερο από την απλή διαπίστωση ότι ΔΕΝ υπάρχει πρόγραμμα διαχείρισης της κοινωνικής κρίσης (που βασίζεται στην οικονομική κρίση και την επιδείνωσή της με lockdown και αναστολές στη διάρκεια της πανδημίας) το οποίο λογικά ΑΠΑΙΤΕΙ τη συνεργασία ΟΛΩΝ των πολιτικών κομμάτων και όλων των κεντρικών φορέων των παραγωγικών τάξεων με συμμετοχή των εργοδοτικών φορέων!

Προφανώς ανόητες αιτιάσεις που εδρεύουν στις υπερφίαλες εκτιμήσεις πολιτικού και οικονομικού κόστους ή ωφέλειας οδηγούν σε αδράνεια τις δυνάμεις του τόπου που ΟΦΕΙΛΟΥΝ αντικειμενικά και με αγάπη να σκύψουν πάνω από το πρόβλημα λειτουργώντας Ιπποκρατικά και όχι…ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΑ!

Επανερχόμενος στη συμβατική αντικοινωνική συμπεριφορά, οφείλω να πω ότι στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία, η οποία μετεξελίχθηκε σε μερικές δεκαετίες από καθαρά αγροτική σε αστικό-βιομηχανική, ίσως ταιριάζει η θεωρητική ερμηνεία της αντικοινωνικής συμπεριφοράς που συνίσταται από τρεις συγκεκριμένες αιτιολογικές διαστάσεις:

της σύγκρουσης αξιών,

της κοινωνικής αποδιοργάνωσης και

της ματαίωσης των προσδοκιών.

Όλοι γνωρίζουμε λίγο-πολύ ότι στο σχολείο, στο σπίτι, στη γειτονιά, και από τα ΜΜΕ, κάθε νέα γενιά παιδιών διδάσκεται μια σειρά αξιών που στην ολότητά τους χρησιμεύουν ως βασικά στοιχεία δόμησης και σύνθεσης πλαισίων αναφοράς για κοινωνικά αποδεκτή συμπεριφορά. Λέμε, π.χ., «τα αγαθά με κόπο αποκτώνται, ή λέμε, η αλήθεια στο τέλος πάντα θριαμβεύει, ή ακόμη ότι τον πλούτο πολλοί μίσησαν, τη δόξα ουδείς» και πολλά άλλα παρόμοια.

Με το πέρασμα του χρόνου καθώς το παιδί ωριμάζει, αρχίζει να συνειδητοποιεί στην πραγματικότητα ότι πολλά από αυτά που του διδάσκουμε είναι «μισές αλήθειες» και στην ουσία αυτοί που πετυχαίνουν είναι αυτοί που κατορθώνουν να πατήσουν σε πτώματα ή να κλέψουν με εύσχημο τρόπο, ή ακόμη ότι η καπατσοσύνη είναι υπέρτερη αξία για οικονομική επιτυχία και κοινωνική καταξίωση από την τιμιότητα.

Το αποτέλεσμα δεν εξαντλείται στη σύγχυση της νεολαίας σε θέματα εσωτερίκευσης και αποδοχής των διδασκομένων αξιών, αλλά συχνά αντιδρά με ολική απάρνηση όλων των αξιών που της διδάσκουμε, δηλαδή οι νέοι μας με την αντικοινωνική τους συμπεριφορά καταστρέφουν τα ψευδεπίγραφα είδωλα, χωρίς βέβαια να αναλαμβάνουν και την ευθύνη, και χωρίς να διαθέτουν την εξουσία για να μπορέσουν να βάλουν άλλα στη θέση τους.

Μια σταθερή κοινωνία, τυπικά αγροτική κοινωνία δεν χαρακτηρίζεται από συχνές ή έντονες εκδηλώσεις αντικοινωνικής συμπεριφοράς. Οι νόμοι, γραπτοί και άγραφοι, που διέπουν τις σχέσεις ατόμων και ομάδων είναι σεβαστοί και οι παραβιάσεις περιορίζονται σε περιπτώσεις προσωπικής ψυχοπαθολογίας, διαπροσωπικών, οικονομικών, συναισθηματικών αντιδικιών και εξαιρετικών γεγονότων.

Νέα, όμως, ήθη, νέα συστήματα αξιών, νέοι τρόποι διαπροσωπικών σχέσεων δημιουργούν μια κατάσταση ψυχοκοινωνικής ανομίας που συχνά οδηγεί τα άτομα και τις ομάδες σε εκδηλώσεις αντικοινωνικής συμπεριφοράς.

Στην πατρίδα μας Κόμματα και πολιτικοί φρόντισαν να ΑΥΞΗΣΟΥΝ τις προσδοκίες αλλά ΔΕΝ τήρησαν τις υποσχέσεις τους, οδηγώντας άτομα και ομάδες στην πολύ πικρή πραγματικότητα της ΜΑΤΑΙΩΣΗΣ των προσδοκιών.

Όλοι οι λαοί, δυστυχώς, υποκύπτουν στις πολλές πομπώδεις και υπερβολικές ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ των πολιτικών και των Κομμάτων και στη συνέχεια βιώνουν την απογοήτευση.

Όλοι οι λαοί πιστεύουν ότι ΔΙΚΑΙΟΥΝΤΑΙ ΜΙΑ ΘΕΣΗ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ…

Εμείς στην Ελλάδα βιώσαμε το παραμύθι ότι ΔΕΝ δικαιούμαστε μια θέση στον ήλιο αλλά ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ του ήλιου!

Το πιστέψαμε, «το χάψαμε» το «παραμύθι» που μας σέρβιραν αρχικά ο κ Σημίτης και οι Σημιτικοί εκσυγχρονιστές (και περιλάμβανε και τη μεγάλη απάτη του Χρηματιστηρίου), ακολούθησε στη συνέχεια εκείνη η θελκτική υπόσχεση του κ. Καραμανλή και της Ν.Δ. ότι «υπάρχει καλύτερη Ελλάδα και τη θέλουμε», με επίλογο το «λεφτά υπάρχουν!..» του κ. Παπανδρέου την οποία απογύμνωσε ο κ. Λοβέρδος δηλώνοντας «δεν υπάρχει… σάλιο!».

Εδώ και πολλά χρόνια βιώνουμε τις δραματικές και πρωτόγνωρες επιπτώσεις από τη ΜΑΤΑΙΩΣΗ των υπέρμετρων προσδοκιών μας…

Τα κρούσματα αντικοινωνικής συμπεριφοράς και κοινωνικής παθολογίας, όπως κάθε άλλη παθολογική κατάσταση, πρέπει να αντιμετωπίζονται στο στάδιο της πρόληψης.

Στο στάδιο της πρόληψης η συστηματική δουλειά πρέπει να αρχίσει από το σχολείο και το σπίτι.

Είναι απαραίτητο να εξετασθεί ολόκληρη η κείμενη ποινική δικονομία και να γίνουν, όπου χρειάζονται, αναθεωρήσεις στο ποινικό δίκαιο, στο σύστημα Σωφρονισμού και Θεραπείας των φυλακισμένων, στο σύστημα παροχής Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων στους φυλακισμένους και υποστήριξη για ενεργό και παραγωγική επανένταξη στο κοινωνικό σύστημα μετά την αποφυλάκισή τους.

Τέτοιες δράσεις απαιτούν χρήματα και κοινωνικές δομές που κάποτε υπήρχαν αλλά τότε ΔΕΝ υλοποιήθηκαν, και τώρα που φούντωσε η παραβατικότητα ΔΕΝ υπάρχουν…

Επιπρόσθετα να διαφοροποιηθεί η καταδίκη ατόμων που προβαίνουν σε αντικοινωνική συμπεριφορά εξαιτίας ψυχολογικών προβλημάτων, π.χ., ναρκομανείς, ή αλκοολικοί και να θεσπιστούν προγράμματα ψυχοθεραπευτικής παρέμβασης στα δημοτικά, τα γυμνάσια και τα λύκεια, έτσι ώστε να προλάβουμε ΑΝΤΙ να θεραπεύουμε (κάλλιο γαϊδουρόδενε παρά γαϊδουρογύρευε που λέει σοφά ο λαός μας) τη μετέπειτα εξέλιξη των ατόμων που επιδεικνύουν από μικρή ηλικία αντικοινωνική συμπεριφορά, για να μη βρούμε μπροστά μας πριν από τη φυλάκιση ή και μετά την ολοκλήρωση κάποιας ποινής ώριμους, έμπειρους και επαγγελματικά εκπαιδευμένους στα χρόνια της φυλάκισής τους… «εγκληματίες».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Ελπίζω ότι οι φίλες και φίλοι αναγνώστες δεν θα προσβληθούν από το σημερινό μου άρθρο όχι επειδή περιέχει χυδαιότητες και βωμολοχίες, αλλά επειδή κίσως δεν συνάδει με την ιδιότητα ενός, έστω συνταξιούχου, Καθηγητή Πανεπιστημίου...

Υποθέτω ότι όσοι και όσες με συμπαθούν ως πρώην φοιτητές και φοιτήτριές μου ή τωρινοί αναγνώστες μου εδώ στο αγαπημένο Blog, θα αντιτάξουν δρώντας με καλοπροαίρετη αίσθηση προστασίας μου, ότι κάποιες αλήθειες εκφράζονται καλύτερα μέσα από Αριστοφανικά κείμενα οπότε το σημερινό κείμενο δεν συνιστά υποβάθμιση της ιδιότητας του Πανεπιστημιακού «δασκάλου»...

Παίρνω, λοιπόν, θάρρος και εκστομίζω, «βροντοφωνάζω» είναι η πιο ορθή έκφραση, με το σημερινό κείμενό μου:

Να σταματήσουμε επιτέλους την απαξίωση του Καραγκιόζη!...

Να σταματήσουμε να χαρακτηρίζουμε «Καραγκιόζηδες» τον τέως συμφοιτητή και την συμφοιτήτρια που ήταν στην απέναντι από τη δική μας ιδεολογική θέση και Κομματική ταυτότητα, αλλά με δύο-τρεις εντυπωσιακές κυβιστήσεις (ο Λαός μας απλοϊκά αλλά σοφά τις αποκαλεί «κωλοτούμπες») όχι μόνο βρέθηκαν στο δικό μας χώρο αλλά τους έχουν παραχωρηθεί προνομιακές θέσεις που εμείς ακόμη τις βλέπουμε με τηλεσκόπιο!...

Να σταματήσουμε να χαρακτηρίζουμε ως «Καραγκιόζηδες» εκείνους τους πολιτικούς (άνδρες και γυναίκες) που η συμπεριφορά τους μας προσβάλει και μας αναστατώνει...

Να σταματήσουμε να χαρακτηρίζουμε ως «Καραγκιόζηδες» εκείνα τα αποκαλούμενα «Δημόσια πρόσωπα» που τα βλέπουμε στις τηλεοράσεις κάθε λίγο και λιγάκι εκφράζοντας απόψεις και δημοσιοποιώντας θέσεις οι οποίες μας προξενούν κάποιες μέρες θυμηδία, κάποιες μέρες έντονο θυμό, κάποιες στιγμές απέχθεια και ενίοτε την επιθυμία (ευτυχώς όχι αδήριτη) να τους τιμωρήσουμε «σπάζοντας» την τηλεόρασή μας.

Να σταματήσουμε να αποκαλούμε «Καραγκιόζηδες» εκείνα τα πρόσωπα της χλιδής, της φιγούρας και της απάθειας του «οικονομικού κατεστημένου» που παραμένουν επιδεικτικά ανάλγητα στα πάθη του Λαού μας.

Να σταματήσουμε να αποκαλούμε «Καραγκιόζηδες» εκείνους τους επιστήμονες (άνδρες και γυναίκες» που ενστικτωδώς αντιλαμβανόμαστε ότι δεν μας τα λένε καλά ή, για να γίνω πιό άκομψα ειλικρινής, άλλαξαν (προφανώς με αντίστοιχα ανταλλάγματα) την ακαδημαϊκή τους τήβεννο με «Κομματικούς μανδύες» αντιπαρατασσόμενοι με σφοδρότητα και ένταση σε τηλεοπτικά πάνελ ώστε να «πείσουν» τους «εντολείς» τους ότι εκτελούν ορθά το έργο που τους έχει ανατεθεί «ένθεν-κακείθεν» του πολιτικού φάσματος και των πτερύγων της Βουλής.

Να σταματήσουμε να αποκαλούμε «Καραγκιόζηδες» τους επιβήτορες μοτοσακό και μοτοσυκλετών που καβαλούν τα πεζοδρόμια όπου περπατούμε ως πεζοί κρατώντας το χέρι ενός παιδιού ή του συντρόφου μας.

Σίγουρα θα αντιπαρατάξουν κάποιοι φίλοι και κάποιες φίλες αναγνώστες το εύλογο ερώτημα:

«Δηλαδή πώς να τους χαρακτηρίζουμε εφεξής κ Πιπερόπουλε;»

Απαντώ υπενθυμίζοντας ότι στο κλασικό θέατρο σκιών ο «Καραγκιόζης» ήταν η δεσπόζουσα φιγούρα αλλά πλαισιωνόταν και από άλλες «προσωπικότητας και χαρακτήρες» που είχαν και έχουν όνομα και είναι οιΧατζηαβάτης, Μπαρμπα-Γιώργος, Δερβέναγας ή Βεληγκέκας, Βεζύρης, Πασάς, Νιόνιος ή Σιορ-Διονύσιος, Εβραίος, Σταύρακας, Μορφονιός, Κολλητήρης, Καραγκιόζαινα ή Αγλαΐα και Βεζυροπούλα.

Κυκλοφορούν δεκάδες βιβλία με θέμα τον Καραγκιόζη και το Θέατρο Σκιώναλλά καλώ την προσοχή σας στο βιβλίο με τίτλο «Οι σκιές του Καραγκιόζη σκιές της ιστορίας μας» που δημιουργήθηκε με την συμμετοχή των μαθητών της Α και Β Τάξης του 2ου Γυμνασίου Νίκαιας στη διάρκεια του σχολικού έτους 2002-2003 και μπορείτε να το διαβάσετε δωρεάν στο διαδίκτυο στον παρακάτω σύνδεσμο:

https://skieskaragiozi.blogspot.com/p/3.html

Από το συγκεκριμένο βιβλίο δανείζομαι και παραθέτω επιλεκτικά μερικές περιγραφές χαρακτήρων:

Ο Καραγκιόζης, Θεόφτωχος, μα πάντα ζωηρός και κεφάτος άνθρωπος του λαού, που μένει με την οικογένειά του σε μια ετοιμόρροπη καλύβα, Απέναντι λάμπει το σαράι του πασά. Είναι κακομούτσουνος και με καμπούρα. Δεν ξέρει καμιά τέχνη, όμως είναι πρόθυμος να καταπιαστεί με οποιαδήποτε δουλειά. Κι αν αποτύχει, δεν έχει να χάσει τίποτε. Το πολύ-πολύ να φάει ξύλο, που κι αυτό το έχει συνηθίσει. Είναι πανέξυπνος και συχνά επειδή πάντα πεινάει αυτός και η οικογένειά του καταφέρνει με τις πονηριές του να τα βγάλει πέρα.

Ο Μπάρμπα–Γιώργος είναι το κορυφαίο ελληνικό δημιούργημα του Γιάννη Ρούλια, μαθητής του Μίμαρου. Εκπροσωπεί το Ρουμελιώτη που είναι πρωτόγονος και αφελής αλλά γνήσιος Έλληνας στην ψυχή θείος του Καραγκιόζη, αλλά δεν έχει καθόλου καλή ιδέα για τον ανιψιό του που του λέει συνεχώς «λουμποδύτ’» τον δέρνει αλλά δέρνει και τον Δερβέναγα, το όργανο του πασά.

Ο Χατζηαβάτης, Στην εμφάνιση Τουρκοφέρνει. Είναι λίγο κουλός απ’ το αριστερό χέρι γι’ αυτό και εικονίζεται να κρατάει το γενάκι του. Είναι ο κόλακας, ο δουλοπρεπής, που πάντα συμβιβάζεται και συνεργάζεται με τις δυνάμεις της εξουσίας, όποιες κι αν είναι. Γι’ αυτό ο άρχοντας του έχει πάντα εμπιστοσύνη και τον πληρώνει για τις μεσιτείες του.

Ο Δερβέναγας η Βεληγκέκας , Αντιπροσωπεύει το μισθωτό όργανο του πασά, Αλβανός στην καταγωγή, δημιούργημα του Μίμαρου. Ήταν ο παλικαράς του Σαραγιού, γι’ αυτό στην αρχή έδερνε μονάχα. Όταν εμφανίστηκε ο μπάρμπα-Γιώργος άρχισε κι αυτός να τις τρώει από κάποιον. Μ’ αυτό ήθελαν να δείξουν το ξύπνημα του ελληνικού λαού και τη διάθεσή του για αντίσταση.

Ο Νιόνιος (Σιόρ-Διονύσιος), Είναι ελληνικό δημιούργημα, τον έπλασε ο μεγάλος καραγκιοζοπαίχτης Μίμαρος. Κατάγεται απ’ τη Ζάκυνθο και είναι ξεπεσμένος ή κατά φαντασίαν αριστοκράτης. Έλληνας που θαυμάζει όμως τη Δύση. Ένας κομψευόμενος λιμοκοντόρος που κάνει τον ευγενικό και συγχρόνως αραδιάζει τις πιο σπάνιες βρισιές.

Ο Εβραίος είναι πλούσιος, τσιγκούνης, πονηρός και κρυψίνους, είναι Σαλονικιός, μιλάει άσχημα τα ελληνικά με μακρόσυρτη ισπανική προφορά, λέει ακατανόητα τραγούδια και είναι αντιπαθής.

Ο Σταύρακας, Δημιούργημα του καραγκιοζοπαίχτη Γιάννη Μώρου. Είναι ο μάγκας, ο κουτσαβάκης του θιάσου των σκιών. Μιλάει, σκέφτεται και φέρεται μάγκικα. Κάνει τον μάγκα, αλλά άμα δει τα σκούρα στρίβει τεχνηέντως, γιατί κατά βάθος είναι δειλός. Ο Καραγκιόζης, που τον έχει καταλάβει, του ρίχνει δυο τρεις καρπαζιές για να τον συνεφέρει, όταν αρχίζει τις απειλές του κι εκείνος το γυρίζει στ’ αστείο για να τον αντιμετωπίσει.

Ο Μορφονιός, Δημιούργημα του Μόλλα. Κοντός με πελώριο κεφάλι και τεράστια μύτη. Είναι κομψευόμενος νέος. Η φωνή του είναι έρρινη και μακρόσυρτη. Είναι μαμμόθρεφτος, την ερωτύλος και πολύ φαντασμένος. Νομίζει ότι είναι ιδιαίτερα ωραίος και με τίποτε δεν καταλαβαίνει την αλήθεια. Γενικά έχει άγνοια της πραγματικότητας και είναι λαίμαργος.

Ξεκινώντας το 2022 σας παρακαλώ:

Προσδιορίζοντας με περισσότερη ακρίβεια τη συμπεριφορά συγκεκριμένων ατόμων, πολιτικών, επιχειρηματιών, διανοουμένων και άλλων που μας «την δίνουν» με τα λεγόμενά τους σε τηλεοπτικά πάνελ, ή σε ραδιοφωνικές εκπομπές επιλέγοντας από τα παραπάνω να τους αποδίδουμε τη σωστή ταυτότητα!...

Να σταματήσουμε επιτέλους την απαξίωση του Καραγκιόζη!..



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Καταθέτω σήμερα ένα μεγάλου μεγέθους άρθρο επειδή μεγάλου μεγέθους θεωρώ και το αντικείμενο που διαπραγματεύομαι: την Φιλία!....

Οι πρόγονοι μας έλεγαν ότι «όμοιος ομοίω αεί πελάζει...» ενώ εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες λέμε «πες μου τον φίλο σου, να σου πω ποιος είσαι...»

Θα σας ξαφνιάσω σήμερα με την προτροπή:

«Κοίτα τον φίλο σου για να καταλάβεις ποιος είσαι!...»

Οι άνθρωποι είμαστε κοινωνικά όντα και η διαπίστωση του Αριστοτέλη για την «αγελαία φύση» μας έχει πλέον επιβεβαιωθεί με σύγχρονες έρευνες επιστημόνων της συμπεριφοράς, καθώς δεν αρκεί η διαπίστωση ούτε και η ανάλυση των απώτερων νοημάτων που περικλείονται στην φράση «όμοιος ομοίω αεί πελάζει...»

Τρία επίμαχα πρόσθετα ερωτήματα σχετίζονται με τη διαχρονική ισχύ και τις προϋποθέσεις αυτής της θέσης, το γιατί, το πότε και το κάτω από ποιες συγκεκριμένες συνθήκες «ο όμοιος αναζητεί τον ή την όμοιο...»

Αφηγήσεις από προσωπικές εμπειρίες ναυαγών, φυλακισμένων που έζησαν σε κελιά αυστηρής απομόνωσης για μεγάλα χρονικά διαστήματα, όπως και μοναχών-ασκητών, πιστοποιούν ότι στο διάστημα της μοναξιάς τους τα άτομα αυτά είχαν επιθέσεις άγχους (ταχυπαλμίες, ναυτίες, σφιξίματα στο στήθος, τάση λυγμού, αστάθειες και ζαλάδες και μια έντονη διάχυτη αίσθηση φόβου και πανικού).

Ήδη γνωρίζουμε ότι «το άγχος του αποχωρισμού» δρα ανασταλτικά στον ψυχισμό και τη συμπεριφορά πολλών μικρών παιδιών, που αρχίζουν να παρακολουθούν σχολείο σε όλες τις σύγχρονες κοινωνίες, όπως και σε παιδιά ακόμη μικρότερης ηλικίας, που τα εμπιστεύονται οι εργαζόμενοι γονείς τους σε βρεφονηπιακούς σταθμούς.

Να υποθέσουμε, λοιπόν, ότι ένας θεμελιακός παράγοντας για την κοινωνικότητα του ανθρώπου, την ανάγκη του για παρέες, φιλίες και ερωτικούς δεσμούς, συνίσταται στην προσπάθεια αποφυγής της μοναξιάς και του «άγχους του αποχωρισμού;»

Η υπόθεση αυτή είναι σωστή και δεν αποτελεί μόνο λαϊκή εμπειρική γνώση, αλλά έχει επαληθευθεί με θεωρητικές θέσεις που υποβλήθηκαν σε αυστηρούς ελέγχους με μια σωρεία εμπειρικών μελετών, όπως διαγράφονται από τις απαιτήσεις των επιστημών κοινωνιολογίας και ψυχολογίας.

Γιατί, όμως, κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο μέσα από το ευρύτερο περιβάλλον των γνωριμιών μας απολήγει να γίνει επιστήθιος φίλος, εραστής ή σε πολλές περιπτώσεις τελικά ακόμη και μόνιμος σύντροφος ή σύζυγός μας;

Σίγουρα, το γεγονός ότι το συγκεκριμένο άτομο μας ικανοποιεί συνιστά τη βάση σύναψης φιλίας. Μόνο άτομα με ψυχολογικά προβλήματα θα επέλεγαν για σύντροφό τους άτομα που τα «τιμωρούν» και, έστω αν όλοι μας γνωρίζουμε τέτοιες περιπτώσεις, ουσιαστικά αυτές επιβεβαιώνουν και δεν αναιρούν τον κανόνα.

H επιλογή του φίλου, σύμφωνα με τις σύγχρονες ψυχοκοινωνικές θεωρίες, μοιάζει σε πολλές της διαστάσεις με την οικονομική συνεργασία ή συναλλαγή, χωρίς βέβαια να χαρακτηρίζεται από την ψυχρότητα ή την πεζότητα των οικονομικών παραμέτρων.

Ομολογώ ότι σε κάποιο επιστημονικό συνέδριο του εξωτερικού, έφτασα σε σημείο να λογομαχήσω με Ελβετό συνάδελφο, όταν ανερυθρίαστα, κατά την αρχική εκτίμησή μου, υπεστήριξε ότι «η φιλία είναι σαν έναν τραπεζικό λογαριασμό». Σηκώθηκα να τον επιπλήξω, αλλά με καθησύχασε υπενθυμίζοντάς μου την κλασική φράση του Θεμιστοκλή στον Ευρυβιάδη: «πάταξον μεν, άκουσαν δε!..»

Επέμενε ο Χανς (Φιλέλληνας και λάτρης της ελληνικής φιλοσοφίας και έκτοτε αγαπητός και καλός φίλος μου) ότι «όπως και με τους τραπεζικούς λογαριασμούς, έτσι και με την φιλία δεν μπορεί κανείς να κάνει συνεχώς «αναλήψεις», εάν δεν κάνει που και που και κάποιες απαραίτητες «καταθέσεις!»

Ελπίζω να συμφωνήσετε ότι είναι…Σωστό!...

Διαλέγουμε, σαν Ελβετοί Τραπεζίτες οι σύγχρονοι Έλληνες, για φίλο το άτομο που μας προσφέρει περισσότερα από όσα μας κοστίζει!..

Στη θεωρία, αυτή η επιλογή μας καθορίζεται από τις αξίες που ενσαρκώνονται στο πρόσωπο που επιλέγουμε. Διαλέγοντας ένα άτομο που είναι ενδιαφέρον, διαθέτει πλούσια φαντασία και έχει τις δυνατότητες να μας εισαγάγει σε νέους κύκλους γνωριμιών ή δραστηριότητες, ενεργούμε δηλαδή με βάση την «ερεθιστική του αξία».

Όταν το πρόσωπο είναι συνεργάσιμο και μας βοηθά, διαθέτει μπόλικο ενθουσιασμό και θυσιάζει για εμάς ώρες και ενέργεια υποβοηθώντας μας να επιτύχουμε τους στόχους μας, τότε ενεργούμε με βάση «την χρησιμότητά του».

Τελικά, το άτομο που μας συμπαραστέκεται με συμπάθεια, μας ενθαρρύνει στις δύσκολες στιγμές και μας επιβραβεύει αναγνωρίζοντας τις επιτυχίες μας, το διαλέγουμε επειδή ενισχύει «το ψυχολογικό μας εγώ».

Είναι γνωστό και κοινά αποδεκτό ότι στη διαδικασία αξιολόγησης του άλλου προσώπου, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για άτομα του αντίθετου φίλου, καθοριστικό ρόλο διαδραματίζει και μια σειρά φυσιογνωμικών και σωματικών χαρακτηριστικών του, που στην ολότητά τους συνθέτουν το «παρουσιαστικό, ή την εμφάνισή» του.

Υποθέτουμε ότι ο καθένας μας μπορεί να ξεχωρίσει το ωραίο από το άσχημο, το συμπαθητικό από το αποκρουστικό. Και όμως, από λαό σε λαό, ακόμα και μέσα στο ίδιο κοινωνικό σύστημα διαχρονικά τα κριτήρια καθορισμού «του ωραίου» ή του ατόμου που διαθέτει «sexappeal» διαφέρουν σημαντικά.

Η γειτονία με το άλλο πρόσωπο διαδραματίζει επίσης καθοριστικό ρόλο στην επιλογή του ως φίλο μας. Βέβαια, η αίσθηση της απόστασης στο χώρο έχει αλλάξει ριζικά, καθώς μεταβλήθηκε η οικολογική κατανομή οικογενειών από χωριά σε πόλεις, και τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς έχουν εκμηδενίσει τις αποστάσεις.

Συχνά η επιλογή γίνεται με κριτήρια ομοιότητας στην κοινωνικό-οικονομικό-πολιτική μας θέση, και τα αντίθετα παραδείγματα απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Η διαπίστωση δεν στηρίζεται στα κλασικά ταξικά κριτήρια αλλά, όπως και να το κάνουμε, τα αντικειμενικά δεδομένα περιχαρακώνουν και τις πιθανότητες επιλογών φίλων ανάμεσα σε αγόρια και κορίτσια σε άνδρες και γυναίκες.

Στην ψυχοδυναμική θεωρία καθοριστικό ρόλο και ειδοποιό διαφορά επιλογών αποτελεί και η βιωματική υποσυνείδητη οντότητα του ατόμου. Πολλοί συνάδελφοι κοινωνιολόγοι και ψυχολόγοι πιστεύουμε όπως και ο Σωκράτης και ο Πλάτωνας, ότι στον καθένα μας υπάρχει ένα συγκεκριμένο αρχέτυπο, ένα είδος «ιδεώδους εαυτού» αναφορικά με άνδρες και γυναίκες που μας ταιριάζουν.

Όταν το άτομο συναντήσει, τυχαία, το πρόσωπο του άλλου φύλου που ανταποκρίνεται στο δεδομένο αρχέτυπό του η αναγνώριση είναι άμεση και το αποτέλεσμα ταυτίζεται με τον αποκαλούμενο «κεραυνοβόλο έρωτα».

Σύμφωνα με μια γνωστή ψυχοκοινωνική θεωρία «τα ετερώνυμα έλκονται» επειδή ισχύει η αρχή της «ψυχικής συμπλήρωσης».

Με άλλα λόγια, το άτομο που έχει την ανάγκη να «κυριαρχεί και να εξουσιάζει» έλκεται από άτομα που έχουν την ανάγκη να «παραδοθούν στην κυριαρχία» κάποιου άλλου να υποταχθούν στην εξουσία του διατηρώντας την παθητική τους στάση στη ζωή.

«Πες μου το φίλο σου...», ή μήπως θα πρέπει να λέμε, «κοίτα τον φίλο σου…» και θα μπορέσεις να αξιολογήσεις τα δικά σου βιώματα, συμπλέγματα, ανάγκες και διαδικασίες που σε οδήγησαν στην συγκεκριμένη επιλογή σου…



* foto: Marcel Duchamp and Man Ray at Man Ray's Home, Paris, 1968 by H.C.Bresson

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Θέλω με το σημερινό μου άρθρο να θυμίσω στους παλιούς και να πληροφορήσω τους νέους ότι κάπου εκεί στις δεκαετίες του ’50 και του ’60, η Κινηματογραφική ΕΙΚΟΝΑ στις μεγάλες οθόνες μεταφερόταν με αφίσες και φωτογραφίες από έργα που έπαιζαν και όσα μελλοντικά θα ερχόντουσαν σε κεντρικά και σε συνοικιακά Σινεμά…

Ανείπωτη η υποβλητική δύναμη της μεγάλης οθόνης, ιδιαίτερα σε έγχρωμα φιλμ που έκαναν χρήση της τεχνολογίας cinemascope, και έκαναν εμάς τα αγόρια να θέλουμε να γινόμαστε μετά την προβολή πειρατές και cowboys, μυστικοί πράκτορες και αδέκαστοι λειτουργοί της Θέμιδος, και τα κορίτσια ντίβες μυστηριώδεις, γυναίκες πλανεύτρες και εξωτικές όσο και επιθυμητές…

Υπήρχε στις ταινίες του Σινεμά αρχή και τέλος, υπήρχε πλοκή και δράση και, φυσικά, όλες οι απαραίτητες προοπτικές για να εισπράξουμε κάποιο «δίδαγμα και ρητό…»

Μπορεί να βιάστηκε ο George Orwell δίνοντας στο βιβλίο του για τίτλο το «1984», αλλά τελικά δικαιώθηκε για τη δύναμη της Τηλεόρασης να καθοδηγεί την κοινή γνώμη σε στόχους επιθυμητούς καθώς αποδεχόμενη την προπαγάνδα ως ενημέρωση συναρπάζεται, ακολουθεί άβουλα, αξιολογεί άκριτα, υιοθετεί ασυλλόγιστα!..

Τώρα πια, χωρίς αμφιβολίες, η ανθρωπότητα και εμείς το ελληνικό τηλεοπτικό κοινό είμαστε αιχμάλωτοι της τηλεόρασης, του κορυφαίου «Μέσου Μαζικού Εκμαυλισμού…»

Ο σύγχρονος Δούρειος Ίππος, η Τηλεόραση, μπήκε στα σπίτια μας καθηλώνοντάς μας στον καναπέ να ρουφάμε άκριτα αμέτρητες σειρές εγχώριων και εισαγόμενων (ιδιαίτερα Τουρκικών σήριαλ) τα οποία, στην εποχή μας, δεν χτίζουν πρότυπα, δεν προβάλλουν άνδρες και γυναίκες ηρωικών μεγεθών, δεν προσφέρουν «δίδαγμα και…ρητό» αλλά σίγουρα βοηθούν να ξεχάσουμε … τα υψηλά ποσοστά ανεργίας, τα οικονομικά προβλήματα, το καθημερινό άγχος και στρες που πλέον μεγιστοποιήθηκε εξαιτίας του covid-19, την ψυχό-συναισθηματική μας ένδεια που μας οδήγησε στην καθιέρωση ανθρώπινων σχέσεων μιας χρήσης.

Τα έντυπα ΜΜΕ έχασαν εκατομμύρια αναγνώστες και η πρωτιά της ενημέρωσης πέρασε στην Τηλεόραση και το Ραδιόφωνο!..Στην Ελλάδα και Διεθνώς συρρικνώθηκε δραματικά το αναγνωστικό κοινό εφημερίδων και περιοδικών…

Μας απορρόφησε η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ η οποία μένει στην επιδερμίδα στην γεγονότων και αντί να ενημερώνει μας αποκοιμίζει και συχνότερα από ότι νομίζουμε μας…αποβλακώνει!...

Αρχές της δεκαετίας του ’60 και ήμουν νεαρός φοιτητής Κοινωνιολογίας-Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο όταν γνώρισα σε Δημοτικό ΚΑΠΗ της απίστευτης χοάνης λαών, φυλών, γλωσσών και πολιτισμών, που έδωσε το όνομά της και στο Πανεπιστήμιό μου, της ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ, το μακαρίτη πια Jose Eusebio Rodriguez, άντρα διπλά διαζευγμένο και πολλαπλά ξεχασμένο από τα εντός και εκτός γάμου παιδιά του.

Είχε αγοράσει μια (γιγάντια πανάκριβη για εκείνη την εποχή) έγχρωμη τηλεόραση έπιπλο και μια άνετη πολυθρόνα-ξαπλώστρα. Κάθε φορά που είχε σεκλέτια και θυμόταν την πατρίδα του στη Νότια Αμερική, πνιγμένος στη μοναξιά της πολύβουης, πολυάνθρωπης, και συνάμα απάνθρωπης μεγαλούπολης που ποτέ δεν κοιμάται, απλωνόταν με κινήσεις σχεδόν καταναγκαστικής ιεροτελεστίας στην ξαπλώστρα, άναβε το πούρο Αβάνας και μετά άνοιγε την έγχρωμη Τηλεόρασή του ταξιδεύοντας ολομόναχος στη μαγική χώρα του Όζ.

Αν και γίναμε γνώριμοι και «φίλοι» νέος εγώ εθελοντής ως φοιτητής κοινωνιολογίας-ψυχολογίας, ηλικιωμένος εκείνος απόμαχος της βιοπάλης στον κόσμο της βιομηχανικής παραγωγής, αλλά κοντινοί «συγγενείς» στην κουλτούρα, βοήθησε το δικό μου Μεσογειακό ταπεραμέντο και το δικό του της καραϊβικής, ποτέ του δεν μου εκμυστηρεύτηκε που τα έβρισκε τα περιώνυμα «πούρα Αβάνας» παρά το ασφυκτικό εκείνη την εποχή εμπάργκο των ΗΠΑ επάνω στο νησί που ήταν και παραμένει η πατρίδα του Κομμουνιστή Δόκτορα Φιντέλ Κάστρο…

Η τηλεόραση, το Μέσο Επικοινωνίας που έχει αναδείξει τα ΜΜΕ σε «πρώτη εξουσία», με τη βοήθεια ψυχολογικών τεχνικών και απίστευτης κατάχρησης ψυχολογικών στρατηγικών προπαγάνδας καθώς ΔΕΝ υπάρχει ο «φόβος τιμωρίας» από ουσιαστικά «ανύπαρκτα» ΕΣΡ, ανελέητα και μεθοδικά μας αποβλακώνει!..

Η ουσία το περιεχόμενο και ο «λόγος» όχι μόνο στην ελληνική αλλά και στην διεθνή «τηλεοπτική» δημοκρατία δίνουν τη θέση τους στο περίβλημα, στο επιδερμικό, στην εικόνα.

Ίσως άλλοι λαοί να μην νοιάζονται για αυτές τις μεταλλάξεις, αλλά εμάς εδώ στην χώρα-κοιτίδα του πολιτισμού, της Δημοκρατίας και της λογικής δεν θα έπρεπε να μας… πειράζει όταν διαπιστώνουμε τη διάβρωση της Δημοκρατίας από το σύγχρονο Δούρειο Ίππο την ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΗ που λέγεται τηλεόραση;

Εμείς οι Έλληνες, ανέκαθεν Λαός λεξιπλάστης και λεξιλάγνος καταντήσαμε τελικά, εξαιτίας της τηλεοπτικής εξάρτησης και τηλεοπτικής αποβλάκωσής μας, σε Λαό εμφανούς, λυπάμαι που το καταθέτω τόσο εμφαντικά, λεξιπενίας ακούγοντας ελληνικά χωρίς σύνταξη, «ελληνικούρες» σε ύψη δυσθεώρατα και υιοθετώντας τα ηλίθια τηλεοπτικά «σλόγκαν».

Στην αποβλακωτικά παθητική τηλοψία που βιώνουμε, επιτρέψτε μου να δηλώσω με ειλικρίνεια πως θεωρώ ότι θα είναι ΛΥΤΡΩΣΗ όχι μόνο εσείς και εγώ ως Έλληνες αλλά μαζί μας και απανταχού της γης τα σκεπτόμενα άτομα όλων των Λαών ως ενεργοί πολίτες να «κλείσουμε» το διακόπτη της τηλεοπτικής συσκευής!..

Και αμέσως μετά να αρχίσουμε να συνομιλούμε, να αγκαλιαζόμαστε με τον ή την σύντροφό μας, με παιδιά και εγγόνια και με συγγενείς και φίλους που, τώρα με δικαιολογία τον covid-19, μας απαγορεύουν οι Κυβερνώντες τον Πλανήτη να εκδηλώνουμε εκείνες τις συμπεριφορές που μας διακρίνουν ως ανθρώπους και συνανθρώπους...

Εύχομαι ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ! Μη με παρεξηγήσετε καθώς σας προτρέπω ευγενικά:

Το 2022 κλείστε την τηλεόραση και Λυτρωθείτε!..



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Από τον Καθηγητή Γιώργο Πιπερόπουλο

Με δυνατή δόση ειλικρινούς αγάπης που χαρακτήριζε αυτές τις γιορτές τις οποίες σταδιακά υποβαθμίσαμε σε περίοδο εμπορικών ανταλλαγών και φαρισαϊκών φιλοφρονήσεων και με μια δόση καλοπροαίρετου χιούμορ που μας λείπει ΕΥΧΟΜΑΙ σήμερα στους διαχειριστές, στις φίλες και τους φίλους αναγνώστες του αγαπημένου Blog:

Από "πάτο" καρδιάς (πιο κάτω δεν πάει) Καλά Χριστούγεννα και με υγεία να υποδεχθούμε Πρωτοχρονιά και Νέο Έτος 2022 και στην εξέλιξή του να επουλωθούν τα κοινωνικό-ψυχό-οικονομικό-πολιτικά-πολιτιστικά τραύματα που μας φόρτωσε η πανδημία covid-19 στη διάρκεια του 2020 και 2021...

Τέτοιες μέρες θυμόμαστε τα λησμονημένα συναισθήματα ανθρωπιάς, μας αρέσουν τα Χριστουγεννιάτικα διηγήματα και τα σχετικά παιδικά παραμύθια και ελπίζουμε σε κάτι καλύτερο, εφόσον έχουμε πίστη και δυναμώνουμε το αίσθημα της εμπιστοσύνης στους συνανθρώπους, συμπολίτες, συγκατοίκους στις πολυκατοικίες μας.

Παραθέτω 3 ανώνυμες ίστοριούλες που μου έστειλε προφανώς μετά από «ψάρεμα» στο διαδίκτυο ο καλός μου φίλος Αλέξης και αφορούν σε 3 πολύ σημαντικές έννοιες:

1/ Μετά από μεγάλη περίοδο ανομβρίας και καθώς τα πάντα στέγνωναν οι χωρικοί αποφάσισαν να κάνουν λιτανεία για να βρέξει και συγκεντρώθηκαν στην κεντρική πλατεία του χωριού δίπλα στην εκκλησία τους για να προσευχηθούν όλοι μαζί αλλά μόνο ένα παιδί ήρθε στην λιτανεία με ομπρέλα.

Αυτό λέγεται Πίστη...

2/ Όταν πετάς ένα μωρό στον αέρα αυτό ξεκαρδίζεται στα γέλια επειδή ενστικτωδώς ξέρει ότι πέφτοντας θα το πιάσεις στην αγκαλια σου.

Αυτό λέγεται Εμπιστοσύνη...

3/ Κάθε βράδυ πέφτεις στο κρεβάτι σου για ύπνο χωρίς καμία απολύτως διαβεβαίωση ότι το πρωί θα είσαι ζωντανός. Και όμως πριν κοιμηθείς ρυθμίζεις το ξυονητήρι σου στην ώρα που θέλεις να σε ξυπνήσεις.

Αυτό λέγεται Ελπίδα...

Είθε η συμβολική γέννηση του Θεανθρώπου να μας φορτίσει με κουράγιο και να μας οπλίσει με ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ που χρειαζόμαστε εμείς οι Έλληνες και μαζί μας ολάκερη η Ανθρωπότητα καθώς έρχεται το Νέο Έτος 2022...




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Ο σχετικός στίχος του λαϊκού άσματος προσεγγίζει ιδιόμορφα την άτυπη κοινωνιολογική δομή που συνιστά η πατροπαράδοτη «Λαϊκή Αγορά». Καθότι ο ερωτευμένος και «υποψιασμένος» εραστής υποχρεώνεται να δεχθεί την αφοπλιστική στην ειλικρινή της πρόθεση αλλά συνάμα και καθησυχαστική επιβεβαίωση της «ωραίας», την οποία «πήρε 8 φορές και δεν την βρήκε εκεί», αλλά αυτό ήταν λογικό καθώς η καλή του «είχε πάει… Λαϊκή!..»

Σίγουρα είναι ανορθόδοξος φίλες/φίλοι αναγνώστες και για μερικούς ίσως και «απρεπής» για ένα πανεπιστημιακό δάσκαλο, ο τρόπος εισαγωγής στο θέμα μου αλλά η επιλογή μου υπαγορεύεται από μια πλειάδα παραγόντων ανάμεσα στους οποίους η «δικαιολογία» την οποία επικαλείται στο στίχο που όλοι λίγο πολύ γνωρίζουμε η περιώνυμη κυρία του λαϊκού άσματος δεν είναι η λιγότερο σημαντική ούτε και ιεραρχικά η… τελευταία.

Οι Λαϊκές αγορές, ως κοινωνικός θεσμός, υπήρχαν και υπάρχουν σε κάθε ελληνική πόλη αλλά και σε άλλα Έθνη όπως προσωπικά έχω πολλές φορές διαπιστώσει στα ταξίδια μου και όπως θα το επιβεβαιώσουν εάν ρωτηθούν όλοι οι συμπατριώτες και συμπατριώτισσές μας που έχουν ταξιδέψει ή ζούνε μονίμως σε άλλες χώρες της Ευρώπης, στην Αμερική και τον Καναδά ακόμη και στην Αυστραλία και όχι μόνο.

Από το παζάρι της αρχαιότητας μέχρι σήμερα, με κυμαινόμενες ιδιομορφίες που αντανακλούν ήθη, έθιμα, κοινωνιολογικές, ψυχολογικές και οικονομικές παραμέτρους της τρέχουσας ιστορικής πραγματικότητας, οι Λαϊκές αγορές αποτελούν τον πόλο έλξης και το σημείο αναφοράς για μεμονωμένα άτομα και για οικογένειες που άσχετα με το μέγεθος του «βαλαντίου» τους εδώ θα βρούνε το φρέσκο προϊόν του παραγωγού ή του μικροεμπόρου σετιμές προσιτές και σε ποικιλίες που δεν μπορεί να διαθέτει ο «λαχανοπώλης» της γειτονιάς ιδιαίτερα εκείνος που καθοδηγούμενος από το πνεύμα της εποχής του διεθνοποιημένου μάρκετινγκ φρόντισε να αναβαθμίσει το «μανάβικο-κατάστημά» του σε επίπεδο «μπουτίκ».

Στη Λαϊκή θα κατεβεί ο συνταξιούχος και η σύζυγός του, εδώ θα βολευτεί ο φοιτητής και η φοιτήτρια, στη λαϊκή θα βρει για τα παιδάκια της η νοικοκυρά σύζυγος του δημόσιου υπάλληλου ή του μικρό-εμπόρου τα φρούτα και τα λαχανικά που θα καταναλώσουν τα αγαπημένα της πρόσωπα.

Αυτή η δυναμική πρόσμιξη ηλικιών, προσωπικοτήτων και κοινωνικό-οικονομικών τάξεων στις λαϊκές μας αγορές έπρεπε να αποτελεί αντικείμενο σοβαρών κοινωνιολογικών, ψυχολογικών και οικονομικών ερευνών καθώς εδώ αναπτύσσονται, όπως μπορεί ο καθένας και η καθεμιά μας να το επιβεβαιώσει από προσωπικές εμπειρίες, διαπροσωπικές σχέσεις ανάμεσα σε πωλητή και πελάτη, εδώ γίνεται καλοπροαίρετο και συχνά καυστικό χιούμορ ανάμεσα στους ανταγωνιστές στην προσπάθεια του εμπειρικού μάρκετινγκ για επηρεασμό του πελάτη, εδώ αντιπαρατάσσονται ποδοσφαιρικές ιδεολογίες και πεποιθήσεις και, φυσικά, στην Ελλάδα ζούμε άλλωστε, εδώ συγκρούονται παραμονές τοπικών ή εθνικών εκλογών και οι… πολιτικοί μας οι οποίοι, όπως με διαβεβαιώνουν οι γείτονές μου και τακτικοί επισκέπτες της Λαϊκής, μόνο τότε θυμούνται τις λαϊκές και μαζί τους τα… λαϊκά στρώματα, τουτέστιν το «λαουτζίκο» που τους δίνει το δικαίωμα να αποκατασταθούν ως Εθνοπατέρες και ΄Εθνομητέρες σε καλοπληρωμένους Νομοθέτες κατόχους πολυτελών αυτοκινήτων που οδηγούν συνήθως συνοδοί αστυνομικοί…

Συχνά οι πολιτικοί μας από τα τηλεοπτικά παράθυρα εκστομίζουν «μπαρούφες» απίστευτων μεγεθών καθώς ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΝ τις Λαϊκές, τους παραγωγούς και μικροεμπόρους ότι ευθύνονται για την άνοδο του πληθωρισμού και την αδυναμία της νοικοκυράς να γεμίσει το καλάθι της…

Μεγαλύτερη ανακρίβεια σίγουρα ΔΕΝ υπάρχει, αλλά η δικαιολογία «βόλεψε και βολεύει» τους αιρετούς άρχοντές μας με τον ίδιο τρόπο που βόλεψε και την «άφαντη» προφανώς για άλλους λόγους κυρία του λαϊκού μας άσματος…

Εκείνη, όμως, καθώς την οικονομική ανάγκη φιλοτιμία ποιούμενη υποχρεώνεται να αποκτήσει την συνήθεια του να επισκέπτεται τακτικότατα την λαϊκή μετουσιώνει ως σφόδρα πειστική την επίκληση της απουσίας της λόγω «επίσκεψης στην λαϊκή!..»

Οι πολιτικοί μας πότε θα πάνε «λαϊκή», όχι για να τους δούμε αλλά για να δούνε αυτοί τα γερόντια που ΠΕΦΤΟΥΝ με τα μούτρα στην άσφαλτο της Θεσσαλονίκης, της Αθήνας και άλλων πόλεων για να μαζέψουν φρούτα, λαχανικά και σαρδέλες που οι μικροέμποροι της λαϊκής ρίχνουν στο οδόστρωμα μόλις τελειώνει η Λαϊκή;

Το καταθέτω «πιπεράτα» χωρίς φόβο και πάθος: οι πολιτικοί πότε θα συνειδητοποιήσουν το μεγάλο κοινωνικό-οικονομικό πρόβλημα που φαίνεται στις Λαϊκές Αγορές όταν στο τέλος της ημέρας πολλοί συμπολίτες μας χαμηλόμισθοι και ταλαιπωρημένοι στην συντριπτική τους πλειοψηφία δέχονται ως «μάνα εξ ουρανού» και μαζεύουν σε πλαστικές σακούλες τα «απομεινάρια» πριν τα πετάξουν στους σκουπιδοτενεκέδες οι μικρό-έμποροι της Λαϊκής Αγοράς;

Υπουργοί, Περιφερειάρχες και Δήμαρχοι Πηγαίνουν σε Λαϊκές Αγορές;

Βεβαίως πήγαιναν και συνεχίζουν να πηγαίνουν παραμονές Εθνικών, περιφερειακών και τοπικών εκλογών αλλά στη διάρκεια της υπόλοιπης τετραετίας…Απέχουν!

Καθώς στον ορίζοντα άγνωστο χέρι έγραψε τη λέξη «ΕΚΛΟΓΕΣ» με σινική μελάνη εξαιρετικής ποιότητας ίσως τους ξαναδούμε σε Λαϊκές Αγορές εάν κοπάσει η λαίλαπα της πανδημίας covid-19, εάν καταργηθεί η απαγόρευση της «ασφαλούς απόστασης» και οι υποχρεωτικές μάσκες και επιτραπούν ξανά οι χειραψίες…

Φοβάμαι, και καταθέτω το ρήμα χωρίς εισαγωγικά, ότι είμαστε ήδη στο ΔΩΔΕΚΑ και όχι στο «Δώδεκα παρά πέντε», σε θέματα που αφορούν την αβάσταχτη πλέον ακρίβεια, την απίστευτη ανέχεια εκατομμυρίων συμπατριωτών μας, τη μεταμόρφωση των πάγκων των λαϊκών αγορών σε «μπουτίκ πολυτελείας» και τη διογκούμενη λαϊκή δυσφορία που μπορεί να λειτουργήσει καταλυτικά στη διάβρωση του κοινωνικού μας ιστού…

Εάν συμβεί αυτό το οποίο ΟΛΟΙ οι εχέφρονες Έλληνες, που ΔΕΝ καθόμαστε σε καλοπληρωμένους θώκους εξουσίας απευχόμαστε, τότε ας μην επικαλεστούν οι σημερινοί κάτοχοι εδρών στο Κοινοβούλιο ότι ΔΕΝ αντελήφθησαν την επερχόμενη κοινωνική αναταραχή τώρα που τελειώνει το Φθινόπωρο και αρχίζει ο χειμώνας καθότι «δεν ήταν εκεί», δηλαδή στα Κέντρα έγκαιρης λήψης αποφάσεων, επειδή «είχαν πάει… Λαϊκή!»

Δεν πρόκειται να τους πιστέψει κανείς και δεν πρόκειται να μας πείσουν αντίθετα με την προαναφερθείσα κυρία του λαϊκού άσματος που εύκολα έπεισε το ερωτευμένο «θύμα» της!…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Ο τίτλος μου είναι εσκεμμένα αλληγορικός για το τι ζούμε, τι φύκια μας σερβίρουν για μεταξωτές κορδέλες και πώς τα καταφέρνουν οι πολιτικοί μας, εξαιρούντες εαυτούς και αλλήλους, ενώ μας «οικτίρει» η παγκόσμια κοινή γνώμη επειδή είμαστε ένας ιστορικά σημαντικότατος λαός, να παρουσιάζουν ολάκερη την Οικουμένη (εξαιρουμένης της κάστας των εντός και εκτός Ελλάδος «εκμεταλλευτών μας») ως αμείλικτους ΕΧΘΡΟΥΣ που ΔΕΝ μας «οικτίρουν», αλλά μας… «σιχτιρίζουν»!

Στη χώρα μας γεννήθηκαν λέξεις και όροι που έχουν ενσωματωθεί σε όλες τις γλώσες του Πλανήτη εκπροσωπώντας μεγάλα ποσοστά των λεξιλογίων τους και μάλιστα τα ποσοστά φτάνουν σε αστρονομικά επίπεδα όταν αναφερόμαστε στην επιστημονική ορολογία σε όλες τις γλώσσες και ιδιαίτερα στην Αγγλική, τη γλώσσα που καθημερινά μιλάνε και καταλαβαίνουν ένα δισεκατομμύριο συνανθρώπων μας και ήδη την σπουδάζουν άλλα δύο δισεκατομμύρια…

Λογική, Ηθική, Οργάνωση, Σύστημα είναι μόνο 4 ενσωματωμένες σε πολλές γλώσσες ελληνικές λέξεις που θα αναλύσω συνοπτικά παρακάτω…

Ξεκινώ, όμως, με δύο συναφείς φράσεις που συναντάμε στον ΕΠΙΤΑΦΙΟ του Περικλή και στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο και συγκεκριμένα:

Είπε ο Περικλής ότι: «…φιλοσοφούμεν άνευ μαλακίας και

Έγραψε ο Ματθαίος «…θεραπεύων πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν».

Καταθέτω το ξενόφερτο «sorry» και ταυτόχρονα ζητώ ειλικρινα ΣΥΓΝΩΜΗ καθώς, επικαλούμενος το Αριστοφανικό πνεύμα, παραθέτω τον πενιχρό σε λέξεις αλλά καθοριστικά συναφή με το σημερινό μου θέμα εκπληκτικά λακωνικό διάλογο δύο πιτσιρικάδων που άθελά μου άκουσα:

Ξέρεις τί έμαθα ρε «μ@λ@κ@;»

Τι έμαθες ρε «μ@λ@κ@;»

Η ελληνική γλώσσα «μ@λ@κ@» έχει δανείσει χιλιάδες λέξεις σε όλους τους λαούς της γης!!!

Φοβερό ρε «μ@λ@κ@»

Ναι ρε «μ@λ@κ@»...

Επιστρέφω στην επίμαχη λέξη του σημερινού μου άρθρου που είναι «Μ@λ@κ@ς»…

Την έχουν μάθει δεκάδες εκατομμύρια τουρίστες που πέρασαν από την Ελλάδα και έμειναν άφωνοι με τον σύγχρονο ελληνικό όρο «μ@λ@κ@ς», που περιγράφει θετικά, αρνητικά, ποσοτικά και μετεωρολογικά, πρόσωπα, καταστάσεις, συναισθήματα συμπεριφορές και πολιτικά φαινόμενα:

Συναντάς το φίλο σου και με αγάπη ρωτάς «τι γίνεται ρε… μ@λ@κ@;»

Ψάχνετε και οι δυο τον φίλο σας που αργεί στο ραντεβού και αναρωτιέστε καλοπροαίρετα «ρε πού να είναι ο… μ@λ@κ@ς;»

Χαρακτηρίζετε τον τύπο που ενοχλεί τις κοπέλες που κάθονται στο διπλανό σας τραπέζι και δηλώνετε περιφρονητικά και χωρίς επιείκεια «κοίτα ρε τον… μ@λ@κ@!»

Σε παραμυθιάζει ο φίλος σου και τον βάζεις στη θέση του με το γνωστό «κόψε τις μ@λ@κίες, ρε Κώστα!..»

Ακούμε τις «κοτσάνες» κάποιων πολιτικών σε πάνελ και αναρωτιόμαστε:

«Πόσο μ@λ@κ@ς μπορεί να είναι ένας άνθρωπος;»

Αλήθεια πόσο; Το προσδιορίζει επιτυχώς η ορολογία της ΕΜΥ:

«Η πολιτική μ@λ@κί@ πάει… σύννεφο…»

Περικλής και Ματθαίος αναφερόντουσαν στην «ανθρώπινη νωθρότητα στην μαλθακότητα…»

Εμείς υπήρξαμε πότε… «μ@λ@κες»;

Πέρα από τον συγκεκριμένο όρο, υπάρχουν και οι τρεις άλλοι όροι που προανέφερα, που γεννήθηκαν στην Αρχαία Ελλάδα, υιοθετήθηκαν διεθνώς αλλά είναι ΑΓΝΩΣΤΟΙ στη σύγχρονη Ελλάδα και σε μας τους νεο-Έλληνες!…

Εδώ γεννήθηκε η ΛΟΓΙΚΗ, όρος παγκόσμια γνωστός, αλλά εμείς ως Λαός οδηγούμαστε σε παράλογες εκτιμήσεις από εκείνους που με την βοήθεια αργυρώνητων ΜΜΕ (Μέσων Μαζικού Εκμαυλισμού) και διαμορφωτές της κοινής γνώμης μας διαφεντεύουν, μας καθοδηγούν, μας αποκοιμίζουν και ενώ απομυζούν και τις τελευταίες πλέον σταγόνες εθνικού πλούτου, αξιών και υπερηφάνειας, φοβάμαι ότι τελικά έχουν παραδώσει εμάς, τα παιδιά και τα εγγόνια μας στην οικονομική «σκλαβιά!..»

Αλήθεια, θα μάθουμε ποτέ εάν, πότε και ποιοι εισέπραξαν τα «30 αργύρια»;

Εδώ γεννήθηκε η ΗΘΙΚΗ και αναρωτιέμαι αλήθεια πόση ευαισθησία απαιτείται να διαθέτει κανείς για να αντιληφθεί ότι στη χώρα μας σήμερα τις τύχες μας τις κρατά στα χέρια της μια ομάδα, ένας ΚΥΚΛΟΣ, ο οποίος καθώς επεκτείνεται φυγόκεντρα σε μερικούς ακόμη ομόκεντρους κύκλους, που συνολικά αριθμούν κάποιες χιλιάδες οικογένειες, κατέλυσε κάθε έννοια ηθικής λειτουργώντας πασιφανώς, εξοργιστικά και ανενδοίαστα… ΑΝΗΘΙΚΑ;

Εδώ γεννήθηκε και μετά υιοθετήθηκε από τους λαούς της γης ο όρος ΟΡΓΑΝΩΣΗ και αναρωτιέμαι πόσο «ανεβασμένο» IQ απαιτείται για να συνειδητοποιήσουμε ότι το «μπάχαλο» που περιγράφει την παροιμιακή για ΟΛΟΥΣ τους άλλους λαούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και της γης, Ελληνική Δημόσια Διοίκηση ΚΑΘΙΕΡΩΘΗΚΕ, ΕΝΙΣΧΥΘΗΚΕ και ΔΙΑΤΗΡΕΙΤΑΙ επιμελώς από τους «εγχώριους» εκμεταλλευτές μας.

Τους είχε αποκαλέσει «ΝΤΑΒΑΤΖΗΔΕΣ» ο τότε Πρωθυπουργός κ. Καραμανλής, που είχε υποσχεθεί ΕΠΑΝΙΔΡΥΣΗ του ΚΡΑΤΟΥΣ, αλλά στο δρόμο μάλλον το ξέχασε…

Με τέτοια έλλειψη ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ κάποιοι μέσα στην ΑΝΟΡΓΑΝΩΣΙΑ θησαυρίζουν!

Εάν υπήρχε ΟΡΓΑΝΩΣΗ στην Ελληνική Δημόσια Διοίκηση πώς θα προέκυπταν οι γνωστές σε όλους μας και απίστευτου μεγέθους απάτες με ρεμούλες, μίζες, κλεψιές, σε Νοσοκομεία, Συνεταιριστικές Οργανώσεις, Δημόσια Έργα, Προμήθειες των Ενόπλων Δυνάμεων, παροχές συντάξεων σε πεθαμένους και σε «τυφλούς» που οδηγούν ταξί και άλλα πολλά;

Εδώ γεννήθηκε ο παγκόσμια γνωστός και καθημερινά χρησιμοποιούμενος όρος ΣΥΣΤΗΜΑ που αφορά στο σύνολο μερών ή πραγμάτων με στενή σχέση ενότητας ή αλληλεξάρτησης στην πραγμάτωση κάποιου στόχου, ή εργασίας, ή ισορροπίας.

Η τραγωδία που βιώνουμε με τρόικες και θεσμούς καβάλα στον εθνικό μας «σβέρκο» είναι έργο αυτών που ψηφίζαμε εναλλάξ από την μεταπολίτευση του 1974 ως Κυανές, Πράσινες κάποια στιγμή ως «Κυανο-Πράσινες» και πρόσφατα ως «Πολύχρωμες» Κυβερνήσεις…

Δεν μπορώ πριν κλείσω να αποφύγω τον πειρασμό μιας λακωνικής αναφοράς στο γεγονός ότι χθες Κυριακή 5 Δεκεμβρίου ξεκίνησαν οι εσωκομματικές εκλογές του ΚΙΝΑΛ (βλέπε «υπόλοιπο-ΠΑΣΟΚ» καθώς το μεγάλο μέρος αυτοβαπτίστηκε ως ΣΥΡΙΖΑ) και θα συνεχισθούν σε δεύτερη φάση ανάμεσα στους 2 επικρατέστερους διεκδικητές της Προεδρίας.

Πάντως έλαμψε δια της απουσίας του από το “debate” της ΕΡΤ ο πρώην Αρχηγός και τελευταίος Πρωθυπουργός του όλου ΠΑΣΟΚ κ Γεώργιος Παπανδρέου ο οποίος είναι δεύτερος από τον κατά πολύ νεότερο κ Ανδρουλάκη και θα συμμετέχει στη διαδικασία την ερχόμενη Κυριακή.

Φίλες και φίλοι αναγνώστες Δεν μας ΨΕΚΑΖΟΥΝ!…

Αυταπατώμεθα ότι φιλοσοφούμε, εμείς με TV και καναπέ, οι νεολαίοι με ανεργία και φραπέ…

Μήπως «καταντήσαμε», σύμφωνα μεΠερικλή και Ματθαίο, «Μ@Λ@ΚΕΣ»;



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Προσβολές και θεατρινισμοί επιπέδου παλιμπαιδισμού, νταηλίκια εκ του ασφαλούς, και στον γενικότερο ορυμαγδό η επωδός πόνου και χαμένων «ανδρικών» μεγαλείων με γυναίκες εμφανέστατα επιθετικές, με άνδρες προφανέστατα παθητικούς, με «gayparades» στην Ελλάδα, την Ευρώπη, την Υφήλιο και με ελάχιστους πλέον «αρσενικούς» να βιώνουν τον πατροπαράδοτο στο πέρασμα των αιώνων ρόλο του «κυνηγού».

«΄Ανδρα μοι ἔννεπε, Μοῦσα, πολύτροπον…»

Για το λεξικογράφο (Τεγόπουλος – Φυτράκης) ο «άνδρας» είναι αρσενικός και ενήλικος άνθρωπος, ο «σύζυγος» για το σπίτι και την οικογένεια του, ο «στρατιώτης» για το διοικητή της στρατιωτικής του μονάδας.

Για τον Υπουργό Εμπορίου, εάν έμπαινε στον κόπο να ρίξει μια ματιά στην καθημερινότητα που βιώνουμε στον 21ο αιώνα, ο «άνδρας» αποτελεί πλέον «αγαθό σε ανεπάρκεια» που μάλλον χρειάζεται να υπαχθεί στη λίστα «διατιμημένων».

Εάν, όμως, στην καρέκλα του Υπουργού Εμπορίου καθόταν μια φεμινίστρια φοβάμαι ότι μάλλον θα αμφισβητούσε την αναφορά σε «αγαθό!..»

Για τις μισές των εκπροσώπων του μοντέρνου φεμινιστικού κινήματος ο σύγχρονος άνδρας αποτελεί πλέον απλά και μόνο «σκιά του παρελθόντος του» και για τις υπόλοιπες του συνόλου των φεμινιστριών ένα ακόμη απλό αλλά προσπελάσιμο εμπόδιο στη δική τους ανοδική πορεία σε ψηλότερους θώκους εξουσίας!

Κοινωνικό-ψυχολογικά οι πρώτες «μισές» έχουν δίκιο καθώς το χθεσινό πρότυπο του άνδρα «πατριάρχη» που με τη χειρωνακτική ή πνευματική του εργασία ήταν ο ζωοδότης της οικογένειάς του και ως αυτοδημιούργητος παράγοντας κυριαρχούσε στο κοινωνικό-οικονομικό στερέωμα έχει εκλείψει προ πολλού καθώς η αγορά εργασίας διεκδικήθηκε και κερδήθηκε από τεράστιους αριθμούς γυναικών σε όλα τα επίπεδα της κατοχής δεξιοτήτων και γνώσεων.

Στα Πανεπιστήμια πολλές πρωτιές κερδίζονται πια από θυγατέρες και εγγονές μας και ακόμη και στις Στρατιωτικές και Αστυνομικές Σχολές πολλές πρωτιές τις κέρδισαν γυναίκες!

Σήμερα σε Ευρώπη και Αμερική σχεδόν μία στις δύο οικογένειες έχουν την εργαζόμενη γυναίκα, σύζυγο, μητέρα να κερδίζει περισσότερα από τον εργαζόμενο άντρα, σύζυγο, πατέρα!

Το πρόβλημα με την οικονομική διάσταση του «ανδρισμού» ήταν ότι ενώ από τη μια πλευρά παρείχε στον άνδρα εξουσία, υπεροχή, αυτονομία, κινητικότητα από την άλλη τον τύλιγε σε άγχος, ανησυχία, μοναξιά. Αυτά τα προβλήματα τα έχουν τώρα πια και οι εργαζόμενες γυναίκες και ιδιαίτερα εκείνες που ανήκουν στην κατηγορία των «στελεχών» πέρασαν πλέον και στο γυναικείο στρατόπεδο.

Είναι δεδομένο γεγονός ότι υπάρχει το ανάλογο τίμημα που καταβάλλει το γυναικείο φύλο συμμετέχοντας πλέον ενεργά στις στρεσογόνες καταστάσεις που απαιτεί ο ρόλος «της εργαζόμενης» η οποία υπόκειται σε αγχωτικές αντιδράσεις, νευρώσεις και έλκη του δωδεκαδακτύλου και του πυλωρού μέχρι και έκθεση σε καρδιόπαθειες και…εγκεφαλικά!

Χωρίς, ειλικρινά, καμία απολύτως ειρωνική πρόθεση καλώ να «καλωσορίσουμε» τις θυγατέρες και εγγονές μας στον απαιτητικό κόσμο της επαγγελματικής και οικονομικής καθημερινότητας.

Στην εποχή μας η μαζική είσοδος των γυναικών σε όλες τις κοινωνικές - οικονομικές δραστηριότητες έφερε και τη μετάλλαξη της κλασικής έννοιας του «ανδρισμού» που οδηγεί σταθερά και μάλλον αμετάκλητα, όχι ακόμη αλλά στο εγγύς μέλλον, στην εξίσωση των ρόλων «άνδρας-γυναίκα».

Αυτό, προσωπικά, δεν το θεωρώ αρνητικό, αν και έτσι το κρίνουν όσοι διαπιστώνοντας ότι μάλλον θα είναι αναπόφευκτο το τέλος της κλασικής ανδροκρατίας, θεωρούν ότι εμείς οι αρσενικοί «homosapiens» καταντήσαμε «ανδρείκελα!»...

Παρηγορητικά και, σίγουρα με μια δόση ευγενικής ειρωνείας (μπορεί και είναι ευγενική και καλοπροαίρετη η Αριστοφανική ειρωνεία), στους επικριτές αυτούς θα προτείνω να υψώσουμε έναν ανδριάντα στον «πεσόντα Ιππότη» ο οποίος στον ανδρικό του ρόλο συνθέτει με επιτυχία την αντίθεση της βιαιότητας και της πραότητας.

Όσοι έχουν μελετήσει ιστορικά ντοκουμέντα γνωρίζουν ότι για τους Ιππότες εξουσία και βιαιότητα χωρίς κάποια στοιχεία τρυφερότητας συνιστούν κτηνωδία, ενώ αντίστροφα έντονη τρυφερότητα και συμπόνοια χωρίς τον ανδρικό δυναμισμό και επιθετικότητα σβήνουν τη «φλόγα» που μας έδωσε ο Προμηθέας την οποία και πλήρωσε, όπως τουλάχιστον μας διαβεβαιώνει ο σχετικός αρχαϊκός μύθος, τόσο ακριβά!…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Πόσο ρομαντικός, απομακρυσμένος από τις τρέχουσες οδυνηρές ψυχό-κοινωνικό-οικονομικά πραγματικότητες ο στίχος του ποιητή που αναζητούσε «έναν κόσμο όμορφο και… αγγελικά πλασμένο» καθώς μετά το 2010 εμείς, τα παιδιά και εγγόνια μας ζούμε στην Ελλάδα των «Θεσμών», ανεργίας, κατάθλιψης, ξενιτεμού, στερήσεων και ακόμη χειρότερα με την πανδημία covid-19…

Θα αποστασιοποιηθώ από τα πολιτικά και οικονομικά θέματα και θα καλέσω την προσοχή σας σε θέμα κοινωνικό-ψυχολογικού περιεχομένου και ενδιαφέροντος ζητώντας σας να σκεφθείτε πώς ακριβώς αντιδράτε στις καθημερινές ευχάριστες ή δυσάρεστες, επιθυμητές ή ανεπιθύμητες στιγμές και καταστάσεις της ζωής.

Έχουμε, ο καθένας και η καθεμιά μας, κάποιους συγκεκριμένους τρόπους διαχείρισης των μικρών ή μεγάλων προβλημάτων ή είμαστε καράβια ακυβέρνητα, που παλινωδούμε προσπαθώντας να αντιδράσουμε όσο και όπως καλύτερα μπορούμε χωρίς σχέδια, χωρίς στρατηγική, ίσως και χωρίς ελπίδα;

Στην κλασική ορθόδοξη ψυχοδυναμική του άποψη ο Freud υποστήριξε ότι η δομή του χαρακτήρα και της προσωπικότητάς μας αναπτύσσεται από το σύνολο των παιδικών μας εμπειριών και παγιώνεται γύρω στην ηλικία των επτά περίπου ετών.

Αντιδρώντας σε εκείνη την αυστηρά ορθόδοξη και περιοριστική άποψη του Freud, από την αρχή κιόλας της γέννησης του ψυχαναλυτικού κύκλου της Βιέννης, μερικοί συνάδελφοι και μαθητές του αντέδρασαν υποστηρίζοντας την άποψη ότι η θεμελιακή δομή του χαρακτήρα μας εξελίσσεται μέχρι και το τέλος της εφηβικής ηλικίας.

Στη συνέχεια επικράτησαν και ακόμη πιο προωθημένες απόψεις, χωρίς ίσως αυτές να γίνονται άμεσα αποδεκτές από τους «ορθόδοξους» του ψυχοδυναμικού κινήματος, που πρεσβεύουν ότι ο ανθρώπινος χαρακτήρας και η προσωπικότητά μας παραμένουν ανοιχτά συστήματα μέχρι και την μέση «ώριμη σε χρόνια ζωής» ηλικία μας…

Ο γερμανικής καταγωγής ψυχολόγος Abraham Maslow αφού διέφυγε από τη Ναζιστική Γερμανία κατόρθωσε να διαπρέψει επιστημονικά στις ΗΠΑ, βοήθησε τα μέγιστα στον προσδιορισμό των ψυχολογικών κινήτρων μας με την πασίγνωστη «πυραμίδα των αναγκών του ανθρώπου». Για τον Maslow, όπως και για ένα μεγάλο αριθμό επιστημόνων της συμπεριφοράς (ανάμεσά τους και ο υπογράφων) ο άνθρωπος μέχρι και τη στιγμή που θα αφήσει την τελευταία του πνοή ως έμβιο όν παραμένει ένα ανοικτό σύστημα και εξελισσόμενο μέχρι και την τρίτη ηλικία.

Στην εξελικτική του πορεία μέσα στον κόσμο των ατόμων που το περιτριγυρίζουν το παιδί έχει τρείς πιθανές επιλογές συμπεριφοράς που θα επιδείξει και στη συνέχεια θα υιοθετήσει σε βαθμό που ΜΙΑ από αυτές να αποτελέσει το ορατό, ευδιάκριτο και καθοριστικό τύπο και περίβλημα του χαρακτήρα του για το υπόλοιπο της ζωής του .

Όσοι είσθε κιόλας γονείς με ένα, δύο η περισσότερα παιδιά και όσοι μεγαλώσατε κάποια παιδιά βιώσατε και βιώνετε την διαπίστωση ότι κάθε ένα από τα παιδιά σας έχει το δικό του χαρακτήρα, τη δική του προσωπικότητα τους δικούς του τρόπους προσαρμογής στην ίδια ακριβώς αντικειμενική πραγματικότητα όπου συμβιώνει με άλλα αδέλφια/αδελφές.

Η Αμερικανίδα ψυχαναλύτρια Dr Karen Horney έχει ήδη υποστηρίξει ότι ο καθένας μας από την παιδική ακόμη ηλικία δείχνει ότι θέλει συγκεκριμένα:

— να προσεγγίσει τους ανθρώπους,

— να αντιπαραταχθεί με τους ανθρώπους ή

— να αποστασιοποιηθεί από τους ανθρώπους.

Ας δούμε τι ακριβώς σημαίνει ο κάθε ένας τύπος συμπεριφοράς στους απέναντί μας.

Προσεγγίζοντας τους ανθρώπους το παιδί αποδέχεται την αδυναμία του και , ανεξάρτητα από τους ενδόμυχους φόβους του, πασχίζει να κερδίσει την στοργή και την αγάπη τους.

Αντιπαρατασσόμενο το παιδί θεωρεί δεδομένη την εχθρότητα των συνανθρώπων του και αποφασίζει να τους πολεμήσει .

Αποφεύγοντας τους συνανθρώπους του το παιδί δεν επιθυμεί να έχει τη στοργή τους ούτε να τους ανταγωνισθεί – αλλά απλούστατα να κρατηθεί μακριά τους.

Έτσι γεννιέται ένα τρίπτυχο τυπολογίας ανθρώπινων χαρακτήρων που θα μπορούσαμε να αποδώσουμε ως: ο συμμορφούμενος, ο επιθετικός και ο αποστασιοποιημένος τύπος.

Αν δούμε τον εαυτό μας και τα άλλα πρόσωπα που μας περιτριγυρίζουν σε καθημερινή βάση στο σπίτι, το γραφείο, το εργοστάσιο, το σχολείο ή το Πανεπιστήμιο πιο αναλυτικά και προσεκτικά νομίζω ότι εύκολα θα εντοπίσουμε τους τρεις αυτούς τύπους.

Ο συμμορφούμενος τύπος είναι το άτομο που δείχνει έντονα την ανάγκη του να κερδίσει την στοργή και την εκτίμηση των συνανθρώπων του. Τα άτομα με χαρακτήρα συμβιβαστικού τύπου είναι πρόσωπα αδύναμα που εξαρτώνται άμεσα από άλλα πρόσωπα, αντλούν την αυτοπεποίθησή τους από την στάση που οι τρίτοι κρατούν απέναντί τους και, αδυνατώντας να διακινδυνεύσουν την απώλεια της στοργής την οποία τόσο πολύ χρειάζονται, καταπιέζουν κάθε είδος επιθετικότητας προτιμώντας να επωμισθούν τις ευθύνες και τις ενοχές ακόμη και όταν σε μια συγκεκριμένη κατάσταση δεν είναι…..δικές τους!

Ο επιθετικός τύπος είναι εκείνο το άτομο το οποίο θεωρεί δεδομένη την εχθρότητα των άλλων – ακόμη και όταν δεν υπάρχει – και υιοθετώντας τη θέση ότι η ζωή είναι μια ατέλειωτη πάλη για την επιβίωση πασχίζει για την απόκτηση δύναμης και εξουσίας. Στις διαπροσωπικές του σχέσεις το άτομο αυτό στοχεύει πάντοτε στην επικράτηση, στην μείωση των συνανθρώπων του, στη δική του τελική νίκη.

Ο αποστασιοποιημένος τύπος αφορά εκείνο το άτομο το οποίο πασχίζει να διατηρήσει μια συναισθηματική απόσταση ασφαλείας από τους συνανθρώπους του καθώς το συναίσθημα οικειότητας του δημιουργεί άγχος. Για να εξασφαλίσει την επιβίωσή του το άτομο προσπαθεί να γίνει συναισθηματικά αυτοδύναμο αποφεύγοντας τον ανταγωνισμό ή την αντιπαράθεση με τρίτους όσο και την οικειότητα και συναισθηματική εξάρτηση που μπορεί να απολήξουν σε ερωτικό «δεσμό».

Ρίξτε μια ματιά, αφού τελειώσετε την ανάγνωση του άρθρου μου, στον εαυτό σας σε έναν συμβολικό καθρέπτη, εάν θέλετε να αποφύγετε τον πραγματικό, και για λίγα λεπτά της ώρας να είσθε απόλυτα ειλικρινείς και αντικειμενικοί στην κρίση και την αυτοκριτική σας.

Μη αντιμετωπίσετε τον εαυτό σας με σαδιστικά ή με μαζοχιστικά κριτήρια!.

Νοερά γυρίστε πίσω στα παιδικά χρόνια, όσο πιο πίσω μπορείτε και σταθείτε εκεί με κατανόηση για το παιδάκι που κάποτε ήσασταν και για τους γονείς και τα αδέλφια σας.

Στην δική σας περίπτωση φίλες και φίλοι που με διαβάζετε εδώ στο blog ποιοι παράγοντες διαδραμάτισαν τον καταλυτικό ρόλο και σας ώθησαν να αποκτήσετε τον συγκεκριμένο χαρακτήρα που σήμερα σας διακρίνει στις διαπροσωπικές σας σχέσεις με γνωστά και οικεία ή με άγνωστα πρόσωπα;

Σας αρέσει ο τύπος που είσθε;

Εάν η απάντησή σας είναι ΝΑΙ, επιτρέψτε μου να ρωτήσω, εάν είσθε γονείς, τι κάνετε για να σας μοιάσουν τα παιδιά σας;

Εάν η απάντησησας είναι ΟΧΙ πώς προσπαθείτε να αποφύγετε το λάθος της μεταβίβασης του δικού σας χαρακτήρα στα παιδιά σας;



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Ο τίτλος του σημερινού μου άρθρου που φιλοξενείται εδώ στο αγαπημένο Blog προέκυψε στην σημειολογική αναζήτηση κάποιου προσδιορισμού που θα σκιαγραφούσε εννοιολογικά το «πνεύμα της εποχής » και νομίζω ότι αντιδιαστέλλει επιτυχώς το χθες με το σήμερα, επιβεβαιώνοντας το «έξις δευτέρα φύσις» για όσους έχουν καθιερωθεί στο συλλογικό μας υποσυνείδητο ελέω TV και Ραδιοφώνου!...

Συζητούσα προχτές με μια εκλεκτή παρέα, με αφορμή το γεγονός ότι προσωπικά ΔΕΝ συμμετέχω πλέον σε Ραδιοτηλεοπτικά παράθυρα και μπαλκόνια εδώ και πολλά χρόνια, για τη σημασία, τη βαρύτητα, τον καθοριστικό ρόλο που διαδραματίζει πλέον εδώ και πολλά χρόνια και στην Πατρίδας μας η Τηλεόραση για τα άτομα που έγιναν γνωστά μέσα από αυτήν ως προσκεκλημένοι επισκέπτες και ταυτόχρονα για τα άτομα που καθιερώθηκαν στην κοινή γνώμη ως παρουσιαστές και παρουσιάστριες τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών προγραμμάτων.

Φυσικά σε αντιδιαστολή με τους προσκεκλημένους που εκφέρουν γνώμες, απόψεις και εκτιμήσεις στη διάρκεια της χρονικά σύντομης παρουσίας τους σε μια εκπομπή, οι μόνιμοι παρουσιαστές περιγράφονται σωστά με τον τίτλο «διαμορφωτές της κοινής γνώμης».

Η συγκεκριμένη συζήτηση μεταμορφώθηκε σε άτυπη δημοσκόπηση εντυπωσιακά αποκαλυπτική...

Πριν με ρωτήσετε γιατί την χαρακτηρίζω ως «αποκάλυψη» και άτυπη δημοσκόπηση τη συζήτησή της παρέας μας θα εξηγήσω.

Καταλήξαμε σε ομόφωνη διαπίστωση ότι η πολυσυζητημένη «αναγνωρισιμότητα» αποτελεί τελικά έναν σύγχρονο Δούρειο Ίππο στα Δημοκρατικά Πολιτεύματα καθώς αφορά το πάντα επίκαιρο θέμα επιλογής προσώπων από τα μεγάλα και τα μικρά Κόμματα που εμφανίστηκαν, άλλαξαν ονομασίες ή εξαφανίστηκαν από τον Ελληνικό πολιτικό ορίζοντα τις τελευταίες 4 δεκαετίες, δηλαδή μετά την είσοδο ιδιωτικών τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών σταθμών στην Ελλάδα.

Τελικά η «αναγνωρισιμότητα» είναι κρίσιμος (και κατά περίπτωση) καθοριστικός ως παράγοντας επιλογής για τα άτομα που τα Κόμματα μας παρουσιάζουν στους συνδυασμούς τους και διεκδικούν την ψήφο μας για να κατακτήσουν τοπικό, περιφερειακό ή εθνικό «θώκο εξουσίας»...

Δηλώνω όμως κατηγορηματικά ότι η «αναγνωρισιμότητα» δεν αντικατέστησε ούτε πρόκειται να αντικαταστήσει τους δεσμούς συγγένειας (διάβαζε Οικογενειοκρατία) στην επιλογή υποψηφίων από τα Κόμματα.

Στη Ελλάδα όπου ανθούσε η «φαιδρά πορτοκαλέα» ενώ τώρα διανθίζεται από δάση κεραιών εκπομπής και πιάτα λήψης ράδιο-τηλεοπτικών σημάτων έχουμε βιώσει αρκετές πρωτόγνωρες εμπειρίες πολλών τηλεοπτικών προεκλογικών περιόδων που οφείλουμε, έστω συνοπτικά, να αξιολογήσουμε σε αντικειμενικό και αδέσμευτο ακαδημαϊκό επίπεδο από την κοινωνιολογική, ψυχολογική και επικοινωνιακή οπτική γωνιά.

«Η πολιτική είναι η Τέχνη του εφικτού», αρέσκονται να μας υπενθυμίζουν Αρχηγοί των Κομμάτων οι οποίοι την τελευταία δεκαετία, μετά την υπαγωγή μας στο ΔΝΤ διαστρέβλωσαν άκομψα τα όρια και τα ιδεολογικά περιεχόμενα του κάποτε «κυανού» και «πράσινου» Δικομματισμού δημιουργώντας έναν περίεργο πολιτικό-ιδεολογικό «αχταρμά» που έδωσε το δικαίωμα στον πρώην Συνασπισμό να εξελιχθεί σε πολύχρωμο ΣΥΡΙΖΑ.

Την ίδια γραμμή μετεξέλιξης ακολούθησαν και τα μικρότερα Κόμματα, με τους Αρχηγούς τους και τις νομενκλατούρες τους να λειτουργούν στις παρυφές των δύο νέων μορφών του διαιωνιζόμενου Δικομματισμού που σήμερα εμφανίζεται ως «Ν.Δ.» και ως ΣΥΡΙΖΑ.

ΜΠΑΛΚΟΝΙΑ απαιτούσαν σε άλλες εποχές και σε άλλες πολιτικές αναμετρήσεις οι καιροί, και στην περασμένη γενιά οι τότε αείμνηστοι πολιτικοί μονομάχοι, Κωνσταντίνος Καραμανλής και Ανδρέας Παπανδρέου (και μετά Κωνσταντίνος Μητσοτάκης) βγαίνοντας στα μπαλκόνια σαγήνευαν τα πλήθη, τιθάσευαν ή αποδέσμευαν πάθη συμπαρασύροντας τις λαϊκές μάζες σε παραληρήματα ενθουσιασμού με τη δύναμη της γλώσσας του ΣΤΟΜΑΤΟΣ τους και το ευθυτενές και σημειολογικά «μπαλκονάτο» της γλώσσας του ΣΩΜΑΤΟΣ τους!..

ΠΑΡΑΘΥΡΑΚΙΑ τώρα πια στην εποχή μας έχει επιβάλει η Τηλεόραση και αυτά υπαγορεύουν τις Κομματικές επιλογές και ανάδειξη υποψηφίων για τις τοπικές, περιφερειακές και Εθνικές εκλογές!..

«Έβγα στο παραθύρι σου ξανθέ βασιλικέ μου…» ή μάλλον «Σας καθιέρωσαν στο συλλογικό εθνικό μας υποσυνείδητο και ατομικό συνειδητό τα τηλεοπτικά παράθυρα μελαχρινούς και ξανθούς ηθοποιούς, δημοσιογράφους, ποδοσφαιριστές, καθηγητές πανεπιστημίων, και τηλεπερσόνες» άρα σας «ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ» (αυταπατώμεθα ότι η εξοικείωσή μας με τα πρόσωπά σας και η υποδοχή σας καθημερινά στα σπίτια μας μέσω ΤV σημαίνει ότι μας είσθε γνωστοί-οικείοι οπότε αφού τα Κόμματα σας επέλεξαν εμείς σας ψηφίζουμε!..)

«Το μήνυμα είναι το μέσο», είχε πει σε μια δόκιμη αποστροφή του λόγου του απαντώντας στην ερώτηση «τι μηνύματα μεταφέρει η Τηλεόραση» ο MarshallMcLuhan.

Στις εποχές των τηλεοπτικών παραθύρων στις πρωινές «ενημερωτικές», στις μεσημβρινές εκπομπές ΣΑΧΛΑΜΑΡΑΣ και σε πολλές νυχτερινές «σοβαροφανείς» εκπομπές πολιτικού, κοινωνικού, οικονομικού «ΤΙΠΟΤΕ» όσοι και όσες συμμετείχαν έγιναν πρόσωπα ΓΝΩΣΤΑ και, επικοινωνιακά, κέρδισαν την συμπάθειά μας, ακόμα και όταν αυτό-γελοιοποιήθηκαν, ΔΕΝ είπαν τίποτε ή είπαν και ξείπαν μέσα στα 10 λεπτά της παρουσίας τους στα τηλεοπτικά στούντιο και τα ραδιοφωνικά παράθυρα!..

Στα Διεθνή τηλεοπτικά δεδομένα, και φυσικά με ιδιαίτερη έμφαση στην Πατρίδα μας Ελλάδα, όπου σε καθημερινή βάση από τα χαράματα μέχρι τα μεσάνυχτα κυριάρχησαν και κυριαρχούν συγκεκριμένα πρόσωπα σε όλες τις εκλογές οι πολίτες επιλέξαν στο παρελθόν και φρονώ, χωρίς εμπάθεια ή κακεντρέχεια, ότι και στις ερχόμενες Ελληνικές εκλογές της «απλής αναλογικής» οι πολλοί θα επιλέξουν και θα ψηφίσουν με κριτήριο «το περίβλημα, την επιδερμίδα της τηλεοπτικής ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΙΜΟΤΗΤΑΣ» αγνοώντας ότι επιλέγουν αυτούς και αυτές που η ελληνική τηλεόραση ΚΑΘΙΕΡΩΣΕ και αποτελούν τον πολύ, μα πάρα πολύ επικίνδυνο σύγχρονο Δούρειο Ίππο καθώς η κάλπη ΔΕΝ είναι το μηχανάκι της AGB, αλλά η σκληρή πραγματικότητα τοποθέτησης σε ΘΩΚΟΥΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ανδρών και γυναικών που θα κρίνουν το αύριο το δικό μας και των παιδιών μας …

Κλείνω δίνοντας έμφαση στον καθοριστικό, και τολμώ να πω επικίνδυνο για κάθε Δημοκρατικό Πολίτευμα, ρόλο της ράδιο-τηλεοπτικής «αναγνωρισιμότητας» και όπως έχουμε δει στην Ελλάδα και θα δούμε και πάλι σύντομα και σε εκλογές άλλων Ευρωπαϊκών και όχι μόνο χωρών οι τηλεοπτικοί διαμορφωτές κοινής γνώμης συνεχώς παρά Δούρειους Ίππους…

Διεθνή και Ελληνικά ΜΜΕ (Μέσα Μαζικού Εκμαυλισμού) μας κατευθύνουν όπου αυτά εντέλλονται…Είναι επιτακτική ανάγκη να Αφυπνιστούμε για να έχει η επόμενη γενιά αυθεντικούς Ηγέτες!..




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Αναρωτιέται» ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Αρχικά είχα σκεφτεί να θέσω το σημερινό μου ΓΙΑΤΙ την περασμένη Παρασκευή όταν ήταν ήδη φιλοξενούμενη στην Αθήνα η Γερμανίδα Καγκελάριος αλλά σκέφτηκα ότι θα ήταν άκομψη κίνηση και άφησα να περάσει μια ολόκληρη εβδομάδα από την περασμένη Πέμπτη πριν κάνω τη σημερινή Λακωνική μεν αλλά εμφανέστατα «πιπεράτη» τοποθέτησή μου με τη μορφή «ερωτήματος».

Τις πρωινές ώρες της περασμένης Πέμπτης 28ης Οκτωβρίου 2021 η Ελλάδα και οι Έλληνες γιορτάσαμε για μια ακόμη φορά με την εντυπωσιακή και άψογη Στρατιωτική παρέλαση στη Θεσσαλονίκη και με μαθητικές παρελάσεις σε ολάκερη σχεδόν την Ελληνική Επικράτεια την 81η επέτειο του ιστορικά Μεγάλου ΟΧΙ στον Ιταλό-Γερμανικό Φασιστικό Άξονα!

Στην Στρατιωτική παρέλαση της Θεσσαλονίκης παρούσα πάλι, όπως προβλέπει το επίσημο Εθνικό πρωτόκολλα, στην έδρα των Επισήμων, η Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας κ Κατερίνα Σακελλαροπούλου…

Το βράδυ της 28ης Οκτωβρίου 2021 ήρθε στην Αθήνα η Καγκελάριος της Γερμανίας κ Merkel την οποία έγινε δεκτή και από τον Πρωθυπουργό κ Μητσοτάκη και από την Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Γιατί ΔΕΝ έκανε φέτος, λίγο πριν αποχωρήσει από την θέση της η Γερμανίδα Καγκελάριος, αυτό που είχε κάνει το 2018 ο Πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας κ Sergio Matarella ο οποίος παρακολούθησε την Στρατιωτική παρέλαση στη Θεσσαλονίκη δίπλα στον τότε Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας κ Προκόπη Παυλόπουλο;

https://www.youtube.com/watch?v=aq9-ipfHX4s

Γιατί ΔΕΝ τίμησε με την παρουσία της δίπλα στην Ελληνίδα Πρόεδρο την Στρατιωτική παρέλαση των Συμμαχικών με τη Γερμανία Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων;

Πείτε μου, γιατί;



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος*

Στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας όπου εργάστηκα για το μεγαλύτερο χρονικά μέρος της καριέρας μου ως καθηγητής και με αρκετές θητείες ως εκλεγμένος Πρόεδρος του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων βρέθηκα συχνά αντιμέτωπος με «αρνητές» κάθε προσπάθειας εισαγωγής κριτηρίων και συστημάτων αξιολόγησης ατόμων και Δομών.

Για να το πω με απλά λόγια, ήμουν πάντα στην περιορισμένου αριθμητικού μεγέθους ομάδα που υποστήριζε την ανάγκη εφαρμογής αξιολόγησης του έργου μας και αντιμέτωπος με αρκετές κατά πολύ μεγαλύτερες αριθμητικά ομάδες «αρνητών».

Τα επιχειρήματα ήταν και παραμένουν σχεδόν τα ίδια ενώ τα δεδομένα έχουν αλλάξει πολύ. Ένα βασικό επιχείρημα των «αρνητών» ήταν και παραμένει εκφρασμένο στο, προδήλως λογικό αλλά και πασιφανώς «πονηρό» ερώτημα:

«Ποιος, πως και με ποια κριτήρια θα επιλέξει τους Αξιολογητές;»

Με την κατάθεση του ερωτήματος αρχίζει να αιωρείται στην ατμόσφαιρα η «καχυποψία» που τρέφεται και στρέφεται στα Κόμματα, στις κάθε λογής «φατρίες» στο ομολογουμένως ανέκαθεν «μεροληπτικό» Πολιτικό μας σύστημα που, υποστηρίζουν δυναμικά οι «αρνητές», θα φροντίσει «τα παιδιά του» και θα καταρρακώσει τους αντιπάλους…

Και έτσι ΠΑΓΩΝΟΥΝ κάθε φορά οι προθέσεις εφαρμογής αξιολόγησης, επιστρέφουν νικητές από τα δικά τους «πολεμικά μετερίζια και χαρακώματα» και τις διαδηλώσεις οι «αρνητές» και με εμφανή «δειλία» δεν τολμούν να προχωρήσουν σε εφαρμογή δοκιμασιών και συστημάτων «αξιολόγησης» ΟΛΑ τα Κόμματα…

Να σημειώσω εδώ καθώς τη χρησιμοποίησα παραπάνω ότι η «καχυποψία» είναι λέξη ελληνική γνωστή σε κάθε γωνιά της δικής μας Πατρίδας Ελλάδας. Και να προσθέσω ότι μια άλλη ελληνική λέξη είναι γνωστή όχι μόνο εδώ αλλά σε κάθε γωνιά της γης μας και αυτή είναι η «παράνοια». Η μεταξύ των δύο λέξεων διαφορά είναι καταστροφική…

Και όταν κυριαρχήσει η «παράνοια» δεν εφαρμόζονται δοκιμασίες και συστήματα αξιολόγησης για άτομα και δομές με αποτέλεσμα για την άμεση πλήρωση θέσεων, συχνά χρησιμοποιείται το κριτήριο της «Αρχαιότητας στην Υπηρεσία» ΠΑΡΑΒΛΕΠΟΝΤΑΣ το γεγονός ότι η οποιαδήποτε «χρονική» υπηρεσία, 5, 10, 15 ή 20 ετών στην διεκδίκηση μιας ανώτερης θέσης στην διοικητική ιεραρχία οποιασδήποτε Δημόσιας Υπηρεσίας είναι τελικά ΣΥΝΟΛΟ χρόνων υπηρεσίας στη διάρκεια του οποίου ΔΕΝ υπήρξε καμία αντικειμενική ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ

Με απλές αλλά «καθαρές» κουβέντες μπορεί ένα άτομο να έχει τα απαιτούμενα για εξέλιξη χρόνια προϋπηρεσίας έστω και εάν οι επιδόσεις του ήταν χαμηλής ποιότητας και ίσως αντιπαραγωγικές! Αυτό ΔΕΝ το γνωρίζουμε εφόσον ΔΕΝ υπάρχουν στοιχεία αντικειμενικής και υπεύθυνης αξιολόγησης εκτέλεσης καθηκόντων…

Αυτή η εικόνα περιγράφει τον Δημόσιο τομέα και όλα τα Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου αλλά, ΔΕΝ ισχύει κατά κανόνα σε ιδιωτικές μικρού, μεσαίου ή μεγάλου μεγέθους επιχειρήσεις…

Η προσμέτρηση επιδόσεων σε διάφορους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας, που χαρακτηρίζεται ως δοκιμασία ή διαγώνισμα ή ακόμη, κατά το ξενόφερτο και λίαν προσφιλές στην εποχή μας «τεστ». έχει ως στόχο τη διαφοροποίηση ανδρών, γυναικών και παιδιών και την κατάταξή τους σε κάποιες συμβολικές πυραμίδες επιδόσεων και επιτυχίας που αντικατοπτρίζουν και πραγματικές πυραμίδες καθημερινών κοινωνικών, οικονομικών, επιστημονικών, επαγγελματικών, πολιτιστικών και αθλητικών δραστηριοτήτων.

Συχνά ακούγεται η κριτική που αποδοκιμάζει όλες ή έστω κάποιες προσπάθειες προσμέτρησης και διαφοροποίησης προβάλλοντας, προφανώς όχι ως ουσία αλλά καταφανώς ως επίφαση, επιτακτικά την ανάγκη διασφάλισης δημοκρατικής ισότητας που επιφέρει νομοτελειακά και αναγκαστικά ως αποτέλεσμα τη θεώρηση όλων ως… ίσων!

Τίποτε δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερο ανακριβές και άδικο για τον καθένα και την καθεμιά μας ως άτομα με το χαρακτηριστικό της ανεπανάληπτης μοναδικής προσωπικότητάς και αντιπαραγωγικό για ολάκερη την κοινωνία που ως σύνολο συνθέτουμε.

Οι άνθρωποι διαφέρουμε στο μπόι, στο βάρος και το πάχος, στο κάλλος, δηλαδή στην αισθητική της εποχιακής ή διαχρονικής σημασίας «ομορφιάς» όπως διαφέρουμε και στις επιδόσεις που διαφοροποιούν τις σωματικές και τις διανοητικές (ενίοτε φυσικά και τις ψυχολογικές) δεξιότητες και ικανότητές μας.

Αυτό το γεγονός και αντικειμενικά εμφανές είναι και αναλλοίωτο παρέμεινε ως δεδομένο στο πέρασμα του χρόνου. Θα ήμουν, όμως, ανιστόρητος ίσως και επικίνδυνα υποκριτικός εάν δεν παραδεχόμουν ότι υπήρξαν εποχές στις ανθρώπινες κοινωνίες όπου οι διαδικασίες αξιολόγησης διαβρώθηκαν με στόχο να υποτιμηθούν άτομα ή ομάδες και να υπερτιμηθούν άλλοι.

Με αφορμή τους αναβληθέντες Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 του Τόκυο που πραγματοποιήθηκαν το 2021 με περιορισμένη συμμετοχή κοινού λόγω της πανδημίας covid-19 για να μην ΑΔΙΚΗΘΟΥΝ αθλητές και αθλήτριες που είχαν προετοιμαστεί τα περασμένα 4 χρόνια θα σας θυμίσω τους Νέγρους της Αμερικής ως ένα κραυγαλέο παράδειγμα ανάμεσα σε πολλά διαχρονικά άλλα παρόμοια.

Αυτά δεν αναιρούν ούτε τη χρησιμότητα των κάθε λογής δοκιμασιών δηλαδή των «τεστ» ούτε, φυσικά, και το δεδομένο των ανθρώπινων διαφορών σε διάφορα αντικειμενικά μετρήσιμα χαρακτηριστικά και τις ανισότητες που εύλογα προκύπτουν όταν εφαρμόζονται αντικειμενικές μετρήσεις και συστήματα αξιολόγησης.

Είμαστε εδώ και δεκαετίες χώρα-μέλος της Ευρώπης των 28 (τώρα πια 27 μετά το Βρετανικό BREXIT) και όμως συνεχίζουμε να έχουμε τεράστιους αριθμούς «αρνητών» σε κάθε συζήτηση για εισαγωγή δοκιμασιών και συστημάτων αξιολόγησης.

Σίγουρα ζούσαμε και, δυστυχώς κατά την ταπεινή μου άποψη, συνεχίζουμε να ζούμε σε ένα Κράτος και σε ένα κοινωνικό σύστημα έντονα πολιτικοποιημένο (θα έπρεπε να πω Κομματικοποιημένο) αλλά όχι υγειές και είναι από μια άποψη δικαιολογημένη η καχυποψία που εστιάζεται στο ερώτημα που ανέφερα παραπάνω:

«Ποιος, πως και με ποια κριτήρια θα επιλέξει τους Αξιολογητές;»

Έχουμε καθυστερήσει πολύ και χρειάζεται επιτέλους να συμφωνήσουν πάνω στο θέμα της αξιολόγησης ΟΛΑ τα Κόμματα της Βουλής διασφαλίζοντας την απαραίτητη ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ στην αξιολόγηση ατόμων και δομών στο Δημόσιο…

Θα μου επιτρέψετε να θυμίσω στους γνήσιους υποστηρικτές του Δημοκρατικού Πολιτεύματος ότι Δημοκρατία σημαίνει να διασφαλίζουμε την ισότητα των ευκαιριών βοηθώντας άτομα και ομάδες να επιδείξουν τα ταλέντα, τις δεξιότητες και ικανότητές τους και να επιβραβεύουμε τους καλλίτερους και τις καλλίτερες για να προκύπτει έτσι κοινό όφελος!

Αντίθετα, η έλλειψη καταμέτρησης των ατομικών επιδόσεων, με την ΑΡΝΗΣΗ εφαρμογής δοκιμασιών και συστημάτων αξιολόγησης μας έχουν οδηγήσει επί δεκαετίες και θα συνεχίσουν να μας οδηγούν στην αρνητική κατεύθυνση όχι μόνο σε εξίσωση της αντικειμενικής πραγματικότητας με την ψευδαισθητική πραγματικότητα αλλά, ακόμη χειρότερα για τον καθένα και την καθεμιά μας χωριστά και για όλους μας συνολικά, θα μας εξισώνει προς χαμηλότερους κοινούς παρονομαστές...

Στην πρώτη περίπτωση, δηλαδή στην Δημοκρατικά και αντικειμενικά κατοχυρωμένη διασφάλιση της ισότητας ευκαιριών κάποιοι, που το αξίζουν, θα πάρουν ..Άριστα!...

Στη δεύτερη περίπτωση της κίβδηλης, ψευδαισθητικής επιβεβαίωσης ίσων επιδόσεων χωρίς ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ και τα κριτήρια και τα αποτελέσματα τόσο μυωπικής στρατηγικής ήταν και θα είναι ...Άρρωστα!



* Επίτιμος Καθηγητής Μάνατζμεντ & Μάρκετινγκ, στο Βρετανικό DurhamUniversity




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Συνεχίζεται η Διεθνής κυκλοφορία του πάντα επίκαιρου βιβλίου με τίτλο «Διοίκηση Σχολικών Μονάδων Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης- Σύντομη Εισαγωγή» που έχουν συγγράψει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος και η DrΑναστασία-Νατάσσα Πιπεροπούλου. Γραμμένο στην Αγγλική γλώσσα το βιβλίο κυκλοφορεί διεθνώς για 4η χρονιά από τον Άγγλο – Γερμανό – Δανέζικο Διεθνή Εκδοτικό Οίκο Bookboon.com σε ψηφιακή μορφή.

Ο Αγγλικός τίτλος του είναι «Managing Primaryand Secondary Schools – APrimer” (σε ελεύθερη μετάφραση: «Διοίκηση Σχολικών Μονάδων Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης – Σύντομη Εισαγωγή»).

Πρόκειται για σύγχρονο επιστημονικό σύγγραμμα που εκλαϊκεύει, χωρίς να εκχυδαΐζει, τα θέματα της Παιδείας όπως αυτή γεννήθηκε, καλλιεργήθηκε και αναπτύχθηκε στον δικό μας χώρο στην Αρχαία Ελλάδα, στο λίκνο του Δυτικού Πολιτισμού.

Οι συγγραφείς αποδίδοντας την δέουσα για ιστορικούς λόγους προσοχή σκιαγραφούν με κομψότητα τα θέματα της Παιδείας όπως αυτά αναπτύχθηκαν στους Αρχαίους πολιτισμούς της Κίνας και της Ινδίας.

Προσεγγίζοντας την σύγχρονη πραγματικότητα το ψηφιακό βιβλίο ερευνά σε παγκόσμια κλίμακα τα εκπαιδευτικά και παιδαγωγικά δεδομένα επιχειρώντας μία πρωτότυπη διασύνδεση των θεμάτων της Επιστήμης και Τέχνης του Μάνατζμεντ και της Παιδείας.

Στο βιβλίο γίνεται σύντομη αλλά κατατοπιστική περιήγηση στα σημερινά συστήματα Παιδείας καθώς και σημαντική αναλυτική αναφορά στην «ειδική αγωγή» σε επιλεγμένες χώρες της Ευρώπης, της Βορείου και Νοτίου Αμερικής, της Αφρικής, της Ασίας, της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας.

Το ηλεκτρονικό βιβλίο έχει τη ενδιαφέρουσα ιδιαιτερότητα ότι το έχουν συγγράψει πατέρας και θυγατέρα και πρωτοτυπεί καθώς παρουσιάζει την Διοίκηση ως Επιστήμη και Τέχνη προσφέροντας ανάγλυφα, τεκμηριωμένα από την Διεθνή Βιβλιογραφία, τα χαρακτηριστικά που συνθέτουν Διεθνώς το πρότυπο επιτυχημένων Διοικητών Σχολικών Μονάδων Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.

Πρόκειται για πρωτοποριακό σύγγραμμα από δύο Έλληνες επιστήμονες που εμπλουτίζει την παγκόσμια βιβλιογραφία καθώς είναι γραμμένο στα Αγγλικά.

Ο Γιώργος Πιπερόπουλος είναι Συνταξιούχος Καθηγητής του Μάνατζμεντ, Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων και πρώην Πρόεδρος του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και τώρα Επίτιμος Καθηγητής Μάνατζμεντ και Μάρκετινγκ στη Σχολή Διοίκησης Επιχειρήσεων του Βρετανικού Durham University. Η Dr Αναστασία-Νατάσα Πιπεροπούλου κατέχει οργανική θέση ως ψυχολόγος σε Σχολική Μονάδα Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης (Σ..Μ.Ε.Α.Ε) του Πειραιά.

Όπως έχουν διαπιστώσει και βεβαιώνουν όσοι και όσες το έχουν «κατεβάσει» ΔΩΡΕΑΝ και το έχουν μελετήσει πρόκειται για ένα σύγχρονο βιβλίο ιδιαίτερα χρήσιμο σε Στελέχη και Εκπαιδευτικό Προσωπικό Γενικής Παιδείας και της «Ειδικής Αγωγής» σε πρωτοβάθμιο και δευτεροβάθμιο επίπεδο, σε φοιτητές Πανεπιστημίων σε παιδαγωγικά τμήματα αλλά και σε τμήματα Διοίκησης.

Το βιβλίο θα φανεί επίσης χρήσιμο σε γονείς παιδιών που είναι μαθητές και μαθήτριες σε Δημοτικά, Γυμνάσια και Λύκεια αλλά και σε μέλη του ευρύτερου αναγνωστικού κοινού που γνωρίζει την Αγγλική γλώσσα και ενδιαφέρονται να ενημερωθούν σχετικά με τις παγκόσμιες δομές και δεδομένα της σύγχρονης Παιδείας σε επίπεδα Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.

Την προσοχή των αναγνωστών θα τραβήξει η αφιέρωση που κάνουν οι δύο συγγραφείς σε ειδική σελίδα του συγγράμματος αφιερώνοντας το βιβλίο τους:

«Στους μαθητές μας που δίνουν ιδιαίτερα νοήματα στη ζωή μας…»

Οι φίλες και οι φίλοι αναγνώστες μας μπορούν να αποκτήσουν το συγκεκριμένο ηλεκτρονικό βιβλίο ΔΩΡΕΑΝ και να το «κατεβάσουν» σε μορφή PDFχρησιμοποιώντας τον παρακάτω σύνδεσμο:

bookboon.com/en/managing-primary-secondary-schools-ebook



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Καθώς πλησιάζει το τέλος του δεύτερου χρόνου της τρίτης δεκαετίας του 21ου αιώνα κάποια κοινωνικά φαινόμενα δεσπόζουν στα καθημερινά δελτία ειδήσεων όπως π.χ. η αυξανόμενη αντικοινωνική συμπεριφορά (με ιδιαίτερα πρωτόγνωρο σε πολλές χώρες της Ευρώπης χαρακτηριστικό τις γυναικοκτονίες) και φυσικά τα κάθε λογής σημαντικά οικονομικά προβλήματα που έχουν γονατίσει εθνικές οικονομίες, οικογένειες και μεμονωμένα άτομα.

Οι «ειδήσεις», όμως, που προξενούν λύπη και ταυτόχρονα προβληματισμό, όχι μόνο σε βαθιά θρησκευόμενα άτομα αλλά και στην ευρύτερη κοινή γνώμη, αφορούν στο γεγονός ότι στην Ευρώπη, όπου ανέκαθεν κυρίαρχη θρησκεία ήταν η Χριστιανική, τώρα, από την Αγγλία μέχρι τη Δανία, αγγελίες «ΠΩΛΕΙΤΑΙ» έχουν κρεμαστεί στις εισόδους εντυπωσιακά μεγάλου αριθμού Χριστιανικών εκκλησιών που είναι πλέον κενές και αχρησιμοποίητες.

Είναι διαπιστωμένο ότι ενώ η Χριστιανοσύνη συρρικνώνεται, ο Ορθόδοξος Ιουδαϊκός πληθυσμός παραμένει σταθερός ενώ το Ισλάμ αυξάνεται καθώς οι Μουσουλμάνοι που αποτελούσαν το 4,1% του συνολικού πληθυσμού της Ευρώπης το 1990 αυξήθηκαν στο 6% το 2010 και η στατιστική προβολή είναι να φτάσουν το 8% το 2030, δηλαδή τα 58 εκατομμύρια, καθώς συνεχίζεται η είσοδός τους από Αφρικανικές και Ασιατικές χώρες.

Υπολογίζεται ότι η Αγγλικανική Εκκλησία «κλείνει» τουλάχιστον 20 ναούς κάθε χρόνο, ενώ 200 τουλάχιστον εκκλησίες έχουν κλείσει ή ουσιαστικά υπολειτουργούν στη Δανία και η Καθολική Εκκλησία στη Γερμανία «έκλεισε» 515 εκκλησίες μέσα στην τελευταία δεκαετία.

Τα πράγματα, όμως, είναι ιδιαίτερα οδυνηρά για τους Χριστιανούς της Ολλανδίας όπου υπολογίζεται ότι τα δύο τρίτα από τους περίπου 1.600 ναούς της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας που λειτουργούν σήμερα θα «κλείσουν» μέσα στην ερχόμενη δεκαετία και 700 ναοί των Προτεσταντών θα «κλείσουν» μέσα στα επόμενα χρόνια!

Το 2018 άρθρο της Βρετανικής εφημερίδας TheGuardian ανέδειξε ότι σύμφωνα με σχετική έρευνα, οι νεολαίοι της Ευρώπης απομακρύνθηκαν από την Χριστιανική πίστη. Η έρευνα σε νέους ηλικίας 16 έως 29 ετών διαπίστωσε ότι η Τσεχική Δημοκρατία είναι η λιγότερο θρησκευόμενη χώρα στην Ευρώπη, με το 91% αυτής της ηλικιακής ομάδας να δηλώνει ότι δεν είναι θρησκευόμενα άτομα. Μεταξύ 70% και 80% των νέων της ίδιας ηλικιακής ομάδας στην Εσθονία, τη Σουηδία και την Ολλανδία αυτό-προσδιορίστηκαν επίσης ως μη θρησκευόμενοι.

https://www.theguardian.com/world/2018/mar/21/christianity-non-christian-europe-young-people-survey-religion

Υπάρχουν εκείνοι και εκείνες που διατείνονται ότι η νοσηρή κατάσταση στο θέμα της Χριστιανικής πίστης, σύμφωνα με ανεπίσημες εκτιμήσεις, επιδεινώθηκε στη διάρκεια της πανδημίας με την ουσιαστική κατάργηση τέλεσης θρησκευτικών λειτουργιών και απαγόρευσης προσέλευσης πιστών στους Χριστιανικούς Ναούς, και τέλεσης θεμελιακών «μυστηρίων» κι μαζί ο δραματικός περιορισμός παρόντων σε κηδείες.

Επιπρόσθετα κατά γενική ομολογία πολύ οδυνηρά «πλήγματα» στην Χριστιανοσύνη έχουν προξενήσει οι αδιαμφισβήτητες αποκαλύψεις για εκατοντάδες χιλιάδες σεξουαλικά κακοποιημένα παιδιά από μέλη του Καθολικού κλήρου στην Ευρώπη…

https://abcnews.go.com/International/wireStory/major-report-expose-sex-abuse-frances-catholic-church-80408030

Στον Καναδά η Καθολική Εκκλησία δέχθηκε ισχυρό πλήγμα από την ανακάλυψη ομαδικών τάφων χωρίς «ταυτότητες» παιδιών ιθαγενών οικογενειών που «φιλοξενούνταν» σε Καθολικά Ιδρύματα και Σχολεία.

https://www.wionews.com/world/canada-catholic-church-apologises-unequivocally-for-indigenous-people-abuse-in-schools-415743

Και στις ΗΠΑ τα σεξουαλικά σκάνδαλα έχουν κλονίσει την Καθολική και μαζί τις Προτεσταντικές Εκκλησίες των δογμάτων «Βαπτιστών» και «Μεθοδιστών»…

https://abcnews.go.com/US/wireStory/big-us-churches-turmoil-sex-abuse-lgbt-policy-61429474

Δεν είναι μόνο τα θέματα σεξουαλικών κακοποιήσεων που ταλανίζουν εδώ και πολλά χρόνια την Χριστιανοσύνη (και ιδιαίτερα την Καθολική Εκκλησία) αλλά υπάρχουν και σκάνδαλα που σχετίζονται με τραπεζικές διαδικασίες, και υπεξαιρέσεις από υψηλόβαθμα στελέχη της Εκκλησίας.

Ιστορικό παράδειγμα αποτελεί η υπόθεση της Τράπεζας του Βατικανού, BancoAmbrosiano, που αφορούσε κακές επενδύσεις σε Παναμαϊκές εταιρείες ύψους περίπου $1,4 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

https://www.nytimes.com/1982/07/28/world/italy-s-mysterious-deepening-bank-scandal.html

Ξεκίνησε την περασμένη εβδομάδα μια πολύκροτη δίκη ενός πανίσχυρου πρώην Καρδιναλίου του Βατικανού για υπεξαίρεση, διασπάθιση χρήματος και παρεμβάσεις σε μάρτυρες που σχετίζεται με αποτυχημένη επενδυτική δραστηριότητα σε ακίνητα υψηλής αξίας στο Λονδίνο που αφορά ποσά 350 εκατομμυρίων ευρώ.

https://www.france24.com/en/live-news/20211005-cardinal-on-trial-as-vatican-financial-scandal-case-resumes

Στην Πατρίδα μας εξαιτίας της πανδημίας περιορίσθηκαν επίσης δραματικά οι προσελεύσεις σε Ναούς, η τέλεση «μυστηρίων» και ακούστηκαν κάποιες «κριτικές» για την αισθητή έλλειψη της Ιεραρχίας στην υποστήριξη των πιστών.

Συγκριτικά με την Ευρώπη στην Ελλάδα η Ορθοδοξία «κρατάει» καλά αλλά και η Ελληνική, όπως η Ευρωπαϊκή νεολαία, αποστασιοποιείται από τα θρησκευτικά καθώς ελάχιστοι νέοι εκκλησιάζονται σταθερά…

Θυμήθηκα το «κάλεσμα» που είχε κάνει στα Ελληνόπουλα ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος:

«Ελάτε στις Εκκλησίες όπως είστε, και ας φοράτε σκουλαρίκι…»




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου