Articles by "ΝΑΤΟ"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΝΑΤΟ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
AFP μέσω εικόνων Getty

Zero Hedge 5-6-21
Authored by Rick Rozoff via AntiWar.com,
Μετάφραση: Μ.Στυλιανού

Ο Λευκός Οίκος επιβεβαίωσε την Πέμπτη ότι ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν και ο Τούρκος ομόλογός του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν θα συναντηθούν στο περιθώριο της συνόδου του ΝΑΤΟ στις 14 Ιουνίου. Το ταξίδι που φέρνει τον Μπάιντεν να αγκαλιάσει τον ηγέτη της Τουρκίας, το δεύτερο μεγαλύτερο μέλος του ΝΑΤΟ, τόσο από άποψη πληθυσμού όσο και μεγέθους των ενόπλων δυνάμεών του. Αυτή θα είναι η πρώτη εξόρμηση του Μπάιντεν εκτός των ΗΠΑ από την είσοδό του στο Οβάλ Γραφείο.

Και οι δύο αρχηγοί κρατών οπλίζουν και συμβουλεύουν αντίπαλες ομάδες εξτρεμιστών στον πόλεμο κατά της Συρίας. Είναι σταθερά ενωμένοι στην ευρω-ατλαντική περιφρόνησή τους για τον κόσμο εκτός ΝΑΤΟ. Ο Μπάιντεν θα παρουσιαστεί σύντομα με έναν πολεμικό προϋπολογισμό 753 δισεκατομμυρίων δολαρίων από το Κογκρέσο, καθώς κλιμακώνει τις απειλές εναντίον του μόνου πραγματικού πυρηνικού αντιπάλου του έθνους του, της Ρωσίας.
Το αρχηγείο του ΝΑΤΟ στο Βέλγιο, εγκαινιάστηκε τον Μάιο του 2017

Η Τουρκία διατηρεί μονίμως πλέον στρατεύματα σε τουλάχιστον πέντε χώρες από τη Βόρεια Αφρική μέχρι τον Νότιο Καύκασο (Λιβύη, Ναγκόρνο-Καραμπάχ, Κύπρο, Ιράκ και Συρία) αλλά και προμηθεύει με όπλα και εξοπλισμούς τους αντικυβερνητικούς αντάρτες στην Υεμένη. Χρησιμοποιεί επίσης τον πληρεξούσιο της στο Αφγανιστάν, Αμπντούλ Ρασίντ Ντόστουμ, σε πρόκληση κατά της κεντρικής κυβέρνησης του Προέδρου Ασράφ Γκάνι παράλληλα καταλαμβάνοντας τον έλεγχο του διεθνούς αεροδρομίου της χώρας έξω από την πρωτεύουσα της Καμπούλ σε συμφωνία με το ΝΑΤΟ.

Επιπλέον της απαίτησης για «απελευθέρωση» της Κριμαίας από τη Ρωσία, ενώ υποκινεί τις αποσχιστικές δραστηριότητες των Τατάρων στην περιοχή, η Τουρκία έχει επίσης πρόσφατα καταγγείλει τη Ρωσία για υποτιθέμενη γενοκτονία εναντίον Κιρκασίων εδώ και ενάμιση αιώνα. Ο Πρόεδρος Ερντογάν δήλωσε πρόσφατα: «Στην 157η επέτειο από την απέλαση των Κιρκασιανών αδελφών μας από την πατρίδα τους, αισθάνομαι μεγάλο πόνο στην καρδιά μου και εύχομαι έλεος στον Αλλάχ σε εκείνους που έχασαν τη ζωή τους».

Η κυβέρνησή του προχωρά επίσης με το σχέδιο Διώρυγας της Κωνσταντινούπολης, η οποία παραδέχεται ανοιχτά ότι θα παρακάμψει τη Σύμβαση του Μοντρέ του 1936, περιορίζοντας τον αριθμό και το μέγεθος των πολεμικών πλοίων που επιτρέπεται να εισέλθουν στη Μαύρη Θάλασσα. Το σχέδιο του Ερντογάν θα ανοίξει αυτή τη θάλασσα σε όσα πολεμικά πλοία των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ επιλέγουν να αναπτυχθούν εκεί εναντίον της Ρωσίας.

Η Τουρκία είναι πλέον το μόνο έθνος στον κόσμο που ανταγωνίζεται – ή μάλλον συνεργάζεται – με τις ΗΠΑ για να επιτύχει το καθεστώς ενός παγκοσμίως «απαραίτητου έθνους».

Ο πρόεδρος του τουρκικού κοινοβουλίου, Μουσταφά Σεντόπ, μετέβη την 1η Ιουνίου στο Πακιστάν, όπου υποστήριξε ότι η Τουρκία και το Πακιστάν πρέπει από κοινού να ηγηθούν του ισλαμικού κόσμου. Η Τουρκία έχει πληθυσμό 95 εκατομμυρίων και το Πακιστάν 215 εκατομμύρια. Υπάρχουν σχεδόν 2 δισεκατομμύρια Μουσουλμάνοι στον κόσμο των οποίων η γνώμη δεν έχει ζητηθεί επί του θέματος.

Όταν ο Μπάιντεν και ο Ερντογάν αγγίξουν αγκώνες στα νέα κεντρικά γραφεία του ΝΑΤΟ σε λίγες ημέρες, θα το κάνουν ως οι πιο ισχυροί και πιο επιθετικοί ηγέτες του ΝΑΤΟ. Ως οι δύο μεγαλύτερες στρατιωτικές απειλές για τον κόσμο. Δεν θα μπορούσαν να επιλέξουν πιο κατάλληλο χώρο για τη συνάντησή τους.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
B-52 Αμερικανικές Αεροπορικές Δυνάμεις στην Ευρώπη και αεροπορικές δυνάμεις Αφρική

Zero Hedge,2-6-21
Authored by Rick Rozoff μέσω AntiWar.com, Μετάφραση: Μ.Στυλιανού

Οι Αμερικανικές Αεροπορικές Δυνάμεις στην Ευρώπη και οι Αεροπορικές Δυνάμεις της Αφρικής ανακοίνωσαν ότι αμερικανικά στρατηγικά βομβαρδιστικά B-52H Stratofortress συνοδευόμενα από στρατιωτικά αεροσκάφη από είκοσι ένα άλλα έθνη του ΝΑΤΟ πέταξαν πάνω από τα 30 κράτη μέλη του ΝΑΤΟ την Ημέρα Μνήμης. Αυτά θα περιλαμβάνουν φυσικά τα πέντε που συνορεύουν με τη Ρωσία – τη Νορβηγία, την Πολωνία, την Εσθονία, τη Λετονία και τη Λιθουανία.

Τα B-52 (σχεδιασμένα για τη μεταφορά πυρηνικών όπλων κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου), όπως και τα άλλα πυρηνικά βομβαρδιστικά μεγάλου βεληνεκούς B-1 και B-2, ξεκίνησαν την ανάπτυξή τους στην Ευρώπη το 2018 υπό την αιγίδα της Ειδικής Ομάδας Βομβαρδιστικών του Πενταγώνου και μέχρι στιγμής φέτος έχουν διατηρήσει παρουσία ετοιμότητας στην Ευρώπη, σε μία περίπτωση προσγειωνόμενα σε νορβηγική αεροπορική βάση εντός του Αρκτικού Κύκλου.

Οι διηπειρωτικές πτήσεις της Δευτέρας είχαν την κωδική ονομασία Επιχείρηση Συμμαχικός Ουρανός και ήταν οι δεύτερες από τον περασμένο Αύγουστο, όταν έξι Β-52 συνοδευόμενα από 80 μαχητικά αεροσκάφη του ΝΑΤΟ πέταξαν πάνω από τα τριάντα κράτη μέλη σε μία μόνο ημέρα. Το μήνυμα που αποστέλλεται από τις επιχειρήσεις δεν θα πρέπει να είναι δύσκολο να κατανοηθεί.

Επί του παρόντος, τα B-52 έχουν την έδρα τους στην αεροπορική βάση Morón στην Ισπανία στο πλαίσιο των ρυθμίσεων του ΝΑΤΟ, καθώς τέσσερα, σύντομα έξι, αντιτορπιλικά κατευθυνομένων πυραύλων των ΗΠΑ εξοπλισμένα με πυραύλους αναχαίτισης έχουν την έδρα τους στον Ναυτικό Σταθμό Ρότα στο ίδιο έθνος, επίσης υπό την αιγίδα του ΝΑΤΟ.

Οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ που παρείχαν πολεμικά αεροπλάνα για να συνοδεύσουν τα αμερικανικά βομβαρδιστικά της πυρηνικής εποχής ήταν το Βέλγιο, η Βρετανία, η Βουλγαρία, ο Καναδάς, η Κροατία, η Τσεχική Δημοκρατία, η Δανία, η Γαλλία, η Γερμανία, η Ελλάδα, η Ουγγαρία, η Ιταλία, οι Κάτω Χώρες, η Νορβηγία, η Πολωνία, η Πορτογαλία, η Ρουμανία, η Σλοβακία, η Ισπανία και η Τουρκία.

Εάν είστε ένα από τα δύο έθνη στην Ευρώπη που δεν είναι εγγεγραμμένα (στρατολογημένα, πειθαρχημένα) στην ηπειρωτική στρατιωτική φάλαγγα του ΝΑΤΟ - με άλλα λόγια, αν είστε η Ρωσία και η Λευκορωσία - το μήνυμα για σας είναι γραμμένο στον ουρανό.

Ο στρατηγός Jeff Harrigian, διοικητής της ενιαίας συμμαχικής αεροπορικής διοίκησης του ΝΑΤΟ και διοικητής των Αμερικανικών Αεροπορικών Δυνάμεων στην Αφρική (για να αποδείξει ότι δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ του Πενταγώνου και του ΝΑΤΟ), δήλωσε για το εύγλωττο θέαμα της Δευτέρας: «Η σημερινή αποστολή είναι μια φοβερή επίδειξη αεροπορικής υπεροχής του ΝΑΤΟ και μαζί ότι δεν υπάρχει καμία πρόκληση που δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε».

Οι Harrigians του κόσμου, τόσο στη Βόρεια Αμερική όσο και στην Ευρώπη, φαίνεται να ετοιμάζουν ένα πυροτεχνικό υπερθέαμα, του είδους που η ανθρωπότητα έχει γλιτώσει μέχρι σήμερα. Ένα που θα μπορούσε να επισκιάσει σε σύγκριση τις φρικαλεότητες του Ναγκασάκι και της Χιροσίμα – κατά διάφορες τάξεις μεγέθους.

Αλλά είναι όλα μιας μέρας δουλειά. Τίποτα για να λάβει υπόψη ο κόσμος - έτσι φαίνεται.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Régis de Castelnau /Comité Valmy

[ Το κατωτέρω άρθρο διαπρεπούς Γάλλου Νομικού έρχεται να επισημάνει μιαν άλλη διάσταση της κινητοποίησης του στρατιωτικού κόσμου της Γαλλίας κατά της καταγγελλόμενης από τους ίδιους «εθνικής αποσύνθεσης»: την διάσταση της απώλειας της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας, που περιθωριακά μόνο έθιγαν οι δύο τελευταίες διακοινώσεις των στρατηγών ε.α. και στην ανώνυμη των εν ενεργεία αξιωματικών (με 25.000 υπογραφές και δύο εκατομμύρια αναγνώσεις στην ηλεκτρονική έκδοση του κειμένου, στο περιοδικόValeurs Actuelles). Οι τελευταίες δύο είχαν επικεντρωθεί στο επείγον θέμα της καταρρέουσας εσωτερικής ασφάλειας και της απειλούμενης εθνικής ενότητας- καυτό για την γαλλική κοινή γνώμη και γι’ αυτό ιδιαίτερα προσφερόμενο για το σάλπισμα αφύπνισης. Η κατωτέρω εισηγείται την ανάκτηση της γαλλικής ανεξαρτησίας και την αποκατάσταση των ισορροπιών στην ευρωπαϊκή ήπειρο.]

Μετάφραση/ εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

Σε άρθρο γνώμης που δημοσιεύθηκε πριν από λίγες ημέρες, αρκετοί υψηλόβαθμοι στρατιωτικοί, που έχουν αποχωρήσει από την ενεργό υπηρεσία και έχουν ομαδοποιηθεί σε μια "κοινή δεξαμενή σκέψης", εξέφρασαν έντονα τη λύπη τους για τη συμμετοχή της Γαλλίας σε στρατιωτικές ασκήσεις του ΝΑΤΟ εναντίον της Ρωσίας.

Στο γεγονός βλέπουν την υποταγή της χώρας μας σε μια επικίνδυνη αμερικανική στρατηγική και την απώλεια της στρατηγικής μας ανεξαρτησίας. Και επίσης ως ένα «πολιτικό λάθος που περιορίζεται σε ανεύθυνες προκλήσεις», το οποίο μπορεί να θεωρηθεί ότι υπαγορεύεται τόσο από τη μόνιμη ευθυγράμμιση του Εμανουέλ Μακρόν με την πολιτική των ΗΠΑ όσο και από την κατοχή του γαλλικού υπουργείου Εξωτερικών από την ομάδα των νεοσυντηρητικών γερακιών που εγκατέστησε ο (Μπερνάρ;) Κουσνέρ* στο Υπουργείο Εξωτερικών.



Από τον ΄Ομιλο Στρατιωτικού Προβληματισμού

Την ανοικτή επιστολή είχαν υπογράψει: Στρατηγός (2S) Φρανσουά Τορές, Στρατηγός (2S) Ζαν-Κλώντ Ροντρίγκεζ, Στρατηγός (2S) Ζαν-Σερζ Σνάιντερ, Στρατηγός (2S) Γκριγκουάρ Διαμαντίδης, Στρατηγός (2S) Μαρκ Αλαμάν, Στρατηγός (2S) Ζαν-Πιέρ Σογιάρ, Αντιναύαρχος (2S) Φρανσουά Ζουρντιέ, Στρατηγός (2S) Ζαν-Κλωντ Αλάρντ, Στρατηγός (2S) Κρίστιαν Ρενώ, Κυβερνήτης πολεμικού σκάφους (ER) Αλέξης Μπέρεσνικ, Μ Μαρσέλ Εντουάρ Τζέιρ.

. . . . .

Το Defender 2020, η προσεχής στρατιωτική άσκηση του ΝΑΤΟ, απαιτεί μια σημαντική συζήτηση. Ακόμα κι αν φοβόμασταν τις ρωσικές «εισβολές στον κυβερνοχώρο». Ακόμη και αν οι, κυβερνώμενοι από την Αμερική, Ευρωπαίοι είναι αιφνιδιασμένοι από τη λαϊκή επιστροφή της Κριμαίας στους ρωσικούς κόλπους και αποσβολωμένοι από τις ικανότητες του Πούτιν, το γεγονός παραμένει ότι η οργάνωση γυμνασίων του ΝΑΤΟ, στον 21ο αιώνα, κάτω από τη μύτη της Μόσχας, περισσότερο από 30 χρόνια μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, σαν να υπήρχε ακόμα το Σύμφωνο της Βαρσοβίας , είναι ένα πολιτικό λάθος, που ισοδυναμεί με ανεύθυνες προκλήσεις. Η συμμετοχή σε αυτό αποκαλύπτει μια τυφλή συμμόρφωση, που σημαίνει μιαν ανησυχητική απώλεια της στρατηγικής ανεξαρτησίας μας. Είναι δυνατόν η Γαλλία να την αποτινάξει;

Η εμφάνιση μιας παγκόσμιας μάστιγας που θέτει σε περιορισμό σχεδόν 4 δισεκατομμύρια κατοίκους της Γης, φωτίζοντας με σκληρό φως τις μεγάλες αδυναμίες της ανθρωπότητας, θα μπορούσε να μας βοηθήσει να απαλλαγούμε από τα παλιά αντανακλαστικά του Ψυχρού Πολέμου. Εγείροντας ξαφνικά μιαν υπαρξιακή απειλή, αυτή η διασυνοριακή μάστιγα επιβάλλει μιαν ιεράρχηση στις στρατηγικές προτεραιότητες, αποκαλύπτει τη ματαιότητα των παλαιών συνηθειών και υπενθυμίζει το βάρος της συμμετοχής μας στο ευρασιατικό σύνολο, του οποίου η Ρωσία είναι ο προγονικός άξονας.

Ορισμένοι μπορεί να φοβούνται ότι θα σοκάρουν τους ανατολικό-Ευρωπαίους εταίρους μας, που εξακολουθούν να βαρύνονται από τις μνήμες του Σιδηρού Παραπετάσματος. Ξεχνούν, ωστόσο, ότι το 1966, περισσότερο από μισό αιώνα πριν, ο Σαρλ Ντε Γκώλ, τον οποίο όλοι επικαλούνται, αλλά που κανείς δεν τολμά να μιμηθεί πλέον -εκτός σε θεατρικές πόζες- είχε απλά επισημάνει στον Αμερικανό σύμμαχο, στον οποίο η Ευρώπη και η Γαλλία χρωστούσαν την επιβίωσή τους, ότι δεν ήταν πλέον ευπρόσδεκτος στη Γαλλία. Και αυτό επειδή ο «Κοντόσταβλος, έχοντας αφοσιωθεί στην ανεξαρτησία της χώρας του, δεν είχε ξεχάσει ότι το 1944 ο Ρούσβελτ σκόπευε να θέσει τη Γαλλία υπό αμερικανική διοικητική επιτροπεία.

Ωστόσο, πολλοί στρατιωτικοί αρχικά, με το πρόσχημα ότι το ΝΑΤΟ ήταν ένα επιχειρησιακό και τεχνολογικό πρότυπο που πρόσφερε την ευκαιρία ουσιαστικής επιχειρησιακής και υλικοτεχνικής υποστήριξης, δεν έπαψαν να αγωνίζονται για να παρακάμψουν τη γκωλική διακήρυξη της ανεξαρτησίας, χωρίς να παύουν να την επικαλούνται.

Στη συνέχεια, από την πολιτική πλευρά ήδη από τον Απρίλιο του 1991, στην αντιπολίτευση, ο François Fillon είχε επιχειρήσει να τετραγωνίσει τον κύκλο προτείνοντας έναν γνήσιο εξευρωπαϊσμό της ατλαντικής συμμαχίας, σε αντίθεση με το τρέχον σχέδιο απλώς να παραμείνει το ΝΑΤΟ υπό αμερικανική στρατηγική ηγεσία. Στόχος του ήταν επίσης να προετοιμάσει την επιστροφή της Γαλλίας στη διοίκηση ενός αναθεωρημένου ΝΑΤΟ, υπό «το πνεύμα του 1949», με «εξευρωπαϊσμό όλων των εντολών» και «συνεργασία και διαλειτουργικότητα των δυνάμεων και όχι την ενσωμάτωσή τους».
Ο Νικολά Σαρκοζί αποφασίζει να "επιστρέψει στις τάξεις"

Με την άνοδό του στην Προεδρία το 1995, ο Ζακ Σιράκ, ο πρώτος κληρονόμος της απαίτησης για ανεξαρτησία υπό το μεγάλο πρότυπο του Σαρλ ντε Γκωλ, ξεκίνησε διαπραγματεύσεις για την επιστροφή της Γαλλίας στην Ολοκληρωμένη Διοίκηση της Συμμαχίας. Σε αντάλλαγμα -αλλά χωρίς κανένα πραγματικό μέσο πίεσης- ζητούσε την μεταφορά στο Παρίσι της έδρας του διοικητή της νότιας πτέρυγας της Συμμαχίας, από την Νεάπολη που εξακολουθεί να φιλοξενεί το λιμάνι του 6ου στόλου του Αμερικανικού Ναυτικού. Στις 27 Φεβρουαρίου 1997, ένα άρθρο της Libération, περιγράφει λεπτομερώς τα παρασκήνια αυτών των παζαριών. Όλοι θα κρίνουν πόσο αντίθετες σημασιολογικά ήταν οι παραμορφώσεις σε σύγκριση με την άκαμπτη γκωλική σταθερότητα, 30 χρόνια νωρίτερα.

Παρεμπιπτόντως, είναι δίκαιο να υπενθυμίσουμε ότι η γαλλική αριστερά είναι αυτή που, αντίθετα με την παράδοσή της, αντιτάχθηκε στην κατεδάφιση της γκωλικής κληρονομιάς. Το 1997, ο Lionel Jospin, ο οποίος έγινε πρωθυπουργός, συγκρούστηκε ευθέως τον Jacques Chirac σε αυτό το θέμα.

Ωστόσο, αυτός που αποφάσισε να «επιστρέψει στις τάξεις» της ολοκληρωμένης στρατιωτικής δομής του ΝΑΤΟ είναι ο Νικολά Σαρκοζί, ο οποίος πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Αύγουστο του 2007 για να συναντηθεί με τον Τζορτζ Μπους. Το αποτέλεσμα ήταν η ανακοίνωση του Γάλλου Προέδρου ενώπιον του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών στις 7 Νοεμβρίου 2007, 41 χρόνια μετά τη διακήρυξη ανεξαρτησίας του Σαρλ ντε Γκωλ. Για βραβείο της επιστροφής του, το Παρίσι έλαβε αποζημίωση την μη ευθέως υπηρεσιακή λεγόμενη « Συμμαχική Διοίκηση Άμεσης Αναμόρφωσης (A.C.T) με έδρα το Νόρφολκ, η αποστολή της οποίας είναι γραφειοκρατικού χαρακτήρα.

Η διαδικασία ήταν μια συνθηκολόγηση

Εκεί βρισκόμαστε. 54 χρόνια μετά τη βροντώδη θεαματική προβολή της γκωλικής στρατηγικής , η διαδικασία είναι μια συνθηκολόγηση. Σήμερα, όταν η κυβέρνηση παρέδωσε στις Βρυξέλλες και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα μέρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων της και των περιθωρίων ελιγμού της, με αντάλλαγμα την οικοδόμηση μιας Ευρώπης της οποίας η φωνή κοπιάζει να ακουστεί, όταν ακούει κανείς τους ισχυρισμούς της Γαλλίας περί ανεξαρτησίας, καταλαμβάνεται από την εντύπωση μιας παράνοιας. Η αντίφαση διαδίδει την αίσθηση ενός ψεύτικου «πολιτικού θεάτρου», ρίζα, πιθανώς, της αποστροφής του εκλογικού σώματος , η έκταση της οποίας αποτελεί πρόκληση για τη δημοκρατία μας.

Τέλος, για μια ευρωπαϊκή χώρα που έχει ήδη πληγεί σοβαρά από άλλες απειλές, σε μια Ένωση που απειλείται με κατάρρευση, ενώ ο Έλληνας γείτονας αντιμετωπίζει μια μεταναστευτική πρόκληση που εξαπέλυσε ο Μέγας Τούρκος, μέλος της Συμμαχίας, που παρά ταύτα επιδίδεται σε μια στρατηγική επιστροφής στην κυριαρχία μέσω μιας σαφώς εχθρικής θρησκευτικής μεσαιωνικής αυτό-προβολής, το να πηγαίνει ( η Γαλλία)να χειρονομεί στρατιωτικά, υπό τις εντολές της Ουάσιγκτον, στα σύνορα της Ρωσίας, η οποία έπαψε να αποτελεί εδώ και πολύ καιρό μιαν άμεση στρατιωτική απειλή , αποκαλύπτει, το λιγότερο, μια πνευματική αφασία, εγγίζουσα την απώλεια του ενστίκτου επιβίωσης.

Πρέπει να ψάξουμε για τις ρίζες αυτού του ναυαγίου στο πρόσφατο παρελθόν μας. Έχοντας καταστραφεί δύο φορές τον 20ο αιώνα από αυτοκτονικό μηδενισμό, τη δεύτερη φορά σε μια αδύνατη να δικαιολογηθεί ηθική κατάπτωση της, η Ευρώπη, παρά την τεράστια συμβολή των «φώτων» της, έχασε τις ηθικές πηγές της αυτοεκτίμησης, την πρωταρχική προϋπόθεση της προβολής ισχύος.

Επιπλέον, το πνευματικό παρακολούθημα αυτής της αβάστακτης κληρονομιάς εξακολουθεί να υποκινεί πάντοτε ένα παρασιτισμό του δημοκρατικού παιχνιδιού. Απαγορεύοντας στη συντηρητική σκέψη να εκφραστεί, η μνήμη της ρατσιστικής γενοκτονίας υπονομεύει όλες τις πολιτικές για τον έλεγχο των μεταναστευτικών ρευμάτων και την καταστολή της υποκίνησης τους, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που απειλούν σαφώς την ακεραιότητα της επικράτειας.

Αυτή η ηθική καθίζηση της Παλαιάς Ευρώπης οδήγησε στη στρατηγική της κατάρρευση, δίνοντας ελευθερία δράσης στην αμερικανική καταπάτηση. Από την άποψη αυτή, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι η Γερμανία έχει από καιρό καθιερωθεί ως το πρώτο στρατηγικό σημείο στήριξης της Αμερικής στην Ευρώπη.

Ας προσθέσουμε ότι, δεν στερούνται ορθότητας οι κατηγορίες, οι οποίες σε περίοδο όπου οι απειλές έχουν ριζικά εξελιχτεί, υποπτεύονται την Αμερική ότι διαιωνίζει μιαν εκτός χρόνου νοοτροπία ψυχρού πολέμου. Η αντιρωσική πολιτική αγκύλωση όλων των αμερικανικών ελίτ βασίζεται στη στρατηγική εμμονή να διαιωνιστεί ο λόγος ύπαρξης του ΝΑΤΟ, ενός από τα κύρια υποστηρίγματα της αμερικανικής επικράτησης μετά το 1949.

Θα πρέπει να σημειωθεί, ωστόσο, ότι ο επικριθείς δριμύτατα για τον αυτοθαυμασμό του , Πρόεδρος Τραμπ, ο οποίος επετίθετο προφορικά στην Ευρώπη ,ετάσσετο -σε αντίθεση με την κυβέρνησή του και το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα- υπέρ της προσέγγισης με τη Ρωσία.

Συμπέρασμα

Σε αυτό το πλαίσιο, στο οποίο πρέπει να αναγνωριστεί ότι η γενική πορεία έρχεται σε αντιστροφή της Γκωλικής απόφασης ρήξης, του 1966, τι μπορούμε να κάνουμε για να απελευθερωθούμε από τον αμερικανικό έλεγχο και να ξεκινήσουμε μια προσέγγιση με τη Μόσχα; Κάνοντας έναν απολογισμό των πλεονεκτημάτων και των μειονεκτημάτων της επιστροφής μας στην ολοκληρωμένη διοίκηση του ΝΑΤΟ, με μειωμένες επιχειρησιακές ευθύνες, θα πρέπει εμείς, εξαλείφοντας όλα τα μειονεκτήματα, να γυρίσουμε την πλάτη μας στην Ουάσιγκτον που θεωρείται τώρα από πολλούς εχθρική;

Το κινεζικό Dao διδάσκει ότι «η πραγματικότητα χτίζεται από την σύγκρουση των αντιθέτων». Απεικονίζοντας την κοσμολογική κίνηση και την κυκλική διαδοχή των εποχών, η προσοχή επικεντρώνεται επίσης στις αλληλεπιδράσεις μεταξύ καταστάσεων, ανθρώπων και οργανισμών τους. Εικάζει ότι οποιαδήποτε αλλαγή είναι αποτέλεσμα ενός αντίπαλου καταναγκασμού, χωρίς απαραίτητα μιαν εχθρική αναμέτρηση.

Στην περίπτωση που μας απασχολεί, είναι απατηλό να πιστεύουμε ότι, χωρίς μια σημαντική πίεση, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα άλλαζαν τόσο την στάση κυρίαρχου απέναντι στα μέλη της συμμαχίας όσο και την αναχρονιστική εχθρότητά τους με τη Ρωσία. Παρακινώντας σε ανασκοπήσεις, υπενθυμίζει ότι κατά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, το ΝΑΤΟ, μέσα σε μια παράκρουση ισχύος, άσκησε βαριές πιέσεις στις προσβάσεις της Ρωσίας, πέρα από τα γερμανικά σύνορα, θέτοντας σε κίνδυνο την ασφάλεια της Ευρώπης. Και ξαφνικά η σημερινή κρίση υποκινεί την επάνοδο στην ουσία της εθνικής κυριαρχίας: Την ασφάλεια της Γαλλίας και την ανεξαρτησία της διπλωματίας της, που τώρα βλέπουμε ότι δεν μπορούν να εγκαταλειφθούν σε άλλους.

Η επιδημία που πλήττει τον κόσμο αναστατώνει τις ρουτίνες και τα ορόσημα. Αποκαλύπτει δυσλειτουργίες και ασυνέπειες

Ήρθε η ώρα να προσπαθήσουμε να ασκήσουμε πίεση στην Ουάσιγκτον, ερχόμενοι σε στρατηγικό διάλογο με τη Μόσχα. Εάν η Γαλλία απείχε της συμμετοχής σε ορισμένα γυμνάσια του ΝΑΤΟ στο κατώφλι της Ρωσίας, υποθέτοντας μια κλασική στρατιωτική απειλή που έχει πλέον εξατμιστεί, θα έκρουε το αφυπνιστικό σήμαντρο της λογικής, ένα « κρούσμα κυμβάλου» απευθυνόμενο στην Ουάσιγκτον και στη Μόσχα, που θα σηματοδοτούσε το τέλος των ληθάργων. Ο σκοπός δεν θα ήταν η αντιστροφή μιας συμμαχίας, αλλά μια επανεξισορρόπηση.


Μια νομική ματιά στα τρέχοντα γεγονότα με τον Régis de Castelnau



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Manlio Dinucci/ Reseau International/ 12-5-21
Mετάφραση Μ. Στυλιανού

Η χερσαία κινητικότητα των ανθρώπων στην Ευρωπαϊκή Ένωση παρέλυσε το 2020 λόγω εγκλεισμών, κυρίως ως αποτέλεσμα του αποκλεισμού του τουρισμού. Το ίδιο συνέβη και στην αεροπορική κινητικότητα: Σύμφωνα με μελέτη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (Μάρτιος 2021), προέκυψε καθαρή απώλεια 56 δισεκατομμυρίων ευρώ και 191.000 άμεσων θέσεων εργασίας και πάνω από ένα εκατομμύριο μεταξύ υπεργολάβων. Η ανάκαμψη το 2021 αναμένεται να είναι πολύ προβληματική. Μόνο ένας τομέας, σε αντίθεση, έχει αυξήσει σημαντικά τη δική του κινητικότητα: ο στρατός.

Αυτή τη στιγμή, στην Ευρώπη, περίπου 28.000 στρατιωτικοί περνούν, με άρματα μάχης και αεροπλάνα, από τη μία χώρα στην άλλη: συμμετέχουν στο Defender Europe 2021, τα μεγάλα γυμνάσια όχι του ΝΑΤΟ αλλά του αμερικανικού στρατού στην Ευρώπη, στον οποίο συμμετέχουν 25 Ευρωπαίοι σύμμαχοι και εταίροι. Η Ιταλία συμμετέχει όχι μόνο με τις δικές της ένοπλες δυνάμεις, αλλά και ως χώρα υποδοχής. Την ίδια στιγμή, πρόκειται να ξεκινήσει η Άσκηση του ΝΑΤΟ Steadfast Defender, (Αποφασιστικός Υπερασπιστής), η οποία κινητοποιεί περισσότερους από 9.000 Αμερικανούς και Ευρωπαίους στρατιωτικούς, συμπεριλαμβανομένων Ιταλών. Είναι η πρώτη μεγάλης κλίμακας δοκιμή των δύο νέων εντολών του ΝΑΤΟ: Διοίκηση Κοινής Δύναμης, με έδρα το Νόρφολκ των ΗΠΑ και Διοίκηση Υποστήριξης, με έδρα το Ουλμ της Γερμανίας. Η «αποστολή» της Διοίκησης Νόρφολκ είναι να «προστατεύσει τις ατλαντικές διαδρομές μεταξύ Βόρειας Αμερικής και Ευρώπης», οι οποίες, σύμφωνα με το ΝΑΤΟ, θα απειλούνταν από ρωσικά υποβρύχια. Η Διοίκηση Ουλμ είναι «για να εξασφαλίσει την κινητικότητα των στρατευμάτων διαμέσου των ευρωπαϊκών συνόρων για να επιτρέψει την ταχεία ενίσχυση της Συμμαχίας στο Ανατολικό Μέτωπο», η οποία, σύμφωνα με το ΝΑΤΟ, θα απειληθεί από τις ρωσικές δυνάμεις.

Για τη δεύτερη αυτή «αποστολή» διαδραματίζει σημαντικό ρόλο η Ευρωπαϊκή Ένωση, στην οποία ο αμερικανικός στρατός της Ευρώπης ζήτησε τη δημιουργία ενός «στρατιωτικού χώρου Σένγκεν». Το σχέδιο δράσης για τη στρατιωτική κινητικότητα, το οποίο παρουσίασε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή το 2018, προβλέπει την τροποποίηση «των υποδομών (γέφυρες, σιδηρόδρομοι και δρόμοι) που δεν είναι προσαρμοσμένες στο βάρος ή το μέγεθος των στρατιωτικών οχημάτων». Για παράδειγμα, εάν μια γέφυρα δεν μπορεί να αντέξει το βάρος μιας δύναμης αρμάτων μάχης 70 τόνων, πρέπει να ενισχυθεί ή να ανακατασκευαστεί.

Αφού αποφάσισαν μιαν αρχική διάθεση περίπου 2 δισεκατομμυρίων ευρώ δημοσίου χρήματος, που αφαιρέθηκαν από τις κοινωνικές δαπάνες, οι υπουργοί Αμύνης της ΕΕ αποφάσισαν στις 8 Μαΐου να συμπεριλάβουν τις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά και τη Νορβηγία στο σχέδιο στρατιωτικής κινητικότητας της ΕΕ. Ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Στόλτενμπεργκ, ο οποίος ήταν παρών στη συνεδρίαση, τόνισε ότι «αυτοί οι σύμμαχοι εκτός ΕΕ διαδραματίζουν ζωτικό ρόλο στην άμυνα της Ευρώπης». Με τον τρόπο αυτό, το ΝΑΤΟ (στο οποίο ανήκουν 21 από τις 27 χώρες της ΕΕ), αφού έχει δώσει εντολή στην ΕΕ να πραγματοποιήσει και να πληρώσει για την αναδιάρθρωση των ευρωπαϊκών υποδομών για στρατιωτικούς σκοπούς, αναλαμβάνει ουσιαστικά τη διαχείριση του «στρατιωτικού χώρου Σένγκεν».

Σε μια Ευρώπη που μετατράπηκε σε αποθήκη όπλων, η προσαρμογή των υποδομών στην κινητικότητα των δυνάμεων των ΗΠΑ/ΝΑΤΟ δοκιμάζεται σε πολεμικές ασκήσεις, οι οποίες προβλέπουν «την ανάπτυξη χερσαίων και ναυτικών δυνάμεων από τη Βόρεια Αμερική στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας» και χρησιμεύουν, σύμφωνα με τα λόγια του Στόλτενμπεργκ, για να «αποδείξουν ότι το ΝΑΤΟ έχει την ικανότητα και τη βούληση να προστατεύσει όλους τους συμμάχους από οποιαδήποτε απειλή».

Ποια είναι η απειλή θα διακηρυχθεί από τους υπουργούς Εξωτερικών των G7 (Ηνωμένες Πολιτείες, Καναδάς, Μεγάλη Βρετανία, Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία και Ιαπωνία), οι οποίοι συναντήθηκαν στις 5 Μαΐου στο Λονδίνο.

Οι επτά υπουργοί (για την Ιταλία Luigi Di Maio, για τη Γαλλία Jean-Louis Le Drian), αντιστρέφοντας τα γεγονότα, κατηγορούν τη Ρωσία ότι «υιοθετεί ανεύθυνη και αποσταθεροποιητική συμπεριφορά: μαζική συσσώρευση ρωσικών στρατιωτικών δυνάμεων στα σύνορα της Ουκρανίας και στην παράνομα προσαρτημένη Κριμαία, κακόβουλες κυβερνοεπιθέσεις για να υπονομεύσουν τα δημοκρατικά καθεστώτα άλλων χωρών, κακόβουλες δραστηριότητες και προσφυγή στην παραπληροφόρηση [...] Τονίζουμε τη σημασία του σεβασμού της Σύμβασης της Βιέννης [...] ».

Το γεγονός ότι οι G7 προβαίνουν σε τέτοιες κατηγορίες με τα ίδια λόγια του Πενταγώνου, που επαναλαμβάνει το ΝΑΤΟ, επιβεβαιώνει την ύπαρξη του ίδιου σχεδίου στην στρατηγική έντασης, που ωθεί την Ευρώπη σε μια ολοένα επικίνδυνη κατάσταση.

Μάνλιο Ντινούτσι



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
΄Εχει προηγηθεί ανακοίνωση τους για την εξωτερική πολιτική.

Του Μιχαήλ Στυλιανού 27-4-21

Είκοσι στρατηγοί ε.α. 100 ανώτεροι αξιωματικοί και 1.000 βαθμοφόροι των γαλλικών ενόπλων δυνάμεων, με ανοικτή επιστολή τους προς τον πρόεδρο Μακρόν, τα μέλη της κυβέρνησής του και τα μέλη του κοινοβουλίου, απευθύνουν καταγγελία για την κατάσταση «αποσύνθεσης (delitement) που πλήττει την όμορφη χώρα μας».

Το κείμενό τους, που δημοσιεύθηκε στο έγκυρο γαλλικό περιοδικό « Valeurs Actuelles», υποκινεί στον συλλογισμό ότι όσα επικαλούνται δεν πλήττουν μόνο την Γαλλία…

Επισημαίνουν ότι « Η ώρα είναι κρίσιμη, η Γαλλία κινδυνεύει, πολλοί θανάσιμοι κίνδυνοι την απειλούν. Εμείς, ακόμη και στην αποστρατεία, παραμένουμε στρατιώτες της Γαλλίας, δεν μπορούμε, υπό τις παρούσες συνθήκες, να μείνουμε αδιάφοροι για την τύχη της όμορφης χώρας μας.»

Σημειώνοντας ότι εκφράζουν το αίσθημα και των εν ενεργεία συναδέλφων τους, αναφέρουν ότι οι λέξεις τιμή και πατρίδα που
προβάλλουν με χρυσά γράμματα οι γαλλικές σημαίες, τους υποχρεώνουν στην «καταγγελία της αποσύνθεσης που πλήττει την
πατρίδα μας»

Απαριθμούν σε τεκμηρίωση ότι:

- Υπό το προσωπείο του αντί-ρατσισμού, άτομα γεμάτα μίσος και φανατισμό «περιφρονούν, την χώρα μας, τις παραδόσεις της, την πολιτισμική της παράδοση και θέλουν να την διαλύσουν, ξεριζώνοντας το παρελθόν της και την ιστορία της. Επιτίθενται έτσι εναντίον παλαιών συμβόλων στρατιωτικής και πολιτικής δόξας, αναλύοντας φράσεις ηλικίας πολλών αιώνων.»

- «Με την Ισλαμισμό και τις ορδές των συνοικιών αποσπούν πολυάριθμα μικρά τμήματα του έθνους μας για να τα μεταμορφώσουν σε περιοχές υποταγμένες σε δόγματα αντίθετα προς το Σύνταγμά μας.»

- «Το μίσος παίρνει την θέση της αδελφότητας στις διαδηλώσεις, όπου η εξουσία χρησιμοποιεί τις δυνάμεις της τάξεως ως βοηθητικούς υπαλλήλους και αποδιοπομπαίους τράγους, απέναντι στους Γάλλους με κίτρινα γιλέκα που διαδηλώνουν την απελπισία τους. Και αυτό ενώ παρείσακτοι κουκουλοφόροι καταστρέφουν τα εμπορικά καταστήματα και απειλούν ακόμη και τις δυνάμεις της τάξεως, οι οποίες απλά εφαρμόζουν τις δικές σας, συχνά αντιφατικές, εντολές».


Προσθέτουν ότι οι κίνδυνοι αυξάνουν, η βία επεκτείνεται από μέρα σε μέρα, με αλλεπάλληλες φρικιαστικές δολοφονίες Γάλλων από ισλαμιστές τρομοκράτες. «Αλλά εμείς, υπηρέτες του έθνους που πάντοτε υπήρξαμε πρόθυμοι να θέσουμε την ύπαρξή μας στην υπηρεσία της δέσμευσής μας ως στρατιωτικών, δεν μπορούμε να μείνουμε παθητικοί θεατές ενώπιον τέτοιων γεγονότων

Έτσι αυτοί που διευθύνουν την χώρα μας είναι επιτακτικά υποχρεωμένοι να βρουν το απαραίτητο θάρρος για την εκρίζωση αυτών των κινδύνων. Μην ξεχνάτε ότι, όπως εμείς, η μεγάλη πλειοψηφία των συμπολιτών μας έχει απαυδήσει με τις υπεκφυγές σας και με τις ένοχες σιωπές σας».


Καταλήγουν στο προνουτσιαμέντο τους σε πολυσήμαντο ύφος, με τις ακόλουθες φράσεις:

«Κυρίες και Κύριοι, αρκετά με τις υπεκφυγές, η ώρα είναι κρίσιμη, το έργο είναι τεράστιο. Μην χάνετε καιρό και να ξέρετε πως είμαστε έτοιμοι να στηρίξουμε τις πολιτικές που αποβλέπουν στην σωτηρία του έθνους.

΄Αν παρά ταύτα δεν γίνει τίποτα, η ανεμελιά θα συνεχίσει την εξάπλωσή της στην κοινωνία, προκαλώντας στο τέλος μιαν έκρηξη και την επέμβαση των εν ενεργεία συντρόφων μας σε μιαν επικίνδυνη αποστολή προστασίας των πολιτισμικών αξιών μας και σωτηρίας των συμπατριωτών μας στην εθνική επικράτεια.

Είναι ορατό, δεν υπάρχει πια χρόνος για υπεκφυγές, αλλιώς αύριο ο εμφύλιος πόλεμος θα θέσει τέρμα στο αυξανόμενο χάος και οι νεκροί, για τους οποίους θα φέρετε την ευθύνη, θα μετριούνται κατά χιλιάδες.»

- - - - -

Προηγούμενο μακροσκελέστατο κείμενο στρατηγικής ανάλυσης του Ομίλου Διαστρατιωτικού Προβληματισμού, με την υπογραφή 15 στρατηγών και ναυάρχων ε.α., που δημοσιεύθηκε στις 22 Φεβρουαρίου (΄Εχουν δημοσιευθεί και άλλα παρόμοια στα μη ελεγχόμενα γαλλικά μέσα ενημέρωσης ) επεσήμαινε την δυσάρεστη σήμερα διεθνή θέση της Γαλλίας και την εξωτερική πολιτική της, με τίτλο:

Η Παγίδα του Διατλαντικού Δεσμού και πως να Διαφύγουμε από Αυτήν την Παγίδα.

Και υπότιτλο: «Το ΝΑΤΟ Υποτάσσει την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση στις Ηνωμένες Πολιτείες





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Zero Hedge,18-4-21 Authored by Pepe Escobar via The Saker blog,
Mετάφραση:Μ.Στυλιανού

Είναι μια μάχη σκορπιού μέσα σε στρόβιλο στρεβλωμένων κατόπτρων, στο εσωτερικό ενός τσίρκου. Ας αρχίσουμε με τους καθρέφτες στο τσίρκο.



Η μη οντότητα, που περνά για υπουργός Εξωτερικών της Ουκρανίας, ταξίδεψε στις Βρυξέλλες για να ερωτοτροπήσει με τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μπλίνκεν και το γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ, Στόλτενμπεργκ.

Στην καλύτερη περίπτωση, αυτό είναι μια σκιαμαχία τσίρκου. Πολύ περισσότερο από το ξέφρενο πήγαινε-έλα στο Κίεβο των συμβούλων του ΝΑΤΟ, το πραγματικό σκοτεινό παιχνίδι είναι η πολύ στενή συνεργασία της ( βρετανικής κατασκοπίας) MI6 με τον Πρόεδρο Ζελένσκι.

Το πολεμοκάπηλο σενάριο του Ζελένσκι προέρχεται απευθείας από τον Ρίτσαρντ Μουρ της MI6. Οι ρωσικές υπηρεσίες πληροφοριών γνωρίζουν τα πάντα, μέχρι μικρών λεπτομερειών. Ορισμένα στοιχεία διέρρευσαν προσεκτικά ακόμη και σε ένα τηλεοπτικό ρεπορτάζ στο ρωσικό κανάλι Rossiya 1.

Το επιβεβαίωσα από διπλωματικές πηγές στις Βρυξέλλες. Τα βρετανικά μέσα ενημέρωσης το οσμίσθηκαν επίσης – αλλά προφανώς τους είπαν να στρεβλώσουν περισσότερο τους καθρέφτες, επιρρίπτοντας τα πάντα, που αλλού; Στη «ρωσική επιθετικότητα».

Οι γερμανικές υπηρεσίες πληροφοριών είναι σχεδόν ανύπαρκτες στο Κίεβο. Αλλά οι σύμβουλοι του ΝΑΤΟ παραμένουν λεγεώνες. Ωστόσο, κανείς δεν μιλάει για τον εκρηκτικό δεσμό με την MI6.

Απρόσεκτοι ψίθυροι στους διαδρόμους των Βρυξελλών ορκίζονται ότι η MI6 πιστεύει πραγματικά ότι στην περίπτωση ενός ηφαιστειακού -αλλά όπως φαίνεται ακόμα- αποτρέψιμου πραγματικού πόλεμου με τη Ρωσία, η ηπειρωτική Ευρώπη θα καεί και το Brexitland θα γλιτώσει.

Ονειρώξεις. Ας επιστρέψουμε όμως στο τσίρκο.

Μα είστε πολύ προκλητικοί!

Τόσο ο Μικρός Άντονι Μπλίνκεν (υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ) όσο και ο αχυράνθρωπος του ΝΑΤΟ Στόλντεμπεργκ παπαγάλισαν το ίδιο τροπάριο στις Βρυξέλλες, αφού μίλησαν με τον υπουργό των Εξωτερικών της Ουκρανίας.

Αυτό ήταν μέρος μιας «ειδικής συνόδου» του ΝΑΤΟ για την Ουκρανία – όπου κάποιος Ευρωκράτης πρέπει να είχε πει σε ένα μάτσο περισσότερο ανίδεων Ευρωκρατών πώς θα απανθρακώνονταν επί τόπου από τις τρομακτικές εκρηκτικές κεφαλές του Ρωσικού πυραύλου TOS-1 Buratino, αν το ΝΑΤΟ δοκίμαζε κάτι αστείο.

Ακούστε την δήλωση γαβ-γαβ του Μπλίνκεν : Οι ρωσικές ενέργειες είναι «προκλητικές».

Λοιπόν, το προσωπικό του σίγουρα δεν του παρέδωσε ένα αντίγραφο του Ρώσου υπουργού Αμύνης, Σεργκέι Σοϊγκού, που εκθέτει βήμα προς βήμα την ανάπτυξη του Αμερικανικού στρατού στα ετήσια γυμνάσια του ΝΑΤΟ Defender Europe 21. «Οι κύριες δυνάμεις συγκεντρώνονταν στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας και της Βαλτικής».

Τώρα ακούστε τον ήχο του Στόλτενμπεργκ: Δεσμευόμαστε για «ακλόνητη υποστήριξη» στην Ουκρανία γαβ γαβ. Τώρα πηγαίνετε πίσω για να παίξετε στα οχυρωματικά σας.

Αλλάι, όχι ακόμα. Ο Μικρός Μπλίνκεν απείλησε τη Μόσχα με «συνέπειες» ό,τι κι αν συμβεί στην Ουκρανία.

Η άπειρη υπομονή του εκπροσώπου τύπου του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ είναι σχεδόν στωική. Η απάντηση του Πεσκόφ στον Μπλίνκεν: «Απλά δεν είναι απαραίτητο να τριγυρνάμε για πάντα διακηρύσσοντας: «Είμαι ο Μέγιστος!» Όσο περισσότερο κάνει κανείς κάτι τέτοιο, τόσο περισσότεροι άνθρωποι αμφιβάλλουν...»

Όταν αμφιβάλετε φωνάξτε τον αναντικατάστατο Aντρέι Μαρτιάνωφ* – που πάντα λέει τα πράγματα όπως ακριβώς είναι.. Οι άδειες κεφαλές της Ουάσιγκτον δεν ξέρουν ακόμη τι τρέχει, αλλά κάποιοι επαγγελματίες στο Βαθύ Κράτος ξέρουν πολύ καλά. Ακούστε λοιπόν τον Μαρτιάνωφ:

«Όπως δεν παύω να το γράφω –οι ΗΠΑ ποτέ δεν έκαναν ένα πόλεμο με το Γενικό Επιτελείο και το σύστημα ελέγχου τους συνεχώς πληττόμενο, σε έναν αδιάλειπτο και αμείλικτο βομβαρδισμό και με τα μετόπισθεν τους να υφίστανται επιθέσεις και αποδιοργάνωση. Σε συμβατικό πόλεμο οι ΗΠΑ δεν μπορούν να νικήσουν την Ρωσία στην Ευρώπη, τουλάχιστον στο ανατολικό τμήμα της. Και η κυβέρνηση Μπάϊντεν καλύτερα να αφυπνιστεί σε αυτήν την πραγματικότητα, γιατί μπορεί, κυριολεκτικά να μην επιζήσει οποιασδήποτε κλιμάκωσης.

Πράγματι τα σύγχρονα Kalibrs 3M14Ms έχουν ένα βεληνεκές 4.500 χιλιομέτρων, όπως και 5.000+χιλιομέτρων ακτίνα βολής οι πύραυλοι κρουαζιέρας Χ-101, που δεν έχουν πρόβλημα να εισδύσουν στον εναέριο χώρο των ΗΠΑ, εκτοξευόμενοι από ρωσικά στρατηγικά βομβαρδιστικά, χωρίς καν αυτά να εγκαταλείψουν την ασφάλεια του ρωσικού εναέριου χώρου.

Το τσίρκο συνεχίστηκε με ένα τηλεφώνημα του «Μπάϊντεν» - στον πρόεδρο Πούτιν.

Πείτε το αντίκτυπο του Πατρούσωφ

Στην συγκλονιστική συνέντευξή του στο Κόμερσάντ, ο επικεφαλής των ρωσικών μυστικών πληροφοριών Πατρούσωφ αναφέρθηκε σε μια πολύ πολιτισμένη τηλεφωνική συνομιλία που είχε στα τέλη Μαρτίου με τον Αμερικανό Σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας Τζέικ Σάλιβαν. Φυσικά δεν υπάρχουν τεκμήρια, αλλά εάν κάποιος είχε την ιδέα του τηλεφωνήματος Μπάϊντεν στον Πούτιν, αυτός θα πρέπει να ήταν Ο Σάλιβαν.

Οι σχετικές ανακοινώσεις από την Ουάσιγκτον και την Μόσχα μόνο ελαφρά αποκλίνουν. Οι Αμερικανοί τονίζουν ότι ο «Μπάιντεν» – στην πραγματικότητα η αποφασίζουσα ομάδα πίσω του – θέλει να οικοδομήσει «μια σταθερή και προβλέψιμη σχέση με τη Ρωσία, συνεπή με τα συμφέροντα των ΗΠΑ».

Το Κρεμλίνο ανέφερε ότι ο Μπάιντεν "εξέφρασε ενδιαφέρον για εξομάλυνση των διμερών σχέσεων".

Μακριά από όλη αυτή την ομίχλη, αυτό που πραγματικά έχει σημασία είναι οι Patrushev-Sullivan. Αυτό έχει να κάνει με το ότι η Ουάσινγκτον λέει στην Τουρκία ότι τα πολεμικά πλοία των ΗΠΑ θα διέρχονται από το Βόσπορο προς τη Μαύρη Θάλασσα. Ο Σάλιβαν πρέπει να είπε στον Πατρούσωφ ότι όχι, δεν πρόκειται να θίξουν το Ντονμπάς. Και ο Πατρούσωφ να είπε στον Σάλιβαν, εντάξει, δεν θα τα αποτεφρώσουμε.

Δεν υπάρχουν ψευδαισθήσεις στη Μόσχα ότι θα πραγματοποιηθεί ποτέ αυτή η υποτιθέμενη σύνοδος κορυφής Μπάιντεν-Πούτιν σε ένα μακρινό μέλλον. Ειδικά αφού ο στωικός Πεσκόφ είχε καταστήσει σαφές ότι «κανείς δεν θα επιτρέψει στην Αμερική να μιλήσει με τη Ρωσία από θέση ισχύος». Αν αυτό ακούγεται σαν μια ηχώ κατευθείαν από τον (Κινέζο Υπουργό Εξωτερικών) Yang Jiechi - ο οποίος έφτιαξε μια σούπα πτερυγίων καρχαρία από τους Μπλίνκεν-Σάλιβαν στην Αλάσκα - αυτό συμβαίνει επειδή πράγματι αυτό είναι..

Το Κίεβο, προβλέψιμα, παραμένει κολλημένο σε λειτουργία τσίρκου. Αφού πήραν αιχμηρά μηνύματα από τον κ. Ισκάντερ, τον κ. Κινζάλ και τον κ. Μπουρατίνο,( ονόματα ρωσικών πυραύλων), άλλαξαν γνώμη, ή τουλάχιστον προσποιούνται, και τώρα λένε ότι δεν θέλουν πόλεμο.

Και εδώ φτάσαμε στην διασταύρωση μεταξύ τσίρκου και σοβαρών πραγμάτων. Το σύστημα «Μπάϊντεν» δεν είπε ποτέ, ξεκάθαρα, επίσημα, ότι δεν θέλουν πόλεμο. Αντίθετα στέλνουν πολεμικά στην Μαύρη Θάλασσα –τσίρκο και πάλι- και ορίζουν έναν αντιπρόσωπο, του οποίου αποκλειστική αποστολή είναι να εκτροχιάσει τον αγωγό Νοrd Stream 2.

Έτσι το αγωνιώδες ερώτημα είναι, τι θα γίνει όταν αποπερατωθεί ο αγωγός ;

Αλλά πριν από αυτό, υπάρχει κάτι ακόμη σημαντικώτερο: Την Τετάρτη, στην ομιλία του στο Ρωσικό Συμβούλιο Ασφαλείας, ο Πρόεδρος Πούτιν θα όριζε τον Κανονισμό.

Είναι το Μίνσκ 2, ηλίθιε.

Ο Ρώσος υφυπουργός των Εξωτερικών Σεργκέι Ριαμπκώφ χρησιμοποίησε μια πολύ λιγότερο στωική διατύπωση από εκείνη του Πεσκώφ: «Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι ο εχθρός μας. Κάνουν τα πάντα για να υποσκάψουν την θέση της Ρωσίας στην διεθνή αρένα. Δεν βλέπουμε άλλα στοιχεία στην στάση τους απέναντι μας. Αυτά είναι τα συμπεράσματά μας.»

Αυτό είναι μαχαίρι στο κόκαλο της ρεαλιστικής πολιτικής. Ο Ριαμπκώφ έχει απόλυτη γνώση της «ανίκανης για συμφωνία» νοοτροπίας του Ηγεμόνα. ΄Ετσι μια πρόσθετη διάσταση της παρατήρησής του είναι η ευθεία σύνδεσή της με την μόνη λύση για την Ουκρανία: Τις συμφωνίες του Μινσκ2.

Ο Πούτιν επικαλέσθηκε πάλι το Μινσκ2 στην τηλεδιάσκεψη του με την Μέρκελ και τον Μακρόν –και ασφαλώς στον «Μπάιντεν», στην τηλεφωνική συνομιλία τους. Η Ουάσιγκτον, η ΕΕ και το ΝΑΤΟ είναι όλοι ενήμεροι. Το Μινσκ 2 υπογράφτηκε από την Ουκρανία, την Γαλλία και την Γερμανία και επικυρώθηκε από το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Εάν το παραβιάσει το Κίεβο, η Ρωσία, ως μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας, πρέπει να το επιβάλει.

Το Κίεβο παραβιάζει το Μινσκ 2 εδώ και μήνες. Αρνείται να εφαρμόσει την συμφωνία. Ως πιστή σατραπεία του Ηγεμόνα, είναι επίσης «συμφωνίας ανίκανοι». Ωστόσο, τώρα βλέπουν τη δύναμη πυρός - να ζωγραφίζεται στον τοίχο, αν σκεφτούν να ξεκινήσουν μιαν επίθεση blitzkrieg εναντίον του Ντονμπάς.

Το ανοιχτό μυστικό σε ολόκληρη την έρημο της Ουκρανίας / Donbass -των καθρεφτών κάτω από τη σκηνή τσίρκου- είναι φυσικά η Κίνα. Ωστόσο, η Ουκρανία, σε έναν λογικό κόσμο, δεν θα αποτελούσε μόνο μέρος ενός διαδρόμου πρωτοβουλίας Ζώνης και Δρόμου BRΙ, (νέου Δρόμου του Μεταξιού) αλλά και μέρος του ρωσικού σχεδίου Μεγαλύτερης Ευρασίας. Ο σινολόγος Nικολάι Βαβίλωφ αναγνωρίζει τη σημασία του BRI, αλλά είναι επίσης βέβαιος ότι η Ρωσία υπερασπίζεται πάνω απ 'όλα τα δικά της συμφέροντα.

Στην ιδανική περίπτωση, η Ουκρανία/Ντονμπάς θα εισαγόταν στη συνολική αναβίωση των Δρόμων του Μεταξιού – όπως στο εσωτερικό κεντρικό ευρασιατικό εμπόριο που βασίζεται και αναπτύσσεται λαμβάνοντας υπόψη τη ζήτηση σε όλη την Ευρασία.

Η ολοκλήρωση της Ευρασίας –τόσο στην κινεζική όσο και στην ρωσική σύλληψη- είναι οικονομίες διασυνδεδεμένες μέσω του δια-περιφερειακού εμπορίου.


Έτσι, δεν είναι τυχαίο ότι ο Ηγεμόνας – στα πρόθυρα να γίνει ένας άσχετος παίκτης σε όλη την Ευρασία – προχωρεί αχαλίνωτα να παρενοχλεί και να προσπαθεί να συντρίψει την ηπειρωτική ολοκλήρωση με όλα τα διαθέσιμα μέσα.

Σε αυτό το πλαίσιο, η χειραγώγηση ενός αποτυχημένου κράτους (της Ουκρανίας) στο να οδηγηθεί στην δική του καταστροφή είναι απλά μια επιχείρηση τσίρκου.



* O Aντρέι Μαρτιάνωφ είναι πρώην αξιωματικός του ρωσικού ναυτικού, διεθνώς αναγνωρισμένος ως κορυφαίος στρατιωτικός εμπειρογνώμων .




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



του Ρικ Ρόζοφ Antiwar.com, 22-4-21
Μετάφραση: Μ.Στυλιανού

Ο Οργανισμός Βορειοατλαντικού Συμφώνου ανακοίνωσε την ανάπτυξη πολωνικών στρατευμάτων στην Τουρκία στο πλαίσιο προσαρμοσμένων μέτρων διασφάλισης της αποστολής στην Τουρκία, η οποία θεσπίστηκε για την προστασία της Τουρκίας από τη Συρία, κατά την αιτιολόγηση του ΝΑΤΟ. Το μέτρο αυτό ελήφθη όταν η Τουρκία το 2015 (όπως έκανε και πέρυσι) ζήτησε διαβούλευση με τα άλλα μέλη του άρθρου 4 του καταστατικού του ΝΑΤΟ. Το επόμενο έτος η Τουρκία ξεκίνησε άμεση Στρατιωτική δράση εντός της Συρίας, μετά την υπόθαλψη, τον εξοπλισμό και την εκπαίδευση αντικυβερνητικών ανταρτών από το 2011.

Η τουρκική κυβέρνηση ισχυρίστηκε ότι αυτή ήταν θύμα επίθεσης και όχι το έθνος στο οποίο είχε εισβάλει. (Όπως είχε εισβάλει στο βόρειο Ιράκ το 2008.) Το πακέτο του ΝΑΤΟ περιελάμβανε και εξακολουθεί να περιλαμβάνει αεροσκάφη AWACS (Αερομεταφερόμενο Σύστημα Προειδοποίησης και Ελέγχου), ναυτικές δραστηριότητες στην Ανατολική Μεσόγειο Θάλασσα και βοήθεια με πληροφορίες, επιτήρηση και αναγνώριση.

Δύο χρόνια πριν από αυτό, το 2013, το ΝΑΤΟ ανέπτυξε τρία συστήματα πυραυλικής άμυνας Patriot (ή ισοδύναμα) στην Τουρκία, στα σύνορα με τη Συρία. Οι πυροβολαρχίες έχουν παρασχεθεί από τις ΗΠΑ, τη Γερμανία, τις Κάτω Χώρες και την Ισπανία,

Το 2015 τουρκικό μαχητικό αεροσκάφος F-16 κατέρριψε ρωσικό μαχητικό αεροσκάφος Sukhoi Su-24M κοντά στα σύνορα Συρίας-Τουρκίας. Ο πιλότος του Σουχόι πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε από Τζιχαντιστές που υποστηρίζονται από την Τουρκία μετά από την προσγείωσή του με αλεξίπτωτο. Σκοτώθηκε επίσης ένας Ρώσος στρατιώτης που είχε τοποθετηθεί σε ελικόπτερο διάσωσης. Όπως επισημαίνει η Βικιπαίδεια, ήταν η πρώτη φορά που ρωσικό/σοβιετικό στρατιωτικό αεροσκάφος καταρρίφθηκε από μέλος του ΝΑΤΟ μετά τον Πόλεμο της Κορέας.

Μετά τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες το 2018, η στρατιωτική συμμαχία εξέδωσε δήλωση που ανέφερε :

«Εξακολουθούμε να ανησυχούμε ότι η Τουρκία έχει πληγεί τρεις φορές τα τελευταία τέσσερα χρόνια από πυραύλους που εκτοξεύτηκαν από τη Συρία. Συνεχίζουμε να παρακολουθούμε και να αξιολογούμε την απειλή βαλλιστικών πυραύλων από τη Συρία.»

Η σειρά των συριακών πυραύλων – που βασίζονται στο δικό τους έδαφος για την άμυνα του έθνους ενάντια στην εξωτερική επίθεση – συνέχιζε η δήλωση- «καλύπτει μέρος του εδάφους του ΝΑΤΟ και ορισμένα από τα εδάφη των εταίρων μας». (Οι εταίροι του ΝΑΤΟ στην περιοχή εκείνη την εποχή ήταν μέλη του Μεσογειακού Διαλόγου Ισραήλ και Ιορδανία.)

Επιπλέον, το ΝΑΤΟ ανέφερε: « Η αυξανόμενη απειλή που εγείρει η διάδοση βαλλιστικών πυραύλων κοντά στα νοτιοανατολικά σύνορα της Συμμαχίας υπήρξε και παραμένει κινητήρια δύναμη στην διεύρυνση του ΝΑΤΟ και ανάπτυξη ενός αμυντικού συστήματος βαλλιστικών πυραύλων, το οποίο έχει διαμορφωθεί για την αντιμετώπιση απειλών εκτός της Ευρω-ατλαντικής περιοχής».

Τα νοτιοανατολικά σύνορα του ΝΑΤΟ, έτσι, με την ευγενή προσφορά της Τουρκίας είναι η Συρία, το .Ιράκ και το Ιράν.

Το μπλοκ δεσμεύθηκε επίσης για τη χρήση της Δύναμης Απόκρισης του ΝΑΤΟ και της Κοινής Τακτικής Δύναμης Πολύ Υψηλής Ετοιμότητας, όπως απαιτείται. Την πρώτη του τρέχοντος έτους η Τουρκία ανέλαβε τη διοίκηση της Κοινής Τακτικής Δύναμης Πολύ Υψηλής Ετοιμότητας, καθώς πρόσφατα της δόθηκε ο ηγετικός ρόλος στην εκπαιδευτική αποστολή του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν.

Το ΝΑΤΟ , περιττό να πούμε, δεν έχει εκδώσει ποτέ λέξη για τις τουρκικές στρατιωτικές εισβολές στη Συρία, τις κατάφωρες παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου. Στην ίδια σύνοδο, το ΝΑΤΟ ανέθεσε βασικό ρόλο στην εκπαίδευσή του ιρακινού στρατού στην Τουρκία, όπως αναφέρθηκε, για να "προτείνει αποτελεσματικές στρατηγικές μάχης εναντίον τρομοκρατών του ΡΚΚ και του Ντάες/Daesh. «Το ΡΚΚ είναι το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα, εναντίον του οποίου η Τουρκία διεξάγει πόλεμο κατά της εξέγερσης από το 1978, συχνά πέρα από τα σύνορά της, την μεγαλύτερη τέτοια εκστρατεία στον κόσμο. Στο όνομα της καταπολέμησης των δυνάμεων του ΡΚΚ εισήλθε ο Τουρκικός στρατός στο Ιράκ το 2008.

Έτσι, τώρα πολωνικά στρατεύματα, περίπου 80, έχουν αναπτυχθεί στην Τουρκία για να διεξάγουν ναυτικές περιπολίες στη Μεσόγειο και πτήσεις επιτήρησης και αναγνώρισης πάνω από τη Μαύρη Θάλασσα σε συντονισμό με άλλες επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ στο θέατρο.

Ο πολωνός υπουργός Άμυνας Mariusz Błaszczak δήλωσε για την ανάπτυξη του ΝΑΤΟ: «Οι Πολωνοί στρατιώτες είναι παρόντες εκεί όπου το απαιτεί η συμμαχική αλληλεγγύη. Εκτελούν καθήκοντα διαφόρων αποστολών, διασφαλίζοντας τη σταθερότητα και την ασφάλεια, καθώς και μεταφέροντας τις γνώσεις και τις δεξιότητές τους. Η ένταξή μας στην αποστολή του ΝΑΤΟ στην Τουρκία αποτελεί άλλη μιαν απόδειξη ότι η Πολωνία αντιμετωπίζει με σοβαρότητα τις συμμαχίες της και εργάζεται για την ασφάλεια σε παγκόσμια κλίμακα.

Χθες ήταν η Βοσνία, το Κοσσυφοπέδιο, η Μακεδονία, το Αφγανιστάν και το Ιράκ. Σήμερα είναι η Τουρκία. Αύριο μπορεί να είναι η Ουκρανία και η Λευκορωσία. Πολύ πιο κοντά στην Πολωνία, αλλά πάντοτε στην παγκόσμια επέκταση του ΝΑΤΟ.

Ο Rick Rozoff έχει επιδοθεί σε αντί-πολεμική και αντί-παρεμβατική δραστηριότητα, διάφορες ικανότητες για σαράντα χρόνια. Ζει στο Σικάγο του Ιλινόις. Είναι ο διευθυντής του Stop. Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά στοAnti-Bellum.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Pepe Escobar/ Reseau International/9-4-21

[Το κατωτέρω εξαιρετικού ενδιαφέροντος (και από ελληνική οπτική γωνία) άρθρο, κορυφαίου ρεπόρτερ διεθνούς εμβέλειας και διακτίνωσης σε δυσπρόσιτες πηγές, παρουσιάζει ολοκληρωμένη ακτινογραφία της εκρηκτικής κρίσεως στην Ουκρανία, τους υποκινητές και εντολοδόχους, τα κίνητρα και τους στόχους, τον συσχετισμό των δυνάμεων, τις προβλεπόμενες διαστάσεις, το αποτέλεσμα και τις πιθανές επιπτώσεις της αναμενόμενης ανάφλεξης.

Επισημαίνει γεγονότα και βαρυσήμαντες δηλώσεις υπευθύνων, που συγκαλύπτονται από την συμμαχική κοινή γνώμη λόγω της αίσθησης και των αντιδράσεων που θα προκαλούσαν, όπως η δήλωση του Γιενς Στόλτενμπεργκ, Γ.Γ.του ΝΑΤΟ, που εγείρει το φάσμα ναυτικής σύγκρουσης των δυνάμεων του ΝΑΤΟ (στις οποίες περιλαμβάνεται και ελληνικό πολεμικό) στο Εύξεινο Πόντο με τις ρωσικές ναυτικές και χερσαίες πυραυλικές δυνάμεις σε έναν νέο Κριμαϊκό Πόλεμο. Όπως επίσης και ο ρόλος που έχει ανατεθεί στην Τουρκία για την διάθεση Τζιχαντιστών μισθοφόρων, από τις δεξαμενές της ισλαμιστών «προσφύγων» ( που χρηματοδοτούνται από την Ε.Ε.).

Ο Πεπέ Εσκομπάρ είναι Βραζιλιανός, πολύγλωσσος γεωπολιτικός αναλυτής, περιοδεύων ανταποκριτής των Asia Times Online, OpEdNews, RT, Al Jazeera, China Central Television, TomDispatch, και άλλα διεθνή όργανα ενημέρωσης. Από το 2001 έχει εξειδικευθεί στην κάλυψη της Μέσης Ανατολής και της Κεντρικής και Ανατολικής Ασίας, με έμφαση στην πολιτική των Μεγάλων Δυνάμεων και των ενεργειακών πολέμων. Είναι συγγραφέας πέντε σχετικών βιβλίων, ορισμένων μεταφρασμένων και σε άλλες γλώσσες]


Μετάφραση/ Εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

Ο δεσμός Βαθύ Κράτος/ΝΑΤΟ χρησιμοποιεί το Κίεβο για να ξεκινήσει πόλεμο και να θάψει τον αγωγό Nord Stream 2 και τις σχέσεις Γερμανίας-Ρωσίας.

Η Ουκρανία και η Ρωσία μπορεί να είναι στο χείλος του πολέμου - με καταστροφικές συνέπειες για ολόκληρη την Ευρασία. Ας μπούμε κατευθείαν στο θέμα, και να κάνουμε μια βαθιά βουτιά στην ομίχλη του πολέμου.

Ο Πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι συνομιλεί σε κοινή συνέντευξη Τύπου με τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Σαρλ Μισέλ στο Κίεβο, 3 Μαρτίου 2021. 

Στις 24 Μαρτίου, ο Πρόεδρος της Ουκρανίας υπέγραψε κήρυξη πολέμου κατά της Ρωσίας, με το διάταγμα αριθ. n°117/2021. Το διάταγμα ορίζει ότι η ανάκτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία είναι τώρα η επίσημη πολιτική του Κιέβου. Αυτό ακριβώς παρακίνησε την αποστολή στα ανατολικά ενός συνόλου ουκρανικών αρμάτων μάχης, μετά τον κορεσμό του ουκρανικού στρατού από τις Ηνωμένες Πολιτείες σε στρατιωτικό εξοπλισμό, συμπεριλαμβανομένων μη επανδρωμένων αεροσκαφών, ηλεκτρονικών συστημάτων πολέμου, αντιαρματικών συστημάτων και φορητών συστημάτων αεράμυνας (MANPADS).

Το πιο σημαντικό: Το διάταγμα Ζελένσκι αποτελεί απόδειξη ότι οποιοσδήποτε επακόλουθος πόλεμος θα έχει προκληθεί από το Κίεβο, το οποίο αποδυνάμωσε τους ιερεμιώδεις ισχυρισμούς περί «ρωσικής επιθετικότητας». Η Κριμαία, από το δημοψήφισμα του Μαρτίου του 2014, αποτελεί τμήμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

Ήταν αυτή (η de facto κήρυξη του πολέμου) , την οποία η Μόσχα έλαβε πολύ σοβαρά υπόψη, που προκάλεσε την ανάπτυξη πρόσθετων ρωσικών δυνάμεων στην Κριμαία και πιο κοντά στα ρωσικά σύνορα με το Ντονμπάς. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι αυτές οι ρωσικές δυνάμεις περιλαμβάνουν την τρομακτική 76η Ταξιαρχία Αεροπορικής Επίθεσης φρουράς, γνωστή ως αλεξιπτωτιστές του Πσκοφ και - σύμφωνα με μια έκθεση πληροφοριών που μου αναφέρθηκε- ικανή να καταλάβει την Ουκρανία σε μόλις έξι ώρες.

Σίγουρα δεν βοηθά το γεγονός ότι στις αρχές Απριλίου, ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Λόυντ ΄Ωστιν, φρέσκος από την προηγούμενη θέση του ως μέλους του Διοικητικού Συμβουλίου της πολεμικής βιομηχανίας Raytheon, που κατασκευάζει πυραύλους, κάλεσε τον Zelensky για να του υποσχεθεί την «ακλόνητη υποστήριξη των ΗΠΑ για την κυριαρχία της Ουκρανίας». Αυτό, στην ερμηνεία της Μόσχας, σημαίνει ότι ο Ζελένσκι δεν θα είχε υπογράψει ποτέ το διάταγμά του χωρίς το πράσινο φως από την Ουάσιγκτον.

Στις 8 Μαρτίου 2021, ο Υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Lloyd Austin μιλά στον διεθνή εορτασμό της Ημέρας της Γυναίκας στο East Room του Λευκού Οίκου στην Ουάσινγκτον

Ο ΄Ελεγχος της Πληροφόρησης

Η Σεβαστούπολη, ήδη κατά τη διάρκεια της επίσκεψής μου, τον Δεκέμβριο του 2018, ήταν ένα από τα πιο προστατευόμενα μέρη στον πλανήτη, αδιαπέραστο ακόμη και από μια επίθεση του ΝΑΤΟ. Στο διάταγμά του, ο Ζελένσκι τοποθετεί συγκεκριμένα τη Σεβαστούπολη ως πρωταρχικό στόχο.

Για άλλη μια φορά, επιστρέφουμε στις εκκρεμότητες του μετα-Maidan πραξικοπήματος στην Ουκρανία το 2014.

Για να περιοριστεί η Ρωσία, ο δεσμός ΗΠΑ/ΝΑΤΟ πρέπει να ελέγχει τον Εύξεινο Πόντο - ο οποίος, από κάθε άποψη, είναι τώρα μια ρωσική λίμνη. Και για να ελέγξουν τη Μαύρη Θάλασσα, πρέπει να «εξουδετερώσουν» την Κριμαία.

Εάν απαιτούνταν περαιτέρω αποδείξεις, παρασχέθηκαν από τον ίδιο τον Ζελένσκι την Τρίτη αυτής της εβδομάδας κατά τη διάρκεια τηλεφωνικής συνομιλίας με τον Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ και υπάκουη μαριονέτα Γενς Στόλτενμπεργκ.

Ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ πραγματοποιεί συνέντευξη Τύπου μετά από συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών του ΝΑΤΟ στο Αρχηγείο του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες, 24 Μαρτίου 2021

Ο Ζελένσκι είπε τη φράση κλειδί: «Το ΝΑΤΟ είναι ο μόνος τρόπος για να τερματιστεί ο πόλεμος στο Ντονμπάς» -πράγμα που σημαίνει, στην πράξη, ότι το ΝΑΤΟ επεκτείνει την «παρουσία» του στη Μαύρη Θάλασσα. «Μια τέτοια μόνιμη παρουσία θα πρέπει να αποτελέσει ισχυρό αποτρεπτικό παράγοντα για τη Ρωσία, η οποία εξακολουθεί να στρατιωτικοποιεί την περιοχή σε μεγάλη κλίμακα και παρακωλύει την εμπορική ναυσιπλοΐα».

Όλες αυτές οι κρίσιμες εξελίξεις είναι και θα συνεχίσουν να είναι αόρατες στην παγκόσμια κοινή γνώμη όσον αφορά την κυρίαρχη αφήγηση, που ελέγχεται από τους ηγεμόνες.

Ο δεσμός Βαθύ κράτος /NATO δηλώνει ότι όλα όσα πρόκειται να συμβούν οφείλονται στη «ρωσική επιθετικότητα». Ακόμη και αν οι Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις (FAU) εξαπολύσουν blitzkrieg (κεραυνοβόλο επίθεση)εναντίον των Λαϊκών Δημοκρατιών του Λουγκάνσκ και του Ντονέτσκ. (Το να γίνει αυτό κατά της Σεβαστούπολης στην Κριμαία θα ήταν μια πιστοποιημένη συλλογική αυτοκτονία).

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Ron Paul ήταν μία από τις λίγες φωνές που δήλωσαν το προφανές: «Σύμφωνα με τον κλάδο των μέσων ενημέρωσης του αμερικανικού συμπλέγματος στρατιωτικών-βιομηχανικών-βουλευτικών μέσων ενημέρωσης, οι ρωσικές στρατιωτικές κινήσεις δεν αποτελούν απάντηση σε σαφείς απειλές από έναν γείτονα, αλλά μια πρόσθετη «ρωσική επιθετικότητα».

Αυτό που υπονοείται είναι ότι οι Ουάσιγκτον/Βρυξέλλες δεν έχουν ένα τακτικό σχέδιο παιχνιδιού, πόσο μάλλον ένα σαφές, στρατηγικό σχέδιο : ΄Εχουν μόνο τον πλήρη έλεγχο της πληροφόρησης.

Και αυτό τροφοδοτείται από μια λυσσασμένη Ρωσοφοβία - αριστοτεχνικά αποδομημένη από τον απαραίτητο Andrei Martyanov, έναν από τους καλύτερους στρατιωτικούς αναλυτές στον κόσμο.

Στις 31 Μαρτίου, ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου των Ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων, Στρατηγός Βαλέρι Γερασίμοφ, και ο Πρόεδρος του αμερικανικού Γενικού Επιτελείου Στρατού, Στρατηγός Μαρκ Μάϊλι, μίλησαν τηλεφωνικά για τα παροιμιώδη «ζητήματα αμοιβαίου ενδιαφέροντος», τα οποία μπορεί να αποτελούν ένδειξη ελπίδας.

Λίγες ημέρες αργότερα, εκδόθηκε γαλλο-γερμανική διακήρυξη που καλούσε «όλα τα μέρη» σε αποκλιμάκωση. Η Μέρκελ και ο Μακρόν φαίνεται να έχουν κατανοήσει το μήνυμα κατά τη διάρκεια της βιντεο-διάσκεψής τους με τον Πούτιν, ο οποίος πρέπει να υπαινίχθηκε διακριτικά το αποτέλεσμα που παρήγαγαν οι πύραυλοι Kalibr, Kinzhals και άλλα υπερηχητικά όπλα εάν τα πράγματα δυσκολέψουν και οι Ευρωπαίοι εγκρίνουν ένα blitzkrieg στο Κίεβο.

Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν μιλά υπό το βλέμμα της Γερμανίδας Καγκελάριου Άνγκελα Μέρκελ μετά από βιντεο-διάσκεψη του Γαλλογερμανικού Συμβουλίου Ασφαλείας στο Παλάτι των Ηλυσίων στο Παρίσι, 5 Φεβρουαρίου 2021

Το πρόβλημα είναι ότι η Μέρκελ και ο Μακρόν δεν ελέγχουν το ΝΑΤΟ. Ωστόσο, η Μέρκελ και ο Μακρόν γνωρίζουν τουλάχιστον πλήρως ότι εάν ο δεσμός ΗΠΑ/ΝΑΤΟ επιτεθεί στις ρωσικές δυνάμεις ή στους Ρώσους κατόχους διαβατηρίων που ζουν στο Ντονμπάς, η καταστροφική απάντηση θα στοχεύσει τα κέντρα διοίκησης που συντόνισαν τις επιθέσεις.

Τι θέλει ο ηγεμόνας;


Ως μέρος του αριθμού των απειλητικών ενεργειών του Ο Ζελένσκι έκανε άλλη μια χειρονομία που επέσυρε ιδιαίτερη προσοχή. Την περασμένη Δευτέρα, ταξίδεψε στο Κατάρ με μια υψηλόβαθμη αντιπροσωπεία και σύναψε μια σειρά συμφωνιών, οι οποίες δεν περιορίζονται στο υγραέριο, αλλά περιλαμβάνουν επίσης απευθείας πτήσεις μεταξύ Κιέβου και Ντόχα, την ενοικίαση ή την αγορά από τη Ντόχα ενός λιμένα της Μαύρης Θάλασσας, καθώς και ισχυρούς «στρατιωτικούς και αμυντικούς δεσμούς» - κάτι που θα μπορούσε να είναι μια εξωραϊστική μετάφραση πιθανής μεταφοράς τζιχαντιστών από τη Λιβύη και τη Συρία για την καταπολέμηση των ρώσων αυτονομιστών στο Ντονμπάς.

Στη συνέχεια, ο Ζελένσκι συναντά τον Ερντογάν στην Τουρκία την επόμενη Δευτέρα. Οι υπηρεσίες πληροφοριών του Ερντογάν διαχειρίζονται τους τζιχαντιστές πληρεξούσιους στο Ιντλίμπ και τα ύποπτα κονδύλια του Κατάρ εξακολουθούν να αποτελούν μέρος της εικόνας. Μπορούμε να ειπωθεί ότι οι Τούρκοι μεταφέρουν ήδη αυτούς τους «μετριοπαθείς αντάρτες» στην Ουκρανία. Οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες παρακολουθούν σχολαστικά όλη αυτή τη δραστηριότητα.

Μια σειρά ενημερωμένων συζητήσεων -βλέπε, για παράδειγμα, εδώ και εδώ- συγκλίνουν στο ποιοι θα μπορούσαν να είναι οι τρεις κύριοι στόχοι του ηγεμόνα σε όλη αυτή τη αναταραχή, με εξαίρεση τον πόλεμο: Να προκληθεί ανεπανόρθωτη ρήξη μεταξύ Ρωσίας και ΕΕ, υπό την αιγίδα του ΝΑΤΟ, να εκτροχιαστεί ο αγωγός Nord Stream 2 και να αυξηθούν τα κέρδη του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος στον τομέα των εξοπλισμών.

Το βασικό ερώτημα είναι επομένως αν η Μόσχα θα ήταν σε θέση να εφαρμόσει έναν ελιγμό της στρατηγικής Sun Tzu, χωρίς να εμπλακεί σε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο στο Donbass.

Στο έδαφος, οι προοπτικές είναι ζοφερές. Ο Ντενίς Πουτσιλίν, ένας από τους βασικούς ηγέτες των Λαϊκών Δημοκρατιών Λουγκάνσκ και Ντονέτσκ, δήλωσε ότι οι πιθανότητες αποτροπής του πολέμου ήταν «εξαιρετικά χαμηλές». Ο Σέρβος ελεύθερος σκοπευτής Dejan Beric - τον οποίο συνάντησα στο Ντόνετσκ το 2015 και ο οποίος είναι πιστοποιημένος εμπειρογνώμονας στην περιοχή - αναμένει επίθεση από το Κίεβο στις αρχές Μαΐου .

Ο αμφιλεγόμενος Igor Strelkov, ο οποίος μπορεί να χαρακτηριστεί ως εκφραστής του «ορθόδοξου σοσιαλισμού», ένας καυστικός επικριτής των πολιτικών του Κρεμλίνου και ένας από τους ελάχιστους πολέμαρχους του Ντόνμπας που επέζησαν μετά το 2014, δήλωσε κατηγορηματικά ότι η μόνη ευκαιρία για ειρήνη είναι ο ρωσικός στρατός να ελέγχει τα ουκρανικά εδάφη τουλάχιστον μέχρι τον ποταμό Δνείπερο. Τονίζει ότι ένας πόλεμος τον Απρίλιο είναι «πολύ πιθανός». Για τη Ρωσία, ένας πόλεμος «τώρα» είναι καλύτερος από έναν πόλεμο αργότερα και υπάρχει 99% πιθανότητα η Ουάσιγκτον να μην πολεμήσει για την Ουκρανία.

Σε αυτό το τελευταίο σημείο τουλάχιστον, ο Στρέλκοφ δεν κάνει λάθος: Η Ουάσιγκτον και το ΝΑΤΟ θέλουν έναν πόλεμο μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό.

Ο Rostislav Ischenko, ο καλύτερος Ρώσος αναλυτής της Ουκρανίας τον οποίο είχα τη χαρά να συναντήσω στη Μόσχα στα τέλη του 2018, υποστηρίζει πειστικά ότι «η συνολική διπλωματική, στρατιωτική, πολιτική, χρηματοπιστωτική και οικονομική κατάσταση απαιτεί έντονα από τις αρχές του Κιέβου να εντείνουν τις πολεμικές επιχειρήσεις στο Ντονμπάς».

«Στην πραγματικότητα», προσθέτει ο Ischenko, «οι Αμερικανοί δεν ενδιαφέρονται αν η Ουκρανία θα αντέξει για λίγο ή αν θα θρυμματιστεί σε μια στιγμή. Νομίζουν ότι έχουν τα πάντα να κερδίσουν και στην μια και στην άλλη περίπτωση».


Πρέπει να υπερασπιστούμε την Ευρώπη

Ας φανταστούμε το χειρότερο στο Ντονμπάς. Το Κίεβο εξαπολύει το blitzkrieg του. Οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες καταγράφουν τα πάντα. Η Μόσχα ανακοινώνει αμέσως ότι χρησιμοποιεί όλη την εξουσία που έχει εκχωρηθεί από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ στη συμφωνία Μινσκ 2 για την επιβολή της κατάπαυσης του πυρός.

Σε διάστημα ή 48 ωρών, οι ρωσικές δυνάμεις καταστρέφουν ολόκληρο το σύστημα blitzkrieg και στέλνουν τους Ουκρανούς πίσω στα χαρακώματά τους, που βρίσκονται περίπου 75 χιλιόμετρα βόρεια της καθιερωμένης ζώνης επαφής.

Στη Μαύρη Θάλασσα, παρεμπιπτόντως, δεν υπάρχει ζώνη επαφής. Αυτό σημαίνει ότι η Ρωσία μπορεί να στείλει όλα τα προηγμένα υποβρύχια και τον στόλο επιφανείας της οπουδήποτε γύρω από τη «Ρωσική Λίμνη»: Έχουν ήδη αναπτυχθεί ούτως ή άλλως.

Για άλλη μια φορά, ο Mαρτιάνωφ αναδιαμορφώνει τα πράγματα όταν προβλέπει, αναφερόμενος σε μια ομάδα ρωσικών πυραύλων που αναπτύχθηκαν από το γραφείο σχεδιασμού novator: «Η συντριβή του συστήματος διοίκησης και ελέγχου των Ουκρανών είναι θέμα λίγων ωρών, είτε κοντά στα σύνορα είτε στο επιχειρησιακό και στρατηγικό βάθος των δυνάμεών τους. Βασικά, ολόκληρο το ουκρανικό «ναυτικό» αξίζει λιγότερο από την ομοβροντία 3M54 ή 3M14 που θα χρειαστεί για να το βυθίσει. Νομίζω ότι μερικοί πύραυλοι Ταραντούλ θα είναι αρκετοί για να το τελειώσουν μέσα ή κοντά στην Οδησσό και να δώσουν στο Κίεβο, ειδικά στην έδρα του, μια γεύση από σύγχρονα πολεμικά όπλα».

Το απολύτως ουσιώδες ερώτημα, το οποίο δεν μπορεί να υπερτονιστεί, είναι ότι η Ρωσία δεν θα «εισβάλει» στην Ουκρανία. Δεν χρειάζεται να το κάνει και δεν το θέλει. Αυτό που θα κάνει σίγουρα η Μόσχα είναι να στηρίξει τις Λαϊκές Δημοκρατίες της Nοβορωσίγια, παρέχοντάς τους εξοπλισμό, πληροφορίες, ηλεκτρονικό πόλεμο, έλεγχο του εναέριου χώρου και ειδικές δυνάμεις. Ακόμη και μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων δεν θα είναι απαραίτητη. Το «μήνυμα» θα είναι σαφές: Εάν ένα μαχητικό αεροσκάφος του ΝΑΤΟ εμφανιζόταν κοντά στην πρώτη γραμμή, θα καταρριφθεί με συνοπτικές διαδικασίες.

Και αυτό μας φέρνει στο «μυστικό» που ψιθυρίζεται μόνο σε ανεπίσημα δείπνα στις Βρυξέλλες και σε τυχαίες περιπτώσεις σε όλη την Ευρασία: Οι μαριονέτες του ΝΑΤΟ δεν έχουν τα κότσια να εισέλθουν σε μια ανοιχτή σύγκρουση με τη Ρωσία.

Είναι άλλο πράγμα να έχουμε σκυλιά που γαβγίζουν, όπως η Πολωνία, η Ρουμανία, η συμμορία της Βαλτικής και η Ουκρανία και να ενισχύονται από τα συντεχνιακά μέσα ενημέρωσης στο σενάριο της «ρωσικής επιθετικότητας». Στην πραγματικότητα, το ΝΑΤΟ κλώτσησε τον συλλογικό πισινό του ανεπίσημα στο Αφγανιστάν. Έτρεμε όταν έπρεπε να πολεμήσει τους Σέρβους στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Και τη δεκαετία του 2010, δεν τόλμησε να πολεμήσει τις δυνάμεις της Δαμασκού και του Άξονα της Αντίστασης.

Όταν όλα τα άλλα αποτυγχάνουν, ο μύθος υπερισχύει. Έτσι ο αμερικανικός στρατός καταλαμβάνει τμήματα της Ευρώπης για να την «υπερασπιστεί» - από ποιον άλλο; Μα από αυτούς τους καταραμένους Ρώσους.

Αυτός είναι ο λόγος ύπαρξης της ετήσιας επιχείρησης DEFENCE-Europe 21 του Αμερικανικού Στρατού, η οποία διεξάγεται αυτή τη στιγμή μέχρι τα τέλη Ιουνίου και περιλαμβάνει 28.000 αμερικανούς και 25 συμμάχους και «εταίρους» του ΝΑΤΟ.

Αυτό το μήνα, άνδρες και βαρύς εξοπλισμός, που έχουν προ-τοποθετηθεί σε τρεις βάσεις του Αμερικανικού Στρατού σε Ιταλία, Γερμανία και Ολλανδία, θα μεταφερθούν σε πολλαπλές «ζώνες εκπαίδευσης» σε 12 χώρες. Ω, οι χαρές του ταξιδιού, χωρίς περιορισμό σε μια υπαίθρια άσκηση από τότε που όλοι έχουν εμβολιαστεί κατά του Covid-19.


Pipelineistan uber alles (Αγωγο-ϊστάν υπεράνω όλων –σε παράφραση του γερμανικού εθνικού ύμνου)

Το Nord Stream 2 δεν είναι μεγάλη υπόθεση για τη Μόσχα. Αυτό είναι στην καλύτερη περίπτωση ένα μειονέκτημα του Pipelineistan. Εξάλλου, η ρωσική οικονομία δεν έχει κερδίσει ούτε ένα ρούβλι χάρη σε αυτόν τον αγωγό ,που δεν υπήρχε ακόμη στη δεκαετία του 2010 - και όμως τα πήγε καλά. Εάν ακυρωθεί ο Νορ Στρημ 2, υπάρχουν σχέδια στο τραπέζι για την ανακατεύθυνση των περισσότερων ρωσικών αποστολών φυσικού αερίου στην Ευρασία, ειδικά στην Κίνα.

Ταυτόχρονα, το Βερολίνο γνωρίζει πολύ καλά ότι η ακύρωση του NS2 θα αποτελούσε εξαιρετικά σοβαρή παραβίαση της σύμβασης - η οποία περιλαμβάνει εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ. Διότι ήταν η Γερμανία που ζήτησε την κατασκευή του αγωγού.

Η Energiewende της Γερμανίας (Πολιτική Ενεργειακής Μετάβασης) ήταν μια καταστροφή. Οι Γερμανοί βιομήχανοι γνωρίζουν πολύ καλά ότι το φυσικό αέριο είναι η μόνη εναλλακτική λύση στην πυρηνική ενέργεια. Δεν τους αρέσει πραγματικά το Βερολίνο να γίνεται ένας απλός όμηρος, καταδικασμένος να αγοράζει αέριο σχιστόλιθου, το γελοίο πάθος του ηγεμόνα - ακόμη και υποθέτοντας ότι ο ηγεμόνας είναι σε θέση να το παραδώσει, επειδή η αμερικανική βιομηχανία ρωγμάτωσης είναι σε ερείπια. Μια Μέρκελ αναγκασμένη να εξηγεί στην γερμανική κοινή γνώμη γιατί πρέπει να επιστρέψει στη χρήση άνθρακα ή να αγοράσει (ακριβό) αέριο από σχιστολιθικά πετρώματα στις Ηνωμένες Πολιτείες, θα είναι ένα θέαμα που πρέπει να δούμε.

Όπως έχουν τα πράγματα, οι προκλήσεις του ΝΑΤΟ κατά του αγωγού NS2 συνεχίζονται αμείωτες - μέσω πολεμικών πλοίων και ελικοπτέρων. Ο NS2 χρειαζόταν άδεια εργασίας στα ύδατα της Δανίας, που χορηγήθηκε μόλις πριν ένα μήνα. Ακόμη και αν τα ρωσικά πλοία δεν είναι τόσο γρήγορα στην τοποθέτηση σωλήνων όσο τα προηγούμενα πλοία της ελβετικής εταιρείας Allseas, η οποία έχει αποχωρήσει, εκφοβισμένη από τις κυρώσεις των ΗΠΑ, η ρωσική Fortuna προοδεύει σταθερά, όπως σημείωσε ο αναλυτής Petri Krohn - ένα χιλιόμετρο την ημέρα στις καλύτερες ημέρες της, τουλάχιστον 800 μέτρα την ημέρα. Με 35 χιλιόμετρα να απομένουν, δεν πρέπει να διαρκέσει περισσότερο από 50 ημέρες.

Συνομιλίες με Γερμανούς αναλυτές αποκαλύπτουν ένα συναρπαστικό παιχνίδι σκιών στο ενεργειακό μέτωπο μεταξύ Βερολίνου και Μόσχας -για να μην αναφέρουμε το Πεκίνο. Συγκρίνετε αυτό με την Ουάσιγκτον: Ευρωπαίοι διπλωμάτες διαμαρτύρονται ότι δεν υπάρχει απολύτως κανείς για να διαπραγματευτεί σχετικά με τον αγωγό NS2. Και ακόμη και αν υποτεθεί ότι υπάρχει κάποιο είδος συμφωνίας, το Βερολίνο τείνει να παραδεχτεί ότι η κρίση του Πούτιν είναι σωστή: οι Αμερικανοί «δεν είναι ικανοί για συμφωνίες». Κοίταξε τον ισολογισμό.

Πίσω από την ομίχλη του πολέμου, ωστόσο, προκύπτει ένα σαφές σενάριο: Ο δεσμός βαθύ κράτος/ΝΑΤΟ χρησιμοποιεί το Κίεβο για να ξεκινήσει έναν πόλεμο ως μέθοδο για να θάψει τελικά τον αγωγό NS2, και συνεπώς τις σχέσεις Γερμανίας-Ρωσίας.

Ταυτόχρονα, η κατάσταση κινείται προς μια πιθανή νέα ευθυγράμμιση στην καρδιά της «Δύσης»: Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Βρετανία είναι αντίθετες στη Γερμανία και τη Γαλλία. Κάποιοι από τους εξέχοντες της Αγγλοσφαίρας είναι σίγουρα πιο Ρωσοφοβικοί από τους άλλους.

Η τοξική συνάντηση μεταξύ Ρωσοφοβίας και καθεστώτος αγωγών δεν θα τελειώσει, ακόμη και αν ολοκληρωθεί ο αγωγός NS2. Θα υπάρξουν κι άλλες κυρώσεις. Θα επιχειρηθεί ο αποκλεισμός της Ρωσίας από το SWIFT (διατραπεζικές αποστολές χρημάτων/ συναλλαγών). Ο πόλεμος μέσω πληρεξουσίων στη Συρία θα ενταθεί.

Τι όμορφο ταρακούνημα για να αποσπάσει την προσοχή της αμερικανικής κοινής γνώμης από την μαζική εκτύπωση χρήματος που συγκαλύπτει μιαν επικείμενη οικονομική κατάρρευση. Ο ηγεμόνας δεν θα σταματήσει σε τίποτα για να συνεχίσει να προκαλεί κάθε είδους γεωπολιτικές προκλήσεις στην Ρωσία.

Καθώς η αυτοκρατορία καταρρέει, το αφήγημα χαράσσεται σε πέτρα: Για όλα φταίει η «ρωσική επιθετικότητα».




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Οι ασκήσεις του ΝΑΤΟ Defender Europe 2021 και τα σενάρια «πολέμου με τη Ρωσία» με επίκεντρο τα Βαλκάνια, τη χερσόνησο της Κριμαίας και την Ουκρανία

Του Θανάση Αυγερινού
3 Απριλίου 2021

Σε σενάρια ενός «πολέμου με τη Ρωσία» με επίκεντρο τα Βαλκάνια, τη χερσόνησο της Κριμαίας και την Ουκρανία βασίζονται οι ασκήσεις του ΝΑΤΟ Defender Europe 2021, σύμφωνα με τον Αλεξέι Αρεστόβιτς, σύμβουλο του προέδρου της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι.

Ο συν τοις άλλοις εκπρόσωπος της Ουκρανίας στην τριμερή ομάδα επαφής για το Ντονμπάς (σ.σ. Ανατολική Ουκρανία) δήλωσε στο UKRLife.TV ότι «κανείς τίποτε δεν κρύβει, αυτές οι πληροφορίες είναι από δημόσιες πηγές» και οι ασκήσεις, για τις οποίες έχει ήδη ξεκινήσει η προετοιμασία, αναμένεται να κορυφωθούν το χρονικό διάστημα Μαΐου – Ιουνίου.

Μιλώντας σε άψογα ρωσικά, που είναι άλλωστε μητρική γλώσσα για το μεγαλύτερο μέρος της ουκρανικής ηγεσίας, ο Α. Αρεστόβιτς υποστήριξε ότι στο πλαίσιο της «υπεράσπισης της Ευρώπης» έχουν διαμορφωθεί πλέον παγκοσμίως δύο στρατόπεδα, που διεξάγουν τον νέο Ψυχρό Πόλεμο (Παγωμένο Πόλεμο, κατά την ορολογία του ιδίου). Από τη μια οι «δημοκρατίες», όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες και το μεγαλύτερο μέρος της Δύσης, και από την άλλη τα «αυταρχικά κράτη Ρωσία, Κίνα και Ιράν».

Οι δηλώσεις του Ουκρανού προεδρικού συμβούλου έρχονται να προστεθούν σε μια σειρά από επιθετικού και φιλοπόλεμου χαρακτήρα δηλώσεις πολλών άλλων αξιωματούχων της Ουκρανίας, οι οποίοι κάνουν λόγο για την ανάγκη άμυνας έναντι ενός μεγάλου «εχθρού», όπως χαρακτήρισε τη Ρωσία μόλις χθες ο πρώτος πρόεδρος της Ουκρανίας μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Κραφτσούκ. Πολλοί αξιωματούχοι, βέβαια, μεταξύ αυτών και ο πρόεδρος Ζελένσκι, προχωρούν ακόμη περισσότερο, υποσχόμενοι στο ουκρανικό εκλογικό σώμα ανακατάληψη της Κριμαίας και εκπονώντας σχέδια για την εκ νέου απόκτηση του ελέγχου των δύο Λαϊκών, λεγόμενων, Δημοκρατιών του Ντονιέτσκ και του Λουγκάνσκ στην Ανατολική Ουκρανία, οι οποίες έχουν de facto αποσχιστεί από την υπόλοιπη Ουκρανία το 2014, μετά τη βίαιη ανατροπή του τότε εκλεγμένου προέδρου της, Βίκτωρ Γιανουκόβιτς.

Παρά το γεγονός ότι παρατηρούνται μετακινήσεις ισχυρών στρατιωτικών δυνάμεων κοντά στα σύνορα Ουκρανίας και Ρωσίας και από τις δύο πλευρές, η Μόσχα έχει καλέσει το Κίεβο να επιδείξει σύνεση και να αποφύγει κάθε είδους κλιμάκωση της έντασης στην Ανατολική Ουκρανία, επιμένοντας ότι ρωσικές δυνάμεις δεν δρουν εντός ουκρανικού εδάφους, αλλά και ότι η Κριμαία έχει οριστικά, και μέσω σαρωτικού Δημοψηφίσματος με αποτέλεσμα άνω του 90%, καταστεί έδαφος της Ρωσίας.

Το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών χαρακτήρισε ως «άλλη μια επινόηση της σειράς» τα περί υποτιθέμενης επικείμενης σύρραξης Ρωσίας και Ουκρανίας, δηλώνοντας ότι η Μόσχα δεν ενδιαφέρεται για οποιαδήποτε σύγκρουση με την ουκρανική πλευρά, πολύ περισσότερο πολεμικής, αλλά και ότι ο υπάρχων εμφύλιος στην Ανατολική Ουκρανία διεξάγεται μεταξύ πολιτών της Ουκρανίας και η Ρωσία δεν είναι μέρος της.

Πηγή: kosmodromio.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


του Manlio Dinucci./Reseau International/ 16-3-21
Mετάφραση Μ.Στυλιανού

Πριν από δέκα χρόνια, στις 19 Μαρτίου 2011, οι δυνάμεις ΗΠΑ/ΝΑΤΟ ξεκίνησαν τον ναυτικό βομβαρδισμό της Λιβύης. Ο πόλεμος ηγήθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες, πρώτα μέσω της Διοίκησης Αφρικής και στη συνέχεια από το ΝΑΤΟ υπό αμερικανική διοίκηση. Σε επτά μήνες, η πολεμική αεροπορία ΗΠΑ/ΝΑΤΟ πραγματοποίησε 30 χιλιάδες αποστολές, συμπεριλαμβανομένων 10 χιλιάδων επιθέσεων, με περισσότερες από 40.000 βόμβες και πυραύλους. Η Ιταλία - με την πολυκομματική συναίνεση του κοινοβουλίου (Partito democratico στην πρώτη σειρά) - συμμετέχει στον πόλεμο με 7 αεροπορικές βάσεις (Trapani, Gioia deL Colle, Sigonella, Decimomannu, Aviano, Amendola και Pantelleria)· με μαχητικά βομβαρδιστικά Tornado, Eurofighter και άλλα, με το αεροπλανοφόρο Garibaldi και άλλα πολεμικά πλοία.

Πριν ακόμη και από την αεροπορική-ναυτική επίθεση, είχαν χρηματοδοτηθεί και οπλιστεί στη Λιβύη τμήματα φυλών και αντικυβερνητικές ισλαμικές ομάδες, λαθραία εισαγόμενες από ειδικές δυνάμεις του Κατάρ, για να εξαπλώσουν ένοπλες συγκρούσεις εντός της χώρας.

Έτσι κατεδαφίστηκε αυτό το αφρικανικό κράτος, το οποίο, όπως τεκμηρίωσε η Παγκόσμια Τράπεζα το 2010, διατηρούσε «υψηλά επίπεδα οικονομικής ανάπτυξης», με ετήσια αύξηση του ΑΕΠ κατά 7,5%, και κατέγραφε «υψηλούς δείκτες ανθρώπινης ανάπτυξης», συμπεριλαμβανομένης της καθολικής πρόσβασης στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση και σε περισσότερο από 40% στα πανεπιστήμια.

Παρά τις ανισότητες, το μέσο βιοτικό επίπεδο στη Λιβύη ήταν υψηλότερο από ό,τι σε άλλες αφρικανικές χώρες. Περίπου δύο εκατομμύρια μετανάστες, κυρίως Αφρικανοί, βρήκαν δουλειά εκεί. Το λιβυκό κράτος, το οποίο είχε τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου της Αφρικής συν άλλα αποθέματα φυσικού αερίου, άφηνε περιορισμένα περιθώρια κέρδους για ξένες εταιρείες. Χάρη στις εξαγωγές ενέργειας, το εμπορικό ισοζύγιο της Λιβύης είχε ετήσιο πλεόνασμα 27 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Με τέτοιους πόρους το λιβυκό κράτος είχε επενδύσει περίπου 150 δισεκατομμύρια δολάρια στο εξωτερικό.

Οι επενδύσεις της Λιβύης στην Αφρική ήταν ζωτικής σημασίας για το σχέδιο της Αφρικανικής Ένωσης, για τη δημιουργία τριών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων: του Αφρικανικού Νομισματικού Ταμείου, με έδρα τη Γιαουντέ του Καμερούν, την Αφρικανική Κεντρική Τράπεζα, με έδρα την Αμπούτζα της Νιγηρίας· και την Αφρικανική Τράπεζα Επενδύσεων, με έδρα την Τρίπολη. Τα όργανα αυτά θα είχαν χρησιμοποιηθεί για τη δημιουργία μιας κοινής αγοράς και ενός ενιαίου νομίσματος της Αφρικής.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο πόλεμος του ΝΑΤΟ για την κατεδάφιση του λιβυκού κράτους αρχίζει λιγότερο από δύο μήνες μετά τη σύνοδο κορυφής της Αφρικανικής Ένωσης στις 31 Ιανουαρίου 2011, η οποία έδωσε το πράσινο φως για τη δημιουργία του Αφρικανικού Νομισματικού Ταμείου κατά το έτος αυτό. Τα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της υπουργού Εξωτερικών της κυβέρνησης Ομπάμα, Χίλαρι Κλίντον, που αποκαλύφθηκαν αργότερα από το WikiLeaks τεκμηριώνουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Γαλλία ήθελαν να εξαλείψουν τον Καντάφι πριν χρησιμοποιήσει τα αποθέματα χρυσού της Λιβύης για να δημιουργήσει μια παναφρικανική νομισματική εναλλακτική λύση στο δολάριο και το φράγκο CFA (το νόμισμα που επέβαλε η Γαλλία σε 14 από τις πρώην αποικίες της).

Αυτό αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι, πριν αναλάβουν δράση τα βομβαρδιστικά το 2011, οι τράπεζες είναι αυτές που αναλαμβάνουν δράση: απομονώνουν τα 150 δισεκατομμύρια δολάρια που επενδύονται στο εξωτερικό από το λιβυκό κράτος, τα περισσότερα από τα οποία εξαφανίζονται. Στη μεγάλη ληστεία ξεχωρίζει η Goldman Sachs, η πιο ισχυρή επενδυτική τράπεζα των ΗΠΑ, της οποίας ο Mario Draghi ήταν αντιπρόεδρος.

Σήμερα στη Λιβύη, οι εξαγωγές ενέργειας αναλαμβάνονται από ομάδες εξουσίας και πολυεθνικές, σε μια χαοτική κατάσταση ένοπλων συγκρούσεων. Το μέσο βιοτικό επίπεδο της πλειονότητας του πληθυσμού έχει καταρρεύσει. Αφρικανοί μετανάστες, οι οποίοι κατηγορούνται ότι είναι «μισθοφόροι του Καντάφι», φυλακίστηκαν ακόμη και σε κλουβιά ζωολογικών κήπων, βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν.

Η Λιβύη έχει καταστεί η κύρια οδός διέλευσης, στα χέρια των διακινητών ανθρώπων, μιας χαοτικής μεταναστευτικής ροής προς την Ευρώπη, η οποία έχει προκαλέσει πολύ περισσότερες απώλειες από τον πόλεμο του 2011. Στην Ταβέργκα, οι ισλαμιστικές πολιτοφυλακές μισράτα που υποστηρίζονται από το ΝΑΤΟ αυτοί που δολοφόνησαν τον Καντάφι τον Οκτώβριο του 2011) πραγματοποίησαν πραγματική εθνοκάθαρση, αναγκάζοντας σχεδόν 50.000 Λίβυους πολίτες να διαφύγουν χωρίς να μπορέσουν να επιστρέψουν. Για όλα αυτά είναι επίσης υπεύθυνο το ιταλικό κοινοβούλιο, το οποίο στις 18 Μαρτίου 2011 κάλεσε την κυβέρνηση να «εγκρίνει κάθε πρωτοβουλία (δηλαδή την είσοδο της Ιταλίας στον πόλεμο κατά της Λιβύης) για τη διασφάλιση της προστασίας του λαού της περιοχής». 


Πηγή Μάνλιο Ντινούτσι: https://ilmanifesto.it :

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Manlio Dinucci, Μanifesto, Comite Valmy, 10-3-21

H επενδυτική συμφωνία ΕΕ-Κίνας, η οποία συνήφθη στις 30 Δεκεμβρίου από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, μπορεί να μην επικυρωθεί από τους βουλευτές της Ευρωβουλής βάσει κατηγοριών ότι το Πεκίνο παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα. Αυτή είναι η βιτρίνα πίσω από την οποία βρίσκεται το πραγματικό κίνητρο: η αυξανόμενη πίεση που ασκούν οι Ηνωμένες Πολιτείες στην Ευρώπη για τη δημιουργία συνασπισμού κατά της Κίνας.

Η στρατηγική της Ουάσιγκτον - από τον Ομπάμα μέχρι τον Τραμπ και τώρα τον Μπάιντεν - είναι αυτή του «περιορισμού» της Κίνας, η ανάπτυξη της οποίας θέτει υπό αμφισβήτηση την παγκόσμια οικονομική τάξη που κυριαρχείται μέχρι στιγμής από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τις μεγαλύτερες δυτικές δυνάμεις.

Είναι οι πολυεθνικές και άλλες αμερικανικές και ευρωπαϊκές εταιρείες που έχουν μεταφέρει μεγάλο μέρος της παραγωγής τους στην Κίνα για δεκαετίες, αποκομίζοντας τεράστια κέρδη. Ωστόσο, η Κίνα δεν παρέμεινε απλώς το «εργοστάσιο του κόσμου», στο οποίο παράγουμε επειδή το κόστος εργασίας είναι μικρότερο. Έχει πραγματοποιήσει τη δική της παραγωγική και τεχνολογική ανάπτυξη και, σε αυτή τη βάση, έργα όπως ο Νέος Δρόμος του Μεταξιού. Σε προχωρημένη φάση εφαρμογής, αποτελείται από ένα οδικό και σιδηροδρομικό δίκτυο μεταξύ Κίνας και Ευρώπης μέσω της Κεντρικής Ασίας, της Μέσης Ανατολής και της Ρωσίας, σε συνδυασμό με μια θαλάσσια διαδρομή κατά μήκος του Ινδικού Ωκεανού, της Ερυθράς Θάλασσας και της Μεσογείου.

Προγραμματίζονται επενδύσεις άνω του 1 τρισεκατομμυρίου δολαρίων για οδικές, σιδηροδρομικές και λιμενικές υποδομές σε περισσότερες από 60 χώρες. Σε αυτό το πλαίσιο, η Κίνα έχει καταστεί ο κύριος εμπορικός εταίρος της Ρωσίας. Οι οικονομικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών έχουν ενισχυθεί, ιδίως μετά τις κυρώσεις που επέβαλαν οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ε.Ε. στη Ρωσία, με συναλλαγές που υπερβαίνουν τα 100 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως, και αναπτύσσονται.

Οι συναλλαγές μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κίνας παραμένουν έξι φορές μεγαλύτερες. Ωστόσο, δεδομένου ότι πολλά προϊόντα στην αγορά των ΗΠΑ κατασκευάζονται στην Κίνα από πολυεθνικές των ΗΠΑ ή παράγονται από κινεζικές εταιρείες, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν έλλειμμα στο διμερές εμπόριο άνω των 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων ετησίως. Επιπλέον, έχει σημειωθεί κατάρρευση των κινεζικών επενδύσεων στις Ηνωμένες Πολιτείες για παραγωγικούς σκοπούς, κατά 90% σε τρία χρόνια (από 46,5 σε 4,8 δισεκατομμύρια δολάρια), ενώ οι επενδύσεις των Ηνωμένων Πολιτειών στην Κίνα παρέμειναν σε περίπου 13 δισεκατομμύρια.

Ταυτόχρονα, το ποσοστό του χρέους των ΗΠΑ στην Κίνα -άνω των 27.000 δισεκατομμυρίων δολαρίων- μειώθηκε από 14% το 2011 σε 5% το 2020. Ακόμη πιο σοβαρό για την Ουάσιγκτον είναι το γεγονός ότι το ποσοστό του δολαρίου στα νομισματικά αποθέματα της Κίνας μειώθηκε σε τέσσερα χρόνια από 79% σε 59% και ότι η Κίνα αναζητά εναλλακτικά νομίσματα αντί του δολαρίου για χρήση στο διεθνές εμπόριο.

Ανίκανη να σταματήσει αυτή τη διαδικασία, που μπορεί να τερματίσει την οικονομική κυριαρχία των Ηνωμένων Πολιτειών, η Ουάσιγκτον ρίχνει στην πλάστιγγα το σπαθί της.. Ο οικονομικός «περιορισμός» γίνεται στρατιωτικός «περιορισμός». Ο Ναύαρχος Phil Davidson, ο οποίος είναι επικεφαλής της Αμερικανικής Διοίκησης Ινδό- Ειρηνικού (η περιοχή ευθύνης της οποίας καλύπτει την Κίνα και 35 άλλες χώρες), ζήτησε από το Κογκρέσο περισσότερα από 27 δισεκατομμύρια δολάρια σε πέντε χρόνια για να κατασκευάσει μια κουρτίνα γύρω από την Κίνα με βάσεις πυραύλων και στρατιωτικά συστήματα, συμπεριλαμβανομένου ενός αστερισμού ραντάρ σε διαστημικές πλατφόρμες. «Πρέπει να αρχίσουμε να αντιμετωπίζουμε την Κίνα από θέση ισχύος», δήλωσε ο Αντώνιος Μπλίνκεν, υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Μπάιντεν, στη Γερουσία.

Στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου στις 19 Φεβρουαρίου, ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Στόλτενμπεργκ δήλωσε: «Η Ευρώπη και η Βόρεια Αμερική πρέπει να υπερασπιστούν τη διεθνή τάξη, την οποία η Κίνα και η Ρωσία αψηφούν, προσπαθώντας να ξαναγράψουν τους κανόνες της προς όφελος των δικών τους συμφερόντων». Αφού κατηγόρησε τη Ρωσία για «αποσταθεροποιητική συμπεριφορά», είπε ότι «η άνοδος της Κίνας είναι ένα καθοριστικό ζήτημα για τη διατλαντική κοινότητα». Στη συνέχεια ανακοίνωσε προσεχή «αναθεώρηση της στρατηγικής αντίληψης του ΝΑΤΟ» καθώς «έχουμε ανάγκη να ενισχυθούμε στρατιωτικά» με «στενούς εταίρους όπως η Αυστραλία και η Ιαπωνία» Προσκλητήριο στα όπλα, λοιπόν, για τους συμμάχους των Ηνωμένων Πολιτειών, όχι μόνο κατά της Ρωσίας στην Ευρώπη αλλά και κατά της Κίνας στην Ασία. Ως αποτέλεσμα, η Ρωσία και η Κίνα ενισχύουν επίσης στρατιωτικά τη συμμαχία τους.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου