Articles by "Γερμανία"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γερμανία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Του Μιχαήλ Στυλιανού

Εντυπωσιακό και εκτεταμένο τμήμα του σημερινού πρωινού δελτίου ειδήσεων της Ντώϋτσε Βέλλε –που αινιγματικά αφαιρέθηκε στα επόμενα δελτία της- επεσήμανε την «συνεχή επιδείνωση» των γερμανό-αμερικανικών σχέσεων, σε επίπεδο κρίσεως, λόγω των αλλεπάλληλων ωμών παρεμβάσεων στην πολιτική της χώρας - κυρίως από τον Αμερικανό πρεσβευτή, του οποίου ζητούν πλέον και την απέλαση πολιτικοί παράγοντες και επικεφαλείς επιχειρήσεων, ακόμη και «σταθερού ατλαντικού προσανατολισμού» –όπως ανέφερε ο παρουσιαστής του δελτίου Μπράϊαν Τόμας.

Τελευταίος σταθμός κλιμάκωσης στην εν λόγω συγκρουσιακή εξέλιξη: το προχθεσινό -σε οξύ φαίνεται τόνο- διάβημα του δυναμικού Τεξανού πρεσβευτή των ΗΠΑ κ. Ρίτσαρντ Γκρένελ, κατά του νέου γερμανικού προϋπολογισμού, στον οποίο το κονδύλιο των «αμυντικών» δαπανών υπολείπεται του 2% του ΑΕΠ που είχε υποσχεθεί η καγκελάριος Μέρκελ στον Πρόεδρο Τραμπ. Η νέα αυτή αμερικανική ανάκληση στην συμμαχική πειθαρχία προκάλεσε έκρηξη συσσωρευμένης οργής και καταπιεσμένου εθνικού γοήτρου από τον γερμανικό κόσμο της πολιτικής, των επιχειρήσεων και των ΜΜΕ.

Η «κάτω βόλτα» στην ιστορία των άλλοτε προνομιακών σχέσεων Ουάσιγκτον- Βερολίνου άρχισε με την εκλογή του Προέδρου Τραμπ, (εναντίον της οποίας συνεργάσθηκαν και δυνάμεις του Βερολίνου με Βρετανούς και άλλα μέλη του «Κύκλου του Νταβός/ Μπίλντερμπεργκ/Τριλάτεραλ). Απεικονίσθηκε χαρακτηριστικά στην πρώτη συνάντηση Τραμπ-Μέρκελ στον Λευκό Οίκο αλλά απέκτησε ένα δυναμικό ρυθμό από την άφιξη, πέρυσι, στο Βερολίνο, του νέου Αμερικανού πρεσβευτή, αυθεντικού εκφραστή της νέας αμερικανικής «διπλωματίας».

Κατά την «επαναστατική» πρακτική της διπλωματίας που εκπροσωπεί, ο κ. Ρίτσαρντ Γκρένελ δεν απευθύνεται διακριτικά στα αρμόδια μέλη της κυβέρνησης για να μεταφέρει μηνύματα της κυβέρνησής του, κατά τον παραδοσιακό κανόνα: Διατρανώνει τις επιθυμίες της Ουάσιγκτων, τις εντολές ή τις απειλές της, με ανοικτά σχόλια στο Τουίτερ, με επιστολές σε Διευθυντές Επιχειρήσεων και με δημόσιες δηλώσεις. Πρώτο σοκ στα αισθητήρια κέντρα του 4ου Ράιχ ήταν πέρυσι οι επιστολές σε γερμανικές επιχειρήσεις, που ο κ. Γκρένελ προειδοποιούσε να πειθαρχήσουν στις αμερικανικές κυρώσεις εναντίον του Ιράν και να διακόψουν κάθε συνεργασία, επένδυση και συναλλαγή μαζί του, για να μην καταστούν και οι ίδιες στόχος αμερικανικών κυρώσεων.

Το επόμενο σοκ, πολιτικού αυτό χαρακτήρα, ήταν δηλώσεις υποστήριξης του Αμερικανού πρεσβευτή στο αντιπολιτευτικό «εθνικιστικό» κίνημα στην Γερμανία και ευρύτερα στην Ευρώπη –που αποτελεί εφιάλτη για το γερμανικό και ευρω-ενωσιακό σύστημα εξουσίας.

Το ακόλουθο βήμα κλιμάκωσης του αναβρασμού ήταν η προειδοποίηση του Αμερικανού Πρεσβευτή στις γερμανικές και άλλες ευρωπαϊκές επιχειρήσεις, που συμμετέχουν στο πρόγραμμα του δεύτερου ρωσικού αγωγού φυσικού αερίου, για τις δυσμενείς γι’ αυτές συνέπειες εμμονής τους στο πρόγραμμα, παρά την διακηρυγμένη αντίθεση των ΗΠΑ, για τους γνωστούς λόγους. Τις προειδοποιήσεις αυτές ήρθε προ ημερών να ενισχύσει ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Της τελευταίας αμερικανικής επέμβασης για τον γερμανικό προϋπολογισμό «αμυντικών» δαπανών είχαν προηγηθεί πιέσεις και ευθεία απειλή του Αμερικανού πρεσβευτή στο Βερολίνο, ότι οι ΗΠΑ θα διακόψουν την κοινοποίηση μυστικών πληροφοριών σε εκείνους των συμμάχων τους που θα απειθαρχήσουν στην απαγόρευση της συνεργασίας με την κινεζική εταιρεία Huawei, στην κατασκευή και εγκατάσταση ηλεκτρονικών δικτύων (5 G) 5ης Γενεάς.

 Το πλεονέκτημα της ηλεκτρονικής «συνακρόασης»

Διεθνής κολοσσός, εξαιρετικά αναπτυγμένης ηλεκτρονικής τεχνολογίας, που έχει υπερισχύσει και παραγκωνίζει από την διεθνή αγορά την Apple και άλλα επιβλητικά σύμβολα της μυθικής άλλoτε αμερικανικής Sillicon Valley, η κινεζική -συνεταιρική των εργαζομένων- εταιρεία ηλεκτρονικών ερευνών και εφαρμογών Ουάουέϊ, έχει καταστεί στόχος εξοντωτικού πολέμου από την Ουάσιγκτον. Η διευθύντρια και κόρη του ιδρυτή της έχει συλληφθεί και κρατείται από πολλών μηνών στον Καναδά, με ένταλμα της Ουάσιγκτον, με κατηγορίες για υποκλοπή τεχνολογίας κ.α. και αμερικανικές εγκύκλιοι προς σύμμαχες και φιλικές χώρες συνιστούν την αποχή από κάθε συνεργασία με την κινεζική αυτή εταιρεία στην εγκατάσταση του νέου προηγμένου συστήματος ηλεκτρονικής δικτύωσης 5G. Ο λόγος που επικαλείται η Ουάσιγκτον για την αποκλεισμό της Ουάουεϊ από την διεθνή αγορά είναι ο κίνδυνος υποκλοπής των διακινούμενων από το σύστημά της στοιχείων από τις κινεζικές υπηρεσίες πληροφοριών.

Ωστόσο, ως ένα των προτερημάτων του συστήματος της κινεζικής εταιρείας, που εξηγεί την προτίμησή των ηλεκτρονικών επικοινωνιακών συσκευών της στην διεθνή αγορά , αναφέρεται ότι δεν έχουν την «πίσω πόρτα» διαρροής των αμερικανικών, που τις καθιστά διάτρητες και φιλόξενες στην διείσδυση της αμερικανικής NSA , που ακούει και καταγράφει τα πάντα, από την Καγκελάριο Μέρκελ μέχρι τον πλέον ασήμαντο νεαρό συνομιλητή στο «κινητό»- όπως αποκάλυψαν οι καταζητούμενοι από την Ουάσιγκτον, εμπειρογνώμονες Σνόουντεν και ΄Ασσανζ.

Αυτό το στοιχείο, μαζί με την τεχνολογική υπεροχή και το χαμηλότερο κόστος προσφοράς ,αναφέρεται ως εξήγηση της διαφαινόμενης αποτυχίας της αμερικανικής εκστρατείας οικονομικού στραγγαλισμού της κινεζικής ανταγωνιστικής εταιρείας. Σε δηλώσεις της η Γερμανίδα καγκελάριος απάντησε ότι η χώρα της διαθέτει τα μέσα πρόληψης και προστασίας της από τον αναγγελλόμενο κίνδυνο. Αλλά και η Βρετανία, η Ινδία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έχουν εκδηλώσει αρνητική στάση απέναντι στην αμερικανική παραγγελία, παρά την συνοδευτική απειλή ότι θα πάψουν να «μοιράζονται» με τις ΗΠΑ την αμερικανική συγκομιδή μυστικών πληροφοριών.

Τον σχετικό νέο φάκελο των διατλαντικών συμμαχικών σχέσεων συμπληρώνουν δημοσιεύματα των Φαϊνάνσιαλ Τάϊμς, που ,

Πρώτον, αναφέρουν ότι δικαστική προσφυγή της κινεζικής εταιρείας καταγγέλλει την Ουάσιγκτον για «αντισυνταγματική απαγόρευση τεχνικού εξοπλισμού», (προφανώς υπό την έννοια της κατάλυσης του ελεύθερου εμπορικού συναγωνισμού). Και

Δεύτερον, δημοσίευσαν άρθρο του στελέχους της κινεζικής εταιρείας Γκούο Πίνγκ, που γράφει «η διάδοση της τεχνολογίας μας εμποδίζει τις προσπάθειες των ΗΠΑ να κατασκοπεύουν όποιον θέλουν. Ο Πινγκ επικαλέστηκε έγγραφο της αμερικανικής Υπηρεσίας Εθνικής Ασφάλειας (NSA),του 2010, που γράφει «πολλοί από τους στόχους μας επικοινωνούν με συσκευές παραγόμενες από την Huawei.Πρέπει να αποκτήσουμε κατά βεβαιότητα την γνώση του πως θα εκμεταλλευθούμε αυτά τα προϊόντα.» Εκπρόσωποι της εταιρείας αλλά και αξιόπιστοι Δυτικοί παρατηρητές εξηγούν ότι η αμερικανική εκστρατεία εναντίον της Ουάιεϊ δεν κινείται από τον υποκριτικό φόβο κινεζικής υποκλοπής Δυτικών μυστικών, αλλά από τον γνήσιο φόβο αμερικανικής απώλειας του «ελευθέρας» στην συνακρόαση και συνανάγνωση πάσης επικοινωνίας στον πλανήτη.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Του  Μιχαήλ Στυλιανού

Το θέμα ξένης ανάμειξης στις εσωτερικές υποθέσεις της Γερμανίας εκρήγνυται και πάλι στους τίτλους των γερμανικών εφημερίδων και στην αρτηριακή πίεση της πολιτικής ηγεσίας της χώρας -αλλά όχι αυτή την φορά ως εκ της  συμμαχικής επιδημίας υπονοιών,περί ρωσικής υποστήριξης σε κόμμα της αντιπολίτευσης.
Την θρυαλλίδα στις εκρήξεις αγανάκτησης, κατά της βάναυσης πλέον ξένης ανάμειξης στην πολιτική  της Γερμανίας, έθεσε αυτήν την φορά  ο Αμερικανός πρεσβευτής στο Βερολίνο κ. Ρίτσαρντ Γκρένελ, με επιστολή του σε γερμανικές επιχειρήσεις. Κατά ειρωνική συγκυρία, η αναστάτωση των Γερμανών για την αμερικανική επέμβαση στην πολιτική τους, συνέπεσε χρονικά με την επίσκεψη πιέσεων της κ. Μέρκελ στην Αθήνα, για την υπερψήφιση της συνθηκολόγησης των ιθαγενών υπηκόων της στο Μακεδονικό.
Οι επιστολές του Αμερικανού διπλωμάτη στάλθηκαν στις  επιχειρήσεις που συμμετέχουν στην εγκατάσταση και λειτουργία του αγωγού ρωσικού φυσικού αερίου Nord Stream2, και τους προειδοποιούν για τον κίνδυνο των αμερικανικών κυρώσεων που τις απειλεί, εάν επιμείνουν στην εμπλοκή τους με τον αγωγό.
 Το έργο εγκατάστασης αυτού του αγωγού, υποθαλάσσιου στην Βαλτική και συνολικού μήκους 1.250 χιλιομέτρων περίπου, που θα διπλασιάσει την γερμανική εισαγωγή αερίου από την Ρωσία, έχει από τριετίας τουλάχιστον κινήσει εκστρατεία  ματαίωσης του από την Ουάσιγκτον, συνεπικουρούμενη από χώρες της ανατολικής Ευρώπης, όπως η Πολωνία και η Ουκρανία, ωθούμενες από ιδιαίτερα δικά τους κίνητρα.
Η κυβέρνηση Τραμπ ανέβασε τους τόνους και την δραστικότητα αυτής της εκστρατείας, με το επιχείρημα ότι, με τον δεύτερον αυτόν αγωγό, θα αυξηθεί η ενεργειακή εξάρτηση τη Γερμανίας και άλλων ευρωπαϊκών χωρών από την Ρωσία και θα ενισχυθούν έτσι οι ρωσικές δυνατότητες επηρεασμού της ευρωπαϊκής πολιτικής. Ο Πρόεδρος Τραμπ προειδοποίησε για την επιβολή κυρώσεων σε συμμετέχουσες (γερμανικές και αυστριακές) επιχειρήσεις.
Γερμανοί και άλλοι σχολιαστές αποδίδουν την κλιμάκωση της αμερικανικής εκστρατείας εναντίον των ρωσικών αγωγών, όχι στα συνηθισμένα στις ΗΠΑ αντιρωσικά ανακλαστικά, αλλά στην εμποροκρατική πρόθεση του Προέδρου Τραμπ να επιβάλει  στις χώρες-συμμάχους στην Ευρώπη την εισαγωγή και κατανάλωση αμερικανικού υγραερίου σχιστολιθικής προέλευσης, αν και διπλάσιου κόστους από το ρωσικό, ως εκ των δαπανών μεταφοράς.                                                                
Πρόσφατη ανακοίνωση της Καγκελαρίου Μέρκελ ότι θα διαμορφωθεί  ένας γερμανικός λιμένας για την εξυπηρέτηση εισαγωγών αμερικανικού υγραερίου, δεν πέτυχε να κατευνάσει την Ουάσιγκτον, όπως προκύπτει από την επιστολογραφία του πρεσβευτή Ρίτσαρντ Γκρένελ.
Οι επιστολές του στις γερμανικές επιχειρήσεις πυροδότησαν έκρηξη του βραστήρα των γερμανικών αισθημάτων για την μεγάλη υπερατλαντική σύμμαχο, με πρωτάκουστης οξύτητας φρασεολογία, περί «πρόκλησης», «απειλής» και ηγεμονισμού. Τα σχόλια χαρακτήριζαν την ενέργεια ως πρωτοφανή απειλή για την λειτουργία των γερμανικών επιχειρήσεων. Ανακοίνωση της αμερικανικής πρεσβείας δεν πέτυχε να ηρεμήσει τα πνεύματα –εάν σε αυτό απέβλεπε. Απλά διαβεβαίωσε ότι οι επιστολές δεν συνιστούσαν απειλή, αλλά απλώς υπενθύμιζαν την απόφαση της Ουάσιγκτον για την επιβολή κυρώσεων…
Σχολιαστές, Γερμανοί και φίλων χωρών, εκφράζονται με  συγκρατημένη φρίκη για την «ωμή παραβίαση», από τον Αμερικανό πρεσβευτή στο Βερολίνο,  της Σύμβασης της Βιέννης του 1964, που ορίζει ότι διπλωμάτες διαπιστευμένοι σε ξένη χώρα οφείλουν να τηρούν αυστηρά την υποχρέωση μη ανάμειξης στις εσωτερικές υποθέσεις της. Και υπενθυμίζουν ότι θεμελιώδης κανόνας ασκήσεως της αποστολής κρατικού εκπροσώπου στην αλλοδαπή είναι η διακριτική  παρουσία και προσπάθεια προώθησης των θέσεων της χώρας που εκπροσωπεί. Τα σχετικά σχόλια συγκλίνουν τελικά στην διάγνωση της «διάλυσης του δι-Ατλαντικού Συνεταιρισμού», και κατηγορούν τον Πρόεδρο Τραμπ ως υπαίτιο για το τραγικό ναυάγιο.
Είναι γεγονός ότι η κυβέρνηση Τραμπ απέστειλε τον κ. Ρίτσαρντ Γκρένελ ως πρεσβευτή των ΗΠΑ στο Βερολίνο, όπως έστειλε τον κ. Πάϊατ από το Κίεβο στην Αθήνα, τον κ. Φρίντμαν και την πρεσβεία των ΗΠΑ στην Ιερουσαλήμ, τον κ. Κουρτ Βόλκερ (ή Φόλκερ;) ειδικό αντιπρόσωπο στην Ουκρανία και τον κ. Τζέιμς Τζέφρυ στην Συρία. Είναι επίσης γεγονός ότι όλοι οι ως άνω Αμερικανοί διπλωμάτες εκφράζουν πιο απερίφραστα την αμερικανική εκδοχή της διπλωματίας –όπως εξ ίσου απροσχημάτιστη είναι η πολιτική και ο τρόπος που εκφράζεται ο Πρόεδρος Τραμπ.
Οι επιστολές του κ. Γκρένελ δεν είναι το πρώτο δείγμα διπλωματικής εκπροσώπησης αυτού του στυλ. Προηγούμενες ψυχικές ταραχές είχε προκαλέσει μήνυμά του στο Τουίτερ, που συνιστούσε στις γερμανικές επιχειρήσεις να θέσουν τέρμα στις συναλλαγές τους με το Ιράν, αν θέλουν να αποφύγουν αμερικανικές κυρώσεις. Αργότερα, εξαγρίωσε τον γνώριμό μας κ. Μάρτιν Σούλτς, τότε αρχηγό του SPD, η παραδοχή του Αμερικανού πρεσβευτή, σε συνέντευξη σε αμερικανικό όργανο ενημέρωσης, ότι θέλει να ενισχύσει και άλλους συντηρητικούς εκτός Γερμανίας. Συνολικά η όλη πολιτεία του πρεσβευτή  της κυβέρνησης Τραμπ στο Βερολίνο έχει τραυματίσει βαθύτατα τις γερμανικές ευαισθησίες, με την επίδειξη έλλειψης σεβασμού στον κώδικα της μη ανάμειξης στα εσωτερικά ξένης χώρας…
Το τραύμα είναι τόσο πιο βαθύ και οδυνηρό, όσο έχει καταρρίψει το βελούδινο κάλυμμα της υποκρισίας, υπό το οποίο -και υπό τα δουλικά χαμόγελα της Καγκελαρίου στις επίσημες συναντήσεις-  οι γερμανικοί μηχανισμοί , ενδεικτικότερα της ενημέρωσης, δεν έπαψαν να διεξάγουν μια λυσσώδη πολεμική εναντίον του κ. Ντόναλντ Τραμπ, ως υποψηφίου και μέχρι σήμερα -σε συγχορδία με τα βρετανικά, αμερικανικά και άλλα όργανα της ορχήστρας του υπερκράτους. Τον ακροατή των δελτίων της Ντώϋτσε Βέλλε δεν παύει να εντυπωσιάζει η γερμανική αδημονία για την παραπομπή του Προέδρου Τραμπ στην διαδικασία καθαίρεσης, για την εξέλιξη της οποίας ρωτά κάθε τόσο ανταποκριτές και σχολιαστές ο Βρετανός κ. Τόμας, παρουσιαστής του πρωινού δελτίου  ειδήσεων του γερμανικού εθνικού δικτύου.
Ωστόσο και προ της εκλογής του Προέδρου Τραμπ, μόνο το βελούδινο προπέτασμα απέμενε από το παλαιό -και  ανεκτίμητο για το 4ο Ράιχ- διατλαντικό ειδύλλιο. Τα συντριπτικά αμερικανικά πρόστιμα πολλών δισεκατομμυρίων στην Φολκσβάγκεν και στην Ντώυτσεμπανγκ παρείχαν ρεαλιστικότερη απεικόνιση της πραγματικότητας του διατλαντικού δεσμού. Η ανακάλυψη ότι το NSA, αμερικανικό σύστημα παγκόσμιας ωτακουστικής παρακολούθησης των πάντων, δεν εξαιρούσε  ούτε την ίδια την αρχισύμμαχο Καγκελάριο της Ενωμένης Ευρώπης, κατέδειξε τον τρόπο απόκτησης σκοτεινών μυστικών ενοχής και άρα πολύτιμων όπλων εκβιασμού, στο κανιβαλικό ( και ενδο-συμμαχικά) στάδιο του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού.
(Η υφαρπαγή της ΄Αλστομ, γαλλικής βιομηχανικής κορωνίδας, (πυρηνικοί αντιδραστήρες- Υπερταχείς σιδηρόδρομοι κ.λ.π.), η απειλή κλεισίματος της Ρενώ με το σκάνδαλο Γκόζν στην Ιαπωνία, οι απειλούμενες Airbus, Sanofi, Avensis και Societe Generale, στην λίστα των ίδιων συμμαχικών επιδόσεων καταλογίζονται από τους τελικά επαληθευόμενους συνωμοσιολόγους.)
Σε πείσμα αυτής της όχι τόσο ενάρετης συμμαχικής  πραγματικότητας, η κατάρριψη από τη κυβέρνηση Τραμπ του βελούδινου μανδύα ενός ακατάλυτου συμμαχικού ειδυλλίου αποτελεί συντριπτικό πλήγμα κατά της στρατηγικής του γερμανικού ιμπεριαλισμού -ο οποίος, υπό την κάλυψη αυτού του μανδύα και  ως ηγετική δύναμη του ευρωπαϊκού σκέλους της συμμαχίας, αφέθηκε να κυριαρχήσει της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης.
Η οποία -ΕΟΚ-ΕΕ- πρέπει να σημειωθεί -για την αφύπνιση των αθεράπευτα και αριστερών ευρωτευμένων- είναι γέννημα χιτλερικού σχεδιασμού και αμερικανικής υπαγόρευσης, προκειμένου να αποτελέσει το πολιτικό συμπλήρωμα του ΝΑΤΟ, για την ασφαλέστερη πρόσδεση της Δυτικής Ευρώπης στο αμερικανικό άρμα, κατά τον Ψυχρό πόλεμο.
Με την ΕΕ ως βάσιν εξόρμησης, το γερμανικό Ράιχ συνέχισε από το 1991- και συνεχίζει- την πατροπαράδοτη «ντράγκ ναχ όστεν» (επέλαση  στην Ανατολή), όπου στην Ουκρανία μεν την σταμάτησε η κ. Βικτώρια Νούλαντ, με την ιστορική εντολή «fuck E.U» στον κ. Πάϊατ, επιμένει όμως προς την πλευρά των Βαλκανίων-Μεσογείου, μετά την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, με Κροατία, Βοσνία, Σκόπια και Ελλάδα…
*****                                                                                                               
Οι Τάϊμς της Νέας Υόρκης αποκάλυπταν προχτές ότι ο Πρόεδρος Τραμπ , τρομάζει επαναληπτικά τους συνεργάτες του μιλώντας για αποχώρηση από το ΝΑΤΟ, ως πολυδάπανο και άχρηστο οργανισμό  και το δημοσίευμα έχει ήδη κινήσει στις ΗΠΑ συζήτηση μεταξύ οπαδών και αντιπάλων του Προέδρου. Το  ΝΑΤΟ, ηλικίας πλέον 70 ετών, είναι ο «αμυντικός οργανισμός» της Ατλαντικής Συμμαχίας, στον οποίο η γερμανική ηγεσία -ως η κεντρική, «ισχυρότερη και πιο υπολογίσιμη σύμμαχος»- είδε έναν ετοιμοπαράδοτο Δούρειο ΄Ιππο για την εκπλήρωση των εθνικών της αυτοκρατορικών ονείρων, σε μελλοντική περίοδο αμερικανικής χαλάρωσης ενδιαφέροντος και στρατιωτικής σύμπτυξης από την Ευρώπη..
 Ενώ η εξομολόγηση του Προέδρου Τραμπ δεν προαναγγέλλει την επικείμενη διάλυση του ΝΑΤΟ, και μόνη όμως η δηλωμένη επιθυμία του και το απλώς αιωρούμενο ενδεχόμενο -σε συνάρτηση με τον τερματισμό των γερμανικών ερώτων συμφέροντος με την Ουάσιγκτον και με άλλα παράλληλα πλήγματα στο εσωτερικό οικονομικό, κοινωνικό, και πολιτικό πεδίο αλλά και σε ευρωπαϊκή κλίμακα- αναγγέλλουν την επερχόμενη ερείπωση των αθεράπευτων παθολογικών αυτοκρατορικών ονείρων.
Συμπερασματικά, η απροσδόκητα άχαρη πτώση του πολιτικού άστρου της ΄Ανγκελα Μέρκελ, μοιάζει να συνοδεύεται από εξελίξεις που τείνουν να παρουσιάζουν ταπεινωτική εικόνα του «ευρωπαϊκού ηγεμόνα», ως ενός ακόμη υποζυγίου υπό το μαστίγιο της Ουάσιγκτον. 



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Προς Ικανοποίηση του Ερντογάν, για τον έλεγχο του κουρδικού στοιχείου


Του Μιχαήλ Στυλιανού

H καγκελάριος Μέρκελ ανέθεσε σε Τούρκο μετανάστη την δεύτερη σημαντικότερη θέση στην ιεραρχία της εσωτερικής μυστικής υπηρεσίας της χώρας (BFV), το Ομοσπονδιακό Γραφείο Προστασίας του Συντάγματος.
Πρόκειται για τον Σινάν Σελέν, 46 χρόνων, ειδικό της αντί-τρομοκρατίας, γεννημένο στην Κωνσταντινούπολη -τον πρώτο Μουσουλμάνο που καταλαμβάνει ηγετική θέση στις μυστικές υπηρεσίες της Γερμανίας.
Ο διορισμός του έρχεται μετά την προ εβδομάδων απόλυση του επικεφαλής αυτής της υπηρεσίας Χανς Γκέορκ Μάασεν, επειδή διέψευσε τις καταγγελίες της κ. Μέρκελ και των συγκυβερνώντων σοσιαλδημοκρατών εναντίον του Δεξιού αντί-μεταναστευτικού κόμματος Εναλλακτική για την Γερμανία, περί συνενοχής του σε αντί-μεταναστευτικό επεισόδιο, το οποίο αποδείχτηκε πλαστό βίντεο.
Ο αντικαταστάτης του Μάασεν, Τόμας Χάλντεβανγκ, δήλωσε πως υπό την ηγεσία του το BfV θα εστιάσει την προσοχή του στον «δεξιό εξτρεμισμό», αν και η ισλαμιστική τρομοκρατία αντιπροσωπεύει την μεγαλύτερη απειλή για την γερμανική ασφάλεια. Υποσχέθηκε επίσης να προβεί σε μιαν «επαγγελματική εκτίμηση για το πώς πρέπει να αντιμετωπιστεί το κόμμα ΑfD», (εναλλακτική για την Γερμανία).
Η επιλογή του Σελέν για την νευραλγική θέση στον εγκέφαλο του γερμανικού συστήματος εσωτερικής ασφάλειας αποδίδεται στην επιθυμία της κ. Μέρκελ να εξευμενίσει τον Τούρκο πρόεδρο Ερντογάν ο οποίος αξιώνει τον έλεγχο του κουρδικού στοιχείου στην Γερμανία και να κατευνάσει τα εκατομμύρια Τούρκων μεταναστών δεύτερης και τρίτης γενεάς που δηλώνουν πως αντιμετωπίζονται πάντοτε από τον ιθαγενή πληθυσμό ως φορτικό ξένο σώμα.
Ο Σελέν έχει σπουδάσει νομικά στην Γερμανία και εντάχθηκε στην ομοσπονδιακή αστυνομία εγκλημάτων. Το 2016 η εφημερίδα Ντι Βελτ έγραψε ότι προφανώς με εισήγηση του Ερντογάν, η Μέρκελ διόρισε τον Σελέν επικεφαλής μιας ειδικής αντί-τρομοκρατικής δύναμης στο υπουργείο Εσωτερικών. ΄Ηταν προφανώς μια παραχώρηση στα πλαίσια της συμφωνίας Τουρκίας- Ε Ε για την τουρκική συγκράτηση της μεταναστευτικής εισβολής.

Κατά το τότε δημοσίευμα της Βελτ : « Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση έφτασε στο σημείο να αναδιοργανώσει την εσωτερική οργανωτική δομή της προκειμένου να την προσαρμόσει στις τουρκικές επιθυμίες. Οι Τούρκοι συμφώνησαν σε «έναν νέο κοινό μηχανισμό» στον αγώνα κατά της τρομοκρατίας, με τον Σινάν Σελέν, τουρκικής καταγωγής, επικεφαλής  της υπεύθυνης αρχής στο υπουργείο Εσωτερικών».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Η Γερμανία Ομολογεί: Ο Αγωγός Nord Stream 2 Δεν της Φτάνει


Tom Luongo, Zero Hedge, 26-10-2018

[Το παρόν άρθρο, εκτός του γενικότερου ενδιαφέροντός του όσον αφορά τις προοπτικές της προσφοράς- ζήτησης και τιμών στην ευρωπαϊκή αγορά φυσικού αερίου, έχει και μια σημαντική πτυχή ενδιαφέροντος για την Ελλάδα, χώρα  υποψήφια για την εισαγωγή αμερικανικού υγροποιημένου φυσικού αερίου και μάλιστα αποβλέπουσα να καταστεί κέντρο αποθήκευσης και προώθησής του στις αγορές της Ευρώπης. Τα στοιχεία που παραθέτει ο Αμερικανός δημοσιολόγος θα βοηθήσουν τους αποφασίζοντες, στην αξιολόγηση των προσδοκιών τους από την σχεδιαζόμενη επένδυση.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Στα χρόνια που οι ΗΠΑ και οι σατράπες τους στην Πολωνία και στις  χώρες της Βαλτικής έδιναν μάχες εναντίον του Αγωγού Βόρειο Ρεύμα 2, ήταν πάντοτε φανερό πως η Γερμανία βρισκόταν στο κάθισμα του οδηγού (της εκστρατείας). Ήταν επίσης φανερό ότι το θέμα θα χρησίμευε σαν σφήνα, που τελικά θα ανάγκαζε την Γερμανία να ακολουθήσει ανεξάρτητη πολιτική από τις ΗΠΑ.
O Nord Stream2 ήταν και θα είναι πάντοτε μια αντίδραση στις αμερικανικές επεμβάσεις στην ευρωπαϊκή ενεργειακή πολιτική, οι οποίες –σε αυτόν τον κύκλο- άρχισαν με τον τορπιλισμό του Αγωγού South Stream (Νότιο Ρεύμα) το 2013.
Από την άποψη της Ε.Ε., η αλλαγή -μετά την υπογραφή των συμβολαίων- των κανόνων που θα ίσχυαν για την λειτουργία του αγωγού  ήταν ένας τρόπος εξασφάλισης μοχλών πίεσης επί της Ρωσίας και της Γκαζπρόμ. Το ίδιο ήταν  και η βοήθεια που έπαιρναν οι διαδηλωτές στο Κίεβο, από τις ΗΠΑ και την Ε.Ε. για να ανατρέψουν την κυβέρνηση Γιανούκοβιτς.
Αυτή η επιχείρηση απέβλεπε στο να θέσει τους ( ρωσικούς) αγωγούς στην Ουκρανία υπό τον έλεγχο της Ε.Ε.,  από όπου θα μπορούσαν να υπαγορεύουν όρους στην Γκαζπρόμ και να αποστραγγίζουν το κέρδος από τις παραδόσεις αερίου. Παράλληλα θα προωθούσε το ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. στα δυτικά σύνορα της Ρωσίας, χωρίς ο Πούτιν να μπορεί να κάνει τίποτα για να εμποδίσει τους Αμερικανούς να εγκαταστήσουν εκεί πυρηνικούς πυραύλους.
Κρίμα, για αυτούς. Το σχέδιο δεν πέτυχε.
Αυτός είναι ένας από τους λόγους γιατί οι ΗΠΑ είναι τόσο εξαγριωμένες με την Ρωσία και τον Πούτιν για την Ουκρανία. Προφανώς ο άλλος λόγος ήταν ότι  εμποδίστηκαν να καταλάβουν την Κριμαία και πως έχασαν για πάντα την ευκαιρία να αρπάξουν το Λιμάνι της Σεβαστούπολης.
Αλλά γιατί αυτό το μάθημα Ιστορίας;
Επειδή η Γερμανίδα Καγκελάριος ΄Αγκελα Μέρκελ ανακοίνωσε ότι η Γερμανία θα εγκαταστήσει τελικά και με κρατική ενίσχυση έναν τερματικό σταθμό (λιμενικές εγκαταστάσεις) μεταφοράς υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG). Βλέπετε, το υγροποιημένο φυσικό αέριο δεν είναι δα τόσο επικερδές για τους Ευρωπαίους καταναλωτές, αλλιώς αυτός ο τερματικός σταθμός εισαγωγής του θα εύρισκε πλήθος υποστηρικτών στον ιδιωτικό τομέα.
Αλλά έτσι, η Μέρκελ δημοσιοποίησε μια μικρή παραχώρηση στον Τραμπ, πετώντας μερικά χρήματα σε μερικούς σταθμούς εκφόρτωσης υγροποιημένου αερίου, τους οποίους μπορεί να χρησιμοποιήσει οποιοσδήποτε εξαγωγέας. Αυτή η ανακοίνωση αμέσως διαφημίστηκε ως νίκη του Προέδρου Τραμπ, για ευνοήτους λόγους.
΄Ετσι φαίνεται ότι οι πρόσφατες ιερεμιάδες του Τραμπ εναντίον των Ευρωπαίων συμμάχων της Αμερικής για την γεωπολιτικά προβληματική εξάρτησή τους από την ρωσική παροχή αερίου μπορεί επίσης να αποδίδουν καρπούς. Προ ημερών, η Γουώλ Στρητ Τζέρναλ έγραψε ότι στις αρχές του μηνός η Καγκελάριος Μέρκελ ανακοίνωσε κρατική βοήθεια σε προσπάθειες ανοίγματος της γερμανικής αγοράς σε αμερικανικό υγροποιημένο φυσικό αέριο και χαρακτήρισε το γεγονός ως « κρίσιμη παραχώρηση στον Πρόεδρο Τραμπ, ο οποίος προσπαθεί να χαλαρώσει τον ρωσικόν έλεγχο στην μεγαλύτερη ενεργειακή αγορά στην Ευρώπη.»
Αυτό πού ξέχασε να σημειώσει ο αρθρογράφος, στο ξεχείλισμα του ενθουσιασμού του, είναι ότι το γεγονός ότι η Γερμανία έκανε αυτήν την ανακοίνωση είναι πολύ σημαντικότερο από την εντύπωση ότι η Μέρκελ πειθαρχεί στην Ουάσιγκτον.
Πολιτικά, αυτό για την Μέρκελ δεν έχει κανένα κόστος.
Αυτό που ομολογείται με αυτή την απόφαση είναι ότι ακριβώς είχε δηλώσει ο αντιπρόεδρος της Γκαζπρόμ, Αλεξάντερ Μετβιέντεβ, τον περασμένο Μάιο: Θα πρέπει όλοι να ξεχάσουν να πολεμούν τον Nord Stream2 , επειδή η Γερμανία θα χρειαστεί και έναν Nord Stream3.
Στην Νορβηγία η άντληση αερίου μειώνεται και στην Σκωτία επίσης. Σύμφωνα με μιαν πρόσφατη έκθεση του Ινστιτούτου  Ενεργειακών Μελετών της Οξφόρδης, εάν δεν προκύψει ανακάλυψη νέων πηγών, η ευρωπαϊκή παραγωγή φυσικού αερίου θα μειωθεί από 256 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα ετησίως σήμερα, στα 212 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα το 2020 και σε 146 δις το 2030.
Και ενώ η εσωτερική παραγωγή μειώνεται, η ζήτηση φυσικού αερίου θα αυξάνει, καθώς ευρωπαϊκές χώρες επιλέγουν να κλείσουν εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρισμού με καύση άνθρακα και η Γερμανία θα κλείσει τα πυρηνικά εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρισμού το2022. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι τα πυρηνικά εργοστάσια ηλεκτροπαραγωγής εκάλυπταν κάποτε το ένα τέταρτο των ενεργειακών αναγκών της Γερμανίας.
Και ούτε από τις ΗΠΑ, ούτε από το Κατάρ, ούτε καν από την Ρωσία εισαγωγές υγροποιημένου φυσικού αερίου θα μπορέσουν να καλύψουν αυτά τα κενά. Αυτές οι  προσφερόμενες εισαγωγές αποτελούν αστειότητα συγκρινόμενες με την τιμή του αερίου του αγωγού και δεν υπάρχουν σήμερα τεχνικές λύσεις για την απάλειψη αυτής της διαφοράς. Και ενώ γίνεται να αυξηθούν οι τιμές του φυσικού αερίου για το κοινό, για την ευρωπαϊκή βιομηχανία η επιβολή του υγροποιημένου φυσικού αερίου σημαίνει θάνατο. Η αύξηση της τιμής προϊόντων παραγομένων με εντατική χρήση ενέργειας θα σκότωνε την ανταγωνιστικότητα στην διεθνή αγορά.
 Ώστε ναι, ότι η Γερμανία  οικοδομεί τερματικούς σταθμούς εισαγωγής υγροποιημένου φυσικού αερίου προσφέρει σε αμερικανικές εταιρείες μιαν ευκαιρία να της πουλήσουν λίγο αέριο. Αλλά επίσης σημαίνει ότι και η ρωσική NOVATEC μπορεί  να της πουλήσει επίσης υγροποιημένο αέριο από τις τεράστιες εγκαταστάσεις παραγωγής του Γιαμάλ, στην Θάλασσα της Βαλτικής και σε χαμηλότερες τιμές από το αμερικανικό.
Ταυτόχρονα οι Σαουδάραβες είναι έτοιμοι να αγοράσουν μια συμμετοχή                          5 δισεκατομμυρίων δολαρίων στο επόμενο εργοστάσιο παραγωγής της NOVATEC, ονόματι Αρκτική 2, στην Σιβηρία.  Αυτό θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως εξαγορά της σιωπής των Ρώσων στην υπόθεση Κασόγκι. Αλλά στο παιχνίδι με το υγραέριο βαραίνουν τα κόστη μεταφοράς. Τελεία. Το κόστος μεταφοράς του αερίου από το ένα σημείο στο άλλο είναι μεγάλος συντελεστής της τιμής και της κερδοφορίας.
Το ίδιο ισχύει για  την  δοσοληψία συναλλάγματος. Και η επιθετικότητα του Τραμπ εναντίον της Ρωσίας, εξασθενίζοντας το ρούβλι και ανεβάζοντας την τιμή του πετρελαίου και του αερίου, κάνει την διαφορά τιμής μεταξύ του ρωσικού και του αμερικανικού αερίου ακόμη επαχθέστερη για το αμερικανικό.
Επίσης εάν οι ΗΠΑ κέρδιζαν  αυτόν τον πόλεμο των κυρώσεων και των δασμών και ανάγκαζαν τους Γερμανούς σε υποταγή, τότε γιατί ο Τραμπ κάνει πίσω από του να πετάξει το Ιράν έξω από το σύστημα Swift  διεθνούς ηλεκτρονικής μεταφοράς χρημάτων;
Μήπως η απειλή με το Swift, που ήταν κάποτε το πυρηνικό όπλο στο πεδίο των οικονομικών συναλλαγών,  καταρρίπτεται τώρα  σαν πύραυλος Τόμαχωκ που πλησιάζει ένα αντιαεροπορικό σύστημα Pantsir-S2;
Η αναγγελία δημιουργίας του ευρωπαϊκού  Ειδικού Μέσου Συναλλαγών όπως επίσης η ρωσική έκδοση του Swift είναι αξιόπιστα  όπλα αποτροπής στο είδος του χρηματοπιστωτικού τραμπουκισμού που ο Λευκός Οίκος έχει συνηθίσει να  μετέρχεται από δεκαετίες.
Και αυτά ξεκίνησαν με την αποκορύφωση των μέτρων κατά του Ιράν το 2012, όταν οι κυρώσεις του Ομπάμα απέκλειαν το Ιράν από το Swift και στην συνέχεια, το2014, με απειλές αποκλεισμού και της Ρωσίας, για την Κριμαία.

Αυτό παρώθησε τον Πούτιν σε δράση για την δημιουργία μιας ρωσικής εκδοχής του Swift, ενός συστήματος που αποβλέπει στην διεθνή υποστήριξη. Συναλλαγές μέσω του ρωσικού συστήματος δεν θα μπορούν και δεν θα καταγράφονται από τις αμερικανικές χρηματοπιστωτικές αρχές. Το μόνο που θα μπορούν τότε οι ΗΠΑ θα είναι να απειλούν τράπεζες και εταιρείες με κυρώσεις επειδή συναλλάσσονται με πρόσωπα που οι ΗΠΑ θεωρούν κακούς ανθρώπους. Και ακόμη και αυτό δεν έχει πέραση σήμερα. ΄Ενας κόσμος διασυνδεμένος  αντιστέκεται στον έλεγχο. Δηλαδή σε αυτό που στις μέρες μας λέγεται εξωτερική πολιτική: Την φτηνή ηθικολογία για την προστασία  αθέμιτων συναλλακτικών προτύπων και αυτοκρατορικών βλέψεων.

Στο θέμα του αγωγού, ο Τραμπ απέσπασε μιαν μικρή νίκη. Οι ΗΠΑ θα πουλήσουν στην Γερμανία κάποιο αέριο, όταν ανεγερθούν αυτές οι εγκαταστάσεις. Η Μέρκελ πληρώνει την αναλογούσα συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ με το να ακριβοπληρώνει  κάποια ποσότητα  αμερικανικού υγροποιημένου  αερίου, ενώ θα διατηρεί τις αμυντικές δαπάνες της σε επίπεδα ανεκτά από την ανερχόμενη γερμανική σκληρή αριστερά.

Αλλά τελικά ο μεγάλος κερδισμένος είναι ο ρώσο/ιρανικός άξονας, που αγνόησε την μπλόφα του Τραμπ για κυρώσεις, δασμούς και προστατευτισμό, και ώθησε τις γερμανικές πολιτικές επιλογές προς την δική του πλευρά της ζυγαριάς.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Slawomir Sierakowski, Zero Hedge, 24-10-2018

[To ακόλουθο άρθρο φωτίζει την σημασία των σημερινών εκλογών στο γερμανικό κρατίδιο της ΄Εσσης, όπου αναμένεται -σε συνέχεια εκείνων της Βαυαρίας- νέα καταδίκη του κυβερνώντος συνασπισμού, ενίσχυση της δύναμης της αντιπολίτευσης και είσοδος του «λαϊκιστικού» AfD στην Βουλή της ΄Εσσης, την μόνη στην οποία δεν  εκπροσωπείτο μέχρι σήμερα. Το αποτέλεσμα αναμένεται να σφραγίσει το τέλος της βασιλείας  της Μέρκελ και της γερμανικής ηγεμονίας στην Ευρώπη.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Μετά τις γερμανικές ομοσπονδιακές εκλογές του περασμένου Σεπτεμβρίου φάνηκε ξεκάθαρα ότι το κάποτε σταθερό πολιτικό σύστημα της Γερμανίας έχει μπει σε κίνδυνο. Πιο σημαντικά, η κατάρρευση της βάσης του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος εσήμαινε πως η Γερμανία –μαζί με την υπόλοιπη Ευρώπη- εβάδιζε προς μιαν νέα εποχή παράλυσης και αστάθειας.


Η υπαρξιακή κρίση των Γερμανών Σοσιαλδημοκρατών  (SPD) δεν μπορεί πλέον να αντιμετωπίζεται σαν μια κοινή κομματική κρίση. Το κόμμα απέσπασε μόλις το 9,7% των ψήφων στις περιφερειακές  εκλογές της Βαυαρίας αυτόν τον μήνα και βρίσκεται πίσω, τόσο από το κόμμα Εναλλακτική για την Γερμανία (A f D), όσο και από τους Πράσινους στις εθνικές δημοσκοπήσεις. Με μιαν άλλη σημαντική περιφερειακή εκλογή να επίκειται στην Έσση, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το SPD θα υποστεί μεγαλύτερες απώλειες, αν και όχι τόσο δραματικές όσο στην Βαυαρία.
Οι Σοσιαλδημοκράτες και η Χριστιανό-Δημοκρατική ΄Ενωση/ Χριστιανό-Κοινωνική ΄Ενωση (CDU/CSU) στάθηκαν ως δυο στύλοι της γερμανικής πολιτικής από το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Αλλά με την καθίζηση του SPD, η Γερμανία μετατρέπεται από ένα ντε φάκτο δικομματικό, σε πολυκομματικό πολιτικό σύστημα, στο οποίο κανένα κόμμα δεν έχει τον αποφασιστικό λόγο.
Η γερμανική μεταπολεμική συναίνεση καταρρέει σε κρίσιμα κεφάλαια- Ιστορία (στάσεις απέναντι στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο), γεωπολιτική (στάσεις απέναντι στην Ρωσία), οικονομία ( στάσεις απέναντι στην βιομηχανία αυτοκινήτου) και ηθικά διλήμματα (στάσεις απέναντι στο προσφυγικό) και αυτό αντανακλάται στον κατατεμαχισμό της πολιτικής σκηνής. Οι Γερμανοί ψηφοφόροι απέρριψαν τον καθιερωμένο « μεγάλο συνασπισμό» CDU/CSU- SPD. Και ενώ μικρότερα κόμματα λειτουργούσαν κάποτε ως απλά συμπληρώματα  είτε του SPD είτε του CDU/CSU, οι κομπάρσοι επισκιάζουν τώρα τους πρώην αστέρες.
Επιπλέον το κάποτε «Κόκκινο Μόναχο» έχει γίνει πράσινο τώρα. Πόλεις που άλλοτε ήταν καθιερωμένα σοσιαλδημοκρατικά οχυρά, περνούν τώρα στους πράσινους και σε άλλα μικρότερα κόμματα. Ακόμη χειρότερο για το SPD, το δημογραφικό προφίλ του πυρήνα των οπαδών του αναγγέλλει μιαν καταδίκη σε θάνατο. Μόνο το 8% των ψηφοφόρων του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος είναι νεότεροι των 30 ετών και ένα ανερχόμενο 54% είναι άνω των 60. Αντίθετα, μόλις το 24% των πρασίνων είναι άνω των 60. Και στο μεταξύ, το αριστερό Die Linke εξελίσσεται σε αυξανόμενα ελκυστικό πόλο τόσο για τους  νεώτερους αριστεριστές όσο και για τους ηλικιωμένους μετά-κομμουνιστές της πρώην Ανατολικής Γερμανίας.
Όπως το δικομματικό σύστημα εξασφάλιζε σταθερότητα και προβλεψιμότητα, έτσι και η κατάρρευσή του μπορεί να συμβάλει σε ριζική κοινωνική αλλαγή. Εξ ορισμού, η πτώση του κατεστημένου καθεστώτος συνεπιφέρει την άνοδο του αντί-κατεστημένου, συχνά υπό την μορφή του «λαϊκισμού». Από το 2005, το SPD συμμετείχε ως εταίρος μειοψηφίας σε τρείς κυβερνήσεις «μεγάλου συνασπισμού». Σε αποτέλεσμα έφθασε να ταυτίζεται με την καθεστηκυία τάξη, μολονότι δεν κατάφερε να διεκδικήσει αναγνώριση για τις επιτυχίες των προηγουμένων κυβερνήσεων.
Κάτι παρόμοιο συνέβη στην Αυστρία, όπου το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα κυβερνούσε, είτε μόνο, είτε μαζί με το Αυστριακό Λαϊκό Κόμμα, από το 1971 έως το 1999 (εκτός από το 1993-1996). Τέτοιες μακρές περίοδοι διακυβέρνησης  μεγάλου συνασπισμού επέτρεψαν στο δεξιό Κόμμα της Ελευθερίας να προβληθεί ως φορέας της αλλαγής.
Όταν ένας μεγάλος συνασπισμός απειλείται, τα μέλη του πανικοβάλλονται. Αυτοί που μένουν προσηλωμένοι στην κομματική γραμμή χάνουν την λαϊκή υποστήριξη, όπως η Γερμανίδα καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ. ΄Αλλοι επιχειρούν να οικειοποιηθούν την λαϊκιστική γλώσσα, όπως ο ηγέτης του CSU Χορστ Σηχόφερ κατά τους τελευταίους μήνες. ΄Αλλοι πάλι προσπαθούν να συνδεθούν με διαφορετικές πολιτικές θέσεις, όπως ο Αλεξάντερ Ντομπρίντ του CSU, που υποσχόταν μιαν «συντηρητική επανάσταση», ενώ ο Μάρτιν Σουλτς, ο βραχύβιος ηγέτης του SPD (πρώην πρόεδρος της Ευρωβουλής) επαγγελόταν τη Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία.
Σε κάθε περίπτωση, όταν όλα τα συνιστώντα μέλη ενός συνασπισμού αρχίζουν να κινούνται σε διαφορετικές κατευθύνσεις, το σύστημα         σύντομα διαλύεται. Ωστόσο θα πρέπει να σημειωθεί πως μολονότι τα SPD και CDU χάνουν ψηφοφόρους, οι ιδέες τους μένουν δημοφιλείς. Το πρόβλημά τους έγκειται όχι στην έλλειψη ιδεών αλλά στην απώλεια της πολιτικής αξιοπιστίας τους.
Αυτό το έλλειμμα αξιοπιστίας δημιούργησε ένα κενό που προσφέρεται σε κάλυψη από άλλα κόμματα. ΄Ετσι οι Πράσινοι πραγματοποίησαν κέρδη στην Βαυαρία υποστηρίζοντας μια πολιτική ανοχής στο προσφυγικό, πολιτική που ακολουθούσε το CDU/CSU. Αντίστοιχα, το A f D αφαίρεσε τον τίτλο πολέμιου της εισβολής μεταναστών από το CSU του Σηχόφερ, ο οποίος είχε προχωρήσει τόσο μακριά ώστε να υπονομεύει εκ των έσω την κυβέρνηση Μέρκελ, της οποία ήταν υπουργός των Εσωτερικών. Το κοινό νήμα που συνδέει όλα τα κόμματα που πέτυχαν καλά αποτελέσματα στις εκλογές της Βαυαρίας είναι ότι έχουν ηγέτες οι οποίοι είναι τουλάχιστον συνεπείς με όσα επαγγέλλονται.
Δυστυχώς για την Γερμανία το πολυκομματικό σύστημα είναι γενικά ασταθές και λιγότερο προβλέψιμο. Γεγονός πού εξηγεί γιατί κάθε άλλη ευρωπαϊκή χώρα πάντοτε αγωνίζεται για να συγκροτήσει έναν κυβερνητικό συνασπισμό. Υπό αυτές τις συνθήκες, δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο παράξενων συνοικεσίων, ακόμη και συνασπισμών άκρας δεξιάς και άκρας αριστεράς, όπως είδαμε στην Ελλάδα (!),στην Ιταλία και στην Σλοβακία.
Η καλύτερη ελπίδα της Γερμανίας είναι τώρα ότι το υπό γένεση πολυκομματικό σύστημα θα ανακόψει την άνοδο του A f D, αναιρώντας την αντισυστημική ελκυστικότητά του. Μια άλλη αποζημίωση του πολυκομματικού συστήματος είναι ότι μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση της συμμετοχής του κοινού στο πολιτικό γίγνεσθαι. Στην περίπτωση της Βαυαρίας η συμμετοχή στις εκλογές αυξήθηκε στο 72,4% από το 63,6% προ πενταετίας.
΄Οσο για το μέλλον, η Γερμανία μπορεί τώρα να καταλήξει με εναλλασσόμενες κυβερνήσεις συνασπισμού πολλών κομμάτων. Για παράδειγμα θα μπορούσε να φανταστεί κανείς έναν συνασπισμό CDU/CSU, Ελευθέρων Δημοκρατών και Πρασίνων. Αλλά ένα τέτοιο σενάριο θα  οδηγούσε πιθανότατα σε πολιτική παράλυση, επειδή πολιτικοί από ανταγωνιστικά κόμματα εντός του συνασπισμού θα υπονόμευαν συνεχώς ο ένας τον άλλο, στο κυνήγι της δημοτικότητας. Επιπλέον ο ρόλος του Καγκελαρίου –παραδοσιακά πολύ σημαντικός στην Γερμανία- θα είναι πάντοτε ασθενέστερος σε μιαν ετερογενή κυβέρνηση.

Το πιθανότερο είναι ότι η πτώση της δυαρχίας CDU/CSU- SPD θα υποσκάψει την γερμανική ηγεμονία στην Ευρώπη, ακόμη και αν καμιά άλλη χώρα δεν μπορέσει να αντικαταστήσει την Γερμανία σε αυτόν τον ρόλο. Ταυτόχρονα, η εξασθένιση του SPD θα μειώσει την σοσιαλιστική παράταξη στο Ευρωκοινοβούλιο, όπου θα προκύπτει μια παρόμοια έκλειψη της δικομματικής κυριαρχίας. Όμως, χωρίς τους δίδυμους κίονες του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος, το Ευρωκοινοβούλιο θα καταστεί ανίκανο να παίρνει έστω και ασήμαντες αποφάσεις. Και όπως πάει η Γερμανία και το SPD, έτσι πάει και η Ευρώπη.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

της Ζωής Κωνσταντοπούλου

Σήμερα επιβεβαιώθηκε πλήρως η απάτη σε βάρος του Ελληνικού λαού από την Κυβέρνηση Τσίπρα και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Π.Παυλόπουλο. Επιβεβαιώθηκε η συνειδητή εκ μέρους τους υπονόμευση της διεκδίκησης των γερμανικών οφειλών, για την οποία τους απευθύναμε εξώδικες διαμαρτυρίες τις προηγούμενες ημέρες.

Την ίδια ώρα που η Γερμανική Κυβέρνηση με χθεσινή παρέμβαση δηλώνει ότι «το θέμα των Γερμανικών Οφειλών είναι κλειστό και η Ελληνική Κυβέρνηση δεν το έχει θέσει», Τσίπρας και Παυλόπουλος δεν είπαν ούτε λέξη για τις Γερμανικές Οφειλές κατά τις επίσημες συναντήσεις τους με τον Πρόεδρο της Γερμανίας Στάινμαγερ.

Οι σημερινές διμερείς επαφές με τον Πρόεδρο της Γερμανίας ήταν απολύτως ενδεδειγμένη και πρόσφορη περίσταση για την επίσημη διατύπωση της διεκδίκησης, την οποία η Ελλάδα δεν έχει κάνει, με μοναδική εξαίρεση την ρηματική διακοίνωση του 1995. Ο ίδιος ο Στάινμαγερ έδωσε και αφορμή, επισκεπτόμενος το στρατόπεδο στο Χαϊδάρι και καταθέτοντας στεφάνι. Παρά τις κυβερνητικές διαρροές των τελευταίων ημερών στον Τύπο, ωστόσο, ότι «η Ελλάδα θα θέσει το θέμα των γερμανικών οφειλών», Παυλόπουλος και Τσίπρας σιώπησαν εκκωφαντικά για το μείζον εθνικό ζήτημα. Ο μόνος που έκανε οποιαδήποτε αναφορά στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τα εγκλήματα της Γερμανίας ήταν ο ίδιος ο Γερμανός Πρόεδρος, που επιχείρησε να κλείσει το θέμα με μια συγνώμη.

Η Γερμανία, για τις θηριωδίες που διέπραξαν οι δυνάμεις κατοχής, οφείλει στην Ελλάδα 287-341 δισεκατομμύρια ευρώ τουλάχιστον, σύμφωνα με το επίσημο πόρισμα της Ειδικής Επιτροπής του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, που δημοσιοποιήθηκε το 2015. Οφείλει επιπλέον να εκτελέσει την αμετάκλητη απόφαση της Ελληνικής Δικαιοσύνης για την αποζημίωση των θυμάτων του Διστόμου. Η συγγνώμη δεν αρκεί. Και η άρνηση αποκατάστασης, ακόμη και συμμόρφωσης σε δικαστική απόφαση, αποδεικνύουν ότι η συγνώμη δεν είναι ειλικρινής.

Τσίπρας και Παυλόπουλος δεν έχουν δικαίωμα να δέχονται μια προσχηματική συγνώμη αντί αποζημίωσης. Δεν τους δίνει αυτό το δικαίωμα η αντίσταση εκατομμυρίων ελληνίδων και ελλήνων και η θυσία τόσων θυμάτων. Και δεν έχουν δικαίωμα να κοροιδεύουν τα θύματα και τους συγγενείς τους, 73 χρόνια μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, με κάλπικες και κούφιες εξαγγελίες για διεκδίκηση στη Δευτέρα Παρουσία.

Πριν από 3 εβδομάδες επιδώσαμε εξώδικο στον Π. Παυλόπουλο, καλώντας τον, μέχρι 3 Οκτωβρίου, να προβεί σε επίσημη ενέργεια διακοίνωσης της διεκδίκησης και να απόσχει από κάθε ενέργεια υπονόμευσης των ελληνικών αξιώσεων. Ο κ. Παυλόπουλος στις 3 Οκτωβρίου προέβη απλώς σε μια δήλωση ότι «θα διεκδικήσουμε». Και σήμερα σιώπησε.

Την περασμένη εβδομάδα επιδώσαμε εξώδικο στον Α. Τσίπρα, καλώντας τον, μέχρι 12 Οκτωβρίου να προβεί σε επίσημη ενέργεια διακοίνωσης της διεκδίκησης. Ο κ. Τσίπρας προέβη στις γνωστές διαρροές στον Τύπο. Και σήμερα, αποφεύγοντας να προφέρει ακόμη και τις λέξεις «Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος» είπε τα εξής στον κ. Στάινμαγερ: «Να αφήσουμε πίσω μας τις δύσκολες που περάσαμε τα τελευταία 8 χρόνια, να αφήσουμε πίσω μας εκατέρωθεν στερεότυπα που δηλητηριάζουν τις σχέσεις μας . Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει ότι πρέπει να ξεχάσουμε ή να κρύψουμε κάτω από το χαλί όποιες διαφορές έρχονται από το μακρινό παρελθόν. Όποιες διαφορές έχουμε να ορίσουμε από κοινού και με αλληλοσεβασμό και αλληλοεκτίμηση το πεδίο επίλυσής τους, με βάση πάντοτε το διεθνές δίκαιο που όλοι σεβόμαστε. Να δουλέψουμε σκληρά, να περιορίσουμε τις ακραίες φωνές»

Δηλώνουμε και επαναλαμβάνουμε κατηγορηματικά: οι ελληνικές αξιώσεις έναντι της Γερμανίας για τις θηριωδίες των Ναζί είναι κορυφαία εθνική αξίωση και όχι «όποια διαφορά». Κάθε ημέρα που περνάει, χωρίς η Ελλάδα να προβαίνει σε αυτή τη διεκδίκηση επιβαρύνει την ευθύνη εκείνων που δεν διεκδικούν, ενώ οφείλουν. Εκείνων που προσπαθούν να κοροϊδέψουν τους Έλληνες με δηλώσεις σε τόπους μαρτυρίου και ποιούν την νήσσα στο διπλωματικό πεδίο.

Τα εξώδικά μας σε Τσίπρα και Παυλόπουλο έχουν ήδη κοινοποιηθεί στην Εισαγγελία. Τις επόμενες ημέρες θα προβούμε σε νέες ενέργειες, όπως έχουμε δεσμευθεί.

Όσο για την «άφεση αμαρτιών» προς την Γερμανία, που έδωσε σήμερα ο κ. Τσίπρας για τα δεινά των Μνημονίων, δεν είχε την νομιμοποίηση να το κάνει. Η Γερμανία και οι δανειστές οφείλουν να αποζημιώσουν την χώρα για τη δεύτερη καταστροφή που προκάλεσαν. Αυτή η καταστροφή εξακολουθεί να συμβαίνει τώρα. Και δεν αποκαθίσταται με θλιβερές δηλώσεις δουλικότητας και υποτέλειας.

Το Ελληνογερμανικό ίδρυμα νεολαίας για το οποίο μίλησε ο Στάινμαγερ και σιώπησαν Τσίπρας και Παυλόπουλος είναι ένα αποικιακό εργαλείο εξαγοράς συνειδήσεων, προπαγάνδας και επικυριαρχίας. Οι νέοι και οι νέες της πατρίδας δεν ξεπουλιούνται και δεν εξαγοράζονται. Αυτό είναι κάτι που θα έπρεπε να το έχουν διδαχθεί από την Ιστορία αυτοί που υπολογίζουν ότι θα διαγράψουν και θα ξαναγράψουν την ιστορία.

11/10/2018

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΕΞΩΔΙΚΟ ΣΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Όπως δεσμευθήκαμε, πράττουμε.
Με τον Νίκο Κωνσταντόπουλο πληρεξούσιο δικηγόρο μας, καλούμε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να προβεί σε συγκεκριμένες ενέργειες για την διεκδίκηση των Γερμανικών Οφειλών έως τις 3/10/2018 και να απόσχει από δηλώσεις και πράξεις υπονομευτικές της διεκδίκησης. Να πάψει να κοροϊδεύει τον Ελληνικό Λαό, τους επιζώντες και τις οικογένειές τους και να προβεί στην απαιτούμενη διακοίνωση του συνόλου των αξιώσεών μας.
Η Πλεύση Ελευθερίας, με την πρωτοβουλία «Δικαιοσύνη για Όλους», συνεχίζει τις ενέργειες για την διεκδίκηση των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα, για τις θηριωδίες του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά και του Ά Παγκοσμίου Πολέμου, ύψους τουλάχιστον 341 δισεκατομμυρίων ευρώ.
Χθες επιδόθηκε στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Π.Παυλόπουλο το πρώτο από σειρά εξωδίκων για τη μη διεκδίκηση των Γερμανικών Οφειλών, από την Επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας Ζωή Κωνσταντοπούλου, τον Υπεύθυνο Στρατηγικής και Επικοινωνίας Διαμαντή Καραναστάση, τον Καθηγητή Στράτο Γεωργούλα και την «Δικαιοσύνη για Όλους».
Θα ακολουθήσουν εξώδικα προς τον Πρωθυπουργό, τον Πρόεδρο της Βουλής, τον Υπουργό Δικαιοσύνης, τον Υπουργό Εξωτερικών, τον Υπουργό Οικονομικών, τον Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας
Οι υπαίτιες πράξεις και παραλείψεις που υποσκάπτουν τα δικαιώματα των ελλήνων και το μέλλον της χώρας έχουν συνέπειες.
Και οι υπεύθυνοι θα λογοδοτήσουν.
Ολόκληρο το κείμενο του εξωδίκου:
Ενώπιον παντός αρμοδίου Δικαστηρίου και πάσης αρμόδιας Αρχής
ΕΞΩΔΙΚΗ ΔΗΛΩΣΗ, ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ, ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
1. Της Ένωσης Προσώπων «Δικαιοσύνη για Όλους», που εδρεύει στην Αθήνα, επί της οδού Βατάτζη αρ. 6, όπως εκπροσωπείται νόμιμα από τους 2η, 3ο, 4ο των αμέσως κατωτέρω αναφερομένων
2. Της Ζωής Κωνσταντοπούλου, Επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας, τ. Προέδρου της Βουλής
3. Του Διαμαντή Καραναστάση, Υπεύθυνου Στρατηγικής και Επικοινωνίας της Πλεύσης Ελευθερίας
4. Του Στράτου Γεωργούλα, μελών της Διοίκησης της «Δικαιοσύνης για Όλους» και με την ιδιότητά τους αυτή κατοίκων Αθηνών, επί της οδού Βατάτζη αρ. 6.
ΠΡΟΣ
Προκόπη Παυλόπουλο, Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα, στο Προεδρικό Μέγαρο, επί της οδού Βασιλέως Γεωργίου Β’ αρ. 2
ΜΕ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΟΝ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΠΡΩΤΟΔΙΚΩΝ ΑΘΗΝΩΝ
73 χρόνια είναι πάρα πολλά!
Όπως πολύ καλά γνωρίζετε, η Ελλάδα έχει απολύτως ενεργές, μη ασκηθείσες μέχρι σήμερα απαιτήσεις έναντι της Γερμανίας για τις θηριωδίες που διαπράχθηκαν στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Όπως επίσης πολύ καλά γνωρίζετε, οι αξιώσεις αυτές έχουν υπολογισθεί από την Ειδική Επιτροπή του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους σε ύψος από 278.736.276.691 έως 341.203.213.015 ευρώ τουλάχιστον, υπολογισμένες με τους μετριοπαθέστερους υπολογισμούς, όπως κατέθεσαν στην Επιτροπή της Βουλής για την Διεκδίκηση των Γερμανικών Οφειλών τα μέλη της Επιτροπής του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, ήδη κατά το πρώτο εξάμηνο του 2015.
Από τις ανωτέρω οφειλές, το ποσό των 332.013.942.178 ευρώ αφορά απαιτήσεις συνδεδεμένες με τα διεθνή εγκλήματα και τις καταστροφές που έγιναν κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ο υπολογισμός αυτός έχει δημοσιοποιηθεί από τον Μάρτιο 2015 και έχει αποτελέσει αντικείμενο συνεδριάσεων της Διακομματικής Επιτροπής της Βουλής για τη Διεκδίκηση των Γερμανικών Οφειλών από τον Απρίλιο 2015, υπό την Προεδρία της 2ης από εμάς.
Ωστόσο, 73 χρόνια μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, το ανωτέρω ποσό εξακολουθεί να μην έχει εγγραφεί στον Προϋπολογισμό του Κράτους και να μην έχει αποτελέσει αντικείμενο της παραμικρής ενέργειας διεκδίκησης από ελληνικής πλευράς: ούτε νομικής ούτε διπλωματικής ούτε δικαστικής.
73 χρόνια μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η Γερμανία εξακολουθεί να αρνείται να πληρώσει τα επιδικασθέντα ποσά για την αμετάκλητη από το έτος 2000 δικαστική απόφαση αποζημίωσης των θυμάτων της σφαγής του Διστόμου και των συγγενών τους και οι Έλληνες Υπουργοί Δικαιοσύνης εξακολουθούν να καλύπτουν την Γερμανία, μη υπογράφοντας για την αναγκαστική εκτέλεση της απόφασης αυτής.
73 χρόνια μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η Βουλή εξακολουθεί να μην έχει συζητήσει και υιοθετήσει στην Ολομέλεια το Πόρισμα της Διακομματικής Επιτροπής για τη Διεκδίκηση των Γερμανικών Οφειλών, που η τελευταία εξέδωσε με τυμπανοκρουσίες πριν από 2 χρόνια και 2 μήνες (Ιούλιο 2016)! Πρόκειται για εσκεμμένη παράλειψη, προκειμένου να μην γίνει εκτελεστό το συγκεκριμένο πόρισμα.
Μέχρι σήμερα η Ελλάδα δεν έχει εγείρει τις αξιώσεις αυτές έναντι της Γερμανίας με οποιονδήποτε τρόπο, πλην της ρηματικής διακοίνωσης της 14-11-1995 του Έλληνα Πρέσβη στη Βόννη.
Αυτό προκύπτει από κάθε σχετική αναζήτηση εντός των συνόρων όσο και από τη ρητή επίσημη απάντηση της Γερμανικής Κυβέρνησης, πως αυτές οι αξιώσεις δεν έχουν εγερθεί ποτέ από την ελληνική πλευρά, απάντηση η οποία δόθηκε στο Γερμανικό Κοινοβούλιο σε σχετική ερώτηση του Γερμανού βουλευτή Andrej Hunko, το καλοκαίρι του 2017.
Από την ανάληψη των καθηκόντων σας ως Προέδρου της Δημοκρατίας την 13/3/2015 και ιδίως μετά την πραξικοπηματική παραβίαση του ΟΧΙ του δημοψηφίσματος, επιδίδεστε σε εθιμοτυπικές επισκέψεις σε τόπους μαρτυρίου της περιόδου της Κατοχής, όπου επαναλαμβάνετε συχνά την επωδό σας περί «νομικά ενεργών και δικαστικά επιδιώξιμων αξιώσεων» της Ελλάδας έναντι της Γερμανίας.
Ωστόσο, παρά την επαναληπτική εκ μέρους σας διακήρυξη, όχι απλώς δεν πράττετε τίποτε για την διεκδίκηση των αξιώσεων αυτών, αλλά τις υπονομεύετε στην πράξη, κατά παράβαση του Συντάγματος και του καθήκοντός σας να υπηρετείτε την πατρίδα και τη δημοκρατία, διατυπώνοντας θέσεις οι οποίες ουδέποτε αποτέλεσαν επίσημη θέση του ελληνικού κράτους.
Πρόκειται για θέσεις αντίθετες προς τα συμφέροντα του ελληνικού δημοσίου και του ελληνικού λαού, οι οποίες υπηρετούν τα συμφέροντα ξένου κράτους και, ειδικότερα, της Γερμανίας.
Πλέον συγκεκριμένα και ενδεικτικά:
Κατά τις επίσημες επαφές σας με τον Γερμανό ομόλογό σας κατά το έτος 2017 σε Ελλάδα και Γερμανία, και, ειδικότερα, στην Αθήνα στις 7-4-2017 και στο Kassel στις 10-6-2017, στο πλαίσιο της έκθεσης Documenta 14, προβήκατε στις ακόλουθες δηλώσεις:
Αθήνα, 7-4-2017: «Τέλος, η Ελλάδα θεωρεί παγίως ότι ορισμένες από τις απαιτήσεις που αφορούν το κατοχικό δάνειο και τις αποζημιώσεις της εποχής της κατοχής είναι πάντα νομικώς ενεργές και δικαστικώς επιδιώξιμες. Αλλά και αυτού του είδους οι θέσεις δεν διεκδικούνται από την Ελλάδα μονομερώς. Τις εντάσσουμε στο πλαίσιο του διεθνούς και του ευρωπαϊκού νομικού πολιτισμού. Και μέσα σε αυτόν τον διεθνή και ευρωπαϊκό νομικό πολιτισμό, θα υποστηρίξει καθένας τις θέσεις του».
Κάσσελ, 10-6-2017: «Λέγω, λοιπόν, ότι εμείς οι Έλληνες και αυτές τις απαιτήσεις που έχουμε, και που ιστορικά τις έχουμε καταγράψει, και που έχουν περισσότερο την συμβολική τους από την οικονομική τους σημασία, αυτές τις όποιες διαφορές, τις έχουμε εντάξει σ’ ένα Ευρωπαϊκό πλαίσιο, σ’ ένα Διεθνές πλαίσιο.
Και έχουμε πει ότι εμείς θεωρούμε ότι οι απαιτήσεις που έχουμε για τα θέματα της Κατοχής είναι νομικώς ενεργές και δικαστικώς επιδιώξιμες, αλλά επιδιώκουμε πάντοτε να λύσουμε ό,τι προβλήματα υπάρχουν μέσα στο πλαίσιο των θεσμών της Ευρώπης και του Διεθνούς Δικαίου.
Ουδέποτε λειτουργήσαμε μονομερώς ούτε πρόκειται να λειτουργήσουμε μονομερώς. Όπως κάθε Λαός στο πλαίσιο μιας διαφοράς έχει τις απόψεις του, έτσι και η Ελλάδα έχει τις δικές της, και βεβαίως αυτό θα κριθεί από τα αρμόδια fora, με βάση το Διεθνές Δίκαιο».
Οι ανωτέρω εντελώς αυθαίρετες και επιζήμιες τοποθετήσεις σας, λόγω του αξιώματός σας και λόγω των αποδεκτών τους, δεν αποτελούν ούτε μπορούν να εκληφθούν ως προσωπικές σας θέσεις αλλά εκλαμβάνονται ως δεσμευτικές τοποθετήσεις εκ μέρους της χώρας.
Και, δυστυχώς, η μεθοδικότητα με την οποία βερμπαλίζετε περί «ενεργών αξιώσεων» στα ακροατήρια του εσωτερικού αλλά κάνετε αυτές τις επιβαρυντικές προσθήκες όταν αναλαμβάνετε τον διπλωματικό σας ρόλο, αποδεικνύει ότι οι συγκεκριμένες δηλώσεις, δεν αποτελούν προϊόν λάθους αλλά σκόπιμη ενέργεια με στόχο την έμπρακτη παραίτηση από την διεκδίκηση των νομίμων αξιώσεων της Ελλάδας από τη Γερμανία.
Επιπλέον, με πρόσφατο άρθρο σας στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, επιχειρηματολογήσατε κατ’ ουσίαν εναντίον της διεκδίκησης των οφειλών, υιοθετώντας θέσεις που ουδέποτε έχει αποδεχθεί νομικά η χώρα μας και, ειδικότερα:
εμφανίσατε το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο, δηλαδή τα χρήματα που οι κατοχικές δυνάμεις άρπαξαν από τα Ταμεία της Τράπεζας της Ελλάδος, ως οφειλή αμιγώς ενδοσυμβατική, δηλαδή εμπορική, (!) και όχι αδικοπρακτική, αποσυνδέοντάς το από τα εγκλήματα πολέμου και κατά της ανθρωπότητας που διέπραξαν οι ναζί στη χώρα!
αποδεχθήκατε, σε πλήρη αντίθεση με τους κανόνες του διεθνούς δικαίου, ότι δήθεν η Ελλάδα δεσμεύεται από συμφωνίες που δεν έχει υπογράψει η ίδια
μειώσατε το ύψος των ελληνικών αξιώσεων στο μισό, δηλαδή στο ποσό των 170 δισεκατομμυρίων ευρώ, «σύμφωνα με πρόχειρους υπολογισμούς», κατά την διατύπωσή σας, ενώ γνωρίζετε ότι από τριετίας υπάρχουν οι επίσημοι υπολογισμοί της Έκθεσης του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, σύμφωνα με τους οποίους οι απαιτήσεις της χώρας έναντι της Γερμανίας ανέρχονται στο ποσό των 278 με 341 δισεκατομμυρίων ευρώ τουλάχιστον, γεγονός που σκοπίμως παρασιωπάτε.
Στην σχετική έκθεση διαπιστώνεται ότι δεν υπάρχει κανένα απολύτως στοιχείο στο εξετασθέν αρχειακό υλικό, από το οποίο να προκύπτει ότι η Ελλάδα απεμπόλησε με οποιονδήποτε τρόπο τις απαιτήσεις της αυτές, γίνεται δε και ευθεία αναφορά στην προηγηθείσα σχετική Απόρρητη Έκθεση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, βάσει της οποίας η χώρα διατηρεί ακέραιο το δικαίωμα να διεκδικήσει νομικά την ικανοποίηση αυτών των απαιτήσεων από την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας.
Η ανωτέρω Έκθεση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους υποδεικνύει σαφείς τρόπους για τη διεκδίκηση, εκ των οποίων ουδείς έχει μέχρι στιγμής ενεργοποιηθεί. Επίσης ήδη από το έτος 2016 έχει εκδοθεί και πόρισμα της αρμόδιας Διακομματικής Επιτροπής της Βουλής, στο οποίο υιοθετούνται όλα τα παραπάνω, πλην όμως ούτε αυτό έχει ενεργοποιηθεί.
Τα ανωτέρω έγγραφα έχουν περιέλθει σε πλήρη γνώση σας και μάλιστα ορισμένα εξ αυτών ήδη προ της ανάληψης των καθηκόντων σας.
Είναι προφανές ότι πλέον δεν περιορίζεστε στην δια παραλείψεως επιδίωξη να απαλλάξετε το Γερμανικό Κράτος από τις υποχρεώσεις του έναντι της Ελλάδας αλλά επιδιώκετε με στοχευμένες ομιλίες και τοποθετήσεις, όπως οι παραπάνω, να προβείτε και σε ρητές και δεσμευτικές παραιτήσεις.

ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΑΣΤΕ
ΓΙΑ ΤΙΣ ΥΠΟΝΟΜΕΥΤΙΚΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΑΞΙΩΣΕΩΝ
ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΑΣ
Δεν έχετε δικαίωμα να χαρακτηρίζετε αυτές τις απαιτήσεις της χώρας ως απλή καταγραφή «για την ιστορία» ούτε να κάνετε λόγο για «συμβολική και όχι οικονομική σημασία» των αξιώσεων αυτών.
Δεν έχετε δικαίωμα να δεσμεύετε τη χώρα πως «δεν θα διεκδικήσει μονομερώς» τις αξιώσεις της αυτές και, κατ’ ουσία, να παραιτείστε από αυτή τη διεκδίκηση.
Δεν έχετε δικαίωμα να ισχυρίζεστε ότι δήθεν έχουν ληφθεί αποφάσεις μη διεκδίκησης, τις οποίες ο ελληνικός λαός ούτε γνωρίζει ούτε ενέκρινε ποτέ
Επί 3,5 έτη, που υπηρετείτε στο ανώτατο αξίωμα τη χώρα, όχι απλώς απέχετε σταθερά και διαρκώς από κάθε ενέργεια διεκδίκησης, νομική και διπλωματική, αλλά προβαίνετε σε ρητές επίσημες δηλώσεις αναλαμβάνοντας δεσμεύσεις εκ μέρους της χώρας, που με βεβαιότητα υπονομεύουν την διεκδίκηση, ενώ θα μπορούσαν να εκληφθούν ως μονομερείς δεσμεύσεις περί μη διεκδίκησης άλλως ως παραιτήσεις της χώρας, πράξεις που συνιστούν βαριά παραβίαση των υποχρεώσεών σας και ευθεία υπονόμευση των συμφερόντων της χώρας.
Εν ολίγοις, με τις ενέργειές σας βλάπτετε σκόπιμα και δόλια την χώρα επιδιώκοντας στην πράξη ακύρωση των «ενεργών αξιώσεών» της έναντι της Γερμανίας, όπως κατά τ’ άλλα τις χαρακτηρίζετε.
Για όλους αυτούς τους λόγους, όπως γνωρίζετε, έχουμε υποβάλει ενώπιον της Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου την από 22-6-2017 Μηνυτήρια Αναφορά μας εναντίον σας για τις πράξεις και τις παραλείψεις σας με τις οποίες επιδιώκετε την απεμπόληση των ελληνικών αξιώσεων έναντι της Γερμανίας για τις άνω αιτίες.
Με την παρούσα σας καλούμε:
Να απόσχετε από κάθε περαιτέρω επανάληψη των ανωτέρω βλαπτικών για τη χώρα δηλώσεών σας
Να προβείτε πάραυτα και μέχρι την 3/10/2018 σε δημόσια διακοίνωση διεκδίκησης του συνόλου των ελληνικών αξιώσεων έναντι της Γερμανίας για τα διεθνή εγκλήματα που διαπράχθηκαν εναντίον της χώρας μας στον Β’ και στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Με την επιφύλαξη παντός νομίμου δικαιώματός μας, αρμόδιος δικαστικός επιμελητής εντέλλεται να επιδώσει την παρούσα προς αυτόν προς τον οποίο απευθύνεται, προς γνώση του και για τις έννομες συνέπειες, καλούμενο να συμμορφωθεί προς το περιεχόμενο σε αυτή αίτημα, αντιγράφοντας το σύνολο του περιεχομένου της στην Έκθεση Επίδοσης που θα συντάξει.

Αθήνα, 20-9-2018
Οι Εξωδίκως Δηλούντες
ατομικά και για την ένωση προσώπων
«Δικαιοσύνη για Όλους» την οποία εκπροσωπούν
Ζωή Κωνσταντοπούλου
Διαμαντής Καραναστάσης
Στράτος Γεωργούλας

Ο πληρεξούσιος δικηγόρος
Νίκος Κωνσταντόπουλος