Articles by "Γερμανία"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γερμανία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πώς το γερμανικό υπουργείο Εσωτερικών μεθόδευσε την παράταση του πρώτου lockdown στη Γερμανία ζητώντας... κατά παραγγελία τρομολαγνικά σενάρια από επιστήμονες.

Σε μια αποκάλυψη που προκαλεί τριγμούς όχι μόνο στη Γερμανία, αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη προχώρησε η εφημερίδα Die Welt. Σε εκτεταμένο άρθρο στο φύλλο της προηγούμενης Κυριακής, η εφημερίδα αποκαλύπτει πώς το γερμανικό υπουργείο Εσωτερικών με εισηγήσεις κατά παραγγελία και πολιτικές σκοπιμότητες κατάφερε να δικαιολογήσει τη χρονική επέκταση του πρώτου lockdown.

Oυσιαστικά, το υπουργείο Εσωτερικών της Γερμανίας «προσέλαβε» επιστήμονες του παγκοσμίου φήμης Ινστιτούτου Ρόμπερτ Κοχ, καθώς και άλλων πανεπιστημίων, για να συντάξουν μια έκθεση που θα προκαλούσε τρόμο και σοκ στους πολίτες, δημιουργώντας έτσι το έδαφος για περισσότερα «προληπτικά και κατασταλτικά μέτρα».

Μπορεί να ακούγεται συνηθισμένο: οι περισσότερες χώρες βάσισαν τις προβλέψεις τους για το πρώτο lockdown στο «χειρότερο δυνατό σενάριο». Ωστόσο, η διαφορά εδώ – όπως αναφέρει η εφημερίδα – είναι ότι οι επιστήμονες δεν κινήθηκαν αυτόνομα, όπως διαφήμιζε η κυβέρνηση. Αντίθετα, υπηρετούσαν εν γνώσει τους μια πολιτική σκοπιμότητα.

Η Die Welt, μάλιστα, έχει ως απόδειξη πάνω από 200 σελίδες αλληλογραφίας μεταξύ του Ινστιτούτου και του υπουργείου που χρονολογούνται τον Μάρτιο και τον Απρίλιο του 2020, στις οποίες απέκτησε πρόσβαση έπειτα από πολύμηνη νομική διαμάχη με το Ρόμπερτ Κοχ.

Oυσιαστικά, το υπουργείο Εσωτερικών της Γερμανίας «προσέλαβε» επιστήμονες του παγκοσμίου φήμης Ινστιτούτου Ρόμπερτ Κοχ, καθώς και άλλων πανεπιστημίων, για να συντάξουν μια έκθεση που θα προκαλούσε τρόμο και σοκ στους πολίτες, δημιουργώντας έτσι το έδαφος για περισσότερα «προληπτικά και κατασταλτικά μέτρα».

Μπορεί να ακούγεται συνηθισμένο: οι περισσότερες χώρες βάσισαν τις προβλέψεις τους για το πρώτο lockdown στο «χειρότερο δυνατό σενάριο». Ωστόσο, η διαφορά εδώ – όπως αναφέρει η εφημερίδα – είναι ότι οι επιστήμονες δεν κινήθηκαν αυτόνομα, όπως διαφήμιζε η κυβέρνηση. Αντίθετα, υπηρετούσαν εν γνώσει τους μια πολιτική σκοπιμότητα.

Η Die Welt, μάλιστα, έχει ως απόδειξη πάνω από 200 σελίδες αλληλογραφίας μεταξύ του Ινστιτούτου και του υπουργείου που χρονολογούνται τον Μάρτιο και τον Απρίλιο του 2020, στις οποίες απέκτησε πρόσβαση έπειτα από πολύμηνη νομική διαμάχη με το Ρόμπερτ Κοχ.

Τι αποκαλύπτουν αυτές οι σελίδες;

Αν και η εικόνα της Γερμανίας ήταν αρκετά καλή στα μέσα Μαρτίου του 2020,ο ιολόγος Κρίστιαν Ντρόστεν και ο επικεφαλής του Ινστιτούτου Ρόμπερτ Κοχ, Λόταρ Βίλερ, επισκέφθηκαν τον υπουργό Εσωτερικών, Χορστ Ζέεχοφερ, στο σπίτι του, για να τον προειδοποιήσουν για τον κίνδυνο που υπήρχε «αν η χώρα γύριζε γρήγορα στην καθημερινότητα»

Όπως ήταν φυσικό, ο Ζέεχοφερ θορυβήθηκε: με βάση τα λόγια των επιστημόνων, η χαλάρωση θα γινόταν πολύ γρήγορα. «Ο Ζέεχοφερ ανησυχούσε ότι, βάσει προγράμματος, το lockdown τελείωνε το Πάσχα. Ο υπουργός ήταν απόλυτα αντίθετος σε αυτό», γράφει η Die Welt.

Έδωσε λοιπόν εντολή στον γενικό γραμματέα του, Μάρκους Κέρμπερ, να παρουσιάσει ένα σχέδιο για την υποστήριξη αυστηρότερων μέτρων.

Το «χειρότερο σενάριο»


Ο Κέρμπερ έστειλε ένα email σε αρκετούς επιστήμονες, πανεπιστήμια και ερευνητικά ινστιτούτα παραγγέλνοντας ουσιαστικά, μεταξύ άλλων, ένα χειρότερο σενάριο για να βρει μια «διανοητική και συστηματική» βάση για να προωθήσει την κατάσταση.

Έτσι ανέθεσε στους ερευνητές του Ινστιτούτου Robert Koch (RKI) και άλλων ιδρυμάτων να δημιουργήσουν ένα μοντέλο υπολογισμού βάσει του οποίου το Υπουργείο Εσωτερικών θα δικαιολογούσε τα αυστηρά μέτρα.

Το απόρρητο αυτό κείμενο εργασίας των επιστημόνων συντάχθηκε μόλις σε τέσσερις μέρες. Αργότερα, τον Απρίλιο αναρτήθηκε στο επίσημο ιστότοπο του υπουργείο Εσωτερικών της Γερμανίας.
Το σοβαρό είναι ότι οι επιστήμονες «διαπραγματεύτηκαν» μεταξύ τους για τον πιθανό αριθμό θνησιμότητας που πρέπει να αναφερθεί.

Το Ινστιτούτο Ρόμπερτ Κοχ και το RIVM πρότειναν να προωθηθεί η εκτίμησή τους για το 0,56% των μολυσμένων ατόμων, αλλά ένας υπάλληλος του RWI, ενός σημαντικού ινστιτούτου οικονομικής έρευνας, υποστήριξε το ποσοστό θανάτου στο 1,2%. Έγραψε ότι έπρεπε να παρουσιάσουν τους αριθμούς «προτιμότερα χειρότερους παρά καλούς».

Και τα δύο ποσοστά θνησιμότητας περιλαμβάνονται στο τελικό έγγραφο στρατηγικής του Υπουργείου. Υπολογίστηκε ένα «χειρότερο σενάριο» σύμφωνα με το οποίο περισσότεροι από ένα εκατομμύριο άνθρωποι στη Γερμανία θα μπορούσαν να πεθάνουν από τον κοροναϊό, εάν η κοινωνική ζωή συνεχιζόταν όπως ήταν πριν από την πανδημία.

Εάν η κυβέρνηση δεν ενεργήσει, το 70% του πληθυσμού θα μπορούσε να μολυνθεί και ο αριθμός των θανάτων να φτάσει σε εκατομμύρια, προειδοποίησε ο Ζεεχόφερ αρκετές φορές εκείνη τη στιγμή.

Χειραγώγηση των Γερμανών μέσω του τρόμου


Βασισμένο στο «χειρότερο σενάριο», το κείμενο αυτό ήταν φυσικά δυστοπικό. Ακόμα, όμως πιο δυστοπική φαίνεται πως ήταν η νοοτροπία και η διαδικασία σύνταξής του.

Στα έγγραφα που δημοσιοποιεί η Welt, αναφέρεται ότι πρέπει να προκληθεί «σοκ» και «φόβος» στη γερμανική κοινή γνώμη έτσι ώστε να εξασφαλιστεί η «υπακοή» της στα μέτρα περιορισμού.
Για παράδειγμα, επισημαίνεται, οι καμπάνιες στα ΜΜΕ θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν εικόνες ανθρώπων που πεθαίνουν από δύσπνοια επειδή δεν υπάρχουν διαθέσιμα κρεβάτια εντατικής.

Όπως αναφέρει το slpress.gr, είναι ενδεικτικά τα όσα αναφέρει το κείμενο των Γερμανών επιστημόνων (σελ. 13 του εγγράφου) όπου γίνονται συστάσεις για το πώς να σχεδιαστεί η επικοινωνία προς την κοινή γνώμη: «Για να επιτευχθεί η επιθυμητή αίσθηση σοκ, πρέπει να εξηγηθούν συγκεκριμένα οι επιπτώσεις της μόλυνσης στην ανθρώπινη κοινωνία: (1) Πολλοί σοβαρά νοσούντες νοσηλεύονται από τους αγαπημένους τους και πεθαίνουν αγωνιωδώς στο σπίτι, αγκομαχώντας για μια ανάσα. Η έλλειψη αέρα και η ασφυξία είναι πρωταρχικός φόβος για όλους. Το ίδιο ισχύει και σε περιπτώσεις που δεν μπορεί κανείς να κάνει τίποτα για βοηθήσει τους δικούς του ανθρώπους που διατρέχουν θανάσιμο κίνδυνο […].

»”Τα παιδιά είναι απίθανο να υποφέρουν από την επιδημία”. Λάθος. Τα παιδιά μολύνονται εύκολα ακόμα και υπό περιορισμό, για παράδειγμα από τα παιδιά των γειτόνων. Αν μετά μολύνουν τους γονείς τους και μετά ένας εξ αυτών πεθάνει στο σπίτι, και αυτά νιώθουν υπεύθυνα για αυτό, επειδή για παράδειγμα ξέχασαν να πλύνουν τα χέρια τους μετά το παιχνίδι, είναι το πιο τρομακτικό πράγμα που μπορεί να βιώσει ένα παιδί».

Απαντήσεις ζητά η γερμανική αντιπολίτευση


Αυτά τα emails απελευθερώθηκαν μετά από μήνες δίκης από μια ομάδα δικηγόρων του Βερολίνου, οι οποίοι τα έστειλαν στη Die Welt. Πολλά σημεία τους είναι «μαυρισμένα», με ονόματα να λείπουν

Όπως αναφέρει η γερμανική εφημερίδα, τα emails δείχνουν ότι ο Ζεεχόφερ είχε την πρόθεση να ζητήσει τη «βοήθεια» αυτών των επιστημόνων μόνο για πολιτική σκοπιμότητα – και αυτοί με τη σειρά τους την προσέφεραν πρόθυμα. Οι ειδικοί δεν δούλευαν αυτόνομα, αλλά δούλευαν για ένα προκαθορισμένο αποτέλεσμα που είχε προαποφασιστεί από τους πολιτικούς.

Ο Κέρμπερ, απαντώντας στο άρθρο της γερμανικής εφημερίδας, είπε ότι τα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου δεν πρέπει να θεωρούνται ως «μια θεωρητική πραγματεία» και προσθέτει ότι «αντιμετώπισαν το καθήκον να αποτρέψουν ένα χειρότερο σενάριο».

Η αντιπολίτευση απαιτεί διευκρινίσεις από τον Ζεεχόφερ. Δεν μπορεί η πολιτική να παίρνει «απόψεις on demand» από την επιστήμη, λέει ο πρόεδρος του κόμματος Die Linke Ντίτμαρ Μπαρτς. Σύμφωνα με τον ίδιο, η πολιτική και η επιστήμη κάνουν μεταξύ τους ζημιά, επειδή η εμπιστοσύνη στην επιστήμη καταστρέφεται.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Εκτενή ανάλυση για τα ελληνοτουρκικά φιλοξενεί η FAZ με τίτλο «Δεν φταίει μόνο η Τουρκία» και υπότιτλο «Η επιθετικότητα της Άγκυρας στο Αιγαίο είναι επικίνδυνη, ωστόσο η Αθήνα συμβάλλει σε αυτή».

Σε εκτενή δημοσίευση η Frankfurter Allgemeine Zeitung παραπέμπει σε πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό του Ιδρύματος Μελετών της Νοτιοανατολικής Ευρώπης (Südosteuropa-Gesellschaft) με τίτλο «Κλιμάκωση στη Μεσόγειο» και η οποία υποστηρίζει: «”Η αλληλεγγύη την οποία δικαίως η Ελλάδα ζητά από την ΕΕ λόγω της τουρκικής επιθετικότητας, δεν μπορεί επ’ ουδενί να σημαίνει ότι οι εταίροι θα πρέπει να συστρατευθούν με ελληνικούς στόχους, οι οποίοι δεν καλύπτονται από το διεθνές δίκαιο”. Σύμφωνα με τη μελέτη, η κυβέρνηση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη ”θα μπορούσε να επικρίνει πιο πειστικά τις μαξιμαλιστικές αξιώσεις της γείτονος χώρας, εάν δεν διατύπωνε και η ίδια από την πλευρά της μαξιμαλιστικές θέσεις”. Όπως αναφέρεται, αυτό ισχύει κυρίως για τις ελληνικές αξιώσεις περί κοινής και εφαπτόμενης Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου. Η Αθήνα ισχυρίζεται ότι μια τέτοια ζώνη υπάρχει μπροστά στις ακτές της Τουρκίας και πως στοιχειοθετείται από τη μικρή νήσο Καστελόριζο».

Σύμφωνα με την FAZ, οι συντάκτες της μελέτης του Südosteuropa-Gesellschaft παραπέμπουν σε απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης και σε παρόμοια διαμάχη για τις νήσους της Κολομβίας Σαν Αντρές και Προβιδένσια που βρίσκονται μπροστά στις ακτές της Νικαράγουας, για να δείξουν ότι η ελληνική επιχειρηματολογία είναι διάτρητη. «Σε αυτή τη διαμάχη το Διεθνές Δικαστήριο απεφάνθη σε γενικές γραμμές ότι η θέση των νησιών δεν μπορεί να έχει ως συνέπεια να απομονώνεται η Νικαράγουα στις ακτές της, εξαιτίας μιας κολομβιανής ΑΟΖ. Μεταφέροντάς το αυτό στους γεωγραφικούς συσχετισμούς στην Ευρώπη, σημαίνει πως η ιδέα μιας ελληνοκυπριακής ζώνης στη Μεσόγειο ”δεν έχει πιθανότητες να γίνει ποτέ ισχύον διεθνές δίκαιο”, αναφέρει η μελέτη. Μπορεί βάσει της Σύμβασης του ΟΗΕ για το δίκαιο της θάλασσας κάθε κατοικημένο νησί να έχει το δικαίωμα ΑΟΖ. Στις αποφάσεις και διαιτησίες του όμως το Διεθνές Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη και τις αξιώσεις που εγείρει η απέναντι παράκτια χώρα βάσει πληθυσμού ή μήκους ακτών. Στην περίπτωση του Καστελόριζου αυτό αφορά μια τουλάχιστον 20πλάσια τουρκική ακτογραμμή στο νότο.


dw.com



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Μετά την επίθεση στην αξιοπιστία του ρωσικού εμβολίου από τα δυτικά ΜΜΕ αλλά και τον αποκλεισμό του RDIF (Ρωσικού Ταμείου 
Άμεσων Επενδύσεων που χρηματοδότησε την ανάπτυξη του Sputnik-V) από το Twitter, έρχεται η πλήρης μεταστροφή.

Πλήρης η αποδοχή της αποτελεσματικότητας του ρωσικού εμβολίου ακόμα και από τους Γερμανούς, που βλέπουν πλέον και συνεργασία στην από κοινού  παραγωγή  του εμβολίου και της χρήσης του στον Γερμανικό πληθυσμό.

Η τιμή του Sputnik-V σύμφωνα με τον επικεφαλής του RDIF, Κιρίλ Ντμίτριεφ, σε χώρες του εξωτερικού είναι περίπου στα 10 δολάρια (8,3 €), σαφώς φθηνότερο από τα αντίστοιχα της Pfizer και Moderna που χρεώνονται πάνω από 17 και 30 € αντίστοιχα.

Ασφαλές κι αποτελεσματικό 

Αυτό αναφέρει το έγκυρο ιατρικό περιοδικό «Lancet». Η αποτελεσματικότητά του ανέρχεται σε ποσοστό 91,6%.

Συζητήσεις με Βερολίνο για την παραγωγή του ρωσικού εμβολίου

Ήδη ο υπουργός Υγείας της Γερμανίας Γενς Σπαν δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο η Γερμανία να συνδράμει στην παραγωγή του ρωσικού εμβολίου Sputnik-V πριν λάβει την άδεια από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αντίστοιχες δηλώσεις έκανε πριν μέρες και η καγκελάριος της Γερμανίας, Άνγκελα Μέρκελ.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Βryan Fidgerald, Fort Rus, 17-12-20

[«Ο Αλεξέϊ Ναβάλνι, Ρώσος επικριτής του Βλαντιμίρ Πούτιν», κατά την Ντώυτσε Βέλλε (μεταπολεμική μετεμψύχωση του Σταθμού του Βερολίνου επί Γκαίμπελς) επέστρεψε στην Μόσχα , μετά την προ πολλών εβδομάδων αποθεραπεία του στην κλινική Charité του Βερολίνου από δηλητηρίαση στην Ρωσία, σε απόπειρα δολοφονίας του με την θανατηφόρο ουσία Νόβιτσοκ, και κατά την άφιξη του φυλακίστηκε, για την έκτιση ποινής που του είχε επιβληθεί προ της απόπειρας κατά της ζωής του. Ο Γερμανός υπουργός των Εξωτερικών κ. Μάας ζήτησε την άμεση αποφυλάκισή του. Λήγει προφανώς έτσι η πρώτη σειρά του γερμανικού σήριαλ Νόβιτσοκ-Ναβάλνι, με την πρωτοφανή αντιστροφή αστυνομικού δόγματος και την επιστροφή του θύματος στον τόπο του εγκλήματος και των «δολοφόνων του!]

Mετάφραση/εισαγωγή Μ.Στυλιανού

Charité, μια γερμανική κλινική με ιστορία και συναρπαστικό μητρώο.

Στις 17 Δεκεμβρίου 2020, ο δήμαρχος του Χαρκόβου, Γκενάδι Κερνς πέθανε ενώ ήταν υπό τη φροντίδα της κλινικής Charité του Βερολίνου – από τα παλαιότερα νοσηλευτικά ιδρύματα στη Γερμανία, και το οποίο υπάρχει από τις αρχές του 18ου αιώνα. Από τους πιο αμφιλεγόμενους πολιτικούς της Ουκρανίας και επιχειρηματίας με εγκληματικό παρελθόν, ο Κερνς ήταν ένας πολιτικός ανεμόμυλος.. Ο λαός του Χαρκόβου τον αγαπούσε παρόλα αυτά, με τον Κερνς να συγκεντρώνει πάνω από το 60 τοις εκατό των ψήφων στις δημαρχιακές εκλογές του 2015 και του 2020, κερδίζοντας πάντα στον πρώτο γύρο. Μολονότι ο Κερνς υποστήριξε το Ουκρανικό πραξικόπημα το 2014, πολλοί τον κατηγόρησαν για φιλορωσικά αισθήματα. Μεταξύ των πολλών εχθρών του ήταν ο νυν υπουργός Εσωτερικών της Ουκρανίας ΄Αρσεν Άβακοφ, ο περιφερειακός κυβερνήτης του Χαρκόβου Ιγκόρ Μπαλούτα, καθώς και εθνικιστές και "φεντεραλιστές". Πάντως ο Κερνς κατάφερε να διατηρήσει την ισορροπία του στην επισφαλή σκηνή της ουκρανικής εσωτερικής πολιτικής, αν και όχι χωρίς απώλειες.

Η προτίμηση του για έναν υγιεινό τρόπο ζωής σκόνταψε στις 28 Απριλίου 2014, όταν, κατά τη διάρκεια ενός καθημερινού τζόκινγκ, ο δήμαρχος έγινε στόχος απόπειρας κατά της ζωής του. Η σφαίρα του δολοφόνου τρύπησε τον πνεύμονα και το συκώτι του, αλλά οι γιατροί στο Ισραήλ, όπου ο Κερνς μεταφέρθηκε εσπευσμένα την επόμενη μέρα, κατάφεραν να τον σώσουν. Από τότε, ο δήμαρχος του Χαρκόβου είχε καθηλωθεί σε μιαν αναπηρική καρέκλα...

Στις 15 του περασμένου Σεπτεμβρίου , η υπηρεσία Τύπου του δημάρχου του Χαρκόβου επιβεβαίωσε επίσημα ότι είχε διαγνωστεί φορέας του Κορωνοιού. Τα πράγματα πήραν σοβαρή τροπή, δεδομένου του τραυματισμού του παρελθόντος, της αναπηρίας και της ηλικίας του. Αυτό δεν τον εμπόδισε να επανεκλεγεί δήμαρχος της πόλης του από τον πρώτο γύρο. Ωστόσο, φαίνεται ότι στην επιλογή τους για την κλινική Σαριτέ του Βερολίνου ο Kερνς ή η ομάδα συμβούλων του έκαναν ένα μέγα λάθος. Την τελευταία φορά, ο Γκενάντι Κερνς, Εβραίος, σώθηκε από Ισραηλινούς γιατρούς. Αλλά οι γιατροί στην παγκοσμίου φήμης γερμανική κλινική δεν μπόρεσαν... ή δεν θέλησαν να τον σώσουν. Στις 11 Δεκεμβρίου, ο Κερνς υπέστη νεφρική ανεπάρκεια και πέθανε έξη μέρες αργότερα στο κρεβάτι του στο Charité.

Μα καλά, πώς; Η καλύτερη κλινική στη Γερμανία, με ένα εντυπωσιακό ιστορικό θεραπείας σοβαρών παθήσεων, ένα νοσοκομείο που έχει σώσει τις ζωές του Βίκτωρα Γιουσένκο (Προέδρου της Ουκρανίας), της Γιούλιας Τιμοσένκο ( Πρωθυπουργού της Ουκρανίας) και τέλος, του Αλεξέι Ναβάλνι, («επικριτή του Πούτιν», τον οποίο Πούτιν η σύζυγος Ναβάλνι –όπως μετέδωσε η Ντώυτσε Βέλλε- παρακάλεσε τηλεφωνικώς για την άμεση μεταφορά του συζύγου της από την ρωσική κλινική, με ιδιωτικό αεροπλάνο, στην κλινική του Βερολίνου Charité.

αποτυγχάνει να σώσει τη ζωή Ουκρανού (πάλι) δημάρχου που μεταφέρθηκε σε αυτό το ακριβό νοσοκομείο χωρίς καμιά καθυστέρηση; Ο θάνατός του μπορεί τελικά να σπάσει το τείχος σιγής που ανεγέρθηκε για να αποκρούσει την στρατιά των ερωτημάτων σχετικά με αυτή την κλινική και το ρόλο της σε πολιτικά παίγνια.

Παράξενες διαγνώσεις και αποτελεσματική θεραπεία

Ο επαγγελματισμός των γιατρών της κλινικής αναφέρθηκε στο μυθιστόρημα κατασκοπείας «17 στιγμές της άνοιξης» του Yulian Semenov, που αργότερα έγινε τηλεοπτική σειρά με το ίδιο όνομα και έκανε την κλινική Charité γνωστή στη Σοβιετική Ένωση και σε άλλες χώρες. Ένας από τους κύριους χαρακτήρες της σειράς, η χειριστής του ραδιοφώνου Kat, γεννά το μωρό της ακριβώς στο νοσοκομείο Charité, και, παραληρώντας κατά τη διάρκεια του τοκετού, μιλάει κατά λάθος ρωσικά. Ο γιατρός και η νοσοκόμα τότε ήρεμα συζητούν ποιος από τους δύο θα το αναφέρει στην Γκεστάπο...

Προφανώς, η κατάσταση δεν έχει αλλάξει στην Charité (Ελεημοσύνη) από την πτώση του ναζισμού, με τους γιατρούς σε αυτή την κλινική να βάζουν τη συνεργασία με τις ειδικές υπηρεσίες πριν από το καθήκον τους ως λειτουργών του Ιπποκράτη.

(Σημείωση Μετφρ: Πάντως την διάγνωση για την δηλητηρίαση Ναβάλνι με το πολυθρύλητο Νόβιτσοκ δεν εξέδωσε η κλινική Charité αλλά νοσοκομείο της Wehrmacht,του γερμανικού στρατού!)

-Στην Ουκρανία, η κλινική Charité έγινε γνωστή μετά την παράξενη«δηλητηρίαση» του Βίκτωρα Γιουσένκο για την οποία κανείς δεν κατηγορήθηκε. Τον Σεπτέμβριο του 2004, ο Γιουσένκο, ο οποίος ήταν τότε πρωτοπόρος στην κούρσα για την προεδρία, αρρώστησε και μεταφέρθηκε σε αυτό το γερμανικό νοσοκομείο. Οι φήμες για τη δηλητηρίαση του στροβιλίζονταν, με τους αντιπάλους του Γιουσένκο να κατηγορούνται φυσικά γι' αυτό. Σύντομα, το πρόσωπο του Γιουσένκο καλύφθηκε με χλωρ-ακμή. Ωστόσο, η δηλητηρίαση τού βγήκε σε καλό, καθώς τα αισθήματα οίκτου και συμπόνιας των Ουκρανών, του εξασφάλισαν , όπως αναφέρθηκε, μιαν αύξηση 4% των ψήφων.

Αλλά οι πολυμαθείς Γερμανοί γιατροί δεν μπόρεσαν ακόμα να ανακαλύψουν τα αίτια της δηλητηρίασης. Οι πιθανές εκδοχές κυμαίνονταν από την ανεπιτυχή επεξεργασία βλαστοκυττάρων έως τα καταχθόνια μέσα των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών. Όσο για τον Γιουσένκο, έδειξε το μεσαίο δάχτυλο στους εσωτερικούς εχθρούς και στο εργαστήριο όπου φέρεται να είχε γίνει το δηλητήριο. Και μόνο το 2009 μια κατά το μάλλον ή ήττον αξιόπιστη εκδοχή εμφανίστηκε, με την δημοσίευση, στην έγκυρη Βρετανική ιατρική εφημερίδα Λάνσετ, μιας μελέτης που απέδιδε την δηλητηρίαση του Γιουσένκο σε διοξίνη (ακριβέστερα στην- 2,3,7,8-τετραχλωροδιβενζοδιοξίνη ή C12H4Cl4O2).

Παραδόξως, οι Γερμανοί επιστήμονες απέτυχαν να κάνουν μια γρήγορη διάγνωση (και μάλιστα αρκετά απλή ). Αλλά αυτό που κάνει την όλη ιστορία ακόμα πιο κωμικοτραγική είναι ότι ο διάσημος Γερμανός καθηγητής τοξικολόγος, στην κλινική Charité, Gilbert Schönfelder, συμβούλευσε τον Βίκτωρα Γιουσένκο να τρώει τηγανητά πατατάκια, τα οποία περιέχουν λίπος που αφαιρεί τη διοξίνη…


Στην περίπτωση της Γιούλιας Τιμοσένκο, μπορούμε να δούμε μια σαφή πολιτική προκατάληψη από την πλευρά των γιατρών της κλινικής Charité. Συνελήφθη το 2011 και καταδικάστηκε «για κατάχρηση εξουσίας». Γνωστή για την ταραχώδη πολιτική της δραστηριότητα, τον υγιεινό τρόπο ζωής και την αθλητικότητα της, η πρώην πρωθυπουργός έσπευσε να αναφέρει τις πολυάριθμες ασθένειες της. Τον Απρίλιο του 2012, οι γιατροί από την κλινική Charité, που κλήθηκαν να εξετάσουν την κατάστασή της, ισχυρίστηκαν ότι είχε μια χρόνια κήλη δίσκου και ότι αυτή η καλά μελετημένη ασθένεια δεν μπορούσε να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά στην Ουκρανία. Επιπλέον, τον Οκτώβριο του 2013, ο επικεφαλής της Charité, καθηγητής Karl Max Einhipl, δήλωσε ότι χωρίς χειρουργική επέμβαση, η Τιμοσένκο δεν είχε καμία πιθανότητα ανάρρωσης.

Απελευθερωμένη από τη φυλακή, μετά την ουκρανική χρωματιστή επανάσταση, η Τιμοσένκο πέρασε τις επόμενες ημέρες περιφερόμενη γύρω από το Κίεβο σε μια αναπηρική καρέκλα, αλλά τα ψηλά τακούνια που φορούσε γρήγορα έγιναν ένα δημοφιλές ανέκδοτο. Η κάποτε κρατουμένη του «καθεστώτος Γιανουκόβιτς» στη συνέχεια κατευθύνθηκε προς το Βερολίνο, όπου μετά από μια σύντομη πορεία φυσιοθεραπείας περπάτησε ξανά.

Η περίπτωση της Τιμοσένκο στην Charité είχε αναμφισβήτητα πολιτικά κίνητρα, αλλά γιατί θα πρέπει οι γιατροί να συμμετέχουν σε μια πολιτική φάρσα και να παίζουν πολιτικά παιχνίδια, δηλώνοντας μια ανίατη ασθένεια μόνο για να την θεραπεύσουν στο άψε-σβήσε; Το ψέμα δεν κάνει καθόλου καλό στην κλινική.

«Αδελφή Θάνατος» και Νόβιτσοκ

Δυστυχώς, το 2020 η φήμη της Charité τέθηκε ακόμη περισσότερο σε δοκιμασία. Εκεί μεταφέρθηκε ο ηγέτης της ρωσικής αντιπολίτευσης Αλεξέι Ναβάλνι, αφού φέρεται να δηλητηριάστηκε στην Ρωσία, εν πτήση, με το Νόβιτσοκ. Για κάποιο λόγο, κανείς δεν σκέφτηκε το γεγονός ότι ούτε ο Πούτιν ούτε κανείς στο περιβάλλον του δεν ενδιαφερόταν λιγότερο για ένα τέτοιο σκάνδαλο, και ότι ο Ναβάλνι θα μπορούσε να είχε εξαλειφθεί με έναν απλούστερο και πολύ λιγότερο προφανή τρόπο. Και ωστόσο, οι εμπειρογνώμονες της κλινικής σχεδόν αμέσως αποφάνθηκαν ( ; ; ;)ότι βρήκαν ίχνη της ακαριαία φονικής ουσίας Novichok* - ενός παράξενου και προφανώς απολύτως αναποτελεσματικού δηλητηρίου, το οποίο, σύμφωνα με τις ιστορίες για τη χρήση του, δεν είναι σε θέση να σκοτώσει κανέναν.

Ο Ναβάλνι έγινε έτσι ένας ζωντανός και υγιής μάρτυρας για τη σωτηρία της ρωσικής δημοκρατίας, και οι γιατροί έλαβαν επαίνους από τις ειδικές υπηρεσίες. Φαίνεται ωστόσο, ότι, αν χρειαστεί, ο Ναβάλνι θα έχει και αυτός τη μοίρα του Κερνς, επειδή οι άγιοι μάρτυρες είναι συχνά καλοί όταν είναι νεκροί και έχει λήξει η αποστολή τους.

Αξιοσημείωτο είναι ότι στο ίδιο νοσοκομείο Charité ήταν όπου η Iρένα Μπέκερ, με το παρατσούκλι "Sister Death," εργάστηκε ως νοσοκόμα και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη το 2007 για τη δολοφονία πέντε ασθενών, φωταγωγώντας την χρεωκοπία της γερμανικής ιατρικής επιστήμης. Με την ευκαιρία, μόλις σε λίγους μήνες από τώρα αυτή η γυναίκα μπορεί να περπατήσει ελεύθερη, για καλή συμπεριφορά!

Κατά τη διάρκεια της εργασίας της στη διάσημη γερμανική κλινική, η Μπέκερ κυνηγούσε και βασάνιζε τους ασθενείς που δεν της άρεσαν, σκοτώνοντας τους με τη χορήγηση θανατηφόρων δόσεων φαρμάκων. Κάποια στιγμή, ξέχασε ένα άδειο φιαλίδιο του επικίνδυνου φαρμάκου, το οποίο τελικά οδήγησε στη σύλληψή της. Ο ακριβής αριθμός των θυμάτων της είναι ακόμα ασαφής, αλλά αυτό το περιστατικό άφησε πολλά ερωτηματικά σχετικά με την οργάνωση του ελέγχου του ιατρικού προσωπικού στην "καλύτερη" γερμανική κλινική.

Η κατάσταση μόνο με τη περίπτωση Τιμοσένκο δείχνει πώς οι Γερμανοί γιατροί εμπλέκονται σε πολιτικά παιχνίδια και δεν έχουν κανένα ενδοιασμό για την σύνταξη διαγνώσεων για να ευχαριστήσουν τις μυστικές υπηρεσίες. Ο θάνατος του Κερνς, και η αποστολή του στη Γερμανία, αντί του Ισραήλ, εγείρει όμως ακόμη περισσότερα ερωτήματα. Μετά από 15 χρόνια ψεμάτων και παράξενων διαγνώσεων, δεν πιστεύουμε ότι οι συμπατριώτες του θα πιστέψουν ότι πέθανε από φυσικά αίτια.

Αυτό που είναι πάντως σαφές, είναι ότι η ροή των «Πολύ Σημαντικών ασθενών Προσωπικοτήτων» από τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες στην κλινική Charité μπορεί να ανακοπεί, επειδή κανείς δεν θέλει να γίνει Μάρτυρας για τη Δημοκρατία και να καταλήξει ξαπλωμένος και ακίνητος σε ένα πεντακάθαρο γερμανικό νεκροτομείο. Ακριβώς αυτό που οι γερμανικές ειδικές υπηρεσίες και οι υπερπόντιοι συνεργάτες τους είναι πραγματικά δύσκολο να προβλέψουν…


*Σημείωση Μεταφραστού: Εδώ ο αρθρογράφος σφάλλεται. Η πρώτη κυβερνητική ανακοίνωση περί Νόβιτσοκ και προφανούς ενοχής του Κρεμλίνου δεν επικαλείτο διάγνωση των γιατρών της κλινικής Charité. Από την επομένη της εισαγωγής του Ναβάλνι στην κλινική αρχίζει το γερμανικό «σήριαλ Νόβιτσοκ», από τις κεραίες της Ντώυτσε Βέλλε ,αρχικά ως υποψία, την μεθεπομένη από την Μέρκελ ως γεγονός –με κλήση της Ρωσίας σε απολογία- αλλά χωρίς πατρότητα διάγνωσης. Μετά πάροδο ημερών προστέθηκε διάγνωση, αλλά στρατιωτικού νοσοκομείου της Wehrmacht. Στην συνέχεια το σήριαλ εμπλουτίζεται με την επιβεβαίωση της γνωμάτευσης από γαλλικά και σουηδικά ιδρύματα και τέλος με επισφράγιση από τον πρόεδρο του Διεθνούς Οργανισμού Απαγόρευσης Χημικών Όπλων, βαρυνόμενο με καταγγελίες τέως στελεχών του Οργανισμού για συνέργεια σε συκοφάντηση της Συρίας και αμερικανικούς βομβαρδισμούς της για σκηνοθετημένα αεροπορικά πλήγματα κατά Τζιχαντιστών ανταρτών με χημικά. Σε όλο αυτό το διάστημα διαρκείας μηνών του σήριαλ, συνεχή διαβήματα της Μόσχας να συμμετάσχουν Ρώσοι επιστήμονες στην γερμανική διερεύνηση των αιτίων της ασθένειας του Ναβάλνι εντός αεροπλάνου και με συνοδεία συμβούλων του, έμεναν εύγλωττα αναπάντητες από την κυβέρνηση της κ. Μέρκελ και τον Διεθνή Οργανισμό.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Δέκα άτομα στην Γερμανία πέθαναν αμέσως μετά τον εμβολιασμό κατά του κοροναϊού, με την επικεφαλής του του Γερμανικού Ινστιτούτου «Paul Ehrlich» για την ασφάλεια φαρμακευτικών προϊόντων, Μπριζίτ Κέλερ-Στανισλάφσκι να ανακοινώνει πως θα ξεκινήσει έρευνα.

Σύμφωνα με την ειδικό, οι νεκροί ήταν ηλικίας 79 έως 93 ετών, όλοι με προηγούμενες ασθένειες. Παράλληλα, ο χρόνος μεταξύ εμβολιασμού και θανάτου κυμαινόταν από αρκετές ώρες έως τέσσερις ημέρες.

«Μέχρι χθες είχαμε εννέα περιπτώσεις. Πρέπει να περιμένουμε τα δεδομένα από την Κάτω Σαξονία [για μια άλλη φερόμενη περίπτωση], τότε θα υπάρξουν 10. Μιλάμε για ασθενείς σε εξαιρετικά σοβαρή κατάσταση, με πολλαπλές ασθένειες, οι οποίοι λάμβαναν θεραπεία. Έχω ήδη πει ότι μελετάμε αυτές τις περιπτώσεις [...] Με βάση τα τρέχοντα δεδομένα μας υποθέτουμε ότι πέθαναν από τις κύριες ασθένειές τους, που συνέπεσαν με τον εμβολιασμό» δήλωσε η Κέλερ-Στανισλάφσκι.

Στα τέλη Δεκεμβρίου, η Γερμανία ξεκίνησε μια εκστρατεία εμβολιασμού κατά του COVID-19, χρησιμοποιώντας το εμβόλιο που αναπτύχθηκε από τις εταιρείες Pfizer και BioNTech. Μέχρι σήμερα, 842.000 άτομα έχουν λάβει το εμβόλιο. Οι πρώτοι που εμβολιάζονται είναι οι άνω των 80 ετών, φιλοξενούμενοι και προσωπικό σε γηροκομεία, καθώς και το ιατρικό προσωπικό.Το ινστιτούτο ανέφερε επίσης έξι περιπτώσεις αναφυλαξίας. Μέχρι στιγμής, υπήρξαν 325 περιπτώσεις παρενεργειών που φέρεται να σχετίζονται με το εμβόλιο, συμπεριλαμβανομένων 51 σοβαρών. Η ειδικός του Ινστιτούτου δήλωσε ότι τα αποτελέσματα αυτά είναι εντός των προσδοκιών και αντιστοιχούν στα στατιστικά στοιχεία του εμβολιασμό στις ΗΠΑ.



ΝΟΡΒΗΓΙΑ: 23 θανατηφόρα περιστατικά μετά τον εμβολιασμό 

«Συνήθη συμπτώματα, που προκαλούνται από το εμβόλιο, τέτοια όπως ο πυρετός και η ναυτία, μπορεί να επιφέρουν τον θάνατο ορισμένων ανθρώπων μεγάλης ηλικίας με αδύναμη υγεία», υπογράμμισε ο αρχίατρος του οργανισμού φαρμάκων της χώρας
Τουλάχιστον 23 άτομα που είχαν κάνει το εμβόλιο κατά του κορωνοϊού πέθαναν στην Νορβηγία, ανακοίνωσε ο Εθνικός Οργανισμός Φαρμάκων της Νορβηγίας.

«Ενημερωθήκαμε για 23 θανατηφόρα περιστατικά μετά τον εμβολιασμό. Αυτή τη στιγμή εξετάζονται τα 13 εξ αυτών» αναφέρεται την ανακοίνωση.

«Αυτά τα στοιχεία μπορεί να υποδεικνύουν ότι συνήθη συμπτώματα, που προκαλούνται από το εμβόλιο, τέτοια όπως ο πυρετός και η ναυτία, μπορεί να επιφέρουν τον θάνατο ορισμένων ανθρώπων μεγάλης ηλικίας με αδύναμη υγεία», υπογράμμισε ο αρχίατρος του οργανισμού Σίγκουρντ Χορτέμου.

Ο εμβολιασμός με το εμβόλιο της αμερικανικής εταιρείας Pfizer και της γερμανικής BioNTech, ξεκίνησε στην Νορβηγία στις 27 Δεκεμβρίου του 2021. Οι πρώτοι που εμβολιάσθηκαν ήταν οι ηλικιωμένοι που διέμεναν σε οίκους ευγηρίας στο Όσλο. Στις αρχές του έτους έγινε γνωστό ότι τρείς άνθρωποι, που έμεναν σε διαφορετικές περιοχές και οι οποίοι είχαν εμβολιασθεί, πέθαναν, ωστόσο ο θάνατος τους ενδέχεται να μη σχετίζεται με τον εμβολιασμό και τα περιστατικά αυτά διερευνώνται.


Συνολικά μέχρι αυτή τη στιγμή στην Νορβηγία έχουν εμβολιασθεί με το εμβόλιο των Pfizer – BioNTech 21.000 άνθρωποι. Στις 12 Ιανουαρίου η Νορβηγία άρχισε να παραλαμβάνει εμβόλια της αμερικανικής φαρμακευτικής εταιρείας Moderna.


πηγή 



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Alexander Pavic, Strategic Culture, 15-12-20
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Όπως αφηγήθηκε στο άδικα παραμελημένο γερμανικό τηλεοπτικό ρεπορτάζ "Ξεκίνησε με ένα ψέμα",τον Απρίλιο του 1999, εν μέσω της παράνομης εκστρατείας βομβαρδισμού του ΝΑΤΟ εναντίον όσων είχαν μείνει όρθια στη Γιουγκοσλαβία, ο τότε Γερμανός υπουργός Άμυνας Ρούντολφ Σάρπινγκ κατηγόρησε επανειλημμένα τη σερβική πλευρά για εγκατάσταση «στρατοπέδου συγκεντρώσεως» ναζιστικού τύπου στο ποδοσφαιρικό γήπεδο της Πρίστινα, πρωτεύουσα του Κοσσυφοπεδίου της Σερβίας και της επαρχίας Μετόχια Πιεσμένος από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης για απόδειξη, ο Σάρπινγκ ανέφερε «μαρτυρία μαρτύρων» – την οποία δεν προσκόμισε ποτέ στη συνέχεια.

Ένα μήνα νωρίτερα, όπως είχε ξεκινήσει ο βομβαρδισμός, ο Σάρπινγκ δήλωσε ότι "δεν θα είχαμε αναλάβει ποτέ στρατιωτική δράση εάν δεν υπήρχε αυτή η ανθρωπιστική καταστροφή στο Κοσσυφοπέδιο, με 250.000 πρόσφυγες εντός του Κοσσυφοπεδίου και πολύ περισσότερους από 400.000 πρόσφυγες συνολικά, και με έναν αριθμό θανάτωνπου δεν είμαστε καν σε θέση να μετρήσουμε ακόμα".

Ωστόσο, βασικές πηγές τον αντέκρουσαν. Ο ΟΑΣΕ ανέφερε "39 θανάτους σε όλο το Κοσσυφοπέδιο— πριν έρθουν τα βομβαρδιστικά του ΝΑΤΟ". Ο Χάιντς Λοκουάι, Γερμανός στρατηγός που συνδέεται με τον ΟΑΣΕ, δήλωσε ότι "το είδος της ανθρωπιστικής καταστροφής που, ως κατηγορία διεθνούς δικαίου, θα δικαιολογούσε τη μετάβαση στον πόλεμο δεν υπήρχε στο Κοσσυφοπέδιο πριν από τον πόλεμο". Και η Νόρμα Μπράουν, διπλωμάτης των ΗΠΑ με τον ΟΑΣΕ, επιβεβαίωσε: «Δεν υπήρχε ανθρωπιστική κρίση μέχρι την αρχή των βομβαρδισμών του ΝΑΤΟ». Όπως αναφέρει κατηγορηματικά η ταινία, "Δεν βρέθηκε ούτε μια έκθεση για τη βία στο Κοσσυφοπέδιο από τον ΟΑΣΕ που να δείχνει τουλάχιστον μια επικείμενη ανθρωπιστική καταστροφή".

Παρ' όλα αυτά, και τύφλα στα γεγονότα, μαζί με τον Γερμανό πρωθυπουργό Σρέντερ, τον Σάρπινγκ και τον υπουργό Εξωτερικών Γιόσκα Φίσερ, οι Γερμανοί πήραν αυτό που ήθελαν – όχι μόνο τους βομβαρδισμούς και την μετέπειτα ατομική μόλυνση του πρώην γιουγκοσλαβικού χώρου, αλλά και την πρώτη μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο εμπλοκή των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων σε μια επιθετική στρατιωτική αποστολή. Διήρκεσε 78 ημέρες και επέφερε την ρίψη 22.000 τόνων πυραύλων, συμπεριλαμβανομένων απαγορευμένων βομβών διασποράς και πυρομαχικών απεμπλουτισμένου ουρανίου, και την ενεργό συνεργασία με μια τρομοκρατική οργάνωση, τον Αλβανικό KLA, με αποτέλεσμα χιλιάδες άμαχους και στρατιωτικούς νεκρούς και τραυματίες, τον εκτοπισμό εκατοντάδων χιλιάδων αμάχων και την καταστροφή δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων σε περιουσίες και υποδομές.

Λίγο περισσότερο από 20 χρόνια αργότερα, λίγο πριν από την έναρξη μιας άλλης εκστρατείας προπαγάνδας χωρίς αποδεικτικά στοιχεία, αυτή τη φορά που απευθύνεται στη Ρωσία, που περιλαμβάνει την υποτιθέμενη δηλητηρίαση του Alexey Navalny, η σημερινή υπουργός Άμυνας της Γερμανίας, Annegret Kramp-Karrenbauer, άνοιξε τα χαρτιά της. Μιλώντας στην εβδομαδιαία εφημερίδα Die Zeit τον Ιούλιο, η Κραμπ-Καρενμπάουερ τόνισε ότι είναι «καιρός» να συζητήσουμε «πώς η Γερμανία πρέπει να τοποθετηθεί στον κόσμο στο μέλλον», προσθέτοντας ότι η Γερμανία «αναμένεται να επιδείξει ηγεσία, όχι μόνο ως οικονομική δύναμη», αλλά και από την άποψη της «συλλογικής άμυνας... διεθνείς αποστολές... μια στρατηγική άποψη του κόσμου» και «το ερώτημα αν θέλουμε να διαμορφώσουμε ενεργά την παγκόσμια τάξη».

Σε μια άλλη συνομιλία του Ιουλίου, αυτή τη φορά με το Ατλαντικό Συμβούλιο, η Κραμπ-Καρενμπάουερ φρόντισε επίσης να προσδιορίσει τον κύριο αντίπαλο: «Βλέπουμε μια επιθετική, δυναμική πολιτική να προέρχεται από τη ρωσική ηγεσία», είπε, αναφερόμενη στην επανένωση της Κριμαίας με τη Ρωσία το 2014. Η Ρωσία δεν σέβεται το δικαίωμα αυτοδιάθεσης άλλων χωρών. Ήταν η πρώτη φορά μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο που τα σύνορα άλλαξαν με τη βία"

Μόνο που, όπως αναφέρθηκε παραπάνω, δεν ήταν… η πρώτη φορά. Διότι, παρά το ακόμα υπάρχον ψήφισμα 1244 του ΟΗΕ , το οποίο επιβεβαιώνει την εδαφική ακεραιότητα του διαδόχου της Γιουγκοσλαβίας της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας, της Σερβίας, εν αναμονή μιας τελικής πολιτικής διευθέτησης, η Γερμανία στέκεται υπερήφανα μεταξύ των κρατών που έχουν αναγνωρίσει τη μονομερή απόσχιση της ιστορικής νότιας επαρχίας της Σερβίας. Αυτό παρά το γεγονός ότι αυτή η συγκεκριμένη αλλαγή συνόρων είχε προκύψει ως αποτέλεσμα ακριβώς των βίαιων μεθόδων που υποτίθεται ότι αποδοκιμάζει τώρα η Γερμανίδα υπουργός Άμυνας, ακόμη και όταν η χώρα της τις χρησιμοποίησε και επωφελήθηκε γεωπολιτικά από αυτές.

Έχοντας όλα αυτά κατά νου, δεν θα πρέπει να αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι, σύμφωνα με τα πρόσφατα λόγια του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρώφ, "οι εγκέφαλοι και οι πολιτικοί αναλυτές με στενούς δεσμούς με τη γερμανική κυβέρνηση έχουν αρχίσει ανοιχτά να εργάζονται για μια νέα ανατολική πολιτική", η οποία περιλαμβάνει την κατάργηση της στρατηγικής εταιρικής σχέσης με τη Ρωσία, η οποία τώρα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως "αντίπαλος" της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Προφανώς, οι υπεύθυνοι για τη λήψη αποφάσεων στο Βερολίνο κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι είναι καιρός να κάνουνε το επόμενο βήμα.

Το και να συζητήσουμε αν η υπόθεση Navalny ήταν ένα εύλογο έναυσμα για την στρατηγική μεταστροφή της γερμανικής πολιτικής κατά 180 μοίρες ,ή απλά ένα βολικό τεχνητό πρόσχημα συγκάλυψης των πραγματικών κινήτρων, θα ήταν σαν να συμμετείχαμε σε άχρηστο θέατρο αφέλειας. Διότι αν ό,τι συνέβη στον Ναβάλνι εθεωρείτο ειλικρινά από τη γερμανική κυβέρνηση ως κάτι που θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο μια σημαντική στρατηγική σχέση, τότε σίγουρα οι γερμανικές αρχές θα έκαναν ό,τι ήταν δυνατόν για να εξερευνήσουν σε βάθος την υπόθεση, σε αναζήτηση της αλήθειας, κατά τον πιο διαφανή τρόπο, να μοιρασθούν τα αποδεικτικά στοιχεία και να αφήσουν αβίαστη την διαδικασία της δικαστικής κρίσης. Αλλά αυτό είναι, φυσικά, το μόνο πράγμα που δεν έχουν κάνει, ούτε, όπως δείχνουν, σχεδιάζουν να κάνουν, παρά τις πολυάριθμες ρωσικές εκκλήσεις .

Έτσι, κατά την αξιολόγηση του νέου Drang nach Osten της Γερμανίας, είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η επιθετική συμπεριφορά της γερμανικής πολιτικής ελίτ δεν ξεκίνησε χθες και έχει μικρή σχέση με τον Navalny. Αναπτύχθηκε μεθοδικά τη δεκαετία του 1990, κατά τη διάρκεια της βίαιης διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας και στιλβώθηκε στην εκστρατεία δαιμονοποίησης του στενότερου Γιουγκοσλαβικού Ρώσου συμμάχου, της Σερβίας. Και, ενώ τα ψέματα και οι υπερβολές των γερμανών πολιτικών ήταν κατάφωρα και θανατηφόρα όσον αφορά τον βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας από το ΝΑΤΟ, είναι σημαντικό να υπενθυμίσουμε ότι ο αρνητικός γερμανικός ρόλος σε ολόκληρη τη γιουγκοσλαβική κρίση θα μπορούσε να εντοπιστεί, ακόμη περισσότερο, μέχρι τις απαρχές της γιουγκοσλαβικής τραγωδίας.

Όπως ανέφεραν οι New York Times τον Ιανουάριο του 1992, η Γερμανία ήταν αυτή που ώθησε τα μεγάλα ευρωπαϊκά κράτη να αναγνωρίσουν τη μονομερή διακήρυξη ανεξαρτησίας των αποσχιστικών δημοκρατιών Σλοβενία και Κροατία. Ο υπουργός Εξωτερικών της Σερβίας Βλάντισλαβ Γιοβάνοβιτς χαρακτήρισε το ρόλο της Γερμανίας «ιδιαίτερα αρνητικό», προσθέτοντας ότι ήταν «πολύ σοβαρό προηγούμενο να ενθαρρυνθεί η μονομερής απόσχιση σε ένα πολυεθνικό κράτος». Ακόμα και τότε, ένα σχόλιο στην κύρια εφημερίδα της Βόννης General-Anzeiger προειδοποίησε ότι «ο φόβος της γερμανικής κυριαρχίας και της ιδιοτέλειας έχει αυξηθεί.» Ο Carl Cavanagh Hodge το αποκάλεσε «μια από τις πιο κρημνώδεις ενέργειες στην Ευρώπη μετά τον Ψυχρό Πόλεμο» με την οποία «η κυβέρνηση της Βόννης στην πραγματικότητα απαρνήθηκε τη νομιμότητα του υπάρχοντος γιουγκοσλαβικού κράτους και πίεσε άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να κάνουν το ίδιο». Στο βιβλίο της «Βαλκανική Τραγωδία», η Σούζαν Γούντγουορντ κατέκρινε την «γερμανική μανούβρα» πιέσεων σε άλλα μέλη της EC να αναγνωρίσουν τη Σλοβενία και την Κροατία, και κατέληξε: «Το προηγούμενο που δημιουργήθηκε από αυτόν τον γερμανικό ελιγμό ήταν ότι η αρχή της «αυτοδιάθεσης» θα μπορούσε νόμιμα να διαλύσει πολυεθνικά κράτη, ότι η εφαρμογή της αρχής αυτής από την ΕΚ ήταν αυθαίρετη, και ότι ο πιο σίγουρος τρόπος για τους πολιτικούς που είναι αποφασισμένοι να επιτύχουν την ανεξαρτησία ήταν να υποκινήσουν έναν αμυντικό πόλεμο και να κερδίσουν διεθνή συμπάθεια και αναγνώριση".

Θα ήταν μάλλον αφελές να πιστεύουμε ότι το γερμανικό πολιτικό κατεστημένο δεν γνώριζε τις συνέπειες των πράξεών του. Παρ' όλα αυτά, το προπαγανδιστικό φράγμα της σχολής του Γκαίμπελς εναντίον των Σέρβων μπορούσε μόνο να αυξηθεί σε ένταση, με τον Γερμανό υπουργό Εξωτερικών Κλάους Κίνκελ να κραυγάζει ότι «η Σερβία πρέπει να γονατίσει», μετά τη διαβόητη «σφαγή του ψωμιού» στο Σεράγεβο, στα τέλη Μαΐου του 1992, για την οποία, μαζί με τους περισσότερους άλλους Δυτικούς διπλωμάτες και ΜΜΕ, κατηγόρησε αμέσως τις Σερβοβόσνιες δυνάμεις, χωρίς στοιχεία, φυσικά. Στην πραγματικότητα, υπήρχαν σοβαρές ενδείξεις, που εκφράστηκαν σε εμπιστευτικές εκθέσεις του ΟΗΕ, ότι οι Βόσνιοι Μουσουλμάνοι «έσφαξαν τον λαό τους» προκειμένου να επιρρίψουν την ευθύνη στους Σέρβους και να εξωθήσουν σε παρέμβαση τους νικητές του Ψυχρού Πολέμου. Βολικά, η επίθεση πραγματοποιήθηκε λίγο πριν από συνάντηση πρεσβευτών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας για να εξετάσει το ενδεχόμενο επιβολής κυρώσεων στη Σερβία.

Σίγουρα ο Kinkel πρέπει να γνώριζε αυτές τις εκθέσεις και αμφιβολίες. Αλλά παρ' όλα αυτά οργίασε. Και τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης ως επί το πλείστον ακολούθησαν. Φαινόταν ακόμη και τότε ότι η πρόσφατα επανενωμένη πολιτική τάξη της Γερμανίας έψαχνε με λαχτάρα να βρει "Ναζιστές» στο εξωτερικό για να επιδείξει τον φανατικό εκδημοκρατισμό της. Ειδικά αν η ετικέτα μπορούσε να καρφωθεί σε έναν από τους λαούς που υπέστησαν τις περισσότερες απώλειες στα χέρια των στρατών του Χίτλερ.

Εάν ο στόχος της επανενωμένης γερμανικής ελίτ ήταν από την αρχή να ανακτήσουν το καθεστώς της μεγάλης δύναμης –υπό την κάλυψη της ΕΕ, αν ήταν δυνατόν– τότε ήταν απαραίτητο όχι μόνο να αυξηθεί η δύναμη από οικονομική και στρατιωτική άποψη, αλλά και από την άποψη της ήπιας δύναμης. Και το τελευταίο συνεπάγεται, μεταξύ άλλων, κάποια πραγματικό ή κατασκευασμένο υψηλό ηθικό ανάστημα. Για τις φιλοδοξίες της επανενωμένης γερμανικής ελίτ, αυτό προφανώς σήμαινε όχι μόνο διαχωρισμό από τη ναζιστική φρίκη –κάτι που η μεταπολεμική Γερμανία είχε κάνει αξιοθαύμαστα μέχρι την πτώση του Τείχους του Βερολίνου– αλλά και την ικανότητα να φορτώσει ένα παρόμοιο είδος ενοχής στους πρώην – και, όπως φαίνεται, στους μελλοντικούς αντιπάλους και στα θύματα της στο παρελθόν. Πρώτα η Σερβία, και τώρα, όλο και περισσότερο, η Ρωσία.

Χρειάστηκε η Γερμανία σχεδόν τρεις δεκαετίες για να αισθανθεί ότι έχει αποκτήσει αρκετά υψηλό «ηθικό βάθρο» από το οποίο θα μπορούσε να αισθάνεται αρκετά σίγουρη για να ξεκινήσει την θρασύτατη, χωρίς αποδεικτικά στοιχεία εκστρατεία της, κατηγορώντας τη Ρωσία για την ευθύνη για ό,τι πραγματικά συνέβη στον Αλεξέι Ναβάλνι. Στην πορεία, ας μην ξεχνάμε, η Γερμανία όχι μόνο υποστήριξε ανοιχτά το Ουκρανικό πραξικόπημα , αλλά συμμετείχε στη δυτική χορωδία της αντιρωσικής καταδίκης και των κυρώσεων σε σχέση με την Ουκρανία, καθώς και με μια άλλη εξαιρετικά ύποπτη ιστορία δηλητηρίασης- «οι Ρώσοι το έκαναν», στην οποία πρωταγωνίστησαν ο Σεργκέι Σκριπάλ και η κόρη του – οι οποίοι φαίνεται να έχουν βολικά «εξαφανιστεί», αφού η υπόθεση είχε υπηρετήσει την προπαγανδιστική αποστολήτης.

Είναι άλλο πράγμα για μια χώρα με το μέγεθος και τον πλούτο της Γερμανίας να αναζητήσει τη θέση που της αξίζει στον κόσμο. Και είναι κάτι άλλο όταν αυτό γίνεται με τόσο επιθετικό και ανέντιμο τρόπο, γιατί αυτό εγείρει αναπόφευκτα ερωτήματα σχετικά με τα κίνητρα . Εάν μια χώρα υπεύθυνη για δύο παγκόσμιους πολέμους τον περασμένο αιώνα ξεκινήσει μια σκόπιμη εκστρατεία ψεύδους εναντίον προηγουμένων θυμάτων της, είναι ορθό να συμπεράνουμε ότι μπορεί να μπήκε και πάλι σε κίνηση, ή σύντομα θα είναι. Χρησιμοποιώντας άλλα μέσα, αλλά με παρόμοιους στόχους.


Αλεξάνταρ Πάβιτς 
Ανεξάρτητος αναλυτής και ερευνητής


* Drang Nach Osten: Oρμητική επέκταση προς την Ανατολή και τα σλαβικά εδάφη, υπήρξε το παραδοσιακό όραμα και άθλημα των Γερμανών για τα επιτεύγματα στο οποίο δεν διστάζουν να επαίρονται προκλητικά. 
 ΄Ισως αυτό είχε κατά νουν ο Τσώρτσιλ όταν είπε το αλησμόνητο γνωμικό του: «Τους Γερμανούς πρέπει να τους βομβαρδίζεις κάθε πενήντα χρόνια. Δεν πειράζει αν δεν ξέρεις γιατί. Αυτοί ξέρουν». . .



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


του Μιχαήλ Στυλιανού, 20-12-20

«Η Γερμανία μεταμορφώνεται πολιτικά, με τρόπο που παρουσιάζει ανησυχητικές ομοιότητες με την εξέλιξή της στην εποχή προ του Παγκοσμίου Πολέμου», επισήμαινε σε πρόσφατο άρθρο του ο ‘Αλαστερ Κρούκ, ο Βρετανός αναλυτής με το οξύτατο βλέμμα του πρώην διπλωμάτη και κατασκόπου.

Στην ίδια διάγνωση συμπίπτει, εξετάζοντας, εκ των έσω, τα χαρακτηριστικά γερμανικού κράτους και κοινωνίας στην αποκαλυπτική κρίση του Κορωναιού, ο Αμερικανός θεατρικός συγγραφέας και μυθιστοριογράφος C.J.Hopkins, μόνιμος κάτοικος Βερολίνου.

Η μεταμόρφωση στην οποία αναφερόταν ο πρώτος αφορούσε στην εξωτερική πολιτική του Βερολίνου, που απορρίπτει τώρα την φθαρμένη μεταπολεμική εμφάνιση του μεταμελημένου και σωφρονισμένου αμαρτωλού, του καθαγιασμένου ιεραποστόλου της Δημοκρατίας, πιστού συμμάχου των ΗΠΑ και ανιδιοτελούς ιδρυτικού εταίρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση - μέσω της οποίας προώθησε την συντριπτική παρουσία του μέχρι την Ελλάδα, την Γιουγκοσλαβία (την οποία διέλυσε) και την πλατεία Μεϊντάν του Κιέβου, όπου ο υπουργός του των Εξωτερικών μοίραζε κουλουράκια, μαζί με την κ. Βικτώρια Νούλαντ του Στέητ Ντιπάρτμεντ στους τοπικούς νεοναζιστές πραξικοπηματίες.

Η νέα /παλαιά, διαφορετική φυσιογνωμία 4ου Ράιχ προβλήθηκε μετά την εγκατάσταση Γερμανίδας υπουργού Αμύνης επικεφαλής της Ευρωπαϊκής’ Ένωσης, στο μεταίχμιο ιστορικής καμπής, εν μέσω συγκλονιστικής διεθνούς πανδημίας και σε παραμονές κρισιμότατων αμερικανικών εκλογών.

Το επεσήμαναν πρώτοι δύο επιφανείς διεθνείς σχολιαστές πρώην διπλωμάτες, ο Ινδός Bhadrakumar και o Bρετανός Alastair Crook, από την σηματοδότηση εντυπωσιακών δηλώσεων της νέας Υπουργού Αμύνης και προσωρινής διαδόχου της κ. Μέρκελ στην ηγεσία του Χριστιανό-δημοκρατικού Κόμματος Ανεγκρέτ Κραμπ- Καρενμπάουερ: Υπέρ μιας ισχυρής στρατιωτικά Γερμανίας στο ευρωπαϊκό σκέλος του ΝΑΤΟ ,σε μια σταθερά δυναμική στάση, στο πλευρό των ΗΠΑ, απέναντι σε Ρωσία και Κίνα.

Η πιθανολογούμενη διάδοχος της ΄Αγκελας Μέρκελ πρότεινε περίπου απροσχημάτιστα στην μετεκλογική ηγεσία των ΗΠΑ να συναινέσουν σε γερμανική ηγεσία της ευρωπαϊκής πτέρυγας της Δυτικής παράταξης στην αντιμετώπιση Ρωσίας και Κίνας.

Ως έμπρακτη, συμβολική προφανώς, αποδεικτική χειρονομία επιβεβαίωσης ακολούθησε η μυθιστορηματική «δηλητηρίαση με Νόβιτσοκ», του Ρώσου αντιεξουσιαστή Ναβάλνι, που διαγνώστηκε από στρατιωτικούς γιατρούς στο Βερολίνο, όπου ο Ναβάλνι μεταφέρθηκε αεροπορικώς, με εντολή του Πούτιν, μετά από τηλεφωνική παράκληση της γυναίκας του ασθενούς…

Την μεταμόρφωση της μεταπολεμικής φυσιογνωμίας της Γερμανίας, στην σημερινή εποχή της συζητούμενης παγκόσμιας «επανεκκίνησης» (Reset) , διαπιστώνουν και οι πιστοί της Ντώϋτσε Βέλλε, Φωνής της Γερμανίας, της οποίας την γλυκομίλητη προσπάθεια αντικειμενικότητας διαδέχονται χαρακτηριστικά δηλητηριώδους προπαγάνδας, εις βάρος και της υποτίθεται επιστήθιας φίλης Γαλλίας –για να μην αναφερθούμε στην αμείωτη αγωνία της για την τύχη των «προσφύγων» στην Λέσβο…

Αλλά ας δούμε και την ευρεία περίληψη από την μακροσκελή αμερικανική ανταπόκριση από το εσωτερικό γερμανικό παρουσιαστικό:

Οι Γερμανοί Ξανάρθανε!

C.J. HOPKINS • 22 ΝΟΕΜΒΡΊΟΥ 2020

Δυναμώστε τον Βάγκνερ, παιδιά ... Οι Γερμανοί ξανάρθανε! Όχι, όχι οι ευγενικοί, φιλικοί, φιλειρηνικοί, μεταπολεμικοί Γερμανοί... Οι Γερμανοί! Ξέρεις ποιους εννοώ. Οι Γερμανοί του "Δεν ήξερα πού πήγαιναν τα τρένα". Οι Γερμανοί του "ακολουθούσα εντολές". Οι άλλοι Γερμανοί.Ναι... εκείνοι οι Γερμανοί…

Σε περίπτωση που το χάσατε, στις 18 Νοεμβρίου, το γερμανικό κοινοβούλιο ψήφισε ένα νόμο, τον λεγόμενο "Infektionsschutzgesetz" στα γερμανικά) που εξουσιοδοτεί την κυβέρνηση να εκδώσει ό,τι διατάγματα θέλει με το πρόσχημα της προστασίας της δημόσιας υγείας. Η κυβέρνηση το είχε κάνει αυτό ούτως ή άλλως - διατάσσοντας γενικό κλείσιμο, απαγορεύσεις κυκλοφορίας, ταξιδιωτικές απαγορεύσεις, απαγόρευση των διαδηλώσεων, επιδρομές σε σπίτια και επιχειρήσεις, διατάσσοντας όλους να φορούν ιατρικές μάσκες, παρενοχλώντας και συλλαμβάνοντας αντιφρονούντες, κ.λπ.

Τώρα, αυτός ο «νόμος προστασίας από τις λοιμώξεις», ο οποίος πέρασε βιαστικά από το κοινοβούλιο, δεν είναι, λένε,σε καμία περίπτωση συγκρίσιμος με τον «νόμο εξουσιοδότησης του 1933,ο οποίος χορήγησε επίσημα στην κυβέρνηση την εξουσία να εκδίδει ό,τι διατάγματα ήθελε με το πρόσχημα της αποκατάστασης της ηρεμίας του λαού. Ναι, αντιλαμβάνομαι ότι ακούγονται αρκετά παρόμοιοι, αλλά, σύμφωνα με την κυβέρνηση και τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης, δεν υπάρχει καμιά απολύτως σχέση και όποιος ισχυριστεί πως υπάρχει είναι «ακροδεξιός εξτρεμιστής του AfD», «είναι νεοναζί προπαγανδιστής συνωμοσίας», ή οτιδήποτε άλλο.

Καθώς ψηφιζόταν ο νόμος περί προστασίας (δηλαδή, ο σημερινός, όχι αυτός του 1933), δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές εναντίον του ολοκληρωτισμού συγκεντρώθηκαν στους δρόμους, πολλοί από τους οποίους μετέφεραν αντίγραφα του Grundgesetz (δηλαδή, του Συντάγματος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας), το οποίο είχε μόλις καταργήσει το κοινοβούλιο. Τους αντιμετώπισαν χιλιάδες αστυνομικοί των ΜΑΤ, οι οποίοι κήρυξαν τη διαδήλωση «παράνομη» (επειδή πολλοί από τους διαδηλωτές δεν φορούσαν μάσκες) και στη συνέχεια έριχναν κάτω τους υπολοίπους με κανόνια νερού. .

Τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης - τα οποία είναι εντελώς αντικειμενικά, και καθόλου όπως τα όργανα του Υπουργείου Προπαγάνδας του Γκαίμπελς στη ναζιστική εποχή - υπενθύμισαν ευσυνείδητα στο γερμανικό κοινό ότι αυτοί οι διαδηλωτές ήταν όλοι «Αρνητές του Κορωναιού», «ακροδεξιοί εξτρεμιστές», "θεωρητικοί συνωμοσίας", «πολέμιοι των εμβολίων», "νεοναζί," και ούτω καθεξής. Έτσι καλώς εισέπραξαν αυτό που τους άξιζε.

Επίσης, ένας εκπρόσωπος της αστυνομίας του Βερολίνου (που δεν έχει βέβαια καμία απολύτως ομοιότητα με την Γκεστάπο, ή τη Στάζι, ή οποιαδήποτε άλλη διαβόητη υπηρεσία ροπαλοφόρων για την επιβολή της επιτρεπόμενης ιδεολογίας ) επεσήμανε ότι τα κανόνια νερού χρησιμοποιούνται μόνο για να "ποτίσουν" τους διαδηλωτές (δηλαδή, δεν στοχεύουν απευθείας σε αυτούς), επειδή υπήρχαν τόσοι ανήλικοι αρνητές του Κορωναιού στις τάξεις τους.

Σύμφωνα με την κυβέρνηση, τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης, τον κόσμο της διανόησης και, βασικά, όποιον στη δημόσια ζωή θέλει να παραμείνει στο ύψος του, αυτοί οι αρνητές του Κορωναιού έχουν γίνει πρόβλημα. Διαδίδουν αβάσιμες «θεωρίες συνωμοσίας» που απειλούν τη δημόσια υγεία και προκαλούν δυσφορία στον γερμανικό λαό . Περπατούν χωρίς ιατρικές μάσκες, διακωμωδούν τις προσπάθειες της κυβέρνησης και των μέσων ενημέρωσης να πείσουν το κοινό ότι δέχεται επίθεση από μια βιβλική μάστιγα. Δημοσιεύουν επιστημονικά στοιχεία στο Διαδίκτυο. Οργανώνουν αυτές τις διαμαρτυρίες και με κάθε τρόπο αμφισβητούν το δικαίωμα της κυβέρνησης να κηρύσσει «κατάσταση έκτακτης ανάγκης για την υγεία», να αναστέλλει το γερμανικό Σύνταγμα επ' αόριστον, και να κυβερνά την κοινωνία με διατάγματα και με πυγμή.

Παρά τις προσπάθειες της γερμανικής κυβέρνησης και των μέσων ενημέρωσης να δαιμονοποιήσουν όποιον δεν παπαγαλίζει υπάκουα την επίσημη «Νέα Κανονική» αφήγηση ως «επικίνδυνο νέο-ναζί , αρνητή του Κορωναιού», αυτό το κίνημα "Corona Denialism" διογκώνεται, όχι μόνο στη Γερμανία, αλλά σε όλη την Ευρώπη. Είναι σαφές ότι έρχεται η ώρα για τη Γερμανία να λάβει ισχυρότερα μέτρα κατά αυτής της απειλής. Η υγεία της Vater …(land) του έθνους, διακυβεύεται! Ευτυχώς, αυτός ο Νόμος Αντιμολυσματικής Προστασίας θα παρέχει στην κυβέρνηση την εξουσία που χρειάζεται για να συλλαμβάνει και να επιβάλει κάποιου είδους ... ναι, ξέρεις, λύση.

Το να επιτρέψουμε σε αυτούς τους εκφυλισμένους αντικοινωνικούς αρνητές του Κορωναιού να αλωνίζουν, αψηφώντας την απόλυτη εξουσία της γερμανικής κυβέρνησης, δεν μπορεί να γίνει ανεκτό, όχι σε μια εποχή εθνικής έκτακτης ανάγκης για την υγεία! Αυτοί οι νεοναζιστές αρνητές του ιού πρέπει να ξεριζωθούν και να αντιμετωπιστούν, ανελέητα !

Δεν είμαι φυσικά ενήμερος για τις λεπτομέρειες, αλλά είμαστε στη Γερμανία και φαντάζομαι ότι κάποιου είδους σώμα ειδικής αποστολής θα έχει συσταθεί για την αποτελεσματική αντιμετώπιση του προβλήματος «αρνητές Κορωναιού». Είναι σαφές ότι έχουν ήδη ληφθεί μέτρα. Εναλλακτικά μέσα μαζικής ενημέρωσης έχουν σιγασθεί. Τον Απρίλιο, μία γνωστή αντιφρονούσα δικηγόρος είχε μεταχθεί δια της βίας σε ψυχιατρική πτέρυγα (αλλά οι αρχές και τα μέσα ενημέρωσης μας διαβεβαίωσαν ότι δεν είχε καμία σχέση με τις αιρετικές απόψεις της, ή με τις αγωγές που κατέθεσε κατά της κυβέρνησης· -απλά, συμπτωματικά, έγινε εντελώς παρανοϊκή).

Βαριά οπλισμένη αστυνομία συλλαμβάνει ακροατές του YouTube (αν και δεν είναι σαφές ακριβώς γιατί, δεδομένου ότι οι αρχές δεν έχουν ανακοινώσει καμία λεπτομέρεια και τα επίσημα μέσα ενημέρωσης δεν το αναφέρουν).

Πριν από τη διαδήλωση της 29ης Αυγούστου, κατά την οποία η κυβέρνηση χορήγησε σε κάποιους νεοναζί de-facto άδεια να «εισβάλουν στο Ράιχσταγκ», έτσι ώστε τα μέσα ενημέρωσης να μπορέσουν να το κινηματογραφήσουν για να δυσφημήσουν την πραγματική διαμαρτυρία ,ένας Γερμανός πολιτικός έφτασε στο σημείο να ζητήσει την απέλαση των «αρνητών του Κορωναιού» ... πιθανώς με τρένα, κάπου ανατολικά.(Σημ; Υπαινιγμός για τα ναζιστικά στρατόπεδα)

Αλλά σοβαρά, δεν θέλω να τα βάλω με τους Γερμανούς. Αγαπώ τους Γερμανούς. Ζω στη Γερμανία. Και δεν είναι οι μόνοι που εφαρμόζουν τον νέο παθολογικό ολοκληρωτισμό. Είναι απλά ότι, δεδομένης της όχι και τόσο μακρινής ιστορίας τους, είναι μάλλον καταθλιπτικό, και περισσότερο από λίγο τρομακτικό, να βλέπεις πως η Γερμανία μεταμορφώνεται για άλλη μια φορά σε ένα ολοκληρωτικό κράτος, όπου η αστυνομία κυνηγάει τη μάσκα στους δρόμους, κάνοντας επιδρομές σε εστιατόρια, μπαρ, και τα σπίτια των ανθρώπων, όπου περπατώντας με το βήμα της χήνας κάποιοι καλοί Γερμανοί πολίτες κρυφοκοιτάζουν στα παράθυρα των στούντιο Γιόγκα για να δούνε αν παραβιάζονται οι κανόνες της «κοινωνικής αποστασιοποίησης», όπου δεν μπορώ να πάω μια βόλτα, ή σε κατάστημα για ψώνια, χωρίς να με πολιορκούν εχθρικοί, κραυγαλέοι, κάποτε υβριστικοί Γερμανοί, εξαγριωμένοι που δεν φορώ την μάσκα και να μου φωνάζουν «Es ist Pflicht», «Es ist Pflicht».
Ναι, έχω πλήρη επίγνωση ότι είναι "Pflicht"(υποχρεωτικό, καθήκον). Και αν είχα οποιαδήποτε αμφιβολία ως προς το αν ήταν "Pflicht," η γερουσία του Βερολίνου μου το κατέστησε σαφές με αυτή την κομψή διαφήμιση που μου ανακοινώνει –με το μεσαίο δάκτυλο- το τίμημα αν δεν συμμορφωθώ στις υποδείξεις…


Εντάξει, πριν η αρχίσει η τοπική κοινωνία να με πλημμυρίζει με εξοργισμένα e-mail: Όχι, δεν αποκαλώ αυτούς τους Γερμανούς "Ναζί". Τους αποκαλώ "ολοκληρωτικούς". Το οποίο, σε αυτό το σημείο, δεδομένων όλων όσων γνωρίζουμε, αν εξακολουθείτε να προσποιείστε ότι αυτός ο Κορωναϊός με οποιονδήποτε τρόπο δικαιολογεί τα όλο και πιο καταπιεστικά "επείγοντα μέτρα" που επιβάλλονται, λυπάμαι, αλλά αυτό είναι που είστε.

Δεν μπορείτε να πιστέψετε ότι είναι αυτό που είστε ... οι ολοκληρωτικοί δεν το πιστεύουν ποτέ, όχι μέχρι να είναι πολύ αργά.

Ο ολοκληρωτισμός λειτουργεί σαν λατρεία,. Σέρνεται επάνω σας, σιγά-σιγά, λίγο ψέμα μετά από λίγο ψέμα, συμβιβασμός μετά από συμβιβασμό, εξορθολογισμός μετά τον εξορθολογισμό ... μέχρι που μια μέρα θα βρεις τον εαυτό σου να παίρνει εντολές, από κάποιον διεστραμμένο μικρό ναρκισσιστικό μηδενιστή, σε μια αποστολή να ξαναφτιάξεις ολόκληρο τον κόσμο. Δεν παραδίνεσαι σε όλα με τη μία. Το κάνεις κατά τη διάρκεια εβδομάδων και μηνών. Ανεπαίσθητα, γίνεται η πραγματικότητά σου. Δεν αναγνωρίζετε ότι είστε σε αυτό, γιατί ό, τι βλέπετε είναι μέρος του, και ο καθένας που γνωρίζετε είναι σε αυτό ... εκτός από τους άλλους, που δεν είναι μέρος του. Οι "αρνητές". Οι "αποκλίνοντες". Οι "ξένοι". Οι "Κοβιδο-ηλίθιοι". Οι "διασπορείς του ιού".

Βλέπεις, αν και οι αφηγήσεις και τα σύμβολα μπορεί να αλλάξουν, ο ολοκληρωτισμός είναι ολοκληρωτισμός. Δεν έχει πραγματικά σημασία ποια στολή φοράει, ή ποια γλώσσα μιλάει ... Είναι το ίδιο βδέλυγμα. Είναι ένα είδωλο, ένα ομοίωμα της ύβρεως του ανθρώπου, που πλάθεται, με τον πηλό του μυαλού των μαζών, από μεγαλομανείς πνευματικούς ανάπηρους, που θέλουν να εξολοθρεύσουν αυτό που δεν μπορούν να ελέγξουν. Και αυτό που θέλουν να ελέγξουν είναι πάντα τα πάντα. Όλα όσα τους θυμίζουν την αδυναμία τους και την ντροπή τους.. Ό,τι δεν θα τους υπακούει.

Δυστυχώς όταν κάτι τέτοιο αρχίσει και φτάσει στο στάδιο που βρίσκεται τώρα, τις περισσότερες φορές δεν σταματάει, μέχρις ότου πόλεις να έχουν γίνει ερείπια και χωράφια να είναι σπαρμένα με ανθρώπινα κρανία. Μπορεί να μας πάρει δέκα με δώδεκα χρόνια να φθάσουμε εκεί, αλλά, μην κάνετε λάθος, εκεί κατευθυνόμαστε, εκεί ο ολοκληρωτισμός κατευθύνεται πάντα ... Αν δεν με πιστεύεις, ρώτα τους Γερμανούς.




Ο C. J. Hopkins είναι ένας βραβευμένος Αμερικανός θεατρικός συγγραφέας, μυθιστοριογράφος και πολιτικός σατιρικός με έδρα το Βερολίνο. Τα έργα του δημοσιεύονται από τις εκδόσεις Bloomsbury και Broadway Play Publishing, Inc. Το δυστοπικό μυθιστόρημά του, Ζώνη 23, εκδίδεται από Snoggsworthy, Swaine & Cormorant. 




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Το σήριαλ με τα αποτελέσματα των Αμερικάνικων Εκλογών συνεχίζεται με νέα επεισόδια, αυτή τη φορά διαδραματιζόμενα στην Ευρώπη.

Ο Ρεμπουπλικανός βουλευτής Louie Gohmert είπε στο ειδησεογραφικό πρακτορείο Newsmax ότι δικοί του άνθρωποι στην Γερμανία ανέφεραν ότι στα γραφεία της εταιρείας Scytl η οποία είναι υπεύθυνη και για τις εκλογές, έγινε επιδρομή από μεγάλη ομάδα του αμερικανικού στρατού στην Φρανκφούρτη και έγινε και κατάσχεση των σέρβερ.
Επίσης η Andrea Widburg (αμερικανίδα δημοσιογράφος) είχε αναφέρει ότι η εταιρεία Scytl που εδρεύει στην Βαρκελώνη και έχει ως κύριο αντικείμενο να παρέχει ηλεκτρονικές υπηρεσίες καταμέτρησης ψήφων σε παγκόσμιο επίπεδο, αρκετές φορές έχει αποκαλυφθεί ότι έχει γίνει χειραγώγηση στο ηλεκτρονικό σύστημα.

"Η εταιρεία Scytl, όπως αναφέρει  έχει (ή είχε ) διασυνδέσεις με τον Τ.Σόρος και το κόμμα των Δημοκρατικών!

Ο συνιδρυτής της Microsoft Paul Allen μέσω του δικού του οικονομικού οργανισμού έχει επενδύσει μέχρι στιγμής 40εκατομμύρια στην Scytl. Και σήμερα μάθαμε (σημειώνει η δημοσιογράφος) από τις δικές μας πηγές ότι ο Μπιλ Γκέιτς έχει μερίδιο των μετοχών στην επίμαχη εταιρεία Scytl".

Δείτε τον βουλευτή Louie Gohmert του Τέξας τι έχει αναφέρει για την αναφερόμενη επιδρομή.


“Σήμερα μάθαμε για την επιδρομή στην Γερμανία από πηγές μας”

Η αμερικανική κυβέρνηση από την στιγμή που έχει στοιχεία ότι ο κύριος σέρβερ της εταιρείας είχε εμπλοκή με την αλλαγή ψήφων, μέσω των μυστικών υπηρεσιών ανακάλυψε ότι είχε έδρα την Γερμανία. Με σκοπό να διελευκανθεί η υπόθεση και να αποκτηθεί πρόσβαση στο ποιος και αν έκανε αλλαγές στις ψήφους με νόμιμο τρόπο έγινε συνεργασία των αμερικανικών υπουργείων Δικαιοσύνης και Εξωτερικών για να ζητηθεί ταχύτατα από την γερμανική κυβέρνηση για να δώσει άδεια για την επιχείρηση.

Τα απαραίτητα έγγραφα υπογράφηκαν ενώ έγινε γνωστό ότι έγινε και χρήση μονάδων του αμερικανικού στρατού. Βέβαια δεν ήταν επικεφαλής ο ο στρατός στην επιχείρηση. Όμως αυτή η κίνηση βοηθά στο να εξηγηθεί γιατί απολύθηκε ο Έσπερ και μπήκε στην θέση του ο Μίλλερ καθώς ο πρώτος δεν ήθελε να βοηθήσει στις αρχές σε καμία περίπτωση.

Με τους σέρβερς στα χέρια πλέον οι ρεμπουπλικανοί έχουν την δυνατότητα να βρουν ποιοι σταμάτησαν την καταμέτρηση και ποιοι εμπλέκονται με τον αλγόριθμό που ξεκίνησε να αλλάζει τις ψήφους από τον έναν υποψήφιο στον άλλον.

Να σημειωθεί ότι δεν υπήρξε καμία εμπλοκή της CIA ενώ για το θέμα η δικηγόρος του Ντόναλντ Τραμπ, Λιν Γουντ έκανε σχετική αναφορά.



πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Η Γερμανία επωφελείται από τις επιχειρηματικές δραστηριότητες ανθρώπων ξένης καταγωγής. Μελέτη της κρατικής τράπεζας KfW δείχνει αύξηση του αριθμού νεοσύστατων επιχειρήσεων από άτομα με ξένη καταγωγή.

Η περίπτωση της γερμανικής BioNTech έχει κάνει τον γύρο του κόσμου. Η φαρμακευτική εταιρεία έχει παρασκευάσει εμβόλιο κορωνοϊού με πάνω από 90% αποτελεσματικότητα. Πριν ακόμη αδειοδοτηθεί και παραχθεί το εμβόλιο η BioNTech έχει ήδη υπογράψει συμβόλαια για την πώληση εκατοντάδων εκατομμυρίων δόσεων. Η αξία τής μέχρι πρότινος σχετικά μικρής επιχείρησης ξεπερνά αυτή τη στιγμή τα 20 δις ευρώ. Ιδρυτές της είναι παιδιά τούρκων μεταναστών στη Γερμανία. Η περίπτωση δεν αποτελεί εξαίρεση.

Από τις 605.000 εταιρείες που ιδρύθηκαν πέρυσι στη Γερμανία οι 160.000 έχουν συσταθεί από άτομα με ξένη καταγωγή. Σε σύγκριση με το 2018, το μερίδιό τους αυξήθηκε κατά πέντε ποσοστιαίες μονάδες και έφθασε το 26%, αναφέρεται σε έρευνα της κρατικής επενδυτικής τράπεζας KfW. Οι λιγότερες ευκαιρίες που προσφέρονται στην αγορά εργασίας για άτομα με ξένες ρίζες αλλά και μια μεγαλύτερη διάθεση να αναλάβουν ρίσκα, είναι σύμφωνα με τη μελέτη δύο από τις βασικότερες αιτίες για αυτή την αύξηση. Ένας άλλος παράγοντας είναι οι θετικές εμπειρίες που έχουν κάνει γνωστοί και συγγενείς ανοίγοντας επιχείρηση, και που στην προκειμένη περίπτωση λειτουργούν ως πρότυπα.
Έρευνα της τράπεζας KfW τονίζει τη σημασία
που έχουν για τη γερμανική οικονομία
οι επιχειρηματίες με ξένη καταγωγή


Η πανδημία ως καταλύτης καινοτομίας
«Η Γερμανία επωφελείται εδώ και πολλά χρόνια από τη μεγαλύτερη προθυμία των μεταναστών να ανοίξουν δική τους επιχείρηση», δηλώνει η επικεφαλής οικονομολόγος της KfW, Φρίτσι Κέλερ-Γκάιμπ, σε ανακοίνωση της τράπεζας. Όπως επισημαίνει, «νεοσύστατες επιχειρήσεις είναι σημαντικές για την ανανέωση και, επομένως, για τη μελλοντική βιωσιμότητα μιας οικονομίας". Το τρέχον έτος συνιστά λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού μια «ιδιαίτερη πρόκληση», εκτιμά η κ. Κέλερ-Γκάιμπ. Πολλά σχέδια για την ίδρυση επιχείρησης μπήκαν στο συρτάρι. Ωστόσο, πιστεύει ότι «η κρίση θα μπορούσε να λειτουργήσει ως καταλύτης για την καινοτομία. Οι ιδρυτές που θα ικανοποιούν τις νέες ανάγκες με καινοτόμες επιχειρηματικές ιδέες μπορούν να είναι οι μεγάλοι νικητές του αύριο.»

Παναγιώτης Κουπαράνης, Βερολίνο

πηγή






του Alastair Crooke, Strategic Culture, 
Zero Hedge, 3-11-20 

[Μετά τον γνωστό Ινδό διπλωμάτη και σχολιαστή Bhadrakumar, που πρόσφατα επισήμανε την επιθετική αφύπνιση και προβολή των γερμανικών αυτοκρατορικών φιλοδοξιών στην Ευρώπη, ο Βρετανός τώρα, τέως διπλωμάτης και πράκτορας της βρετανικής κατασκοπείας ΜΙ6 Alastair Crooke, επικεφαλής Ινστιτούτου μελέτης των προβλημάτων Μέσης Ανατολής και γεωπολιτικός σχολιαστής μεγάλης καλλιέργειας, οξυδέρκειας και απήχησης, έρχεται στο παρόν άρθρο του να επιβεβαιώσει την διάγνωση επανεμφάνισης μιας Γερμανίας με τα παλαιά αλαζονικά συμπλέγματα, που καταδικάζει την ειρηνόφιλη πολιτική των καγκελαρίων Βίλυ Μπράντ και Χέλμουτ Κολ, διεκδικεί απερίφραστα την πολιτικό-στρατιωτική ηγεσία μιας ευρωπαϊκής αυτοκρατορίας και προτείνει στις ΗΠΑ μιαν ισοδύναμη συμπαράταξη απέναντι στην Ρωσία, στην «νέαν εποχή».

Το άρθρο που επαναφέρει εφιαλτικές αναμνήσεις, εκθέτοντας τα χαρακτηριστικά και τα τεκμήρια αυτής της επιχείρησης, ενδιαφέρει τα μέγιστα αυτήν την δεσμώτιδα και πειθήνια θεραπαινίδα της αυτοκρατορίας του Τέταρτου Ράιχ -και όχι μόνο λόγω των στενών δεσμών του με την Τουρκία, που οι αυτοκρατορικοί στόχοι του τους καθιστούν ακατάλυτους.]

Μετάφραση/ Εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

Όλα τα μάτια είναι στραμμένα στις αμερικανικές εκλογές, και στην εκτίμηση των συνεπειών τους. Αλλά στη σκιά των «εκλογών», υπάρχουν και άλλοι «παράγοντες εν κινήσει»: Η Γερμανία μόλις προσέφερε στην Ουάσιγκτον «μια συμφωνία αγάπης» στην οποία, η Ευρώπη –με τη Γερμανία επικεφαλής– αποδέχεται να υιοθετήσει την αμερικανική στρατηγική «πλήρους φάσματος» για την απομόνωση και αποδυνάμωση της Ρωσίας και της Κίνας. Και σε αντάλλαγμα ζητά από τις ΗΠΑ να συναινέσουν στη γερμανική ηγεσία της «πολιτικής εξουσίας» μιας ευρωπαϊκής οντότητας σε μεγαλύτερη ισοτιμία με τις ΗΠΑ. Αυτό στην κυριολεξία σημαίνει ότι η Γερμανία επιζητεί το καθεστώς υπερδύναμης στην ηγεσία μιας «αυτοκρατορίας» της ΕΕ για την νέα ιστορική περίοδο. Ο Πούτιν αναγνώρισε μια τέτοια πιθανότητα («η Γερμανία φιλοδοξεί να γίνει υπερδύναμη») κατά τη διάρκεια της πρόσφατης ομιλίας του στην ετήσια σύνοδο της Λεσχης Βαλντάι.

Αλλά και οι άλλοι ενδιαφερόμενοι παράγοντες σε αυτήν την προσφορά είναι επίσης πάρα πολύ εν κινήσει: Πρώτον, το τέχνασμα της Γερμανίας εξαρτάται από τις ελπίδες της για μια νίκη του Μπάϊντεν, η οποία μπορεί, ή δεν μπορεί, να συμβεί. Και τότε, επίσης, ο πρόεδρος Μακρόν επιδιώκει για τον εαυτό του, και για τη Γαλλία, η ηγεσία της Ευρώπης, με αυτό το τελευταίο να εξαρτάται – σε κάποιο βαθμό– από μια χωρίς συμφωνία βρετανική εγκατάλειψη της Ε.Ε. στο τέλος του έτους, κατάληξη που θα αποδυνάμωνε περαιτέρω μιαν αποδυναμωμένη και απερχόμενη Μέρκελ. Η Γαλλία αντιθέτως, σχεδιάζει τη «Μεγάλη Αναδόμηση» της Ευρώπης: Έναν ρυθμιστικό και επιβεβλημένων αξιών «χώρο», στηριζόμενο σε ένα ενιαίο καθεστώς φορολογίας και χρέους, που θα ανορθώσει την οικονομική υποδομή της Γαλλίας.

Όλα αυτά εγείρουν πολλά ερωτήματα: Σε περίπτωση που ο Τραμπ κερδίσει, μπορεί να αναμένεται να τορπιλίσει οποιαδήποτε γερμανική (ή γαλλική) φιλοδοξία να απορροφήσουν μέρος της δύναμης της Αμερικής, όσο όμορφα και αν το σερβίρει ο Γερμανός υπουργός των Εξωτερικών, πως οι ΗΠΑ δεν πρόκειται να χάσουν έστω και μέρος εξουσίας, όσο να κερδίσουν "ένα ισχυρό εταίρο με ίσους όρους"…

Η ιδέα ότι η Ευρώπη μπορεί να προωθήσει αυτή τη συνεργασία με τη δέσμευση προσήλωσης της Γερμανίας "προς τη Δύση, ως ένα σύστημα αξιών", το οποίο κινδυνεύει «στο σύνολό του", και το οποίο, μόνο η Γερμανία και οι ΗΠΑ μαζί μπορούν να διατηρήσουν ισχυρό - φαίνεται λίγο μια ονειροπόληση. Ακόμα και όταν προσφέρεται ζαχαρωμένο με την "υπεράσπιση ενάντια στην αλάνθαστη ρωσική δίψα για εξουσία, και τις κινεζικές φιλοδοξίες για την παγκόσμια κυριαρχία". Επειδή:
Πρώτον, εξακολουθεί να υπάρχει Ο Τραμπ, και δεύτερον -
Η Κίνα και η Ρωσία βλέπουν καθαρά το παιχνίδι.


Ωστόσο, οι Ευρωπαίοι ηγέτες φαίνεται να αναμένουν ότι θα συνεχίσουν σαν να μην είναι τίποτα λάθος. Η Ανεγκρέτ Κραμπ-Καρενμπάουερ («Α Κα Κα») φαίνεται να το πιστεύει (είναι και υπουργός Άμυνας και πρόεδρος του CDU, του ίδιου του κόμματος της Μέρκελ). Όσον αφορά τον περιορισμό του «επιθετικά ελεγχόμενου κρατικού καπιταλισμού της Κίνας», προτείνει τη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής εμπορικής σφαίρας που θα είναι ανοικτή μόνο σε όσους θέλουν να ενισχύσουν και να υποστηρίξουν τη φιλελεύθερη, βασισμένη σε κανόνες τάξη – και στην οποία πρέπει να «υποταχθούν» τα άλλα κράτη (τα λόγια του Μακρόν).

Αυτά είναι τα στοιχεία για τον τρόπο με τον οποίο οι Βρυξέλλες προτείνουν την επίτευξη «στρατηγικής αυτονομίας» (όρος του Σαρλ Μισέλ).

Εδώ είναι μερικά αποσπάσματα της προτεινόμενης «συμφωνίας» που η Annegret Kramp-Karrenbauer παρουσίασε σε μια ομιλία της στις23 Οκτωβρίου:

"... Πάνω απ 'όλα, η Αμερική μας έδωσε αυτό που ονομάζουμε «Westbindung» ... Westbindung, για μένα, είναι και παραμένει, μια σαφής απόρριψη του ιστορικού πειρασμού της ίσης απόστασης (πολιτική Μπραντ, Χέλμουτ Κολ). Το Westbindung μας δένει σταθερά στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ και μας συνδέει στενά με την Ουάσιγκτον, τις Βρυξέλλες, το Παρίσι και το Λονδίνο. Μας τοποθετεί σαφώς και δικαίως ενάντια σε μια ρομαντική εμμονή στη Ρωσία – και επίσης ενάντια σε ένα μη φιλελεύθερο συντεχνιακό κράτος που απορρίπτει τα κόμματα και τα κοινοβούλια [δηλ. Κίνα] ... Westbindung είναι η απάντηση στο περίφημο "γερμανικό ερώτημα", το ερώτημα του τι σημαίνει Γερμανία.... Μόνο η Αμερική και η Ευρώπη μαζί μπορούν να κρατήσουν τη Δύση ισχυρή, υπερασπιζόμενές την ενάντια στην αλάνθαστη ρωσική δίψα για εξουσία και τις κινεζικές φιλοδοξίες για παγκόσμια επικράτηση ... Για να είμαστε ο δότης [σε μια διαδικασία «πάρε-δώσε με τις ΗΠΑ] θα απαιτούσε από εμάς να λάβουμε μια σταθερή αποφασιστική πολιτική τοποθέτηση.. Για να παίξουμε φιλόδοξα το γεωπολιτικό παιχνίδι… Αλλά ακόμη και εξετάζοντας όλα αυτά, εξακολουθούν να υπάρχουν ορισμένοι Αμερικανοί που δεν είναι πεπεισμένοι ότι χρειάζονται το ΝΑΤΟ. Το καταλαβαίνω αυτό. Διότι λείπει ακόμη ένα πράγμα: Αυτό είναι να αναλάβουν οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι ισχυρή δράση, όταν προκύπτει η ανάγκη. Έτσι ώστε οι "Ηνωμένες Πολιτείες να μπορούν να δουν την Ευρώπη ως ισχυρό εταίρο επί ίσοις όροις, όχι ως μια νεαρή δεσποινίδα εν κινδύνω... Όπως μπορείτε να δείτε: το γερμανικό δίλημμα είναι επίσης ένα ευρωπαϊκό δίλημμα. Παραμένουμε εξαρτημένοι [από τις ΗΠΑ], αλλά ταυτόχρονα, πρέπει να αποκτήσουμε την δική μας οντότητα.. Ενισχύοντας έτσι την Ευρώπη, η Γερμανία πρέπει να διαδραματίσει βασικό ρόλο ... κάνοντάς την ικανή να λειτουργεί πιο ανεξάρτητα από, αλλά ταυτόχρονα και πιο στενά συνεργαζόμενη με τις Ηνωμένες Πολιτείες ...".

Εδώ διασταυρώνονται τρία μείζονα γεωπολιτικά ζητήματα: Πρώτον, η Γερμανία μεταμορφώνεται πολιτικά, με τρόπο που έχει ανησυχητικούς παραλληλισμούς με τη μετάβασή της στο προ-WW1, ευρωπαϊκό σκηνικό. Εν ολίγοις, το «γερμανικό ζήτημα» εμφανίζεται και πάλι (αλλά όχι με τον τρόπο της A Κα Κα): Όταν έπεσε το Τείχος του Βερολίνου, η Ρωσία υποστήριξε την επανένωση της Γερμανίας και επένδυσε ελπίδες ότι η Γερμανία θα ήταν εταίρος για το ευρύτερο σχέδιο ενοποίησης: την οικοδόμηση μιας «Ευρύτερης Ευρώπης».

Αποδείχθηκε ότι ήταν μια χίμαιρα: Η Γερμανία, μακριά από την υποστήριξη για ένταξη της Ρωσίας, αντίθετα τάχθηκε υπέρ της επέκτασης της Ευρώπης και του ΝΑΤΟ στα σύνορα της Ρωσίας. Η ΕΕ – υπό την πίεση των ΗΠΑ – σχημάτιζε μια Ευρύτερη Ευρώπη που θα περιελάμβανε τελικά όλα τα κράτη της Ευρώπης, εκτός από τη Ρωσία.

Αλλά με τον τρόπο αυτό, η Δυτική Ευρώπη απορρόφησε στην ΕΕ τον καρκίνο της εχθρότητας της Ανατολικής Ευρώπης προς τη Ρωσία. Το Βερολίνο, όλα αυτά τα χρόνια, έχει ποντάρει στην ριζωμένη εχθρότητα της Αμερικής προς τη Ρωσία - περισσότερο ως εργαλείο για την οικοδόμηση του ευρωπαϊκού χώρου της (της Γερμανίας) μέχρι τα ρωσικά σύνορα. Έτσι, η Γερμανία έχει δώσει προτεραιότητα στο να κατευνάσει τις ιστορικές σε βάρος της αντιπάθειες της Ανατολικής Ευρώπης, αντί οποιασδήποτε πραγματικής προσπάθειας για μια σχέση με τη Ρωσία. Τώρα η Γερμανία θέλει να το «παίξει ξανά»: Σε μια συνέντευξη του Ιουλίου, η Ανεγκρέτ Κραμπ-Καρενμπάουερ δήλωσε ότι η ρωσική ηγεσία πρέπει να «βρεθεί αντιμέτωπη με μια ξεκάθαρη τοποθέτηση: Είμαστε καλά οχυρωμένοι, και σε περίπτωση αμφιβολίας, έτοιμοι να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας. Βλέπουμε τι κάνει η Ρωσία και δεν θα αφήσουμε τη ρωσική ηγεσία να της περάσει».

Το επεισόδιο ( «της απόπειρας δολοφονίας»)Ναβάλνι ήταν η τελευταία σταγόνα. Ήταν ένα κραυγαλέο ψέμα. Η Μέρκελ και ο Μακρόν ήξεραν ότι ήταν ψέμα. Και ήξεραν ότι και η Μόσχα το ήξερε. Ωστόσο, και οι δύο προτιμούσαν να πετάξουν στους εχθρούς της Ρωσίας άλλο ένα «κόκαλο». Η Μόσχα βαρέθηκε πλέον να ασχολείται μαζί τους.

Το πραγματικό αίνιγμα είναι γιατί η Μόσχα ανέχεται αυτό το παιχνίδι για τόσο πολύ καιρό. Η απάντηση ίσως, βρίσκεται στον ρωσικό δικέφαλο αετό, τα κεφάλια του οποίου κοιτούν σε αντίθετες κατευθύνσεις: το ένα προς την Ευρώπη και το άλλο προς την Ασία. Στη Ρωσία η φανερή απάτη της Μέρκελ τεντώνει και δοκιμάζει στα άκρα την κοινωνική εμπιστοσύνη. Οι ρωσικές ελίτ μπορεί να κλίνουν προς την Ευρώπη, αλλά η βάση τους κοιτάζει στην ανατολή. Ο Ναβάλνι ήταν το ταπεινωτικό άχυρο που έσπασε την πλάτη της καμήλας.

Τώρα ο Μακρόν – που εξακολουθεί να ενεργοποιείται, αν και πολιτικά αποδυναμωμένος – ελπίζει να στραγγίξει περαιτέρω τη δύναμη της Μέρκελ (με εμπορικούς όρους), μέσω της μηχανικής μιας χωρίς συμφωνία βρετανικής αποχώρησης από την Ε.Ε., που θα έπληττε το τεράστιο εμπορικό πλεόνασμα της Γερμανίας με τη Βρετανία, τη στιγμή που η Γερμανία χάνει αγορές στη Ρωσία (και τώρα ενδεχομένως και στην Κίνα) και όταν η Αμερική, αν επανεκλεγεί ο Τραμπ, πιθανότατα θα ξεκινήσει έναν εμπορικό πόλεμο με την Ευρώπη.

Στόχος του Μακρόν είναι η αποδυνάμωση του χεριού της Μέρκελ –δηλαδή– της αντίθεσης της σε έναν ευρωπαϊκό κοινό χρεωστικό εργαλείο, σε συνδυασμό με μια κοινή δημοσιονομική πολιτική, έτσι ώστε η Γαλλία να μπορεί να αντλήσει από τους γερμανικούς δημοσιονομικούς πόρους που θα τοποθετούνται σε ένα «κοινό δοχείο», και στη συνέχεια να αναπτυχθεί για να ανορθώσει τη γαλλική οικονομία.

Το σχέδιο των Βρυξελλών για μια «μεγάλη αναδόμηση» (Βig Reset), μεταμόρφωση της ευρωπαϊκής οικονομίας και της κοινωνικής σφαίρας - μέσω της αυτοματοποίησης και της τεχνολογίας είναι, όπως ο Tom Luongo έχει σημειώσει παραληρηματικό:

Γιατί?

"Παραληρηματικό", καθώς αν και η Κίνα μπορεί να είναι (στην ευρωγλώσσα) ένας "επιθετικά ελεγχόμενος κρατικός καπιταλισμός", είναι όμως επίσης ένα σημαντικό "πολιτισμικό κράτος", με τις δικές της ξεχωριστές αξίες. Οι Βρυξέλλες μπορεί να αποκαλούν τον ρυθμιστικό τους χώρο «ανοικτό», αλλά είναι σαφώς αποκλειστικός και όχι πολυμερής. Η άσκηση αυτής της πολιτικής ωθεί τον κόσμο μόνο προς ένα διαχωρισμό των διακριτών ρυθμιστικών σφαιρών - και προς βαθύτερη ύφεση.

Στο πρακτικό επίπεδο, ενώ η πρώτη φάση της Πανδημίας είχε την τάση να παρέχει στήριξη στις κατεστημένες κυβερνήσεις της Ευρώπης, αυτή η παρούσα αύξηση των λοιμώξεων ανατρέπει την υποστήριξη στους κατεστημένους φορείς εξουσίας. Διαδηλώσεις και ταραχές ξεσπούν όλο και περισσότερο σε ολόκληρη την Ευρώπη. Επεισόδια βίας αντιμετωπίστηκαν με δέος από τις αρχές, οι οποίες υποπτεύονται ότι το οργανωμένο έγκλημα και οι ριζοσπαστικές ομάδες εργάζονται για να προκαλέσουν μια πολιτική πυρκαγιά. Και αυτό το δυναμικό είναι πάρα πολύ έκδηλο.

Στη διαρθρωτική ανεργία που ήδη προέκυψε κατά την πρώτη φάση της πανδημίας, πρέπει τώρα να προστεθεί ένα άλλο κύμα πιθανώς μη αναστρέψιμης ανεργίας, (και πάλι) στον τομέα των υπηρεσιών. Για τις μικρές επιχειρήσεις και τους αυτοαπασχολούμενους, είναι ένας εφιάλτης. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η οργή μεγαλώνει καθώς όσοι χάνουν τα μέσα συντήρησης τους παρατηρούν ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι και η μεσαία τάξη γενικότερα, περνούν από αυτό το επεισόδιο, σχεδόν αλώβητοι.

Κάτω μέρος της φόρμας

Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν αιφνιδιαστεί. Υπάρχει απόλυτη σύγχυση, καθώς καλούνται να διατηρήσουν την οικονομία ζωντανή, και να περιορίσουν ταυτόχρονα την απειλή πνιγμού της νοσοκομειακής περίθαλψης από την συντριπτική πίεση του αριθμού των μολύνσεων. Αυτό είναι το κόστος του «θερινού ανοίγματος» για τη διάσωση της τουριστικής περιόδου. Κανείς τώρα δεν βγαίνει στο μπαλκόνι τα βράδια να διαδηλώνει την αλληλεγγύη του με τραγούδια, χειροκροτήματα, ή χτυπώντας μαγειρικές κατσαρόλες. Σήμερα, διαμαρτυρίες και ταραχές έχουν πάρει τη θέση τους.

Σε αυτό την διογκούμενη οργή υπεισέρχεται μια σκοτεινή υποψία. Ωστόσο, δεν είναι «συνωμοσία» να πιστεύουμε ότι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις μπορεί εν γνώσει τους να έχουν χρησιμοποιήσει την πανδημία για να αυξήσουν τα εργαλεία κοινωνικού ελέγχου. Επειδή, παρά την «αποστασιοποίηση», έχουμε μια πραγματική ιατρική στρατηγική περιορισμού. Ήταν άραγε αυτό σχεδιασμένο εν αναμονή των αλλαγών που συνεπάγεται η «Μεγάλη Αναδόμηση»; Δεν το ξέρουμε. Ωστόσο, από την αρχή, οι Δυτικές κυβερνήσεις χαρακτήρισαν τα μέτρα τους ως «πόλεμο» - και ως πόλεμο που απαιτούσε έκτακτα μέτρα κατάστασης πολέμου -κατευθυνόμενη οικονομία, και την αυστηρή δημόσια συμμόρφωση.

Δικαίως ή αδίκως, γίνεται ένας πολιτιστικός πόλεμος. Οι τόνοι της οργής κυριαρχούν στους δρόμους των ΗΠΑ. Και πάλι, σκοτεινές υποψίες ότι η πολιτιστική ζωή διακόπτεται προκειμένου να προετοιμαστούν οι Ευρωπαίοι για τον πνιγμό της πολιτιστικής τους ταυτότητας σε ένα μεγάλο χωνευτήρι που κατασκευάζεται στις Βρυξέλλες. Αυτοί οι φόβοι μπορεί να είναι λανθασμένοι, αλλά είναι παρόντες και τοξικοί .

Ο πολιτικός ιστός και η κοινωνική συνοχή της Ευρώπης είναι σε κρίση – και οι ηγέτες της δεν είναι απλώς μπερδεμένοι: Φοβούνται.

Θα αποτελούσε πράγματι αλαζονική αυταπάτη αν οι Ευρωπαίοι ηγέτες προχωρήσουν με την αυτοματοποίηση στην «Μεγάλη Αναδόμηση», προσθέτοντας ακόμη περισσότερη διαρθρωτική ανεργία σε έναν όγκο, που ήδη απειλεί να εκραγεί, υπό το αυξανόμενο βάρος του (σε μαζικές διαμαρτυρίες). Θέλουν μήπως μιαν επανάσταση;



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το φθινόπωρο του 1943, η Γερμανική Wehrmacht σκότωσε 5.200 Ιταλούς στρατιώτες στο ελληνικό νησί της Κεφαλονιάς. Η σφαγή σηματοδοτεί μια καμπή στις ελληνο-ιταλικές σχέσεις.

Το ελληνικό νησί της Κεφαλονιάς στο Ιόνιο πέλαγος θεωρείται παράδεισος διακοπών - ακόμη και στους Γερμανούς. Ονειρεμένες παραλίες και γαλαζοπράσινα νερά προσελκύουν δεκάδες χιλιάδες τουρίστες κάθε χρόνο. Η αρχιτεκτονική θυμίζει ότι η Κεφαλονιά ήταν μέρος της Βενετίας από τον 13ο έως τα τέλη του 18ου αιώνα. Μέχρι σήμερα, το νησί είναι ένα υβρίδιο ιταλικής και ελληνικής κουλτούρας - που συνδέεται επίσης με τραύμα. Μακριά από τις παραλίες διακοπών, σε έναν λόφο στην πρωτεύουσα του Αργοστολίου, είναι το μνημείο για ένα από τα πιο αιματηρά επεισόδια στην ιστορία του νησιού. Το 1943, μετά το διάλειμμα μεταξύ της Γερμανίας και της Ιταλίας του Χίτλερ, η Γερμανική Wehrmacht σκότωσε περίπου 5.200 στρατιώτες από το ιταλικό τμήμα "Acqui". Η σφαγή στην Κεφαλονιά θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα πολέμου του Wehrmacht στη νότια Ευρώπη.

Η Clotilde Perrotta είναι πρόεδρος του "Mediterraneo", ενός ελληνο-ιταλικού πολιτιστικού συλλόγου στην Κεφαλονιά. "Στην αρχή αφορούσε κυρίως εκθέσεις και συναυλίες", λέει η Ιταλίδα από την Κεφαλονιά. Κάποιος ήθελε να διατηρήσει συνειδητά τη διπολιτισμική ταυτότητα του νησιού. Αλλά τότε το επίκεντρο άρχισε να μετατοπίζεται στην ιστορία, ειδικά στη σφαγή του Σεπτεμβρίου 1943. "Έχουμε πλέον δημιουργήσει ένα μικρό μουσείο για αυτό. Οι επισκέπτες έρχονται τακτικά για να μάθουν περισσότερα. Και το 2003 είχαμε ακόμη και ένα συνέδριο όπου καλεσμένοι και Επιστήμονες ήρθαν από την Ελλάδα, την Ιταλία και τη Γερμανία, "αναφέρει η Περότα

Αντίσταση στον Μουσολίνι

Μετά την κατάληψη της Ελλάδας το 1941, πρώτα από τη φασιστική Ιταλία και αργότερα από τις γερμανικές ένοπλες δυνάμεις, η Κεφαλονιά και τα άλλα νησιά του Ιονίου ήταν υπό ιταλική στρατιωτική διοίκηση. Όταν έγινε γνωστό στις 8 Σεπτεμβρίου 1943 ότι η Ιταλία συνθηκολόγησε στις Συμμαχικές Δυνάμεις, η συμμαχία μεταξύ Χίτλερ και Μουσολίνι διαλύθηκε. Τα γερμανικά στρατεύματα, μερικά από τα οποία ήταν ήδη σταθμευμένα στην Κεφαλονιά, ενισχύθηκαν και άρχισαν να παίρνουν τον έλεγχο του νησιού. Ο Ιταλός διοικητής Αντόνιο Γκάντιν, ένθερμος θαυμαστής του Αδόλφου Χίτλερ, είδε εδώ την ευκαιρία όχι μόνο να συνθηκολογήσει με τους Γερμανούς, αλλά να συμμετάσχει στα γερμανικά στρατεύματα.
Τα γερμανικά ορεινά στρατεύματα φοβόντουσαν κατακτητές στην Ελλάδα

Ο Γκάντιν διέταξε τα στρατεύματά του να ψηφίσουν σε σχετικό δημοψήφισμα. Ωστόσο, οι Ιταλοί στρατιώτες αποφάσισαν να πολεμήσουν εναντίον των Γερμανών. Στη συνέχεια, σε μάχες που ακολούθησαν, υπήρχαν βαριές απώλειες
Συνολικά σκοτώθηκαν 1.300 Ιταλοί και μόνο περίπου 40 Γερμανοί στρατιώτες. 
Από τις 21 Σεπτεμβρίου, η Wehrmacht άρχισε να πυροβολεί Ιταλούς που είχαν ήδη παραδοθεί, χωρίς δίκη και χωρίς έλεος. 
Μέχρι τις 24 Σεπτεμβρίου, περίπου 5.200 στρατιώτες του ιταλικού στρατού είχαν εκτελεστεί με αυτόν τον τρόπο. 
Στην Ιταλία, τα γεγονότα στο ελληνικό νησί σηματοδοτούν μια ιστορική καμπή, εξηγεί η Περότα: «Για εμάς αυτή ήταν η αρχή της αντίστασης ενάντια στον φασισμό του Μουσολίνι εκ μέρους του στρατού».

Για τους Έλληνες κατοίκους της Κεφαλονιάς, η καθημερινή ζωή του πολέμου άλλαξε μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας και τη συνακόλουθη σφαγή στο νησί τους. 
Γιατί: Τα χρόνια της κατοχής από την Ιταλία ήταν σχετικά ήσυχα. Ελάχιστα παρατηρήθηκαν εδώ και δεν υπήρξαν τα δεινά των ανθρώπων της ελληνικής ηπειρωτικής χώρας, τους οποίους η Wehrmacht οδήγησε σε λιμοκτονία μέχρι θανάτου κατά εκατοντάδες χιλιάδες ή και δολοφόνησε. Αυτό άλλαξε με τη γερμανική εισβολή. 

"Όταν οι άνθρωποι είδαν πόσο ψυχρά οι Γερμανοί σκότωσαν τους Ιταλούς στρατιώτες, τρομοκρατήθηκαν", εξηγεί η Περότα. Οι Έλληνες έκρυβαν τους Ιταλούς για να τους σώσουν από το θάνατο. Οι εχθροί έγιναν σύμμαχοι. Μέχρι σήμερα, η σχέση Ελλάδας και Ιταλίας είναι πολύ λιγότερο περίπλοκη από τη σχέση Ελλάδας και Γερμανίας.


Λογοκρισία για Γερμανούς τουρίστες

Ο μεταφραστής Doris Wille ζει στην Κεφαλονιά για σχεδόν 30 χρόνια. Για πολλά χρόνια, η σφαγή συνόδευσε τους Γερμανούς στο έργο τους και σε επαφή με ανθρώπους. Το ανακάλυψε τυχαία: «Ζούσα εδώ για λίγα χρόνια προτού ακούσω για πρώτη φορά τυχαία τη σφαγή στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Τότε μετέφρασα έναν ταξιδιωτικό οδηγό για το νησί και το είδα στο Η ιταλική έκδοση περιείχε ένα κεφάλαιο για τη σφαγή που έλειπε απλώς στη γερμανική έκδοση. Όταν ρωτήθηκε, η (Έλληνα) συγγραφέας είπε ότι δεν θα μπορούσε να αναμένεται από τους Γερμανούς τουρίστες. Γι 'αυτό το άφησε. "


Πολλά έχουν αλλάξει από τότε. Πάνω απ 'όλα, η ταινία «Το μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι», η οποία ασχολείται με την εποχή της κατοχής και επίσης ασχολείται με τη σφαγή, έκανε τα χρόνια της κατοχής γνωστά σε ένα ευρύτερο κοινό. Υπήρχαν πολλοί ηλικιωμένοι  που είχαν γίνει μάρτυρες αυτή τη φορά και κάποιοι από αυτούς ήταν στην αντίσταση. Ο χρόνος έχει ενώσει τους Έλληνες και τους Ιταλούς. Οι φιλίες αναπτύχθηκαν τόσο, που μερικές φορές διαρκούν μέχρι σήμερα. «Γνωρίζω έναν σύγχρονο μάρτυρα που έχει επισκεφθεί τα παιδιά ενός επιζώντα μέχρι σήμερα», αναφέρει ο Wille.

Ένα πράγμα, ωστόσο, θα παραμεληθεί όταν εστιάζουμε στη σφαγή: "Αυτό που συχνά ξεχνάμε ενόψει της τρομαχτικής κλίμακας αυτού του εγκλήματος πολέμου είναι ότι υπήρξαν επίσης πολλά δεινά στον ελληνικό πληθυσμό. Κατά τους δώδεκα μήνες της γερμανικής κατοχής που ακολούθησαν τη σφαγή. Χωριά πυρπολήθηκαν και εκτελέστηκαν άνθρωποι. Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει περισσότερες δημοσιεύσεις σχετικά με το θέμα, τονίζει το Kefallonier κατά επιλογή. Ωστόσο, η Γερμανία εξακολουθεί να έχει πολλά να κάνει με την ελληνική κατοχή.


πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου