Articles by "ΑΟΖ"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΟΖ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να παρακολουθήσουμε την αρχική τοποθέτηση του Μίκη Θεοδωράκη για το φλέγον ζήτημα των (ανύπαρκτων) ελληνοτουρκικών σχέσεων σε συνδυασμό με ενδεχόμενη απειλή υφαρπαγής των κοιτασμάτων των υδρογονανθράκων της Κυπριακής ΑΟΖ από τις επικυρίαρχες δυνάμεις ( ΕΕ & ΗΠΑ) και την προτροπή του για συμβιβασμό και εξέταση τρόπου συνεκμετάλευσης με την Τουρκοκυπριακή μειονότητα.
Στην δήλωση αυτή  (που πιθανότατα εκφράζει και άλλους, όπως πρόσφατα έχουμε διαπιστώσει από ποικίλους πρόσφατους σχολιασμούς) υπήρξε άμεση απάντηση - όχι από πολιτικούς άνδρες σε Ελλάδα και Κύπρο αλλά από τον Κύπριο στην καταγωγή γνωστό δημοσιογράφο Μιχάλη Ιγνατίου που τον ψέγει για την τοποθέτησή του και τον προκαλεί να πει ανοιχτά αν προτείνει την 50 - 50 συνεκμετάλλευση.
Ακολουθεί ανταπάντηση Θεοδωράκη που ουσιαστικά ξεκαθαρίζει πως "Το μερίδιο των δύο πλευρών πρέπει να είναι ανάλογο με τον πληθυσμό κάθε πλευράς".
Παραθέτουμε και τις τρεις τοποθετήσεις και αναρωτιόμαστε τί πραγματικά συνέπειες μπορεί να έχουν ανοιχτά δημόσιες παρόμοιες αντιπαραθέσεις και αντικειμενικά (χωρίς να θεωρούμε πως κρύβουν προθέσεις) ποιούς σκοπούς εξυπηρετούν.

Η αρχική δήλωση του Μίκη Θεοδωράκη
Αν και λόγω της ηλικίας μου έχω απομακρυνθεί από τα κοινά, η προχθεσινή συνέντευξη του Τουρκοκύπριου Προέδρου, κ. Ακιντζί, στα «ΝΕΑ» με αναγκάζει να «στρατευτώ» και να μιλήσω ξανά. Στα 1986 πήρα την πρωτοβουλία μαζί με άλλους φίλους στην Ελλάδα και στην Τουρκία και δημιουργήσαμε στην Κωνσταντινούπολη την πρώτη Επιτροπή Ελληνοτουρκικής Φιλίας, που αμέσως βρήκε μεγάλη απήχηση στους λαούς των δύο χωρών.
Όταν γύρισα στην Αθήνα, μετά την ίδρυση της Επιτροπής, το ΠΑΣΟΚ με υποδέχθηκε ως προδότη, μετά από λίγο όμως ο Ανδρέας Παπανδρέου με κάλεσε στο Καστρί για να μου πει «έχεις δίκιο, εσύ είδες, εγώ δεν είδα, γι’ αυτό έχω καλέσει τους δημοσιογράφους που μας περιμένουν, γιατί θέλω να γίνει γνωστή η παραδοχή μου αυτή». Αμέσως μετά τη συνάντηση με τους δημοσιογράφους, κάλεσε στο Καστρί ολόκληρη την Ελληνική Επιτροπή για να μας παρακαλέσει να μεταφέρουμε στην Τουρκία ένα δικό του μήνυμα φιλίας.
Πήγαμε, λοιπόν, στην Κωνσταντινούπολη για να μεταφέρουμε το μήνυμα του Α. Παπανδρέου. Όλη την ώρα που διάβαζα το μήνυμα αυτό μπροστά στην κάμερα του μοναδικού τότε κρατικού τηλεοπτικού σταθμού της Τουρκίας, ο σταθμός έδειχνε για πρώτη φορά τη φωτογραφία του Έλληνα πρωθυπουργού. Την επομένη στην Άγκυρα είχαμε συναντήσεις με όλους τους αρχηγούς των κομμάτων και φυσικά με τον τότε πρωθυπουργό Οζάλ. Σε όλους μεταφέραμε τις απόψεις του Α. Παπανδρέου για την έναρξη μιας νέας εποχής στις σχέσεις των δύο χωρών και όλοι τις δέχθηκαν με μεγάλο ενθουσιασμό. Μαζί με την Τουρκική Επιτροπή Ελληνοτουρκικής Φιλίας, που είχε επί κεφαλής τον καθηγητή του Πανεπιστημίου της Αγκυρας, Εκρέμ Ακουργκάλ, περιοδεύσαμε σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Τουρκίας και παντού μας υποδέχθηκαν με τον ίδιο ενθουσιασμό.
Στην Ελλάδα είχαμε την ίδια απήχηση, κυρίως στην ελληνική επαρχία, όπου είχαν ξεκινήσει να γίνονται τοπικές επιτροπές αρχίζοντας από την Πρέβεζα και τα Γιάννενα. Αμέσως μετά τον Ανδρέα Παπανδρέου, έγινε πρωθυπουργός ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, που μου ανέθεσε κι αυτός να μεταφέρω το δικό του μήνυμα φιλίας και συνεργασίας στον Οζάλ, που, στο μεταξύ, είχε γίνει Πρόεδρος της Τουρκίας. Μεταφέρω εδώ όσα μου είπαν οι δύο πολιτικοί ηγέτες:
– Μητσοτάκης: «Ας κάνουμε μια καινούργια αρχή, όπως ο Ελευθέριος Βενιζέλος και ο Κεμάλ Ατατούρκ».
– Οζάλ: «Είμαι πρόθυμος και ευχαριστώ τον Έλληνα πρωθυπουργό. Όσα λέγονται περί επεκτατικής μας πολιτικής είναι μύθοι. Σήμερα η αξία των λαών δεν μετριέται με την εδαφική έκταση της χώρας τους, αλλά με την κοινωνική τους ανάπτυξη. Αυτό κάνω εγώ αυτή τη στιγμή. Μείωση των στρατιωτικών μας δαπανών κατά 2%. Με τα κεφάλαια που θα εξοικονομηθούν, θα φτιάξουμε δεύτερη γέφυρα στην Ιστανμπούλ, αυτοκινητοδρόμους και στην Ανατολική Τουρκία ένα μεγάλο φράγμα, το φράγμα Ατατούρκ, που θα ανεβάσει κάθετα την εθνική μας οικονομία. Τέλος κάναμε κι αυτό...» και μου δείχνει το κινητό του τηλέφωνο, που τότε ήταν άγνωστο σε μας. Ακολούθως με ρώτησε ποιος είναι ο αριθμός τηλεφώνου του σπιτιού μου και ποια ξένη γλώσσα μιλά η γυναίκα μου. Του είπα «γαλλικά».
Και τότε εκείνος πήρε τον αριθμό από το κινητό του, είπε γαλλιστί στη γυναίκα μου, που απάντησε «είμαι ο Πρόεδρος Οζάλ, χαίρομαι πολύ που σας μιλώ, σας δίνω τον σύζυγό σας», και μου έδωσε το τηλέφωνο. Παραθέτω όλες αυτές τις λεπτομέρειες για να καταλήξω και πάλι ύστερα από πολλές δεκαετίες που μεσολάβησαν, στις σκέψεις και πρωτοβουλίες σχετικά με την Τουρκία. Θα μου πείτε ότι σήμερα είναι ο Ερντογάν κ.λπ. κ.λπ. Βεβαίως, η Τουρκία έχει αλλάξει. Όμως εκείνο που δεν πρόκειται να αλλάξει στους αιώνες των αιώνων είναι ότι η Τουρκία θα είναι στη θέση της, δηλαδή θα είναι το γειτονικό μας κράτος και θα αποτελεί πάντα στοιχειώδη ανάγκη και για τους δυο μας να συζήσουμε όσο γίνεται πιο ειρηνικά και –γιατί όχι;– φιλικά. Εξάλλου οι λαοί μας δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν. Φτάνει οι ηγέτες να φέρονται με υπευθυνότητα και ρεαλισμό.
Και τώρα έρχομαι στους υδρογονάνθρακες. Από το 2012 μαζί με τους συνεργάτες μου στη ΣΠΙΘΑ προβάλαμε πρώτοι εμείς τις μελέτες των Αντώνη Φώσκολου, Θεόδωρου Καρυώτη, Ηλία Κονοφάγου, Νίκου Λυγερού και άλλων για την ύπαρξη μεγάλου υποθαλάσσιου πλούτου που κρύβεται στην Ανατολική Μεσόγειο, και καλέσαμε την Κυβέρνηση να κηρύξει την ελληνική Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ), ώστε να διαφυλαχθούν τα κοιτάσματα που ανήκουν στην Ελλάδα και που η αξία τους υπολογίζεται σε πολλά τρισεκατομμύρια ευρώ. Και ερωτώ: Γιατί καμιά ελληνική κυβέρνηση δεν τολμά να ανακηρύξει την ελληνική ΑΟΖ; Εγώ πιστεύω ότι δεν μας το επιτρέπουν οι ΗΠΑ και η Ευρώπη.
Όπως έχει αναπτύξει επανειλημμένα ο καθηγητής κ. Γεώργιος Κασιμάτης, το πρώτο βήμα θα έπρεπε να είναι η κατάργηση των σχετικών παραγράφων των Μνημονίων, με βάση τις οποίες όποιο εισόδημα αποκτά η Ελλάδα πηγαίνει κατευθείαν στους δανειστές. Συμφωνώ όμως, ότι υπάρχει και η τουρκική απειλή ως εμπόδιο. Εμπόδιο που θα μπορούσε ίσως να αρθεί αν πριν κάνουμε αυτό το βήμα προσπαθούσαμε να συνεννοηθούμε με την Τουρκία. Γιατί δυστυχώς αυτή είναι η αλήθεια: Ότι η ανακήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ και η εκμετάλλευση των υποθαλάσσιων κοιτασμάτων είναι πολύπλοκη υπόθεση. Η δική μου άποψη είναι ότι η Τουρκία περιβάλλεται από τη θάλασσα και αισθάνεται ασφυξία όταν για τον άλφα ή βήτα λόγο υπάρχουν ουσιαστικά εμπόδια όπως είναι τα νησιά μας, που ακυρώνουν τη συμμετοχή της στην εκμετάλλευση του υποθαλάσσιου πλούτου, πράγμα που θα επιθυμούσε ως χώρα περιβαλλόμενη από θάλασσα. Θυμάμαι ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, που ήταν υπέρμαχος της ελληνοτουρκικής φιλίας, μου έλεγε ότι οι Τούρκοι αισθάνονται όπως θα αισθανόμασταν κι εμείς εάν η Σαλαμίνα και η Αίγινα ήταν τουρκικά νησιά.
Θεωρώ λοιπόν, ότι θα πρέπει να κατανοήσουμε αυτή την ασφυξία της Τουρκίας και συζητώντας μαζί της να καταλήξουμε σε μια ρεαλιστική λύση, σε μια συμφωνία των δύο πλευρών που να ξεπερνά τους τύπους και να λαμβάνει υπ’ όψιν το γεγονός ότι η Τουρκία ασφυκτιά και απειλεί, με αποτέλεσμα να μένει ανεκμετάλλευτος ο υποθαλάσσιος πλούτος. Άλλωστε ο πλούτος αυτός είναι τόσο μεγάλος, ώστε αξίζει τον κόπο να προσπαθήσουμε να μεταβάλουμε την Τουρκία από ανταγωνιστή σε συνεταίρο.
Όσο για τα ποσοστά του ενός και του άλλου, αυτά θα είναι το αποτέλεσμα διαπραγματεύσεων που θα γίνουν με γνώμονα το διεθνές δίκαιο αλλά και την κοινή λογική που θα εμπνέεται τόσο από το αίσθημα δικαιοσύνης όσο και από τον ωμό ρεαλισμό. Αυτό το θεωρώ πολύ προτιμότερο για τα ελληνικά συμφέροντα από τη δημιουργία μετώπου εναντίον της Τουρκίας με κίνδυνο μια πολεμική σύρραξη που θα την πληρώσουν οι λαοί και από τις δυο όχθες του Αιγαίου.
Όσον αφορά τον Πρόεδρο κ. Αναστασιάδη, απορώ γιατί, όταν ξεκίνησε την οριοθέτηση των ζωνών της Κυπριακής ΑΟΖ, πράγμα απολύτως σωστό, δεν θεώρησε πολύ θετικό στοιχείο τη συμμετοχή των Τουρκοκυπρίων, που θα ήταν ένα μεγάλο βήμα προς την ουσιαστική ειρήνευση της Μεγαλονήσου. Στο κάτω-κάτω είναι κι αυτοί κάτοικοι της ίδιας χώρας και το γεγονός ότι είναι μειοψηφία κάνει ακόμα μεγαλύτερη κατά τη γνώμη μου την ευθύνη της πλειοψηφίας, όταν μάλιστα πρόκειται για την αναγκαία γαλήνη που χρειάζονται όλοι οι λαοί για να πάνε μπροστά. Η παρουσία των τουρκικών «ειδικών» πλοίων (που δείχνει τον βαθμό σύγχυσης της τουρκικής πλευράς) δεν αντιμετωπίζεται με την παρουσία των ξένων εταιρειών και του στόλου των ΗΠΑ. Όλα αυτά είναι εφήμερα, ενώ η γειτονία με την Τουρκία είναι γεγονός που δεν αλλάζει.
Οι ιαχές για τη δήθεν πλεονεκτική θέση της χώρας μας στη συγκεκριμένη συγκυρία λόγω των μετώπων κατά της Τουρκίας και της υποστήριξης της Ελλάδας από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη είναι επικίνδυνοι ακροβατισμοί. Σκεφτείτε μόνο τι θα γίνει αν ο Ερντογάν ή κάποιος μεταγενέστερος Πρόεδρος της Τουρκίας συμφωνήσει να ξαναγίνει η Τουρκία βάση των Αμερικανών. Τότε, εν ριπή οφθαλμού, όλα θα έχουν αναστραφεί αφήνοντας τον λαό και τη χώρα μας στο έλεος της μοίρας του. Υπολογίζω ότι αυτή η ώρα είναι η τελευταία μας ευκαιρία εάν θέλουμε να επωφεληθούμε από τον δικό μας πλούτο που θα αναδείξει τον ταλαίπωρο λαό μας και τη χώρα μας σ’ αυτό που της αξίζει, δηλαδή σε μια χώρα αυτάρκη και ανεξάρτητη, με οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική ανάπτυξη.

Ακολούθησε ο εξής σχολιασμός των δηλώσεων Θεοδωράκη από τον δημοσιογράφο Μιχάλη Ιγνατίου από την ιστοσελίδα του: 

Οι δηλώσεις του μεγάλου μουσικοσυνθέτη Μίκη Θεοδωράκη προκαλούν πάντα αντιδράσεις. Σε αντίθεση με το μουσικό έργο του, που αποδέχονται και τιμούν οι πάντες, οι θέσεις του για τα εθνικά θέματα, και ειδικά για την επιθετικότητα της Τουρκίας, φέρνουν απέναντι τους πρώην και νυν υποστηρικτές του με τους πρώην και νυν εχθρούς του.

Είναι ένας μύλος… Οι υποστηρικτές γίνονται εχθροί και οι εχθροί υποστηρικτές. Είναι και αυτό ένα από τα φαινόμενα που χαρακτηρίζουν την πολιτική ζωή του τόπου. Για το Σκοπιανό, ο κ. Θεοδωράκης τάχθηκε ανεπιφύλακτα εναντίον της Συμφωνίας των Σκοπίων και ταυτίστηκε με το «κίνημα» που μερικοί ισχυρίστηκαν ότι άγγιξε τα όρια του εθνικισμού. Ήταν και αυτό ένα από τα λάθη του ΣΥΡΙΖΑ όταν χαρακτήρισε εθνικιστές τις χιλιάδες των πολιτών που κατέβηκαν στους δρόμους διαμαρτυρόμενοι «για το ξεπούλημα της Μακεδονίας». Δεν ήταν εθνικιστές στην συντριπτική τους πλειοψηφία, και αυτό αποδείχθηκε στην πορεία. Διότι, αν οι διαμαρτυρόμενοι για τη Μακεδονία ήταν εθνικιστές, η ναζιστική Χρυσή Αυγή δεν θα καταποντιζόταν.
Ο Μίκης Θεοδωράκης ταυτίστηκε μαζί τους και με πάθος εξέφρασε την αντίθεσή του στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, που πήρε τη λάθος απόφαση, διότι βασικά σκεφτόταν «εθνομηδενιστικά», να κλείσει άρον-άρον το Σκοπιανό, χωρίς να διαβουλευθεί με την αντιπολίτευση, ως όφειλε. Την εποχή του φιλοτουρκικού σχεδίου Ανάν, ο μεγάλος μουσικοσυνθέτης αμφιταλαντεύθηκε στην αρχή, αλλά στη συνέχεια βγήκε δυναμικά μπροστά και βοήθησε τις δυνάμεις του «ΟΧΙ».
Καλώς έπραξε, διότι εκείνο το σχέδιο ήταν ακραία ρατσιστικό και παρέδιδε την Κύπρο στη σφαίρα επιρροής της Τουρκίας. Κατά καιρούς υποστήριξε θέσεις που απογοήτευσαν όλους μας. Όπως στην αρχή της εβδομάδας, όταν η εφημερίδα «Τα ΝΕΑ» δημοσίευσε ένα κείμενό του με αφορμή τη συνέντευξη του κατοχικού ηγέτη Μουσταφά Ακιντζί, ο οποίος, ως συνήθως, είπε ένα σωρό ψέματα απευθυνόμενος σε ελληνικό ακροατήριο, επιχειρώντας, στην ουσία, να επιρρίψει τις ευθύνες της κατοχικής δύναμης στην Κύπρο και την Ελλάδα. Ο κ. Θεοδωράκης πίστεψε έναν γνωστό ψεύτη που προσφέρθηκε όλα αυτά τα χρόνια να γίνει ο διακινητής των θέσεων της ισλαμικής Τουρκίας, παριστάνοντας τον οπαδό της …ειρήνης, ενώ είναι και αυτός ένας κρυφός θιασώτης της κατοχής.
Δεν έπρεπε ο μεγάλος μας μουσικοσυνθέτης να γνωρίζει ότι η Κυπριακή Δημοκρατία έχει φροντίσει για τους Τουρκοκύπριους όταν και όποτε το φυσικό αέριο του νησιού φέρει κέρδη; Και τι ζητά για να καταλάβουμε και εμείς; Να δώσει η Κύπρος στους Τουρκοκύπριους και μέσω αυτών στην κατοχική δύναμη το 50% των κερδών; Αυτό ζητά ο κ. Θεοδωράκης; Να το πει στα ίσια και να μην παίζει με τις λέξεις.

Άλλωστε, και άλλοι από τη μεριά της Αθήνας εισηγούνται το ίδιο. Είναι μια κακή, άθλια και φιλοτουρκική πρόταση και καλά κάνουν να την αποσύρουν. Ο διάσημος μουσικοσυνθέτης μηδένισε όλα όσα έλεγε προηγουμένως για την ΑΟΖ όταν είχε παρασυρθεί από τον ενθουσιασμό όλων στην Ελλάδα. Βέβαια, αν άκουγαν τον καθηγητή Θεόδωρο Καρυώτη, τον οποίο αναφέρει ο κ. Θεοδωράκης, η θέση της Ελλάδας θα ήταν διαφορετική. Πολλοί το πιστεύουμε, αλλά οι αρμόδιες ελληνικές κυβερνήσεις έδειξαν δειλία.
Ευτυχώς, ο μακαρίτης Τάσσος Παπαδόπουλος, χωρίς Ναυτικό και Αεροπορία, έδειξε γενναιότητα. Ακολούθησαν τα βήματά του και οι Πρόεδροι που τον διαδέχθηκαν: ο μακαρίτης Δημήτρης Χριστόφιας και ο Νίκος Αναστασιάδης. Τους αξίζουν συγχαρητήρια. Με όλο τον σεβασμό και την τιμή προς το μουσικό έργο του, οφείλουμε να τονίσουμε χωρίς φόβο και πάθος ότι ο μεγάλος Μίκης Θεοδωράκης άφησε κάποιους «άγνωστους» να εκμεταλλευθούν την αγάπη του για την ειρήνη και να τον παρασύρουν στην υποστήριξη θέσεων που ανήκουν στον πιο φανατικό ισλαμοεθνικιστή, τον Ταγίπ Ερντογάν, έναν αυταρχικό ηγέτη που οδήγησε την Τουρκία σε μια δικτατορία με «δημοκρατικό μανδύα». Χιλιάδες Τούρκοι πολίτες βρίσκονται στις φυλακές, ανάμεσά τους και συνάδελφοί του καλλιτέχνες.
Δεν έπρεπε ο κ. Θεοδωράκης να πει έστω και μία λέξη υποστήριξης για τους φυλακισμένους; Η μοναδική έγνοιά του είναι μόνο πώς θα μοιράσουμε το φυσικό αέριο με τους Τούρκους; Και το Διεθνές Δίκαιο; Γιατί το ξέχασε; Δυστυχώς, για τον κ. Θεοδωράκη, η πλειονότητα των πολιτών στην Ελλάδα, την Κύπρο και τον Απόδημο Ελληνισμό δεν συμφωνεί μαζί του. Και διάβασαν με απογοήτευση το κείμενό του. Η Αθήνα και η Λευκωσία δεν πρέπει να δεχθούν ποτέ να εισέλθουν σε συνομιλίες με την Τουρκία υπό τον εκβιασμό των κανονιοφόρων της. Και πρέπει να απορρίψουν περίεργες «εισηγήσεις» κάποιων τύπων με ελληνικά ονόματα με τις οποίες δεν συμφωνούν ούτε οι φυσικοί σύμμαχοι της Ελλάδας και της Κύπρου στην περιοχή. Οι εισηγήσεις αυτές είναι με ακρίβεια η τουρκική προπαγάνδα. Ο στόχος είναι ο εκφοβισμός των πολιτών και των κυβερνήσεων για να αποδεχθούν να παραδώσουν αμαχητί τις δύο χώρες στον ισλαμοεθνικιστή Ταγίπ Ερντογάν. Τα πράγματα είναι τόσο απλά…
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Μετά την άνανδρη τουρκική εισβολή, όταν όλες οι ελπίδες μας είχαν χαθεί, τόλμησε και ήρθε στην Κύπρο ο Μίκης Θεοδωράκης με τους τραγουδιστές και την ορχήστρα του και μας έδωσε δύναμη και κουράγιο. Θυμάμαι, παιδί 16 ετών, όταν φύγαμε από το ΓΣΖ της Λάρνακας με αναπτερωμένες ελπίδες ότι η μικρή μας Πατρίδα θα αντέξει και δεν θα παραδοθεί ποτέ την Τουρκία. Και αυτή η αλλαγή της ψυχολογίας μας οφειλόταν αποκλειστικά στον Έλληνα μουσικοσυνθέτη, στους τραγουδιστές του και τους λοιπούς συνεργάτες του. Τα «ευχαριστώ» μας ήταν μέσα από την καρδιά μας…

 Και η αναμενόμενη απάντηση του μουσικοσυνθέτη όπως δημοσιεύτηκε στο ΕΘΝΟΣ:
Διαβάζω σε άρθρο του Μιχάλη Ιγνατίου-απάντηση στο δικό μου άρθρο για τη σημερινή κατάσταση των σχέσεών μας με την Τουρκία, ότι «αθώωσα το καθεστώς Ερντογάν» και «πίστεψα τις ψευτιές του Ακιντζί»! Προς Θεού!

Τι σχέση έχουν ο Ερντογάν και ο Ακιντζί με τη δική μου σκέψη, το ήθος και τον πατριωτισμό μου; Και από πού προκύπτει ότι προτείνω να μοιραστούν στην Κύπρο τα όποια έσοδα 50%-50%;

Το μερίδιο των δύο πλευρών υποθέτω ότι πρέπει να είναι ανάλογο με τον πληθυσμό κάθε πλευράς. Νομίζω ακόμη ότι δεν είμαι απλώς πατριώτης μαχητής, αλλά ταυτόχρονα και προπαντός υπεύθυνος όταν πρόκειται για τα συμφέροντα του ελληνικού λαού και τουEλληνισμού.

Η διαφορά μου με τους άλλους υπήρξε το γεγονός ότι ανιχνεύω καλύτερα και προβάλλω χωρίς φόβο τον ακριβή συσχετισμό δυνάμεων σε κάθε περίπτωση. Όχι για να υποταχθώ σ’ αυτόν, αλλά για να τον αντιμετωπίσω με τα μεγαλύτερα δυνατά οφέλη για τη χώρα μας. Όχι με λόγια, αλλά με έργα.

Έτσι θεώρησα ότι η στάση μας ως προς τις σχέσεις μας με την Τουρκία θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη:

Πρώτον: Ότι είναι και θα είναι πάντοτε γειτονική χώρα και γειτονικός λαός με τον οποίο πρέπει να συζήσουμε ειρηνικά, χωρίς εκπτώσεις στα εθνικά μας συμφέροντα.

Δεύτερον: Στη γειτονική μας χώρα συμβαίνουν απρόβλεπτες εξελίξεις απέναντι στις οποίες οφείλουμε να είμαστε προσεκτικοί. Άλλωστε, χάσαμε τη Μικρά Ασία και την μισή Κύπρο, γιατί είτε αγνοήσαμε είτε υποτιμήσαμε αυτές τις εξελίξεις και δεν τις αντιμετωπίσαμε έγκαιρα και ωφέλιμα για τον λαό μας. Στην Ελλάδα και την Κύπρο. (Εκτός, βεβαίως, της ανεπάρκειας και των εγκληματικών ενεργειών μιας δικτατορικής κυβέρνησης στην δεύτερη περίπτωση…)

Τρίτον: Και στις δύο περιπτώσεις προδοθήκαμε από τους μεγάλους μας «Συμμάχους».

Τέταρτον: Πρέπει να καταλάβουμε, επιτέλους, ότι είμαστε απολύτως μόνοι και με βάση αυτή την πραγματικότητα οφείλουμε να χαράσσουμε τη στρατηγική και την τακτική μας.

Πέμπτον: Συμφωνούμε ότι θα θυσιάσουμε τη ζωή μας για την υπεράσπιση της ακεραιότητας της χώρας, έστω και αν αντιμετωπίσουμε μεγαλύτερες από μας δυνάμεις, όπως κάποτε η Ιταλία του Μουσολίνι, η Γερμανία του Χίτλερ και τώρα οι εθνικιστές της Τουρκίας.

Με βάση αυτά τα πέντε σημεία, ας εξετάσουμε με ρεαλισμό τη σημερινή κατάσταση όπως την διαγράφει η ύπαρξη των υδρογονανθράκων. Το βασικό ερώτημα που οφείλουμε να θέσουμε είναι αν έχει ή όχι η Τουρκία τη δύναμη να εμποδίσει την Ελλάδα να εκμεταλλευθεί τον υποθαλάσσιο πλούτο της που οι ειδικοί τον υπολογίζουν σε δεκάδες τρισεκατομμύρια ευρώ!

Ομολογώ ότι για την επίλυση των διαφορών που ανέκυψαν μεγάλο βάρος στη σκέψη μου είχε αυτός ο αμύθητος πλούτος. Φτάνει να τον εξασφαλίσουμε όχι μόνο από την Τουρκία, αλλά πρώτα-πρώτα από τις Μεγάλες Δυνάμεις που καραδοκούν να τον πάρουν όλο για τον εαυτό τους.

Έχω ήδη επισημάνει ότι δεν μπορεί η Ευρώπη των Τραπεζών να επηρεάζεται από μια οικονομία που αντιπροσωπεύει το 2% της ευρωπαϊκής οικονομίας. Γι’ αυτό η τελευταία κρίση που μας γονάτισε, δεν είναι, κατά τη γνώμη μου, μονάχα οικονομική.

Οι όροι των μνημονίων (ειδικά και μόνο για την Ελλάδα) δεν ήσαν μόνο οικονομικοί, αλλά κυρίως στόχευαν στη διάλυσή μας, ως λαού και ως χώρας. Όπως, για παράδειγμα, η αναγκαστική παράδοση σ’ αυτούς της Εθνικής μας Ανεξαρτησίας, αλλά και του Εθνικού μας Πλούτου.

Πρέπει να είναι κανείς τυφλός για να αγνοεί αυτό τον τεράστιο εθνικό κίνδυνο.

Δηλαδή την υποταγή και την μεταβολή του λαού μας σε φοβισμένο και πειθήνιο όργανό τους, ώστε να βάλουν στο χέρι τον υποθαλάσσιο εθνικό μας πλούτο στο σύνολό του! Ο πατριωτισμός δεν μπορεί να είναι αλά καρτ, αλλά οφείλει να βλέπει και να αντιμετωπίζει όλους τους κινδύνους. Και ιδιαίτερα αυτούς που προέρχονται από τους άσπονδους φίλους μας. Που είναι και οι πιο σοβαροί.

Αθήνα, 15.8.2019 Μίκης Θεοδωράκης



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Νίκου Λυγερού

Η ορθολογική ανάλυση του θέματος της ΑΟΖ αναδεικνύει αντικειμενικά ότι αποτελεί ένα στρατηγικό πλεονέκτημα. Θέλουμε δεν θέλουμε, αυτό είναι πλέον γεγονός. 
Μπορούμε βέβαια να το κρύψουμε από τον εαυτό μας, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει. 
Μπορούμε βέβαια να μην του δώσουμε την επαρκή σημασία, αλλά αυτό δεν θα ισχύει για τους αντιπάλους μας. 

Κατά κάποιο τρόπο πρέπει ν' αποδειχθούμε ότι η έννοια της ΑΟΖ έχει σημασία, ανεξάρτητα από το πολιτικό πλαίσιο, διότι δεν είμαστε ο μοναδικός παίκτης, κατά συνέπεια αυτή η ανεξαρτησία, αν δεν ενταχθεί σ' ένα συμμαχικό πεδίο δράσης, θα παραμείνει ένα πλαίσιο όπου θα παίξουν εις βάρος μας οι άλλοι παίκτες. 
Και ο λόγος είναι απλός: γεωστρατηγικά και τοποστρατηγικά, η ελληνική ΑΟΖ έχει τεράστια σημασία, όχι μόνο για μας, και κατ' επέκταση για όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και για τους αντιπάλους μας που προτιμούν να μην τη θεσπίσουμε καν και να μην συμπράξουμε διακρατικές συμφωνίες, διότι αυτή η αδράνεια θα τους προσφέρει μεγάλες δυνατότητες κινήσεων σ' ένα πλαίσιο, το οποίο θα είναι ελεύθερο. 
Η μη συνειδητοποίηση αυτού του νοητικού σχήματος θα προκαλέσει εις βάρος μας μεγάλα προβλήματα με επιπτώσεις για το μέλλον που δύσκολα μπορούμε να προβλέψουμε με τα τωρινά δεδομένα, τόσο μεγάλη θα είναι η αλλαγή φάσης. Αν επιμείνουμε λοιπόν σε αυτήν την αδράνεια σκέψης και κατάλληλων αποφάσεων, θα έρθουν απλά να μας το υπενθυμίσουν οι αντίπαλοί μας δίχως κανένα δισταγμό, διότι γνωρίζουν πολύ καλά τα πλεονεκτήματα και τις δυνατότητες που προσφέρει η ελληνική ΑΟΖ. 

Η ιδιότητα της ΑΟΖ με τα 200 ΝΜ της, να προσφέρει τη δυνατότητα μετασχηματισμού ακριτικών νησιών σε ελκυστές με μεγάλη δεξαμενή έλξης, δεν είναι βέβαια άσχετη με το θέμα. Διότι αυτό που θεωρούμε συνήθως ως ένα αδύναμο στοιχείο, μετατρέπεται με αυτόν τον τρόπο σε μία σημαντική βάση ελέγχου μίας μεγάλης περιοχής, η οποία έχει την ικανότητα να επεκτείνει το χώρο δράσης μας, δίχως να έχει τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η έννοια των 12 ΝΜ. Αυτή η μεγάλη αλλαγή φάσης της θεώρησης των δεδομένων του Αιγαίουσυμπεριλαμβάνοντας το Καστελλόριζο και τη Γαύδο, είναι σημαντικότατη. Το θέμα δεν είναι να εκμεταλλευτούμε απλώς μία ευκαιρία, όπως πιστεύουν οι περισσότεροι, αλλά πραγματικά να εδραιώσουμε τη θέση μας σε μία ανθεκτική βάση. 

Έτσι, το να δεχτούμε πιέσεις για αυτό το θέμα δεν είναι μόνο αναμενόμενο, αλλά απαραίτητο, διότι μόνο η έννοια της επικάλυψης οδηγεί στις διακρατικές συμφωνίες, οι οποίες αναδεικνύουν σταθερά σημεία, τα οποία βρίσκονται σε μεγάλη απόσταση από τα σύνορα με τη συμβατική τους έννοια. 
Όλα αυτά δεν είναι μία ουτοπία, διότι η Κύπρος με το παράδειγμά της έχει αποδείξει ότι ευσταθούν κι είναι ορθολογικά, ακόμα και σε μία κατάσταση κρίσης. 

Ο πραγματικός μας εχθρός δεν είναι παρά μόνο μία μορφή ηττοπάθειας, η οποία μας οδηγεί να μην πιστεύουμε στις ικανότητες και δυνατότητές μας. 
Όλα τα άλλα είναι λεπτομέρειες. Είναι λοιπόν σημαντικό να απελευθερωθούμε από τις φοβίες μας που μας παραλύουν τη σκέψη και δεν επιτρέπουν τη στρατηγική μας δράση...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Θα πρέπει να είναι κάποιος πολύ ηλίθιος πολιτικά, για να μην υποψιαστεί ότι Γερμανία και Τουρκία συνεργάζονται σε βάρος της Ελλάδας στην προκειμένη περίπτωση και προφανώς όχι μόνο.

Συγκεκριμένα, ενώ η θαλάσσια περιοχή μεταξύ Κρήτης και Κύπρου καλύπτεται από την ελληνική και κυπριακή ΑΟΖ και λογικό θα ήταν οι Γερμανοί να ζητήσουν άδεια για έρευνες από την Ελλάδα και την Κύπρο, αντίθετα οι Γερμανοί (και συγκεκριμένα το γνωστό ερευνητικό σκάφος “Maria S. Merian”, που ανήκει στο πανεπιστήμιο του Αμβούργου) ζήτησαν άδεια από άσχετο κράτος και συγκεκριμένα την Τουρκία.

Αμέσως οι Τούρκοι εξέδωσαν δύο navtex με τις οποίες δέσμευσαν την περιοχή που είναι με κόκκινο χρώμα στον διπλανό χάρτη και η οποία περιοχή, εμφανώς βρίσκεται μέσα στην ελληνική και κυπριακή ΑΟΖ, όπως φαίνεται στον δεύτερο χάρτη πιο κάτω.

Από την ελληνική κυβέρνηση “μούγκα στη στρούγκα”, είτε γιατί φοβάται τον Ερντογάν, είτε γιατί κάνει υπομονή μπας και οι Γερμανοί δώσουν το ΟΚ στον κ. Τσίπρα για “καθαρή” έξοδο από τα μνημόνια. Αν είναι δυνατόν να το ελπίζει κάποιος αυτό!

Βέβαια, για να πούμε και την αλήθεια, ποτέ Ελλάδα και Κύπρος δεν υπέγραψαν οριοθέτηση της μεταξύ τους ΑΟΖ, μάλλον ακολουθώντας την πολιτική του κατευνασμού και μη ερεθισμού της Τουρκίας. Να λοιπόν το αποτέλεσμα. Η Τουρκία παρέκαμψε το εμπόδιο του Καστελόριζου και κάνει κουμάντο στη Μεσόγειο. μέσω του τεχνάσματος των navtex.

Επομένως, βλέποντας και οι ξένοι ότι δεν είμαστε σε θέση να προασπίσουμε τα εδαφικά μας συμφέροντα, πηγαίνουν να πάρουν άδεια από τον “νταβατζή” της περιοχής.

Έπειτα από όλα αυτά, ίσως υπάρξουν και κάποιοι που δικαιολογημένα να σκεφτούν, μήπως ήδη ο χώρος αυτός, με σιωπηρή παράκαμψη του Καστελόριζου, έχει συμφωνηθεί να παραχωρηθεί στην Τουρκία για να μην μας κάνει “ντα”.

ΥΓ. Για καλύτερη αντίληψη του θέματος δείτε την ελληνική ΑΟΖ σύμφωνα με το Διεθνές
Δίκαιο. Και στη συνέχεια δείτε ποια περιοχή δέσμευσαν οι Τούρκοι και στην οποία ζήτησαν άδεια οι Γερμανοί από τους Τούρκους και όχι από εμάς.

του Jorge Luis Tsorak

Στον χάρτη νο 1 εμφανίζονται οι ΑΟΖ (Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες) των χωρών της Ανατολικής λεκάνης της Μεσογείου, και με το τι δικαιούται η κάθε χώρα, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο... κοιτάξτε τώρα μια ομορφιά που υπάρχει απέναντι από την Τουρκία, και ανάμεσα στον θαλάσσιο χώρο μεταξύ της Ελλάδας (Ρόδου - Κρήτης) και της Κύπρου....
Αυτή η ομορφιά ονομάζεται Καστελόριζο..!!!!!!!!!
Η ύπαρξη του Καστελόριζου είναι το αγκάθι στο μάτι της Τουρκίας, και τι αγκάθι..!!!!!! ένα παλούκι από την Αθήνα μέχρι την Άγκυρα... διότι το Καστελόριζο περιορίζει την τουρκική ΑΟΖ στις ακτές της Τουρκίας, και την εμποδίζει να μπει στο ενεργειακό παιχνίδι της περιοχής...

ΕΆΝ υποθέσουμε, πως αύριο το Καστελόριζο περνάει στα χέρια της Τουρκίας, μετά από μια στρατιωτική επιχείρηση τύπου ΑΤΤΊΛΑ, όπως στην Κύπρο το 74, δέστε τώρα στον χαρτη νο 2 μέχρι που θα επεκτείνεται η τουρκική ΑΟΖ, ανάμεσα στην Κρήτη και την Κύπρο...

Στον χάρτη νο 3 εμφανίζεται κάτι που πέρασε στα ψιλά των ΜΜΕ, ή μαλλον, ούτε κι εκεί δεν πέρασε.... σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, ένα νησί, για να δικαιούται ΑΟΖ, πρέπει να έχει και Οικονομική δραστηριότητα, δηλαδή, οι ακατοίκητες βραχονησίδες δεν δικαιούνται ΑΟΖ... .
ακριβώς δίπλα στο Καστελόριζο βρίσκεται το νησάκι Στρογγύλη, στο οποίο βρέθηκε μια αρχαία κολώνα, με αφορμή λοιπόν αυτήν την ανακάλυψη, η κυβέρνηση των Συριζοανέλ ανακήρυξε ολόκληρο το νησί Στρογγύλη ως αρχαιολογικό χώρο, πράγμα που σημαίνει πως δεν επιτρέπεται να κατοικήσει κανένας επάνω στο νησί.... Όμως, με αυτήν την απόφαση της κυβέρνησης η νήσος Στρογγύλη χάνει κάθε δικαίωμα να έχει ΑΟΖ, μια και ως ακατοίκητη δεν θα έχει καμία οικονομική δραστηριότητα... Ποιός επωφελείται από αυτήν την πράξη της Κυβέρνησης..??? μα φυσικά η γειτονική Τουρκία κουτά μου, που έτσι κερδίζει αρκετά τετραγωνικά μίλια στην δική της ΑΟΖ και εις βάρος της δικής μας... Δεν θα γράψω το τι άποψη έχω γι' αυτήν την πράξη της κυβέρνησης, διότι θα πρέπει να γράψω καμία δεκαριά σελίδες με μπινελίκια... Διότι εδώ λέμε - κι έτσι θα έπρεπε να κάνουμε- να επικοίσουμε κάθε βραχονησίδα του Αιγαίου για να το κάνουμε ολόκληρο Ελληνική ΑΟΖ.... και όχι να κάνουμε και προσφορές στην κακή γειτονική χώρα.... και φυσικά, όλα αυτά τα τελευταία γεγονότα, η επίσκεψη Ομπάμα στην κοιτίδα τη Δημοκρατίας, χέστικε ο μαυρούκος για τη Ελλάδα... αυτός ο καλοπληρωμένος Αμερικανός δημόσιος υπάλληλος, και καθολου πλανητάρχης, ήρθε για να μας πει στο αυτί την συνέχεια του Συριακου σήριαλ.... εξού και η ξαφνική τουρκική επιθετικότητα, αυτά δεν είναι τυχαία γεγονότα, τυχαία είναι μόνον για ηλίθιους εγκεφάλους.... Η Τουρκία είναι ο μεγάλος χαμένος παίκτης στο Συριακό δράμα... και ειδικά απο την ωρα που οι αμερικανοί τα βρήκαν με τους ρώσους στο θέμα της δημιουργίας ενός Κουρδικού κρατους... που πολύ πιθανότατα να εγείρει και εδαφικές αξιώσεις, για εδάφη που σήμερα βρίσκονται εντός της τουρκικής επικράτειας... Έτσι, με το μαϊμού πραξικόπημα εκκαθάρισε ο Ερντογάν τους κεμαλιστές από τον τουρκικό στρατό, γιατί θα ήταν αδύνατον να δεχτούν αυτοί την οποίο απώλεια τουρκικών εδαφών.... Έτσι η Τουρκία αρχίζει μια επιθετική παραφιλολογία για κατάργηση συνθηκών, πώς 16/18 νησιά είναι αμφισβητούμενα και τους ανήκουν, αλλά θα βολεύονταν και με δυό τρία... κάποιοι άλλοι άρχισαν να μιλάνε για αλλαγές συνόρων... και ελλείψει του γνωστού προβοκάτορα Φίλη, έπρεπε να βρεθεί κάποιος άλλος κυβερνητικός να βάλει θερμόμετρο στην ελληνική κοινωνία, αλλά και να της πει εμμέσως, πώς παίζει κι ένα τέτοιο σενάριο, διότι το αγαπημένο παιδί των ΗΠΑ στην περιοχή - η Τουρκία - δεν γίνεται να έχει μόνον απώλειες, από κάπου θα πρέπει να πάρει και κάτι, για να ισορροπήσει τις οποίες ζημιές της.... και αυτό πάντοτε εις βάρος του γνωστού μαλάκα της περιοχής... του Ελληνιστάν...
Τέλος συζήτησης
Αναδημοσιεύουμε μια ανάρτηση που αν αληθεύει έχει τεράστιες εθνικές συνέπειες. Διατηρούμε επιφυλάξεις, αν και το άρθρο είναι ενυπόγραφο:

Για το θέμα της Στρογγύλης έχω μιλήσει παλαιότερα και έχω εξηγήσει πόσο σημαντικό είναι το νησί αυτό να έχει οικονομική ζωή. Τα ιδιωτικά νησιά μπορεί να έχουν ή να μήν έχουν οικονομική ζωή ανάλογα με τη χρήση τους. Το ενδιαφέρον είναι ότι το νησί Στρογγύλη έχει χαρακτηρισθεί σαν αρχαιολογικός χώρος, που δεν είναι σε λειτουργία και δεν έχει συνεπώς οικονομική ζωή. Πουλιώνται τώρα και οι αρχαιoλογικοί χώροι;

Ανεβάζω το θέμα εξαιτίας της φήμης ότι ο Τζόνυ Ντέπ αγόρασε το νησί. H χρήση των Ελληνικών νησιών που πουλούνται αδιακρίτως και χωρίς όρους σε ιδιώτες μπορεί να επηρρεάσει το μέγεθος της Ελληνικής ΑΟΖ, της οποίας η οριοθέτηση εξαρτάται απο το αν τα νησιά που την καθορίζουν έχουν οικονομική ζωή (οικονομική συναλλαγή) ή όχι.

Θα θυμάστε την φασαρία που έγινε ανάμεσα σε Ιαπωνία και Κίνα, όταν ένα ιδιόκτητο νησί από τα Ιαπωνικά νησάκια Σενκάκου πωλήθηκε στο κράτος της Ιαπωνίας απο τον Ιάπωνα ιδιοκτήτη του, που το είχε αχρησιμοποίητο. Οι Κινέζοι τρελλάθηκαν απο το φόβο ότι το νησί αυτό θα αποκτούσε οικονομική ζωή απο κρατικές παρεμβάσεις της Ιαπωνίας, οπότε θα ενισχύονταν τα δικαιώματα των Ιαπώνων στην αμφιλεγόμενη περιοχή που έχει φυσικό αέριο. Στη περίπτωση της Στρογγύλης (και όχι μόνο) έγινε το αντίθετο. Διερωτώμαι αν τα υπουργεία Άμυνας και Εξωτερικών λειτουργούν ή είναι μόνο Γραφεία Ταξειδίων.
Nησιά που καθορίζουν τα όρια της Ελληνικής ΑΟΖ δεν πρέπει να ιδιωτικοποιούνται

Απο την ιδιωτικοποίηση νησιών στο Αιγαίο ή στο Ιόνιο μπορεί να χαθούν κομμάτια απο την Ελληνική ΑΟΖ αν αυτά δεν έχουν οικονομική ζωή. Ας πούμε ότι κάποιος αγοράζει ένα νησί και δεν το εκεμταλλεύεται οικονομικά. Το νησί αυτό παύει να συνεισφέρει στην Ελληνική ΑΟΖ. Μπορεί να έχει γίνει ζημιά απο τις πωλήσεις Ελληνικών νησιών σε ιδιώτες πολλών δις ευρώ ήδη.



Σαν πολίτης ειδοποίησα για το λάθος. Τώρα ξέρουν.
Παραχώρηση Εθνικού εδάφους κατά το σύνταγμα συνιστά προδοσία. Οι κρατικοί μηχανισμοί και το υπ. Άμυνας πρέπει να ελέγχουν τί πουλάνε, πού και με ποιούς όρους.H έντιμη και έμπειρη δημοσιογραφία των καναλιών των εφοπλιστών, του MEGA και του Σκάι, δεν είδαν και δεν άκουσαν τίποτα; Σαν δεν ντρέπονται. Eυτυχώς, που υπάρχει η αντιπολίτευση που τα βλέπει όλα…

Πόσες φορές να σας το πώ; Παρέα είναι όλοι.

Του Καθηγητή Γ.Ζουγανέλη

aoz lygeros
του Νίκου Λυγερού

Όταν οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι βάζουν μεταξύ των ερωτημάτων τους στους αρχηγούς κομμάτων το θέμα της ελληνικής ΑΟΖ και ρωτούν με ξεκάθαρο τρόπο αν θα προχωρήσουν, επιτέλους, μετά τις εκλογές, στην πολυσυζητημένη και πολυαναμενόμενη χάραξη και ανακήρυξή της, μπορούμε να καταλάβουμε επί του πρακτέου πόσο έχει εξελιχθεί ο ελληνικός λαός, αφού τώρα δεν κάθεται παθητικά μην περιμένοντας τίποτα, αλλά διεκδικεί επίσημα πια τα κυριαρχικά δικαιώματα της πατρίδας μας. 
Ποια άλλη απόδειξη χρειάζονται οι υποψήφιοι βουλευτές και γενικότερα οι πολιτικοί, για να κατανοήσουν ότι έχουμε περάσει σε μια άλλη φάση που βρίσκεται σε ετοιμότητα όσον αφορά στο θέμα της ελληνικής ΑΟΖ; Η ανακήρυξη και οι οριοθετήσεις της ΑΟΖ, μετά τη δημοσίευση των είκοσι θαλάσσιων οικοπέδων, είναι πια άκρως απαραίτητη αν θέλουμε να εξασφαλίσουμε σ” αυτόν τον γύρο αδειοδότησης μια αποτελεσματικότητα όσον αφορά στο πλήθος και στην ποιότητα των υποψηφιοτήτων. 
Η ΑΟΖ έχει μπει πλέον στο ελληνικό πνεύμα και θεωρείται ότι είναι μία οντότητα που ανήκει στις αξίες μας, αφού βασίζεται θεμελιακά στο Δίκαιο και στη θάλασσα. Οι πολιτικοί αρχηγοί πρέπει λοιπόν να πάρουνε μια θέση πάνω σε αυτό το θέμα, αφού θα χρησιμοποιηθεί, θέλουν δεν θέλουν, ως κριτήριο για τις εκλογές. 
Έτσι αν υπάρχουν όντως πολιτικοί αρχηγοί αρνητικοί ως προς την ΑΟΖ να ξέρουμε ποιοι είναι και να ξεκαθαρίσει το πλαίσιο κι αν δεν υπάρχουν να προετοιμαστούμε για τη θέσπιση που γίνεται πάντα μονομερώς και για τις οριοθετήσεις μας με τους λαούς που θέλουν να συνεργαστούν μαζί μας για να ξεπεράσουμε τα προβλήματά μας.
Κρίνεται ως ένδειξη βελτίωσης σχέσεων με την Άγκυρα, παρά τις νέες καταγγελίες Ερντογάν για « βαρβαρότητα στο Αλ Ακσά»

του Μιχαήλ Στυλιανού

O υπότιτλος αναφέρει: «Με τη συμμετοχή του υπουργού Εξωτερικών Οζντίλ Ναμί σε ιδιωτική διάσκεψη για την Ενέργεια στο Τελ Αβίβ, ορισμένοι βλέπουν την δυνατότητα ύφεσης με την ΄Αγκυρα.»
 Ο τίτλος, πιο πάνω, λακωνικότερα αναγγέλλει: «Για πρώτη φορά αξιωματούχος από την  Τουρκική Βόρεια Κύπρο στο Ισραήλ»
 Το άρθρο στους Τάϊμς του Ισραήλ είναι του διπλωματικού τους συντάκτη Ραφαέλ ΄Αρεν. Και εικονογραφείται με δύο ογκώδεις φωτογραφίες του επισκέπτη υπουργού, στο γραφείο του, κάτω από ογκώδες πορτραίτο του Κεμάλ. Γράφει ο κ. ΄Αρεν:

Για πρώτη φορά ένας ανώτερος αξιωματούχος από την κατεχόμενη από τους Τούρκους Βόρεια Κύπρο επισκέφθηκε αυτή την εβδομάδα το Ισραήλ, καλώντας σε καλύτερες πολιτικές σχέσεις και οικονομικούς δεσμούς μεταξύ της Βόρειας Λευκωσίας και της Άγκυρας από τη μία πλευρά και του Τελ Αβίβ από την άλλη.

« Είμαι πεπεισμένος ότι οι σχέσεις (μεταξύ του Ισραήλ και της Τουρκίας) θα βελτιωθούν. Είναι υπόθεση χρόνου», δήλωσε ο Οζντίλ Ναμί, ο υπουργός των Εξωτερικών της Βόρειας Κύπρου
(TRNC), μια αυτό-καθορισμένη χώρα, μη αναγνωρισμένη από οποιοδήποτε άλλο κράτος από την Τουρκία. «Υπάρχει ένας σημαντικός όγκος εμπορίου μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας και ελπίζουμε ότι καλύτερες σχέσεις μεταξύ Βόρειας Κύπρου και Ισραήλ θα διευκολύνουν επίσης αυτή τη διαδικασία.»

Μιλώντας στους Τάϊμς του Ισραήλ την Τρίτη, δήλωσε πως θα ήταν πολύ ευτυχής αν η επίσκεψή του είχε έστω και μικρή επίδραση στις προσπάθειες για την αποκατάσταση των παγερών σχέσεων μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ. « Μπορούν όλοι να δουν καθαρά ότι οι Τούρκοι Κύπριοι συντονίζουν όλα τα βήματά τους με την ΄Αγκυρα. Κατά συνέπεια η επίσκεψή μου στο Τελ Αβίβ θα πρέπει να ιδωθεί μέσα σε αυτή την προοπτική».

Πράγματι, ορισμένοι είδαν στην επίσκεψη του Ναμί – που ήταν εντελώς ιδιωτικού χαρακτήρα- μιαν ένδειξη δυνατής ύφεσης μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ. (Σημείωση μεταφραστού:Σε πείσμα του γεγονότος ότι στην ίδια εφημερίδα δημοσιεύεται η δήλωση Ερντογάν για ισραηλινή «βαρβαρότητα» στις συγκρούσεις  περί τους κοινούς ιερούς χώρους του Αλ Ακσά.)

« Μόλις την περασμένη εβδομάδα ανώτερος αξιωματούχος στην  ΄Αγκυρα αναφέρθηκε ότι δήλωσε πως η Τουρκία είναι έτοιμη να ομαλοποιήσει τις σχέσεις της με το Ισραήλ. Η επίσκεψη αυτού του ανώτερου Τουρκοκυπρίου αξιωματούχου είναι ένα ακόμη σημάδι τουρκικής ελαστικότητας σχετικά με το Ισραήλ, μετά από ένα καλοκαίρι γεμάτο από δηλώσεις και εντάσεις,» δήλωσε ο Νίμροντ Γκόρεν, πρόεδρος του Mitvim – Ισραηλινού Ινστιτούτου Περιφερειακής Εξωτερικής Πολιτικής- μια δεξαμενή σκέψης, αριστερών τάσεων.

Δοθέντος ότι η Ιερουσαλήμ δεν αναγνωρίζει τη ΤΔΒΚ, ο Ναμί δεν έγινε δεκτός από Ισραηλινούς αξιωματούχους. Επισκέφθηκε το Ισραήλ ως φιλοξενούμενος μιας ενεργειακής διάσκεψης –της Ισραηλινής Ενεργειακής και Επιχειρηματικής Σύμβασης 2014 στο Τελ Αβίβ- όπου ήταν ένας από τους εξέχοντες ομιλητές. « Ηταν μια επιτυχημένη συνάθροιση, στην οποία συζητήσαμε θέματα υδρογονανθράκων εδώ στην περιοχή, και ειδικώτερα πως επηρεάζουν το κυπριακό πρόβλημα», είπε.

Ο Γκόρεν βλέπει στο θέμα του φυσικού αερίου με περιοχή καρποφόρας περιφερειακής συνεργασίας: « Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή η εξαιρετική επίσκεψη κατέστη δυνατή στα πλαίσια του θέματος του φυσικού αερίου –θέματος που ανοίγει στο Ισραήλ νέες δυνατότητες για τις σχέσεις του με τους γείτονες του στην Μέση Ανατολή και την περιοχή της Μεσογείου.»

Αλλά δεν ήσαν όλοι ευτυχείς με την επίσκεψη του Ναμί στο Ισραήλ. Η επικεφαλής μιας εταιρείας που επίσης συμμετείχε στην διάσκεψη του Τελ Αβίβ διαμαρτυρήθηκε για την παρουσία του: Η Τούλα Ονουφρίου, πρόεδρος της Κυπριακής Εταιρείας Υδρογονανθράκων, δήλωσε ότι της προκάλεσε οδυνηρή έκπληξη η ανάμειξη ενός «λεγομένου αξιωματούχου ενός ψευδοκράτους, που είναι το αποτέλεσμα της εισβολής και συνεχιζόμενης κατοχής της Κύπρου από την Τουρκία.»

Η συμμετοχή του Ναμί, η οποία δεν είχε ανακοινωθεί στο πρόγραμμα της διάσκεψης, είναι απαράδεκτη και αντίθετη προς το πνεύμα της συνεργασίας που έχει αναπτυχθεί μεταξύ της Κύπρου και του Ισραήλ, δήλωσε η Ονουφρίου κατά το Σάϊπρους Μαίηλ. « Αντίθετα από όσα ακούσατε, όλα τα πολιτισμένα έθνη της διεθνούς κοινότητος έχουν καταδικάσει τη Τουρκία για τις ενέργειές της στην αποκλειστική οικονομική ζώνη της Κύπρου», είπε προς τους αντιπροσώπους.
Κατά την διάρκεια της παρέμβασής της ο Ναμί δήλωσε πως όλοι οι Κύπριοι, περιλαμβανομένων αυτών του Τουρκικού Βορά, θα πρέπει να καρπώνονται από τους υδρογονάνθρακες πέριξ των ακτών της Κύπρου.

« Καλούμε το Ισραήλ, στη λήψη των αποφάσεών του, να σεβασθεί τα δικαιώματα και τα π ρ ο ν ό μ ι α επίσης των Τουρκοκυπρίων», δήλωσε στους Τάϊμς του Ισραήλ, μετά το τέλος της διάσκεψης.» Πιστεύουμε ότι με μια τέτοια περιεκτική προσέγγιση οι ενεργειακές πηγές μπορούν να αποτελέσουν παράγοντα ειρήνης και συμφιλίωσης, που τόσο χρειάζονται στην περιοχή».

Στο μεταξύ, ο υπουργός των Εξωτερικών Αβιγκόρ Λίμπερμαν επισκέφθηκε αυτή την εβδομάδα την Κύπρο , όπου δήλωσε ότι το δικαίωμα της χώρας στην εξόρυξη αερίου και πετρελαίου πρέπει να είναι σεβαστό από όλους, περιλαμβανομένης της Τουρκίας. Αναφερόμενος σε τουρκικό σκάφος, το οποίο τον περασμένο μήνα εισήλθε στην αποκλειστική οικονομική ζώνη, ανοικτά της νότια ακτής της νήσου, ο Λίμπερμαν δήλωσε ότι θα ήταν «εξαιρετικά περιττό» να προκληθούν περισσότερες συγκρούσεις σε μια ήδη τεταμένη περιοχή. Στα σχόλια αυτά προέβη μετά την συνάντηση με τον Κύπριο ομόλογό του Ιωάννη Κασουλίδη.

Από τότε που οι σχέσεις μεταξύ Ιερουσαλήμ και Αγκύρας εχάλασαν τα τελευταία χρόνια, το Ισραήλ επεδίωξε να βελτιώσει τη συνεργασία με την Κύπρο, ιδιαίτερα στον ενεργειακό τομέα»


Αυτά κατέγραψε με επιμέλεια ο διπλωματικός συντάκτης των Τάϊμς του Ισραήλ για το γεγονός της πρώτης επίσκεψης Τουρκοκύπριου Αξιωματούχου στο Ισραήλ.

του Νίκου Λυγερού *

Η τριπλή Αοζική προσέγγιση της Αιγύπτου, της Ελλάδας και της Κύπρου που έχουν ένα κοινό τριπλό σημείο επαφής λόγω της ΑΟΖ τους, είναι πλέον μια πραγματικότητα. Διότι δεν μιλούμε πια μόνο και μόνο για την οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ της Αιγύπτου και της Κύπρου του 2003. 

Τώρα υπάρχει μια ενισχυμένη απόφαση από τις δύο πλευρές, η οποία εφοδιάζεται πρακτικά και από την παρουσία της Ελλάδος που διαθέτει τη δεύτερη μεγαλύτερη ΑΟΖ της Μεσογείου, η οποία αποτελεί και πέρασμα για την Ευρωπαϊκή Ένωση. 

Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι στην Ανατολική Μεσόγειο δεν υπάρχει μόνο η συμμαχία Ελλάδα, Ισραήλ και Κύπρος αλλά και η συναίνεση της Κύπρου με το Λίβανο και τώρα η τριπλή προσέγγιση. Αν εξετάσουμε λοιπόν όλα αυτά τα δεδομένα μπορούμε ν’ αντιληφθούμε τουλάχιστον όταν έχουμε τοποστρατηγική σκέψη ότι πρόκειται για μια ακολουθία πράξεων που δημιουργεί ένα στρατηγικό μείγμα πάνω στη ραχοκοκκαλιά της οριζόντιας διαχρονικής στρατηγικής που πολεμά, σε χρονοστρατηγικό επίπεδο, ενάντια στη βαρβαρότητα που προσπαθεί να αφανίσει τα νοητικά σχήματα της Μεσογείου θάλασσας γιατί πολύ απλά δεν την συμφέρουν. Ξεχνά όμως ότι η θάλασσα βρίσκεται σε ευρωπαϊκό πλαίσιο εδώ και αιώνες και τώρα μετά το 2004 σε πλαίσιο Ευρωπαϊκής Ένωσης που θέλει λόγω ενεργειακής ασφάλειας να αναπτυχθούν οι αυτόχθονες πηγές ενέργειας μέσα στο χώρο της, έτσι ώστε να μειωθούν δραματικά όλα τα έξοδα που αφορούν τις εισαγωγές από τρίτες χώρες εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

Επιπλέον με αυτόν τον τρόπο βλέπουμε όλοι πια ότι οι ειδικοί με τις φοβίες τους είναι αναγκασμένοι να παραδεχθούν ότι δεν κατέχουν το αντικείμενο της ΑΟΖ, διότι σ’ ένα παίγνιο μη μηδενικού αθροίσματος οι ατομικές στρατηγικές που είναι ατομικιστικές δεν ισχύουν πια και λειτουργεί η συλλογικότητα και η ομαδικότητα που χρησιμοποιούν άλλα στρατηγήματα.


* Στρατηγικός Σύμβουλος και καθηγητής γεωστρατηγικής.

Το περιοδικό Εκόνομιστ διοργανώσε συζήτηση (debate) στην Αθήνα (τύπου Οξφόρδης) με τίτλο την ερώτηση «Θα πρέπει η Ελλάδα να προχωρήσει σε μονομερή ανακήρυξη ΑΟΖ;».

Η συζήτηση έλαβε χώρα στις 20 Ιουνίου, 2013 στο ξενοδοχείο DivaniApollonστο Καβούρι στις 7 μ.μ με πρόεδρο τον αρχισυντάκτη του Εκόνομιστ Τζόν ΄Αντριους και η συζήτηση αποτελείτο από δύο οντότητες. Η μία του ΝΑΙ και η άλλη του ΟΧΙ. Ο Καθηγητής Οικονομίας του Πανεπιστημίου UniversitySystemof Maryland, στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Δρ. Θεόδωρος Καρυώτης, (γνωστός ως ο πατέρας της ΑΟΖ), υποστήριξε το ΝΑΙ, και ο Δρ. Χρήστος Ροζάκης, Ομότιμος Καθηγητής Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, πρ. Πρόεδρος Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, υποστήριξε το ΟΧΙ.

Εισηγήσεις έκαναν οι καθηγητές Δρ. Αθανάσιος Πλατιάς, Καθηγητής Στρατηγικής του Πανεπιστημίου Πειραιώς και ο Δρ. Ιωάννης Μάζης Καθηγητής Οικονομικής Γεωγραφίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Στο τέλος ακολούθησε ψηφοφορία. Κέρδισε ο Δρ. Καρυώτης.

της Φ.Α



Του Θεόδωρου Καρυώτη

Η ερώτηση γι’ αυτό το debate είναι

«ΜΠΟΡΕΙ Η ΜΟΝΟΜΕΡΗΣ ΑΝΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΑΟΖ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙ ΜΙΑ ΚΡΙΣΗ;»

«ΜΠΟΡΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕΙ ΣΕ ΜΟΝΟΜΕΡΗ ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΗ ΑΟΖ;»

Η ανακήρυξη της ΑΟΖ είναι, πάνω απ’ όλα μια μονομερής πράξη, όπως προνοείται από την Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας και δεν απαιτεί την συγκατάθεση κανενός. Άρα, γιατί ναδημιουργήσει κάποιο πρόβλημα;Απόδειξη τούτου αποτελεί και το γεγονός ότι μέχρι σήμερα έχουν γίνει 134 ανακηρύξεις ΑΟΖ στον πλανήτη Γη και όλες αυτές ήταν μονομερείς. Είναι πολύ σημαντικό να αναφέρουμε εδώ ότι σε καμία περίπτωση δεν υπήρξε κάποια κρίση στις διμερείς σχέσεις γειτονικών κρατών λόγω μονομερούς ανακήρυξης.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έκαναν μονομερή ανακήρυξη ΑΟΖ την 10η Μαρτίου 1983 και φυσικά έδωσαν ΑΟΖ σε όλα τα νησιά τους. Η τότε Σοβιετική Ένωση έδειξε την δυσαρέσκειά της για την ανακήρυξη της Αμερικανικής ΑΟΖ αλλά γρήγορα άλλαξε γνώμη και ανακήρυξε την δικιά της ΑΟΖ στις 28 Φεβρουαρίου 1984 και μετά ακολούθησαν δεκάδες κράτη και αρκετά κράτη-μέλη της ΕΕ. Και βέβαια μη ξεχνάμε ότι τον Απρίλιο του 2004 ο Πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος, ανακήρυξε την ΑΟΖ της Κύπρου και δεν δημιουργήθηκε καμιά κρίση. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ρωσία και η ΕΕ αποδέχτηκαν την ανακήρυξη της κυπριακής ΑΟΖ και μάλιστα υποστήριξαν το δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας να πράξει κάτι τέτοιο με βάση το Δίκαιο της Θάλασσας. Η Τουρκία εξέδωσε μια ανακοίνωση ότι δεν αποδέχεται την κυπριακή ανακήρυξη ΑΟΖ αλλά τίποτε παραπάνω. Εκείνο που ελάχιστοι γνωρίζουν είναι ότι και η Τουρκία έκανε μια ιδιότυπη μονομερή ανακήρυξη ΑΟΖ το 1986 στη Μαύρη Θάλασσα γιατί ήθελε να οριοθετήσει την ΑΟΖ της, με αυτές της Σοβιετικής Ένωσης, της Ρουμανίας και της Βουλγαρίας.

Ήταν ένα από τα μεγαλύτερα διπλωματικά λάθη της Τουρκίας διότι οριοθέτησε την ΑΟΖ με βάση την μέθοδο της «μέσης γραμμής» που τόσο αντιπαθεί και αποκρούει για το Αιγαίο και την Μεσόγειο. Η Τουρκία, για πάνω από 30 χρόνια, επιμένει ότι η ελληνοτουρκική διαφορά στο Αιγαίο δεν μπορεί να βασιστεί στην μέθοδο της μέσης γραμμής διότι το Αιγαίο αποτελεί «ειδικές περιστάσεις» μια και είναι μια ημίκλειστη θάλασσα και ξέχασε ότι η Μαύρη Θάλασσα είναι πιο κλειστή από το Αιγαίο θάλασσα. Αποκάλεσα την ανακήρυξη ΑΟΖ της Τουρκίας ιδιότυπη διότι αποτελεί μια παγκόσμια πρωτοτυπία. Κανένα κράτος στον κόσμο δεν έχει προβεί σε μια τμηματική ανακήρυξη της ΑΟΖ του, αφού όλα ανακηρύττουν συνολική ΑΟΖ, αφού τμηματική ανακήρυξη δεν προβλέπεται και από την Συνθήκη του Δίκαιου της Θάλασσας.

Όταν πρόσφατα η ελληνική κυβέρνηση μίλησε για μια ΑΟΖ της Ευρώπης οι υποστηρικτές της υφαλοκρηπίδας έκαναν ειρωνικές δηλώσεις λέγοντας ότι δεν υπάρχει ΑΟΖ της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο καθένας κρίνεται από αυτά που λέει. Το γεγονός και μόνο ότι η ΕΕ διαθέτει μεγάλο μήκος ακτών ήταν αρκετό για να ενδιαφερθεί και να λάβει μέρος ως Οργανισμός στην 3η Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας που θα δημιουργούσε το νέο Σύνταγμα των Θαλασσών του πλανήτη μας. Βέβαια, ο κύριος λόγος της συμμετοχής της ΕΕ στην Διάσκεψη, ήταν το γεγονός, ότι τα κράτη-μέλη της είχαν μεταβιβάσει ορισμένες συναφείς αρμοδιότητες στην Κοινότητα. Οι αρμοδιότητες αυτές αφορούσαν βασικά τα θέματα της αλιείας, της εμπορικής πολιτικής και της διατήρησης του θαλάσσιου περιβάλλοντος. Δηλαδή η ΕΕ έχει, μεταξύ άλλων, κυριαρχικά δικαιώματα αλιείας στις ΑΟΖ των κρατών-μελών της. Γι’ αυτό και η ΕΕ έχει Επίτροπο για τα θέματα Αλιείας και ΑΟΖ που σήμερα τα καθήκοντα αυτά ανήκουν στην Ελληνίδα επίτροπο, κυρία Μαρία Δαμανάκη.

Ήδη όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ καθώς και η ίδια η ΕΕ έχουν επικυρώσει τη Σύμβαση του Δίκαιου της Θάλασσας. Πιο συγκεκριμένα, όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση υπέγραψε την Τελική Πράξη της Σύμβασης του Δίκαιου της Θάλασσας τον Δεκέμβρη του 1982 στο MontegoBay της Τζαμάικας έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Η Κοινότητα σημειώνει ότι τα Κράτη-Μέλη της έχουν μεταβιβάσει σ’ αυτήν τις αρμοδιότητες που αφορούν στην διατήρηση και διαχείριση των αλιευτικών τους πόρων. Επομένως, στα θέματα αλιείας μόνο η Κοινότητα μπορεί να υιοθετήσει τους σχετικούς κανόνες και κανονισμούς (οι οποίοι εκτελούνται από τα Κράτη-Μέλη) και έχει την δυνατότητα να προβαίνει σε συμφωνίες με τρίτα Κράτη ή με διεθνείς οργανισμούς.»

Όταν η ΕΕ αποφάσισε να δημιουργήσει ΑΟΖ 200 ν.μ. για όλα τα κράτη-μέλη της, η Τουρκία ζήτησε να μη δημιουργηθεί τέτοια ζώνη στη Μεσόγειο, αίτημα που, δυστυχώς, έγινε έμμεσα αποδεκτό από την ΕΕ και την Ελλάδα. Έτσι, το μοναδικό κράτος της ΕΕ που ανακήρυξε ΑΟΖ στη Μεσόγειο είναι η Κύπρος για τη οποία η ΕΕ δεν έφερε καμία αντίρρηση, τουναντίον στήριξε δημόσια το δικαίωμα αυτό της Κυπριακής Δημοκρατίας. Γι’ αυτό η Ελλάδα πρέπει να ζητήσει από τους εταίρους της στις Βρυξέλλες να επεκτείνουν την ΑΟΖ τους και στη Μεσόγειο, και να υποστηρίξουν κοινές ευρωπαϊκές πολιτικές στο θέμα. Για αυτό το λόγο ήταν πολύ σημαντική η πρόσφατη παρέμβαση του Έλληνα Πρωθυπουργού που ουσιαστικά ζήτησε να δημιουργηθεί μια Ευρωπαϊκή ΑΟΖ στην νοτιοανατολική Μεσόγειο ανάμεσα στην Ιταλία, την Ελλάδα, την Κύπρο και την Μάλτα.

Εδώ βέβαια η πρόταση της τρικομματικής κυβέρνησης αποκτά μεγαλύτερη σημασία και αξία διότι όλοι γνωρίζουμε ότι, με τα διάφορα μνημόνια, έχουμε χάσει ένα μέρος των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων και επομένως θα μπορούσαμε να «διαπραγματευτούμε» στις Βρυξέλλες ώστε να συναινέσουμε στην εκχώρηση και ενός άλλου κυριαρχικού δικαιώματος ταυτόχρονα όμως καθιστώντάς το δικαίωμα ολόκληρης της Ευρώπης. Με αυτό τον τρόπο θα έχουμε προεξοφλήσει την πλήρη στήριξη των ευρωπαϊκών μας εταίρων και θα διασφαλίσουμε ενεργειακή επάρκεια για την ίδια την Ε.Ε.

Έχει αρχίσει, πρόσφατα, μια μεγάλη κουβέντα για την πρόθεση της τρικομματικής κυβέρνησης να στείλει τις γεωγραφικές συντεταγμένες για την υφαλοκρηπίδα στον ΟΗΕ και όλοι βέβαια έχουν κάποια γνώμη και για αυτό το θέμα. Θα είναι λάθος για την κυβέρνηση να κάνει μόνο μια τέτοια ενέργεια που δεν έχει καμία αξία, ιδιαίτερα εάν πρόκειται να δώσει συντεταγμένες, έστω και προσωρινώς, για τις θαλάσσιες περιοχές της Ελλάδας και να αποκλείσει το Αιγαίο, δείχνοντας ότι φοβάται τις αντιδράσεις της Τουρκίας. Η ενέργεια αυτή δεν έχει καμία αξία γιατί οι συντεταγμένες αυτές χαρακτηρίζονται ανεπίσημες μια και για να δοθούν επισήμως θα πρέπει να υπάρχει οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας ή της ΑΟΖ, κάτι που φυσικά δεν έχει γίνει.

Όλοι ζητάνε να μάθουν ποιες ήταν οι γεωγραφικές συντεταγμένες όταν το 2004 ο Πρόεδρος Παπαδόπουλος ανακήρυξε την Κυπριακή ΑΟΖ. Δεν αντιλαμβάνονται ότι η ανακήρυξη μιας ΑΟΖ δεν δίνει τέτοιες γεωγραφικές συντεταγμένες. Το σχέδιο νόμου που πήγε στην Κυπριακή Βουλή δεν περιελάμβανε κανένα χάρτη. Το Άρθρο 75 της Σύμβασης του Δίκαιου της Θάλασσας αναφέρει ότι οι γεωγραφικές συντεταγμένες δίνονται όταν υπάρξει οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας ή ΑΟΖ.

Τώρα βέβαια αρχίζουν τα δύσκολα γιατί πρέπει η Ελλάδα να πείσει τις ΗΠΑ ότι ήρθε η ώρα και η Ελλάδα να ανακηρύξει ΑΟΖ όπως έκανε και η ίδια το 1983 κα να ζητήσει και την δυναμική και ανεπιφύλακτη υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ήρθε, επίσης, η ώρα η ΕΕ να τονίσει σε όλους ότι η Ελληνική και η Κυπριακή ΑΟΖ αποτελούν μέρος της Ευρωπαϊκής ΑΟΖ, ότι είναι ένα ζωτικό θέμα για την μελλοντική ενεργειακή επιβίωση της Ευρώπης και ότι το Καστελόριζο δεν είναι μόνο νησί της Ελλάδας αλλά και νησί της ΕΕ, είναι δηλαδή η στιγμή που η ΕΕ οφείλει να διεκδικήσει και να προασπίσει τα δικά της «ζωτικά συμφέροντα» στη Μεσόγειο.

ClosingRemarks

Τα τελευταία δυο χρόνια έχει φουντώσει για τα καλά η συζήτηση για την ΑΟΖ και, ως συνήθως, δεν υπάρχει Έλληνας που να μην εκφέρει μια γνώμη γι’ αυτό το τόσο λεπτό θέμα.

Υπάρχουν δύο απλές ερωτήσεις που κανείς δεν έχει κάνει:
«Θα χρειαζότανε η Ελλάδα πρώτα να ανακηρύξει και μετά να οριοθετήσει την ΑΟΖ της εάν γνώριζε ότι δεν υπάρχει ούτε μια σταγόνα υδρογονανθράκων στις θάλασσές της;»
«Γιατί να ασχοληθούμε με το θέμα της ΑΟΖ, όταν η υφαλοκρηπίδα θα μπορούσε να λύσει αντίστοιχα ζητήματα;»

Οι απαντήσεις είναι εξίσου απλές και συνοψίζονται στα επόμενα. Και βέβαια θα χρειαζόταν η ανακήρυξη της ΑΟΖ. Πάνω απ’ όλα η ΑΟΖ της Ελλάδας είναι τα θαλάσσια σύνορά της και η ΑΟΖ περιλαμβάνει τον βυθό της υφαλοκρηπίδαςαλλά και άλλα σημαντικά στοιχεία στα υπερκείμενα ύδατα, όπως αυτά της αλιείας, της ρύπανσης του περιβάλλοντος και της παραγωγής ενέργειας από τα ύδατα, τα ρεύματα και τους ανέμους. Η πλειοψηφία των κρατών που ανακήρυξαν ΑΟΖ δεν έχουν ούτε μια σταγόνα υδρογονανθράκων, αλλά την ανακήρυξαν για να προστατέψουν την αλιεία και τα γεωστρατηγικά συμφέροντά τους. Επίσης, στις οριοθετήσεις ΑΟΖ υπερισχύει η οριοθέτηση με βάση την μέθοδο της μέσης γραμμής/ίσης απόστασης, ενώ στις αντίστοιχες της υφαλοκρηπίδας, η φυσική προέκταση, το μέγεθος/έκταση των ακτών και η ευθυδικία. Γιατί άραγε τα τελευταία επιδιώκονται τόσο επίμονα από την Τουρκία;

Το εντυπωσιακό δεδομένο της ΑΟΖ είναι ότι κατ’ ουσίαν ενσωματώνει το καθεστώς της υφαλοκρηπίδας.

Υπάρχουν όμως και μερικά αμείλικτα ερωτήματα που οι απαντήσεις τους καλύπτουν τις παραπάνω ανησυχίες, καθώς φαίνεται ότι οι οπαδοί της υφαλοκρηπίδας δεν ενδιαφέρονται να προφυλάξουν τους Έλληνες ψαράδες από τους Τούρκους ψαράδες και το τουρκικό πολεμικό ναυτικό που τους παρενοχλεί στο Αιγαίο. Δεν αντιλαμβάνονται ότι όταν εγώ, πριν 31 χρόνια, αντιλήφθηκα την αξία της ΑΟΖ και άρχισα να γράφω και να επιμένω, παρ’ όλον ότι όλοι με αγνοούσαν, δεν έγραψα για πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Έγραψα, αναφέροντας ότι η ΑΟΖ δεν ασχολείται μόνο με τον βυθό των θαλασσών αλλά και με τα υπερκείμενα ύδατα, ήτοι την αλιεία, την αιολική ενέργεια, την διέλευση αγωγών και το περιβάλλον. Που βρίσκονταν όλοι οι υποστηρικτές της υφαλοκρηπίδας, ακαδημαϊκοί και δημοσιογράφοι, όταν το 2004 ο Τάσσος Παπαδόπουλος, με ορθή καθοδήγηση από συνάδελφο εμπειρογνώμονα- ομοϊδεάτη των απόψεών μου, ανακήρυττε την ΑΟΖ;

Έπρεπε να παρέμβουν τότε και να του πουν «Κύριε Πρόεδρε γιατί ασχολείστε με την ΑΟΖ; Πετρέλαιο δεν θέλετε να βρείτε; Αυτό Κύριε Πρόεδρε βρίσκεται στην υφαλοκρηπίδα και όχι στην ΑΟΖ». Πολύ αργότερα έπρεπε, βέβαια, να παρέμβουν όταν οι Ισραηλινοί και οι Κύπριοι σκεφτόντουσαν να κάνουν οριοθέτηση της ΑΟΖ μια και θέλανε να αρχίσουν έρευνες για υδρογονάνθρακες και να τους πούνε «είστε άσχετοι γιατί, για να βρείτε τον ορυκτό σας πλούτο, πρέπει να κάνετε οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και όχι ΑΟΖ!» Είναι οι ίδιοι που όχι μόνο αγνοούν την αξία της ΑΟΖ αλλά προσπαθούν να μας πείσουν ότι το Ισραήλ και η Κύπρος κακώς έκαναν οριοθέτηση της ΑΟΖ και έχουν απεμπολήσει τα εθνικά τους συμφέροντα μια και αγνόησαν την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας.

Είναι ξεκάθαρο σε όλους ότι η οριοθέτηση της ΑΟΖ ανάμεσα στην Κύπρο και το Ισραήλ αποτελεί όχι μόνο μία σημαντική οριοθέτηση, αλλά ταυτόχρονα τα κράτη αυτά έχουν προχωρήσει σε θαλάσσιες έρευνες για την εξερεύνηση πετρελαίου και φυσικού αερίου και δεν σκοπεύουν να οριοθετήσουν ποτέ την υφαλοκρηπίδα τους. Εκείνο που προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση είναι το γεγονός ότι οι ακαδημαϊκοί και οι δημοσιογράφοι, που είναι ένθερμοι υποστηρικτές της υφαλοκρηπίδας, έμμεσα επικροτούν την θέση της Τουρκίας, που επιμένει ότι η υφαλοκρηπίδα είναι το ζητούμενο, εκεί όπου έχει παγιώσει τις αμφισβητήσεις της, και για πάνω από 30 χρόνια τώρα επιμένει να συζητά με την Ελλάδα το θέμα της υφαλοκρηπίδας και να μη θέλει να κουβεντιάσει το θέμα της ΑΟΖ, το οποίο θεωρεί ανάθεμα. Γιατί άραγε; Μήπως ξεχνάνε ότι η Τουρκία όχι μόνο δεν υπέγραψε και δεν επικύρωσε τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας λόγω της ύπαρξης της ΑΟΖ; Μήπως τους διαφεύγει ότι η Τουρκία πολέμησε με δριμύτητα το άρθρο 121 που ασχολείται με το καθεστώς των νησιών και δίνει πλήρη δικαιώματα ΑΟΖ;

Πολλοί έχουν αναφέρει ότι οι Τούρκοι απαιτούν συνεκμετάλλευση του Αιγαίου μαζί μας. Αυτό δεν είναι ακριβές. Οι πρώτοι διδάξαντες ήταν οι Αμερικανοί οι οποίοι δεν έχουν αλλάξει τακτική για δεκαετίες και χρησιμοποίησαν την λέξη «συνεκμετάλλευση» για πρώτη φορά το 1975. Οι ΗΠΑ ζήτησαν τότε από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή να ξεκινήσει συνομιλίες για συνεκμετάλλευση του Αιγαίου αλλά αυτός αρνήθηκε να το κάνει, κάτι που ενόχλησε πολύ τους Αμερικανούς τότε. Αργότερα, οι Αμερικανοί ζήτησαν το ίδιο από τον Ανδρέα Παπανδρέου αλλά και αυτός αρνήθηκε να το κάνει. Είναι προφανές ότι ορισμένα σενάρια επανέρχονται. Κάτι τέτοιο ίσως να ήταν δυνατόν μόνο μετά από οριοθέτηση και όχι χωρίς αυτήν. Αυτό ακριβώς έχουν κάνει η Κύπρος και το Ισραήλ στο οικόπεδο «Αφροδίτη». Οι Αμερικανοί δεν ζητούν συνεκμετάλλευση σε περιοχές που οι ΑΟΖ των δύο κρατών συνορεύουν, που θα ήταν κάτι λογικό, αλλά ζητούν να υπάρξει συνεκμετάλλευση σε όλο το Αιγαίο Πέλαγος κάτι που αποτελεί, για να μη χρησιμοποιήσω κάποια άλλη λέξη, παγκόσμια πρωτοτυπία και ασφαλώς, σαφή καταπάτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων, χάριν σύζευξης συμφερόντων. Χαίρομαι που ο καθηγητής Ροζάκης δεν ανέφερε και τις αμερικανές προτροπές για συνεκμετάλλευση του Αιγαίου. Πρόσφατα, το φρούτο αυτό ανακύπτει από πλευράς Τουρκίας, και όχι μόνον, σε σχέση με την ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας. Είναι άραγε τυχαίο;

Η μία πλευρά στο σημερινό debate ανέφερε με ακριβή επιχειρήματα την αξία μιας ελληνικής ΑΟΖ ενώ η άλλη πλευρά όχι μόνο προσπάθησε να μειώσει την αξία της ΑΟΖ αλλά και να συμπλεύσει έμμεσα με τα επιχειρήματα της Τουρκίας και των Ηνωμένων Πολιτειών σ’ αυτό το κρίσιμο θέμα για την Ελλάδα.

Το κύριο πρόβλημα της Ελλάδας στην ελληνοτουρκική διένεξη είναι ξεκάθαρα η στάση των Ηνωμένων Πολιτειών που δεν έχει αλλάξει καθόλου τα τελευταία 30 χρόνια. Οι Αμερικανοί, από την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου μέχρι τον Αντώνη Σαμαρά, παίζουν το ίδιο τραγούδι στο βιολί τους λέγοντας στις ελληνικές κυβερνήσεις ότι δεν πρέπει να κάνουν μια μονομερή ανακήρυξη ΑΟΖ χωρίς να τα βρούνε με την Τουρκία, παριστάνοντας ότι δεν γνωρίζουν ότι η ανακήρυξη ΑΟΖ είναι, πάντα, μια μονομερής πράξη, απόλυτα συμβατή με το Δίκαιο της Θάλασσας, όπως ακριβώς έκαναν και αυτοί το 1983. Μια από τις πιο σημαντικές δηλώσεις, από αμερικανικής πλευράς, έγινε στις 27 Ιουλίου 2011 από τον βοηθό Υπουργό Εξωτερικών Φίλιπ Γκόρντον που δήλωσε, σε συνάντησή του με δημοσιογράφους στην Αθήνα, ξεκάθαρα τα ακόλουθα:

«Πιστεύω ότι είναι σημαντικό να αποφεύγονται μονομερή βήματα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγνωρίζουν τα δικαιώματα των χωρών για την ανακήρυξη αποκλειστικών οικονομικών ζωνών, αλλά… δεν νομίζουμε ότι θα ήταν προς το συμφέρον της Ελλάδος να το πράξει χωρίς πλήρη συνεργασία με τους γείτονές της, της Τουρκίας συμπεριλαμβανομένης».

Η Ελλάδα όταν αποφασίσει να δημιουργήσει ΑΟΖ σε όλες τις θάλασσές της ακολουθώντας πιστά τις διατάξεις του Δίκαιου της Θάλασσας δεν έχει να φοβηθεί τίποτα από την Τουρκία. Απλώς η Τουρκία θα αρνηθεί να αναγνωρίσει μια ελληνική ΑΟΖ όπως ακριβώς έκανε και με την κυπριακή ΑΟΖ, αλλά η Κύπρος ούτε φοβήθηκε ούτε σταμάτησε από αυτή την ενέργεια της Τουρκίας και μάλιστα πήρε και την έγκριση της ΕΕ. Η Άγκυρα θα πρέπει να συνειδητοποιήσει και να αποδεχτεί ότι δεν μπορεί να επιβάλει τις όποιες νέο-οθωμανικές βλέψεις της στη σύγχρονη διεθνή πραγματικότητα. Η Τουρκία προσπαθεί για πολύ καιρό τώρα να πείσει την διεθνή κοινότητα ότι η περιοχή ανάμεσα στο Καστελόριζο, την Κρήτη και την Κύπρο είναι μέρος της τουρκικής ΑΟΖ. Αυτό αποτελεί ξεκάθαρη παραβίαση όλων των κανόνων του Δίκαιου της Θάλασσας.

Είναι επίσης αξιοσημείωτο ότι για πρώτη φορά έλληνας Πρωθυπουργός ανέφερε τις τρεις λέξειςΑποκλειστική Οικονομική Ζώνη σε τουρκικό έδαφος την 4η Μαρτίου 2013 στην συνομιλία του με τον Τούρκο ομόλογό του στην Κωνσταντινούπολη. Έτσι στο τέλος της συνάντησής τους ο κ. Ερντογάν δήλωσε «μοιραστήκαμε την κοινή πεποίθηση στηριζόμενοι στην αρχή της αμοιβαία επωφελούς λύσης – win – win – ότι πρέπει να γίνουν βήματα για την ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο». Ήταν κάτι πρωτόγνωρο που ουδέποτε τούρκος πρωθυπουργός δεν είχε εκστομίσει για 30 ολόκληρα χρόνια.

Από τότε που δημιουργήθηκε η ΑΟΖ περάσανε 6 εκλεγμένοι από τον λαό Πρωθυπουργοί, πριν από τον Αντώνη Σαμαρά. Ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, πάλι ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Κώστας Σημίτης, ο Κώστας Καραμανλής και ο Γιώργος Παπανδρέου και κανείς δεν τόλμησε να αναφερθεί στην ΑΟΖ όλα αυτά τα χρόνια. Έτσι τιμά ιδιαίτερα τον σημερινό Πρωθυπουργό το γεγονός ότι δεν δίστασε για πρώτη φορά στην ιστορία μας να αναφέρει αυτές τις τρεις λέξεις όχι μόνο στον Τούρκο Πρωθυπουργό αλλά και σε τουρκικό έδαφος. Νομίζω ότι ήρθε η ώρα της ΑΟΖ για την Ελλάδα, έστω και μετά από πολύχρονες καθυστερήσεις, και όταν θα έρθει το νομοσχέδιο για την ανακήρυξη της ΑΟΖ στην ελληνική Βουλή ίσως δημιουργήσει και ένα μεγάλο ρεκόρ για το κοινοβούλιο μια και υπάρχει περίπτωση για πρώτη φορά στην ιστορία μας να λάβει περάσει με συντριπτική πλειοψηφία.

Ο μακαρίτης Τάσσος Παπαδόπουλος, διαθέτοντας 4 τανκς και 2 ελικόπτερα, και ορθή κρίση εισακούοντας σοφές εισηγήσεις, όπως οι δικές μας, δεν δίστασε να ανακηρύξει την Κυπριακή ΑΟΖ το 2004 και, φυσικά, δεν υπήρξε καμία απολύτως κρίση στην περιοχή. Τουναντίον, άλλαξε τα γεωστρατηγικά δεδομένα και ανέπτυξε νέες συμμαχίες υπέρ της Κύπρου.

Όπως είπε κάποτε ο Πρόεδρος Ρούσβελτ «we have nothing to fear but fear itself».

Η ελληνική κυβέρνηση το κατανόησε. Μένει να πράξετε και εσείς το ίδιο ψηφίζοντας ΝΑΙ στην ανακήρυξη της ΑΟΖ από την Ελλάδα για την διασφάλιση των συμφερόντων της χώρας μας αλλά και όλων των κρατών-μελών της ΕΕ.

*** Το debate κέρδισε ο καθηγητής Καρυώτης. Ελαβε 236 ψήφους έναντι 73 του κ. Ροζάκη

Γράφει ο Βασίλης Γιαννακόπουλος *

Με την πρόσφατη επίσκεψη στη Λιβύη του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών, Δημήτρη Αβραμόπουλου, ενημερωθήκαμε ότι οι βλέψεις της Τρίπολης σχετικά με την οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) δεν ταυτίζονται με τα ελληνικά συμφέροντα. Σε σχετική ερώτηση των δημοσιογράφων, ο υπουργός Διεθνούς Συνεργασίας της Λιβύης και αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών, Mohammed Abdel Aziz, απάντησε: «Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει οριστική απόφαση για το θέμα της οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών. Υπήρχαν συνεννοήσεις και συνομιλίες και μου δόθηκε σήμερα το πρωί η ευκαιρία να συνομιλήσω με τον συνάδελφό μου για αυτό το θέμα. Διότι το θέμα αυτό δεν αφορά μόνο την Ελλάδα και τη Λιβύη. Πρέπει να προχωρήσουμε σε ένα πλαίσιο, συμπεριλαμβανομένων των χωρών που έχουν θαλάσσια σύνορα με την Ελλάδα και τη Λιβύη. Επιδιώκουμε να υπάρξει μία γενική συμφωνία που να συμπεριλαμβάνει όλες τις χώρες που τους αφορά αυτό το θέμα. Γιατί εμείς θέλουμε να κοιτάξουμε προς το μέλλον συνολικά, όχι μεμονωμένα».

Από τις δηλώσεις του Λίβυου αξιωματούχου προκύπτει ότι «τουλάχιστον στην παρούσα φάση, η Λιβύη δεν προτίθεται να συναινέσει με την ελληνική πλευρά για την οριοθέτηση της ελληνικής ΑΟΖ σύμφωνα με τη διεθνώς αποδεκτή αρχή της μέσης γραμμής και τους όρους της Σύμβασης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας».

Επίσης, φαίνεται ότι «προηγήθηκαν διμερείς ελληνο-λιβυκές συνομιλίες για το θέμα και πιθανόν το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών να γνώριζε τη θέση της Τρίπολης». Εξάλλου, θα πρέπει να τονισθεί ότι η νέα μεταβατική κυβέρνηση της Λιβύης, που σχηματίσθηκε στις 31 Οκτωβρίου του 2012 και αντιμετωπίζει ως ένα βαθμό πρόβλημα πολιτικής επιβίωσης, έχει αναλάβει την κατάρτιση του νέου λιβυκού Συντάγματος. Στη συνέχεια, εφόσον εγκριθεί με δημοψήφισμα το νέο Σύνταγμα, θα προγραμματισθεί η διεξαγωγή εκλογών μέχρι τα μέσα του 2013, ώστε να προκύψει η πρώτη μετα-κανταφική κυβέρνηση εκλεγμένη απευθείας από το λιβυκό λαό. Επομένως, η ελληνική πλευρά δεν θα μπορούσε να είναι αισιόδοξη για τη στάση της λιβυκής μεταβατικής κυβέρνησης και κατά πάσα πιθανότητα η επίσκεψη του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών στην Τρίπολη δεν αποσκοπούσε στη σύναψη κάποιας προσυμφωνίας για την οριοθέτηση της ΑΟΖ.

Αυτό που προβληματίζει και πιθανόν προκάλεσε εντύπωση στην ελληνική αποστολή είναι η λιβυκή πρόταση για διευθέτηση του θέματος σε περιφερειακό επίπεδο. Με άλλα λόγια, η δήλωση του Mohammed Abdel Aziz φαίνεται να προσεγγίζει και να προωθεί τις τουρκικές θέσεις περί οριοθέτησης της ΑΟΖ. Δηλαδή, δεν προτίθεται να αναγνωρίσει το δικαίωμα των ελληνικών νήσων να διαθέτουν τη δική τους ΑΟΖ, όπως ρητά αναφέρει η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας (άρθρο 121, παράγραφος 2). Στο σημείο αυτό, θα πρέπει να αναφέρουμε ότι στο παρελθόν η Λιβύη αφενός είχε αμφισβητήσει την ΑΟΖ που δικαιούται η νήσος Γαύδος, αφετέρου είχε υποστηρίξει ότι ο κόλπος της Σύρτης έπρεπε να θεωρηθεί ως κλειστός. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, αυξάνεται η λιβυκή ΑΟΖ εις βάρος της Ελλάδας, της Ιταλίας και κυρίως της Μάλτας.

Τα ερωτήματα λοιπόν που προκύπτουν είναι:

Ο Abdel Aziz εννοούσε ότι θα πρέπει να υπάρξει μια πολυμερής συμφωνία μεταξύ των χωρών: Λιβύης, Ελλάδας, Μάλτας, Ιταλίας, Αιγύπτου και Τυνησίας, καθότι οι προαναφερθείσες λιβυκές αξιώσεις αφορούν όλες τις γειτονικές της χώρες;
Οι τουρκο-λιβυκές σχέσεις έχουν αναβαθμισθεί σε τέτοιο βαθμό, που η Τρίπολη κινείται σύμφωνα με τις επιδιώξεις της Άγκυρας και προωθεί τα τουρκικά συμφέροντα;
Η Λιβύη βρήκε πρόσφορο έδαφος προκειμένου να προωθήσει τα συμφέροντά της, ενώ συγχρόνως ικανοποιεί και τις επιδιώξεις της Τουρκίας;

Προς το παρόν, τα ερωτήματα αυτά παραμένουν αναπάντητα. Ίσως, το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών να γνωρίζει τις απαντήσεις. Αν όμως η Τρίπολη συμπορεύεται με την Άγκυρα στο θέμα της οριοθέτησης της ΑΟΖ, θα πρέπει να αναλογισθούμε γιατί συμβαίνει αυτό. Πως κατόρθωσε η Τουρκία να καταστεί σημαντικός αμυντικο-οικονομικός εταίρος της σημερινής Λιβύης των αντικαθεστωτικών, όταν αρχικά ο Τούρκος πρωθυπουργός αντιδρούσε δημόσια με την υιοθέτηση της απόφασης 1973 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ (επιβολή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων υπεράνω της Λιβύης, 17 Μαρτίου 2011), αλλά και με τη στρατιωτική επέμβαση του ΝΑΤΟ; Ως ένα βαθμό, η απάντηση βρίσκεται στην έντονη διπλωματική δραστηριότητα της Άγκυρας. Συγκεκριμένα:

Στις 3 Απριλίου 2011, η Άγκυρα έστειλε στη Misrata ένα τουρκικό πλοίο με τη συνοδεία 10 αεροσκαφών F-16, προκειμένου να παραλάβουν 250 Λίβυους τραυματίες.

Στις αρχές Ιουλίου 2011, η Τουρκία αναγνώρισε το Μεταβατικό Εθνικό Συμβούλιο των Λίβυων αντικαθεστωτικών ως τον εκπρόσωπο του λαού της Λιβύης.

Στα τέλη Ιουλίου 2011, η Turkish Petroleum International Company (θυγατρική της TPAO) προμήθευσε τους Λίβυους αντικαθεστωτικούς με δύο φορτία υγρού καυσίμου –ζωτικής σημασίας για τον αγώνα τους κατά των κανταφικών δυνάμεων- αξίας τουλάχιστον 10 εκατ. δολαρίων.

Στις 16 Σεπτεμβρίου 2011 (τρεις βδομάδες μετά την κατάληψη της Τρίπολης από τους αντικαθεστωτικούς), ο Τούρκος πρωθυπουργός επισκέφθηκε τη λιβυκή πρωτεύουσα, προσευχήθηκε με εκατοντάδες Λίβυους πολίτες, αρκετοί από τους οποίους ανέμιζαν την τουρκική σημαία, και χαιρέτισε την επανάσταση της Λιβύης.

Στις 13 Σεπτεμβρίου 2011, η Turkish Airlines αποφάσισε να ξαναρχίσει τις πτήσεις της προς τη Βεγγάζη και την Τρίπολη.

Στις 12 και 13 Ιανουαρίου του 2012, πραγματοποιήθηκε το τριμερές οικονομικό φόρουμ (Τυνησίας, Λιβύης και Τουρκίας) στην τυνησιακή πόλη Hammamet, για τη σύσταση κοινοπραξιών που θα συμβάλουν στην ανάπτυξη των δύο χωρών της Βόρειας Αφρικής. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι στο εν λόγω φόρουμ η Τουρκία συμμετείχε με περίπου 140 επιχειρηματίες.

Στις 24 Ιανουαρίου 2012, ο Τούρκος υπουργός Οικονομικών, Zafer Çağlayan, ανακοίνωσε την απόφαση της τουρκικής τράπεζας Eximbank να διαθέσει το ποσό των 250 εκατ. δολαρίων για τη δανειοδότηση της Λιβύης και διαβεβαίωσε ότι θα υποστηρίξει τους Τούρκους επιχειρηματίες που αναμένουν εναγωνίως να επενδύσουν στη Λιβύη.

Στις 25 Ιανουαρίου 2012, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Zafer Çağlayan, ανακοίνωσε τη δωρεά 30 αστυνομικών οχημάτων και 6.000 αστυνομικών στολών προς τη λιβυκή αστυνομία, την εκπαίδευση 1.500 Λίβυων αστυνομικών, δικαστών, εισαγγελέων και άλλων δημόσιων υπαλλήλων στην Τουρκία εντός του 2012, καθώς επίσης και την αναβάθμιση της τουρκο-λιβυκής συνεργασίας στους τομείς της ενέργειας, των μεταφορών, της επικοινωνίας και του εμπορίου.

Στα τέλη Μαρτίου 2012, οι τουρκικές Ακαδημίες Πολέμου και το τουρκικό think tank BILGESAM δημοσίευσαν μελέτες του Dr. πλοιάρχου Cihat Yaycı αναφορικά με την πρόταση οριοθέτησης της Ανατολικής Μεσογείου και το ρόλο-επιρροή της Λιβύης στην οριοθέτηση των θαλάσσιων τμημάτων της εν λόγω περιοχής. Ειδικότερα, σε περίπτωση οριοθέτησης της ΑΟΖ μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης, ο πλοίαρχος Cihat Yaycı τόνιζε ότι η Λιβύη θα αυξήσει τη θαλάσσια περιοχή της κατά 62%, κερδίζοντας περίπου 39.000 τετραγωνικά χλμ.

Στις 30 Μαρτίου 2012, ο Τούρκος υπουργός Ενέργειας και Φυσικών Πόρων, Taner Yildiz, δήλωσε ότι η Τουρκία αποφάσισε να αγοράσει από τη Λιβύη έως και 20.000 βαρέλια αργού πετρελαίου την ημέρα, προκειμένου να καλύψει την περικοπή από την εισαγωγή ιρανικού πετρελαίου, λόγω της εφαρμογής των κυρώσεων κατά της Τεχεράνης.

Στις 8 Απριλίου 2012, ο Λίβυος υπουργός Βιομηχανίας, Mahmoud Fteisi, συναντήθηκε στην Τρίπολη με τον Τούρκο πρέσβη στη Λιβύη, Ali Kamal. Οι δύο άνδρες συζήτησαν σχετικά με την τουρκο-λιβυκή συνεργασία στους τομείς της βιομηχανίας, του εμπορίου, της ανταλλαγής τεχνογνωσίας, της καλύτερης αξιοποίησης των εμπορικών συμφωνιών που υπογράφονται μεταξύ των δύο χωρών, καθώς επίσης και με τις εν εξελίξει προετοιμασίες για τη δεύτερη Αραβο-Τουρκική Διάσκεψη Βιομηχανικής Συνεργασίας, η οποία είχε προγραμματισθεί να πραγματοποιηθεί στις 7 και 8 Μαΐου στη Λιβύη.

Στις 19 Μαΐου 2012, η λιβυκή εφημερίδα Corina -με έδρα τη Βεγγάζη- ανέφερε ότι υπογράφηκε τουρκο-λιβυκή αμυντική συμφωνία, η οποία προβλέπει την παροχή τεχνικής βοήθειας προς το λιβυκό στρατό, για τη φύλαξη των συνόρων και των πετρελαϊκών εγκαταστάσεων στο ανατολικό τμήμα της χώρας. Η εν λόγω συμφωνία επιτεύχθηκε μετά από επίσκεψη τουρκικής στρατιωτικής αντιπροσωπείας στην πόλη Derna (ανατολική Λιβύη) και αφορούσε στην εγκατάσταση ηλεκτρονικού εξοπλισμού ασφάλειας, στη συντήρηση και επισκευή λιβυκών αεροδρομίων, καθώς και στην κατασκευή ενός νέου αεροδρομίου στο εσωτερικό της χώρας. Επίσης, στην κατασκευή συνοριακών παρατηρητηρίων, στην ανακαίνιση ορισμένων λιμένων, στην εκπαίδευση του λιβυκού στρατού και της αστυνομίας. Μάλιστα, ο Λίβυος Διευθυντής Σχέσεων και Διεθνούς Συνεργασίας, ταξίαρχος Hamad Muftah Shelwi, δήλωσε ότι είχε υπογραφεί άλλη μια τουρκο-λιβυκή αμυντική συμφωνία, η οποία προέβλεπε την προμήθεια τουρκικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών για τον έλεγχο των λιβυκών συνόρων, καθώς και την προμήθεια περιπολικών σκαφών για την αντιμετώπιση της παράνομης μετανάστευσης, του λαθρεμπορίου και άλλων παράνομων δραστηριοτήτων.

Στα μέσα Ιουλίου 2012, 817 σπουδαστές της λιβυκής αστυνομικής ακαδημίας μετέβησαν στην Κωνσταντινούπολη, για να παρακολουθήσουν πρόγραμμα εκπαίδευσης διάρκειας 7,5 μηνών στο Αστυνομικό Κέντρο Adile Sadullah Mermerci.

Στις 7 Δεκεμβρίου 2012, ο πρόεδρος του Γενικού Εθνικού Κογκρέσου (General National Congress – GNC) της Λιβύης, Mohamed Yousef el-Magariaf, επισκέφθηκε την Τουρκία μετά από πρόσκληση του Τούρκου προέδρου, Abdullah Gül. Σε κοινή συνέντευξη τύπου, ο Gül τόνισε ότι η Τουρκία υποστήριξε τη λιβυκή επανάσταση, υπενθυμίζοντας ότι ο τουρκικός στρατός συμμετείχε στη διεθνή επιχείρηση που υποστήριξε τις αντικανταφικές δυνάμεις. Από την πλευρά του, ο Magariaf επιβεβαίωσε τις δηλώσεις του Gül και υποστήριξε ότι υπάρχουν βαθιές ιστορικές σχέσεις μεταξύ της Λιβύης και της Τουρκίας. Επίσης, οι δύο ηγέτες τόνισαν ότι προετοιμάζεται μια διμερής τουρκο-λιβυκή συμφωνία ελεύθερων συναλλαγών.

γεωστρατηγικός αναλυτής και συγγραφέας του βιβλίου «Αραβική Άνοιξη»
Υπολογίστε την ΑΟΖ της Ελλάδας με τη χρήση Η/Υ (geogebra, google earth)
Αυτή είναι η ιστοσελίδα της σχολικής δραστηριότητας που γίνεται στο 1ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΤΡΙΠΟΛΗΣ και έχει σαν θέμα "ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΣΟΚΑΘΕΤΟ ΣΤΗΝ ΑΟΖ", είναι ένα πρόγραμμα που βοηθά τους μαθητές να γνωρίσουν και να δουν το μαθηματικό υπόβαθρο της ΑΟΖ να σχεδιάσουν με σχετική ακρίβεια την ΑΟΖ με τη μέθοδο της μέσης γραμμής .Η μέθοδος αυτή είναι η πλέον συνηθισμένη μεταξύ δυο κρατών που έρχονται σε διμερείς συμφωνίες όταν οι οι ζώνες τους αλληλοκαλύπτονται. Το πρόγραμμα εκπόνησαν οι καθηγητές Αγγελάκος Ηλίας και Βλαχοκυριάκου Φωτεινή και συμμετείχαν 28 μαθητές. Ακολουθεί η διάλεξη του Νίκου Λυγερού με τίτλο: "ΑΟΖ ενάντια στην κρίση".

ΘΕΩΡΗΤΙΚΟ ΜΕΡΟΣ

2ο Μάθημα
Θέμα του μαθήματος αποτελεί η μεσοκάθετος ευθύγραμμου τμήματος , η μεσοκάθετος τριγώνου και το πώς αυτή σχετίζεται με τον προσδιορισμό της ΑΟΖ.

Η Μεσοκάθετος ευθύγραμμου τμήματος: Μετά τον ορισμό και την κατασκευή της μεσοκαθέτου δεδομένου ευθύγραμμου τμήματος που έγινε από τους μαθητές έγιναν δύο κύριες παρατηρήσεις :

Η μεσοκάθετος ευθύγραμμου τμήματος ως γεωμετρικός τόπος των σημείων που ισαπέχουν από τα άκρα του. αλήθεια σε ποιο πρόβλημα θα μπορούσε να είναι η λύση; Θα μας βοηθούσε η εικόνα από το βιβλίο της Α' Γυμνασίου που δείχνει ένα καράβι που προσπαθεί να περάσει μέσα από ένα κανάλι κρατώντας συνεχώς τις ίδιες αποστάσεις από τα άκρα . Θα μπορούσε λοιπόν η μεσοκάθετος ως γεωμετρικός τόπος να είναι μια λύση για την αποφυγή συγκρούσεων. Άραγε έτσι να έχει προγραμματιστεί το τροχήλατο διαστημικό όχημα "spirit" που έχει σταλεί στον Άρη για να αποφεύγει τα εμπόδια στην επιφάνειά του;

η μεσοκάθετος ευθύγραμμου τμήματος , η μεσοκάθετος τριγώνου και το πώς αυτή σχετίζεται με τον προσδιορισμό της ΑΟΖ

Μια άλλη παρατήρηση για την μεσοκάθετο ενός ευθύγραμμου τμήματος ΑΒ είναι ότι χωρίζει το επίπεδο σε 3 μέρη:

1. Αυτό που περιέχει όλα τα σημεία που είναι πιο κοντά στο Α
2. Αυτό που περιέχει όλα τα σημεία πιο κοντά στο Β
3. Αυτά τα σημεία που ισαπέχουν

Οι μαθητές χρωματίζουν διαφορετικά τα 3 μέρη και μετά βρίσκουν το πρόβλημα:

Αν τα σημεία Α,Β είναι κεραίες κινητής τηλεφωνίας ποιες περιοχές θα πάρουν σήμα από την Α και ποιες από την Β εφόσον είναι ίδιες;

Η Μεσοκάθετος ευθύγραμμου τμήματος και Ελληνική ΑΟΖ

Το πρόβλημα θα μπορούσε να έχει ως εξής: Αν τα σημεία Α,Β είναι σημεία πάνω στην ακτογραμμή 2 χωρών και ανάμεσα υπάρχει θάλασσα, πότε ένα υποθαλάσσιο κοίτασμα ανήκει στην χώρα Α και πότε στη Β;


Μεσοκάθετος τριγώνου ( Το σήμα της Mercedes):

Τι γίνεται όμως όταν τα εμπόδια στο σχήμα είναι 3; Τι γίνεται όταν οι κεραίες γίνουν 3;

Τα παιδιά κάνουν τα σχήματα και διαπιστώνουν ότι όταν τα εμπόδια στο σχήμα με το καράβι είναι 3, το καράβι του προηγούμενου προβλήματος θα κινηθεί τώρα πάνω στο (Υ) που σχηματίζουν οι μεσοκάθετοι (διάγραμμα Voronoi), ενώ οι περιοχές όπου είναι κοντά στο Α, θα παίρνουν σήμα από την κεραία Α και η περιοχή θα είναι η κυψέλη Voronoi του Α.
μεσοκάθετοι - διάγραμμα Voronoi - κυψέλη voronoi
Τα δυο σχήματα επάνω και κάτω είναι ίδια όταν όμως βρίσκομαι επάνω στο χάρτη το περίκεντρο είναι σημείο της μέσης γραμμής των κρατών. Αν το κάνω με περισσότερα τρίγωνα και ενώσω τα περίκεντρα θα έχω τη μέση γραμμή.


Πρόβλημα διαγωνισμού

Σε ένα τριγωνικό πάρκο θέλω να τοποθετήσω μία λάμπα σφαιρική σε ένα σημείο έτσι ώστε οι κορυφές του να φωτίζουν εξίσου. Ποιο είναι το σημείο;

Οι μαθητές ανακάλυψαν το περίκεντρο (σημείο τομής των μεσοκαθέτων των πλευρών του τριγώνου) και τον περιγεγραμμένο κύκλο.

Θα μπορούσαν άραγε να κατασκευάσουν τρίγωνα με τις ακτογραμμές και να βρουν τα περίκεντρα φτιάχνοντας έτσι τη μέση γραμμή μεταξύ δύο ακτογραμμών;

Αν τα καταφέρουν θα έχουν περάσει από τη μεσοκάθετο στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ).Στο παρακάτω σχήμα οι μπλε γραμμές είναι οι μεσοκαθετοι των κόκκινων τριγωνων και είναι τα διαγράμματα Voronoi.Κάθε σημείο ανήκει σε μια κυψέλη που ορίζουν τα διαγράμματα αυτά.Τα απομακρυσμένα σημεία έχουν μεγαλύτερες κυψέλες.

Τριγωνοποίηση Delaunay και διάγραμμα Voronoi.
Τριγωνοποίηση Delaunay και διάγραμμα Voronoi.




3ο Μάθημα
Στο τρίτο μάθημα οι μαθητές είχαν την δυνατότητα να πραγματοποιήσουν τριγωνοποιήσεις ενός επιπέδου , να περάσουν δηλαδή από τα 2 σημεία στα 3 και από το μέσο στο περίκεντρο.

Στην τρίτη συνάντηση του προγράμματος τα παιδιά αρχικά κάνουν τριγωνοποίηση ενός επιπέδου που αποτελείται από 4 και περισσότερα σημεία και στη συνέχεια φέρνουν τις μεσοκάθετους των πλευρών των τριγώνων ώστε να δημιουργήσουν το διάγραμμα Voronoi και να χρωματίσουν τις κυψέλες Voronoi. Στο παρακάτω σχήμα το ευθύγραμμο τμήμα ΕΖ που συνδέει τα περίκεντρα των 2 τριγώνων θα αποτελέσει κομμάτι της μέση γραμμής μεταξύ Κρήτης και Αφρικής.

μέση γραμμής μεταξύ Κρήτης και Αφρικής.

Το προσδοκώμενο αποτέλεσμα είναι αφενός να εξασκηθούν στις μετρήσεις και στην χάραξη των μεσοκαθέτων και αφετέρου να συνειδητοποιήσουν την δύναμη του απομακρυσμένου σημείου αφού είναι αυτό που έχει την κυψέλη με το μεγαλύτερο εμβαδόν. Έτσι θα μπορέσουν να κατανοήσουν αργότερα ότι τα απομακρυσμένα νησιά είναι οι πρωταγωνιστές στο πλαίσιο της ΑΟΖ.

μέση γραμμής μεταξύ Κρήτης και Αφρικής




4ο Μάθημα
Στο τέταρτο μάθημα οι μαθητές διαπιστώνουν ότι η τεθλασμένη γραμμή που συνδέει τα περίκεντρα είναι η μέση γραμμή ενώ οι μεσοκάθετοι των τριγώνων είναι τα διαγράμματα Voronoi.Επιπλέον γίνεται μια αναλυτική περιγραφή χάραξης της Α.Ο.Ζ.

Στην τέταρτη συνάντηση οι μαθητές έχουν την ευκαιρία να μάθουν συνδυάζοντας τα δύο προγράμματα GeoGebra και Google Earth και να χαράξουν τη μέση γραμμή μεταξύ Κρήτης και Αφρικής.

GeoGebra και Google Earth - μέση γραμμή μεταξύ Κρήτης και Αφρικής.

Αρχικά μπαίνουμε στο Google Earth και παίρνω την εικόνα που θέλω αποθηκεύοντάς τη αφού υπάρχει η δυνατότητα. Έπειτα μπαίνω στο GeoGebra και πατάω Εργαλεία > Ειδικά Εργαλεία > Εισαγωγή Εικόνας και η εικόνα μπαίνει μέσα. Έπειτα εισάγω νέα σημεία πάνω στις ακτογραμμές της Αφρικής και της Κρήτης και στη συνέχεια πάω στο κάτω μέρος της σελίδας όπου έχει Εισαγωγή: και γράφω Voronoi[Α,Β...] και εισάγω μέσα στην αγκύλη τα σημεία που θέλω, πατάω Enter και το διάγραμμα είναι έτοιμο. Στην ουσία η μέση γραμμή είναι η τεθλασμένη γραμμή που συνδέει τα περίκεντρα των τριγώνων που φτιάχτηκαν από τα σημεία στις ακτογραμμές. Αν τώρα θέλω να δω την επιρροή της Γαύδου στη μέση γραμμή αρχικά εισάγοντας τα σημεία δεν βάζω καθόλου σημείο στη νήσο Γαύδο, βγάζω τα διαγράμματα όπως πριν, πατάω έπειτα επάνω στα διαγράμματα δεξί κλικ – Ιδιότητες – Ίχνος Ενεργό και στη συνέχεια πατάω στο εικονίδιο σημείο. Έπειτα πάω σε ένα σημείο της ακτογραμμής της Κρήτης και κρατώντας το ποντίκι πατημένο μεταφέρω το σημείο προς τη Γαύδο. Τα διαγράμματα τώρα θα αρχίσουν να αλλάζουν αφού ο χάρτης έγινε δυναμικός και το ίχνος τους θα δείξει την μετατόπιση δηλαδή την επιρροή της Γαύδου στην Α.Ο.Ζ.

επιρροή της Γαύδου στην Α.Ο.Ζ.




ΠΡΑΚΤΙΚΟ ΜΕΡΟΣ (video)

Παρουσίαση-βίντεο της διαδικασίας κατασκευής διαγραμμάτων Voronoi με το εργαλέιο Geogebra


Παρουσίαση-βίντεο της επιρροής της Γαύδου στην Ελληνική ΑΟΖ.




με τίτλο: "ΑΟΖ ενάντια στην κρίση ''Πνευματικό Κέντρο Τρίπολης'', Παρασκευή 8 Ιουνίου 2012

Αναδημοσίευση από (http://sites.google.com/site/aozmesokathetos).