Articles by "Αρχαιολογία"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αρχαιολογία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Η Κίνηση Πολιτών Θεσσαλονίκης για την Προστασία της Πολιτιστικής Κληρονομιάς και η Λέσχη Ανάγνωσης Θερμαϊκού "Λαβύρινθος" μας προσκαλούν στην ενημερωτική συνάντηση

για τα αρχαιολογικά ευρήματα του σταθμού Βενιζέλου

την Κυριακή 23 Φεβρουαρίου στις 7.30 μμ, στο ξενοδοχείο Golden Star, στην παραλία Περαίας.


Ομιλήτρια θα είναι η αρχαιολόγος δρ. Δέσποινα Μακροπούλου.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Περισσότερες από 16.000 Χριστιανικές φορητές εικόνες, ψηφιδωτά και τοιχογραφίες, τα οποία χρονολογούνται στον 6ο και 5ο αιώνα, έχουν βίαια κλαπεί και πωληθεί στο εξωτερικό μετά την τουρκική εισβολή του 1974, σύμφωνα με τον Υπεύθυνο του Γραφείου Καταπολέμησης Παράνομης Κατοχής και Διακίνησης Αρχαιοτήτων της Αστυνομίας, Μιχάλη Γαβριηλίδη.

Μιλώντας κατά τη διάρκεια διάλεξης που έδωσε τη Δευτέρα το βράδυ στην Ερευνητική Μονάδα Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κύπρου, με θέμα “Αρχαιοκαπηλία στην Κύπρο, Δράσεις και Ενέργειες για την Πρόληψη και Καταπολέμηση του εγκληματικού φαινομένου”, ο κ. Γαβριηλίδης είπε πως μετά τη λεηλασία της Κύπρου το 1974, έργα Βυζαντινής τέχνης εντοπίστηκαν ακόμη και στην Ιαπωνία (Βημόθυρα της Περιστερωνοπηγής, στο Πανεπιστημιακό Κολλέγιο Kinazawa). Πρόσθεσε πως γίνονται προσπάθειες επαναπατρισμού τους και πως ευελπιστεί σύντομα να τα έχουμε πίσω στην Κύπρο.

Όπως επεσήμανε ο κ. Γαβριηλίδης, η παράνομη εμπορία/διακίνηση πολιτιστικών αγαθών αποτελεί ένα από τα πιο σοβαρά είδη εγκλήματος που αντιμετωπίζει ο κόσμος σήμερα. «Το ετήσιο κόστος από την παράνομη εμπορία/διακίνηση έργων τέχνης και πολιτιστικών αγαθών παγκοσμίως, σημείωσε, υπολογίζεται να είναι περισσότερο από δέκα δισεκατομμύρια δολάρια, ενώ δεκάδες χιλιάδες τεχνήματα, έργα τέχνης υπόκεινται σε κλοπή μόνο στην Ευρώπη, κάθε χρόνο. Την ίδια στιγμή, η παράνομη εμπορία/διακίνηση έργων Τέχνης αποτελεί ένα από τα πιο σοβαρά αδικήματα, παγκοσμίως. Αυτό το γεγονός υποχρεώνει τις αστυνομικές αρχές και άλλες υπηρεσίες επιβολής του νόμου, να χειριστούν επαγγελματικά το θέμα και να αντιμετωπίσουν αυτή τη μορφή εγκληματικότητας», ανέφερε.

Ο κ. Γαβριηλίδης σημείωσε, ακόμη, πως η διεθνής κοινότητα έχει γίνει περισσότερο ευαίσθητη αναφορικά με αυτό το θέμα, ιδιαίτερα μετά την καταστροφή στην Παλμύρα στη Συρία, κάτι που δεν επέδειξαν για άλλες χώρες που υπέστησαν παρόμοια καταστροφή, όπως την Κύπρο. Το Συμβούλιο της Ε.Ε, η INTERPOL, η EUROPOL και άλλα διεθνή σώματα (UNESCO, WCO, κ.τ.λ.) εργάζονται πλέον προς αυτή την κατεύθυνση, κάτι που ευνοεί πλέον και τις δικές μας προσπάθειες, σημείωσε.

«Η παράνομη διακίνηση πολιτιστικής κληρονομιάς, είναι ένα διεθνές έγκλημα από το οποίο υποφέρουν πάρα πολλές χώρες, μεταξύ των οποίων και η Κύπρος, κυρίως μετά την τουρκική εισβολή του 1974. Πρόκειται για μια μάστιγα που πλήττει, τόσο τις χώρες προέλευσης, όσο και τις χώρες διέλευσης και τελικού προορισμού των κλεμμένων έργων. Μόνο και μόνο να απαριθμήσουμε τις χώρες των οποίων η πολιτιστική κληρονομιά γίνεται λεία των αρχαιοκάπηλων τα τελευταία χρόνια, θα διαπιστωθεί το μέγεθος του εγκλήματος: Συρία, Αίγυπτος, Αφγανιστάν, Ιράκ και Κύπρος και άλλες πολλές παγκόσμια», επεσήμανε.

Είπε ακόμη πως αν αναλογιστούμε τις συλλογές των μεγαλύτερων μουσείων του κόσμου ή ξεφυλλίσουμε τους καταλόγους τους θα διαπιστώσουμε ότι αυτά είναι γεμάτα από έργα τέχνης άλλων χωρών (Βρετανικό Μουσείο, Μητροπολιτικό Μουσείο Νέας Υόρκης, Λούβρου κα). Αναφέρθηκε εξάλλου στον διπλωμάτη και αυτοσχέδιο αρχαιολόγο Cesnola, ο οποίος, τον 19ο αιώνα, ανέσκαψε 65 νεκροπόλεις (60.932 τάφους 35.573 έργα τέχνης) στην Κύπρο, και διέπραξε μια απ’ τις φρικαλεότερες τυμβωρυχίες της ιστορίας της ανθρωπότητας.

Αναφερόμενος στη δράση του Γραφείου για Καταπολέμηση της Παράνομης Κατοχής και Διακίνησης Αρχαιοτήτων της Αστυνομίας που δημιουργήθηκε τον Αύγουστο του 1998, ο κ. Γαβριηλίδης είπε, μεταξύ άλλων, πως εφαρμόζεται μια πολυτομειακή προσέγγιση, η οποία διαδραματίζει τον σημαντικότερο ρόλο στην στενή συνεργασία με κυβερνητικούς και μη κυβερνητικούς οργανισμούς.

Ανέφερε πως η ίδρυση της “Εθνικής Επιτροπής για την Καταπολέμηση των Κλοπών και της Παράνομης Διακίνησης της Πολιτιστικής Κληρονομιάς” έχει καταστήσει τη συνεργασία μεταξύ των αρμόδιων αρχών πιο αποτελεσματική και έχει άμεσο αντίκτυπο στις προσπάθειες περιορισμού της παράνομης διακίνησης και συντονισμού των προσπαθειών επιστροφής και αποκατάστασης. Η Επιτροπή αποτελείται από εμπειρογνώμονες/ εκπροσώπους του Τμήματος Αρχαιοτήτων, του Υπουργείου Μεταφορών, Επικοινωνιών και Έργων, της Νομικής Υπηρεσίας, της Αστυνομίας, του Τμήματος Τελωνείων, του Υπουργείου Εξωτερικών, των Πολιτιστικών Υπηρεσιών του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού και της Εκκλησίας.

Ο κ. Γαβριηλίδης σημείωσε πως στον τομέα της πρόληψης, η Αστυνομία παρακολουθεί και προστατεύει συστηματικά ευαίσθητες περιοχές και κτίρια, πολιτιστικής και θρησκευτικής κληρονομιάς (μουσεία, εκκλησίες, αρχαιολογικούς χώρους κλπ.). Επιπλέον, η Ναυτική Αστυνομία εκτελεί συχνές θαλάσσιες περιπολίες και ελέγχους σε θαλάσσια σκάφη, επεσήμανε, ενώ αναφέρθηκε και στην πολύ αποτελεσματική συνεργασία με το Γραφείο του Εθνικού Γραφείου της INTERPOL.

Όσον αφορά τη διεθνή συνεργασία, είπε πως υπάρχει συνεργασία και ανταλλαγή πληροφοριών με ευρωπαϊκούς και διεθνείς οργανισμούς, όπως η EUROPOL, η INTERPOL, ο WCO και η UNESCO, καθώς και με τρίτες χώρες.

«Έχουμε συμβάλει στην υπογραφή διμερών συμφωνιών με άλλες χώρες σχετικά με την αστυνομική συνεργασία για την καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος και άλλων μορφών εγκληματικότητας, συμπεριλαμβανομένης της παράνομης διακίνησης έργων τέχνης και αρχαιοτήτων», είπε, αναφερόμενος ενδεικτικά στη συνεργασία της Κύπρου με τις ΗΠΑ και την Ελβετία.

Ο κ. Γαβριηλίδης αναφέρθηκε επίσης στη σχετική εθνική νομοθεσία που θεσπίστηκε, σημειώνοντας, παράλληλα, πως η Κύπρος έχει υπογράψει και εφαρμόζει πολυάριθμες σχετικές διεθνείς συμβάσεις. Είπε πως ωστόσο οι διεθνείς συμβάσεις δεν λύνουν το πρόβλημα της διεκδίκησης κλεμμένων θησαυρών.

«Παρά τα προστατευτικά μέτρα που λαμβάνονται από χώρες και διεθνείς οργανισμούς «οι λαθρέμποροι είναι πάντοτε πιο μπροστά, βρίσκοντας νέους τρόπους να ελίσσονται. Πολύ σημαντικό είναι επίσης το ότι υπάρχει έλλειψη μιας ενιαίας νομοθετικής ρύθμισης και ενός μηχανισμού διεκδίκηση και επανάκτησης των κλεμμένων», ανέφερε.

«Είναι απαραίτητο να διασφαλίσουμε την πολιτιστική κληρονομιά κάθε έθνους, διότι έχουμε το καθήκον να διατηρούμε την ιστορία και τον πολιτισμό προς όφελος των μελλοντικών γενεών. Πρέπει να προσπαθήσουμε να προστατεύσουμε και να διατηρήσουμε την παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά, επειδή η πολιτιστική κληρονομιά κάθε έθνους αποτελεί μέρος της πολιτιστικής κληρονομιάς της ανθρωπότητας», υπογράμμισε, σημειώνοντας πως η πολιτιστική κληρονομιά δεν είναι θέμα ενός, αλλά είναι ένα ζήτημα που πρέπει να αφορά όλους μας, συμβάλλοντας στη διατήρηση της ανθρώπινης ύπαρξης.



πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ασκληπιείο Επιδαύρου: Οι ανασκαφές στο ιερό του Ασκληπιού της Επιδαύρου διεξάγονται από τον Τομέα Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών από το 2016 έως σήμερα.

Ένα νέο οικοδόμημα που εντοπίστηκε στο Ασκληπιείο της Επιδαύρου, δίνει καινούργια στοιχεία για το φημισμένο ιερό της αρχαιότητας, κυρίως όσον αφορά τα πρώιμα χρόνια της δημιουργίας του. Πρόκειται για ένα άγνωστο ως τώρα οικοδόμημα της αρχαϊκής εποχής, που είχε οικοδομηθεί στη θέση όπου αργότερα, στον 4ο αι. π.Χ., ανεγέρθηκε η Θόλος, το εμβληματικότερο κτήριο του Ασκληπιείου.

Το κτίριο, ορθογώνιας κάτοψης, διέθετε υπόγειο χώρο αντίστοιχο του ισογείου με ψηφιδωτό δάπεδο και στο ισόγειο περιστύλιο. Σύμφωνα με τα ως τώρα στοιχεία της ανασκαφής, η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη, χρονολογείται γύρω στο 600 π.Χ. «Δηλαδή, η λατρεία του Ασκληπιού εμφανίζεται να ξεκινά νωρίτερα στο Ασκληπιείο της Επιδαύρου. Μέχρι τώρα, θεωρούνταν ότι ξεκινούσε γύρω στο 550 π.Χ., δηλαδή στα μέσα του 6ου αι. π.Χ. 




Τώρα πηγαίνει νωρίτερα, κι αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό και για την ιστορία του ιερού και για την ιστορία του ίδιου του Ασκληπιού», αναφέρει ο επικεφαλής των ανασκαφών του Πανεπιστημίου Αθηνών στην αρχαία Επίδαυρο, ομότιμος καθηγητής Βασίλης Λαμπρινουδάκης. Ο καθηγητής, μαζί με τους συνεργάτες του Αλεξάνδρα Σφυρόερα και Βαγγέλη Καζολιά, θα παρουσιάσουν τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα των ανασκαφικών εργασιών τη Δευτέρα 3 Φεβρουαρίου 2020, ώρα 19.00, στο αμφιθέατρο «’Αλκης Αργυριάδης» στο κεντρικό κτήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών (Πανεπιστημίου 30). Τίτλος ομιλίας «Ανασκαφή στο Ασκληπιείο της Επιδαύρου: αποκάλυψη κτηρίου προδρομικού της Θόλου».
Τι εντοπίστηκε ακριβώς;

«Στη θέση όπου αργότερα οικοδομήθηκε η Θόλος, έχει βρεθεί ένα τμήμα οικοδομήματος, ένα ‘διπλό’ κτίριο, με υπόγειο και ισόγειο. Επειδή είχε υπόγειο, όπως και η Θόλος, θεωρούμε ότι είναι ένας πρόδρομος αυτού του ‘μυστηριακού’ οικοδομήματος που λέγεται Θόλος», απαντά ο κ. Λαμπρινουδάκης. «Όταν αποφασίστηκε να γίνει η Θόλος το κτίριο αυτό κατεδαφίστηκε. Ο κενός χώρος που δημιουργήθηκε από το υπόγειό του γέμισε με λείψανα από το παλιό οικοδόμημα, αλλά και από άλλα μέρη του ιερού. Δηλαδή, επειδή ξεκίναγε το μεγάλο πρόγραμμα του 4ου αι. π.Χ., κατεδαφίστηκαν και κάποια άλλα κτίρια, των οποίων το υλικό θάφτηκε ευλαβικά μέσα σε αυτόν τον χώρο», προσθέτει.

Ποια όμως ήταν η Θόλος;

«Είναι ένα όνομα που έδωσε ο αρχαίος περιηγητής Παυσανίας τον 2ο αι. μ.Χ. Η αρχική της ονομασία, όπως την ξέρουμε από τις επιγραφές του 4ου αι. π.Χ., ήταν Θυμέλη. Θυμέλη ήταν ένα είδος βωμού (σ.σ. από το θύω, που σημαίνει θυσιάζω), στον οποίο γίνονταν προσφορές αναίμακτες, αυτές που χαρακτηρίζουν τις χθόνιες θεότητες». Όπως μας εξηγεί, η έρευνα έχει καταλήξει ότι η Θόλος ήταν ένα είδος υπόγειας κατοικίας του Ασκληπιού, όπου γινόταν η θεραπεία των ασθενών μέσω της εγκοίμησης. Δηλαδή, ο ασθενής που κοιμόταν στον ειδικό αυτό χώρο έβλεπε σε όνειρο τον ίδιο τον θεό Ασκληπιό να του φανερώνει τη θεραπεία για την ασθένειά του. «Αυτό το προηγούμενο οικοδόμημα είχε μια ανάλογη λειτουργία με τη Θόλο, δηλαδή το υπόγειό του λειτουργούσε ως η έδρα του χθόνιου Ασκληπιού μέσα στη γη», αναφέρει ο επικεφαλής των ανασκαφών. Το νέο κτίριο όμως δίνει σημαντικά στοιχεία και για την τοπογραφία του ιερού. «Εξηγεί τον προσανατολισμό κάποιων άλλων κατασκευών οι οποίες ακολουθούν», καταλήγει.

Οι ανασκαφές στο ιερό του Ασκληπιού της Επιδαύρου διεξάγονται από τον Τομέα Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών από το 2016 έως σήμερα. Η ανασκαφή, που πραγματοποιείται με τη σταθερή υποστήριξη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Αργολίδας, χρηματοδοτήθηκε τα έτη 2016-2017 από την εταιρεία «Ασκληπιάδης» και τα έτη 2018-2019 από το Ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος».



πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ανάγλυφο σε σαρκοφάγο  που παριστά μάχη Ελλήνων και Αμαζόνων
Οι Αμαζόνες ήταν λαός κυνηγών και πολεμιστών της Ευρασίας που άνηκαν στην ομάδα νομαδικών φυλών που οι Έλληνες ονόμαζαν γενικά Σκύθες.

Τα βασικά χαρακτηριστικά αυτού του νομαδικού λαού ήταν ότι είχε κατά βάση πολεμική κοινωνική οργάνωση και ότι οι γυναίκες απολάμβαναν μεγάλο βαθμό ελευθερίας και ισότητας και πολεμούσαν στο πλευρό των αντρών. Αυτό το τελευταίο χαρακτηριστικό εντυπωσίασε τόσο πολύ τους Έλληνες που δημιούργησαν τον μύθο των Αμαζόνων σύμφωνα με τον οποίον ο λαός αυτός αποτελούνταν αποκλειστικά από γυναίκες που ζούσαν χωρίς άντρες και ήταν άρτια εκπαιδευμένες στρατιωτικά ενώ ζούσαν νομαδικά και αγαπούσαν πολύ τα άλογα και το κυνήγι. Σύμφωνα με τον μύθο, οι πολεμίστριες Αμαζόνες κατάγονταν από τον θεό του πολέμου Άρη και τη νύμφη Αρμονία, ή κατά άλλη εκδοχή τη θεά Άρτεμις ή την Αθηνά. Η Άρτεμις, θεά του κυνηγιού, της ελεύθερης ζωής στην φύση και της άρνησης του γάμου, ήταν η θεότητα που λάτρευαν κατά κύριο λόγο και προς τιμήν της χόρευαν πυρρίχιους πολεμικούς χορούς. Λάτρευαν επίσης και την θεά Κυβέλη στην οποία θυσίαζαν άλογα.

Ο Πλάτωνας στην Πολιτεία χρησιμοποίησε το παράδειγμα των μυθικών Αμαζόνων ως επιχείρημα για την συμμετοχή των γυναικών στον στρατό ενώ ο Αριστοφάνης εμπνεύστηκε από αυτές για να γράψει την Λυσιστράτη και τις Εκκλησιάζουσες.

Οι μυθολογικές Αμαζόνες γοήτευσαν όχι μόνο τους αρχαίους Έλληνες, που δημιούργησαν πολλά έργα τέχνης και ιστορίες σχετικά με αυτές, αλλά και ολόκληρο τον δυτικό κόσμο που συνέχισε να ασχολείται και να εμπνέεται από αυτές μέχρι και τις ημέρες μας. Σήμερα όταν μιλάμε για Αμαζόνες εννοούμε συνήθως τις μυθολογικές γυναίκες πολεμίστριες της ελληνικής φαντασίας.

Τέσσερις πολεμίστριες θαμμένες με τα όπλα τους

Τέσσερις γυναίκες πολεμιστές που είχαν ταφεί πριν από περίπου 2.500 χρόνια με όπλα και ταφικά κτερίσματα ανακαλύφθηκαν σε αρχαιολογικές ανασκαφές στη δυτική Ρωσία.

Εντοπίστηκαν σε τάφους στους οποίους ήταν θαμμένες μαζί γυναίκες τριών γενεών, ένα κορίτσι 12-13 ετών, δύο σχεδόν 20χρονες γυναίκες και μια ακόμη γυναίκα 45-50 ετών!

Ο επικεφαλής των ανασκαφών, Valerii Guliaev έκανε λόγο για «μοναδικά ευρήματα» που αφορούν γυναίκες-πολεμίστριες της κοινωνίας των Σκυθών. Για πρώτη φορά, οι αρχαιολόγοι βρήκαν ένα επιβλητικό κάλυμμα κεφαλής, γύρω από το κρανίο μιας εξ αυτών. Οι αρχαιολόγοι βρήκαν επίσης δεκάδες σιδερένια βέλη, καθώς και μαχαίρια σιδήρου και οστά ζώων.

Δεξιά: Λεπτομέρειες από το κάλυμμα κεφαλής.  Αριστερά: Ανακατασκευή του
Η χρονική στιγμή της ζωής τους και η φύση της ταφής τους στη περιοχή Ντέβιτσα της δυτικής Ρωσίας παρέχουν περαιτέρω μαρτυρία ότι οι μύθοι των λεγόμενων πολεμιστών Αμαζόνων, που χρονολογούνται από την εποχή του Χαλκού, στηρίχθηκαν στην πραγματικότητα. Σε κάποια βάση, τουλάχιστον.

Φαίνεται ότι δεν υπάρχει καμιά βάση στους μύθους της τάσης τους για λεσβιακές συμπεριφορές. Αυτό μπορεί να προέκυψε από την εσφαλμένη ερμηνεία μιας ομηρικής αναφοράς. Δεν υπάρχει κανένας ιδιαίτερος λόγος να πιστεύουμε ότι οι Αμαζόνες περιφρονούσαν τους άνδρες. Οι θρύλοι για την προέλευση και τη στάση των ηρωικών Αμαζόνων είναι συγκεχυμένοι, με σύγχρονες στρεβλώσεις που προσθέτουν στους μύθους που χρονολογούνται από χιλιετίες. Να όμως που μετά από αιώνες συζητήσεων για την ειλικρίνεια του θρύλου του Αμαζονίου, αρχαιολόγοι άρχισαν τελικά να βρίσκουν αξιόπιστα στοιχεία πέρα από τα αρχαία ελληνικά έργα ζωγραφικής και ανάγλυφα που αποδεικνύουν πως κάποιες γυναίκες στην ανατολική Ασία πραγματικά πολεμούσαν.

Λεπτομέρεια από το διάδημα στην καφαλή Αμαζόνας που είχε ταφεί στην περιοχή Βορονέζ

Είτε αυτοί οι "Αμαζόνες" σχημάτιζαν στρατεύματα ανεξάρτητα από τους άνδρες είτε πολεμούσαν μαζί με τους άνδρες. Δεν είναι σίγουρο τι από τα δύο συνέβαινε. 


Τον περασμένο Νοέμβριο, αρμένιοι ερευνητές ανέφεραν σε διεθνές περιοδικό οστεοαρχαιολογίας για σκελετό μιας γυναίκας που βρέθηκε το 2017 και πέθανε στα 20 της πριν από 2.500 χρόνια και που σύμφωνα με την ανάλυση του σκελετού της ήταν μυώδης στον κορμό και στους μηρούς, ως άνδρας. Έχει ένα βέλος αιχμηρό στο πόδι της και άλλα σημάδια ενδεικτικά της μάχης, και θάφτηκε με κοσμήματα - όλα ενδεικτικά ενός πολεμιστή ιππασίας υψηλής ποιότητας. Ήταν η δεύτερη γυναικεία ταφή πολεμιστή που ανακαλύφθηκε στην Αρμενία. Έτσι, αν και δεν υπάρχουν απολύτως αποδεικτικά στοιχεία ότι απέκοπταν ένα από τα στήθη τους για να βελτιώσουν τις επιδόσεις τους στην τοξοβολία ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο, οι γυναίκες των νομαδικών σκυθικών φυλών πραγματικά συμμετείχαν σε μάχες κατά στην αρχαιότητα. 
 



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ήταν 8 Οκτωβρίου 2013 όταν μαζευτήκαμε, όχι πάνω από πενήντα άνθρωποι και διαδηλώσαμε στις λαμαρίνες της Εγνατίας για τη σκέψη που υπήρχε και τότε, καλή ώρα, να αποσπαστούν οι αρχαιότητες της Βενιζέλου. Οι φωνές μας λιγοστές, αλλά δουλειά έγινε. Γιατί υπήρξαν αυτιά που άκουσαν και έπραξαν λίγο αργότερα αυτό που έπρεπε. 


8/10/13 

Και τα χρόνια πέρασαν και ο εφιάλτης επέστρεψε πιο δυνατός, πιο απειλητικός, πιο αποφασισμένος. Οι ίδιοι άνθρωποι, φτηνοί πολιτικάντηδες της πόλης, ορντινάτζες των κατά καιρούς συμφερόντων, άβουλοι, πρόθυμοι και μοιραίοι, ανίκανοι να πουν όχι στο μεγαλύτερο αρχαιολογικό έγκλημα στην Ιστορία της πόλης. Οι ίδιοι άνθρωποι που θέλουν να φέρουν πίσω, στα λόγια τα μάρμαρα του Παρθενώνα, αλλά τα δικά μας ετοιμάζονται να τα κάνουν κομμάτια. Κλείνουν σε δωμάτια αρχαιολόγους, τους απειλούν, τους παρακάμπτουν, φοβερίζουν και απαξιώνουν όποιον έχει άλλη άποψη. Χρησιμοποιούν όποιον τρόπο έχουν και δεν έχουν. Παραπλανούν, λένε ψέμματα, έχουν στο πλάι τους πρόθυμες πένες, κανάλια, λεφτά. 



Και απέναντι τους όλους εμάς, τους χιλιάδες που σήμερα το βράδυ, σε μια συγκέντρωση-έκπληξη, όταν τα ραδιόφωνα της πόλης μιλούσαν για 250 άτομα που έκλεισαν την Εγνατία, ακούγαμε την τρεμάμενη φωνή του σπουδαίοu ξεναγού Ιωάννη Κιουρτσούγλου, να μας λέει πάνω σε τι αριστούργημα πατάμε, τι σημαίνει το σταυροδρόμι που βρέθηκε ακέραιο, η decumanus maximus (κύρια οδός) που διασταυρωνόταν με μια cardo, κάθετη ρωμαϊκή οδό. 

Και όταν αύριο θα συνεδριάζει το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, οι δικές μας φωνές από το ιστορικό σταυροδρόμι, θα θυμίζουν σε όσους πιθανά δεν το θυμούνται, ποιο είναι το καθήκον τους, πως δεν ξεπουλιούνται τα πάντα για το χρήμα και το ρεβανσισμό. Πως υπάρχει και άλλος τρόπος να προχωρήσει το πολύπαθο Μετρό, που είναι άλλοι λόγοι και συμφέροντα και όχι τα αρχαία, που βάλτωσε δεκαετίες. 



Όταν κοιτάς από ψηλά αυτή την εικόνα, με τους νέους και τους μεγαλύτερους, τους επώνυμους και τους ανώνυμους, το μέγα πλήθος με το μέγα πάθος, τότε νιώθεις περηφάνια για μια πόλη που άρχισε να ξυπνά από έναν λήθαργο μεγάλο, που δεν θα ανεχτεί να την κοροϊδέψουν, που θα υψώσει όχι μόνο τη φωνή της αλλά και το σώμα της αν χρειαστεί, πίσω από αυτές τις λαμαρίνες. Και αυτό θα πρέπει να το έχουν σε μια άκρη του μυαλού τους όλοι αυτοί που μας αποκαλούν κοροϊδευτικά ”επαγγελματίες ευαίσθητους”. Καλύτερα ευαίσθητοι εξάλλου, παρά εγκληματίες. Βενιζέλου και Εγνατία, η δική μας Πομπηία. 




Υπογράψτε εδώ: ΝΈΟ ΨΉΦΙΣΜΑ ΣΤΟ AVAAZ ΓΙΑ ΤΑ ΑΡΧΑΊΑ-5300 ΥΠΟΓΡΑΦΈΣ ΣΕ ΛΊΓΕΣ ΏΡΕΣ

πηγή 



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ιστορικά και αρχαιολογικά τεκμήρια 

στην περιοχή του Δήμου Θέρμης

Η ιστορία του Δήμου Θέρμης από την προϊστορία μέχρι και την οθωμανική περίοδο θα παρουσιαστεί στο ευρύ κοινό σε ημερίδα που συνδιοργανώνουν ο δήμος Θέρμης και η Εφορεία Αρχαιοτήτων Περιφέρειας Θεσσαλονίκης (ΕΦΑΠΕΘ) με τίτλο «Θέρμη η εν τω Θερμαίω κόλπω οικημένη».

Οι επιστήμονες, που εργάστηκαν σε πολύχρονες αρχαιολογικές έρευνες σε ολόκληρη την περιοχή του Δήμου Θέρμης, παρουσιάζουν την Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2019 από τις 09:30 έως τις 14:00 στο Πολιτιστικό Κέντρο της Θέρμης ιστορικά και αρχαιολογικά στοιχεία, που προέκυψαν από τις ανασκαφές.

Στόχος είναι οι κάτοικοι και όλοι όσοι ενδιαφέρονται, να λάβουν μία σύντομη, αλλά περιεκτική γνώση όλου του ιστορικού παρελθόντος της περιοχής.

Η ευρύτερη περιοχή του Δήμου Θέρμης υπήρξε πάντοτε καίριο γεωγραφικό σημείο αναφοράς για την πεδιάδα της Θεσσαλονίκης, τον κόλπο στον οποίο έδωσε το όνομα, καθώς και για την ίδια την πόλη της Θεσσαλονίκης, όντας κομμάτι του άμεσου φυσικού και παραγωγικού της περιβάλλοντος.

Παράλληλα, παρουσιάζεται για πρώτη φορά ένα φιλόδοξο πρόγραμμα, προϊόν συνεργασίας του Α.Π.Θ. και της ΕΦΑΠΕΘ που αφορά στην εικονική παρουσίαση των μη ορατών αρχαιοτήτων της περιοχής της Θέρμης. Μέσω της σύγχρονης τεχνολογίας θα μπορούν οι ενδιαφερόμενοι να περιδιαβαίνουν σε αρχαιότητες που αποκαλύφθηκαν και καταχώθηκαν, να πληροφορούνται για την ιστορία και την αρχαιολογία της περιοχής.

Στην ημερίδα θα ενημερωθούμε για θέματα και μελέτες από το σύνολο των δημοτικών ενοτήτων του Δήμου, καθώς και ιδιαίτερα θέματα που αναφέρονται σε συγκεκριμένους αρχαιολογικούς χώρους και μνημεία.


Ένα από αυτά είναι το έργο της αποκατάστασης και συντήρησης από την αρχαιολογική υπηρεσία του ναού του Αγίου Ανδρέα, στην Περιστερά. Ο ναός που χρονολογείται από το 870/871 αποτελεί μοναδικό μνημείο αυτής της αρχιτεκτονικής σε ολόκληρο τον ελλαδικό χώρο.

Η ημερίδα θα ξεκινήσει με την παρουσίαση της κοιλάδας του Ανθεμούντα και της περιοχής της Θέρμης κατά την προϊστορική εποχή. Στη Θέρμη και στα Βασιλικά πραγματοποιήθηκαν εκτεταμένες έρευνες, φέρνοντας στο φως σημαντικά ευρήματα της νεολιθικής εποχής, καθώς και της εποχής του Χαλκού. Η ιστορική και προχριστιανική περίοδος αποκαλύπτεται μέσω συγκεκριμένων αναφορών σε ανασκαφές της εποχής του σιδήρου, της αρχαϊκής περιόδου και της κλασικής - ελληνιστικής που εντοπίζονται σε περιοχές της Θέρμης, της Αγίας Παρασκευής και της Σουρωτής. Η παρουσίαση αυτής της περιόδου κλείνει με την έκθεση σημαντικών αρχαιολογικών θέσεων από την περιοχή της Μίκρας, όπου εντοπίζονται οικισμοί, που έπαιξαν σπουδαίο ρόλο στην συνοίκηση της μητροπολιτικής Θεσσαλονίκης.

Η βυζαντινή και μεταβυζαντινή περίοδος καλύπτονται από μία άλλη σειρά ανακοινώσεων, που παρουσιάζουν τα αρχιτεκτονικά κατάλοιπα στην περιοχή της Θέρμης και των Βασιλικών, ταυτόχρονα όμως φωτίζονται από παρουσιάσεις σχετικές με την εκκλησιαστική και κοσμική αρχιτεκτονική της νεότερης περιόδου σε όλον Δήμο μέσω αντιπροσωπευτικών παραδειγμάτων.

Δείτε το πρόγραμμα αναλυτικά:


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η μυθική χαμένη ήπειρος Ατλαντίδα έχει το διάσημο όνομα, αλλά η Αδρία είναι μια πραγματική χαμένη ήπειρος που είναι θαμμένη σε μεγάλο βαθμό κάτω από τη Νότια Ευρώπη και τη Μεσόγειο, συνεπώς κάτω και από την Ελλάδα.

Για πρώτη φορά οι γεωλόγοι πιστεύουν ότι είναι σε θέση να ανακατασκευάσουν πια αρκετά ολοκληρωμένα την ιστορία της χαμένης ηπείρου, διάρκειας σχεδόν 250 εκατομμυρίων ετών, μελετώντας τα λιγοστά απομεινάρια της που είναι ακόμη πάνω από την επιφάνεια.

Σήμερα από την λεγόμενη Ευρύτερη Αδρία έχουν απομείνει ορατά μόνο ορισμένα ασβεστολιθικά και άλλα πετρώματα στις οροσειρές της Νότιας Ευρώπης. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι αυτοί οι βράχοι αρχικά ήσαν θαλάσσια ιζήματα, που κάποια στιγμή ανυψώθηκαν μέσω της σύγκρουσης των τεκτονικών πλακών.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Ολλανδό γεωλόγο Ντάου βαν Χινσμπέργκεν του Τμήματος Γεωεπιστημών του Πανεπιστημίου της Ουτρέχτης, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό Gondwana Research, σύμφωνα με το «Science», αφιέρωσαν πάνω από δέκα χρόνια κυρίως στη Μεσόγειο, συλλέγοντας δείγματα και μελετώντας παλαιομαγνητικά και άλλα στοιχεία για πετρώματα που θεωρούνται ότι προέρχονται από την Αδρία.

Η Ευρύτερη Αδρία φαίνεται πως είχε μια βίαιη και πολύπλοκη ιστορία. Κάποια εποχή, πριν περίπου 240 εκατομμύρια χρόνια, αυτονομήθηκε από την νότια υπερήπειρο Γκοντβάνα (που κάλυπτε την περιοχή της σημερινής Αφρικής, Νότιας Αμερικής, Αυστραλία, Ανταρκτικής, Ινδίας και Αραβικής χερσονήσου) και άρχισε να μετακινείται βορειότερα. Ήταν περισσότερο ένα αρχιπέλαγος νησιών, «μια περιοχή κατάλληλη για καταδύσεις», σύμφωνα με τον Χινσμπέργκαν.

Πριν 140 εκατομμύρια χρόνια είχε περίπου το μέγεθος της Γροιλανδίας και σε μεγάλο βαθμό ήταν βυθισμένη κάτω από μια ρηχή τροπική θάλασσα, όπου σταδιακά συσσωρεύτηκαν ιζήματα και αργά μετατράπηκαν σε πετρώματα. Η Ευρύτερη Αδρία ανήκε στην αφρικανική τεκτονική πλάκα, αλλά δεν αποτελούσε μέρος της Αφρικής, καθώς ένας ωκεανός χώριζε τις δύο ηπείρους.

Στη συνέχεια, καθώς η Αδρία συγκρούστηκε με τη μάζα ξηράς που αποτελεί σήμερα την Ευρώπη, με ρυθμό έως τεσσάρων εκατοστών ετησίως, κάτι που συνέβη πριν από 100 έως 120 εκατομμύρια χρόνια, έσπασε σε κομμάτια και βυθίστηκε. Μόνο ένα μέρος των πάχους 100 χιλιομέτρων πετρωμάτων της Ευρύτερης Αδρίας παρέμειναν στην επιφάνεια της Γης και σήμερα οι γεωλόγοι τα αναζητούν κυρίως στη Νότια Ευρώπη. Τα πετρώματα αυτά πιστεύεται ότι είναι διεσπαρμένα σε πάνω από 30 χώρες (και στην Ελλάδα), από την Ισπανία και τις ‘Αλπεις μέχρι το Ιράν.

Μέχρι πρόσφατα, οι γεωλόγοι δεν είχαν το εξελιγμένο λογισμικό που θα τους επέτρεπε να συνθέσουν τα διαθέσιμα στοιχεία και να αναπαραστήσουν σε υπολογιστή την ιστορία της Αδρίας, πολύ περισσότερο που, κατά τον Χινσμπέργκεν, «η περιοχή της Μεσογείου είναι απλούστατα ένα γεωλογικό χάος». Η νέα μελέτη κάνει ένα σημαντικό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση.

Εκτιμάται ότι σήμερα τμήματα της Αδρίας βρίσκονται σε βάθος έως 1.500 χιλιομέτρων κάτω από την επιφάνεια της Μεσογείου.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η επιστολή της νεοσύστασης «Κίνησης Πολιτών Θεσσαλονίκης για την Προστασία της Πολιτιστικής Κληρονομιάς», στην οποία είναι μέλος και ο πρώην δήμαρχος.

Να ενημερωθεί επαρκώς από τους καθ’ ύλην αρμόδιους παράγοντες της πόλης, καθώς και τις αρχαιολογικές υπηρεσίες σχετικά με τον σταθμό Βενιζέλου και να εξετάσει σοβαρά το ενδεχόμενο που θα έχει για το μέλλον της πόλης κάθε άλλη επιλογή, πλην της επιλογής που έχει προκρίνει και χρηματοδοτήσει η Ευρωπαϊκή Ένωση, καλεί τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη η νεοσύσταση κίνηση «Κίνηση Πολιτών Θεσσαλονίκης για την Προστασία της Πολιτιστικής Κληρονομιάς».

Η Κίνηση, που απαρτίζεται από τον πρώην δήμαρχο Θεσσαλονίκης, Γιάννη Μπουτάρη, αυτοδιοικητικούς, αρχαιολόγους και πολίτες, με επιστολή προς τον πρωθυπουργό, επισημαίνει πως το σχέδιο της απόσπασης των ευρημάτων θα είναι επιζήμιο για την πόλη και καλεί τον κ. Μητσοτάκη να μην γίνει ο πρωθυπουργός «που θα διακινδυνεύσει να μείνει στην Ιστορία ως ο άνθρωπος που οδήγησε μια πόλη σε νέες περιπέτειες και τα πολύτιμα μνημειακά σύνολα του ένδοξου παρελθόντος της σε ακροβασίες με αβέβαιη κατάληξη».

Αναλυτικά η επιστολή της «Κίνησης Πολιτών Θεσσαλονίκης για την Προστασία της Πολιτιστικής Κληρονομιάς» προς τον πρωθυπουργό:
Προς τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας
κ. Κυριάκο Μητσοτάκη
 
Αξιότιμε κύριε Πρωθυπουργέ,

Σας απευθύνουμε αυτή την επιστολή ως εκπρόσωποι μιας νεοσύστατης Κίνησης: «Κίνηση Πολιτών Θεσσαλονίκης για την Προστασία της Πολιτιστικής Κληρονομιάς», που στόχο έχει την προστασία των αρχαιοτήτων της οδού Εγνατίας, που βρέθηκαν κατά τις ανασκαφές του έργου του Μετρό στον σταθμό Βενιζέλου και τη διαφύλαξη, ως μοναδικής επίσημης, ψηφισμένης και θεσμοθετημένης λύσης, της λύσης της κατά χώραν διατήρησης των ευρημάτων.
 
Το τελευταίο δίμηνο έχουν πληθύνει τα δημοσιεύματα, οι πληροφορίες και οι τοποθετήσεις κυβερνητικών και τοπικών αξιωματούχων που επαναφέρουν το παλαιότερο σχέδιο της απόσπασης των ευρημάτων, ως πιθανή νέα λύση για την ολοκλήρωση του σταθμού. 
Θεωρώντας κάθε τέτοια συζήτηση ως επιζήμια για την πόλη και γνωρίζοντας ότι τα περισσότερα από τα επιχειρήματα ή τα στοιχεία που παρουσιάζονται δεν αντιστοιχούν στην πραγματικότητα και την πορεία των έργων μέχρι σήμερα, (που άλλωστε και η ίδια η κατασκευάστρια εταιρεία μέχρι προ ολίγων μηνών ισχυριζόταν ότι βαίνουν σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα αποπεράτωσης), σας καλούμε να ενημερωθείτε επαρκώς από τους καθ’ ύλην αρμόδιους παράγοντες της πόλης, καθώς και τις αρχαιολογικές υπηρεσίες και να εξετάσετε σοβαρά το ενδεχόμενο που θα έχει για το μέλλον της πόλης κάθε άλλη επιλογή, πλην της επιλογής που έχει προκρίνει και χρηματοδοτήσει η Ευρωπαϊκή Ένωση και είναι αυτή που εφαρμόζεται σήμερα δυνάμει της Υπουργικής Απόφασης ΥΠΟΠΑΙΘ/ΓΔΑΠΚ/ΔΙΠΚΑ/ΤΣΠΑΕ/41484/ 24488/1402/162/10.2.2017 Υ.Α. (ΑΔΑ: 7ΝΦ14653Π4-Ζ91). 
Πιστεύοντας ότι το μέλλον μιας πόλης και η τύχη της πολιτιστικής κληρονομιάς ενός λαού δεν πρέπει να γίνονται αντικείμενο συμφερόντων και μικροπολιτικής, σας καλούμε να μην γίνετε εσείς εκείνος ο Πρωθυπουργός που θα διακινδυνεύσει να μείνει στην Ιστορία ως ο άνθρωπος που οδήγησε μια πόλη σε νέες περιπέτειες και τα πολύτιμα μνημειακά σύνολα του ένδοξου παρελθόντος της σε ακροβασίες με αβέβαιη κατάληξη.

πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Την πεποίθηση πως ο τάφος της Βεργίνας που ανακάλυψε ο Μανόλης Ανδρόνικος πριν από 40 χρόνια δεν είναι του Φιλίππου, αλλά του Μεγάλου Αλεξάνδρου, εκφράζει η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ.

Σε εκτενή συνέντευξή της για το θέμα στο Πρακτορείο Magazine, η ακαδημαϊκός συντάσσεται με τη θεωρία Αμερικανών επιστημόνων, πως ευρήματα στον τάφο της Βεργίνας συνηγορούν προς την κατεύθυνση αυτή. Πως δηλαδή, αντίθετα με τις αναφορές που ήθελαν τον Μέγα Αλέξανδρο να θάβεται στην Αλεξάνδρεια, το σώμα του στρατηλάτη επέστρεψε στη Μακεδονία.

«Αμερικανοί ανθρωπολόγοι, βρήκαν ένα σκελετό εκτός του τάφου, αλλά στη Βεργίνα. Ο σκελετός φέρνει ένα τραύμα στην κνήμη, ακριβώς όπως ήταν του Φιλίππου» σημειώνει η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ και προσθέτει: «Οπότε, ο σκελετός αυτός που είναι και μεγαλύτερος από το θώρακα που έχουν βρει στη Βεργίνα και ο οποίος θώρακας είναι ακριβώς ο ίδιος που φορούσε ο Μεγαλέξανδρος στη μάχη των Γαυγαμήλων, στο περίφημο ψηφιδωτό της Πομπηίας».

Οι Αμερικανοί ερευνητές αναφέρουν πως βρέθηκαν στον σκελετό ίχνη ορυκτού, που σύμφωνα με ανάλυση του «Δημόκριτου» μπορούσε να το συναντήσει κανείς μόνο στην περιοχή της Αιγύπτου και το χρησιμοποιούσαν για την ταρίχευση των σωμάτων, κατά την μουμιοποίηση.

«Έχουμε το Μέγα Αλέξανδρο στη Βεργίνα»

«Από κάτι τέτοια λέω να ξυπνήσουμε. Έχουμε το Μέγα Αλέξανδρο στη Βεργίνα» σημειώνει εμφατικά η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ. Η Ακαδημαϊκός θεωρεί πως ο ισχυρισμός της θα μπορούσε να εξακριβωθεί με ειδική εξέταση στους τρεις σκελετούς.

«Άλλωστε, υπάρχει ένα ολόκληρο βιβλίο του Παπαζώη, ο οποίος από την αρχή φώναζε ότι ήταν ο Μέγας Αλέξανδρος και όχι ο Φίλιππος. Όλοι δέχονται ότι σε έναν από τους βασιλικούς τάφους της Βεργίνας, υπάρχει ο σκελετός του μικρού Αλεξάνδρου, του γιου του δηλαδή. Αυτόν τον βρήκαν στεφανωμένο. Είναι όλοι σίγουροι ότι είναι ο μικρός» αναφέρει για το θέμα η Αρβελέρ.

Η συνομιλία με τον Μανόλη Ανδρόνικο για τον Μέγα Αλέξανδρο

Η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ είχε μάλιστα εκφράσει τις αμφιβολίες της και στον ίδιο τον αρχαιολόγο που συνέδεσε το όνομά του με την ανακάλυψη του τάφου της Βεργίνας.

«Στο “χρονικό της Βεργίνας” ο Ανδρόνικος λέει: “όταν είδα τον Μεγαλέξανδρο στη ζωφόρο, στεφανηφόρο, είπα ‘Μεγαλέξανδρος’, αλλά όντας σίγουρος ότι ο Μεγαλέξανδρος είναι θαμμένος στην Αλεξάνδρεια τον απέκλεισα» σημειώνει για το σκεπτικό που οδήγησε τον Ελληνα αρχαιολόγο στο συμπέρασμα πως δεν πρόκειται για τον τάφο του Μεγάλου Αλεξανδρου. «Υπάρχουν πάνω από πενήντα μνείες ότι ο Αλέξανδρος είναι στην Αλεξάνδρεια. Τις έπιασα μία μία» πρόσθετε ο Ανδρόνικος τότε.

Όπως όμως σημειώνει η κα. Αρβελέρ, όλες οι μνείες για την ταφή του Αλεξάνδρου στην Αλεξάνδρεια είναι τρεις αιώνες μετά. «Μέσα στον τάφο του λεγομένου Φιλίππου υπάρχει το ομοίωμα του Αλεξάνδρου. Λέω στον Ανδρόνικο “Βρε Μανώλη, είναι δυνατόν βασιλεύς βασιλεύων να είναι μέσα σε τάφο, αν είναι ο Φίλιππος; Γιατί, αν ήταν ο Φίλιππος τότε ο Αλέξανδρος ήταν βασιλεύς βασιλεύων και τον βάζουν μέσα σε τάφο;”. “Έλα βρε Ελένη, ο Αλέξανδρος είναι θαμμένος στην Αλεξάνδρεια”, μου είπε». 

πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

της Στέλλας Βαλάνη*


Οι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής γύρω από την Αμφίπολη, αγωνιούν δίκαια για την εξέλιξη των έργων και έχουν κάθε δικαίωμα σε πλήρη ενημέρωση για τους λόγους των καθυστερήσεων.

Την Τετάρτη 19 Απριλίου επισκεφτήκαμε, μαζί με τους υποψήφιους τοπικούς συμβούλους Ασπροβάλτας και εκπροσώπους του Ανεξάρτητου Συνδυασμού “Ασπροβάλτα SOS”, Λευτέρη Πατρώνη, Τάσο Θεοδωρίδη και Τριαντάφυλλο Μισόπαπα, το Υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης και τους θεσμούς που φιλοξενεί, προκειμένου να ενημερωθούμε για την πορεία και την εξέλιξη του έργου στο πολυσυζητημένο αρχαιολογικό μνημείο του Λόφου Καστά, στην Περιοχή της Αμφίπολης.

Το μνημείο αυτό αποτελεί σημείο παγκόσμιου ενδιαφέροντος για τα μοναδικά αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά του. Προκαλεί επίσης το παγκόσμιο ενδιαφέρον για την εξαιρετική πιθανότητα να αποτελεί ταφικό συγκρότημα μιας μεγάλης ιστορικής προσωπικότητας, ίσως της πιο μεγάλης για την ιστορία της Μακεδονίας!

Αυτό το συμπέρασμα βέβαια είναι αρμοδιότητα των ειδικών επιστημόνων που το παρακολουθούν και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να γίνεται πεδίο μικροπολιτικών αντιπαραθέσεων μεταξύ οποιασδήποτε παράταξης και οποιασδήποτε ιδεολογίας.

Αυτό για το οποίο μπορούμε όμως να είμαστε βέβαιοι σε κάθε περίπτωση, είναι ότι με την ολοκλήρωση του έργου που θα το κάνει προσβάσιμο στο ευρύ διεθνές κοινό, η περιοχή της Κεντρικής Μακεδονίας θα αποκτήσει μια επιπλέον και απαραίτητη ώθηση στην τουριστική και οικονομική ανάπτυξή της και κρίσιμο παράγοντα για την οικονομική επιβίωση πολλών επιχειρήσεων και κατοίκων της περιοχής της Κεντρικής Μακεδονίας.

Για αυτό και οι κάτοικοι της περιοχής αυτής, που δέχτηκαν και εξακολουθούν να δέχονται τα αποτελέσματα της κρίσης των τελευταίων ετών, αγωνιούν δίκαια για την εξέλιξη των σχετικών έργων και έχουν κάθε δικαίωμα σε πλήρη ενημέρωση για τους λόγους των καθυστερήσεων στην ολοκλήρωσή τους.

Τονίζω ότι άλλες χώρες, με εξίσου σεβαστό πολιτικό πολιτισμό, έχουν επενδύσει στην αξιοποίηση μνημείων εξαιρετικά μικρότερης και αμφίβολης ιστορικής αξίας, προσθέτοντας όμως σημαντικά στην αξία των τόπων τους.

Η οποιαδήποτε προσπάθεια να καθυστερήσει το έργο, να σαμποταριστεί ή να παραχαραχτεί με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο η μελέτη και η αξιοποίησή του, είναι επιεικώς απαράδεκτη, και αποτελεί έγκλημα κατά της Ιστορίας και κατά των ανθρώπων που αγωνιούν για την διαφύλαξη της ιστορικής κληρονομιάς τους και για τη ανάπτυξη του τόπου τους.

Καλούμε λοιπόν τους σχετικούς φορείς να προχωρήσουν στην πλήρη ενημέρωση του κοινού για την πορεία των εργασιών και δεσμευόμαστε ότι θα επανελθόμαστε μέχρι αυτό το αίτημα, όπως και η παράδοση του έργου, να ολοκληρωθεί.

* Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω
Πολιτεύτρια με τους ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ήταν η τελευταία ώρα της τελευταίας ημέρας μιας μακράς και απογοητευτικής ανασκαφής, και η Καλλιόπη Λιμναίου - Παπακώστα ήταν έτοιμη να επιστρέψει στο σπίτι της. Για 14 χρόνια η Ελληνίδα αρχαιολόγος αναζητούσε στους Κήπους Σαλαλάτ, ένα δημόσιο πάρκο στην καρδιά της Αλεξάνδρειας της Αιγύπτου,  ίχνη του Μεγάλου Αλεξάνδρου, του αρχαίου κατακτητή-φαραώ που έδωσε στην πόλη το όνομα του. Τώρα ήταν η ώρα να φύγει με άδεια χέρια.

Τότε, ένα κομμάτι χώματος μετατοπίστηκε στο λάκκο και οι βοηθοί της κας Παπακώστα την κάλεσαν για να επιθεωρήσει ένα κομμάτι από λευκό μάρμαρο βγαλμένο  από το βρώμικο χώμα. Ήταν απογοητευμένη από την εκσκαφή, αλλά όταν η κα Παπακώστα είδε την λάμψη του λευκού μαρμάρου, αισθάνθηκε μια έκρηξη ελπίδας."Προσευχήθηκα", λέει. «Ήλπιζα ότι δεν ήταν μόνο ένα κομμάτι μαρμάρου».

Η προσευχή της εισακούσθηκε. Το τεχνούργημα αποδείχθηκε ένα πρώιμο Ελληνιστικό άγαλμα που φέρει κάθε σφραγίδα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ήταν ένα ισχυρό κίνητρο για την αποθαρρυμένη αρχαιολόγο να συνεχίσει να σκάβει.


Η αρχαιολόγος Καλλιόπη Παπακώστα κάνει ανασκαφές για περισσότερα από 20 χρόνια με την ελπίδα να βρει τον τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου. "Έχω ένα όνειρο," λέει, "και θα συνεχίσω μέχρι να το εκπληρώσω."

Επτά χρόνια αργότερα, η κα Παπακώστα, η οποία διευθύνει το Ελληνικό Ινστιτούτο Ερευνών του Αλεξανδρινού Πολιτισμού, έσκαψε 35 πόδια κάτω από τη σύγχρονη Αλεξάνδρεια και αποκάλυψε τη βασιλική συνοικία της αρχαίας πόλης.

Ο χαμένος τάφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου πραγματοποίησε πρεμιέρα στην έδρα του National Geographic στις Η.Π.Α. τη Δευτέρα στις 4 Μαρτίου.
"Αυτή είναι η πρώτη φορά που έχουν βρεθεί τα αρχικά θεμέλια της Αλεξάνδρειας", λέει ο Fredrik Hiebert, αρχαιολόγος της National Geographic Society. 
Μετά από 14 χρόνια άσκοπης εκσκαφής, η Παπακώστα αποκάλυψε αυτό το πρώιμο ελληνιστικό μαρμάρινο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, που τώρα εκτίθεται στο Εθνικό Μουσείο της Αλεξάνδρειας. Η ανακάλυψη, λέει, ήταν η "μεγαλύτερη στιγμή" της.


πηγή: National Geographic



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου