Articles by "Βαρουφάκης"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βαρουφάκης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Πρόκειται για αποχώρηση Φώτη Κιζάκηενός νέου ανθρώπου και συμπολίτη μας, από το κόμμα του Γιάνη Βαρουφάκη,  που στην ανοιχτή επιστολή του διαχωρίζει τη θέση του και διαπιστώνει προσάρτιση Δεξιών υποψηφίων, εσωτερική παρακμή, ανοργανωσιά, πισώπλατες μαχαιριές, δηθεν-ισμοί και κλίκες.... στο κόμμα.

Επιστολή παραίτησης

Μετά από ενάμιση χρόνο στο DiEM25 και στο ΜέΡΑ25, μετά από πάρα πολλές δράσεις και επιτυχείς εκδηλώσεις και συναντήσεις, μια σειρά συσσωρευτικών στοιχείων με ώθησαν έπειτα από ώριμη σκέψη να θέσω εαυτόν εκτός κόμματος.
Οδηγήθηκα σε αυτήν την απόφαση για δύο λόγους:

Πρώτον, το ασαφές ιδεολογικό πλαίσιο του κινήματος καταφέρνει με εξαιρετικό τρόπο να ευθυγραμμιστεί στον υπέρτατο στόχο της απελευθέρωσης από την Χρεοδουλοπαροικία. Δεν φτάνει όμως μόνο αυτό για να φτιάξει κανείς έναν στρατό υποψήφιων, για να πετύχει στις εκλογές και για να έχει μια κοινοβουλευτική παρουσία θωρακισμένη από αντίπαλα αφηγήματα και συλλογισμούς. Αναφέρομαι συγκεκριμένα στον κ.Τάκη Μίχα, με την υποψηφιότητα του οποίου διαφωνώ. Θα ήταν ένας εξαίρετος υποψήφιος για την Νέα Δημοκρατία, όχι όμως για μια προοδευτική δύναμη όπως είναι το ΜέΡΑ25.

Και γιατί αυτό;

Γιατί ο κ. Τάκης Μίχας:

• Ταυτίζει τους δολοφόνους της ιστορίας, τους Ναζί, Έλληνες και Γερμανούς, με την Αριστερά και τον σοσιαλισμό (https://www.protagon.gr/epikairotita/ellada/giati-oxi-ethnikososialistes-26057000000).

• Ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της Δράσης (http://www.drassi.gr/index.php?id=2150&yp_id=68).

• Ήταν υποστηρικτής της Δημιουργίας Ξανά (https://www.protagon.gr/epikairotita/politiki/dimiourgia-ksana-2-9675000000).

• Ήταν υπέρ της επίθεσης στην δημοκρατία και της απόλυσης χιλιάδων συμπολιτών μας μέσω του κλεισίματος της ΕΡΤ (https://www.protagon.gr/epikairotita/politiki/ti-makroniso-tha-tin-ekleinan-25438000000).

• Ήταν υπέρ του ΝΑΙ στο Δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015 την ίδια στιγμή που το ΜέΡΑ25 υποστηρίζει ότι είναι η προσωποποίηση του ΟΧΙ (φυσικά όμως και δεν είναι κατακριτέο το ότι κάποιος ενδέχεται να ψήφισε ΝΑΙ μέσα στο περιβάλλον φόβου που καλλιέργησαν τα μέσα) (https://www.protagon.gr/epikairotita/politiki/i-teleftaia-efkairia-41824000000).

• Είναι υπέρ των vouchers σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης, από τα Δημοτικά και τα νηπιαγωγεία μέχρι τα Λύκεια., υποστηρίζοντας έμμεσα την ιδιωτική εκπαίδευση σε όλες τις βαθμίδες της. (https://www.protagon.gr/apopseis/editorial/o-kratismos-stin-paideia-44341236316).

• Μιλά ανοικτά για πενταετή έξοδο από το ευρώ και δημιουργία αυτοδιοικούμενων ζωνών εξαθλίωσης εργαζομένων (https://www.protagon.gr/epikairotita/oikonomia/synistwsa-1848-h-eksodos-apo-tin-krisi-28738000000).

Δεν θα κρυφτώ πίσω από το δάκτυλο μου. Δεν το έχω κάνει ποτέ και δεν θα το κάνω ούτε τώρα. Η προσωπική μου ηθική, οι προσωπικές μου αξίες δεν μου επιτρέπουν, να αγνοήσω αυτές τις δημόσιες θέσεις, στο βωμό της συλλογικής προσπάθειας και του κοινού αγώνα. Μένω πιστός στις αρχές και στις αξίες μου, στις αξίες της Αριστεράς και της Δημοκρατίας, και δεν μπορώ να δεχτώ από κανέναν να ταυτίζει τους ήρωες με τους δολοφόνους, στους αγωνιστές με τους δωσίλογους. Δεν μου επιτρέπεται να διαγράψω από το μυαλό μου την Μακρόνησο, τον Μπελογιάννη και τον Λαμπράκη για κανέναν και για τίποτα.

Αυτός είναι ο ένας λόγος που αποχωρώ από κίνημα.


Ο δεύτερος λόγος, αφορά κυρίως εσωτερικά ζητήματα του κόμματος. Εσωτερική παρακμή, ανοργανωσιά, πισώπλατες μαχαιριές, δηθεν-ισμοί και κλίκες, είναι πράγματα που ο οποιοσδήποτε θα μπορούσε να δει σε ένα νεοσύστατο κόμμα αλλά και σε μεγαλύτερα. Αυτά όμως δεν πρέπει να είναι αποδεκτά σε ένα κόμμα που κουνάει το δάκτυλο στα υπόλοιπα, κατηγορώντας τα για χαμένη ψήφο και διαφθορά ακριβώς επειδή δρουν με την συγκεκριμένη λογική. Ο νοών νοείτω…

Εύχομαι λοιπόν σε όλους τους πραγματικούς συντρόφους μέσα στο ΜέΡΑ25, που μπορεί να συγκρουσθήκαμε κάποιες φορές αλλά στο τέλος πέρα από φίλοι γίναμε και συντρόφοι και συνοδοιπόροι, καλή επιτυχία στις εκλογές και καλή σταδιοδρομία. Για τους υπόλοιπους που πέσανε στον λάκκο της ανηθικότητας, φορώντας τον μανδύα της ηθικής για τους έξω, τους ενημερώνω ότι η αλήθεια θα λάμψει και όταν λάμψει, θα τυφλώσει πολλούς!

Εγώ θα παραμείνω πιστός στις αρχές μου και θα συνεχίσω να μάχομαι καθημερινά δίπλα στις προοδευτικές δυνάμεις για να μην ξεχάσουμε ποτέ το παρελθόν και ποιοι μας έφεραν εδώ!


Fotis Kizakis
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Το μόνο ελληνικό κόμμα που τολμά να πεί "οι υδρογονάνθρακες να μείνουν παντοτινά στα έγκατα της γης" είναι το ΜέΡΑ25, πληροφορούμαστε από σχετικό δελτίο Τύπου του νεοπαγούς κόμμματος.

Κι εμείς εδώ στην OKTANA συμφωνoύμε κι επαυξάνουμε! Παντοτινά ίσως όχι, αλλά τουλάχιστον μέχρι να υπάρχουν ασφαλείς για το περιβάλλον τεχνολογίες εξόρυξης!

Όμως, άλλα έλεγε ο κ. Βαρουφάκης πριν ένα χρόνο.https://new-economy.gr/2018/05/28/arthro-vomva-apo-giani-varoufaki/

Ό,τι μαζεύει περισσότερες ψήφους, φαίνεται ότι είναι το καλύτερο, για κόμματα-Φρανκενστάιν, όπως το ΜέΡΑ25!



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Πόλεμος μέχρις εσχάτως έχει ξεσπάσει στα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ, ειδικά μετά την καλή πρεμιέρα που έκανε στις ευρωεκλογές το κόμμα του Γιάνη Βαρουφάκη.

Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, ο οποίος πρόσφατα παραιτήθηκε από τη ΛΑΕ, έγραψε άρθρο στο οποίο θυμίζει τα γεγονότα που οδήγησαν στο τρίτο μνημόνιο. Κατηγορεί ευθέως τον Γιάνη Βαρουφάκη για μνημονιακή συνθηκολόγηση τον Φερβρουάριο του 2015, η οποία οδήγησε στην υπογραφή του μνημονίου το καλοκαίρι του ίδιου έτους. «Λίγοι, δυστυχώς, γνωρίζουν σε αυτήν την χώρα ότι ο Γ. Βαρουφάκης ήταν ο πρώτος, πριν ακόμα και τον Τσίπρα, που έσπευσε από την πρώτη στιγμή της πρώτης διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, να συνθηκολογήσει με την Τρόϊκα.»

Ο κ. Λαφαζάνης μάλιστα λέει ότι προετοιμάζεται μια νέα συνθηκολόγηση, ειδικά με όσα λέει σήμερα ο επικεφαλής του MέΡΑ 25.

Αναλυτικά το άρθρο έχει ως εξής:

«Ο Γιάννης Βαρουφάκης λέει πολλά και ευχάριστα προκειμένου να πείσει ότι αντιπροσωπεύει, τάχα, μια εναλλακτική απάντηση στη συνεχιζόμενη κηδεμονία και αποικιακή εποπτεία της χώρας μας από τους θεσμούς.

Η αλήθεια είναι ότι όλα τούτα συνιστούν ένα μεγάλο ψεύδος και μια μεγάλη εξαπάτηση του ελληνικού λαού.

Και είναι μια μεγάλη εξαπάτηση όχι μόνο γιατί καμιά από τις σημερινές δεσμεύσεις Βαρουφάκη δεν αφήνουν περιθώρια για ανακοπή της κηδεμονίας της χώρας αλλά και γιατί επαναλαμβάνουν τα απαράδεκτα έργα και την ψευδεπίγραφη ρητορική τη δική του και του Αλ. Τσίπρα στην πρώτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, έργα και ρητορική που με μαθηματική ακρίβεια οδήγησαν στο τρίτο καταστροφικό μνημόνιο.

Λίγοι, δυστυχώς, γνωρίζουν σε αυτήν την χώρα ότι ο Γ. Βαρουφάκης ήταν ο πρώτος, πριν ακόμα και τον Τσίπρα, που έσπευσε από την πρώτη στιγμή της πρώτης διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, να συνθηκολογήσει με την Τρόϊκα.

Είναι τραγικό αλλά σε αυτόν τον τόπο αρκετοί πολίτες τελούν υπό χειραγώγηση, ενώ ένα τμήμα τους αρέσκεται να ζει στη σκιά αυταπατών.

Υπογραμμίζω, λοιπόν, ότι ο Γ. Βαρουφάκης υπόγραψε, τέλη Φλεβάρη του 2015 και ερήμην των πάντων, την επέκταση της Δανειακής Σύμβασης του 2ου μνημονίου του Σαμαρά, μαζί με τα σκληρότατα προαπαιτούμενα, της 5ης αξιολόγησης και βεβαίως έβαλε φαρδιά πλατιά την υπογραφή του στην απαράδεκτη επιστολή προς τον Βίζερ του Eurogroup.

Η επέκταση της Δανειακής Σύμβασης , μαζί με τα προαπαιτούμενα μέτρα που υπόγραψε ο Γιάννης Βαρουφάκης, αντιπροσώπευε την 3η Τροποποίηση της Κύριας Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης.

Και αυτή η επικαιροποίηση του Μνημονίου του Α. Σαμαρά διέπετο από το Αγγλικό Δίκαιο, παρέπεμψε τις διαφορές αποκλειστικά στα δικαστήρια του Λουξεμβούργου και περιλάμβανε την παραίτηση της Ελλάδας από οποιαδήποτε ασυλία επί των περιουσιακών της στοιχείων.

Αυτή η συνθηκολόγηση Βαρουφάκη που αποτέλεσε την βάση, το προοίμιο και το θεμέλιο για το κατάπτυστο τρίτο μνημόνιο, πραγματοποιήθηκε στο παρασκήνιο, παρά την σφοδρή δημόσια αντίδραση της τότε Αριστερής Πλατφόρμας του ΣΥΡΙΖΑ. Πραγματοποιήθηκε μάλιστα εν κρυπτώ, παράνομα και αντισυνταγματικά, αφού η επέκταση της Δανειακής Σύμβασης με τους παλιούς και τους νέους πρόσθετους όρους που την συνόδευαν, θα έπρεπε να εγκριθεί από την Βουλή, πράγμα που συνωμοτικά και εν γνώσει τους απέφυγαν τότε Τσίπρας και Βαρουφάκης για προφανέστατους λόγους, αφού αν η κυβέρνηση πήγαινε την συνθηκολόγηση στην Βουλή θα έπεφτε, μιας και η Αριστερή Πλατφόρμα όπως είχε δηλώσει, θα την καταψήφιζε με χέρια και πόδια.

Προφανέστατα η συνθηκολόγηση Βαρουφάκη έγινε για ένα και μόνο λόγο για να διασωθεί το ευρώ και να προστατευθούν οι Ευρωπαϊκές τράπεζες, από ενδεχόμενη έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, που αναγκαστικά θα συνεπάγετο αδυναμία αποπληρωμής του ελληνικού χρέους και επομένως βαθύτατο κούρεμα του.

Προς νέα συνθηκολόγηση;

Αυτή ήταν τότε η ανεκτίμητη προσφορά Βαρουφάκη στις Βρυξέλλες και την Γερμανο- αμερικανοκρατία, η οποία ολοκληρώθηκε πραξικοπηματικά με τυμπανοκρουσίες και συναινετικά απ’ όλο το πολιτικό κατεστημένο, με πρωτεργάτη τον Τσίπρα, τον Ιούλιο και τον Αύγουστο.

Η τραγωδία είναι ότι τα ίδια ακριβώς λέει και υπόσχεται και σήμερα ο Βαρουφάκης, ο οποίος παριστάνει το ίδιο ανέξοδα και σήμερα τον θαυματοποιό που θα σώσει την Ελλάδα από την κηδεμονία και τις δεσμεύσεις των Θεσμών, χωρίς, όμως, να διαταραχθούν οι σχέσεις της χώρας μας με την Ευρωζώνη και τις Βρυξέλλες αλλά μόνο με τις μαγικές πιέσεις του, οι οποίες αν δεν έπιασαν το 2015 και μας οδήγησαν στην ταπείνωση και την τραγωδία, θα πιάσουν τώρα!

Όπως τότε, λοιπόν, έτσι και σήμερα ο Γιάνης Βαρουφάκης, διατρανώνει την πίστη του στο ευρώ και λέει, απαντώντας στον Λαφαζάνη, πως εμείς δεν είμαστε “ούτε με το Grexit ούτε με το Brexit (σώζει και τη Βρετανία!). Είμαστε στο ευρώ και θέλουμε να μείνουμε στο ευρώ“. Εκτός, όπως σημειώνει, για να επιβεβαιώσει ότι πάντα κλείνει ανούσια και αόριστα το μάτι προς όλες τις κατευθύνσεις, αν εντός του ευρώ “ερημοποιηθεί η χώρα“. Και επειδή η ερημοποίηση μιας χώρας δεν έχει τέλος ούτε υπάρχει ερημόμετρο για να διαπιστωθεί, ο Γιάνης κοροϊδεύει ξανά τους πολίτες στην χώρα μας προκειμένου να επαναληφθεί, αν υπάρξουν ανάλογες συνθήκες, η τραγωδία του καλοκαιριού του 2015 με άλλους χειρότερους όρους.

Η Ελλάδα κύριοι Βαρουφάκηδες έχει ερημοποιηθεί εδώ και καιρό και πρώτα απ’ όλα από την νεολαία της. Ως πότε η προσαρμογή σας στις Βρυξέλλες και τον ολοκληρωτισμό τους, ως πότε ακόμα η τύφλωση μπροστά στον ψευδεπίγραφο “ευρωπαϊσμό” και στην παγκοσμιοποίηση των ελίτ, θα εκτελεί την πατρίδα μας και το μέλλον της για χάρη μιας νάρκισης, παρακμιακής, καλοταϊσμένης, εθελόδουλης και ψευτοδιεθνιστικής ελίτ της χώρας μας;»
πηγή
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Τέλος στα σενάρια συμπόρευσης της Πλεύσης Ελευθερίας με το ΜέΡΑ 25 του Γιάνη Βαρουφάκη στις επικείμενες εκλογές έβαλε η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Μιλώντας στο «Καλημέρα» με τον Γιώργο Αυτιά στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ, η Ζωή Κωνσταντοπούλου τόνισε πως η Πλεύση Ελευθερίας ετοιμάζεται για τη δεύτερη εκλογική μάχη και για τα σενάρια αυτά σχολίασε: «Όχι δεν θα πάμε με τον κ. Βαρουφάκη. Εξάλλου ο κ. Βαρουφάκης έστρωσε το δρόμο για το τρίτο μνημόνιο και τώρα μας λέει ότι θα κάνει τα ίδια αλλά θα έχει άλλο αποτέλεσμα. Δεν θα πάμε με τον κ. Βαρουφάκη. Η Πλεύση Ελευθερίας όπως σας είχα πει και προεκλογικά θα κατέβει και στις εθνικές εκλογές».

«Για τον Βαρουφάκη που με ρωτήσατε τι να πω, είναι ένα κόμμα που άλλα λέει ο ένας, άλλα λέει ο άλλος. Είναι ένα κόμμα υπέρ της Συμφωνίας των Πρεσπών με μπροστάρηδες που είναι και κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών. Είναι ένα κόμμα του «είπα ξείπα». Εγώ δεν πείθομαι»


Η Ζωή Κωνσταντοπούλου σχολιάζοντας το εκλογικό αποτέλεσμα και τη μεγάλη διαφορά υπέρ της ΝΔ είπε ότι «ο Τσίπρας εισέπραξε ένα μόνο μέρος της λαϊκής δυσαρέσκειας» για τη διακυβέρνηση της τελευταίας τετραετίας, ενώ σχολιάζοντας τον σάλο για τις τροπολογίες πριν το κλείσιμο της Βουλής είπε ότι «η κυβέρνηση αυτή φεύγει με τον χειρότερο, με τον πιο ατιμωτικό τρόπο. (…) Αυτό το τελευταίο αποτύπωμα είναι και αυτό που δίνει το στίγμα της διακυβέρνησης αυτής».

«Η άποψη μου είναι ότι τα ίδια θα κάνει και ο Μητσοτάκης, είναι άλλωστε δεσμευμένος και από τη Συμφωνία των Πρεσπών και από το Μνημόνιο για να τα εφαρμόσει» είπε ακόμα η Ζωή Κωνσταντοπούλου.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Μετά από μια πτώχευση - διότι η Ελλάδα έχει όντως πτωχεύσει, όπως πολύ σωστά τονίζει και το ΜέΡΑ25- το πρώτο πράγμα που επιβάλλεται, είναι ο λογιστικός έλεγχος του χρέους, για να μάθουμε τους λόγους της πτώχευσης, για να γίνουμε σοφότεροι, αλλά και για να αποδοθούν τα του Καίσαρος τω Καίσαρι.

Κάτι που, ειρήσθω εν παρόδω, απαιτεί ρητά και ο Ευρωπαϊκός Κανονισμός (ΕΕ) Νο 472/2013 που στο άρθρο 7 παράγραφος 9 σημειώνει επί λέξη: "Τα κράτη μέλη που υπόκεινται σε πρόγραμμα μακροοικονομικής προσαρμογής διεξάγουν πλήρη έλεγχο των δημόσιων οικονομικών τους προκειμένου να εκτιμήσουν, μεταξύ άλλων, τους λόγους που οδήγησαν σε υπερβολικά υψηλά επίπεδα χρέους και να εντοπίσουν οποιαδήποτε πιθανή παρατυπία."https://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=OJ%3AL%3A2013%3A140%3A0001%3A0010%3AEL%3APDF&fbclid=IwAR1n4ZQ7OuxaJXo7v-mNBCOGNfYLXJ1uKCjgdujw6arsPnDGZXY9K7U7NlY

Εν τω μεταξύ, ο κ. Βαρουφάκης, ο διασημότερος αρνητής του πάλαι ποτέ πάνδημου αιτήματος για τον λογιστικό έλεγχο του χρέους, συνεχίζει να δίνει παραστάσεις.


OKTANA
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Αλέξανδρου  Raskolnick

Υβριστικά συνθήματα κατά του Παύλου Μπακογιάννη και φραστική επίθεση κατά του υποψήφιου δημάρχου Αθηναίων Κώστα Μπακογιάννη εξαπέλυσε ομάδα αναρχικών στα Εξάρχεια. Αυτά ήταν τα καθέκαστα. Από εκεί πήρα την αφορμή να ψάξω και να θυμηθώ την αιτιολογία της εκτέλεσης.

Η προκήρυξη της 17 Ν ήταν αρκετά κατατοπιστική. Χρειάζεται μόνο να θυμηθούμε ότι η εκτέλεση του Παύλου Μπακογιάννη έγινε μέσα στο «Βρώμικο ’89» τότε που η πέτρα του σκανδάλου άκουγε στο όνομα «Γραμμή Α.Ε.», της εταιρίας του περιβόητου Γιώργου Κοσκωτά.

Γράφει στο πόρισμά του ο εισαγγελέας επί λέξει: «στα λογιστικά βιβλία της «Γραμμή Α.Ε.» έτους 1982 αναγιγνώσκουμε ότι ο«οι ιδρυτές της εταιρείας μέτοχοι Π. Μπακογιάννης, Δ. Κουνελάκης και Αν. Κασβίκη (αδελφή του Μπακογιάννη) και μόνοι μέτοχοι φέρονται να έχουν δήθεν μετρήσει, να έχουν δήθεν πληρώσει και να έχουν δήθεν καταβάλει στο ταμείο της εταιρείας το μετοχικό κεφάλαιο», ενώ δεν κατέβαλαν ούτε μια δραχμή. Το αρχικό αυτό ιδρυτικό κεφάλαιο είναι προϊόν εγκλημάτων.

»Το χρηματικό αυτό ποσό δεν κατατέθηκε από τους ιδρυτές μετόχους ούτε στην Τράπεζα Κρήτης, ούτε στην Τράπεζα Αμέρικαν Εξπρές, ούτε “τοις μετρητοίς” στο ταμείο της ΑΕ Γραμμή. Περιήλθε όμως στο Ταμείο της ΑΕ Γραμμή από τα διαθέσιμα της Τράπεζας Κρήτης στην Τράπεζα της Ελλάδος»

Και συμπεραίνει ο εισαγγελέας: «Από τις αναφορές αυτές βεβαιώνεται επαρκώς ότι η ίδρυση της ανώνυμης εταιρείας Γραμμή Παραγωγή και Εκμετάλλευση Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας που εκδίδει εφημερίδες και περιοδικά και ίδρυσε και λειτουργεί ραδιοφωνικό σταθμό, οικονομικώς στηρίχθηκε στο έγκλημα. Η προέλευση του ιδρυτικού μετοχικού κεφαλαίου είναι προϊόν εγκλήματος», θεωρώντας υπεύθυνο το Μπακογιάννη για 1) «αποδοχή προϊόντων εγκλήματος που αφορά την καταβολή του ιδρυτικού κεφαλαίου της ΑΕ Γραμμή, που η προέλευση του έχει ως πηγή το κακούργημα της απάτης Κοσκωτά, 2) την «ψευδή πιστοποίηση-βεβαίωση και εξαπάτηση της Νομαρχίας Αθηνών».

Φυσικά, τα αδικήματα θεωρήθηκαν πλημμελήματα και παραγράφηκαν! Κάθε υποψία ή σκέψη ότι σε τούτον τον τόπο τίποτα δεν αλλάζει ποτέ, δεν είναι καθόλου συμπτωματική.

Αλλά σκοπός αυτού του σημειώματος, δεν είναι η φάρα του επίδοξου δημάρχου Αθηναίων. Μπορεί το μήλο να πέσει κάτω από τη μηλιά, μπορεί και να κυλίσει, για να σαπίσει παρακάτω, εφόσον οι Αθηναίοι δεν αποφασίσουν να το μαζέψουν. Ίδωμεν.

Ο σκοπός, αυτού του σημειώματος ξεκίνησε μόνο με αφορμή την εν λόγω προκήρυξη. Να τι άλλο γράφει, εισαγωγικά:

«Η απουσία αυτών των επενδύσεων δεν ήταν συνέπεια της απουσίας πόρων αλλά αντίθετα της καταλήστευσης τους απ’ τους μεγαλοκαπιταλιστές της χώρας.

Για να γίνουμε κατανοητοί θα δώσουμε ένα και μόνο παράδειγμα. Είναι το παράδειγμα της Πειραϊκής-Πατραικής που ανάφεραν θρασύτατα — αφού στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί — που διαστρέβλωσαν, αναποδογύρισαν κάνοντας τη μέρα νύχτα, οι απατεώνες αλλά και καραγκιόζηδες Μητσοτάκης και Παπακωνσταντίνου. Ανάφεραν ότι η Πειραϊκή-Πατραϊκή στην Ελλάδα έχει 15 δις ετήσιο έλλειμμα ενώ το εργοστάσιο της στη Δυτική Γερμανία με το 1/8 του προσωπικού και 40% του κύκλου εργασιών έχει κέρδη 6 εκατομμύρια μάρκα το χρόνο, θέλοντας να δείξουν την ασύγκριτη ανωτερότητα της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Όλως τυχαίως όμως και οι δυο λησμόνησαν να μας πουν πώς δημιουργήθηκαν αυτές οι δυο επιχειρήσεις στην Ελλάδα και στη Γερμανία, θα τους θυμίσουμε λοιπόν αυτά που κρύψανε και που κανένας απ’ τους δήθεν «εκπροσώπους» της εργατικής τάξης δεν τόλμησε ν’ αναφέρει.

To 1975 επί κυβέρνησης Καραμανλή, η Πειραϊκή-Πατραϊκή πραγματοποιεί επένδυση για δήθεν εκσυγχρονισμό 900 εκατομμυρίων δραχμών. Απ’ αυτό το ποσό τα 550 εκατομμύρια είναι της ΕΤΒΑ, δηλαδή δωρεάν χρηματοδότηση του Δημοσίου και δάνειο (αγύριστο, τα σημερινά χρέη) με επιδότηση επιτοκίου. Ανταγωνιστές της Πειραϊκής-Πατραικής που επιζητούσαν δάνειο από καιρό διαμαρτύρονται και φέρνουν ειδικούς απ’ την Ευρώπη που εξετάζουν τον «εκσυγχρονισμό» και δηλώνουν ότι η συνολική επένδυση δεν ξεπερνάει τα 350 εκατομμύρια. Δηλαδή μόνο απ’ αυτή την περίπτωση οι μεγαλομέτοχοι της Πειραϊκής-Πατραικής ελήστεψαν 550 εκατομμύρια απ’ το Δημόσιο, ποσό που σε σημερινές δραχμές ξεπερνάει τα 6 δις. Μέρος αυτού του ποσού μαζί με άλλα που εξήχθησαν με ανάλογους τρόπους χρησιμοποιήθηκε για να δημιουργηθεί το υπερσύγχρονο εργοστάσιο στη Γερμανία — με την πιο μοντέρνα τεχνολογία και γι’ αυτό έχει κέρδη παρ’ ότι οι εργατικοί μισθοί είναι πολύ ψηλότεροι απ’ τους ελληνικούς — ενώ παράλληλα η Πειραϊκή-Πατραϊκή στην Ελλάδα αφέθηκε με απαρχαιωμένο κεφαλαιουχικό εξοπλισμό, με λογική συνέπεια νάναι μη ανταγωνιστική και ζημιογόνος.

Συμπέρασμα. Πρώτον: όχι μόνον δεν έγινε επένδυση εκσυγχρονισμού στο εργοστάσιο στην Ελλάδα αλλά αντίθετα αυτό εγκαταλείφθηκε εσκεμμένα για να γίνει ζημιογόνο και να το φορτωθεί το κοινωνικό σύνολο, όταν θάχανε η ΝΔ την εξουσία. Δεύτερο: τα κεφάλαια για την επένδυση εδώ μεταφέρθηκαν παράνομα στο εξωτερικό και επενδύθηκαν σε υπερσύγχρονο εργοστάσιο. Τρίτο: τα κεφάλαια αυτά προέρχονται απ’ τη δωρεάν επιχορήγηση του δημοσίου για την ενίσχυση των Βιομηχανικών επενδύσεων στη χωρά και την κλοπή του δανείου, δηλαδή ανήκουν στον ελληνικό λαό και όχι στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Δεν είναι λοιπόν η ανωτερότητα της ιδιωτικής πρωτοβουλίας που εξηγεί τη διαφορά στην αποδοτικότητα των δύο εργοστασίων αλλά η ληστρική συμπεριφορά καθαρού απατεώνα, των μεγαλομετόχων της Πειραϊκής-Πατραικής σε βάρος της χώρας με τη συνεργασία και συμμετοχή βέβαια των τότε υπεύθυνων υπουργών της ΝΔ. Ένας μάλιστα μεγαλομέτοχος, ο Στρατός, ήταν την ίδια εποχή κι υπουργός της ΝΔ.

Ένα κράτος λοιπόν όχι σοσιαλιστικό αλλά απλά αστικό που σέβεται τον εαυτό του, και δεν είναι κράτος μαριονέτα των απατεώνων, θάπρεπε νάχει διεκδικήσει την κυριότητα του εργοστασίου στη Γερμανία αφού δημιουργήθηκε με κλεμμένα χρήματα του λαού αλλά και νάχει κλείσει στη φυλακή προ πολλού τους μεγαλομετόχους αλλά και τους συνένοχους πρώην υπουργός της ΝΔ.

Η περίπτωση όμως της Πειραϊκής-Πατραικής όχι μόνο δεν είναι η μοναδική, αλλά αντίθετα είναι αντιπροσωπευτική του λεγόμενου σκανδάλου των «προβληματικών», οι οποίες βέβαια είναι πολύ περισσότερες απ’ αυτές που έχει επίσημα το κράτος υπαγάγει στον ΟΑΕ. Θ’ αναφέρουμε μόνο τη Χαλυβουργική που αφέθηκε απ’ τους μεγαλομετόχους Αγγελόπουλους να χρεωκοπήσει, ενώ παράλληλα με παράνομη εξαγωγή συναλλάγματος μέσω απάτης δημιούργησαν υπερσύγχρονο χαλυβουργείο στην Αγγλία αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων. Το σύνολο αυτών των επιχειρήσεων «παρουσίασε» συνολικά χρέη το 80–81, 350 δις δραχμές, ποσό που και μόνο με τον πληθωρισμό αντιπροσωπεύει σήμερα ποσό περίπου 1 τρισεκατομμύριο δραχμές.

Τα κεφάλαια αυτά, όπως ακριβώς στις περιπτώσεις της Πειραϊκής-Πατραικής και της Χαλυβουργικής, αντιπροσωπεύουν τα ποσά που προορίζονταν απ’ το Δημόσιο για εκσυγχρονισμό και αναδιάρθρωση των ντόπιων επιχειρήσεων, και εξήχθησαν παράνομα με διάφορες απάτες στο εξωτερικό, όπου και επενδύθηκαν.

Το σκάνδαλο λοιπόν αυτό είναι τουλάχιστον εξίσου σοβαρό αν όχι σοβαρότερο απ’ αυτό του Κοσκωτά. Δεν είναι μόνο ποσοτικά, αφού τα κλεμμένα αντιστοιχούν σε 30 Κοσκωτάδες, αλλά κυρίως ποιοτικά.»

Αυτά τεκμηρίωνε πριν 30 χρόνια η 17Ν.

Η ταυτόχρονη αναφορά στην Πειραϊκή-Πατραϊκή και τη Χαλυβουργική, μέσα στο ίδιο, αυτό, «αρχαίο», κείμενο και με την επισήμανση ότι μαζί οι ατασθαλίες των δύο εταιριών ισοδυναμούσαν με ζημιές του ελληνικού Δημοσίου, όσες θα έκαναν 30 Κοσκωτάδες μαζί, με άφησε άναυδο για δύο λόγους.

Ο πρώτος λόγος είναι ότι ο ιδιοκτήτης της Πειραϊκής-Πατραϊκής είναι ο πεθερός του πρώην υπουργού Οικονομικών κ. Γιάννη Βαρουφάκη. Ο δεύτερος λόγος ότι ο Πρόεδρος της Χαλυβουργικής, χρημάτισε επί σειρά ετών, ο πατέρας του πρώην υπουργού Οικονομικών κ. Γιάννη Βαρουφάκη.

Όπως και στην περίπτωση του υποψήφιου Δημάρχου Μπακογιάννη, έτσι και στην περίπτωση του επίδοξου σωτήρα Βαρουφάκη, ουδείς δικαιούται να προσάπτει οικογενειακή ευθύνη.

Άλλο ζήτημα, όμως, είναι η προστασία της οικογένειας. Μπορεί, λοιπόν, στη δεύτερη περίπτωση, να εικάσει κανείς τους λόγους για τους οποίους, ο πρώην υπουργός Οικονομικών υπήρξε τόσο λυσσαλέος εχθρός του λογιστικού ελέγχου του ελληνικού δημοσίου χρέους. Ήταν δε οι λόγοι που είχε επικαλεστεί τότε, αυτοί που νωρίς-νωρίς του εξασφάλισαν το προσωνύμιο Μπαρουφάκης.

* Cartoon: Marian Kamensky

Όσο άδικο ήταν το σύνθημα στον τοίχο των Εξαρχείων, που σχολίαζε τον Κώστα Σημίτη (: "Μια βόμβα έβαλες μικρός και έγινες πρωθυπουργός"), άλλο τόσο άδικο είναι και το σύνθημα που κυριαρχεί στον σημερινό Τύπο και αφορά στην υπουργική θητεία του Γιάνη Βαρουφάκη: Ένα IOU έριξες επιεικώς και έγινες υπουργός!
Άδικο, ίσως, αλλά όχι αβάσιμο και αδικαιολόγητο. Τελικά αυτός ο κ. Βαρουφάκης είναι απολύτως "αγαθός" σε ο, τι αφορά στο χώρο που θριάμβευσε και για μια στιγμή προσέφερε κάτι θετικό για τον ανασχηματισμό της κατακερματισμένης από την χρηματαγορά και την πτώχευση, όπως και από τον διασυρμό που ακολούθησε με ευθύνη του ελληνικού πολιτικού συστήματος, ελληνικής - εθνικής ταυτότητας!
Είναι άλλο πράγμα να αποδίδεις σε ένα δημόσιο πεδίο και άλλο πράγμα να γνωρίζεις αυτό το πεδίο και να το χρησιμοποιείς υπέρ του εαυτού σου, αντί να σε "χρησιμοποιεί" αυτό, καταστρέφοντας διαρκώς την αναφερόμενη ταυτότητα που με κόπο κατασκευάζεις.
Πολλούς και διάφορους θα μπορούσε να εξυπηρετεί η διήγηση του κ. Βαρουφάκη για το πώς κατέληξε υπουργός της πρώτης κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα μετά την πρόταση του για σύστημα παράλληλων πληρωμών (IOU), εκτός από τον εαυτό του. Πέτυχε κουτσομπολεύοντας και "καρφώνοντας" φίλο του να ταυτιστεί με κάτι που σε καμία περίπτωση δεν αποτελούσε το κεντρικό στοιχείο αναφοράς της πολιτικής του άποψης και το κύριο σημείο της υπουργικής του ταυτότητας. Με άλλα λόγια, πέτυχε απολύτως ανοήτως να ταυτιστεί με αυτό που η αντιπολίτευση και η κυβέρνηση επιθυμούσαν και επιθυμούν, για να αποξενωθεί από το εκλογικό σώμα στο οποίο εμφανίζει διείσδυση. Και μετά σου λέει πως αποτελεί "ηθικό χρέος" του να κατέβει με δικό του κόμμα στις εκλογές!
Πώς θα κατέβει; Ως πατέρας του IOU, που στο κάτω-κάτω της γραφής έτσι που δομήθηκε πρόχειρα και έτσι όπως παρουσιάστηκε, λίγο απείχε από το να χαρακτηριστεί καλαμπούρι, αντί για ένα σοβαρό, ολοκληρωμένο εναλλακτικό σχέδιο στο πεδίο της σκληρής διαπραγμάτευσης με την τρόικα;
Ποιο είναι λοιπόν το νέο πολιτικού/επικοινωνιακού χαρακτήρα σφάλμα του Γιάνη Βαρουφάκη; Διαμορφώνει με μια κουτσομπολίστικη, μάλιστα, διήγηση, η οποία επιχειρείται να πάρει την μορφή πολιτικού θρίλερ, ένα υπερασπιστικό αφήγημα σαν να καταθέτει σε κάποιον ανακριτή ή ενώπιον κάποιου ακροατηρίου σε κάποιο δικαστήριο, ή, έστω, σε κάποια εξεταστική επιτροπή της βουλής, ενώ στην πραγματικότητα απευθύνεται στο εκλογικό σώμα. Ασχέτως αν τον καταδικάσει ή τον αθωώσει το εκλογικό σώμα. Ασχέτως αν τον κατανοήσει και τον δικαιολογήσει ο ελληνικός λαός, έτσι όπως τα λέει, δεν θα τον ψηφίσει.
Γιατί; Επειδή αντί να ταυτιστεί με κάποιο εναλλακτικό σενάριο για την συνέχεια, που αφορά ασφαλώς στην αντιμετώπιση τόσο των αιτιών της κρίσης, όσο και των κοινωνικών συνεπειών που προέκυψαν και προκύπτουν από αυτήν, ταυτίζεται με αυτό που στην καλύτερη περίπτωση θα αποτελούσε μέρος ενός μηχανισμού για την αντιμετώπιση της κρίσης με άλλα μέσα πριν από περισσότερο από δύο χρόνια. Μέρος ενός αμυντικού, πολεμικού σεναρίου το οποίο φρόντισαν οι ίδιοι που προβάλλουν σήμερα τις "εκμυστηρεύσεις" Βαρουφάκη, να δομήσουν στην συνείδηση του ελληνικού λαού ως εφιάλτη. Και για να είμαστε ειλικρινείς, αυτό καθ' εαυτό το σχέδιο για διπλό νομισματικό είχε πολλά στοιχεία εφιάλτη για τους εργαζόμενους και για την λειτουργία της εσωτερικής αγοράς.
Ο συμπαθής σε εμένα Γιάνης Βαρουφάκης διαπράττει σήμερα το μεγαλύτερο ίσως λάθος του. Προσπαθεί να αντλήσει πολιτική νομιμοποίηση από κάτι που τον απονομιμοποιεί ως παράγοντα άρθρωσης μίας νέας, εναλλακτικής πρότασης εξουσίας και ηγεμονίας για την Ελλάδα και την Ευρώπη. Και το κάνει με τον πιο άσχημο τρόπο: Παράγοντας κουτσομπολιό, το οποίο ασφαλώς "πουλάει", μειώνοντας, ωστόσο, διαρκώς την αξία του πρωταγωνιστή.

Πέτυχε το αδιανόητο. Μετατρέπεται καθημερινά ο ίδιος σε παράλληλο σύστημα σπέκουλας και ξεκαθαρίσματος λογαριασμών. Σε χρησιμοποιούν, Γιάνη, αυτοί που μάλλον πιστεύεις ότι χρησιμοποιείς! Σε έκαναν μέσο και φρόντισες να γίνεις πρωταγωνιστής σε ένα παρωχημένο πολιτικό θρίλερ με τον κεντρικό ήρωα ικανό ίσως να παίξει σε μία χολιγουντιανής παραγωγής ταινία, αλλά όχι να ανεβάσει ένα νέο έργο στο πολιτικό σανίδι της Ελλάδας.

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Αν διαβάσεις το έξυπνα, δηλαδή εμπορικά, γραμμένο βιβλίο "Adults In The Roomby Yanis Varoufakis, ίσως στο μόνο που θα μπορούσες να διαφωνήσεις με τον συγγραφέα είναι ο τίτλος. Αν ο τίτλος ήταν "Infants In The Room" το σημαίνον θα εναρμονιζόταν με το σημαινόμενο, ενώ τώρα αντιφάσκει.
Αξίζει να προσέξει κανείς την διήγηση του Γιάνη Βαρουφάκη στο πολιτικό αυτό memoir για να διαπιστώσει τρία πράγματα:
1. Την σαφήνεια στην δημιουργική προσέγγιση ενός αυθεντικού μετακεϋνσιανιστή.
2. Το παιδαγωγικό περιβάλλον νηπιαγωγείου εντός του οποίου διαδραματίστηκε το επί των ημερών του - στην συνέχεια προηγούμενων - επεισόδιο της ελληνικής κρίσης και
3. Την αδυναμία του εξαιρετικού στην χρηματοπιστωτική προσέγγιση της διάστασης της κρίσης οικονομολόγου, να αντιληφθεί και να παρουσιάσει ως ολότητα το πολιτικοπαραγωγικό πρόβλημα της Ελλάδας, το οποίο αποτελεί την κρίσιμη δομή στο σύγχρονο ελληνικό κοινωνικό, οικονομικό, αλλά και πολιτισμικό αδιέξοδο.
Ο κ. Βαρουφάκης βλέπει σωστά το πρόβλημα και προσεγγίζει με επάρκεια τη λύση στο ελληνικό ζήτημα, έτσι όπως αυτό προέκυψε από τις δραματικές αντιφάσεις και τις μικροπολιτικές αντιλήψεις που κυριάρχησαν και κυριαρχούν στον πολιτικοοικονομικό χώρο της ευρωζώνης, αλλά παραλείπει να δει την παθογένεια στο παραγωγικό μοντέλο της χώρας, που αποτελεί την αιτία και ταυτόχρονα τον αιτιατό μηχανισμό που δεν επιτρέπει την σταθερή και υγιή ανάπτυξη στην Ελλάδα, ακόμα και στην ιδανική περίπτωση μιας ριζικής αναδιάρθρωσης του χρέους.
Εάν δεν συνδεθεί απολύτως η (σχετική) χρηματοπιστωτική σταθερότητα και η αποκατάσταση της ρευστότητας με ένα μεσοπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο σχέδιο εκβιομηχάνισης της Ελλάδας, με σεβασμό ασφαλώς στις περιβαλλοντικές και βιοοικονομικές παραμέτρους που προσφέρει η σύγχρονη τεχνολογία και το βιομηχανικό μάνατζμεντ, ολόκληρο το αφήγημα Βαρουφάκη θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ανώριμο δίπλα στις παιδαριώδεις προσεγγίσεις της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης στην Ελλάδα.
Ένα νέο σχέδιο εκβιομηχάνισης της Ελλάδας θα έδειχνε από μόνο του την κατεύθυνση που θα έπρεπε να ακολουθηθεί στον χρηματοπιστωτικό και δημοσιονομικό τομέα και θα μετέβαλε εντελώς την δομή της διαπραγμάτευσης με την τρόικα, μετατρέποντάς την ουσιωδώς σε πολιτική. Αντίθετα, η συζήτηση που γίνεται για περισσότερο από μία 7ετία είναι μια υποκριτική ή λιγότερο υποκριτική επιχείρηση να διασκεδαστεί η παραγωγική στρέβλωση στην Ελλάδα που είναι η αιτία του οικονομικού και κοινωνικού υδροκεφαλισμού, ο οποίος χαρακτηρίζεται από δραματική ασυμμετρία στην διόγκωση των υπηρεσιών (είτε από το κράτος, είτε από τον ιδιωτικό τομέα).
Σωστά επισημαίνει ο Βαρουφάκης πως το πρόγραμμα της τρόικας, έτσι όπως αποκτά υπόσταση εσωτερικού δικαίου στην Ελλάδα και εφαρμόζεται στην πράξη, στην πραγματικότητα ενώ φέρεται να βάλλει εναντίον του δημόσιου τομέα, εξοντώνει τον ιδιωτικό, υποβαθμίζει την αγορά και στρεβλώνει αφάνταστα την επιχειρηματικότητα, ενισχύοντας, αντί να εξασθενήσει, την διαπλοκή. Δεν θα ίσχυε αυτό στην περίπτωση που το ελληνικό πολιτικό σύστημα διεκατέχετο από σοβαρότητα και αντί κατά την γενική διαπραγμάτευση να νοιάζεται για το πώς θα διαστρέψει έννοιες και πραγματικότητα ώστε να υπάρξει το μικρότερο δυνατό πολιτικό κόστος για τους φορείς του, παρουσίαζε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο εκβιομηχάνισης με παράλληλο εκσυγχρονισμό του πρωτογενούς τομέα, αντί να αποδεχθεί μία μεθοδολογία που αποτελεί την επιτομή της χυδαιότητας - όπως φαντάζομαι θα την χαρακτηρίσει ο ιστορικός του μέλλοντος. Και το κράτος, αγαπητέ αναγνώστη, δεν είναι καλό να είναι βιομήχανος, αν και είναι απαραίτητο να αντιλαμβάνεται την σημασία της σύγχρονης βιομηχανίας στην οικονομική ανάπτυξη, αντί να εκχυδαΐζει την οικονομική επιστήμη αποκαλώντας τον τουρισμό "βαριά βιομηχανία" μας.
Και να σκεφτείς πως σήμερα στην κυβέρνηση της Ελλάδας βρίσκονται αριστεροί, οι οποίοι θα έπρεπε να αντιλαμβάνονται στοιχειωδώς τις βασικές έννοιες οικονομικής ανάπτυξης που πρόσφερε και διαπραγματεύτηκε η εξέλιξη του μαρξισμού παράλληλα με την δημιουργική προσέγγιση στον κεϋνσιανισμό, που πράγματι ακολουθεί ο Βαρουφάκης. Ο βιοοικονομικός βιομηχανικός εκσυγχρονισμός και η επέκταση του κλάδου σε ανταγωνιστικά πρότυπα είναι αυτό που θα μπορούσε κανείς να πει ότι συνδέει την σύγχρονη μη-λενινιστική αριστερά, αλλά ίσως και κάποιους ευφυείς λενινιστές με τον μετακεϋνσιανισμό. Αυτό θα σήμαινε ωριμότητα στην προσέγγιση της ελληνικής κρίσης.
Αντί γι' αυτό διαδραματίζονται αλλεπάλληλα επεισόδια μεταξύ του πολιτικού προσωπικού και της κυβέρνησης με τους παράγοντες της τρόικας, που παραπέμπουν ευθέως σε σχέσεις νηπίων. Μόνον, λοιπόν, σαν ειρωνεία θα μπορούσε να εκλάβει κανείς τον τίτλο "Adults In The Room" στο βιβλίο του Βαρουφάκη. Αν έτσι συμπεριφέρονται οι ενήλικες, τότε θα πρέπει τα νήπια να μεταφερθούν από το παιδικό δωμάτιο στο σαλόνι το οποίο μοιάζει περισσότερο με αυτοσχέδια και παράνομη χαρτοπαιχτική λέσχη! Και μεταξύ μας, όχι μόνον οι σχέσεις που περιγράφονται και οι εκμυστηρεύσεις του κ. Βαρουφάκη, αλλά και η ίδια η γραφή του χαρακτηρίζονται από παιδικότητα.
Γιατί, άραγε; Αυτό είναι και το δικό μου ερώτημα, το οποίο δεν θεωρώ ότι είμαι έτοιμος να απαντήσω. Ποια είναι τα αίτια που αφορούν ασφαλώς πολιτικές σχέσεις και την συγκρότηση πολιτικών προσωπικοτήτων στην Ελλάδα, αλλά και σε ευρωπαϊκούς και διεθνείς θεσμούς, που παράγουν διαρκώς πιο ανώριμους "παίχτες" και ηγέτες; Ποιες είναι οι πολιτισμικές και οικονομικές συνθήκες που οδηγούν εκτεταμένα και σε μεγαλύτερο βαθμό από την εποχή της νεωτερικότητας, την ανώριμη αναπαράσταση της πραγματικότητας να κυριαρχεί; Πώς καταλήξαμε να θεωρείται κομψό, δημοκρατικό, μοντέρνο και ενδιαφέρον, όπως επίσης και πολιτικώς ορθό, η συζήτηση στο δωμάτιο λήψης αποφάσεων να γίνεται από εμφανώς ανώριμες υπάρξεις με συμπεριφορά κακομαθημένων παιδιών;

 Ίσως το επόμενο βιβλίο του Γιάνη Βαρουφάκη φωτίσει κάπως και αυτά τα ερωτήματα, τα οποία θεωρώ πως είναι τα σοβαρότερα σήμερα μια και ποτέ δεν έπαψε ο άνθρωπος, δηλαδή ο πολιτικός, να παίζει τον κρίσιμο ρόλο σε ένα παιχνίδι ισχύος και όχι γενικά και αόριστα η οποιαδήποτε δομή, όπως νομίζουν πολλοί και όπως θέλει να νομίζουμε ο πολιτικός που αποτυγχάνει στον ρόλο του.

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Η ελληνική κυβέρνηση έχει ήδη παραδεχθεί ότι θα υποχωρήσει σε όλες τις απαιτήσεις των δανειστών, υποστηρίζει ο πρώην υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης, σχολιάζοντας ότι δεν υπάρχει καμία διαπραγμάτευση αυτή τη στιγμή, απλώς μια καθυστέρηση.

Μιλώντας στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του AΝΤ1, ο γνωστός οικονομολόγος εξέφρασε την άποψη ότι η πολιτική που ακολουθεί αυτή τη στιγμή η Αθήνα είναι το ίδιο σενάριο που βλέπουμε από το 2010 και που εκφράζεται με την εξής φράση:
«Καλύτερα μια κακή συμφωνία τώρα παρά μια καλύτερη στο μέλλον».
Τις ίδιες απόψεις εκφράζουν οι Χουλιαριάκης και Παπακωνσταντίνου, επισήμανε ο κ. Βαρουφάκης, ενώ υπογράμμισε πως το κλείσιμο της β' αξιολόγησης αυτήν την στιγμή θα ήταν καταστροφικό για την Ελλάδα, καθώς η παγίωση ενός πλεονάσματος ίσου με 3,5% θα ισοπεδώσει τον ιδιωτικό τομέα.
«Αν κλείσει η αξιολόγηση θα υπάρξει νέα συρρίκνωση του ιδιωτικού τομέα, έτσι ώστε η Merkel να πετάξει το μπαλάκι στον επόμενο Καγκελάριο», σχολίασε ο πρώην υπουργός Οικονομικών, σημειώνοντας ότι το γ' πρόγραμμα διάσωσης είναι ουσιαστικά το σχέδιο Schauble, είναι δηλαδή σχεδιασμένο για να οδηγήσει στο Grexit.
Ιδιαίτερα καυστικός παρουσιάστηκε για το ενδεχόμενο να κατηγορηθεί για τους χειρισμούς του ως υπουργός Οικονομικών:
«Ας με πάνε στο Ειδικό δικαστήριο αν "κοτάνε".
Θα είναι μεγάλη ευκαιρία να ακουστεί επιτέλους η αλήθεια»…
Σε ό,τι αφορά στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2016 και το «Όχι» του ελληνικού λαού, ο κ. Βαρουφάκης είπε πως αν ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας είχε ακολουθήσει τις δικές του συστάσεις, τότε η κυβέρνηση θα πήγαινε με τις δικές της προτάσεις στους θεσμούς, μεταξύ των οποίων το 1,5% πρωτογενές πλεόνασμα, η μείωση φόρων και η αναπτυξιακή τράπεζα.
«Εάν αυτοί απορρίπτοντας, θα τους λέγαμε ότι θα επιβιώσουμε εντός του ευρώ για όσο το δυνατόν περισσότερο, προβαίνοντας στις κατάλληλες ενέργειες», συμπλήρωσε.
Μάλιστα, διευκρίνισε ότι τότε είχε μιλήσει για παράλληλο σύστημα πληρωμών, όχι παράλληλο νόμισμα.
Αναφορικά με το εάν η κυβέρνηση γνώριζε ότι το δημοψήφισμα θα έκλεινε τις τράπεζες, επισήμανε ότι ήταν βεβαίως γνωστό, αφού ο ίδιος ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών είχε απειλήσει με το κλείσιμό τους.
Για τον κίνδυνο που αντιμετώπιζε η χώρα μας να επιστρέψει στη δραχμή εκείνο το διάστημα, ο κ. Βαρουφάκης επισήμανε ότι «ο μόνος τρόπος να αποφύγουμε την δραχμή είναι να την φοβόμαστε λιγότερο από το κλείσιμο αυτής της αξιολόγησης»…

www.bankingnews.gr


Ο πρώην υπουργός Γιάνης Βαρουφάκης σε άρθρο του στην Εφημερίδα των Συντακτών προκαλεί την κυβέρνηση να προχωρήσει σε ρήξη.

Το άρθρο έχει ως εξής:

«Δύο ήταν οι πρωθυπουργικές ψευδαισθήσεις που οδήγησαν την κυβέρνηση στο σημερινό αδιέξοδο.

* Οτι, τη νύχτα του δημοψηφίσματος, το δίλημμα ήταν μεταξύ του Σχεδίου Σόιμπλε (Grexit) και της υποταγής στο 3ο Μνημόνιο.

* Οτι η υποταγή στο 3ο Μνημόνιο μπορούσε να καταστεί πολιτικά διαχειρίσιμη μέσω ενός παράλληλου, φιλολαϊκού προγράμματος.

Και οι δύο αυτές «υποθέσεις εργασίας» μόνο στην αυθυποβολή μπορούσαν να βασιστούν.

Οπως πάσχισα να εξηγήσω στον πρωθυπουργό το βράδυ του δημοψηφίσματος, την ώρα που κυβερνητικά στελέχη με λοιδορούσαν ως σύμμαχο του κ. Σόιμπλε, η υποταγή στο 3ο Μνημόνιο ήταν το Σχέδιο Σόιμπλε.

Καμία βάση δεν υπήρξε ποτέ στην πραγματικότητα για την ελπίδα ότι το τοξικό 3ο «πρόγραμμα» θα εκλογικευόταν σταδιακά, με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να βάζει πλάτες στην Αθήνα ώστε η λιτότητα και τα αντικοινωνικά μέτρα του ΔΝΤ να χαλαρώσουν, με τη στάση του ΔΝΤ να αναγκάζει το Βερολίνο να αποδεχθεί αναδιάρθρωση χρέους και χαμηλότερα πλεονάσματα, με την ΕΚΤ να περιλαμβάνει την Ελλάδα στο πρόγραμμα αγορών ομολόγων (ποσοτική χαλάρωση).

Το ότι οι κ. Μοσκοβισί, Γιούνκερ, Κερέ και Σαπέν μπορεί να έδωσαν τέτοιες υποσχέσεις δεν αποτελεί δικαιολογία.

Από τον Μάιο του 2015 είχαμε πλήρη επίγνωση ότι οι εν λόγω κύριοι και γνωρίζουν να ψεύδονται και αδυνατούν να υλοποιήσουν τις υποσχέσεις τους όταν δεν ψεύδονται.

Οπως τότε (τον Μάιο του 2015) έτσι και τώρα, οι απατηλές υποσχέσεις της Επιτροπής, αλλά και της κ. Μέρκελ κάποια στιγμή εξαϋλώνονται.

Ξάφνου, Σόιμπλε-ΔΝΤ-ΕΚΤ εισβάλλουν σαν ταύροι σε υαλοπωλείο απαιτώντας εξοντωτικά μέτρα, με Μέρκελ, Ολάντ και Επιτροπή να σφυρίζουν αδιάφορα και την κυβέρνηση του κ. Τσίπρα να υποχωρεί άλλη μια φορά για να «σώσει» τη χώρα.

Αυτό ήταν το Σχέδιο Σόιμπλε.

Συνεχείς τέτοιες επιδρομές έως ότου ο ελληνικός λαός, πλήρως εξουθενωμένος, τον παρακαλέσει για το Grexit.

Οσο για το παράλληλο πρόγραμμα, ο ίδιος ο πρωθυπουργός το είχε ακυρώσει με την εξής φράση στην πρώτη σελίδα του Μνημονίου που πέρασε τη 13η Αυγούστου 2015 από τη Βουλή: «Η κυβέρνηση δεσμεύεται στο να συμβουλεύεται, και να συμφωνεί με, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ για όλες τις δράσεις της… προτού οριστικοποιηθούν και νομοθετηθούν».

Πόσο πιο ξεκάθαρα μπορούσε να δεσμευτεί ότι οι βαθμοί ελευθερίας του θα περιορίζονταν στην καθυστέρηση της επιβολής των όρων του 3ου Μνημονίου, κάτι που αποτελούσε, και αυτό, μέρος του Σχεδίου Σόιμπλε (καθώς έδινε στον Γερμανό υπουργό Οικονομικών πάτημα για να ισχυρίζεται ότι η Ελλάδα άλλη μια φορά αθετεί τις υποχρεώσεις της);

Πίστευε πράγματι η κυβέρνηση ότι με την υποταγή της στο 3ο Μνημόνιο έκανε τη ζωή του κ. Σόιμπλε πιο δύσκολη και πριμοδοτούσε προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις ανά την Ευρώπη; Το αντίθετο.

Καταπόντισε τους Ποδέμος, έκανε ανοίγματα στην καταρρέουσα (ηθικά και πολιτικά) σοσιαλδημοκρατία, απογοήτευσε όλους τους προοδευτικούς Ευρωπαίους – και όλα αυτά την ώρα που ο εθνικισμός θριαμβεύει παντού, ενώ στη Γερμανία ανεβαίνουν εντυπωσιακά δύο κόμματα (το φιλελεύθερο FDP και το ξενοφοβικό AfD) που έχουν το Grexit πολύ ψηλά στην ατζέντα τους.

Τρίβει τα χέρια του ο κ. Σόιμπλε!

Στο μεταξύ, εν όψει αξιολόγησης, το ΔΝΤ άλλη μια φορά εκθέτει τους αναλυτές του με μια ανάλυση μη βιωσιμότητας του ελληνικού δημόσιου χρέους και νουθεσίες προς Ευρωπαίους για αναδιάρθρωσή του, οι οποίες όμως καταλήγουν στον γνωστό μισανθρωπικό παραλογισμό: Αφού το Βερολίνο δεν θέλει αναδιάρθρωση χρέους, τότε το ΔΝΤ θα λειτουργήσει ως ο επιβάλλων τη σκληρή λιτότητα του κ. Σόιμπλε που προκύπτει, λογικά, από την άρνηση της αναδιάρθρωσης χρέους, την οποία άρνηση το ίδιο το ΔΝΤ θεωρεί ότι καταστρέφει τη χώρα!

Τώρα που ούτε η αυθυποβολή δεν μπορεί πλέον να διατηρήσει τις «υποθέσεις εργασίας» του, τι προτίθεται να πράξει ο πρωθυπουργός;

Ο ίδιος υπόσχεται, άλλη μια φορά, ότι δεν πρόκειται (αυτή τη φορά!) να υποκύψει νομοθετώντας νέα λιτότητα για μετά το 2018.

Το εννοεί; Είναι δηλαδή σήμερα έτοιμος να κάνει εκείνο που με σταμάτησε να κάνω το 2015;

Ή μήπως, άλλη μια φορά, δεν το εννοεί και είναι έτοιμος την ύστατη στιγμή (λίγο πριν από την αποπληρωμή του προσεχούς Ιουλίου των ομολόγων μας που κατέχει η ΕΚΤ) να ξανα-«σώσει» τη χώρα από την «επίσημη χρεοκοπία» υπογράφοντας ό,τι παλιόχαρτο του φέρει ο κ. Χουλιαράκης συγγεγραμμένο από τον κ. Βίζερ και τον κ. Κοστέλο;

Αν το εννοεί, του θυμίζω τι ήταν εκείνο που συμφωνήσαμε ότι απαιτείται και το οποίο -και σήμερα- αποτελεί το μόνο που μπορεί να αποτρέψει τα χειρότερα:
  1. Προετοιμασία για μονομερή αναδιάρθρωση των ελληνικών ομολόγων που κατέχει η ΕΚΤ και τα οποία πρέπει να αποπληρωθούν τον Ιούλιο (και κατόπιν)
  2. Προετοιμασία του ηλεκτρονικού συστήματος συναλλαγών μέσω Taxisnet το οποίο είχα σχεδιάσει, είχα αρχίσει να υλοποιώ και το οποίο μάλιστα είχα (α) ανακοινώσει στην παράδοση του ΥπΟικ στον Ευκλείδη Τσακαλώτο και (β) σκιαγραφήσει σε άρθρο μου στους Financial Times (παραθέτω τις πηγές αυτές για να διευκολύνω τους «δημοσιογράφους» της τρόικας εσωτερικού που ψάχνουν αποδεικτικά στοιχεία για το ειδικό δικαστήριο που μου… ετοιμάζουν).
Αυτή η διττή προετοιμασία είναι ο μόνος τρόπος να αποφευχθούν άλλη μια ανατριχιαστικά εξευτελιστική αναδίπλωση του πρωθυπουργού βραχυπρόθεσμα και το Σχέδιο Σόιμπλε μεσοπρόθεσμα.

Με το ηλεκτρονικό σύστημα πληρωμών στη θέση του στόχος ήταν, από το 2015, να σηματοδοτηθεί στον κ. Σόιμπλε κάτι πολύ απλό: Δεν θέλουμε Grexit. Δεν απειλούμε με Grexit. Δεν θα προβούμε σε Grexit.

Αλλά, από την άλλη, δεν φοβόμαστε τις απειλές σας για Grexit και, έτσι, κατεβάζουμε μονομερώς τον στόχο πρωτογενούς πλεονάσματος στο 1,5%, τον φόρο επιχειρήσεων στο 20%, τον ΦΠΑ στο 20% και, παράλληλα, βάζουμε τέλος στις εξώσεις από την πρώτη κατοικία.

Αν τώρα εσείς θέλετε να μας διώξετε (παράνομα) από το ευρώ, την ώρα που καταρρέει το ευρωπαϊκό στερέωμα, να μας κλείσετε ξανά τις τράπεζες κ.λπ., βρείτε τα με την κ. Μέρκελ, την Ουάσινγκτον και το ΔΝΤ, αποφασίστε το και… καλή τύχη.

Αν λοιπόν ο πρωθυπουργός εννοεί ότι αυτή τη φορά (!) δεν θα υποχωρήσει, ας προετοιμαστεί για τη ρήξη ώστε να μην την υποστεί.

Η σχεδίαση του παράλληλου συστήματος πληρωμών είναι έτοιμη από το 2014, όπως γνωρίζει.

Αν τώρα δεν το εννοεί, τότε είτε να περιμένουμε να μας ξανα-«σώσει» με άλλο ένα «ναι σε όλα» είτε να δραπετεύσει μέσω εκλογών ώστε να αναλάβουν ο κ. Μητσοτάκης ή/και ο κ. Στουρνάρας την εκούσια ή ακούσια δρομολόγηση του Σχεδίου Σόιμπλε.

Και η μία και η άλλη επιλογή (υποταγή ή δραπέτευση μέσω εκλογών) αποτελούν διαφορετικές εκφάνσεις απόγνωσης και πανικού.

Πόσο καιρό ακόμα θα στηρίζονται στις καταρρέουσες ψευδαισθήσεις του Μαξίμου οι παραμένοντες στην κυβέρνηση;

Πόσες αντοχές διαθέτει ακόμα η εκλογίκευση του στιλ «χρειάζεται να είσαι πραγματικά ριζοσπάστης για να αποδεχθείς το πολιτικό κόστος της εφαρμογής του Μνημονίου»;


«Η Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων» είχα πει τότε «έχει αρχίσει να επεξεργάζεται τρόπους με τους οποίους το Τaxisnet μπορεί να γίνει κάτι παραπάνω από αυτό που είναι, να γίνει ένα σύστημα πληρωμών…»
Στην ευρωπαϊκή και ιταλική πολιτική και οικονομική επικαιρότητα, αναφέρθηκε ο πρώην υπουργός οικονομικών, Γιάνης Βαρουφάκης, σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εκπομπή Piazza Pulita του ιταλικού τηλεοπτικού καναλιού La 7.

Σε ερώτηση που αφορά τη δυνατότητα να δημιουργηθεί ευρώ δύο ταχυτήτων, ο κύριος Βαρουφάκης απάντησε: «Δεν θα ήταν λύση, αλλά φυσική καταστροφή. Θα δημιουργούσαμε ρήγμα στις Άλπεις, σαν και αυτό που μπορεί να προκύψει από σεισμό, το οποίο θα συγκέντρωνε από την μια τις χώρες με εμπορικό πλεόνασμα, και το νόμισμα της περιοχής αυτής, το μάρκο, θα είχε τόση δύναμη που θα προκαλούσε μαζική πτώση των εξαγωγών και, κατά συνέπεια, της απασχόλησης. Και στις χώρες του Νότου, πιθανότατα, θα είχαμε, συγχρόνως, πληθωρισμό και ανεργία σε φοβερά υψηλά επίπεδα».

Κατά τον Γιάνη Βαρουφάκη, «η λύση βρίσκεται στην επιδιόρθωση της Ευρωζώνης», με «ενιαία διαχείριση του δημόσιου χρέους, πραγματική τραπεζική ένωση, ευρωπαϊκό New Deal με δημόσιες επενδύσεις και ένα μεγάλο ταμείο για την καταπολέμηση της φτώχειας». Λύσεις οι οποίες, για να εφαρμοσθούν άμεσα, σύμφωνα με τον πρώην υπουργό Οικονομικών, «δεν απαιτείται να υπογραφούν νέες συνθήκες».-

Αναφερόμενος στον Ιταλό πρώην πρωθυπουργό Ματτέο Ρέντσι και στο πως πρέπει να κινηθούν οι ευρωπαϊκές προοδευτικές δυνάμεις, ο κύριος Βαρουφάκης τόνισε: «Ο Ματέο Ρέντσι είναι θύμα μιας κρίσης που δεν μπόρεσε να κατανοήσει σε βάθος. Το 1930 οι αριστερές δυνάμεις σκέφθηκαν: ο καπιταλισμός καταρρέει, ήρθε η ώρα του σοσιαλισμού. Αλλά, αντιθέτως, ήρθε ο φασισμός. Αποτύχαμε, διότι δεν δημιουργήσαμε συμμαχίες με τους δημοκράτες, τους φιλελεύθερους, τους προοδευτικούς, αλλά και με τις συντηρητικές δυνάμεις. Είναι, ακριβώς, αυτό που πρέπει να κάνουμε τώρα. Το θέμα δεν είναι να σώσουμε τον καπιταλισμό, αλλά να τον σταθεροποιήσουμε, διότι αυτή η ελεύθερη πτώση βοηθά την Μαρίν Λε Πεν, τους φασίστες».

Σε ότι αφορά την λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τις σχέσεις των κρατών μελών με τις Βρυξέλλες, ο οικονομολόγος και πρώην υπουργός πρόσθεσε: Στην Ευρώπη παραχωρούμε τμήματα κυριαρχίας, τα οποία καταλήγουν σε μια μαύρη τρύπα, δεν τα μεταβιβάζουμε στις Βρυξέλλες» διότι «στις Βρυξέλλες υπάρχουν ανώτεροι υπάλληλοι οι οποίοι καλύπτονται από σκιά, αλλά λαμβάνουν πιο σημαντικές αποφάσεις από εκείνες που μπόρεσε να πάρει ο Ματέο Ρέντσι. Και δεν γνωρίζουμε τα ονόματά τους, δεν τους εκλέγουμε, ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί».

πηγή  

του Γιάννη Βαρουφάκη

Η εβδομάδα ξεκίνησε με συζήτηση στο ελληνικό κοινοβούλιο που ζήτησε η Αξιωματική Αντιπολίτευση (οι άνθρωποι και οι μαζορέτες της τρόικας) για τις προθέσεις μου κατά τη διάρκεια της διαπραγμάτευσης την περίοδο που ήμουν υπουργός Οικονομικών, τους πρώτους έξι μήνες του 2015.

Η τρόικα οργάνωσε ένα bank run πριν βρεθώ στο υπουργείο Οικονομικών, με απείλησε με κλείσιμο των τραπεζών τρεις ημέρες αφότου ανέλαβα στο υπουργείο και τελικά τις έκλεισε. Και τώρα μου χρεώνουν εμένα το κλείσιμο των τραπεζών και την επιβολή capital controls. Όπως ένας κοινός νταής, η τρόικα αποδείχθηκε ένθερμη οπαδός του να κατηγορεί τα θύματά της και να δυσφημεί οποιονδήποτε τολμά να αντιστέκεται στις τακτικές της.

Η αντίδρασή μου στις απαιτήσεις της τρόικας και τις απειλές της ότι θα με οδηγήσουν ενώπιον δικαστηρίων, ήταν απλή: «Προχωρήστε, θα σας αντιμετωπίσω» τους προκάλεσα. «Σε όποιο φόρουμ θέλετε: σε κάθε αμφιθέατρο, τηλεοπτικό σταθμό ακόμη και σε δικαστική αίθουσα».

Στο τέλος ηττήθηκαν καθώς η πλειοψηφία στη Βουλή ψήφισε κατά της σύστασης Εξεταστικής Επιτροπής.

Η εβδομάδα ολοκληρώνεται, με την έκθεση του ανεξάρτητου γραφείου του ΔΝΤ που έριξε περισσότερο φως. Πρόκειται για μια σκληρή έκθεση, που δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφισβήτησης για την χυδαία οικονομική πολιτική και τη διπλωματία που ασκούν οι υπάλληλοι της τρόικας. Φέρνει το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και την Κομισιόν σε δύσκολη θέση:

Είτε θα αποκαταστήσετε έστω και ένα μικρό μέρος της νομιμότητας επικρίνοντας και απολύοντας αξιωματούχους που φέρουν τη μεγαλύτερη ευθύνη ή δεν θα κάνετε τίποτα εντείνοντας τη δυσαρέσκεια των Ευρωπαίων πολιτών απέναντι στην Ε.Ε. και θα συμβάλλετε στην ταχύτερη αποδόμηση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.

Όταν ήμουν στο υπουργείο και διαπραγματευόμουν με αυτούς τους ανθρώπους, ο φιλικά διακείμενος προς την τρόικα Τύπος (ή καλύτερα θα έπρεπε να πω εξαρτημένος από την τρόικα) έλεγε πως δεν ήμουν ικανος να συντονίζω εγώ τις διαπραγματεύσεις γιατί τόλμησα να πω ότι από το 2010 έως το 2014, το ΔΝΤ, η ΕΚΤ και η Κομισιόν οδήγησαν την Ελλάδα σε έναν δημοσιονομικό «εικονικό πνιγμό», προκαλώντας μία αχρείαστη μεγάλη ύφεση με τις πολιτικές λιτότητας που επέβαλαν. Ο Τύπος έλεγε τότε ότι ο υπουργός Οικονομικών μιας μικρής και χρεοκοπημένης χώρας δεν μπορεί να ισχυρίζεται δημοσίως ή μη, ότι η χώρα του έχει υποστεί «εικονικό πνιγμό».

Η απάντησή μου ήταν πως δοκιμάσαμε τη σιωπή και την υπακοή από το 2010 ως το 2014. Το αποτέλεσμα; Η απώλεια του 28% του εθνικού εισοδήματος και τα... σταφύλια της οργής που «ωρίμαζαν και βάραιναν όλο και περισσότερο την κληματαριά». Ήταν η ώρα να αντιπροτείνει κάποιος στην τρόικα και να αρνηθεί να συνεχίσει να εφαρμόζει τη στρατηγική της. Ήταν μια στάση για την οποία ποτέ δεν με συγχώρεσαν.

Έναν χρόνο μετά την επιτυχία της Τρόικας να με διώξει από την ελληνική κυβέρνηση, ασκώντας πιέσεις στον Αλέξη Τσίπρα να συνθηκολογήσει παρά την αντίθετη θέληση του 62% των πολιτών στο δημοψήφισμα, οι «εσωτερικές υποθέσεις» του ΔΝΤ επιβεβαιώνουν τώρα ότι η στάση μου ήταν πλήρως δικαιολογημένη και όχι εσφαλμένη ή μη διπλωματική.

Και τώρα τι γίνεται; Τι νόημα έχει να παραδέχεται κάποιος το λάθη του αν οι πολιτικές που επιβάλλονται στην ελληνική κυβέρνηση είναι οι ίδιες με εκείνες και πριν το mea culpa”; Τι νόημα έχει αν αυτοί οι άνθρωποι που επέβαλαν αυτές τις καταστροφικές, απάνθρωπες πολιτικές παραμένουν στις θέσεις τους;

Συνολικά χρειάζεται μια άμεση συγγνώμη προς τον ελληνικό λαό, όχι μόνο από το ΔΝΤ αλλά και από την ΕΚΤ και την Κομισιόν. Αλλά μια συγγνώμη δεν αρκεί. Χρειάζεται να συνοδευθεί και από μια άμεση παραίτηση εκπροσώπων των τριών θεσμών.

Πρώτος στη λίστα είναι ο κ. Πολ Τόμσεν και ακολουθούν ο κ. Τόμας Βίζερ και ο κ. Κλάους Μαζούχ της ΕΚΤ.

Όλα αυτά όμως θα πρέπει να συνοδευθούν και από μια στροφή στην μακροοικονομική, δημοσιονομική και μεταρρυθμιστική πολιτική για την Ελλάδα από εδώ και στο εξής.

Θα συμβεί άραγε κάτι από όλα αυτά; Ή η έκθεση του ΔΝΤ θα ξεχαστεί σύντομα;

Οι πιθανότητες κλίνουν προς το δεύτερο. Σε αυτή την περίπτωση η ευκαιρία να ξανακερδηθεί η εμπιστοσύνη προς την Ε.Ε από τους πολίτες της θα χαθεί όπως η άμμος που φεύγει από τα χέρια των ηγετών.


Από τις αρχές του 2010 πασχίζω να πείσω αντιπάλους και συντρόφους ότι μια αναδιάρθρωση χρέους είναι αναγκαία (αν και όχι ικανή) συνθήκη για την απελευθέρωση της χώρας από τη δουλοπαροικία, στην οποία εγκλωβίστηκε μετά τη διεθνή κρίση του 2008. Στο τελευταίο Eurogroup ανακοινώθηκε η αρχή της συζήτησης για την αναδιάρθρωση του χρέους.

«Δεν χαίρεσαι; Δεν το θεωρείς κάποια δικαίωση;» με ρωτούν πολλοί. Ούτε χαίρομαι ούτε νιώθω την οποιαδήποτε δικαίωση (ούτε καν στη βάση τού ότι «κακό πάντως δεν κάνει!»). Νιώθω, για την ακρίβεια, όπως ένιωθα και το 2012, όταν η αναδιάρθρωση των Σαμαρά-Βενιζέλου με άφησε μουδιασμένο και κατηφή.

Οπως έγραψα πιο πάνω, μια αναδιάρθρωση χρέους είναι αναγκαία, αλλά όχι ικανή συνθήκη. Για να λειτουργήσει θεραπευτικά, πρέπει να ακυρώνει τη λιτότητα – και όχι να δίνεται ως «ανταμοιβή» ακόμα μεγαλύτερης λιτότητας.

Από την άρνηση της ανάγκης αναδιάρθρωσης του χρέους στην αποδοχή της

Η άρνηση της ανάγκης αναδιάρθρωσης χρέους ισοδυναμούσε με προσποίηση ότι το μη βιώσιμο κρατικό χρέος ήταν βιώσιμο. Αυτό οδηγούσε, με μαθηματική ακρίβεια, στη σκληρή λιτότητα των προηγούμενων ετών. Γιατί; Επειδή η προσποίηση ότι το χρέος μπορεί να αποπληρωθεί απαιτεί δυσθεώρητα πλεονάσματα (τα οποία θα παρακρατούν οι δανειστές) που συνεπάγονται δυσθεώρητες περικοπές και δυσθεώρητους νέους φόρους – αποπνικτική λιτότητα δηλαδή.

Η σκληρή λιτότητα, με τη σειρά της, συρρίκνωνε τα εισοδήματα, μειώνοντας ακόμα περισσότερο τη δυνατότητά μας να αποπληρώνουμε το χρέος.

Τότε οι «αρχές» (δηλαδή η τρόικα και οι κυβερνήσεις που άγονται και φέρονται από αυτήν), για να συγκαλύψουν την κατάσταση και να συνεχίσουν την προσποίηση ότι το χρέος μπορεί να αποπληρωθεί, αναγκάστηκαν να «στοχεύσουν» σε ακόμα μεγαλύτερα πλεονάσματα, δηλαδή σε ακόμα σκληρότερη λιτότητα η οποία συρρίκνωνε κι άλλο τα εισοδήματα. Και ούτω καθ’ εξής, έως ότου η χώρα είτε ερημωθεί είτε επαναστατήσει.

Ο στόχος μιας θεραπευτικής αναδιάρθρωσης χρέους

Η αναδιάρθρωση χρέους πρέπει να έχει έναν στόχο: τον τερματισμό της λιτότητας, δηλαδή τη θεσμοθέτηση χαμηλού στόχου πλεονάσματος (τίποτα πάνω από 1% με 1,5% του ΑΕΠ), έτσι ώστε να σταματήσει η καθοδική δίνη, να ελκύσει η χώρα πραγματικές επενδύσεις (στη βάση της αισιοδοξίας ότι τελείωσε ο φαύλος κύκλος ύφεσης-μη βιώσιμου χρέους) και έτσι να έρθει η γρήγορη ανάκαμψη που τόσο έχει ανάγκη ο τόπος.

Να γιατί το άνοιγμα της συζήτησης στο Eurogroup για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους δεν με χαροποιεί: επειδή, για να ξεκινήσει η συζήτηση για το χρέος, τέθηκε ως όρος η διατήρηση του αποπνικτικού στόχου ενός πλεονάσματος 3,5% του ΑΕΠ και της σκληρής λιτότητας που αυτό συνεπάγεται.

Μόνο και μόνο η ανακοίνωση του μόνιμου στόχου του 3,5% εξασφαλίζει ότι ούτε το 1,5% δεν θα πιάσουμε για σειρά ετών. Ιδίως όταν παράλληλα προβλέπεται αυτόματος «κόφτης» δαπανών και αυτόματος «εισαγωγέας» φόρων.

Ο τοξικός στόχος πρωτογενούς πλεονάσματος 3,5% του ΑΕΠ

Ας δούμε γιατί ο στόχος του 3,5% θα εξαφανίσει τις δυνατότητες της χώρας να παράξει ακόμα και το... 1,5% πλεονάσματος που θα μπορούσε να παράξει (αν δεν είχαμε αποδεχτεί τον στόχο του 3,5%). Είναι σαν οι «αρχές» να ανακοινώνουν στους επίδοξους επενδυτές το εξής καταπληκτικό:

«Αν επενδύσετε σήμερα στη χώρα, π.χ. σε μια νέα μονάδα παραγωγής, ο στόχος 3,5% πλεονάσματος τα επόμενα χρόνια (όταν η επένδυσή σας θα αρχίσει να αποδίδει) θα επιβάλει στην κυβέρνηση να νομοθετήσει κι άλλα μέτρα τα οποία θα μειώσουν τα έσοδά σας (καθώς οι πελάτες σας θα έχουν ακόμα μικρότερο διαθέσιμο εισόδημα), την ώρα που θα αυξάνουν τους φόρους επί των κερδών σας.

Κι αν η κυβέρνηση δεν το κάνει (ή αποτύχει να πιάσει το 3,5%, ακόμα κι αν το κάνει), τότε τον επόμενο Μάιο θα ενεργοποιηθεί ο αυτόματος «κόφτης δαπανών»/«εισαγωγέας φόρων» που θα σας μειώσει κι άλλο τα καθαρά έσοδα. Και σαν να μην έφτανε αυτό, η ίδια διαδικασία θα επαναλαμβάνεται κάθε Μάιο»!

Πιστεύεις, αναγνώστη, ότι θα είναι πολλοί οι Ελληνες και ξένοι επενδυτές που θα αποφασίσουν, έχοντας λάβει το πιο πάνω μήνυμα, να επενδύσουν σοβαρά ποσά στην πραγματική οικονομία της χώρας;

Οχι βέβαια. Ετσι, επενδύσεις που θα γίνονταν αν ο στόχος πλεονάσματος ήταν το 1,5% και όχι το 3,5%, δεν θα γίνουν, τα εισοδήματα δεν θα αρχίσουν να αυξάνονται και έτσι το κράτος όχι μόνο δεν θα πιάσει τον στόχο του 3,5%, αλλά ούτε κι εκείνον του... 1,5%. Αντίθετα, αν ανακοινωνόταν ο στόχος του 1,5%, οι επενδύσεις θα είχαν πολύ μεγαλύτερες πιθανότητες να γίνουν, τα εισοδήματα θα αυξάνονταν και το 1,5% θα ήταν κάτι παραπάνω από εφικτό.

Σαν το 2012

Τα έξι προηγούμενα χρόνια είχαμε δύο αναδιαρθρώσεις χρέους (μία μικρή το 2011, με μείωση επιτοκίων, και μία μεγάλη το 2012-2013, με το PSI). Δεν λειτούργησαν θεραπευτικά, επειδή:

(α) άργησαν,

(β) ήταν αναιμικές, και

(γ) έρχονταν ως απόρροια προηγούμενης αποτυχημένης λιτότητας και υπό τον όρο νέας λιτότητας, η οποία συρρίκνωσε κι άλλο τα εισοδήματα, ακυρώνοντας το οποιοδήποτε όφελος της αναδιάρθρωσης.

Τον Ιανουάριο του 2015, μια νέα κυβέρνηση έθεσε ως απαράβατο όρο οποιασδήποτε συμφωνίας τον τερματισμό αυτού του παραλογισμού μέσα από μια θεραπευτική αναδιάρθρωση που θα τερματίζει τη λιτότητα ώστε να ακυρωθεί η σκοτοδίνη.

Προδιαγράφεται θεραπευτική η διαφαινόμενη τρίτη αναδιάρθρωση χρέους που άρχισε να συζητεί το Eurogroup; Οχι βέβαια. Πρώτον, επί της ουσίας δεν πρόκειται να είναι αρκετά βαθιά. Δεύτερον, και σημαντικότερον, θα γίνει (όταν γίνει) υπό τον όρο νέας λιτότητας, η οποία θα ματαιώσει την ανάκαμψη, ακυρώνοντας το οποιοδήποτε όφελος προκύψει. Οπως ακριβώς το 2012...

«Ας ταρακουνήσουμε την Ευρώπη, με συμπόνοια, απαλά αλλά με στιβαρή χείρα». Με την φράση αυτή ολοκλήρωσε την ομιλία του στο Volksbühne του Βερολίνου ο Γιάνης Βαρουφάκης παρουσιάζοντας το πανευρωπαϊκό κίνημα DIEM 25. Μια κίνηση που ήδη έχει δημιουργήσει αίσθηση αφού μεταξύ άλλων την παρουσίαση χαιρέτησαν ο διεθνούς φήμης φιλόσοφος Σλάβοι Ζίζεκ και ο ακτιβιστής Τζούλιαν Ασάνζ.

Παρουσιάζοντας την φυσιογνωμία του DIEM 25 ο Γιάννης Βαρουφάκης έθεσε ρητορικά το ερώτημα: "Είμαστε ένα αριστερό κίνημα;" και απάντησε: "Εγώ είμαι αριστερός" όμως "το κίνημά μας θέλει να είναι παραπάνω από αυτό" επισημαίνοντας ότι στο παρελθόν συζητήθηκε το θέμα του αν "ο καπιταλισμός είναι συμβατός με την δημοκρατία" όμως "τα γεγονότα στην Ευρώπη κατέστησαν παρωχημένη αυτή την συζήτηση". Ο Γιάνης Βαρουφάκης αναφέρθηκε και στην εμπειρία του ως υπουργός Οικονομίας της Ελλάδας σημειώνοντας ότι στο πρώτο Eurogroup όπου συμμετείχε του ξεκαθαρίστηκε πως "οι εκλογές δεν θα αλλάξουν την οικονομική πολιτική της Ελλάδας" όπως αυτή είχε διαμορφωθεί πριν την πρώτη εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ. "Μπορείτε να ζείτε με το ότι οι εκλογές δεν μπορούν να αλλάξουν τίποτε;" σημείωσε ο Γ.Βαρουφάκης λέγοντας πως υπάρχει ανάγκη για συνολικό εκδημοκρατισμό έναν "ευρύ συνασπισμό που θα αποδέχεται τους ελεύθερους δημοκράτες". "Αυτό είναι το δικό μας κίνημα. Μία ευρεία συμμαχία" δήλωσε τονίζοντας ότι "το ευρωπαϊκό οικοδόμημα θεωρεί ότι η εκκλησία του Δήμου είναι ο εχθρός".

Απαντώντας στο "τί εννοούμε όταν μιλάμε για εκδημοκρατισμό της ΕΕ;" ο Γιάνης Βαρουφάκης πρότεινε μεταξύ άλλων "πλήρη διαφάνεια στην λήψη των αποφάσεων" προτείνοντας ενδεικτικά να υπάρχει "live streaming σε κάθε Eurogroup" ζητώντας να δημοσιοποιούνται τα έγγραφα που συζητούνται "όπως γίνεται στις ΗΠΑ". Συγκεκριμένα επισήμανε πως το DIEM 25 θα ζητήσει από τις αρχές της Ε.Ε "αμέσως να εκκινήσουν την διάχυση φωτός στη διαδικασία λήψης αποφάσεων". Επίσης πρότεινε να υπάρξει "συνταγματική συνέλευση όπου οι ευρωπαίοι θα διαβουλεύονται για το πώς θα επιφέρουν την ευρωπαϊκή δημοκρατία" με "ένα κυρίαρχο κοινοβούλιο". Επίσης αναφερόμενος στην οικονομική διάσταση επισήμανε ότι το έλλειμμα δημοκρατίας έχει απήχηση και στην οικονομική κατάσταση στην Ε.Ε σημειώνοντας ότι ακριβώς για αυτό"η Ευρώπη είναι ο μεγάλος ασθενής της παγκόσμιας οικονομίας" και παρατηρείται μία "πρωτοφανής διαδικασία μέσω της οποίας η ευρωπαϊκή κρίση κατατρέχει τους ανθρώπους". Μάλιστα επισήμανε "την παρουσίαση της δημοκρατίας ως μία πολυτέλεια. Αυτός είναι ο φαύλος κύκλος που απειλεί την Ευρώπη".



πηγή

Το μανιφέστο της DIEM25, της κίνησης του Γ. Βαρουφάκη, όπου γίνεται λόγος για μια"απελευθερωμένη Ευρώπη", "ανέβηκε" στο διαδίκτυο τρεις ημέρες πριν την επίσημη ανακοίνωση του νέου κόμματος και μέσα από αυτό ασκείται σκληρή κριτική στους θεσμούς της ΕΕ.

"Ερχόμαστε από κάθε γωνιά της Ευρώπης και μας ενώνουν διαφορετικές γλώσσες, πολιτισμοί, κομματικές ταυτότητες, ιδεολογίες, χρώμα δέρματος, φύλο, φιλοσοφικές και θρησκευτικές πεποιθήσεις, ιδέες για το τι εστί καλή καγαθή κοινωνία.

Πάνω απ’ όλα μας ενώνει η αποφασιστικότητα να αντιταχθούμε σ’ ένα ευρωπαϊκό κατεστημένο το οποίο αντιμετωπίζει την αυθεντική δημοκρατία με περιφρόνηση" σημειώνει στις "προγραμματικές" δηλώσεις του νέου κινήματος ο Γιάνης Βαρουφάκης.

Σημειώνεται χαρακτηριστικά: "Όσο η ουσιαστική δημοκρατία υπονομεύεται, τόσο οι ευρωπαϊκοί θεσμοί χάνουν την νομιμοποίησή τους στα μάτια των Ευρωπαίων, τόσο περισσότερο τελματώνονται οι οικονομίες που απαρτίζουν την ΕΕ, και τόσο μεγαλύτερη δόση αυταρχισμού χρειάζονται οι θεσμοί της για να παραμείνουν κυρίαρχοι μιας ΕΕ που παραπαίει".

Όσο για τα οράματα που πρεσβεύει το νέο κόμμα, το μανιφέστο κλείνει με τα εξής χαρακτηριστικά λόγια: "Ονειρευόμαστε μία Απελευθερωμένη Ευρώπη όπου τα προνόμια, οι προκαταλήψεις και η απειλή της βίας φθίνουν, επιτρέποντας στους Ευρωπαίους να γεννιούνται χωρίς να κληρονομούν αυτόματα κάποιον δεδομένο κοινωνικό ρόλο, με τις ίδιες ευκαιρίες για να αναπτύξουν τις δυνατότητές τους, και ελεύθεροι να επιλέγουν περισσότερους από τους συντρόφους τους στην ζωή, στην εργασία, στην κοινωνία".

Ολόκληρο το κείμενο του μανιφέστου έχει ως εξής:

"Παρά τις εκφράσεις αγωνίας τους για το μεταναστευτικό, την ανταγωνιστικότητα και την τρομοκρατία, μόνο μία απειλή τρομάζει το ευρωπαϊκό κατεστημένο: Η δημοκρατία!
Μιλούν στο όνομα της δημοκρατίας για να την απαρνηθούν, να την εξορκίσουν, να την υπονομεύσουν, να της στερήσουν την ορμή της, και εν τέλει να αναιρέσουν τις δυνατότητές της. Κι αυτό επειδή η πραγματική δημοκρατία, η εξουσία του δήμου,είναι ο εφιάλτης τους.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση έμοιαζε να είναι ο Μέγας Φάρος που φωτίζει την οικουμένη, δείχνοντας πως η ειρήνη και η αλληλεγγύη μπορούν να αποσπαστούν μέσα από τα σαγόνια των πολέμων και της μισαλλοδοξίας.
Δυστυχώς, σήμερα, οι Ευρωπαίοι πολίτες νιώθουν απογοητευμένοι με τους θεσμούς της. Από το Ελσίνκι στην Λισαβόνα, από την Κρήτη στο Δουβλίνο, από τη Λειψία στο Αμπερντίν, παντού, επικρατεί απαισιοδοξία. Κι η απαισιοδοξία αυτή πυροδοτεί την αποδόμηση της ΕΕ. Είναι πια φανερό ότι πλησιάζει η μεγάλη επιλογή μεταξύ της υπόκωφης κατάρρευσης και του αυθεντικού εκδημοκρατισμού.
Πίσω από την ευρωπαϊκή αποδόμηση κρύβεται μια απάτη: Κρίσιμες αποφάσεις που είναι κατ’ εξοχήν πολιτικές και κοινωνικά μεροληπτικές μεταμφιέζονται ως «τεχνοκρατικές». Στόχος της μεταμφίεσης αυτής; Να στερηθούν οι Ευρωπαίοι το δικαίωμα του δημοκρατικού ελέγχου πάνω στην πολιτική εξουσία, στο χρήμα, στην οικονομία, στις συνθήκες εργασίας και στο περιβάλλον.
Όμως, όσο η ουσιαστική δημοκρατία υπονομεύεται, τόσο οι ευρωπαϊκοί θεσμοί χάνουν την νομιμοποίησή τους στα μάτια των Ευρωπαίων, τόσο περισσότερο τελματώνονται οι οικονομίες που απαρτίζουν την ΕΕ, και τόσο μεγαλύτερη δόση αυταρχισμού χρειάζονται οι θεσμοί της για να παραμείνουν κυρίαρχοι μιας ΕΕ που παραπαίει.
Το αντίτιμο αυτής της απάτης δεν είναι λοιπόν μόνο το τέλος της δημοκρατίας. Είναι και η εμμονή σε αποτυχημένες οικονομικές πολιτικές με αποτέλεσμα οι χώρες της ευρωζώνης να καταβαραθρώνονται, η μία μετά την άλλη, στον γκρεμό της ανταγωνιστικής λιτότητας ενώ οι υπόλοιπες (π.χ. η Βρετανία) να αποξενώνονται από αυτά που συμβαίνουν εντός της ευρωζώνης και να ψάχνουν, μάταια, εταίρους εκτός ΕΕ, εκεί που τους περιμένει η απογοήτευση και, πολύ πιθανόν, ακόμα μεγαλύτερη απώλεια κυριαρχίας. Έτσι, πρωτοφανείς ανισότητες, έλλειμμα ελπίδας και αβάστακτος μισανθρωπισμός κατακλύζουν την Ευρώπη.
Δύο φρικτές επιλογές κυριαρχούν:
Επιστροφή στην κίβδηλη θαλπωρή των κρατών-εθνών, ή Παράδοση στους αντιδημοκρατικούς θεσμούς των Βρυξελλών και της Φρανκφούρτης.
Δεν είναι δυνατόν να μην υπάρχει τρίτη εναλλακτική. Ευτυχώς υπάρχει!
Πρόκειται για την εναλλακτική που το αυταρχικό, αντιδημοκρατικό ευρωπαϊκό κατεστημένο αντιπαθεί με πάθος: Ένα κύμα εκδημοκρατισμού!
Το κίνημά μας, το DiEM25, ακριβώς σε αυτό το κύμα προσδοκά και αυτό πασχίζει να δημιουργήσει.
Ερχόμαστε από κάθε γωνιά της Ευρώπης και μας ενώνουν διαφορετικές γλώσσες, πολιτισμοί, κομματικές ταυτότητες, ιδεολογίες, χρώμα δέρματος, φύλο, φιλοσοφικές και θρησκευτικές πεποιθήσεις, ιδέες για το τι εστί καλή καγαθή κοινωνία. Πάνω απ’ όλα μας ενώνει η αποφασιστικότητα να αντιταχθούμε σ’ ένα ευρωπαϊκό κατεστημένο το οποίο αντιμετωπίζει την αυθεντική δημοκρατία με περιφρόνηση.
Η κινητήριος δύναμη πίσω από το DiEM25 είναι μια απλή, ριζοσπαστική πρόταση:
Να εκδημοκρατίσουμε την Ευρώπη!
Η Ευρωπαϊκή Ένωση ή θα εκδημοκρατιστεί ή θα διαλυθεί!
Οι άμεσοι στόχοι μας είναι:
(Α) η πλήρης διαφάνεια στην λήψη αποφάσεων από τις οποίες εξαρτάται το μέλλον της Ευρώπης και των λαών της (π.χ. ζωντανή αναμετάδοση των συνεδριάσεων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, του Eurogroup, του Ecofin – δημοσίευση των πρακτικών του ΔΣ της ΕΚΤ – ανάρτηση στο διαδίκτυο όλων των εγγράφων που σχετίζονται με εμπορικές συμφωνίες τύπου TTIP, TISA), και
(Β) ο επείγων ανασχεδιασμός των πολιτικών των υπαρχόντων θεσμών της ΕΕ (ΕΚΤ, ESM, Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων) στο πλαίσιο νέων, ορθολογικών ερμηνειών των Συνθηκών, με στόχο την αποτελεσματική σταθεροποίηση των πέντε εκφράσεων της παρούσας κρίσης: χρέος, τράπεζες, χαμηλές επενδύσεις, μεταναστευτικό, φτώχεια.
Μεσοπρόθεσμος στόχος μας, μετά την σταθεροποίηση της πολυδιάστατης ευρωπαϊκής κρίσης, είναι η σύγκλιση Συντακτικής Συνέλευσης Ευρωπαίων Αντιπροσώπων με σκοπό την εκπόνηση ευρωπαϊκού Συντάγματος και την δημιουργία ενός πραγματικού, κυρίαρχου Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου το οποίο θα μοιράζεται την κυριαρχία του μόνο με τα εθνικά κοινοβούλια, τις περιφεριακές συνελεύσεις, τους δήμους και τις κοινότητες.
Καλούμε τους Ευρωπαίους που συμφωνούν με τις αρχές αυτές να συστρατευθούν στο πανευρωπαϊκό κίνημα που ονομάσαμε DiEM25 ώστε, μαζί, να επιβάλουμε στο ευρωπαϊκό κατεστημένο τον αυθεντικό εκδημοκρατισμό της ΕΕ, να θέσουμε τέλος στην μετατροπή όλων των πολιτικών σχέσεων σε σχέσεις εξουσίας και καθυπόταξης, να υποτάξουμε την γραφειοκρατική διοίκηση στην βούληση των κυρίαρχων Ευρωπαίων πολιτών, να αποσυναρμολογήσουμε την μόνιμη κυριαρχία των ολιγοπωλιακών εταιρικών συμφερόντων πάνω στην βούληση των κυρίαρχων Ευρωπαίων πολιτών, και να επανα-πολιτικοποιήσουμε τους κανόνες που διέπουν την ενοποιημένη ευρωπαϊκή αγορά και το κοινό νόμισμα της ευρωζώνης.
Εμπνεόμαστε από μια Ευρώπη του Ορθολογισμού, της Ελευθερίας, της Ανεκτικότητας και της Φαντασίας που γίνεται εφικτή μέσα από την περιεκτική Διαφάνεια, την πραγματική Αλληλεγγύη και την αυθεντική Δημοκρατία. Οραματιζόμαστε την:
Δημοκρατική Ευρώπη όπου η πολιτική εξουσία εκπορεύεται αποκλειστικά από τους κυρίαρχους Ευρωπαίους πολίτες
Ευρώπη της Διαφάνειας όπου όλες οι αποφάσεις λαμβάνονται μπροστά στα μάτια των πολιτών
Ενωμένη Ευρώπη της οποίας οι πολίτες έχουν τόσα κοινά εντός της χώρας τους όσα και μεταξύ των χωρών τους
Ρεαλιστική Ευρώπη που θέτει εφικτούς στόχους ριζοσπαστικού εκδημοκρατισμού
Αποκεντρωμένη Ευρώπη που χρησιμοποιεί την κεντρική εξουσία για να μεγιστοποιεί την δημοκρατία στους χώρους εργασίας, στις πόλεις, στις περιφέρειες και στα κράτη-μέλη
Πλουραλιστική Ευρώπη των περιφερειών, των εθνοτήτων, των φιλοσοφικών πεποιθήσεων, των εθνών, των διαφορετικών γλωσσών και πολιτισμών, του αυτο-προσδιορισμού ατόμων και ομάδων
Ευρώπη της Ισότητας η οποία ευφραίνεται από τις διαφορές και καταπολεμά όλες τις διακρίσεις εναντίον εκείνων που τολμούν να διαφέρουν ως προς το χρώμα του δέρματος, τον ερωτικό τους προσανατολισμό, την προφορά τους, την κοινωνική τους θέση
Ευρώπη του Πολιτισμού που αναβαπτίζεται μέσα από την πολιτισμική πολυμορφία των λαών της και που προωθεί όχι μόνο την βαριά πολιτιστική κληρονομιά της αλλά και το πολιτιστικό έργο σύγχρονων, ακόμα και «αντιφρονούντων», Ευρωπαίων καλλιτεχνών, μουσικών, συγγραφέων, ποιητών
Κοινωνική Ευρώπη που αναγνωρίζει ότι η ελευθερία απαιτεί όχι μόνο απουσία καταστολής και έξωθεν παρεμβάσεων αλλά και κάποια βασικά αγαθά που είναι αναγκαία για να παραμένει ο άνθρωπος απελευθερωμένος από την δυναστεία της ανάγκης και της εκμετάλλευσης
Παραγωγική Ευρώπη που διοχετεύει επενδύσεις στην παραγωγή οικολογικά και κοινωνικά βιώσιμης ευημερίας
Βιώσιμη Ευρώπη που ζει εντός των φυσικών ορίων του πλανήτη, ελαχιστοποιώντας τις οικολογικές συνέπειες των δραστηριοτήτων της και πασχίζοντας να διατηρήσει όσα περισσότερα ορυκτά καύσιμα γίνεται εντός της γης
Οικολογική Ευρώπη που χρησιμοποιεί την διεθνή της πειθώ για να επιχειρηματολογήσει υπέρ της παγκόσμιας μετάβασης σε πράσινες μορφές ανάπτυξης
Δημιουργική Ευρώπη που απελευθερώνει τις καινοτόμες δυνάμεις του φαντασιακού των πολιτών της
Τεχνολογική Ευρώπη που εντάσσει τις νέες τεχνολογίες στην υπηρεσία της αλληλεγγύης
Ευρώπη της Ιστορικής Συνείδησης που κοιτάει αισιόδοξα προς το μέλλον χωρίς να κρύβεται από το παρελθόν της
Διεθνιστική Ευρώπη που αντιμετωπίζει τους μη Ευρωπαίους ως αυτο-σκοπούς, κι όχι ως μέσα για την επίτευξη δικών της στόχων
Ειρηνική Ευρώπη που γνωρίζει πως να αποκλιμακώνει εντάσεις στα ανατολικά και νότια της, λειτουργώντας ως ανάχωμα απέναντι στις δυνάμεις αποσταθεροποίησης, στις τάσεις επεκτατισμού, και στις σειρήνες των μιλιταριστικών «λύσεων»
Ανοικτή Ευρώπη, που ενεργοποιείται από ιδέες και δημιουργικούς ανθρώπους από όλο τον κόσμο, και η οποία κατανοεί πως οι φράκτες και τα τείχη είναι δείγματα αδυναμίας που πυροδοτούν την ανασφάλεια στο όνομα της… ασφάλειας
Απελευθερωμένη Ευρώπη όπου τα προνόμια, οι προκαταλήψεις και η απειλή της βίας φθίνουν, επιτρέποντας στους Ευρωπαίους να γεννιούνται χωρίς να κληρονομούν αυτόματα κάποιον δεδομένο κοινωνικό ρόλο, με τις ίδιες ευκαιρίες για να αναπτύξουν τις δυνατότητές τους, και ελεύθεροι να επιλέγουν περισσότερους από τους συντρόφους τους στην ζωή, στην εργασία, στην κοινωνία".

Επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του DiEM25 ή αλλιώς
Κίνημα για την Δημοκρατία στην Ευρώπη ---2025
http://www.diem25.org/