Articles by "Απόψεις για την Οικονομία"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Απόψεις για την Οικονομία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τη δεύτερη μεγαλύτερη μείωση παγκοσμίως είχαν οι Ελληνες εργαζόμενοι την τελευταία δεκαετία, σύμφωνα με συγκριτική μελέτη βρετανικής εταιρείας διαχείρισης κεφαλαίων ● Πτώση καταγράφεται και σε ΗΠΑ και Βέλγιο, χωρίς όμως να έχει τόσο δραματικές επιπτώσεις στο βιοτικό επίπεδο ● Την ίδια ώρα στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης από το 2010 έχουν καταγραφεί σημαντικές αυξήσεις στο κατώτατο ημερομίσθιο.

Μόνο σε τρεις χώρες, μεταξύ των κρατών -μελών του ΟΟΣΑ, σημειώθηκε μείωση του κατώτατου ωρομίσθιου την τελευταία δεκαετία. Μεταξύ αυτών και η Ελλάδα. Την ίδια περίοδο μια άλλη χώρα, η οποία φημιζόταν για τους χαμηλούς μισθούς που ανάγκαζαν εκατομμύρια πολίτες της να μεταναστεύσουν σε Ευρώπη και ΗΠΑ, κατακτά την τέταρτη υψηλότερη θέση ως προς την αύξηση του κατώτατου μισθού.

Ο «Πολωνός υδραυλικός» που χρησιμοποιήθηκε από την Ακροδεξιά ως το φόβητρο για την καταψήφιση του Ευρωσυντάγματος το 2004 (αν και μέχρι τότε μόνο 150 Πολωνοί υδραυλικοί είχαν μεταναστεύσει στη Γαλλία) βλέπει σήμερα τη χώρα του ανάμεσα σε αυτές με τη μεγαλύτερη αύξηση στον κατώτατο μισθό. Μέσα στην τελευταία δεκαετία το κατώτατο ωρομίσθιό του αυξήθηκε κατά 66,67% καθώς από το ποσό των 4,09 ευρώ ανέβηκε στα 6,82 ευρώ με αποτέλεσμα η Πολωνία να είναι η τέταρτη χώρα με την υψηλότερη αύξηση παγκοσμίως.

Τα στοιχεία καταγράφονται σε συγκριτική έρευνα μισθών, διαθέσιμου εισοδήματος και κόστους ζωής που πραγματοποίησε η βρετανική εταιρεία διαχείρισης κεφαλαίων Money και δημοσιεύει στην πλατφόρμα της.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτουμε και στον πίνακα, η μεγαλύτερη μείωση του κατώτατου ημερομίσθιου τη δεκαετία 2010-2020, σε ποσοστό 15,12%, έγινε στις ΗΠΑ. Η δεύτερη μεγαλύτερη μείωση κατά 12,2% έγινε στην Ελλάδα. Από τα 5,62 ευρώ που ήταν το (μικτό) κατώτατο ωρομίσθιο το 2010 μειώθηκαν σε 4,94 ευρώ το 2020, ενώ σύμφωνα με την πλατφόρμα σήμερα η Ελλάδα έχει το όγδοο χαμηλότερο ημερομίσθιο μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ και δεν υπερβαίνει το ποσό των 4,96 ευρώ.

Η τρίτη χώρα με τη μεγαλύτερη μείωση στο κατώτατο ωρομίσθιο είναι το Βέλγιο. Ωστόσο, όπως σημειώνουν και συντάκτες της έρευνας, η πτώση της αξίας του κατώτατου μισθού του Βελγίου δεν είναι τόσο δραματική όσο στην Ελλάδα ή τις ΗΠΑ. Ο τρέχων ελάχιστος μισθός στο Βέλγιο είναι 9,54 ευρώ, δηλαδή μόλις 9 μονάδες χαμηλότερα από ό,τι ήταν μία δεκαετία νωρίτερα (9,63 ευρώ). Παρ’ όλα αυτά, ο κατώτατος μισθός στο Βέλγιο το 2020 εξακολουθεί να είναι ο έκτος υψηλότερος στον κόσμο.



Η αφίσα που εξέδωσε ο Τουριστικός Πολωνικός Οργανισμός το 2005 με σύνθημα «Παραμένω στην Πολωνία. Ελάτε όλοι/ες». Ηταν η απάντηση του φόβητρου για τον «Πολωνό υδραυλικό» που χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον από τους θιασώτες της ξενοφοβίας στις γαλλικές εκλογές το 2004

Στις 10 χώρες με την υψηλότερη αύξηση στη δεκαετία, εκτός από την Πολωνία που κατατάσσεται στην τέταρτη θέση, περίοπτη είναι η θέση χωρών της Ανατολικής Ευρώπης στην οποία, σύμφωνα με τις μνημονιακές συστάσεις, έπρεπε να μιμηθεί η μισθολογική πολιτική στην Ελλάδα. Χώρες όπως η Λιθουανία, η Ουγγαρία, η Τσεχία και η Λετονία σημείωσαν σημαντικά άλματα, με τις τρεις πρώτες να έχουν και σε απόλυτα μεγέθη υψηλότερο ωρομίσθιο από τη χώρα στην οποία η ανειδίκευτοι εργαζόμενοι έπρεπε να κατέβουν στο επίπεδο των μισθών πείνας που κυριαρχούσαν το 2010.

Οπως φαίνεται και στον δεύτερο πίνακα, το δεύτερο ευρωπαϊκό κράτος με μία από τις υψηλότερες αυξήσεις κατώτατου μισθού είναι η Ουγγαρία. Η Ουγγαρία σημείωσε αύξηση 2,73 ευρώ (κατά 76,47%). Δηλαδή λίγο πάνω από τα τρία τέταρτα του κατώτατου μισθού που είχε το 2010. Οι Ούγγροι πολίτες που αμείβονται με τον εθνικό κατώτατο μισθό λαμβάνουν ωρομίσθιο 5,11 ευρώ. Βεβαίως άλλο ζήτημα είναι πόσοι εργαζόμενοι αμείβονται με τα κατώτατα και πόσοι, νομίμως, κάτω από αυτά. Αλλά αυτή είναι μια άλλη μελέτη που αξίζει να γίνει.

Ως προς τη διερεύνηση του υψηλότερου μέσου διαθέσιμου εισοδήματος, η πλατφόρμα της βρετανικής Money ανακαλύπτει και πάλι την Πολωνία στην τρίτη καλύτερη θέση με διαθέσιμο μηνιαίο εισόδημα, περίπου 205,04 ευρώ που καλύπτει το κόστος διαβίωσης. Στην πρώτη θέση ως προς το διαθέσιμο μηνιαίο εισόδημα προκρίνεται η Γαλλία με 398,47 ευρώ αφού αφαιρεθεί το κόστος ζωής.

Ο μηνιαίος κατώτατος μισθός στη Γαλλία είναι ο τρίτος υψηλότερος στον κόσμο με 1.761 ευρώ τον μήνα, ενώ το μέσο κόστος ζωής τους είναι το 12ο υψηλότερο. Στην τρίτη θέση ως προς το ύψος του διαθέσιμου μηνιαίου είναι η Τουρκία με 362,60 ευρώ. «Ενώ ο κατώτατος μισθός της Τουρκίας είναι στους 10 χαμηλότερους στον ΟΟΣΑ, οι Τούρκοι εξακολουθούν να έχουν το δεύτερο υψηλότερο επίπεδο μέσου μηνιαίου διαθέσιμου εισοδήματος». Αυτό κατά τους μελετητές «οφείλεται στο γεγονός ότι το μέσο κόστος ζωής στην Τουρκία είναι απίστευτα χαμηλό στα 540,26 ευρώ, το οποίο είναι 682,98 ευρώ χαμηλότερο από το μέσο ποσό σε όλες τις χώρες του προσμετρά η μελέτη».





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Zero Hedge, 27-9-21

[ Και νέες αρμόδιες μαρτυρίες για την απειλή ενός χειμώνα μεγάλης δοκιμασίας για τους λαούς της Ευρώπης, με ελλείψεις ενέργειας και των συνεπειών τους: στην θέρμανση, στην διακίνηση, στην λειτουργία των νοικοκυριών, στην ανατίμηση ειδών διατροφής και εμπορευμάτων, ρεύματος και κοινοχρήστων πολυκατοικιών, ιδίως σε χώρες των οποίων κυβερνήσεις –ακόμη και οι αναίσθητες στην οικολογική ισορροπία- υπείκουσες σε υπερπόντιες μόδες και ψυχώσεις, έσπευσαν να κλείσουν ορυχεία ανθράκων, να ξεπουλήσουν κρατικές εταιρείες ενέργειας και να εμπιστευθούν την θέρμανση και την σωστή λειτουργία της εθνικής μηχανής στους ανεμομύλους του Δον Κιχώτη και του Σάντσο Πάνσα.]

Μετάφραση: Μ. Στυλιανού

Μέχρι τώρα οι αναγνώστες γνωρίζουν καλά ότι η Ευρώπη υποφέρει από μια ιστορική κρίση φυσικού αερίου, η οποία, σύμφωνα με τη Rabobank, είναι τώρα ακόμη πιο ακραία από το σοκ των τιμών του αμερικανικού πετρελαίου.

Και δυστυχώς για τον πληθυσμό της Ευρώπης, κάθε μέρα που περνά - και σε μικρότερο βαθμό αμοιβαία κεφάλαια αντιστάθμισης κινδύνου όπως η Statar Capital που υπέστη μεγάλες απώλειες τις τελευταίες ημέρες –το κακό επιδεινώνεται. Όπως σημειώνει σήμερα ο Χαβιέ Μπλας του Bloomberg, τόσο η NBP του Ηνωμένου Βασιλείου όσο και οι ολλανδικοί δείκτες αναφοράς φυσικού αερίου TTF έκλεισαν την ημέρα στο υψηλότερο επίπεδο διακανονισμού που έχουν υπάρξει ποτέ, σημειώνοντας αύξηση ~11% την ημέρα (σε τιμή κλεισίματος ίση με περισσότερα από 26 δολάρια ανά mBtu).( mBtu = εκατομμύριο βρετανικές θερμικές μονάδες)

Οι τιμές του φυσικού αερίου στην Ευρώπη έχουν αυξηθεί πάνω από 25 δολάρια ανά εκατομμύριο βρετανική θερμική μονάδα, περισσότερο από 400% υψηλότερες από τον μέσο όρο της περιόδου 2010-2020και σημαντικά υψηλότερες από ό, τι στις ΗΠΑ, όπου τα εμπορεύματα διαπραγματεύονται σε περίπου 5 δολάρια ανά εκατομμύριο Btu. Στην Ασία, το υγροποιημένο φυσικό αέριο έχει πωληθεί πρόσφατα σε περίπου 27 δολάρια ανά εκατομμύριο Btu, ένα εποχιακό ρεκόρ ύψους, καθώς η Κίνα έχει επίσης πληγεί από μια εκτεταμένη ενεργειακή κρίση (βλ. "Εκατομμύρια Κινέζοι κάτοικοι χάνουν την ηλεκτρική ενέργερια μετά από εκτεταμένες, «απροσδόκητες» διακοπές ρεύματος. Η εταιρεία ηλεκτρικής ενέργειας προειδοποιεί ότι αυτό είναι «νέα κανονικότητα»). Επίσης, για όσους δεν το έχουν διαβάσει ακόμα, ελέγξτε την εκτεταμένη ανακεφαλαίωση της ενεργειακής κρίσης της Ευρώπης από την Rabobank, την οποία δημοσιεύσαμε το Σαββατοκύριακο.

Η ενεργειακή κρίση της Ευρώπης δεν περιορίζεται στο φυσικό αέριο nat, και όπως συζητήσαμε το Σαββατοκύριακο σε μια άλλη αναδρομή στη δεκαετία του 1970 στις ΗΠΑ, οι αντλίες βενζινάδικων της Βρετανίας στεγνώνουν στις βρετανικές πόλεις από τη Δευτέρα με τους πωλητές να κατανέμουν τις πωλήσεις καθώς η έλλειψη οδηγών βυτιοφόρων πίεσε τις αλυσίδες εφοδιασμού σε κρίσιμο σημείο. Οι αντλίες σε βρετανικές πόλεις είτε έκλεισαν είτε είχαν πινακίδες που έλεγαν ότι δεν υπήρχαν διαθέσιμα καύσιμα τη Δευτέρα, ανέφεραν δημοσιογράφοι του Reuters, με κάποιους να περιορίζουν την ποσότητα καυσίμων που θα μπορούσε να αγοράσει κάθε πελάτης.

Η Ένωση Λιανοπωλητών Βενζίνης (PRA), η οποία εκπροσωπεί ανεξάρτητους λιανοπωλητές καυσίμων που αντιπροσωπεύουν το 65% όλων των 8.380 προαύλιων χώρων του Ηνωμένου Βασιλείου, δήλωσε ότι τα μέλη ανέφεραν ότι το 50% έως 90% των αντλιών ήταν στεγνές σε ορισμένες περιοχές.

Η έλλειψη οδηγών φορτηγών μετά το Brexit, καθώς η πανδημία COVID-19 χαλαρώνει, έχει σπείρει χάος μέσω των βρετανικών αλυσίδων εφοδιασμού σε όλα, από τρόφιμα έως καύσιμα, αυξάνοντας το φάσμα των διαταραχών και των αυξήσεων των τιμών ενόψει των Χριστουγέννων. Οι οδηγοί παρατάχθηκαν για ώρες για να γεμίσουν τα αυτοκίνητά τους σε πρατήρια καυσίμων που εξακολουθούσαν να πωλούν καύσιμα, αν και συχνά με διανομή. Υπήρξαν επίσης εκκλήσεις να δοθεί προτεραιότητα στο προσωπικό της Εθνικής Υπηρεσίας Υγείας (NHS) και σε άλλους εργαζομένους έκτακτης ανάγκης.

Με την αλλαγή από τη βενζίνη και το φυσικό αέριο στο πετρέλαιο, οι βραχυπρόθεσμες προοπτικές φαίνονται ακόμα πιο δυσοίωνες. Σύμφωνα με τον Τραφιγκούρα, έναν από τους μεγαλύτερους διεθνώς εμπορικούς οίκους εμπορευμάτων, ο κόσμος αντιμετωπίζει υψηλότερες τιμές πετρελαίου και φυσικού αερίου αυτό το χειμώνα και πέραν αυτού, καθώς η προσφορά αγωνίζεται να καλύψει την ταχέως αυξανόμενη ζήτηση.

«Θα δούμε υψηλότερες τιμές πετρελαίου», δήλωσε ο Μπεν Λάκοκ, συν-επικεφαλής του εμπορίου πετρελαίου της Trafigura, σε συνέντευξή του στο Bloomberg.

Ο Λάκοκ ανέφερε ότι η αγορά υποτιμά προθεσμιακά συμβόλαια πετρελαίου για τα επόμενα δυο χρόνια, καθώς οι έμποροι δεν έχουν ακόμα ξυπνήσει στο γεγονός ότι το ισοζύγιο προσφοράς-ζήτησης θα παραμείνει σφιχτό για κάποιο χρονικό διάστημα. Μετάφραση: ακόμη υψηλότερες τιμές έρχονται χωρίς χαλάρωση.

«Το αναβαλλόμενης δοσοληψίας αργό, ιδιαίτερα για τον Δεκέμβριο του 2022 και το 2023, είναι φθηνό», ανέφερε. Το αργό Brent για παράδοση τον Δεκέμβριο του 2022 αλλάζει χέρια γύρω στα 70 δολάρια το βαρέλι, αλλά, είπε ο Λάκοκ, δεν θα εκπλαγεί αν το Brent έχει αυξηθεί σε περίπου 100 δολάρια το βαρέλι μέχρι τότε.

«Δυσκολεύομαι να δω οτιδήποτε άλλο εκτός από υψηλότερες τιμές να προχωρούν τα επόμενα δύο χρόνια», ανέφερε, μια ημέρα μετά την αύξηση του στόχου τιμής της Goldman, προβλέποντας τώρα ότι το Brent θα φτάσει τα 90 δολάρια κάποια στιγμή το Δεκέμβριο. Τη Δευτέρα, το αργό Brent για άμεση παράδοση αυξήθηκε στα 80 δολάρια το βαρέλι, φθάνοντας στην υψηλότερη τιμή του εδώ και σχεδόν τρία χρόνια.

Σχετικά με το φυσικό αέριο, ανέφερε ότι οι τιμές ενδέχεται να εκτοξευθούν ακόμα περισσότερο αυτό το χειμώνα εάν οι ψυχρές καιρικές συνθήκες απαιτήσουν υψηλότερη ζήτηση σε Ευρώπη και Ασία.

Οι ραγδαίες προοπτικές έρχονται καθώς η ζήτηση πετρελαίου ανακάμπτει γρήγορα προς το προ πανδημίας επίπεδό της, με τους περισσότερους εμπόρους να αναμένουν ότι η κατανάλωση θα φτάσει στο επίπεδο του 2019 μέχρι τις αρχές έως τα μέσα του 2022. Καθώς η ζήτηση ανακάμπτει, η προσφορά έχει αγωνιστεί να συμβαδίσει: οι αμερικανικές εταιρείες σχιστολιθικού αερίου έχουν κρατήσει ένα όριο στις δαπάνες, προτιμώντας να πληρώνουν μερίσματα στους μετόχους. Με τον σχιστόλιθο των ΗΠΑ να αντιδρά αργά σε υψηλότερες τιμές, το καρτέλ πετρελαίου OPEC+ κατάφερε να διατηρήσει τον έλεγχο της αγοράς.

«Η βιομηχανία σχιστολιθικού αερίου των ΗΠΑ δείχνει πολύ ισχυρή πειθαρχία. Οι τιμές του πετρελαίου είναι περίπου διπλάσιες από ό,τι ήταν πριν από ένα χρόνο και παρόλα αυτά δεν βλέπουμε τεράστια αύξηση στις γεωτρήσεις», δήλωσε ο Λάκοκ.

Ο Λάκοκ είπε ότι είναι δύσκολο να δούμε χαμηλότερες τιμές φυσικού αερίου αυτό το χειμώνα στην Ευρώπη. παρά το γεγονός ότι το εμπόριο αγαθών βρίσκεται ήδη σε πρωτοφανή υψηλά επίπεδα: «Εάν είναι κρύος χειμώνας στην Ευρώπη ή την Ασία, έχουμε μεγάλο πρόβλημα», ανέφερε. Αν κάνει κρύο, και στην κορυφή, δεν φυσάει, τότε έχουμε ένα πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα. Θα αντιμετωπίσουμε ελλείψεις».

Συγκεκριμένα, ο Λάκοκ δήλωσε ότι ακούει με σκεπτικισμό ότι η Ρωσία, ο μεγαλύτερος προμηθευτής φυσικού αερίου στην Ευρώπη, σφίγγει σκόπιμα την αγορά για πολιτικό όφελος, υποδηλώνοντας ότι η Μόσχα αντλεί ήδη όσο περισσότερο αέριο μπορούσε αυτή τη στιγμή.

«Είναι εύκολο να πούμε ότι είναι πολιτικά υποκινούμενο, αλλά νομίζω ότι είναι απλούστερο από αυτό: η Ρωσία αντιμετωπίζει συντήρηση σε πολλά κοιτάσματα φυσικού αερίου, πολύ χαμηλά εγχώρια αποθέματα, σημαντικά αυξημένες ροές προς την Τουρκία, και η Gazprom αγωνίζεται να αυξήσει την παραγωγή», ανέφερε.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, δημοκρατία 28.09.2021

Η κούρσα των ιδιωτικοποιήσεων, στην Ελλάδα, έχει περιλάβει αδιακρίτως και επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας, παρότι οι υπηρεσίες τους, όπως είναι γνωστό, εκλαμβάνονται ανέκαθεν ως μη αγοραίες. Μεταξύ και άλλων πρόκειται για την εθνική ασφάλεια, δημόσια υγεία και παιδεία, δικαιοσύνη, λιμάνια και αεροδρόμια. Πρόκειται, βέβαια και για την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος, που είναι υπαρξιακής σημασίας για την ευημερία των κατοίκων, καθώς και για το σύνολο της οικονομικής δραστηριότητας και της αναπτυξιακής διαδικασίας μιας χώρας. 
Ακριβώς λόγω της ιδιαιτερότητάς τους, το κριτήριο του οικονομικού αποτελέσματος της λειτουργίας των επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας, δηλαδή το κέρδος, περνά σε δεύτερη μοίρα, ενώ θεωρούνται κανονικά και γίνονται ανεκτά τυχόν ελλείμματά τους, τα οποία καλύπτονται από το κράτος. 
Οι αποκρατικοποιήσεις επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας, αποτέλεσαν μονόδρομο κατά την περίοδο της μετάβασης των σοσιαλιστικών οικονομιών στον καπιταλισμό. Ωστόσο, υπό την επίδραση ενός ανεξέλεγκτου νεοφιλελευθερισμού σε συνδυασμό και με την παγκοσμιοποίηση, καταγράφηκαν ιδιωτικοποιήσεις επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας και στην περίπτωση των οικονομιών της Δύσης. 

Τα μέχρι σήμερα αποτελέσματα αυτής της μορφής αποκρατικοποιήσεων, παρά τις δυσκολίες ομαδοποιήσεώς τους, και σε πείσμα των κινδύνων γενίκευσής τους, εμφανίζουν τα ακόλουθα χαρακτηριστικά: 

*Από τις σχετικές έρευνες δεν ήταν δυνατή η εξαγωγή ενός αδιαφιλονίκητου αποτελέσματος, που να επαληθεύει την αυθαίρετη υπόθεση, η οποία στηρίζει τις άκριτες αποφάσεις ιδιωτικοποιήσεων. Ότι, δηλαδή, η διοίκηση/διαχείριση μιας επιχείρησης αποδίδει υψηλότερο οικονομικό αποτέλεσμα, όταν είναι ιδιωτική από ότι όταν είναι δημόσια. Η σύγκριση με τους ιδιώτες Αντιθέτως, από τις έρευνες προκύπτει ότι το οικονομικό αποτέλεσμα μιας επιχείρησης είναι συνάρτηση πολυάριθμων παραγόντων, που καθιστούν δύσκολη αν όχι αδύνατη τη σύγκριση δημόσιων και ιδιωτικών επιχειρήσεων. Οπωσδήποτε, όμως, ο αποφασιστικός παράγοντας και στις δύο περιπτώσεις είναι αυτός της διοίκησης/ διαχείρισης τους. Που σημαίνει ότι, εκ προοιμίου, είναι αστήρικτο το επιχείρημα ότι η διοίκηση/οργάνωση μιας επιχείρησης είναι πιο αποτελεσματική, όταν είναι ιδιωτική, και λιγότερο όταν είναι δημόσια. Και βέβαια, το παραπάνω αυτό πόρισμα δικαιολογεί τα αποτελέσματα των ερευνών, που αδυνατούν να εμπεδώσουν την υπεροχή της μιας επί της άλλης, καθώς σε πολλές περιπτώσεις τα αποτελέσματα των δημόσιων επιχειρήσεων υπερτερούν των ιδιωτικών και τανάπαλιν. 


*Παρότι οι σχετικές έρευνες, γύρω από τις αποκρατικοποιήσεις, αντιμετωπίζουν, συχνά, ανυπέρβλητες δυσκολίες για την εξαγωγή ξεκάθαρων συμπερασμάτων, μπόρεσαν ωστόσο να φωτίσουν κάποιες πλευρές τους, όπως ότι οι αποκρατικοποιήσεις: 
-δεν ενισχύουν, όπως ευρέως πιστεύεται, την οικονομική ανάπτυξη/μεγέθυνση, 
-ευνοούν τους μετόχους, αλλά όχι τους καταναλωτές, οι οποίοι επιβαρύνονται συχνά υπέρμετρα, 
-αποδυναμώνουν το δημόσιο που αδυνατεί να υποστηρίξει, αποτελεσματικά, τις πληθυσμιακές εκείνες ομάδες που έχουν ανάγκη στήριξης, 
-εκθέτουν σε θανάσιμο κίνδυνο τη χώρα που, σε περίπτωση πολεμικής σύρραξης, στερείται εθνικών αεροδρομίων, λιμανιών, τηλεπικοινωνιών κλπ. 
-και τέλος, ακόμη και στην απευκταία περίπτωση που κρίνεται αναγκαία η ιδιωτικοποίηση επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας, απαγορεύεται δια ροπάλου η απώλεια του ελέγχου τους, από το κράτος, συνεπεία εκχώρησης ποσοστού μετοχών ανώτερου του 49%. 

Στην Ελλάδα, ο πυρετός των αποκρατικοποιήσεων, που αναμφίβολα πια αφανίζει την εθνική μας υπόσταση, καθώς αδίστακτα καταπατεί ακόμη και τους οριακούς κανόνες ασφαλείας τους, εμφανίζει επιπλέον κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. 
Πρόκειται για την πλήρη ισοπέδωσή της πατρίδας μας, στις προσβλητικές, αλλά και συνάμα απάνθρωπες επιταγές της ΕΕ., απέναντι στις οποίες υπάρχει υποταγή χωρίς αντίδραση (βεβαίως, οι απαιτήσεις αυτές έχουν περιληφθεί στα εγκληματικού περιεχομένου μνημόνια, αλλά όμως κάποτε και οι σκλάβοι επαναστατούν). 
Να σημειωθεί ότι αυτά συμβαίνουν, παρότι η περιθωριοποίηση της ΕΕ στο παγκόσμιο γίγνεσθαι ακολουθεί επιταχυνόμενους ρυθμούς, παρότι το ποσοστό του καπιταλισμού υποχωρεί στα πλαίσια των μέτρων και πολιτικών που ήδη υιοθετούνται στις ΗΠΑ, και παρότι η παρακμή της Δύσης αποτυπώθηκε πρόσφατα, και μάλιστα με τελεσίδικο τρόπο στο Αφγανιστάν. 
Αυτή η παρακμή κορυφώθηκε στη συνέχεια, στην 76η σύνοδο των Η.Ε. μέσα από την εκεί τοποθέτηση του Κινέζου ηγέτη, που κονιορτοποίησε κυριολεκτικά τη Δύση, ανοίγοντας διάπλατα πια την οδό της παγκόσμιας κυριαρχίας της Ασίας. 

Οι δραματικές συνέπειες 

Απίστευτο και όμως αληθινό!
Η Κυβέρνηση, με συνοπτικές διαδικασίες, ξεπούλησε το 66% της ΔΕΗ, για 750 εκατομμύρια Ευρώ (ή άλλως, αργύρια), και εμφανίζεται ιδιαιτέρως ικανοποιημένη με το τίμημα που επέτυχε, καθώς και πεπεισμένη ότι έτσι διανοίγεται η λεωφόρος της ανάπτυξης. Στην πραγματικότητα, όμως, είναι δύσκολο αν όχι αδύνατο να επιλεγούν τα κατάλληλα λόγια για να χαρακτηρίσουν αυτή την προς το παρόν, τελευταία πράξη ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας μας, που αφορά στη ΔΕΗ. Το ξεπούλημα άγγιξε πια τις σάρκες του Έθνους, που εμφανίζεται απογυμνωμένο και κακόμοιρο. 
Οι αναμενόμενες δραματικές συνέπειες, που θα έχει και αυτό το ξεπούλημα, στο βαθμό της ήδη καταποντισμένης ευημερίας του λαού, είναι διαφανείς και δεν χρειάζονται εκτενή ανάλυση. Θα είναι αναπόφευκτη η άνοδος της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος, που ταχύτατα θα επεκταθεί στο γενικό επίπεδο των τιμών. Θα ενταθούν οι πολύπλευρες πιέσεις που ήδη εγκαθίδρυσαν το στασιμοπληθωρισμό στην Ελλάδα. Να υπενθυμίσω ότι πρόκειται για κατάσταση στην οποία η άνοδος των τιμών δεν οδηγεί σε αύξηση της παραγωγής, αλλά ούτε και της απασχόλησης. 
Και παράλληλα, η οικονομία δεν διαθέτει στη φαρέτρα της μέτρα αντιμετώπισής του, καθώς αυτά που επιδιώκουν μείωση της ύφεσης, ενισχύουν ταυτόχρονα και τον πληθωρισμό και τανάπαλιν. 
Να έρθω και στην ατυχέστατη κυβερνητική απόφαση σχετικά με την παύση παραγωγής λιγνίτη, που προετοίμασε το ξεπούλημα της ΔΕΗ, παρότι η γενική δικαιολογία ήταν η ανάγκη εκμοντερνισμού και, συνεπώς, στροφής της οικονομίας μας προς την πράσινη ανάπτυξη. Όμως, δεν περιέπεσαν στην αντίληψή μου άλλες χώρες, και μάλιστα πολύ πλουσιότερες της δικής μας, που να έσπευσαν να καταργήσουν φθηνές πηγές ενέργειας αμέσως και τώρα. Αντιθέτως, αυτές οι άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Γερμανίας, υποσχέθηκαν απλώς να καταργήσουν τέτοιες πηγές ενέργειας «αργότερα». 

Η Ελλάδα, ωστόσο, αφού καταστράφηκε με τα μνημόνια, κυρίως μέσω των γερμανικών εμπνεύσεων, των εμμονικών δογματισμών, αλλά και της εξυπηρέτησης ίδιων γερμανικών συμφερόντων, που καταπάτησαν τα ανθρώπινα δικαιώματα, υποχρεώνεται τώρα να πληρώνει αστρονομικές τιμές για το ηλεκτρικό ρεύμα, προκειμένου η Γερμανία να μας γεμίσει με τις ανεμογεννήτριές της, και έτσι να αναζωογονήσει την αντιμέτωπη με σοβαρά προβλήματα βιομηχανία της. 

Ξεπούλημα και Ανάπτυξη 

Το ανελέητο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας μας, επιχειρείται να συνδεθεί με την αναπτυξιακή προσπάθεια της χώρας μας. Όμως, πώς να υποστηριχθεί μιας τέτοιας έκτασης παράνοια, αφού αυτά τα δύο στοιχεία εξελίσσονται προς διαμετρικά αντίθετες κατευθύνσεις; Πράγματι, περιττεύουν οι όποιες επεξηγήσεις, δεδομένου ότι το ξεπούλημα του πλούτου μιας χώρας, όχι απλώς αδυνατεί να συνδράμει στην αναπτυξιακή της προσπάθεια, αλλά και την εξουδετερώνει. Είναι γνωστό και στους πρωτοετείς φοιτητές οικονομικών ότι η οικονομική ανάπτυξη διευρύνει την παραγωγική βάση της οικονομίας, ενώ αντιθέτως το ξεπούλημα του πλούτου, προϊόν του μόχθου προηγούμενων γενεών, την εκμηδενίζει. Αλλά, όμως, κάποιοι επιμένουν να ομιλούν για ανάπτυξη! Την αναμένουν, στις επάλξεις, συγχέοντας ωστόσο με απαράδεκτο τρόπο ανάπτυξη με ανάκαμψη. Και τι είδους ανάπτυξη θα είναι αυτή, σε μια Ελλάδα, που δεν έχει έδαφος πια κάτω από τα πόδια της, και που συνεχώς και σταθερά φτωχοποιείται ξεπουλώντας το ένα μετά το άλλο, τα «εθνικά της ασημικά»; Όμως, στο σημείο αυτό επιβάλλεται, ο καθένας από εμάς να διερωτηθεί σε ποιόν ανήκουν αυτά τα ασημικά και, συνεπώς, ποιος έχει δικαίωμα εκποίησής τους.


πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Με κάλεσμα στα όπλα της λιτότητας και των ισοσκελισμένων ή και πλεονασματικών προϋπολογισμών, μετά τις έκτακτες δαπάνες που απαίτησε η αντιμετώπιση της πανδημίας του Covid-19, ισοδυναμεί το άρθρο που έγραψε ο αναπληρωτής διευθυντής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, Τζέφρεϋ Οκαμότο, στο blog του διεθνούς οργανισμού.

Ο αμερικανός οικονομολόγος, που ανέλαβε τα καθήκοντά του τον Μάρτιο του 2020 προερχόμενος από το υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ, περιγράφει αρχικά την έκταση των κρατικών παρεμβάσεων που πραγματοποιήθηκαν μεσούσης της πανδημίας, έτσι ώστε να αποσείσει από πάνω του την κατηγορία του …δογματικού: Από τον Μάρτιο του 2020 οι κυβερνήσεις παρείχαν δημοσιονομική υποστήριξη ύψους 16 τρισ. δολ. ενώ οι κεντρικές τράπεζες φούσκωσαν τους ισολογισμούς τους με 7,5 τρισ. δολ. επιπλέον. Για τους λάτρεις της στατιστικής να αναφέρουμε ότι το 2019 το παγκόσμιο ΑΕΠ ανήλθε σε 87,34 τρισ. δολ. Με άλλα λόγια οι κυβερνήσεις διοχέτευσαν στην οικονομία το 18% του παγκόσμιου πλούτου που παρήχθηκε το 2019!

Το καθεστώς έκτακτης οικονομικής ανάγκης που επέβαλε η πανδημία υπογραμμίζεται επίσης από την εκτίναξη των δημοσιονομικών ελλειμμάτων σε πρωτοφανή επίπεδα για ολόκληρη την μεταπολεμική περίοδο. Κυρίως όμως από την απώλεια 15 τρισ. δολ. σε όλο τον κόσμο. Αναγκαίο να ειπωθεί ότι αυτές οι απώλειες δεν κατανεμήθηκαν ισόποσα και συμμετρικά σε κάθε περιοχή του πλανήτη. Οι ΗΠΑ πχ εξήλθαν με θετικό πρόσημο, ενώ πρωταθλητές στην οικονομική …κατάδυση αναδείχθηκαν οι αναδυόμενες χώρες της Ασίας (εξαιρουμένης της Κίνας), η Λατινική Αμερική και η Καραϊβική, η υποσαχάρια Αφρική, η Μέση Ανατολή και Κεντρική Ασία, κ.λπ. Οι διεθνείς αντιθέσεις δεν είναι ωστόσο οι μοναδικές που όξυνε η πανδημία.

Σε αυτό το περιβάλλον «ξέρουμε ότι ορισμένες μεταρρυθμίσεις φιλικές προς την μεγέθυνση αναβλήθηκαν, αν δεν αντιστράφηκαν», σημειώνει το στέλεχος του ΔΝΤ, για να υποδείξει χωρίς περιστροφές τις ακόλουθες τρεις «αναγκαίες» κατά τον πρώτο αναπληρωτή διευθυντή του ΔΝΤ, μεταρρυθμίσεις:

Πρώτο, επιτάχυνση της εκκαθάρισης των μικρομεσαίων επιχειρήσεων (καλά διαβάσατε…). Πρόσφατη έρευνα του ΔΝΤ έδειξε ότι η πανδημία αναμένεται να επισπεύσει τον ρυθμό χρεοκοπίας των ΜμΕ το 2021 από 10% ως 16% στις 20 πιο προηγμένες χώρες της Ευρώπης και της περιοχής Ασίας και Ειρηνικού. Τα λουκέτα στις ΜμΕ αναμένεται να οδηγήσουν στην απώλεια 20 εκ. θέσεων εργασίας, που ισοδυναμεί με το 10% των εργαζομένων στις ΜμΕ. Η άνοδος στις χρεοκοπίες μπορεί να συγκριθεί με την αύξηση που παρατηρήθηκε μετά την παγκόσμια χρηματοοικονομική κρίση του 2008. Έχει ωστόσο μια διαφορά: Αν εκείνο το κύμα χρεοκοπιών υλοποιήθηκε σε μια 5εταία, το τρέχον κύμα θα υλοποιηθεί πολύ πιο σύντομα. Προσεχώς λοιπόν ο «ξαφνικός θάνατος του εμποράκου»…

Προφανώς για τους σχεδιαστές των νεοφιλελεύθερων πολιτικών η κρίση αναδεικνύεται σε ευκαιρία ώστε να μειωθεί ο ανταγωνισμός και η πίτα της αγοράς να μοιραστεί μεταξύ όλο και λιγότερων παικτών. Τούτου δοθέντος μόνο ανεξήγητη δεν είναι η απροθυμία της ελληνικής κυβέρνησης να παραγράψει μέρος των υποχρεώσεων που δημιούργησε σε εκατοντάδες χιλιάδες μικρομεσαίους η επιστρεπτέα προκαταβολή. Η απαίτησή της να επιστραφούν τα χρήματα, έστω σε 72 δόσεις, ισοδυναμεί με υλοποίηση των οδηγιών του ΔΝΤ για επίσπευση της χρεοκοπίας των ΜμΕ…

Δεύτερο, ισχυρότερες ενεργητικές πολιτικές στις αγορές εργασίας. Ζητούμενο για το ΔΝΤ είναι η ενθάρρυνση της κινητικότητας στην αγορά εργασίας, την οποία θεωρεί ως φάρμακο απέναντι στην ανεργία και τις διαταραχές που δημιούργησε η πανδημία. Εν συντομία, ελλιπή ζήτηση εργασίας σε εστίαση, φιλοξενία και εμπόριο και υπερβάλλουσα ζήτηση σε διανομές, κλάδο πληροφορικής και χονδρικό εμπόριο. Παραβλέπει ωστόσο κάτι πολύ απλό: κάθε σερβιτόρος δεν μπορεί να γίνει διαχειριστής βάσεων δεδομένων, όπως και κάθε ρεσεψιονίστ δεν μπορεί να γίνει διανομέας. Η ανεργία είναι αποτέλεσμα ελλιπούς ζήτησης θέσεων εργασίας κι όχι αναντιστοιχίας ειδικοτήτων στην προσφορά και ζήτησης εργασίας. Μια τέτοια αντιμετώπιση της ανεργίας αθωώνει τις πολιτικές που τη γεννούν και την αναπαράγουν κι επιχειρεί να ρίξει την ευθύνη στους ίδιους τους εργαζόμενους που δεν έχουν υποτίθεται τις ειδικότητες τις οποίες ζητάει η αγορά.

Τρίτο, βελτίωση του ανταγωνισμού. «Μείωση στα εμπόδια εισόδου σε σκληρωτικούς κλάδους θα πρέπει να διασφαλίσουν ότι δεν θα υπάρχουν τάφροι γύρω από τις εταιρείες». Πρόκειται για την τόσο γνωστή μας όσο και αποτυχημένη πολιτική της φιλελευθεροποίησης των αγορών που υποτίθεται ότι θα επιταχύνει την οικονομική ανάπτυξη, θα δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας, κοκ. Είναι η Βίβλος της Τρόικας και όχι μόνο. Αρκεί να θυμηθούμε ότι και το ΙΟΒΕ προέβλεπε επίσης απογείωση της ελληνικής οικονομίας αν καταργούταν πλήθος κανονιστικών διατάξεων (από τις αμοιβές των μηχανικών μέχρι τα ωράρια των οδηγών φορτηγών) για να χάσει τελικά η Ελλάδα το ένα τέταρτο του ΑΕΠ της… Στην πραγματικότητα φυσικά τα μονοπώλια ζουν και βασιλεύουν, υπό την ανοχή όχι μόνο των κυβερνήσεων αλλά και των διεθνών οργανισμών. Αρκεί μια ματιά στο καρτέλ των εταιρειών κινητής τηλεφωνίας, στα πετρέλαια, στον έλεγχο του πρακτορείου Τύπου από τον εκδότη Β. Μαρινάκη, κοκ.

Στην πιο σύγχρονη εκδοχή τους οι νεοφιλελεύθερες υποσχέσεις για την υλοποίηση των παραπάνω μεταρρυθμίσεων περιλαμβάνουν αποπληρωμή του χρέους, πόρους για επενδύσεις ακόμη και μείωση των φόρων, σύμφωνα με το άρθρο του αναπληρωτή γενικού διευθυντή του ΔΝΤ. Πρόκειται για υποσχέσεις που ποτέ δεν έχουν υλοποιηθεί, αντίθετα με την λιτότητα η οποία κάθε φορά που εφαρμόζεται επιτείνει τη φτώχεια και τις ανισότητες σε βάρος των πιο αδύνατων.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Πηγή: NewsCenter

Κάτι παραπάνω από εμφανής ήταν η έκπληξη των συντακτών της έκθεσης για την εξέλιξη του παγκόσμιου πλούτου το έτος 2020, περιγράφοντας την ανατροπή των προβλέψεων που σημειώθηκε: «Οι αναλυτές περίμεναν ότι ο παγκόσμιος πλούτος θα συρρικνωνόταν λόγω της πανδημίας του Covid-19. Αλλά αντί να μειωθεί, ο παγκόσμιος χρηματοοικονομικός πλούτος αυξήθηκε παραπάνω από 8,3% κατά τη διάρκεια του 2020 για να φτάσει σε ύψος ρεκόρ όλων των εποχών, αξίας 250 τρισ. δολ.»! Αύξηση ωστόσο σημείωσαν σε σχέση με το 2019 και οι άλλες μορφές πλούτου, που αφορούν πραγματικά στοιχεία και κυρίως ακίνητη περιουσία, υποδεέστερη ωστόσο σε σχέση με τον άνοδο του χρηματοοικονομικού πλούτου: «μόνο» 6,8%, για να φθάσει τα 235 τρισ. δολ.

του ΛΕΩΝΙΔΑ  ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ 

Οι συγκρατημένες έως απαισιόδοξες προσδοκίες των αναλυτών της Boston Consulting Group που συντάσσουν κάθε έτος την έκθεση δεν στηριζόταν σε αβάσιμες εικασίες. Το 2020 σημειώθηκε η μεγαλύτερη συρρίκνωση του ΑΕΠ μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ το 2008 – το πλέον πρόσφατο και συγκρίσιμο προηγούμενο της περυσινής ύφεσης – ο πλούτος συρρικνώθηκε κατά 8%!

Το 2020 ωστόσο τη διαφορά την έκανε η αύξηση των καταθέσεων και η αναπάντεχη άνοδος των τιμών των μετοχών, που ως καύσιμη ύλη για την άνοδό τους είχαν την ρευστότητα που απελευθέρωσαν οι κεντρικές τράπεζες σε όλο τον κόσμο. Έτσι, μετρητά και καταθέσεις αυξήθηκαν κατά 10,6%, πετυχαίνοντας την μεγαλύτερη ετήσια αύξηση στη διάρκεια 20 χρόνων.

Εξ ίσου θεαματική, κατά 9%, ήταν και η άνοδος του αριθμού των υπερ-πλουσίων, όπως χαρακτηρίζονται όσοι κατέχουν επενδύσιμο προσωπικό πλούτο άνω των 100 εκ. δολ. Στη «λέσχη» προστέθηκαν το 2020 επιπλέον 6.000 άτομα, για να φτάσει να αριθμεί συνολικά 60.000 άτομα που έχουν υπό τον έλεγχό τους 22 τρισ. δολ!

Η αναπάντεχη αύξηση του πλούτου όσων ατόμων έχουν στη διάθεσή τους πάνω από 250.000 δολάρια δεν θα ήταν άξια σχολιασμού αν το 2020, ελέω της πανδημίας, δεν είχαν παρατηρηθεί ορισμένα φαινόμενα, που μόνο αύξηση του ιδιωτικού πλούτου δεν προοικονομούσαν. Ένα χαρακτηριστικό προς εξέταση μέγεθος είναι το παγκόσμιο δημόσιο χρέος που το 2020 κατέγραψε αύξηση ρεκόρ φθάνοντας το 97,3% του ΑΕΠ, από 83,7% το 2019 και σχετικά συγκρίσιμα επίπεδα τα προηγούμενα χρόνια (2018: 82,3%, 2017: 82% και 2016: 83,2%). Εξ ίσου μεγάλη αύξηση σημείωσε το δημόσιο χρέος και στην ευρωζώνη, που φημίζεται για τη δημοσιονομική της αυστηρότητα, σε εμφανή πλέον αντίθεση με την κυρίαρχη οικονομική πολιτική που εφαρμόζουν ΗΠΑ, Αγγλία, κι άλλες χώρες: από 84% του ΑΕΠ το 2019 σε 96,9% το 2020. Την ίδια, αυξητική, τροχιά ωστόσο ακολούθησε και ο πλούτος.

Τα πράγματα γίνονται πολύ χειρότερα αν λάβουμε επίσης υπ’ όψη μας την εξέλιξη της ανεργίας και φτώχειας το 2020. Στις Ηνωμένες Πολιτείες πριν η ανεργία επανέλθει σχεδόν στα προ κορονοϊού επίπεδα τον Μάιο του 2021 (5,5%) ακριβώς ένα χρόνο πριν, τον Μάιο του 2020, έφτασε στο 13%, καταγράφοντας ρεκόρ δεκαετιών. Εν τη απουσία δε ακόμη και αυτού του εναπομείναντος κράτους πρόνοιας που διαθέτει η Ευρώπη, η φτώχεια ακολούθησε ταχύτατα μια ανάλογη μετεωρική άνοδο, μέχρι τουλάχιστον να καταβληθούν οι εισοδηματικές ενισχύσεις που ξεκίνησαν να χορηγούνται επί Τραμπ.

Στην Ευρώπη, οι εξελίξεις ήταν πιο σύνθετες μιας και η ανεργία δεν αυξήθηκε, λόγω των προγραμμάτων χρηματοδότησης της εργασίας που εγκρίθηκαν από τις Βρυξέλλες, αυξάνοντας ωστόσο το δημόσιο χρέος. Χαρακτηριστικά, τα 19 κράτη – μέλη της ΕΕ που ζήτησαν να ενταχθούν στο μηχανισμό SURE (με τις χώρες του πλούσιου βορρά, πχ Αυστρία, Γερμανία, Φινλανδία, Ολλανδία, κ.α. να αρνούνται να υπαχθούν) θα απορροφήσουν χρηματοδοτήσεις ύψους 94,3 δις. ευρώ, επιβαρύνοντας ισόποσα τα δημόσια χρέη με το ομόλογο SURE που εισήχθηκε στο πράσινο χρηματιστήριο του Λουξεμβούργου.


Η φτώχεια ωστόσο αυξήθηκε δεδομένου ότι εκατομμύρια μισθωτοί υποχρεώθηκαν να ζήσουν με το 80% του μισθού τους ή τον βασικό μισθό (αναλόγως των όρων χορήγησης του επιδόματος για όσο καιρό ήταν κλειστή η οικονομία) κι άλλα πολλά εκατομμύρια που εργάζονταν στη σκιώδη, αδήλωτη οικονομία έμειναν εντελώς εκτός ενισχύσεων. Μεγάλοι χαμένοι δε, αποδείχθηκαν όσοι εργάζονταν σε χειρωνακτικές εργασίες: οικοδόμοι, αγρότες, προσωπικό καθαριότητας κ.α. που δεν μπορούσαν να απολαύσουν τα καλά της τηλε-εργασίας. Με άλλα λόγια οι φτωχότεροι των φτωχών…

Παρότι ο κύκλος των αλλαγών που άνοιξε τον Μάρτιο του 2020, με την πρώτη ανακοίνωση των λοκ ντάουν, δεν έχει ακόμη κλείσει, μιας κι ο λογαριασμός από τις αποζημιώσεις του 2021 δεν είναι ακόμη γίνει γνωστός, η ανακοίνωση της Boston Consulting Group συμπληρώνει το παζλ της χρονιάς που πέρασε. Διαφορετικά θα αιωρούταν μια απορία: αν τα κράτη και οι εργαζόμενοι έχασαν, ποιοί είναι αυτοί που κέρδισαν; Τώρα ξέρουμε!







Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Zero Hedge Friday, 04-6-21
Μετάφραση:Μ.Στυλιανού

Μετά από μια σειρά κυβερνο-επιθέσεων για τις οποίες οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών κατηγόρησαν τους Ρώσους, το κρατικό επενδυτικό ταμείο της Ρωσίας (επίσημα το Εθνικό Ταμείο Ευημερίας) αποφάσισε να απορρίψει όλα τα δολάρια και τα περιουσιακά στοιχεία σε δολάρια υπέρ εκείνων που μετρώνται σε ευρώ, γιουάν - ή απλά σε πολύτιμα μέταλλα όπως ο χρυσός, τον οποίο η κεντρική τράπεζα της Ρωσίας ευνοεί όλο και περισσότερο για τα δικά της αποθέματα.
Ο Ρώσος υπουργός Οικονομικών Αντόν Σιλουάνοφ

Ο υπουργός Οικονομικών Αντόν Σιλουάνοφ έκανε την ανακοίνωση την Πέμπτη το πρωί στο ετήσιο Διεθνές Οικονομικό Φόρουμ της Αγίας Πετρούπολης.

"Μπορούμε να κάνουμε αυτή την αλλαγή αρκετά γρήγορα, μέσα σε ένα μήνα", δήλωσε ο Σιλουάνοφ σε δημοσιογράφους την Πέμπτη.

Εξήγησε ότι το Κρεμλίνο κινείται για να μειώσει την έκθεση σε περιουσιακά στοιχεία των ΗΠΑ καθώς ο Πρόεδρος Μπάιντεν απειλεί με περισσότερες οικονομικές κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας μετά τις τελευταίες επιθέσεις χάκερ για απόσπαση λύτρων. Η μεταφορά θα επηρεάσει 119 δισεκατομμύρια δολάρια σε ρευστά στοιχεία ενεργητικού, ανέφερε το Bloomberg, αλλά οι πωλήσεις θα εκτελεστούν σε μεγάλο βαθμό μέσω της Ρωσικής Κεντρικής Τράπεζας και των τεράστιων αποθεμάτων της, περιορίζοντας τον αντίκτυπο στην αγορά και μειώνοντας την ορατότητα για το τι ακριβώς θα αγοράσει το κρατικό επενδυτικό ταμείο.

"Η κεντρική τράπεζα μπορεί να κάνει αυτές τις αλλαγές στο Ταμείο Ευημερίας χωρίς να καταφύγει σε λειτουργίες της αγοράς", δήλωσε η Σοφία Ντόνετς, οικονομολόγος στην Αναγεννησιακή Πρωτεύουσα στη Μόσχα. "Αυτό κατά κάποιο τρόπο είναι τεχνικό."

Ο Jordan Rochester, υπεύθυνος στρατηγικής συναλλάγματος στη Nomura International PLC, δήλωσε: «Πρόκειται για μεταφορά ευρώ από την κεντρική τράπεζα στο ταμείο πλούτου, στη συνέχεια θα δούμε την κεντρική τράπεζα, τον κάτοχο των USDs και εναπόκειται σε αυτούς να το διαχειριστούν. Δεν υπάρχει αρχικός αντίκτυπος στην αγορά."

Τα νέα δεν αποτελούν πλήρη έκπληξη: Η Τράπεζα της Ρωσίας, η κεντρική τράπεζα της χώρας, έχει μειώσει σταθερά τις συμμετοχές της σε δολάρια τα τελευταία χρόνια εν μέσω αυξανόμενων πιέσεων με τις κυρώσεις από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Αυτή η τάση συνεχίστηκε κατά τη διάρκεια της θητείας του προέδρου Τραμπ.

Μόλις πριν από λίγες ημέρες, αναφέραμε ότι το ρωσικό κοινοβούλιο είχε μόλις εξουσιοδοτήσει το κρατικό ταμείο πλούτου να αγοράσει χρυσό μέσω της κεντρικής τράπεζας. Ωστόσο, η κεντρική τράπεζα αναφέρει τις συμμετοχές της με καθυστέρηση έξι μηνών, καθιστώντας αδύνατο τον προσδιορισμό των σημερινών αποθεμάτων της.

Οι μετοχές χρυσού της Ρωσίας επισκίασαν τα αποθέματα δολαρίων το προηγούμενο έτος παρά τη διακοπή των αγορών χρυσού. Αυτό οφειλόταν εν μέρει στην αύξηση της αξίας των χρυσών διαθεσίμων της με την άνοδο των τιμών του χρυσού και εν μέρει στις συνεχιζόμενες προσπάθειες της κεντρικής τράπεζας να απαλλαγεί από περιουσιακά στοιχεία σε δολάρια.



Το επενδυτικό ταμείο κατέχει επί του παρόντος το 35% των ρευστών περιουσιακών στοιχείων του σε δολάρια, αξίας περίπου 41,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων, με το ίδιο ποσό σε ευρώ και το υπόλοιπο να κατανέμεται σε γουάν, χρυσό, γιεν και λίρες. Μετά από αυτή την τελευταία αλλαγή, τα περιουσιακά στοιχεία του ταμείου θα αντιπροδσωπεύουν 40% σε ευρώ, 30% σε γουάν, 20% σε χρυσό και 5% σε γιεν και λίρες, δήλωσε ο Σιλουάνοφ.
Πηγή: Μπλούμπεργκ

Το ταμείο πλούτου διατηρεί οικονομίες από τα έσοδα πετρελαίου της Ρωσίας πάνω από μια τιμή αποκοπής και χρησιμοποιείται για να βοηθήσει στην αντιστάθμιση των ελλείψεων όταν η αγορά πέσει κάτω από αυτό το επίπεδο. Μαζί με τα ανελεύθερα περιουσιακά στοιχεία, η συνολική αξία του είναι 185,9 δισεκατομμύρια δολάρια.

Πριν από μερικά χρόνια, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν προειδοποίησε ότι η Ουάσιγκτον επιτάχυνε ακούσια την απο-δολοπλοποίηση με τις επιθετικές οικονομικές κυρώσεις της, οι οποίες ανάγκαζαν τους γεωπολιτικούς αντιπάλους της να μειώσουν την εξάρτησή τους από το greenback. Μόλις τον περασμένο μήνα, η Ρωσία έφτασε σε ένα νέο ορόσημο, σύμφωνα με το οποίο λιγότερο από το 50% των εξαγωγών της πληρωνόταν σε δολάρια.

Η αποδολαροποίηση είναι αναπόφευκτη καθώς οι ΗΠΑ προσπαθούν να επιβληθούν για να αποτρέψουν την επιτάχυνση της παρακμής. Επιταχύνοντας έτσι τις προσπάθειες της Ρωσίας, της Κίνας και άλλων να απομάκρυναν τον εαυτό τους από το δολάριο. https://t.co/TeEO4K974A

— Ραδιόφωνο Ερυθρού Αστέρα (@Red_Star_Radio) 3 Ιουνίου 2021

Φαίνεται ότι μετά από χρόνια σταθερής μείωσης της εξάρτησής της από το δολάριο, η Ρωσία πρόκειται να εντείνει αυτές τις προσπάθειες με τρόπο που η Ουάσιγκτον θα αναγκαστεί να λάβει υπόψη της.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη 

Ολοένα και πιο αδιευκρίνιστα εμφανίζονται τα κριτήρια προτεραιότητας στα καθημερινά δελτία ειδήσεων, με αποτέλεσμα τα κυρίαρχα προβλήματα της χώρας να υποβαθμίζονται ή και να αποσιωπούνται. Έτσι, για αρκετό καιρό, την πρωτοκαθεδρία στην πληροφόρηση είχε η πανδημία, παραχωρώντας την θέση της τις τελευταίες ημέρες στο σκάνδαλο του εθνικού θεάτρου. Τα μεγάλα αδιέξοδα της Ελλάδας, από την έκβαση των οποίων θα κριθεί η επιβίωση ή η εξαφάνιση του Έθνους, που είναι τα εθνικά, η οικονομία και το μεταναστευτικό, περνούν κατά κανόνα σε δεύτερη ή και τρίτη μοίρα. Και πέρα από τη σειρά εμφάνισής τους στα δελτία ειδήσεων, ιδιαιτέρως προβληματική είναι και η επιλογή του τρόπου προβολής τους. Αυτός είναι περιγραφικός, συνοπτικός και βραχυχρόνιων οριζόντων, έτσι που να αποκλείεται η αναζήτηση εξεύρεσης μακροχρόνιων λύσεων, αλλά και η δυνατότητα αξιοποίησης τυχόν ευνοϊκών συγκυριών.

Παρότι δεν είναι ακόμη γνωστό ποιο από τα τρία ακανθώδη αυτά προβλήματα θα μας οδηγήσει στην καταστροφή, αν βέβαια εξακολουθήσουμε να τα ατενίζουμε με τον ίδιο στατικό και δουλοπρεπή τρόπο, στο άρθρο αυτό θα επικεντρωθώ στην οικονομία. Εκτός της ειδικότητάς μου, η επιλογή μου έχει σχέση και με την εμφάνιση πολυσήμαντης ευκαιρίας, που το προσπέρασμά της, με τις παρούσες συνθήκες, θα είναι αυτόχρημα αυτοκτονικό για την πατρίδα μας. Δεν κουράζομαι να επαναλαμβάνω, τον τελευταίο καιρό, ότι η ελληνική οικονομία βρίσκεται ένα βήμα από τον γκρεμό, και είναι κατεπείγουσα η ανάγκη λήψης μέτρων, που να ξεφεύγουν από την πεπατημένη των ανεδαφικών μικροπολιτικών αισιοδοξιών και κυρίως των δεδομένων συμμαχικών εξαρτήσεων.

Δυστυχώς, σήμερα, προσκομίζω μια εμπρηστική αποκάλυψη, που βάζει ταφόπετρα στην οικονομία. Από όσο γνωρίζω, η είδηση αυτή αποσιωπήθηκε από τα ΜΜΕ, ενώ θα όφειλε να τύχει ευρύτατης συζήτησης, προβληματισμού και προσπάθειας αντιμετώπισης της απειλής της. Πρόκειται για το εφιαλτικό πόρισμα μελέτης του Ινστιτούτου Διεθνών Δημοσιονομικών (IIF) της Ουάσινγκτον, που ανεβάζει το χρέος της χώρας μας για το 2020 σε 248,53% του ΑΕΠ μας. Δηλαδή το χρέος μας, που θεωρήθηκε ως μη βιώσιμο στην αρχή της κρίσης, παρότι ήταν μόνον 120% του ΑΕΠ, και οι εταίροι μας στη συνέχεια έσπευσαν να μας εντάξουν στο ΔΝΤ, εμφανίζεται σήμερα υπερδιπλάσιο, σε σύγκριση με το 2010. Πως, άραγε θα το αξιολογήσουν οι εταίροι μας; Προφανώς ως σαφούς πτωχευτικής χροιάς, που δικαιολογεί απολύτως ένα τέταρτο μνημόνιο, ας πούμε μέχρι το έτος 3000; Και να υπενθυμισθεί, ότι το δυσθεώρητο αυτό χρέος του 2020 δεν περιλαμβάνει ακόμη τα σχετικά αποτελέσματα του 2021, μέσα στο οποίο εντατικοποιούνται οι δυσμενείς συνέπειες της πανδημίας, που προφανώς θα το εκτινάξουν σε ακόμη πιο ανεξέλεγκτα ύψη. Καθιερώνεται, έτσι, η πατρίδα μας, ως η πρώτη ευρωπαϊκή αποικία χρέους για απροσδιόριστο πια χρόνο.

Τι άλλο να χρειάζεται άραγε για να συνειδητοποιήσει, επιτέλους, κανείς ότι οι εξαγγελίες της Κυβέρνησης, για βοήθημα στις αδύνατες ομάδες, για μέτρα υποστήριξης των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, για αισιόδοξες προσμονές από τα 32 δισεκατομμύρια ευρώ του Ταμείου Ανάκαμψης, για τον κυβερνητικό ενθουσιασμό γύρω από το σχέδιο ανόρθωσης της οικονομίας, που εκπονήθηκε από την ομάδα Πισσαρίδη, έχουν όλα μα όλα συντριβεί κάτω από το ασήκωτο βάρος της είδησης περί του ανεξέλεγκτου πια χρέους;

Η Ελλάδα μας είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη απέναντι σε καίριες ειδήσεις που την αφορούν. Και όχι μόνον δεν αντιδρά, όχι μόνον αρνείται κατηγορηματικά να συζητήσει την οδυνηρή κατάσταση στην οποίαν την οδήγησαν τα εγκληματικού περιεχομένου μνημόνια, σε συνδυασμό με τη δουλική της εξάρτηση από εταίρους-συμμάχους-φίλους (περιληπτικά από τις εσαεί Μεγάλες Δυνάμεις) αλλά και επιπλέον πασχίζει να αποσιωπήσει, στο μέτρο του δυνατού, ειδήσεις που εκθέτουν την αδράνειά της, έστω και αν η αξιοποίησή τους θα ήταν δυνατόν να βελτιώσει τη θέση της. Έτσι, ακριβώς, τα ελληνικά ΜΜΕ έθαψαν την τόσο σημαντική, και προς όφελός μας, δήλωση του Μπαράκ Ομπάμα, σχετικά με τη θυσία/καταστροφή της Ελλάδας προκειμένου να σωθούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες. Έτσι ακριβώς η χώρα μας παραμένει πειθήνιο μέλος της ΕΕ και της Ευρωζώνης, παρότι οι εταίροι της προτιμούν να εξυπηρετούν, με προκλητικότητα, τα συμφέροντα μη μελών της σε βάρος των δικών της. Έτσι ακριβώς η πατρίδα μας δέχεται παθητικά το ρόλο του εξιλαστήριου θύματος, χωρίς να τολμά να ρίξει το βλέμμα της προς συμμαχίες με άλλα γεωγραφικά μήκη και πλάτη, μήπως και θεωρηθεί ότι «δεν ανήκει εις την Δύσιν». Έτσι, η Ελλάδα υπόγραψε τη συμφωνία των Πρεσπών, για να μη δυσαρεστήσει τους συμμάχους. Έτσι, η χώρα μας ικανοποιείται με τα ψίχουλα του Ταμείου Ανάκαμψης, τα οποία επιπλέον θα επιστραφούν κατά το μεγαλύτερο τμήμα τους στη Γερμανία με τη μορφή εισαγωγής ηλεκτρικών αυτοκινήτων και άλλων προϊόντων νέας τεχνολογίας. Έτσι, ακριβώς, στο παρελθόν, η Ελλάδα δεν είχε το σθένος να αποτρέψει την καταστροφή του πρωτογενούς της τομέα από την ΚΑΠ, και της αναπτυσσόμενης βιομηχανίας της από την ανεξέλεγκτη παγκοσμιοποίηση. Έτσι, δυστυχώς, η πατρίδα μας υπόγραψε και επί δέκα συναπτά χρόνια συμφώνησε ότι τα εγκληματικού περιεχομένου μνημόνια ήταν η «σωτηρία μας». Και, τέλος, έτσι ακριβώς, η Ελλάδα υπέκυψε επί 10 χρόνια στις εξευτελιστικές συνθήκες που της επέβαλαν οι εταίροι, και που απέκλειαν την αμυντική της θωράκιση.

Χωρίς το κεφάλαιο 22 των απομνημονευμάτων του Ομπάμα, και χωρίς την πανδημία που εκτόξευσε το παγκόσμιο χρέος σε 365% του παγκόσμιου ΑΕΠ δεν θα υπήρχε ελπίδα σωτηρίας για την Ελλάδα. Ήδη, τώρα, οι νέες αυτές εξελίξεις θα μπορούσαν να αποτρέψουν ένα άδοξο τέλος της Ελλάδας, με την προϋπόθεση ότι θα θελήσει η ίδια να σωθεί. Να κινητοποιηθεί. Να τολμήσει να στραφεί εναντίον της ΕΕ που την μετέτρεψε σε Ιφιγένεια, για να διασώσει τις τράπεζές της, και να βροντοφωνήσει, εις επήκοον της υφηλίου, ότι δικαιούται αμέσως τώρα παραγραφή του χρέους της, αλλά και επιστροφή του κατοχικού δανείου και των αποζημιώσεων. Άραγε υπάρχουν ελπίδες αφύπνισης, ή η χώρα μας θα εξακολουθήσει να σιωπά, καταδικάζοντας έτσι το λαό της σε βέβαιο αφανισμό;

Οπωσδήποτε, αν ελληνική κυβέρνηση αποφασίσει τώρα να απαιτήσει παραγραφή χρέους και επιστροφή δανείου, θα έχει με το μέρος της ως ισχυρούς συμπαραστάτες τις κοσμοϊστορικές ανατροπές που συνέβησαν στην αντιμετώπιση των χρεών παγκοσμίως. Επειδή το χρέος σε παγκόσμια βάση θεωρείται ότι είναι αδύνατον να αποπληρωθεί, αλλά και επειδή η υφήλιος απειλείται με κραχ μεγατόνων, έχει αναπτυχθεί μια σιωπηρή συναίνεση παραγραφής του. Έτσι, συνέβη το αδιανόητο, να δηλώσει δηλαδή η επικεφαλής του ΔΝΤ ότι «χρέος και ελλείμματα δεν αποτελούν πρόβλημα». Στη συνέχεια, 100 γνωστοί οικονομολόγοι υπέγραψαν δήλωση υπέρ της παραγραφής χρεών. Πρόσφατα ο Έλληνας νομπελίστας Χριστόφορος Πισσαρίδης εκφράστηκε υπέρ της παραγραφής χρεών. Πλήθος άρθρων που φιλοξενούνται τελευταίως σε διεθνή οικονομικά περιοδικά θέτουν το πρόβλημα του υπέρογκου χρέους, από την πανδημία, και συμβουλεύουν παραγραφή του. Στην παραγραφή συνηγορεί και το γεγονός της ανυπαρξίας πληθωριστικής απειλής, καθώς, σε πείσμα των τρισεκατομμυρίων που ήδη δαπανήθηκαν για την αντιμετώπιση του ιού, ο πληθωρισμός παραμένει σε επίπεδο κατώτερο του 2%. Να σημειωθεί, βέβαια, ότι η κυρία Χριστίνα Λαγκάρντ δήλωσε πρόσφατα ότι είναι εναντίον της παραγραφής χρεών, επειδή αντίκειται στις θεμελιώδεις αρχές της ΕΕ. Αλλά, τελοσπάντων, θα υπάρξουν τρόποι να ξεπεραστεί το πρόβλημα, αν τελικώς ελληνική κυβέρνηση αποφασίσει να δώσει μάχη για την εθνική μας επιβίωση. Και τούτο, διότι στην ελληνική περίπτωση διαγραφής χρέους, ο αποφασιστικός παράγοντας θα πρέπει να είναι η αποκάλυψη του εγκλήματος εναντίον ενός ολόκληρου Έθνους και ενός ολόκληρου λαού για να σωθούν οι τράπεζες. Και αν αυτή η κατηγορία συνοδευτεί και με τα συντριπτικά στοιχεία καταστροφής της ελληνικής οικονομίας, θα είναι δύσκολο για την ΕΕ να αντιμετωπίσει αυτής της έκτασης τη διεθνή αποδοκιμασία. Οπωσδήποτε εμείς, στην ΤΙΜΗΣΤΟ 21, έχοντας ταχθεί από την αρχή εναντίον της εθνικής μας εξάρτησης, που αποτελεί ανεκπλήρωτο στόχο της Επανάστασης του 1821, θα προσπαθήσουμε με τα πενιχρά μας μέσα να απαιτήσουμε παραγραφή χρέους και επιστροφή κατοχικού δανείου. Έστω και αν, παραμένοντας μόνοι, αποτύχουμε, που είναι και το πιθανότερο, το θετικό στοιχείο θα είναι η γνωστοποίηση του εγκλήματος, σε παγκόσμια βάση, που θα φέρει την Ελλάδα, από την αφάνεια, στο διεθνές προσκήνιο.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Νίκου Ιγγλέση, Μέλους του ΙΗΑ

Η Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ) ανακοίνωσε την οικονομική ύφεση για το 2020. Σύμφωνα με προσωρινά στοιχεία το ΑΕΠ, σε τρέχουσες τιμές, μειώθηκε κατά 17,6 δις, από 183,4 το 2019, σε 165,8 δις το 2020 ή κατά 9,6%. Η κυβέρνηση προσπάθησε να απαλύνει τις εντυπώσεις και πρόβαλε τη μείωση του ΑΕΠ, σε αλυσωτούς δείκτες όγκου, κατά 8,2%. Μόνο που οι Έλληνες ζουν με βάση τις τρέχουσες τιμές και όχι με δείκτες όγκου.

Σημειώνεται ότι το ΑΕΠ το 2009, πριν τη λαίλαπα των μνημονίων, ήταν 237,7 δις, δηλαδή, μέχρι σήμερα η Ελλάδα έχει γίνει φτωχότερη ετησίως κατά 71,8 δις ή κατά 30,2%.

Χαρακτηριστικό είναι ότι, το 2020, η καταναλωτική δαπάνη των νοικοκυριών μειώθηκε κατά 6,4%, ο ακαθάριστος σχηματισμός κεφαλαίου μειώθηκε κατά 4,2% και μόνο η καταναλωτική δαπάνη της Γενικής Κυβέρνησης αυξήθηκε κατά, το τελείως ανεπαρκές, 2,7%.

Η μείωση του ΑΕΠ το Α΄ τρίμηνο του 2020, σε σχέση με το αντίστοιχο τρίμηνο του 2019, ήταν 1,3% (όταν και ξεκίνησε το πρώτο lockdown), το Β΄ τρίμηνο ήταν 15,6%, το Γ΄ τρίμηνο 10,3% και το Δ΄ τρίμηνο 8,6%, πάντα σε τρέχουσες τιμές. Η ύφεση συνεχίζεται αμείωτη και το Α΄ τρίμηνο του 2021.

Το δημόσιο χρέος (χρέος Κεντρικής Διοίκησης) αυξήθηκε, λόγω πρόσθετου δανεισμού, κατά περίπου 18 δις και από 356 το 2019, ανήλθε σε 374 δις το 2020. Το χρέος αυτό αντιπροσωπεύει το 225,5% του ΑΕΠ. Παράλληλα τα ταμειακά διαθέσιμα, που προέρχονται από παλαιότερο δανεισμό, μειώθηκαν (αναλώθηκαν) κατά περίπου 5 δις. Συνολικά, δηλαδή, μόνο για το 2020, η χώρα επιβαρύνθηκε με 23 δις ευρώ, που θα πρέπει να αποπληρώσει μελλοντικά. Αυτό συμβαίνει γιατί η Ελλάδα δε διαθέτει εθνικό νόμισμα και όλες οι κρατικές δαπάνες, που είναι αναγκασμένη να κάνει λόγω της πανδημίας, προέρχονται από εξωτερικό δανεισμό, εφ’ όσον δεν υπάρχει η δυνατότητα, μέσα στην Ευρωζώνη, έκδοσης νέου χρήματος.

Η κυβέρνηση καλλιεργεί το αφήγημα ότι η κατάσταση θα βελτιωθεί όταν θα αρχίσουν να εκταμιεύονται τα 32 δις από το Ταμείο Ανάκαμψης της ΕΕ. Μόνο που τα χρήματα αυτά θα εκταμιευτούν σε 7 χρόνια μέχρι το 2027, δηλαδή, κατά μέσον όρο, 4,5 δις το χρόνο και θα είναι δάνεια και επιστρεπτέες επιχορηγήσεις. Το ίδιο χρονικό διάστημα, δηλαδή, μέχρι το 2027, η Ελλάδα θα πρέπει να πληρώσει περίπου 95 δις για την εξυπηρέτηση του συναλλαγματικού χρέους. Από αυτά 60 δις είναι χρεολύσια και περίπου 35 δις τόκοι.

Αλλά το χειρότερο είναι ότι τα 32 δις δεσμεύονται από την ΕΕ να κατευθυνθούν προς συγκεκριμένους σκοπούς. Περίπου το ένα τρίτο από αυτά θα κατευθυνθεί στην «πράσινη μετάβαση», δηλαδή, στο κλείσιμο των εργοστασίων λιγνίτη της ΔΕΗ και την αντικατάστασή τους από φωτοβολταϊκά και ανεμογεννήτριες, καθώς και την αντικατάσταση των σημερινών αυτοκινήτων με ηλεκτρικά. Όλα αυτά θα εισάγονται από τη Β. Ευρώπη. Ένα ελάχιστο τμήμα από τα 32 δις θα πάει για την ενίσχυση της αγροτικής και βιομηχανικής παραγωγής που έχει ανάγκη η χώρα μας.

Επίσης το εξωτερικό εμπόριο της Ελλάδας το 2020, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, συρρικνώθηκε σε σημαντικό βαθμό. Οι εξαγωγές μειώθηκαν κατά 9,3% και οι εισαγωγές, ακόμη περισσότερο, κατά 12,9%, (βλέπε άρθρο «Το Εμπορικό Ισοζύγιο στην εποχή του κοροναϊού» www.ellinikiantistasi.gr).

Η απόλυτη καταστροφή όμως υπήρξε στη λεγόμενη «βαριά βιομηχανία», τον τουρισμό. Σύμφωνα με στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος οι εισπράξεις από τον τουρισμό, το 2020, μειώθηκαν κατά 13,9 δις ή κατά 76,5%, σε σχέση με το 2019. Παράλληλα οι εισπράξεις από τη ναυτιλία μειώθηκαν κατά 3,5 δις ή κατά 15,3%. Το αποτέλεσμα ήταν το πλεόνασμα του Ισοζυγίου πληρωμών να συρρικνωθεί από 21,1 δις το 2019 σε μόλις 7,3 δις το 2020.

Η Ελλάδα βιώνει έναν Αρμαγεδδώνα με ύφεση ιστορικών διαστάσεων, εκτίναξη του συναλλαγματικού δημόσιου χρέους και καταστροφή της παραγωγικής βάσης της. Το lockdown «ακορντεόν» που εφαρμόζει, εδώ και ένα χρόνο, η κυβέρνηση διαλύει την οικονομία χωρίς να αναχαιτίζει την πανδημία. Το σύστημα υγείας βρίσκεται σε οριακή κατάσταση και οι νεκροί πλησιάζουν τις 7.000, χωρίς να αναφερόμαστε σ’ όλες τις άλλες κοινωνικές συνέπειες. Η κυβερνητική διαχείριση της πανδημίας αποτελεί εθνική καταστροφή.

Ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης, όταν ανακοινώθηκαν τα επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ στις 5-3-21, δήλωσε : «Παρά τη μεγάλη εξάρτηση από τον τουρισμό, τα στοιχεία του ΑΕΠ που δημοσιοποιήθηκαν σήμερα καταδεικνύουν ότι η ελληνική οικονομία επέδειξε μεγαλύτερη αντοχή, απ’ ότι πολλοί ανέμεναν το 2020. Μαζί με τη διαχείριση της κρίσης της πανδημίας του κοροναϊού, διαλύουμε τα στερεότυπα. Η Ελλάδα είναι στο δρόμο της επιτυχίας και θα επιτύχει».

Στην κυβέρνηση είτε προσπαθούν να κοροϊδέψουν τους πολίτες είτε δεν καταλαβαίνουν τι γίνεται. Το χειρότερο για την Ελλάδα είναι να συμβαίνει το δεύτερο.


Πηγή: http://www.ellinikiantistasi.gr




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ο ιός της ανισότητας ισχυρότερος από τον κορονοϊό

Η μη κυβερνητική οργάνωση Oxfam εκτιμά στην έκθεσή της για τις ανισότητες που δίνει στη δημοσιότητα κάθε χρόνο, ότι οι πλουσιότεροι άνθρωποι στον πλανήτη κάλυψαν ήδη τις ζημίες που υπέστησαν αν δεν μεγέθυναν τα πλούτη τους εν μέσω της πανδημίας του κορονοϊού, επαναλαμβάνοντας την πρότασή της να φορολογηθούν περισσότερο οι μεγάλες περιουσίες για να καταπολεμηθεί αυτός που αποκαλεί «ιό της ανισότητας».

«Οι 1.000 πλουσιότεροι άνθρωποι στον κόσμο επανήλθαν στο επίπεδο-ρεκόρ των περιουσιών τους που καταγραφόταν πριν από την πανδημία μέσα σε μόλις εννέα μήνες, ενώ οι φτωχότεροι θα χρειαστούν πάνω από δέκα χρόνια για να συνέλθουν από τον οικονομικό αντίκτυπο» της υγειονομικής και της συνεπακόλουθης οικονομικής κρίσης, υπογραμμίζει η ΜΚΟ στην έκθεσή της, η οποία δημοσιοποιείται την ημέρα που ξεκινούν οι εργασίες του Παγκόσμιου Οικονομικό Φόρουμ (WEF) — φέτος θα διεξαχθεί ψηφιακά, όχι στο Νταβός της Ελβετίας ως είθισται —, με διάρκεια μέχρι την Παρασκευή.

Οπως αναφέρει το ΑΠΕ-ΜΠΕ, σε παγκόσμια κλίμακα, οι δισεκατομμυριούχοι είδαν τις περιουσίες τους να αυξάνονται κατά 3,9 τρισεκατομμύρια δολάρια από τη 18η Μαρτίου ως την 31η Δεκεμβρίου 2020, σύμφωνα με τη ΜΚΟ, η οποία βασίζεται στα δεδομένα του αμερικανικού περιοδικού Forbes και της ελβετικής τράπεζας Crédit Suisse.

«Η κρίση του κορονοϊού πρέπει να αποτελέσει σημείο καμπής ως προς τη φορολογία των πλουσιότερων ανθρώπων και των μεγάλων επιχειρήσεων», τονίζει η Όξφαμ. Πρέπει να δώσει την ευκαιρία να υπάρξει «επιτέλους δίκαιη φορολόγηση», να γίνει η στιγμή που θα τερματιστεί η «κούρσα προς τον πάτο» του επιπέδου των φορολογικών συντελεστών, θα αρχίσει «η κούρσα προς την κορυφή».

Η φορολογία «μπορεί να πάρει τη μορφή φόρων στην περιουσία, φόρων στις χρηματοοικονομικές συναλλαγές και μέτρων για την εξάλειψη της φοροδιαφυγής», επισημαίνεται στην έκθεση.


πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Fabien Bazzanka/ Reseau International14-1-21
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Η Ρωσία μόλις έκανε ένα σημαντικό βήμα στη διαδικασία "αποδολαρισμού". Για πρώτη φορά, η Μόσχα βλέπει το ποσοστό του χρυσού στα συναλλαγματικά της αποθέματα να ξεπερνά το ποσοστό του δολαρίου. Είναι η Μόσχα πρόδρομος; Ο Fabrice Drouin Ristori, ιδρυτής και Διευθύνων Σύμβουλος της Or.fr/GoldBroker.com, απαντά στο Sputnik .

Η Ρωσία προσπαθεί εδώ και χρόνια να μειώσει την έκθεσή της σε αμερικανικά περιουσιακά στοιχεία και μόλις έφτασε σε ένα ορόσημο σε αυτή την μακροχρόνια διαδρομή. Όπως αναφέρεται σε άρθρο του Bloomberg or.fr, η Ρωσία έχει πλέον πολύ περισσότερο χρυσό στα συναλλαγματικά της αποθέματα από δολάρια. Το ποσοστό του χρυσού στα 583 δισεκατομμύρια αποθεμάτων της Ρωσίας ανήλθε στο 23% στα τέλη Ιουνίου. Όσο για τα περιουσιακά στοιχεία "made in America", τώρα αντιπροσωπεύουν μόνο το 2%.

Για να δούμε πόσο μακριά έχουν φτάσει, αρκεί να δούμε ότι το 2018 το δολάριο αντιπροσώπευε το 40% των συναλλαγματικών αποθεμάτων της Ρωσίας .

"Αυτή είναι μια θεμελιώδης τάση που έχουμε δει τα τελευταία δέκα χρόνια. Η Ρωσία είναι ένας από τους μεγαλύτερους αγοραστές χρυσού στον κόσμο εδώ και αρκετό καιρό. Ο στόχος είναι να συσσωρεύσει ένα εντελώς πολιτικά ουδέτερο περιουσιακό στοιχείο ελεύθερο από κάθε επιρροή", δήλωσε στο μικρόφωνο του Sputnik ο Fabrice Drouin Ristori, ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της Or.fr/GoldBroker.com και ειδικός στο πολύτιμο μέταλλο.

Η Μόσχα έχει αποδειχθεί ότι είναι ένας σημαντικός παίκτης στην αγορά του χρυσού τα τελευταία χρόνια. Μέχρι και 40 δισεκατομμύρια δολάρια έχουν δαπανηθεί σε διάστημα πέντε ετών για την απόκτηση του πολύτιμου κίτρινου μετάλλου, σύμφωνα με το Bloomberg .

Μια στοχαστική στρατηγική

Όπως σημειώνει η αμερικανική εφημερίδα, η αύξηση των αποθεμάτων χρυσού της Ρωσίας επωφελήθηκε από την αύξηση κατά 26% των τιμών των κίτρινων μετάλλων μεταξύ Ιουνίου 2019 και Ιουνίου 2020. Σε πρόσφατη έκθεση, η Ρωσική Κεντρική Τράπεζα ανέφερε ότι αγόρασε χρυσό αξίας 4,3 δισεκατομμυρίων δολαρίων κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Το ίδρυμα ανέφερε ότι σταμάτησε τις αγορές χρυσού το πρώτο εξάμηνο του 2020 για να επικεντρωθεί στις δικές του εξορυκτικές δραστηριότητες και να πιέσει τις τράπεζες της χώρας να εξάγουν περισσότερα. Ο στόχος; Αύξηση του συναλλάγματος της Ρωσίας σε ένα πλαίσιο πτώσης των τιμών του πετρελαίου.

"Η ρωσική στρατηγική αποδεικνύει ότι ο χρυσός είναι το νόμισμα που χρησιμοποιείται ως έσχατη λύση σε περίπτωση γεωπολιτικών εντάσεων. Η Ρωσική Κεντρική Τράπεζα γνωρίζει ότι ο χρυσός είναι ένα ουδέτερο περιουσιακό στοιχείο που θα είναι πάντα αποδεκτό", δήλωσε ο Fabrice Drouin Ristori.

Στο Φόρουμ της Αγίας Πετρούπολης τον Ιούνιο του 2019, ο Βλαντιμίρ Πούτιν δήλωσε: «Είναι σαφές ότι αυτές οι βαθιές αλλαγές [στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα] απαιτούν την προσαρμογή των διεθνών χρηματοπιστωτικών οργανισμών, επανεξετάζοντας το ρόλο του δολαρίου, το οποίο, αφού έγινε αποθεματικό νόμισμα, έχει γίνει ένα μέσο πίεσης από τη χώρα έκδοσης στον υπόλοιπο κόσμο».

Οι νομισματικές επιλογές της Μόσχας φαίνεται να συνάδουν με μια μακροπρόθεσμη στρατηγική. Σύμφωνα με στοιχεία της Ρωσικής Κεντρικής Τράπεζας, το μερίδιο των πληρωμών σε δολάρια ΗΠΑ στις εξαγωγές αγαθών και υπηρεσιών μειώθηκε από 80 σε 68% μεταξύ 2013 και 2017. Ταυτόχρονα, το μερίδιο του ευρώ αυξήθηκε από 9 σε 16% και το ρούβλι αυξήθηκε από 10 σε 14%. Η κίνηση ήταν λιγότερο έντονη όσον αφορά τις εισαγωγές, με το ποσοστό του δολαρίου να αυξάνεται από 41 σε 36%.

Η επιθυμία να απαλλαγούν από το δολάριο αντικατοπτρίζεται επίσης στις πωλήσεις όπλων της Ρωσίας. Η Μόσχα κατέχει μεγάλη θέση στην αγορά αυτή με το 21% των παγκόσμιων εξαγωγών, σύμφωνα με το Διεθνές Ινστιτούτο Ερευνών για την Ειρήνη της Στοκχόλμης (Sipri).

Τον Οκτώβριο του 2018, οι ρωσικές αρχές ανακοίνωσαν ότι τα συστήματα αντιαεροπορικής άμυνας S-400 που πωλούνται στην Ινδία θα πληρωθούν σε ρούβλια.

Ακόμη και το Εθνικό Ταμείο Πλούτου της Ρωσίας, μείωσε τις επενδύσεις του σε δολάρια το 2020. Άλλα νομίσματα, Έχουν προτιμηθεί άλλα νομίσματα όπως το κινεζικό γιουάν ή το reminibi.

Όπως εξήγησε ο Βλάντιμιρ Κολίτσεφ, Ρώσος υφυπουργός Οικονομικών, "τα γεωπολιτικά κίνητρα είναι ένας από τους κύριους παράγοντες που καθορίζουν τη δομή των αποθεμάτων του Εθνικού Ταμείου Πλούτου". "Είμαστε περισσότερο συγχρονισμένοι με την κεντρική τράπεζα".

Σύμφωνα με τον Fabrice Drouin Ristori, ένας από τους βασικούς λόγους για τους οποίους η Ρωσία ωθείται στον «αποδολαρισμό είναι οι αμερικανικές κυρώσεις εναντίον της Μόσχας. Πρόσφατα, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αναλάβει δράση κατά αρκετών ρωσικών εταιρειών, συμπεριλαμβανομένων των εταιρειών άμυνας και πληροφοριών. Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ δήλωσε: Όσον αφορά το ζήτημα των νέων αμερικανικών κυρώσεων σε ρώσους και κινέζους ιδιώτες και εταιρείες, το γεγονός δεν μας εκπλήσσει. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν υιοθετήσει εδώ και καιρό μια εχθρική πολιτική έναντι της χώρας μας. Και φυσικά, θα ακολουθήσει η απάντηση, όχι μόνο με κανόνα τη συμμετρία, αλλά θα συναγάγουμε πρόσθετα συμπεράσματα που θα καλύψουν το σύνολο των ρωσο-αμερικανικών σχέσεων".


"Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν καταχραστεί τη θέση τους"


Ο Fabrice Drouin Ristori δήλωσε: «Η Ρωσία απομακρύνεται από το δολάριο επειδή αποτελεί στόχο κυρώσεων από τις Ηνωμένες Πολιτείες εδώ και χρόνια. Η Μόσχα προσπαθεί να αποστασιοποιηθεί από ένα πολιτικοποιημένο πράσινο δολάριο".

"Η απόδολαροποίηση της Ρωσίας μπορεί να είναι σε πλήρη εικόνα σήμερα, αλλά είναι μια μακροχρόνια στρατηγική. Η Μόσχα γνωρίζει ότι ο χρυσός επιστρέφει στο νομισματικό σύστημα. Είναι μια σαφής τάση. Η Ρωσία προετοιμάζεται για το μέλλον και ένα νομισματικό σύστημα που βασίζεται σε περιουσιακά στοιχεία εκτός του δολαρίου. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν καταχραστεί τη θέση τους και ένα διεθνές αποθεματικό νόμισμα», καταλήγει ο εμπειρογνώμονας.


Πηγή: https://fr.sputniknews.com/economie/




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Εύστοχη η δράση που πραγματοποίησαν σήμερα τα μέλη του Ρουβίκωνα στα κεντρικά γραφεία της Τράπεζας Πειραιώς. Την παρέμβαση τους την αιτιολογούν αναλυτικά σε κείμενο που ανάρτησαν στην ιστοσελίδα τους.

Εμείς αυτό που θέλουμε να επαναλάβουμε και να τονίσουμε είναι η εκκωφαντική σιωπή που ακολούθησε -και το εντυπωσιακό είναι ότι δεν προέρχεται μόνο από τα "Πέτσινα" ΜΜΕ- όταν πριν λίγες μέρες η κυβέρνηση της Ν.Δ., εν μέσω έξαρσης της θανατηφόρας πανδημίας και στα "μουλωχτά" πραγματοποίησε ένα τεράστιο σκάνδαλο με ευνοούμενους του μετόχους της Τράπεζας Πειραιώς.

Στην ανάρτηση που τιτλοφορούσαμε: "Ενα τεράστιο "νόμιμο" σκάνδαλο. Η κυβέρνηση χαρίζει 2,5 δις ευρώ στην Τράπεζα Πειραιώς, η οποία θα παίρνει τα σπίτια φτωχών ανθρώπων που τις οφείλουν 15.000 ευρώ", έχουμε αναφερθεί αναλυτικά σ' αυτό και θα ήταν πλεονασμός να επαναφέρουμε αυτά που ήδη έχουμε γράψει.

Δύσκολα όμως μπορεί να αντιληφθούμε με ποιο τρόπο ιεραρχούν τα θέματα που επιλέγουν για να ασκήσουν κριτική στην κυβέρνηση τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Μας φαίνεται ακατανόητο γιατί αυτό το τεράστιο -άσχετα αν παρουσιάζεται σαν νομιμοφανές- σκάνδαλο, το αποσιωπούν εντελώς. Δεν θέλουμε να κάνουμε αυθαίρετες υποθέσεις για ποιο λόγο μπορεί να συμβαίνει αυτό, αλλά τον προβληματισμό μας τον εκφράζουμε;




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

«Νέο κεφάλαιο στις διαπραγματεύσεις για το δημόσιο χρέος» άνοιξε η Αργεντινή! Με αυτό τους το σχόλιο οι Financial Times απέδωσαν με τον πιο εύστοχο και συμπυκνωμένο τρόπο το επίτευγμα της νέας κυβέρνησης της λατινοαμερικανικής χώρας. Η διαγραφή του 45% περίπου σε ένα χρέος ύψους 65 δισ. δολαρίων (με συνολικό χρέος που φτάνει τα 340 δισ. ή 90% του ΑΕΠ) δείχνει τις μεγάλες δυνατότητες διαγραφής του δημόσιου χρέους που μπορούν να εφαρμόσουν οι κυβερνήσεις σε βάρος των διεθνών πιστωτών, δημιουργώντας τον αναγκαίο δημοσιονομικό χώρο.

Το παράδειγμα της Αργεντινής αξίζει να μελετηθεί γιατί δείχνει τι πρέπει και μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση, ακόμη κι εντός του καπιταλισμού, ακόμη και μια κυβέρνηση που δεν είναι επαναστατική, αν θέλει να διαγράψει μέρος έστω του δημόσιου χρέους της, δημιουργώντας έτσι τους αναγκαίους (αλλά προφανώς μη επαρκείς όρους) για να ασκηθεί μια φιλολαϊκή πολιτική. Η κυβέρνηση του προέδρου Φερνάντες πολύ πριν τις εκλογές του Οκτωβρίου του 2019, όταν ηττήθηκε ο νεοφιλελεύθερος Μαουρίτσιο Μάκρι, είχε κάνει σαφές ότι μπροστά στο δίλημμα αν θα δοθούν χρήματα στο λαό ή τους διεθνείς πιστωτές θα προτιμήσει να στηρίξει τον λαό της Αργεντινής.

Οι υποψίες μήπως πρόκειται για μια ακόμη προεκλογική υπόσχεση που έμελλε να συντριβεί στις μυλόπετρες των πάντα …απρόβλεπτων συγκυριών διαλύθηκαν αμέσως μετά την εκλογή της κυβέρνησης. Διαλύθηκαν όχι μόνο με συνεχείς δηλώσεις αξιωματούχων κατά των διεθνών πιστωτών που ωθούσαν τις τιμές των ομολόγων στα Τάρταρα, αλλά και με έργα. Πριν ακόμη σχηματιστεί η νέα κυβέρνηση και αναλάβουν οι νέοι υπουργοί, οι πρωταγωνιστές των τωρινών εξελίξεων μελέτησαν σοβαρά την πρόσφατη εμπειρία χωρών που βρέθηκαν αντιμέτωποι με διεθνείς πιστωτές, ρώτησαν κι έμαθαν, παρότι η εμπειρία της Αργεντινής με εννέα παύσεις πληρωμών – χρεοκοπίες στην ιστορία της είναι ανυπολόγιστης σημασίας. Για όποιον φυσικά δεν θεωρεί ως δικά του τα συμφέροντα της Blackrock, που στην Αργεντινή έκατσε στην άλλη μεριά του τραπεζιού και λειτούργησε ως επίσημος διαπραγματευτής απέναντι στην κυβέρνηση εκφράζοντας τους μεγάλους κατόχους ομολόγων.

Με την ίδια αποφασιστικότητα που η νέα κυβέρνηση της Αργεντινής δήλωνε αποφασισμένη να βάλει σε προτεραιότητα τα λαϊκά συμφέροντα έναντι των συμφερόντων των πιστωτών, οικοδομούσε ένα διεθνές μέτωπο υποστήριξης και αλληλεγγύης που θωράκιζε το Μπουένος Άιρες. Κορυφαία του πράξη και μορφή έκφρασης το άρθρο που υπογράψαμε 138 οικονομολόγοι απ’ όλο τον κόσμο, με το οποίο ζητούταν η ελάφρυνση του δημόσιου χρέους της Αργεντινής. Την έκκληση υπέγραφαν από Μαρξιστές, Νεοσουμπετεριανούς και άλλους ετερόδοξους οικονομολόγους μέχρι νομπελίστες και άλλους που στέκονται στο κέντρο της οικονομικής ορθοδοξίας (Ανουάρ Σαΐχ, Μαρκ Ουάισμπροτ, Τζέιμς Γκαλμπρέιθ, Τζέφρεϋ Σακς, Ντάνι Ρόντρικ, Τομά Πικετί, Μαριάνα Ματζουκάτο, κ.α.).

Κι ενώ η μια προθεσμία που έδινε στους πιστωτές για συμφωνία η κυβέρνηση της Αργεντινής μετά την άλλη αποδεικνυόταν άκαρπη, φτάνοντας στις έξι συνολικά, οι τιμές των ομολόγων κατέρρεαν φτάνοντας να διαπραγματευτούν ακόμη και κάτω από το 30% της τιμής τους, όπως φαίνεται στο συνημμένο διάγραμμα του Bloomberg. Έτσι, μετά από οκτώ μήνες διαπραγματεύσεων και μια συνέντευξη του υπουργού Οικονομικών Μαρτίν Γκουζμάν στην κυριακάτικη εφημερίδα Pagina 12 την προηγούμενη Κυριακή 2 Αυγούστου, όπου έστειλε το τελευταίο και οριστικό τελεσίγραφο στους πιστωτές και ανήγγειλε ότι «η ατμομηχανή της ανάπτυξης θα είναι στο εξής η εσωτερική αγορά», δηλώνοντας με αυτό τον τρόπο την προθυμία τους να αναλάβουν ξανά το κόστος αποκλεισμού από τις διεθνείς αγορές (ως άμεσο αποτέλεσμα του ναυαγίου των διαπραγματεύσεων και της μονομερούς στάσης πληρωμών) οι πιστωτές αναγκάστηκαν να συμφωνήσουν. Τα νέα ομόλογα θα εκδοθούν στο 55% της αρχικής αξίας των παλιών! Το σημαντικότερο είναι πως αυτή η αναδιάρθρωση δεν συνοδεύτηκε από κανένα νέο όρο για την μακροοικονομική πολιτική της Αργεντινής ή την κοινωνική πολιτική και την πολιτική μισθών, όπως συνέβη για παράδειγμα στην Ελλάδα το 2012.


Για τον πρόεδρο Φερνάντες, που έχει στο εξής να διαχειριστεί δύο καυτά μέτωπα, τα δύσκολά είναι μπροστά του. Τόσο ο νέος γύρος διαπραγματεύσεων με το ΔΝΤ για τους όρους αποπληρωμής του δανείου που έλαβε ο πρώην πρόεδρος Μαουρίτσιο Μάκρι όσο και η κοινωνική πολιτική του θα κρίνουν κατά πόσο θα αποδειχθούν αληθινές οι προσδοκίες που δημιούργησε. Και το χειρότερο ωστόσο σενάριο να εξελιχθεί τα επόμενα χρόνια σε τίποτε δεν μειώνει την επιτυχία που κατήγαγε η Αργεντινή εναντίον των ξένων πιστωτών.

Αξίζει ωστόσο να αναφερθεί ότι το Μπουένος Άιρες εκμεταλλεύθηκε στο έπακρο τη συγκυρία της πανδημίας, θέτοντας ως επιτακτική προτεραιότητα την ανάγκη άσκησης επεκτατικής οικονομικής πολιτικής. Σε αυτό το πλαίσιο διαπραγματεύθηκε και πέτυχε ελάφρυνση του χρέους του Ισημερινού ακόμη και ο δεξιός πρόεδρός του (και καταδότης Τζουλιάν Ασάντζ) Λένιν Μορένο, με πολύ χειρότερους όρους.

Ενώ η Αργεντινή πέτυχε έναν θρίαμβο που θα έπρεπε να αποτελεί πολύτιμο οδηγό για τις κυβερνήσεις και τους λαούς όλου του κόσμου η επιτυχία της έγινε δεκτή με ένα τείχος σιωπής από τα Μέσα Ενημέρωσης. Λες και όλες οι εφημερίδες και οι τηλεοράσεις υπάγονται ιδιοκτησιακά στο χαρτοφυλάκιο της μαφίας των επενδυτικών κεφαλαίων. Το σημερινό πέπλο σιωπής είναι περιττό να ειπωθεί ότι αντιβαίνει πλήρως με αργεντινολογία του 2014 – 2015. Στην Ελλάδα ιδιαίτερα οι περιπέτειες της Αργεντινής το 2014, όταν το κεφάλαιο Elliott Management του κερδοσκόπου Πολ Σίνγκερ προχώρησε ακόμη και σε κατασχέσεις δημόσιας περιουσίας της, προβάλλονταν εν είδει μαθήματος και απειλής για το τι μπορεί να συμβεί αν μια κυβέρνηση συγκρουστεί με τους πιστωτές. Εκ των υστέρων κρίνοντας δεν πήγαν χαμένες οι απειλές τους.

Και τώρα, που αυτή η σύγκρουση απέβη επιτυχής στην Αργεντινή και οι πιστωτές υποχώρησαν …άκρα του τάφου σιωπή.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σύμφωνα με στοιχεία της Ενωσης Ιδιωτικών Τραπεζών της Ελβετίας οι καταθέσεις των Ελλήνων στις ελβετικές τράπεζες 8 χρόνια πριν  ανέρχονταν στο μυθικό ποσό των 31,5 δις ευρώ. 8 χρόνια μετά και καθώς έβλεπαν να πλησιάζει ο Σύριζα αντιλαμβάνεστε τι χρήμα έχει σηκωθεί από τις ελληνικές τράπεζες με προορισμό την Ελβετία και άλλους παραδείσους.

Στα 31,5 δισ. ευρώ υπολογίζει τις καταθέσεις των Ελλήνων στην Ελβετία ο κ. Σαντάλ Μπουρκουέν, εκπρόσωπος Τύπου της Ενωσης Ιδιωτικών Τραπεζών (Private Banks Association) της Ελβετίας, κατά την παρουσίαση της εικόνας των ελβετικών τραπεζών στη Γενεύη.

Ο κ. Μπουρκουέν τόνισε ότι, από τα περίπου 3,5 τρισ. ευρώ καταθέσεων που διατηρούν οι Ευρωπαίοι έξω από τη χώρα καταγωγής τους, το 1,05 τρισ. ευρώ βρίσκεται στις τράπεζες της Ελβετίας, 1,325 τρισ. σε τράπεζες του Λουξεμβούργου, 722 δισ. ευρώ σε τράπεζες της Αγγλίας στα Channel Islands και το Δουβλίνο, 144 δισ. ευρώ στον Παναμά και τις άλλες χώρες της Καραϊβικής, 119 δισ. ευρώ στις ΗΠΑ και 99 δισ. ευρώ στη Σιγκαπούρη.

Όπως αντιλαμβάνεστε από αυτό και μόνο δεν υπάρχει καμμία ελπίδα σωτηρίας και ως εκ τούτου είναι μονόδρομος να γίνουμε Ελβετοί!
Περισσότεροι από 1.000 άνθρωποι στήθηκαν την Κυριακή στην ουρά για να λάβουν δωρεάν πακέτα τροφίμων στη Γενεύη, υπογραμμίζοντας την επίδραση που έχει η επιδημία του κοροναϊού στους εργαζόμενους φτωχούς και στους μετανάστες χωρίς χαρτιά, ακόμη και στην πλούσια Ελβετία.

Η ουρά εκτεινόταν περισσότερο από ένα χιλιόμετρο έξω από ένα παγοδρόμιο όπου εθελοντές διένειμαν περίπου 1.500 πακέτα σε ανθρώπους που είχαν αρχίσει να συγκεντρώνονται ήδη από τις 5.00 π.μ.

«Στο τέλος του μήνα οι τσέπες μου είναι άδειες. Πρέπει να πληρώσουμε τους λογαριασμούς, την ασφάλιση, όλα», δήλωσε η Ίνγκριντ Μπεράλα, μια κάτοικος από τη Νικαράγουα που εργάζεται ως μερικώς απασχολούμενη. «Αυτό είναι σπουδαίο, επειδή υπάρχει φαγητό για μία εβδομάδα, μια εβδομάδα ανακούφισης… δεν ξέρω για την ερχόμενη εβδομάδα».

Σε μια χώρα σχεδόν 8,6 εκατομμυρίων, 660.000 άνθρωποι στην Ελβετία ήταν φτωχοί το 2018, σύμφωνα με τη φιλανθρωπική οργάνωση Caritas, ιδιαίτερα μονογονεϊκές οικογένειες και εκείνοι με πολύ χαμηλό επίπεδο μόρφωσης που δεν μπορούν να βρουν δουλειά μετά την απόλυσή τους.

Τουλάχιστον 1,1 εκατ. άνθρωποι κινδυνεύουν από φτώχεια, με μέσα που υπολείπονται του 60% του διάμεσου εισοδήματος, που ήταν 6.538 ελβετικά φράγκα για μια δουλειά πλήρους απασχόλησης το 2018.

Η ελβετική τράπεζα UBS υπολόγισε πως η Γενεύη είναι η δεύτερη στον κόσμο πιο ακριβή πόλη για μια τριμελή οικογένεια, με πρώτη τη Ζυρίχη. Μπορεί το μέσο εισόδημα να είναι επίσης υψηλό, αλλά αυτό δεν λέει τίποτα για τους ανθρώπους που πασχίζουν να τα βγάλουν πέρα.

«Νομίζω πως πολύς κόσμος το γνωρίζει αυτό, αλλά είναι διαφορετικό να το βλέπεις με τα ίδια σου τα μάτια», δήλωσε η Σιλβάνα Ματροματέο, επικεφαλής της ανθρωπιστικής οργάνωσης Geneva Solidarity Caravan.

«Είχαμε ανθρώπους που έλεγαν με δάκρυα στα μάτια: ‘Δεν είναι δυνατό αυτό που συμβαίνει στη χώρα μου’. Αλλά είναι εδώ και ίσως η COVID-19 τα ανέδειξε όλα αυτά και αυτό είναι καλό, γιατί θα μπορέσουμε να λάβουμε μέτρα για να στηριχθούν όλοι αυτοί οι εργάτες, γιατί είναι εργάτες προπαντός».

Ο Πάτρικ Βίλαντ, επικεφαλής αποστολών της οργάνωσης Doctors Without Borders είπε πως σύμφωνα με μια έρευνα που δημοσιοποιήθηκε την περασμένη εβδομάδα λίγο πάνω από τους μισούς ανθρώπους που έλαβαν πακέτα τροφίμων και ρωτήθηκαν στο πλαίσιο της έρευνας ήταν χωρίς χαρτιά, ενώ άλλοι είχαν αποκτήσει νομικό καθεστώς, ήταν Ελβετοί ή αιτούντες άσυλο.

Πάνω από το 3% βρέθηκαν θετικοί στο διαγνωστικό τεστ για την COVID-19, ο τριπλάσιος του συνολικού ποσοστού στη Γενεύη, γεγονός το οποίο απέδωσε στις κακές συνθήκες στέγασης και στον συνωστισμό ανθρώπων που κατοικούν στο ίδιο σπίτι.

«Στη Γενεύη, μία από τις πιο πλούσιες πόλεις στον κόσμο, υπήρχαν πάντοτε άνθρωποι που ζούσαν σε επισφάλεια, ιδιαίτερα εργαζόμενοι ως οικιακοί βοηθοί, στη γεωργία, σε εργοτάξια κατασκευών ή σε ξενοδοχεία και βρέθηκαν από τη μία ημέρα στην άλλη χωρίς δουλειά λόγω της COVID-19», είπε.

Ένας παράτυπος μετανάστης που είπε πως λέγεται Φερνάντο δήλωσε πως εργαζόταν σε εστιατόριο και απολύθηκε στη διάρκεια της κρίσης με αποτέλεσμα να μην έχει εισόδημα.

«Είμαι ευγνώμων που μπορώ να παίρνω αυτή τη βοήθεια και αν η κατάσταση αλλάξει για εμένα, δεσμεύομαι να κάνω το ίδιο πράγμα που κάνουν εκείνοι για εμένα», είπε.
Οπως αντιλαμβάνεστε εάν ο ιός είχε αυτές τις επιπτώσεις στην Ελβετία γύρευε τι θα συμβεί στην Ελλάδα το φθινόπωρο και το χειμώνα. Σε μια Ελλάδα στην οποία οι κατασκευαστές των σπιτιών και οι ιδιοκτήτες πασχίζουν με τις πλάτες του κράτους που τρέμει την κατάρρευσή της να διατηρήσουν τη φούσκα στις τιμές των ακινήτων-γιατί εάν σκάσει η φούσκα για την οποία γράφουμε εδώ αυτό που θα συμβεί στα ακίνητα δεν θα έχει προηγούμενο. Και μάλλον θα συμβεί!



πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Με πρόκληση για εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους που είναι αναγκασμένοι να ζουν χωρίς επίδομα ανεργίας και οικονομικό σκάνδαλο ολκής θα ισοδυναμεί η κρατική επιδότηση της αεροπορικής εταιρείας Aegean.

Ο «εθνικός αερομεταφορέας», όπως χωρίς καμία αίσθηση αιδούς χαρακτηρίζουν την Aegean ακόμη κι όσοι ομνύουν στον ελεύθερο ανταγωνισμό, βρίσκεται σε δεινή θέση, όπως και όλες οι αεροπορικές εταιρείες του κόσμου, μετά την απαγόρευση των ταξιδιών που επιβλήθηκε για να ελεγχθεί η πανδημία του κορονοϊού. Την δεινή θέση της Aegean την περιέγραψε ο ίδιος ο πρόεδρός της, Ευτ. Βασιλάκης, δηλώνοντας ότι τα τρέχοντα έσοδα της ισοδυναμούν με το 0,05% των εσόδων του παρελθόντος και, πιο παραστατικά, «ξαφνικά σε έναν μήνα πήγαμε από το το ρετιρέ στο υπόγειο».

Σε αυτό το πλαίσιο συζητιέται η κρατική επιδότηση της εταιρείας, όπως έχουν ήδη πράξει άλλες χώρες, από τις ΗΠΑ (25 δισ. δολ.) μέχρι τη Γερμανία (επιδότηση στη Lufthansa 9 δισ. ευρώ), κι όπως κατ’ επανάληψη έχει συμβεί από το 2008 μέχρι και το 2015 με τις τράπεζες.

Η επιδότηση της Aegean, που θα συνοδευτεί με απολύσεις εργαζομένων και μείωση μισθών, θα αποτελέσει πρόκληση γιατί η συγκεκριμένη εταιρεία έχει διανείμει εκατοντάδες εκατομμύρια τα τελευταία χρόνια στους μετόχους της. Γιατί λοιπόν να περάσει η ζημιά στους εργαζόμενους και την κοινωνία και να μην την αναλάβουν οι μέτοχοι που όλα τα προηγούμενα χρόνια θησαύριζαν από την γιγάντωση του μονοπωλίου της Aegean.


Μια ματιά στις οικονομικές καταστάσεις της εταιρείας, προσπερνώντας μάλιστα και κάτι αμοιβές μελών ΔΣ που φτάνουν το 1,5 εκ. ετησίως, δείχνει ότι λεφτά …υπάρχουν! Από το 2005 μέχρι και το 2019, αφαιρώντας μάλιστα τις ζημιές που εμφάνισε η εταιρεία με βάση τις οικονομικές της καταστάσεις κατά τα έτη 2010-12, τα μετά φόρων κέρδη της εταιρείας έφτασαν τα 522,9 εκ. ευρώ! Αν δε, μείνουμε μόνο στα μερίσματα που διένειμε στους μετόχους της η Aegean από το 2015 ως το 2019 το συνολικό ποσό που έθεσε στη διάθεσή τους ανήλθε στα στα 210,7 εκ. ευρώ.


Το αίτημα μεταφοράς της ζημιάς στις τσέπες των μετόχων δικαιολογείται και στη βάση των όσων ψήφισε η Ευρωπαϊκή Ένωση για τις τράπεζες προκειμένου να μην μεταφερθεί ξανά το κόστος της διάσωσής τους στους φορολογούμενους: bail-in και όχι bail-out. Σε καλύτερα ελληνικά, την ευθύνη διάσωσης των τραπεζών φέρουν κατά σειρά προτεραιότητας μέτοχοι, ομολογιούχοι και πελάτες και μετά το κράτος. Αν αυτός ο κανόνας ισχύει για τις τράπεζες γιατί να μην ισχύσει και για τις αεροπορικές εταιρείες που (χωρίς μάλιστα να παράγουν και κάτι αναγκαίο πχ είδη διατροφής) εξελίσσονται στον μεγάλο ασθενή;

Το αίτημα «κανένα ευρώ για τη διάσωση ιδιωτικών εταιρειών» προβάλλει επιτακτικά, για πολλούς λόγους:

Πρώτο, γιατί από την πικρή πείρα των τραπεζών ξέρουμε ότι οι διασώσεις αποτελούν πιθάρι των Δαναΐδων. Ας θυμηθούμε όλα τα επιχειρήματα που ακούσαμε από τον Γ. Αλογοσκούφη και τον Π. Δούκα το 2008 μέχρι τον Ευκλ. Τσακαλώτο και τον Γ. Σταθάκη το 2015 για τα …καλά που θα έφερνε η διάσωση των τραπεζών: υπέρβαση της κρίσης, στήριξη της αναπτυξιακής προσπάθειας, δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, κ.λπ. Και φτάνουμε σήμερα να μετράμε μέρες για την εκκίνηση των πλειστηριασμών που θα μετατρέψουν σε άστεγους χιλιάδες πολίτες…

Δεύτερο, γιατί κάθε ευρώ που θα δοθεί από το δημόσιο θα συνοδευτεί από νέα αντιλαϊκά μέτρα. Κανείς μας δεν αμφιβάλλει ότι την ίδια ώρα που η κυβέρνηση προσπαθεί να επιταχύνει την άρση των απαγορεύσεων κάποια γραφεία στο υπουργείο Οικονομικών σχεδιάζουν τα νέα αντιλαϊκά μέτρα που θα εφαρμοστούν για να καλυφθεί το δημοσιονομικό έλλειμμα του 2020: νέοι φόροι, μείωση συντάξεων και δαπανών, κλπ. Από πού κι ως που να πληρώσουμε νέους φόρους για να διασωθούν δισεκατομμυριούχοι μεγαλομέτοχοι, όπως ο Δαυίδ;

Τρίτο, γιατί με αυτά τα χρήματα που θα δοθούν στην Aegean θα μπορούσαν να σωθούν εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι που προϋπήρχαν κι εκατοντάδες άλλες χιλιάδες άνεργοι που θα προστεθούν στην ουρά εξ αιτίας της κρίσης του κορονοϊού. Αν δε, προσθέσουμε και μερικές ακόμη εκατοντάδες χιλιάδες που ζουν στην επισφάλεια (προερχόμενοι από την αδήλωτη εργασία ή όσους εργάζονται υπό ελαστικές σχέσεις εργασίας) καταλαβαίνουμε πόση σημασία έχει να πάρουν έστω λίγα οι πολλοί κι όχι για πολλοστή φορά να πάρουν πολλά οι λίγοι.

Τέταρτο και σημαντικότερο, για λόγους …αρχής! Γιατί θα το ξανακάνουν! Οι περίφημες διασώσεις, όπως ξεκίνησαν με τα λαμόγια της Lehman Brothers για να φτάσει σήμερα ο οικονομικός της διευθυντής Λουίς ντε Γκουίντος αφού πέρασε από υπουργός Οικονομικών του δεξιού Μαριάνο Ραχόι στην Ισπανία να είναι αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, έχουν ξαναγράψει τους κανόνες του παιχνιδιού. Τουλάχιστον για την αφρόκρεμα. Αφότου ανακαλύφθηκαν οι «διασώσεις» τα κέρδη είναι ιδιωτικά («στον καπιταλισμό ζούμε» είναι ο αντίλογος) και οι ζημιές δημόσιες (ελέω «εκτάκτων περιστάσεων και αναγκών» είναι το επιχείρημα, παρότι εξακολουθούμε να ζούμε στον καπιταλισμό). Αν αντίθετα, το κράτος πει ό,τι λέει και στους εργαζόμενους όταν ζητούν αυξήσεις μισθών («ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος»), είναι πιο πιθανό οι μεγαλομέτοχοι να βάλουν το χέρι στην τσέπη (προσχωρώντας πχ σε αύξηση μετοχικού κεφαλαίου) και να καλύψουν τις ζημιές. Αν όμως η κυβέρνηση της ΝΔ για μια ακόμη φορά στηρίξει μια ιδιωτική εταιρεία μόλις λίγους μήνες μετά τα δημόσια εγκώμια που της έπλεκε ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης δηλώνοντας με αφορμή την παραλαβή 3 Airbus το …αδιανόητο, ότι «είναι φωτεινή μέρα για την πατρίδα μας και την εθνική οικονομία», τότε θα είναι υπόλογη ότι εκτρέφει μια κρατικοδίαιτη αστική τάξη, εθισμένη στο εύκολο χρήμα του κρατικού κορβανά…




πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου