Articles by "Απόψεις για την Οικονομία"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Απόψεις για την Οικονομία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σύμφωνα με στοιχεία της Ενωσης Ιδιωτικών Τραπεζών της Ελβετίας οι καταθέσεις των Ελλήνων στις ελβετικές τράπεζες 8 χρόνια πριν  ανέρχονταν στο μυθικό ποσό των 31,5 δις ευρώ. 8 χρόνια μετά και καθώς έβλεπαν να πλησιάζει ο Σύριζα αντιλαμβάνεστε τι χρήμα έχει σηκωθεί από τις ελληνικές τράπεζες με προορισμό την Ελβετία και άλλους παραδείσους.

Στα 31,5 δισ. ευρώ υπολογίζει τις καταθέσεις των Ελλήνων στην Ελβετία ο κ. Σαντάλ Μπουρκουέν, εκπρόσωπος Τύπου της Ενωσης Ιδιωτικών Τραπεζών (Private Banks Association) της Ελβετίας, κατά την παρουσίαση της εικόνας των ελβετικών τραπεζών στη Γενεύη.

Ο κ. Μπουρκουέν τόνισε ότι, από τα περίπου 3,5 τρισ. ευρώ καταθέσεων που διατηρούν οι Ευρωπαίοι έξω από τη χώρα καταγωγής τους, το 1,05 τρισ. ευρώ βρίσκεται στις τράπεζες της Ελβετίας, 1,325 τρισ. σε τράπεζες του Λουξεμβούργου, 722 δισ. ευρώ σε τράπεζες της Αγγλίας στα Channel Islands και το Δουβλίνο, 144 δισ. ευρώ στον Παναμά και τις άλλες χώρες της Καραϊβικής, 119 δισ. ευρώ στις ΗΠΑ και 99 δισ. ευρώ στη Σιγκαπούρη.

Όπως αντιλαμβάνεστε από αυτό και μόνο δεν υπάρχει καμμία ελπίδα σωτηρίας και ως εκ τούτου είναι μονόδρομος να γίνουμε Ελβετοί!
Περισσότεροι από 1.000 άνθρωποι στήθηκαν την Κυριακή στην ουρά για να λάβουν δωρεάν πακέτα τροφίμων στη Γενεύη, υπογραμμίζοντας την επίδραση που έχει η επιδημία του κοροναϊού στους εργαζόμενους φτωχούς και στους μετανάστες χωρίς χαρτιά, ακόμη και στην πλούσια Ελβετία.

Η ουρά εκτεινόταν περισσότερο από ένα χιλιόμετρο έξω από ένα παγοδρόμιο όπου εθελοντές διένειμαν περίπου 1.500 πακέτα σε ανθρώπους που είχαν αρχίσει να συγκεντρώνονται ήδη από τις 5.00 π.μ.

«Στο τέλος του μήνα οι τσέπες μου είναι άδειες. Πρέπει να πληρώσουμε τους λογαριασμούς, την ασφάλιση, όλα», δήλωσε η Ίνγκριντ Μπεράλα, μια κάτοικος από τη Νικαράγουα που εργάζεται ως μερικώς απασχολούμενη. «Αυτό είναι σπουδαίο, επειδή υπάρχει φαγητό για μία εβδομάδα, μια εβδομάδα ανακούφισης… δεν ξέρω για την ερχόμενη εβδομάδα».

Σε μια χώρα σχεδόν 8,6 εκατομμυρίων, 660.000 άνθρωποι στην Ελβετία ήταν φτωχοί το 2018, σύμφωνα με τη φιλανθρωπική οργάνωση Caritas, ιδιαίτερα μονογονεϊκές οικογένειες και εκείνοι με πολύ χαμηλό επίπεδο μόρφωσης που δεν μπορούν να βρουν δουλειά μετά την απόλυσή τους.

Τουλάχιστον 1,1 εκατ. άνθρωποι κινδυνεύουν από φτώχεια, με μέσα που υπολείπονται του 60% του διάμεσου εισοδήματος, που ήταν 6.538 ελβετικά φράγκα για μια δουλειά πλήρους απασχόλησης το 2018.

Η ελβετική τράπεζα UBS υπολόγισε πως η Γενεύη είναι η δεύτερη στον κόσμο πιο ακριβή πόλη για μια τριμελή οικογένεια, με πρώτη τη Ζυρίχη. Μπορεί το μέσο εισόδημα να είναι επίσης υψηλό, αλλά αυτό δεν λέει τίποτα για τους ανθρώπους που πασχίζουν να τα βγάλουν πέρα.

«Νομίζω πως πολύς κόσμος το γνωρίζει αυτό, αλλά είναι διαφορετικό να το βλέπεις με τα ίδια σου τα μάτια», δήλωσε η Σιλβάνα Ματροματέο, επικεφαλής της ανθρωπιστικής οργάνωσης Geneva Solidarity Caravan.

«Είχαμε ανθρώπους που έλεγαν με δάκρυα στα μάτια: ‘Δεν είναι δυνατό αυτό που συμβαίνει στη χώρα μου’. Αλλά είναι εδώ και ίσως η COVID-19 τα ανέδειξε όλα αυτά και αυτό είναι καλό, γιατί θα μπορέσουμε να λάβουμε μέτρα για να στηριχθούν όλοι αυτοί οι εργάτες, γιατί είναι εργάτες προπαντός».

Ο Πάτρικ Βίλαντ, επικεφαλής αποστολών της οργάνωσης Doctors Without Borders είπε πως σύμφωνα με μια έρευνα που δημοσιοποιήθηκε την περασμένη εβδομάδα λίγο πάνω από τους μισούς ανθρώπους που έλαβαν πακέτα τροφίμων και ρωτήθηκαν στο πλαίσιο της έρευνας ήταν χωρίς χαρτιά, ενώ άλλοι είχαν αποκτήσει νομικό καθεστώς, ήταν Ελβετοί ή αιτούντες άσυλο.

Πάνω από το 3% βρέθηκαν θετικοί στο διαγνωστικό τεστ για την COVID-19, ο τριπλάσιος του συνολικού ποσοστού στη Γενεύη, γεγονός το οποίο απέδωσε στις κακές συνθήκες στέγασης και στον συνωστισμό ανθρώπων που κατοικούν στο ίδιο σπίτι.

«Στη Γενεύη, μία από τις πιο πλούσιες πόλεις στον κόσμο, υπήρχαν πάντοτε άνθρωποι που ζούσαν σε επισφάλεια, ιδιαίτερα εργαζόμενοι ως οικιακοί βοηθοί, στη γεωργία, σε εργοτάξια κατασκευών ή σε ξενοδοχεία και βρέθηκαν από τη μία ημέρα στην άλλη χωρίς δουλειά λόγω της COVID-19», είπε.

Ένας παράτυπος μετανάστης που είπε πως λέγεται Φερνάντο δήλωσε πως εργαζόταν σε εστιατόριο και απολύθηκε στη διάρκεια της κρίσης με αποτέλεσμα να μην έχει εισόδημα.

«Είμαι ευγνώμων που μπορώ να παίρνω αυτή τη βοήθεια και αν η κατάσταση αλλάξει για εμένα, δεσμεύομαι να κάνω το ίδιο πράγμα που κάνουν εκείνοι για εμένα», είπε.
Οπως αντιλαμβάνεστε εάν ο ιός είχε αυτές τις επιπτώσεις στην Ελβετία γύρευε τι θα συμβεί στην Ελλάδα το φθινόπωρο και το χειμώνα. Σε μια Ελλάδα στην οποία οι κατασκευαστές των σπιτιών και οι ιδιοκτήτες πασχίζουν με τις πλάτες του κράτους που τρέμει την κατάρρευσή της να διατηρήσουν τη φούσκα στις τιμές των ακινήτων-γιατί εάν σκάσει η φούσκα για την οποία γράφουμε εδώ αυτό που θα συμβεί στα ακίνητα δεν θα έχει προηγούμενο. Και μάλλον θα συμβεί!



πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Με πρόκληση για εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους που είναι αναγκασμένοι να ζουν χωρίς επίδομα ανεργίας και οικονομικό σκάνδαλο ολκής θα ισοδυναμεί η κρατική επιδότηση της αεροπορικής εταιρείας Aegean.

Ο «εθνικός αερομεταφορέας», όπως χωρίς καμία αίσθηση αιδούς χαρακτηρίζουν την Aegean ακόμη κι όσοι ομνύουν στον ελεύθερο ανταγωνισμό, βρίσκεται σε δεινή θέση, όπως και όλες οι αεροπορικές εταιρείες του κόσμου, μετά την απαγόρευση των ταξιδιών που επιβλήθηκε για να ελεγχθεί η πανδημία του κορονοϊού. Την δεινή θέση της Aegean την περιέγραψε ο ίδιος ο πρόεδρός της, Ευτ. Βασιλάκης, δηλώνοντας ότι τα τρέχοντα έσοδα της ισοδυναμούν με το 0,05% των εσόδων του παρελθόντος και, πιο παραστατικά, «ξαφνικά σε έναν μήνα πήγαμε από το το ρετιρέ στο υπόγειο».

Σε αυτό το πλαίσιο συζητιέται η κρατική επιδότηση της εταιρείας, όπως έχουν ήδη πράξει άλλες χώρες, από τις ΗΠΑ (25 δισ. δολ.) μέχρι τη Γερμανία (επιδότηση στη Lufthansa 9 δισ. ευρώ), κι όπως κατ’ επανάληψη έχει συμβεί από το 2008 μέχρι και το 2015 με τις τράπεζες.

Η επιδότηση της Aegean, που θα συνοδευτεί με απολύσεις εργαζομένων και μείωση μισθών, θα αποτελέσει πρόκληση γιατί η συγκεκριμένη εταιρεία έχει διανείμει εκατοντάδες εκατομμύρια τα τελευταία χρόνια στους μετόχους της. Γιατί λοιπόν να περάσει η ζημιά στους εργαζόμενους και την κοινωνία και να μην την αναλάβουν οι μέτοχοι που όλα τα προηγούμενα χρόνια θησαύριζαν από την γιγάντωση του μονοπωλίου της Aegean.


Μια ματιά στις οικονομικές καταστάσεις της εταιρείας, προσπερνώντας μάλιστα και κάτι αμοιβές μελών ΔΣ που φτάνουν το 1,5 εκ. ετησίως, δείχνει ότι λεφτά …υπάρχουν! Από το 2005 μέχρι και το 2019, αφαιρώντας μάλιστα τις ζημιές που εμφάνισε η εταιρεία με βάση τις οικονομικές της καταστάσεις κατά τα έτη 2010-12, τα μετά φόρων κέρδη της εταιρείας έφτασαν τα 522,9 εκ. ευρώ! Αν δε, μείνουμε μόνο στα μερίσματα που διένειμε στους μετόχους της η Aegean από το 2015 ως το 2019 το συνολικό ποσό που έθεσε στη διάθεσή τους ανήλθε στα στα 210,7 εκ. ευρώ.


Το αίτημα μεταφοράς της ζημιάς στις τσέπες των μετόχων δικαιολογείται και στη βάση των όσων ψήφισε η Ευρωπαϊκή Ένωση για τις τράπεζες προκειμένου να μην μεταφερθεί ξανά το κόστος της διάσωσής τους στους φορολογούμενους: bail-in και όχι bail-out. Σε καλύτερα ελληνικά, την ευθύνη διάσωσης των τραπεζών φέρουν κατά σειρά προτεραιότητας μέτοχοι, ομολογιούχοι και πελάτες και μετά το κράτος. Αν αυτός ο κανόνας ισχύει για τις τράπεζες γιατί να μην ισχύσει και για τις αεροπορικές εταιρείες που (χωρίς μάλιστα να παράγουν και κάτι αναγκαίο πχ είδη διατροφής) εξελίσσονται στον μεγάλο ασθενή;

Το αίτημα «κανένα ευρώ για τη διάσωση ιδιωτικών εταιρειών» προβάλλει επιτακτικά, για πολλούς λόγους:

Πρώτο, γιατί από την πικρή πείρα των τραπεζών ξέρουμε ότι οι διασώσεις αποτελούν πιθάρι των Δαναΐδων. Ας θυμηθούμε όλα τα επιχειρήματα που ακούσαμε από τον Γ. Αλογοσκούφη και τον Π. Δούκα το 2008 μέχρι τον Ευκλ. Τσακαλώτο και τον Γ. Σταθάκη το 2015 για τα …καλά που θα έφερνε η διάσωση των τραπεζών: υπέρβαση της κρίσης, στήριξη της αναπτυξιακής προσπάθειας, δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, κ.λπ. Και φτάνουμε σήμερα να μετράμε μέρες για την εκκίνηση των πλειστηριασμών που θα μετατρέψουν σε άστεγους χιλιάδες πολίτες…

Δεύτερο, γιατί κάθε ευρώ που θα δοθεί από το δημόσιο θα συνοδευτεί από νέα αντιλαϊκά μέτρα. Κανείς μας δεν αμφιβάλλει ότι την ίδια ώρα που η κυβέρνηση προσπαθεί να επιταχύνει την άρση των απαγορεύσεων κάποια γραφεία στο υπουργείο Οικονομικών σχεδιάζουν τα νέα αντιλαϊκά μέτρα που θα εφαρμοστούν για να καλυφθεί το δημοσιονομικό έλλειμμα του 2020: νέοι φόροι, μείωση συντάξεων και δαπανών, κλπ. Από πού κι ως που να πληρώσουμε νέους φόρους για να διασωθούν δισεκατομμυριούχοι μεγαλομέτοχοι, όπως ο Δαυίδ;

Τρίτο, γιατί με αυτά τα χρήματα που θα δοθούν στην Aegean θα μπορούσαν να σωθούν εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι που προϋπήρχαν κι εκατοντάδες άλλες χιλιάδες άνεργοι που θα προστεθούν στην ουρά εξ αιτίας της κρίσης του κορονοϊού. Αν δε, προσθέσουμε και μερικές ακόμη εκατοντάδες χιλιάδες που ζουν στην επισφάλεια (προερχόμενοι από την αδήλωτη εργασία ή όσους εργάζονται υπό ελαστικές σχέσεις εργασίας) καταλαβαίνουμε πόση σημασία έχει να πάρουν έστω λίγα οι πολλοί κι όχι για πολλοστή φορά να πάρουν πολλά οι λίγοι.

Τέταρτο και σημαντικότερο, για λόγους …αρχής! Γιατί θα το ξανακάνουν! Οι περίφημες διασώσεις, όπως ξεκίνησαν με τα λαμόγια της Lehman Brothers για να φτάσει σήμερα ο οικονομικός της διευθυντής Λουίς ντε Γκουίντος αφού πέρασε από υπουργός Οικονομικών του δεξιού Μαριάνο Ραχόι στην Ισπανία να είναι αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, έχουν ξαναγράψει τους κανόνες του παιχνιδιού. Τουλάχιστον για την αφρόκρεμα. Αφότου ανακαλύφθηκαν οι «διασώσεις» τα κέρδη είναι ιδιωτικά («στον καπιταλισμό ζούμε» είναι ο αντίλογος) και οι ζημιές δημόσιες (ελέω «εκτάκτων περιστάσεων και αναγκών» είναι το επιχείρημα, παρότι εξακολουθούμε να ζούμε στον καπιταλισμό). Αν αντίθετα, το κράτος πει ό,τι λέει και στους εργαζόμενους όταν ζητούν αυξήσεις μισθών («ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος»), είναι πιο πιθανό οι μεγαλομέτοχοι να βάλουν το χέρι στην τσέπη (προσχωρώντας πχ σε αύξηση μετοχικού κεφαλαίου) και να καλύψουν τις ζημιές. Αν όμως η κυβέρνηση της ΝΔ για μια ακόμη φορά στηρίξει μια ιδιωτική εταιρεία μόλις λίγους μήνες μετά τα δημόσια εγκώμια που της έπλεκε ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης δηλώνοντας με αφορμή την παραλαβή 3 Airbus το …αδιανόητο, ότι «είναι φωτεινή μέρα για την πατρίδα μας και την εθνική οικονομία», τότε θα είναι υπόλογη ότι εκτρέφει μια κρατικοδίαιτη αστική τάξη, εθισμένη στο εύκολο χρήμα του κρατικού κορβανά…




πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου






Οι δέκα λόγοι που συνηγορούν στο ότι έρχεται ύφεση που θα είναι μεγαλύτερη από αυτή του 1920. Γιατί ο οικονομολόγος μιλά για την «τέλεια καταιγίδα». Τα λάθη που έγιναν το 2008 και θα... πληρωθούν τώρα.

Ενώ δεν υπάρχει ποτέ καλή στιγμή για μία πανδημία, η κρίση της Covid-19 έφτασε σε μία ιδιαίτερα κακή στιγμή για την παγκόσμια οικονομία. Ο κόσμος από καιρό έχει συρθεί σε μία τέλεια καταιγίδα οικονομικών, πολιτικών, κοινωνικοοικονομικών και περιβαλλοντικών κινδύνων, οι οποίοι τώρα αυξάνονται και γίνονται ακόμη πιο έντονοι, σημειώνει σε άρθρο του ο διάσημος οικονομολόγος Νουριέλ Ρουμπινί.

Προσθέτει ότι, μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2007-09, οι ανισορροπίες και οι κίνδυνοι που κυριαρχούν στην παγκόσμια οικονομία επιδεινώθηκαν από λάθη πολιτικής. Ετσι, αντί να αντιμετωπίσουν τα διαρθρωτικά προβλήματα που αποκάλυψε η οικονομική κατάρρευση και η ύφεση που ακολούθησε, οι κυβερνήσεις κατά κύριο λόγο απέφυγαν το πρόβλημα, δημιουργώντας σημαντικούς καθοδικούς κινδύνους, που έκαναν ακόμη μία κρίση αναπόφευκτη. Και τώρα που (η κρίση) έχει φτάσει, οι κίνδυνοι ενισχύονται ακόμη περισσότερο. Δυστυχώς, ακόμη και αν η Μεγάλη Ύφεση οδηγήσει σε μία μέτρια ανάκαμψη τύπου U φέτος, μία «Μεγαλύτερη Υφεση» τύπου L θα ακολουθήσει αργότερα αυτή τη δεκαετία, λόγω δέκα δυσοίωνων και επικίνδυνων τάσεων, γράφει.

Η πρώτη τάση, όπως αναφέρει ο Ρουμπινί, αφορά τα ελλείμματα και τους συνεπακόλουθους κινδύνους τους: Χρέη και χρεοκοπίες. Η πολιτική απάντηση στην κρίση της Covid-19 συνεπάγεται τεράστια αύξηση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων -της τάξης του 10% του ΑΕΠ ή περισσότερο-, σε μία εποχή που τα επίπεδα δημόσιου χρέους σε πολλές χώρες ήταν ήδη υψηλά, αν όχι μη βιώσιμα.

Ενας δεύτερος παράγοντας, συνεχίζει ο οικονομολόγος, είναι η δημογραφική ωρολογιακή βόμβα στις προηγμένες οικονομίες.

Ενα τρίτο ζήτημα είναι ο αυξανόμενος κίνδυνος αποπληθωρισμού. Εκτός από την πρόκληση βαθιάς ύφεσης, η κρίση δημιουργεί επίσης μία τεράστια κάμψη στα αγαθά (μη χρησιμοποιούμενα μηχανήματα και δυνατότητες) και στις αγορές εργασίας (μαζική ανεργία), καθώς επίσης οδηγεί σε κατάρρευση τις τιμές σε εμπορεύματα, όπως το πετρέλαιο και τα βιομηχανικά μέταλλα. Αυτό καθιστά πιθανό τον αποπληθωρισμό, αυξάνοντας τον κίνδυνο αφερεγγυότητας.

Ενας τέταρτος (σχετικός) παράγοντας θα είναι η υποτίμηση νομίσματος, σημειώνει στο άρθρο του ο Ρουμπινί. Καθώς οι κεντρικές τράπεζες προσπαθούν να καταπολεμήσουν τον αποπληθωρισμό και να αποτρέψουν τον κίνδυνο αύξησης των επιτοκίων (μετά τη μαζική αύξηση χρέους), οι νομισματικές πολιτικές θα γίνουν ακόμη πιο αντισυμβατικές και εκτεταμένες. Βραχυπρόθεσμα, οι κυβερνήσεις θα πρέπει να διαχειρίζονται δημοσιονομικά ελλείμματα που χρηματοδοτούνται από κεντρικές τράπεζες, για να αποφύγουν την ύφεση και τον αποπληθωρισμό. Ωστόσο, με την πάροδο του χρόνου, οι μόνιμες αρνητικές διαταραχές του εφοδιασμού από την επιταχυνόμενη απο-παγκοσμιοποίηση και τον ανανεωμένο προστατευτισμό θα καταστήσουν αναπόφευκτη τη στασιμότητα.

Ενα πέμπτο ζήτημα, συνεχίζει ο διάσημος οικονομολόγος, είναι η ευρύτερη ψηφιακή αναταραχή της οικονομίας. Με εκατομμύρια ανθρώπους να χάνουν τις δουλειές τους ή να εργάζονται και να κερδίζουν λιγότερα, το χάσμα στο εισόδημα και τον πλούτο της οικονομίας του 21ου αιώνα θα διευρυνθεί περαιτέρω. Προκειμένου να προφυλαχθούν από μελλοντικά σοκ της εφοδιαστικής αλυσίδας, οι εταιρείες στις προηγμένες οικονομίες θα επαναπατρίσουν την παραγωγή, από περιοχές χαμηλού κόστους, σε εγχώριες αγορές που έχουν υψηλότερο κόστος. Αλλά, αντί να βοηθήσουν τους εργαζόμενους στην πατρίδα τους, αυτή η τάση θα επιταχύνει τον ρυθμό της αυτοματοποίησης, ασκώντας καθοδική πίεση στους μισθούς και θα φουντώσει περαιτέρω τον λαϊκισμό, τον εθνικισμό και την ξενοφοβία.

Αυτό παραπέμπει στον έκτο σημαντικό παράγοντα: την απο-παγκοσμιοποίηση. Η πανδημία επιταχύνει τις τάσεις προς τη βαλκανοποίηση και τον κατακερματισμό που είχαν ήδη ξεκινήσει.

Ο αντίκτυπος στη δημοκρατία θα ενδυναμώσει αυτή την τάση. Οι λαϊκιστές ηγέτες επωφελούνται συχνά από την οικονομική αδυναμία, τη μαζική ανεργία και την αυξανόμενη ανισότητα.

Αυτό δείχνει έναν όγδοο παράγοντα: Το γεωστρατηγικό αδιέξοδο μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας. Η σινοαμερικανική αποσύνδεση στο εμπόριο, στην τεχνολογία, στις επενδύσεις, στα δεδομένα και στις νομισματικές ρυθμίσεις θα ενταθεί.

Το χειρότερο, αυτός ο διπλωματικός χωρισμός θα θέσει τον δρόμο για έναν νέο ψυχρό πόλεμο μεταξύ ΗΠΑ και των αντιπάλων τους -όχι μόνο με την Κίνα αλλά και με τη Ρωσία, το Ιράν και τη Βόρεια Κορέα, αναφέρει ο Ρουμπινί.

Ενας τελευταίος κίνδυνος, που δεν μπορεί να αγνοηθεί, είναι η περιβαλλοντική διαταραχή, η οποία, όπως έχει δείξει η κρίση της Covid-19, μπορεί να προκαλέσει πολύ μεγαλύτερη οικονομική καταστροφή από μία χρηματοπιστωτική κρίση.

Αυτοί οι 10 κίνδυνοι, που ήδη αναδύονταν μεγάλοι πριν το χτύπημα της Covid-19, απειλούν τώρα να τροφοδοτήσουν μία τέλεια καταιγίδα που θα σαρώσει ολόκληρη την παγκόσμια οικονομία, σε μία δεκαετία απελπισίας.

Μέχρι το 2030, η τεχνολογία και η πιο ικανή πολιτική ηγεσία ενδέχεται να είναι σε θέση να μειώσουν, να επιλύσουν ή να ελαχιστοποιήσουν πολλά από αυτά τα προβλήματα, δημιουργώντας μία πιο περιεκτική, συνεργατική και σταθερή διεθνή τάξη. Ομως, κάθε ευτυχισμένο τέλος υποθέτει ότι βρίσκουμε έναν τρόπο να επιβιώσουμε από την επόμενη Μεγαλύτερη Υφεση.

πηγή
Της Marley Coyne

Ο ιδρυτής της Microsoft, Μπιλ Γκέιτς, σε ένα μακροσκελές άρθρο του, περιέγραψε την απαισιόδοξη εικόνα της επόμενης φάσης της πανδημίας, όπου για "αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα" θα απουσιάζουν οι μεγάλες κοινωνικές εκδηλώσεις, έρχονται μήνες μισογεμάτων εστιατορίων και αεροπορικών πτήσεων, και μια "ανώμαλη" ύπαρξη μέχρι τη δημιουργία του εμβολίου, που μπορεί να διαρκέσει έως και 18 μήνες.
Κύρια σημεία του άρθρου

-Οι περισσότερες θεραπείες θα αποτύχουν, γράφει ο Γκέιτς, άλλες όμως όπως αυτές που χρησιμοποιούν αντισώματα και πλάσμα αίματος ίσως δώσουν φιλόδοξα αποτελέσματα στις κλινικές δοκιμές. Άλλες θεραπείες, όπως η υδροξυχλωροκίνη, φαίνεται να προσφέρει μέτρια αποτελέσματα στην καλύτερη περίπτωση, όπως σημειώνει.

-Εξαιρετικά σημαντικά βήματα για την καταπολέμηση της πανδημίας, όπως γράφει, θα αποτελέσουν οι νέες διαγνωστικές εξετάσεις, οι κλινικές δοκιμές, καθώς και τα ψηφιακά εργαλεία για την ιχνηλάτηση των κρουσμάτων και την εξάπλωση του ιού σε εθνικό επίπεδο.

-Η διαδικασία δημιουργίας ενός ασφαλούς εμβολίου -η οποία διαρκεί συνήθως πέντε χρόνια- θα επιταχυνθεί, αλλά ο εμβολιασμός του παγκόσμιου πληθυσμού θα εξαρτηθεί από τις δυνατότητες παραγωγής, οι οποίες πιθανότατα θα δρομολογηθούν από τη ζήτηση, σύμφωνα με τον Γκέιτς.

-Το ρίσκο είναι πολύ μεγάλο, υπογραμμίζει, καθώς "κάθε μήνας που απαιτείται για τη μελέτη του εμβολίου είναι ένας μήνας χαμένος για την οικονομία".

-Ενώ περιμένουμε το εμβόλιο, οι χώρες θα πρέπει να προωθούν δραστηριότητες "που ωφελούν την οικονομία και την ανθρώπινη ευημερία, με μικρό ρίσκο εξάπλωσης της ασθένειας", μια τακτική που θα προκύψει μετά από δοκιμές και αποτυχίες.

-Αυτή η προσέγγιση αφήνει πολλές δραστηριότητες, όπως οι θρησκευτικές και αθλητικές εκδηλώσεις, σε μια "γκρίζα περιοχή", όπου ο κίνδυνος εξάπλωσης της πανδημίας ίσως αποδειχθεί μη αποδεκτός.
Με τα λόγια του

"Το οικονομικό κόστος για την ανάσχεση της πανδημίας είναι άνευ προηγουμένου... Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα των κυβερνητικών πολιτικών που περιορίζουν τις δραστηριότητες. Όταν οι άνθρωποι ακούνε ότι μια μολυσματική ασθένεια εξαπλώνεται ευρέως, αλλάζουν τη συμπεριφορά τους. Δεν υπήρξε ποτέ ως επιλογή να έχουμε την ισχυρή οικονομία του 2019 το 2020 ", έγραψε ο Γκέιτς.
Ιστορικό

Ο Μπιλ Γκέιτς, ο οποίος τον προηγούμενο μήνα αποχώρησε από τα διοικητικά συμβούλια της Microsoft και της Berkshire Hathaway, εδώ και καιρό έχει τονίσει τη σπουδαιότητα προετοιμασίας έναντι μιας πανδημίας. Με περιουσία που αγγίζει τα 103 δισ. δολ., ο Γκέιτς και η σύζυγός του, Μελίντα, πρόσφατα προσέφεραν 100 εκατ. δολ. για την ανάπτυξη εμβολίου κατά του νέου κορονοϊού. Ο ιδρυτής της Microsoft, επίσης, έχει ασκήσει κριτική στον τρόπο που επέλεξε η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ να χειριστεί την πανδημία, ενώ χαρακτήρισε ως "πολύ επικίνδυνη" την απόφαση του Αμερικανού προέδρου να διακόψει τη χρηματοδότηση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας.

Η παρέμβασή του έρχεται μετά τις προσπάθειες που καταβάλλουν διάφορες πολιτείες των ΗΠΑ, εν μέσω ακραίων παρατάξεων και υποστηρικτών του Τραμπ, να ανοίξουν ξανά τις οικονομικές δραστηριότητές τους.


πηγή
Στον αέρα πάνω από 1.200 εργαζόμενοι, 1 εκατ. δολ. ημερησίως εισαγόμενο συνάλλαγμα και μια αλυσίδα αξίας με 15.000 φυσικά και νομικά πρόσωπα


του Λεωνίδα Βατικιώτη

Τα δάχτυλά του έτρεχαν γρήγορα και νευρικά επάνω στην οθόνη του κινητού του, προσπαθώντας να βρουν μια φωτογραφία από τον σχετικό φάκελο. Όταν έπεσε πάνω της, σταμάτησε, τη μεγέθυνε και μου… συστήθηκε: «Εγώ είμαι αυτός». Η πληροφορία ήταν απαραίτητη, γιατί ήθελε πολλή εμπειρία προκειμένου να καταλάβει κάποιος ότι το κατακόκκινο και πρησμένο πρόσωπο επάνω στην οθόνη του κινητού ήταν ο ιδιοκτήτης του. «Έτσι γινόμαστε μέσα στο καμίνι που δουλεύουμε, σε θερμοκρασίες που φθάνουν ακόμη και τους 1.500 βαθμούς Κελσίου», μας δηλώνει ο Γιώργος Μπ., ένας από τους εργάτες της ΛΑΡΚΟ που συναντήσαμε στην απεργία της 18ης Φεβρουαρίου. Το ραντεβού ήταν στη γέφυρα της Χαλκίδας, την οποία οι συγκεντρωμένοι έκλεισαν ως ένδειξη διαμαρτυρίας. Όλη την ώρα δε, τα Τσιμέντα Χαλκίδας που διακρίνονται από τη γέφυρα στο στερεολλαδίτικο κομμάτι υπενθύμιζαν το πιο πρόσφατο κατόρθωμα της προηγούμενης κυβέρνησης της ΝΔ στην περιοχή: το κλείσιμο μιας βιομηχανίας που λειτουργούσε επί δεκαετίες, εξασφαλίζοντας μισθό σε εκατοντάδες εργάτες και το εισόδημα μιας ολόκληρης περιοχής.

Κι όπως και τότε, έτσι και σήμερα, όταν μιλάμε για μισθούς στη ΛΑΡΚΟ εννοούμε μισθούς πείνας σε έναν εργασιακό χώρο μάλιστα που μόνο πρόσφατα θρήνησε δύο νεκρούς και στα 55 χρόνια ιστορίας του έχει θρηνήσει 75 νεκρούς! Μας λέει ο Κώστας Μ., για παράδειγμα: «Είμαι 15 χρόνια εργοδηγός στα νταμάρια, δουλεύω τρεις βάρδιες κι ο καθαρός τελικός μισθός μου είναι 1.030 ευρώ. Το 90% των εργαζομένων δεν παίρνει πάνω από 1.100 ευρώ, ενώ εκατοντάδες εργαζόμενοι που δουλεύουν σε εργολάβους αμείβονται με 600 και 700 ευρώ τον μήνα, χωρίς να ξέρουν αν και πότε θα έχουν δουλειά». Όλοι σχεδόν οι εργάτες της ΛΑΡΚΟ με τους οποίους μιλήσαμε επέμεναν να μας περιγράφουν τη δεινή οικονομική κατάστασή τους για δύο λόγους: Αρχικά, επειδή μόλις πριν από λίγες ημέρες η κυβέρνηση είχε διαδώσει, μέσω των γνωστών μηχανισμών, ότι αμείβονται με μισθούς 4.000 ευρώ! Αυτός όμως ήταν ο μισθός των golden boys που διορίζει η ίδια. Ήταν το έναυσμα για να ενεργοποιηθεί ο γνωστός κοινωνικός αυτοματισμός που καταλήγει να ζητά, κι όχι μόνο να δικαιολογεί, την απόλυσή τους. Ο δεύτερος λόγος, στενά συνδεδεμένος με τον προηγούμενο, ήταν η πρόβλεψη της τροπολογίας που ψηφίστηκε στη Βουλή για μείωση των μισθών τους κατά 25%! Τι να κόψεις από τα 1.000 ευρώ, που είναι μάλιστα «παγωμένα» από το 2007, όταν υπογράφτηκε η τελευταία επιχειρησιακή συλλογική σύμβαση εργασίας; Να σημειωθεί δε πως, αντίθετα με ό,τι συμβαίνει σε άλλες αντίστοιχες βιομηχανίες, η συμμετοχή της μισθοδοσίας στο συνολικό κόστος υπολείπεται του 20%…

Η τροπολογία που ψηφίστηκε από την ελληνική Βουλή στις 12 Φεβρουαρίου 2020, με τις ψήφους μόνο της ΝΔ, χαρακτηρίστηκε από όλους τους εργάτες της ΛΑΡΚΟ σαν «ταφόπλακα». Δίνει τελευταία διορία 12 και έξι μηνών για την πώληση της εταιρείας και, αν δεν βρεθεί αγοραστής, τότε ξαφνικός θάνατος: πτώχευση! Όλοι ωστόσο οι συνομιλητές μας θεωρούσαν σίγουρο ότι η κυβέρνηση έχει ήδη βρει τον αγοραστή, ο οποίος περίμενε χρόνια σαν μάννα εξ ουρανού την τροπολογία που επιταχύνει τις διαδικασίες ιδιωτικοποίησης της εταιρείας: Είναι η πολυεθνική, ισραηλινών συμφερόντων, Gsol που ήδη λειτουργεί δύο ορυχεία νικελίου, το ένα στην Δομινικανική Δημοκρατία στην Καραϊβική και το άλλο στην Βόρεια Μακεδονία, όπου μεταξύ των στελεχών της απασχολεί και στελέχη που είχαν εργαστεί στο παρελθόν στη ΛΑΡΚΟ. Γνωρίζει επομένως εκ των έσω την ανυπολόγιστη αξία της, στην οποία περιλαμβάνονται κοιτάσματα σιδηρονικελίου αξίας 20 δισεκ. ευρώ σε γη έκτασης άνω του ενός εκατομμυρίου στρεμμάτων, τρία μεταλλεία (Εύβοια, Βοιωτία, Καστοριά), ένα λιγνιτορυχείο στην Κοζάνη, δύο ιδιόκτητα λιμάνια και δύο οικισμούς.

Η πώληση της ΛΑΡΚΟ θα αποτελέσει οικονομικό έγκλημα διαρκείας που δεν πρόκειται να παραγραφεί ποτέ! Όχι μόνο μεταξύ των 1.200 εργαζομένων που απασχολεί σε μόνιμο και εργολαβικό προσωπικό ή των 15.000 ΑΦΜ που συμμετέχουν στην αλυσίδα αξίας της από τη Στερεά Ελλάδα μέχρι την περιφέρεια της Δυτικής Μακεδονίας, αλλά και για έναν ακόμη λόγο που υπερβαίνει τους προηγούμενους: Επειδή η ΛΑΡΚΟ είναι η μοναδική στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όχι μόνο στην Ελλάδα, βαριά βιομηχανία παραγωγής σιδηρονικελίου. Από τις πέντε που υπάρχουν μάλιστα στον κόσμο, καμία δεν είναι καθετοποιημένη όπως η ΛΑΡΚΟ, να έχει στην κατοχή της όχι μόνο ορυχεία εξόρυξης νικελίου, αλλά και μονάδες επεξεργασίας, όπως αυτή στην Λάρυμνα. Ως αποτέλεσμα η ΛΑΡΚΟ, με ετήσιο κύκλο εργασιών γύρω στα 300 εκατ. ευρώ, δεν αποτελεί μόνο βασικό οικονομικό αιμοδότη έξι νομών, αλλά συμμετέχει στις εθνικές εξαγωγές με ποσοστό 3%, εισάγοντας στην Ελλάδα 1 εκατ. δολ. ημερησίως. Η ΛΑΡΚΟ είναι μια πολύτιμη βιομηχανία λόγω του νικελίου που παράγει το οποίο χρησιμοποιείται από την αυτοκινητοβιομηχανία μέχρι την παραγωγή όπλων, οικιακών σκευών και ιατρικών εργαλείων.

Η ΛΑΡΚΟ είναι μια πολύτιμη βιομηχανία για έναν ακόμη, πολύ σπουδαίο λόγο: Στο κράμα σιδηρονικελίου που επεξεργάζεται η εταιρεία, πέρα από νικέλιο περιέχεται και κοβάλτιο, το οποίο όμως δεν διαχωρίζεται! Η τιμή του κοβαλτίου όμως (που είναι επίσης διαπραγματεύσιμο σε χρηματιστήρια εμπορευμάτων) είναι πολύ υψηλότερη από την τιμή του νικελίου. Ενδεικτικά, στις 28 Φεβρουαρίου η τιμή του νικελίου ανερχόταν σε 12.187 δολ., ενώ του κοβαλτίου σε 33.500. Η ΛΑΡΚΟ στο μετάλλευμα που εξάγει και πουλάει, το οποίο τιμολογεί ως νικέλιο, περιλαμβάνει και κοβάλτιο που στην αγορά στοιχίζει σχεδόν τριπλάσια τιμή! Οι πελάτες της επομένως αγοράζουν νικέλιο, εντός του οποίου περιλαμβάνεται και κοβάλτιο, το οποίο εξασφαλίζουν σε τιμές σημαντικά υποδεέστερες της αγοράς! Το σωματείο εργαζομένων εκτιμά ότι κατ’ αυτό τον τρόπο η εταιρεία χάνει 70-100 εκατ. δολ. ετησίως! Αν αυτό δεν ισοδυναμεί με παταγώδη και καταστροφική αποτυχία όλων των διορισμένων από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ διοικήσεων που πέρασαν μέχρι σήμερα από την εταιρεία, πώς αλλιώς μπορεί να χαρακτηριστεί;

Ο καταστροφικό ρόλος των διοικήσεων της ΛΑΡΚΟ, που ποτέ δεν μερίμνησαν να αξιοποιήσουν το κοβάλτιο, γίνεται ακόμη πιο εμφανής αν λάβουμε υπ’ όψη μας τη σημασία του. Και πάλι με βάση το σωματείο εργαζομένων, «οι ανάγκες της ΕΕ σε κοβάλτιο εκτιμώνται ότι θα είναι 53.000 τόνοι το 2025, αλλά μόνο 2.300 παράγονται εντός της ΕΕ (Φινλανδία). Το υπόλοιπο το προμηθεύεται κυρίως από τη Ρωσία και το Κονγκό. Το κοβάλτιο έχει χαρακτηριστεί από την ΕΕ στρατηγική πρώτη ύλη, αφού είναι απολύτως αναγκαίο για την παραγωγή μπαταριών. Εάν η ΛΑΡΚΟ επενδύσει και στην υδρομεταλλουργία, θα είναι σε θέση να παράγει 2.000-3.000 τόνους κοβαλτίου τον χρόνο, καλύπτοντας συνολικά το 10% των αναγκών της ΕΕ, μαζί με την Φινλανδία. Με αυτά τα δεδομένα και προς όφελος της ΕΕ, η ΛΑΡΚΟ λόγω του κοβαλτίου μπορεί να χαρακτηριστεί στρατηγικής σημασίας βιομηχανία για την ΕΕ»!

Η μοναδική κι άνευ προηγουμένου δυνατότητα να παραμείνει η ΛΑΡΚΟ στο δημόσιο (και το 1 εκατ. δολ. στα κρατικά κι όχι τα ιδιωτικά ταμεία) υπογραμμίζεται από τη διακριτική μεν, αλλά σαφή στροφή της ΕΕ σε θέματα βιομηχανικής πολιτικής. Πρόκειται για μια πολιτική που ξεκίνησε το 2018, στο πλαίσιο μιας ομάδας κρατών-μελών που ονομάστηκε «Φίλοι της Βιομηχανίας», και με σαφή τρόπο αποστασιοποιείται από την ισοπεδωτική πολιτική του ελεύθερου ανταγωνισμού και τάσσεται υπέρ των κρατικών και κλαδικών ενισχύσεων σε πολύ επιλεγμένες βιομηχανίες, ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος. Η Ελλάδα συμπεριλαμβάνεται σε αυτή την ομάδα 18 κρατών, που συμπύκνωσε τις κατευθύνσεις της νέας βιομηχανικής πολιτικής στη «Διακήρυξη της Βιέννης». Όσο εμφανές είναι ότι δεν επανέρχεται η βιομηχανική πολιτική που γνωρίσαμε μέχρι και τη δεκαετία του ’70, άλλα τόσο σαφές είναι ότι η ΛΑΡΚΟ πληροί και με το παραπάνω όλα τα κριτήρια για να διεκδικηθεί ακόμη και τώρα η διάσωσή της. Ωστόσο, ούτε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αξιοποίησε αυτήν τη δυνατότητα την περίοδο 2015-2019.

Καμιά κυβέρνηση επίσης δεν προχώρησε πλήθος επενδυτικών προτάσεων που έχουν κατατεθεί κι οι οποίες θα μπορούσαν να είχαν βελτιώσει σημαντικά τη θέση της βιομηχανίας: από τη δημιουργία μονάδας παραγωγής ανοξείδωτου χάλυβα που θα καθετοποιούσε περαιτέρω την παραγωγή, μέχρι αξιοποίηση υποπροϊόντων όπως σκουριά και αδρανή υλικά, συμπαραγωγή ενέργειας, χρήση του φυσικού αερίου σαν καύσιμη ύλη, κ.ά.

Αντίθετα, τόσο οι προηγούμενες όσο και η σημερινή κυβέρνηση αφήνουν να κρέμεται πάνω από την ΛΑΡΚΟ η απειλή ενός εξοντωτικού προστίμου, ύψους 136 εκατ. ευρώ, που δεν είναι μόνο αυθαίρετο, είναι και γελοίο. Το πρόστιμο αφορά τη συμμετοχή του δημοσίου σε μια αύξηση μετοχικού κεφαλαίου της εταιρείας και την εγγύηση ενός τραπεζικού δανείου που είχε λάβει, το οποίο αποπληρώθηκε. Η ΕΕ το θεωρεί ωστόσο κρατική ενίσχυση που νοθεύει τον ανταγωνισμό και απαιτεί από την κυβέρνηση να το ανακτήσει, μαζί μάλιστα με τους τόκους. Η απόφαση αυτή είναι σκανδαλώδης για τρεις λόγους: Πρώτον, επειδή δεν επρόκειτο για ενίσχυση αλλά για εγγύηση που ποτέ δεν κατέπεσε. Δεύτερον, επειδή αν η ΛΑΡΚΟ περάσει σε ιδιώτη το πρόστιμο θα παραγραφεί, πράγμα που σημαίνει ότι οι κρατικές ενισχύσεις επιτρέπονται σε ιδιώτες αλλά απαγορεύονται σε δημόσιες εταιρείες… Ο τρίτος λόγος είναι πέραν των άλλων… πρωτότυπος. Η ΛΑΡΚΟ κατηγορείται ότι νοθεύει τον ανταγωνισμό, αξιοποιώντας δηλαδή κρατικά κεφάλαια βελτιώνει τη θέση της έναντι ανταγωνιστικών εταιρειών που παλεύουν να επιβιώσουν στηριζόμενες σε ίδιες δυνάμεις. Ανταγωνισμός όμως δεν… υπάρχει ούτε στην Ελλάδα ούτε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μιας και είναι η μοναδική μεταλλευτική εταιρεία που παράγει σιδηρονικέλιο από εγχώρια μεταλλεύματα. Βλάπτει επομένως έναν ανταγωνισμό που δεν υφίσταται!

Ενάντια στο σχέδιο ξεπουλήματος/κλεισίματος της ΛΑΡΚΟ δεν τάχθηκε μόνο το σωματείο της ΛΑΡΚΟ, που έχει μακρά παράδοση αγώνων από το 1977 ακόμη, ή τοπικοί φορείς συμπεριλαμβανομένης και της εκκλησίας. Τάχθηκε ακόμη και η ΔΑΚΕ ΛΑΡΚΟ που με ανακοίνωσή της επέκρινε σφοδρά τη ΝΟΔΕ Φθιώτιδας απ’ όπου εκλέγεται και ο υπουργός Οικονομικών Χρ. Σταϊκούρας, ο οποίος φέρει την ευθύνη μαζί με τον υπουργό Ενέργειας Κ. Χατζηδάκη για την (ν)τροπολογία. Στην ανακοίνωση αναφέρεται «ανάθεμα αν έχουν διαβάσει την τροπολογία-έκτρωμα που πάει να εφαρμοστεί στη ΛΑΡΚΟ» και καταλήγει: «Η ΝΟΔΕ καλά θα κάνει να ασχολείται με το κόψιμο της πρωτοχρονιάτικης πίτας και με άλλες εκδηλώσεις φαντεζί στον νομό»…

Η οργή των εργαζομένων και των φορέων της περιοχής ενάντια στην επιχειρούμενη πώληση της ΛΑΡΚΟ σχετίζεται άμεσα με τις αιτίες που οδήγησαν την εταιρεία στη σημερινή, συγκυριακά άσχημη, οικονομική κατάσταση. Όλες έχουν να κάνουν με κακή διαχείριση εκ μέρους των διορισμένων διοικήσεων. Μεταξύ των εργαζομένων, κυκλοφορεί πλήθος ανεκδότων για τα έργα και τις ημέρες όλων των προηγούμενων διοικητών που έρχονταν για λίγα χρόνια κι έφευγαν με το μυαλό τους στραμμένο στο να διορίσουν συγγενείς στενούς και μακρινούς, εξ αίματος και αγχιστείας, και να κάνουν ταξίδια ανά τον κόσμο, χρεώνοντας την εταιρεία… Επίσης, να χρησιμοποιήσουν την ΛΑΡΚΟ για διορισμούς, καθώς είναι το μεγαλύτερο «εκλογομάγαζο» της περιοχής, όπως το χαρακτήρισαν οι εργαζόμενοι και δεξαμενή ψήφων για τα κυβερνητικά κόμματα.

Μένεα πνέουν οι εργαζόμενοι της ΛΑΡΚΟ, όποτε τίθεται και το ζήτημα της ρύπανσης του Ευβοϊκού. Είναι μια ακόμη κατηγορία που εξαπολύεται εναντίον της ΛΑΡΚΟ από την κυβέρνηση και δη τον υπουργό Κ. Χατζηδάκη, στην προσπάθειά του να διασύρει τη βιομηχανία για να φανεί επιβεβλημένο το ξεπούλημα. «Το 2013 επί κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου, ο Κ. Χατζηδάκης ως υπουργός Περιβάλλοντος είχε υπογράψει την άδεια εναπόθεσης στον Ευβοϊκό από την ΛΑΡΚΟ», μας επισήμανε εργαζόμενος. Εμείς όμως του υποβάλαμε πρόταση εναπόθεσης της σκουριάς στη στεριά σε μια περιοχή που λέγεται Λιάρδα και δεν μας έδωσε ποτέ άδεια. Αν κάποιος επομένως πρέπει να λογοδοτήσει και να τιμωρηθεί για την μόλυνση του Ευβοϊκού είναι ο Χατζηδάκης, όχι η ΛΑΡΚΟ», μας τόνισε.

Το μεγαλύτερο οικονομικό βαρίδι που ακολουθεί τη ΛΑΡΚΟ ακόμη και σήμερα προέρχεται από τη νεοδημοκρατική διοίκηση της περιόδου 2006-2008 κι έχει κόστος πάνω από 500 εκατ. ευρώ. Σχετίζεται με την προπώληση της παραγωγής σε τιμές πολύ χαμηλότερες από τις τιμές της αγοράς. Οι ζημιές απογειώθηκαν όταν η διοίκηση αποφάσισε να «σπάσει» το συμβόλαιο, καταβάλλοντας τις σχετικές ρήτρες κι οι τιμές καταποντίστηκαν. Πέτυχε δηλαδή να καταγράψει ζημιές και στην άνοδο και στην πτώση των διεθνών τιμών. Μεγάλο κατόρθωμα…

Η ΛΑΡΚΟ δεν θα ήταν στην άσχημη θέση που βρίσκεται σήμερα, αν δεν την επιβάρυνε δραματικά ο έτερος μεγαλομέτοχός της, η ΔΕΗ, που κατέχει το 11,45% του μετοχικού κεφαλαίου (ενώ το ελληνικό δημόσιο κατέχει το 55,19% και η Εθνική Τράπεζα το 33,36%). Η ΔΕΗ ωστόσο, ενώ σε όλες τις ενεργοβόρες βιομηχανίες χρεώνει τη MWh από 28 ως 32 ευρώ, μεταξύ αυτών και στην Αλουμίνιο της Ελλάδας, στη ΛΑΡΚΟ που είναι θυγατρική της χρεώνει το εξωφρενικό ποσό των 73 ευρώ! Κι αυτό παρ’ ότι η ΛΑΡΚΟ είναι η δεύτερη πιο ενεργοβόρα βιομηχανία της χώρας!

Σε κάθε περίπτωση, το οικονομικό αποτύπωμα της ΛΑΡΚΟ δεν μπορεί να αποτυπωθεί βραχυχρόνια λόγω της φύσης του προϊόντος που πωλεί. Η τιμή του νικελίου στην αγορά καθορίζεται στο χρηματιστήριο, με τις διακυμάνσεις να είναι απρόβλεπτες και σοβαρές, επηρεάζοντας άμεσα τα κέρδη ή τις ζημίες. Γι’ αυτόν τον λόγο, μόνο μακροχρόνια μπορεί να αποτιμηθεί η συμβολή της ΛΑΡΚΟ στην ελληνική οικονομία και τις τοπικές κοινωνίες.




πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Drago Bosnic, Fort Russ, 21-4-20
Μετάφραση: Μ. Στυλιανού

Βρυξέλλες – Η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση έχει άμεση ανάγκη χρηματοπιστωτικών ενέσεων για να μείνει όρθια και να επιζήσει της θανάσιμης επιδημίας που τώρα αφανίζει την ήπειρο, προειδοποίησε ο Ευρωπαίος Επίτροπος για την Οικονομία Πάολο Ζεντιλόνι. Ενάμιση γεμάτο τρισεκατομμύριο θα χρειαστεί για την αντιμετώπιση αυτής της κρίσης δήλωσε ο Ζεντιλόνι στο Σπίγκελ,ενόψει της συνάντησης κορυφής των κυβερνήσεων της Ε.Ε. για την κρίση που έχει προκαλέσει η πανδημία του κορωναϊού.

Ο Επίτροπος της Ε Ε για την Οικονομία και την χρηματοπιστωτική πολίτική είπε ότι η Ευρώπη περνά την «χειρότερη κρίση» μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, η οποία απειλεί την ίδια την ύπαρξη της Ε.Ε. ως μιας ενιαίας οικονομικής και πολιτικής οντότητας. Ο Ζεντιλόνι επικαλέστηκε μια πρόγνωση του Δ.Ν.Τ. ότι η Ε.Ε. θα υποστεί εφέτος μιαν χωρίς προηγούμενο πτώση του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος της κατά 7,5%.

Το 2009, κατά την παγκόσμια οικονομική κρίση, το ΑΕΠ της Ε Ε μειώθηκε «μόνο» κατά 4,4%.

Ο Ζεντιλόνι, Ιταλός, απορρίπτει την ιδέα των Ευρω-ομολόγων που υποστηρίζεται από τους συμπατριώτες του και συστηματικά απορρίπτεται από την Γερμανία. Χαρακτηρίζει αυτήν την πρόταση «οπισθοδρομική», λέγοντας ότι η Ευρώπη «είχε αρκετά από αυτό.»

« Για να αποφύγει τις συνέπειες από αυτήν την κρίση, η Ευρώπη χρειάζεται επειγόντως ένα κοινό εργαλείο για την χρηματοδότηση της ανοικοδόμησης», δήλωσε.

«Αλλιώς, κινδυνεύουμε να βρεθούμε σε κατάσταση όπου οι διαφορές στις οικονομίες στην Ευρωζώνη και στην υπόλοιπη Κοινή Αγορά γίνονται πολύ μεγάλες και οδηγούν σε διάσπαση», τόνισε.

Παρά ταύτα, το Eurogroup – υπουργοί οικονομικών των κρατών της Ευρωζώνης- διέθεσαν μέχρι τώρα μόνο 500 δισεκατομμύρια ευρώ για την χρηματοδότηση των ιατρικών δαπανών και την βοήθεια μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, αφήνοντας την Ευρώπη σε έλλειψη ενός τρισεκατομμυρίου ακόμη.

Το εκκρεμές ρολόι χτυπάει, προειδοποίησε ο Ζεντιλόνι. Και τόνισε: Δεν μπορούμε να περιμένουμε τον ιό να κάνει ειρήνη μαζί μας, προτού να αρχίσουμε να ανοικοδομούμε. Η ανοικοδόμηση πρέπει να αρχίσει τώρα, την άνοιξη, το καλοκαίρι.»

Τα Μεσογειακά κράτη-μέλη της Ε.Ε. έχουν πληγεί σκληρότερα από την πανδημία του κορωναϊού, με την Ιταλία και την Ισπανία να αντιμετωπίζουν τον μεγαλύτερο αριθμό κρουσμάτων.

Ο χειρισμός της κρίσης από την Ε.Ε. έχει δικαίως εξαγριώσει τους περισσότερους Ιταλούς και Ισπανούς, επειδή η τεράστια και ανίκανη γραφειοκρατία των Βρυξελλών καθυστερούσε απελπιστικά να ανταποκριθεί στις εκκλήσεις για βοήθεια από την Ιταλία και την Ισπανία. ΄Ηταν μόνο η Ρωσία και η Κίνα που αντέδρασαν αμέσως και έστειλαν την πολυπόθητη βοήθεια σε νοσηλευτικό προσωπικό και εξοπλισμό.                                                   
     
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

H ιστορική πτώση του αμερικανικού αργού δεν μπορεί παρά να προμηνύει κάτι πρωτόγνωρο εξίσου εφιαλτικό με τον Covid-19.


Ήδη κάποιοι κάνουν λόγο για το σκάσιμο τη παγκόσμιας φούσκας του χρέους το οποίο ανήλθε το τρίτο τρίμηνο του 2019 στο επίπεδο ρεκόρ του 322% του παγκόσμιου ΑΕΠ ή διαφορετικά στα 253 τρισεκατομμύρια δολάρια.

Αν αυτό επιμεριστεί σε κάθε άνθρωπο που ζει στον πλανήτη, μεταφράζεται σε πάνω από 32.000 δολάρια κατά κεφαλήν, υπολογίζοντας τον πληθυσμό σε 7,7 δισ.

Το χρέος που έχει συσσωρευθεί μετά την κρίση του 2007 βρίσκεται κατά κύριο λόγο σε χέρια επιχειρήσεων. Συνεπώς η αναταραχή, που επικρατεί αυτή τη στιγμή στις εφοδιαστικές αλυσίδες λόγω κορωνοϊού και η επιβράδυνση της παγκόσμιας ανάπτυξης, προδικάζει ότι οι εταιρείες θα έχουν χαμηλότερα κέρδη και ως αποτέλεσμα θα δυσκολευτούν να εξυπηρετήσουν τα χρέη τους.

Παράλληλα, οι πολιτικοί των ανεπτυγμένων χωρών δηλώνουν έτοιμοι για περαιτέρω χαλάρωση της δημοσιονομικής και νομισματικής πολιτικής, ώστε να μπορέσουν να αντισταθμίσουν τον οικονομικό αντίκτυπο του ιού. Ωστόσο, αυτού του είδους οι οικονομικές πολιτικές όχι μόνον προσομοιάζουν με τα μέτρα που συνέβαλαν στο ξέσπασμα της κρίσης του 2007, αλλά παράλληλα διογκώνουν το ήδη υψηλότατο παγκόσμιο χρέος.

Παρ’ όλα αυτά, οι κεντρικές τράπεζες διατρέχουν τον μακροβιότερο και εντονότερο κύκλο επεκτατικής πολιτικής, ο οποίος όχι μόνο προωθεί τον ιδιωτικό δανεισμό, αλλά μειώνει και την αποδοτικότητα των μέτρων, όπως για παράδειγμα τα χαμηλά ή αρνητικά επιτόκια.

Πιο αναλυτικά, χρέος συσσωρεύεται τα τελευταία χρόνια στον επιχειρηματικό κλάδο. Ενδεικτικά, σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση του ΟΟΣΑ, οι εκκρεμείς οφειλές σε εταιρικά ομόλογα παγκοσμίως άγγιξαν τον Δεκέμβριο του 2019 το επίπεδο ρεκόρ των 13,5 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, περίπου το διπλάσιο σε σχέση με τον Δεκέμβριο του 2008.

Η αύξηση σημειώθηκε κατά κύριο λόγο στις ΗΠΑ, όπου η Ομοσπονδιακή Τράπεζα (Fed) εκτιμά ότι τα εταιρικά χρέη έχουν αυξηθεί στα 6,5 τρισεκατομμύρια δολάρια το 2019, ενώ πριν από την κρίση βρίσκονταν στα 3,3 τρισεκατομμύρια δολάρια. Μάλιστα, πρόκειται για χρέη που συσσωρεύονται σε παραδοσιακούς κλάδους της οικονομίας, οι οποίοι έχουν χαμηλότερη κερδοφορία σε σχέση με τους πιο σύγχρονους τομείς, όπως για παράδειγμα τις τεχνολογικές εταιρείες.

Σχεδόν το 60% και πλέον των χωρών του κόσμου αναμένουν ανάπτυξη χαμηλότερη των δυνατοτήτων τους το 2020. Οπότε η χαλαρή νομισματική πολιτική των κεντρικών τραπεζών διευκολύνει τον δανεισμό κρατών και ομίλων.

Ωστόσο τα περιθώρια στενεύουν για περαιτέρω χαλάρωση, οπότε χώρες όπως η Ελλάδα, η Αργεντινή, η Βραζιλία και η Νότια Αφρική με τάχιστα αυξανόμενο δημόσιο δανεισμό, καθώς και εκείνες με υπέρογκο δημόσιο χρέος, όπως η Ιταλία και ο Λίβανος, μπορεί να δυσκολευθούν να καταφύγουν σε πακέτα οικονομικής στήριξης.

Επιπλέον, όπως τονίζει το Ινστιτούτο Διεθνών Οικονομικών, η διάθεση των επενδυτών να χρηματοδοτούν επιχειρήσεις ειδικά στις υπερχρεωμένες χώρες μπορεί να αποδειχθεί ευμετάβλητη και να εξαρτηθεί από το πώς αλλάζει το κλίμα στη διαχείριση ρίσκου στο παγκόσμιο σκηνικό.
Το χρέος είναι υπερτριπλάσιο από την παγκόσμια οικονομική παραγωγή και η ανοδική του πορεία ήταν ξεκάθαρη και από το πρώτο εξάμηνο, όταν αυξήθηκε κατά 7,5 τρισ. δολάρια και δεν είχε ενδείξεις αποκλιμάκωσης έκτοτε. Συγκεκριμένα, το πρώτο εξάμηνο του 2019 το παγκόσμιο χρέος έφθασε στα 250 τρισ. δολάρια, το οποίο αντιστοιχεί στο 320% του παγκόσμιου ΑΕΠ.

Το δε δεύτερο τρίμηνο το χρέος των αναδυόμενων οικονομιών ξεπέρασε τα 71,4 τρισ. δολάρια, φθάνοντας σε νέα ρεκόρ του 220% του ΑΕΠ τους. Οι επιχειρήσεις του δημοσίου στις οικονομίες αυτές αντιστοιχούν σε πάνω από 50% όλου του εταιρικού δανεισμού εκτός του τραπεζικού κλάδου.
Σχεδόν το 60% επί του συνολικού παγκόσμιου δανεισμού αφορά την Κίνα και τις ΗΠΑ. Το δε συνολικό δημόσιο χρέος το 2019 θα ξεπεράσει τα 70 τρισ. δολάρια, όπως προβλέπει το ινστιτούτο, ενώ είχε και τη μεγαλύτερη αύξηση το πρώτο εξάμηνο κατά 1,5 ποσοστιαία μονάδα. Μετά ακολούθησαν οι τράπεζες και οι όμιλοι του χρηματοπιστωτικού κλάδου, όπου η αύξηση του δικού τους δανεισμού ήταν της τάξεως της μιας ποσοστιαίας μονάδας.

Αξίζει να αναφερθεί πως η συσσώρευση παγκοσμίου χρέους οφείλεται εν πολλοίς στην έκδοση πληθώρας ομολόγων σε όλο τον κόσμο. Το 2009 η ομολογιακή αγορά ανερχόταν σε 87 τρισ. δολάρια και στα μέσα του 2019 ξεπερνούσε τα 115 τρισ. δολάρια. Τέλος, όπως αναφέρει το Ινστιτούτο Διεθνών Οικονομικών, το επαχθές παγκόσμιο χρέος ίσως γίνει τροχοπέδη στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής: ο δανεισμός για έργα χαμηλού ανθρακικού αποτυπώματος υπερβαίνει ελαφρά το 1 τρισ. δολάρια όταν, κατά τους διεθνείς οργανισμούς, απαιτούνται κάθε χρόνο και κατά μέσον όρο 3,5 τρισ. δολάρια σε επενδύσεις για να μην ανέλθει η θερμοκρασία άνω του 1,5 βαθμού Κελσίου έως το 2050.


πηγή






Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Zero Hedge, 04/09/2020
Authored by Francesco Giubilei via The American Conservative,

[Από τις πολλές δεκάδες άρθρων στον παγκόσμιο τύπο που ελεεινολογούν την χρεοκοπία της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης ενώπιον της εξελισσόμενης τραγωδίας κυρίως των εθνών του Νότου, το κατωτέρω άρθρο δημοσιογράφου της ιδιαίτερα πληττόμενης γειτονικής μας και πολιτισμικά ομογάλακτης Ιταλίας ανταποκρίνεται περισσότερο στις ανάγκες σωστής ενημέρωσης του ελλαδικού κοινού για την ωμή πραγματικότητα που αποκάλυψε η μάστιγα του κορωναϊού και που συσκοτίζει ο συστηματικός θόρυβος, ο πανικός και η καλλωπιστική αερολογία. Πέραν της πειστικής απεικόνισης του εγγενούς και πολυδιάστατου γεω-πολιτιστικού διχασμού της Ευρωπαϊκής «Ένωσης»,το άρθρο, ( που γράφτηκε πριν από την συμφωνία-θρίαμβο του Βορρά μπροστά στους τάφους του Νότου), κατατοπίζει τον Έλληνα αναγνώστη και για την αξία της λύσης του Μηχανισμού Σταθερότητας, η οποία εορτάστηκε παρ’ ημίν ως επιτυχία.]

Μετάφραση/Εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

Ενώ οικονομική βοήθεια από τις Βρυξέλλες συζητείται και καθυστερεί, εκατομμύρια ανθρώπων της Μεσογείου αμφισβητούν ήδη την Ευρωπαϊκή Ιδέα.

Από την γέννηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπήρξε μια έντονη συζήτηση για την δυνατότητα δημιουργίας μιας Ευρώπης δύο οδών, διαχωρισμένης μεταξύ των Μεσογειακών εθνών και εκείνων της Βόρειας Ευρώπης.

Οι υποστηρικτές αυτής της λύσης έλεγαν ότι οι διαφορές μεταξύ των δυο αυτών τμημάτων της Ευρώπης είναι ασυμβίβαστες, σε ότι αφορά τον τρόπο ζωής, την αντίληψη για την κοινωνία και κυρίως την νοοτροπία των πολιτών. Το ενδεχόμενο της διαίρεσης πρωτοεμφανίστηκε στην Ελλάδα κατά την κρίση του 2008 και τώρα με την κατάσταση ανάγκης του κορωνοϊού φαίνεται να ενισχύεται.

Σήμερα έχει σκληρυνθεί η διαχωριστική γραμμή μεταξύ Βορρά και Νότου και εμφανίζεται με αντίθετες θέσεις για την αντιμετώπιση της εξάπλωσης του ιού.

Από την μια πλευρά οι λατινικές χώρες της Ευρώπης ζητούν να χρησιμοποιήσουν «Ευρωομόλογα», ένα χρηματοπιστωτικό εργαλείο με κοινό ευρωπαϊκό χρέος συνδεόμενο με τις πλουτοπαραγωγικές πηγές, που αυτές κρίνουν απολύτως απαραίτητο για την αντιμετώπιση της υγειονομικής κρίσης. Η Ιταλία και η Ισπανία δεν ζητούν να μοιραστούν το συνηθισμένο δημόσιο χρέος τους με την Γερμανία. Το μόνο που ζητούν είναι να μοιραστούν οι δαπάνες που απαιτούνται για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Από την άλλη πλευρά Γερμανοί πολιτικοί και τα Μέσα Ενημέρωσης κατηγορούν τον Νότο ότι επιζητεί να χρηματοδοτήσει την αντιμετώπιση της υγειονομικής κρίσης με γερμανικά χρήματα. Η Γαλλία στέκεται στο μέσον αυτών των δύο παρατάξεων, μολονότι στην πράξη η άποψη του Μακρόν μοιάζει να είναι πιο κοντά στην θέση των χωρών της νότιας Ευρώπης.

Η πρόταση της Άγκελας Μέρκελ και των άλλων βορείων ευρωπαϊκών κυβερνήσεων ήταν να χρησιμοποιηθούν τα κεφάλαια του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM), ενός θεσμού που ιδρύθηκε για να δανείζει σε κράτη-μέλη με χρηματο-πιστωτικά προβλήματα υπό ομαλές συνθήκες, για την αποφυγή καταστάσεων όπως της κρίσης του 2008. Οι πιστώσεις του μηχανισμού σταθερότητας θα χρησιμοποιηθούν από συγκεκριμένα κράτη και έτσι δεν θα δημιουργήσουν ένα κοινό χρέος. Η ιταλική θέση ήταν απλή και στηριζόταν σε δύο βασικά επιχειρήματα:

Πρώτον, η Ευρώπη δεν αντιμετωπίζει μια συνηθισμένη κατάσταση, έχουμε ανάγκη εκτάκτων μέτρων, που δεν μπορεί να είναι η χρήση των πιστώσεων του Μηχανισμού Σταθερότητας.

Δεύτερον, η κρίση του κορωνοϊού δεν αφορά μια μοναδική χώρα αλλά όλην την Ευρώπη και επομένως το κόστος της αντιμετώπισής της και της ανοικοδόμησης θα πρέπει να μοιραστούν όλες οι χώρες-μέλη της Ε.Ε.

Κατά την άποψη της Ιταλίας πρέπει να ληφθούν υπόψη και άλλα δεδομένα.

Η Ιταλία εισφέρει στην Ε.Ε. περισσότερα από όσα εισπράττει. Η καθαρή ετήσια εισφορά της ανέρχεται στα 20 δισεκατομμύρια ευρώ, καθιστώντας την τρίτον χεηματοδότη μετά την Γερμανία και την Γαλλία. Αυτό σημαίνει ότι τα ποσά που διατίθενται στην Ιταλία από την Ε.Ε. ως βοήθεια είναι εν μέρει και ιταλικά χρήματα. Το ίδιο ισχύει για τα κεφάλαια του Μηχανισμού Σταθερότητας. Η Ιταλία εισφέρει το 17,80% του κεφαλαίου του, η Ισπανία το 11,83%. Μεταξύ των άλλων κρατών που αντιτίθενται στα ευρωομόλογα η Ολλανδία εισφέρει μόνο το 5,68% των κεφαλαίων του Μηχανισμού Σταθερότητας, η Αυστρία το 2,77% και η Φινλανδία το ασήμαντο 1,79%.

Γιατί οι χώρες της Νότιας Ευρώπης (και η Ιρλανδία που συντάχτηκε μαζί τους) δεν θέλουν να προσφύγουν στους πόρους του Μηχανισμού Σταθερότητας; Ο δημοσιογράφος Νικόλα Πόρο, μια από τις πιο γνωστές φωνές στον κόσμο της ιταλικής κεντροδεξιάς, το εξήγησε ως εξής σε μια από τις δημοφιλείς εμφανίσεις του σε βίντεο: Αποδοχή του Μηχανισμού Σταθερότητας θα απειλούσε να καταστήσει την Ιταλία μια χώρα διοικούμενη από μιαν αναστημένη «Τρόϊκα»: από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, την Ε.Ε. και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο –όπως συνέβη με την Ελλάδα το 2008. Ο κίνδυνος με την αποδοχή αυτών των πόρων σήμερα θα αποδεικνυόταν θανάσιμος αφού οι όροι του δανείου θα αλλαχθούν πιθανότατα μετά την λήξη της κρίσης.

Οι φόβοι των κομμάτων της κεντροδεξιάς, και ειδικώτερα της Τζιώρτζια Μελόνι του «Φρατέλι ντ Ιτάλια» και του Ματέο Σαλβίνι της «Λίγκα» είναι ότι η κυβέρνηση του πρωθυπουργού Γκιουζέπε Κόντε τελικά θα αποδεχτεί το ESM, που πιθανώς θα καμουφλαριστεί και θα παρουσιαστεί διαφορετικά, αλλά στην ουσία θα μείνει το ίδιο.

Η σημερινή κρίση δεν μπορεί να συγκριθεί με του 2008. Το 2008 η Ευρώπη αντιμετώπιζε μια χρηματοπιστωτική κρίση με οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες. Σήμερα αντιμετωπίζουμε μια κρίση δημόσιας υγείας, γεγονός που σημαίνει ότι ο συναισθηματικός παράγων παίζει επίσης έναν σημαντικό ρόλο. Πως λες σε έναν επιχειρηματία της Λομβαρδίας, μιας από τις πλουσιότερες περιοχές της Ευρώπης, με ακαθάριστο μέσο εισόδημα υψηλότερο της Γερμανίας, ότι η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση χρειάστηκε δέκα μέρες για να συζητήσει και να βρει μια λύση εν μέσω μιας πανδημίας, όταν άνθρωποι πεθαίνουν; Πως το εξηγείς αυτό σε έναν άνθρωπο που δούλεψε μια ολόκληρη ζωή, πλήρωνε φόρους, εξασφάλιζε δουλειά σε πολλούς ανθρώπους και που πιθανώς έχει χάσει τον πατέρα του, έναν φίλο ή ένα υπάλληλο, μέσα σε λίγες μέρες, από τον κορωναϊό;

Ακόμη και εάν η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση συνεχίσει να λειτουργεί υπό την πολιτική και τυπική έννοια, για την πλειονότητα των πολιτών των μεσογειακών χωρών έπαψε να υπάρχει. Εάν αύριο το πρωί διεξαγόταν ένα δημοψήφισμα στην Ιταλία με ψηφοδοσία μέσω ιντερνέτ το 80% των Ιταλών θα ψήφιζαν πιθανότατα την έξοδο. Όχι μόνο συντηρητικά και κεντροδεξιά κόμματα είναι εναντίον της σημερινής Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης, αλλά για πρώτη φορά πολλοί φιλελεύθεροι και αριστεροί πολίτες έχουν τοποθετηθεί εναντίον της Ε.Ε., καθώς βλέπουν την στάση της απέναντι στην Πανδημία και την μοίρα της Ιταλίας.

Ο κορωνοϊός επισήμανε το ναυάγιο της ιδεολογίας της παγκοσμιοποίησης, όπως το αναπτύσσουν οι διανοούμενο Marco Gervasoni και Corrado Ocone ,στο τελευταίο βιβλίο τους «Κορωνοϊός: Το Τέλος της Παγκοσμιοποίησης» και του ενός από τους κυριότερους πυλώνες αυτής της ιδεολογίας που είναι αυτό που λέμε Ευρωπαϊσμό, δηλαδή « η ιδέα ότι, εν αναμονή της δημιουργίας μιας Παγκόσμιας Δημοκρατίας, μπορούμε να δημιουργήσουμε μιαν Ευρωπαϊκή Δημοκρατία, τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, στην οποία η ελευθερία των ανταλλαγών, του εμπορίου, των μετακινήσεων και των λεγομένων «εξωτερικών συνόρων» να μείνει όσο το δυνατόν ευρύτερη.»

Επιπλέον των διαφόρων πολιτικών και οικονομικών απόψεων, υπάρχουν στην Ε.Ε. βαθύτερα ρήγματα, σχετιζόμενα με τους διαφορετικούς οραματισμούς για το Ευρωπαϊκό Σχέδιο μεταξύ των λαών της βόρειας Ευρώπης και των λατινικών χωρών του Νότου. Σε απόδειξη απλώς κοιτάξτε το άρθρο που υπέγραψαν Γερμανοί διανοούμενοι στην μεγάλη γερμανική εφημερίδα Bild, εκφράζοντας αλληλεγγύη στην Ιταλία. Ο τίτλος του στα ιταλικά δηλώνει: “Siamo con voi!” (είμαστε μαζί σας), αλλά το περιεχόμενο, αντίθετα με τις καλές προθέσεις του, προκάλεσε ένα αίσθημα αηδίας στην Ιταλία. Το κείμενο είναι γεμάτο από στερεότυπα και συγκατάβαση για την ιταλική διατροφή, όπως «μας φέρατε καλά φαγώσιμα. Ξαφνικά μπορούσαμε να απολαύσουμε ορεκτικά, πεταλούδες και τιραμισού επίσης (…) Θέλαμε να μάθουμε πώς να μαγειρεύουμε ζυμαρικά όπως εσείς, να πίνουμε Καμπάρι όπως εσείς, και να ερωτευόμαστε όπως εσείς.» Για τη λεγομένη ιταλική Ντόλτσε Βίτα γράφουν:»Πάντοτε θέλαμε να είμαστε σαν εσάς. Με την ξενοιασιά σας».

Αυτά ασφαλώς δεν είναι λόγια παρηγοριάς για ένα έθνος που θρηνεί εκατοντάδες νεκρούς κάθε μέρα, όπου οι γιατροί δουλεύουν σε δωδεκάωρες βάρδιες και όπου, χάρις στην εξαιρετική αφοσίωση και τις προσπάθειες των πολιτών του, ένα ολοκαίνουργιο νοσοκομείο χτίστηκε στην Λομβαρδία μέσα σε λίγες μόνο ημέρες. Δυστυχώς οι λέξεις του άρθρου στην Bild συνθέτουν το στερεότυπο πίτσα, πάστα και μαντολίνο που έχουν για τους Ιταλούς στο κεφάλι τους πολλοί λαοί της Βόρεια Ευρώπης.

Δείχνουν μιαν άρνηση να δουν την όμορφη χώρα μας σαν μια μεγάλη βιομηχανική οικονομία και θετικό συνδρομητή στον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό, οι πολίτες της οποίας δεν μπορούν απλά να δέχονται τα διατάγματα της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης.

Στην Ιταλία, ακόμη και χωρίς απερίφραστη αναφορά στην αποχώρηση, για πρώτη φορά στις πολιτικές συζητήσεις και στις εκπομπές των ΜΜΕ υπάρχει συστηματική αναφορά σε ένα Σχέδιο Β, σε «μιαν εναλλακτική από αυτήν την Ευρώπη» και στην ανάγκη για «νέες λύσεις». Από μιαν πρακτική άποψη, η αποχώρηση από την Ευρώπη παρουσιάζει δύο προβλήματα: Το γεγονός ότι το ιταλικό χαρτονόμισμα είναι το Ευρώ και η δυσκολία στην πραγματοποίηση ενός δημοψηφίσματος.

Ασφαλώς η Ιταλία υιοθέτησε το ευρώ υπό συνθήκες δυσμενείς για την οικονομία της, αλλά η εγκατάλειψή του τώρα θα χειροτέρευε την κατάσταση. Εξάλλου η ιταλική νομοθεσία δεν προβλέπει την δυνατότητας δημοψηφίσματος και η διεξαγωγή του προϋποθέτει αναθεώρηση του Συντάγματος.

Αυτή η πολύπλοκη διαδικασία είναι απίθανη αν όχι και αδύνατη τουλάχιστον υπό ομαλές συνθήκες. Αλλά δεν βρισκόμαστε σε ομαλές συνθήκες αλλά σε εξαιρετικές και η πανδημία έχει αλλάξει τα συναισθήματα των Ιταλών. Στην πραγματικότητα υπάρχει και μιας άλλη, η οποία είναι επίσης δυσχερής, αλλά δεν φαίνεται πια ως χιμαιρική: Η κατάρρευση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εάν ολόκληρη ευρωπαϊκή σκαλωσιά καταρρεύσει, δεν θα υπάρχει πια ανάγκη για την ιταλική έξοδο.

Κατά μήκος ολόκληρης της Νότιας Ευρώπης πολύ περισσότεροι πολίτες ρωτούνε τώρα ποιον λόγο ύπαρξης έχει μια υπερεθνική εξουσία , δαπανηρή και νομικά φορτική, αλλά ανίκανη να δώσει σωστές λύσεις σε περισσότερους από 120 εκατομμύρια πολίτες της Ιταλίας, της Ισπανίας και της Πορτογαλίας σε αυτήν την δραματική εμπειρία τους..


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Λεωνίδα Χρυσανθόπουλου
Πρέσβη επί τιμή

Η κυβέρνηση διέθεσε 6.8 δις από τον προϋπολογισμό για την ανακούφιση των πληττομένων από τα μέτρα που πάρθηκαν για την προστασία του πληθυσμού από τον κορονοϊό. Και σωστά έπραξε. Το ποσό αυτό καλύπτει τις ανάγκες για έναν με δύο μήνες. Μετά όμως τι θα γίνει μιας και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει την παύση της πανδημίας;

Η κυβέρνηση άρχισε να διαψεύδει ότι θα μειώσει μισθούς και συντάξεις. Όλοι όμως γνωρίζουμε ότι οι διαψεύσεις αυτές είναι εκ του πονηρού από τη στιγμή που ήδη άρχισε να το σκέφτεται. Τόσες φορές εξάλλου στο παρελθόν έχουν γίνει ανάλογες διαψεύσεις χωρίς αντίκρισμα. Εάν όμως η κυβέρνηση τολμήσει να προβεί σε μειώσεις, το πρακτικό αποτέλεσμα θα είναι το εξής: Οι συνταξιούχοι, που ήδη έχουν χάσει το 60% των συντάξεών τους λόγω των μνημονιακών υποχρεώσεων, δεν θα μπορούν πλέον να πληρώνουν φόρους και δόσεις τραπεζικών δανείων καθώς ό,τι τους περισσεύει θα πηγαίνει στη διατροφή τους και στη συντήρηση των οικογενειών τους. Οι τράπεζες θα απειλούν με κατασχέσεις χωρίς νόημα γιατί ό,τι κατάσχουν θα τους είναι άχρηστο εφόσον δεν θα υπάρχει αγοραστής για τα κατασχεμένα. Τυχόν μείωση των μισθών και των συντάξεων θα σημάνει επίσης κατάρρευση του κρατικού μηχανισμού και αυθόρμητες λαϊκές εξεγέρσεις που θα έχουν περισσότερα θύματα απ’ ό,τι ο κορονοϊός.
Τι μπορεί να κάνει η κυβέρνηση; Μπορεί να κηρύξει στάση πληρωμών προς τους δανειστές για το δήθεν δημόσιο χρέος της Ελλάδας. Ας δούμε όμως τις υποχρεώσεις που μας επιβλήθηκαν:

2020 5.9 δις, 2021 4.9 δις, 2022 9.4 δις, 2023 11.7 δις, 2024 9.4 δις, 2025 9.24 δις, 2026 8 δις, 2027 5,9 δις, 2028 11.5 δις κ.ο.κ. (στοιχεία της Ναυτεμπορικής της 21.5.2019)

Λόγω των έκτακτων μέτρων που λήφθηκαν για την προστασία του πληθυσμού από την πανδημία, η κυβέρνηση θα πρέπει να προβεί σε στάση πληρωμών του δημοσίου χρέους, τουλάχιστον για το 2020 και το 2021, για την εξασφάλιση της επιβίωσης του πληθυσμού της χώρας. Η κυβέρνηση δεν θα ζητήσει την άδεια των δανειστών, απλά θα το ανακοινώσει κι αυτό για λόγους ευγενείας. Λόγω του γενικότερου παγκοσμίου οικονομικού χάους και της προβλεπόμενης διάλυσης της Ε.Ε. θα είναι δύσκολο αν όχι αδύνατο ν’ αντιδράσουν οι δανειστές στη στάση πληρωμών που θα επιβάλουμε. Και ας μην περιμένουμε τις αποφάσεις της Ε.Ε. περί έκδοσης κορονοϊομολόγου που δεν πρόκειται να έρθουν έγκαιρα. Ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας Κλάους Ρέγκλινγκ εξάλλου δήλωσε πρόσφατα ότι θα χρειαστεί τουλάχιστον ένας χρόνος για να μπορέσει να εκδοθεί οποιασδήποτε μορφής ευρωομόλογο.

Η στάση πληρωμών είναι η μόνη λύση που θα μπορέσει να εξασφαλίσει την επιβίωση του ελληνικού πληθυσμού και της χώρας μας σ’ αυτές τις δύσκολες στιγμές που διέρχεται η ανθρωπότητα. Η δήθεν εύκολη λύση της μείωσης μισθών και συντάξεων θα οδηγήσει σε κοινωνικές αναταραχές τέτοιας έκτασης που τα θύματα θα είναι πολύ περισσότερα απ’ αυτά του κορονοϊού, με ενδεχόμενο μάλιστα την κατάρρευση του κράτους κάτι που όλοι μας απευχόμαστε.


πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

"Τι κάνουμε; που πάμε;" αναρωτιέται ο φίλος μου ο Νίκος Μυλωνάς από την Κω με τη σκέψη στο καλοκαιρινό τουριστικό αδιέξοδο, που έρχεται. Και λέει ότι η Κως, όπως και τα περισσότερα νησιά, έχοντας οικοδομήσει ένα μονοπαραγωγικό μοντέλο αποκλειστικής εξάρτησης από τον τουρισμό, φέτος κινδυνεύει να υποστεί μια συντριπτική οικονομική και κατά συνέπεια και πρωτίστως κοινωνική καταστροφή. 

Και το ερώτημα είναι: Είναι μόνο η Κως; Η οικονομία της χώρας, με το 30% του ΑΕΠ να εξαρτάται από τον τουρισμό, έχει να αντιμετωπίσει πρωτόγνωρες καταστάσεις, ιδιαίτερα αν η πανδημία διαρκέσει αρκετά στην Ευρώπη και στον κόσμο. Πόσο βιώσιμο μπορεί να είναι ένα τέτοιο «μονοπαραγωγικό» μοντέλο; Πολλές φορές έχει χαρακτηριστεί - και σε πολλούς τομείς - ότι είναι από τη φύση του επικίνδυνο. Ιδιαίτερα στον τουρισμό, που έτσι κι αλλιώς είναι πολλοί οι αστάθμητοι παράγοντες που τον επηρεάζουν. Κάποτε θα συνέβαινε κι αυτό, όποια κι αν ήταν η αιτία!

Όλοι αντιλαμβανόμαστε όμως ότι όλη η χώρα θα βρεθεί στην δίνη της νέας οικονομικής κρίσης, όπως γράφει ο Νίκος, πράγμα που θα επιτείνει τα τοπικά προβλήματα. Όλοι οι τομείς της οικονομίας έχουν υποστεί τεράστιο πλήγμα. Είναι λογικό να στραφούμε στην αναζήτηση λύσεων σε τοπικό και κυβερνητικό επίπεδο. Αντικειμενικά αναδεικνύονται πρωταρχικής σημασίας η λειτουργία του κράτους και των θεσμών του: η Κυβέρνηση, η Περιφέρεια, ο Δήμος.

Κι εμείς; Ο καθένας από μας και όλοι μαζί πρέπει να αναζητήσουμε τοπικά λύσεις με το μεγάλο απόθεμα της αλληλεγγύης, της συμμετοχής και του εθελοντισμού. Και του αγώνα! Η εμπειρία μας λέει ότι δεν θα έλθει από μόνη της η ελπίδα και ούτε μέσα από συσκέψεις, υποσχέσεις και μεγαλοστομίες και άλλες αυτονόητες πρακτικές των «αρμοδίων» και ιδιαίτερα των κυβερνώντων. «Όπου ακούς πολλά κεράσια, πάρε μικρό καλάθι», λέει ο λαός μας.

Από τώρα να ξεκινήσει η συζήτηση για το «τι να κάνουμε», για την Παραγωγική Ανασυγκρότηση της Τοπικής Οικονομίας με κοινωνική αλληλεγγύη και σεβασμό στο περιβάλλον, για ένα βιώσιμο μοντέλο παραγωγής και κατανάλωσης.


Λαμία, 31.3.2020
Στέφανος Σταμέλλος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η πανδημία του κορωνοϊού είναι μια ανθρώπινη τραγωδία με δυνητικά βιβλικές διαστάσεις, τονίζει ο Μάριο Ντράγκι σε άρθρο του στους Financial Times στο οποίο ξεκαθαρίζει ότι είναι αναπόφευκτη μια μεγάλη ύφεση και ζητά άμεση δράση από τις κυβερνήσεις για να αποφύγουμε την μετατροπή της σε βαθιά ύφεση (depression) που θα προκληθεί από μια πληθώρα πτωχεύσεων.

«Είναι ήδη ξεκάθαρο ότι η απάντηση πρέπει να εμπεριέχει σημαντική αύξηση του δημόσιου χρέους. Η απώλεια εισοδήματος στον ιδιωτικό τομέα, και όποιο χρέος εκδοθεί για να καλύψει το κενό, πρέπει εν τέλει να απορροφηθεί, εν συνόλω ή εν μέρει, από τον κρατικό ισολογισμό. Τα πολύ υψηλότερα επίπεδα κρατικού χρέους θα γίνουν ένα μόνιμο στοιχείο στις οικονομίες μας και θα συνοδευτούν από ακύρωση ιδιωτικού χρέους», γράφει ο πρώην επικεφαλής της ΕΚΤ.

«Είναι ο σωστός ρόλος ενός κράτους να αναπτύσσει τον ισολογισμό του για να προστατεύσει τους πολίτες και την οικονομία από σοκ για τα οποία ο ιδιωτικός τομέας δεν είναι υπεύθυνος και δεν μπορεί να απορροφήσει. Τα κράτη πάντα το έκαναν αυτό όταν προέκυπταν εθνικές έκτακτες ανάγκες. Οι πόλεμοι, το πιο σχετικό προηγούμενο, χρηματοδοτήθηκαν από δημόσιο χρέος. Η βασική ερώτηση δεν είναι το εάν, αλλά το πώς τα κράτη πρέπει να χρησιμοποιήσουν με σωστό τρόπο τους ισολογισμούς τους. Η προτεραιότητα πρέπει να είναι να εξασφαλιστεί βασικό εισόδημα για αυτούς που χάνουν τη δουλειά τους. Πρώτα πρέπει να προστατεύσουμε τους ανθρώπους από το να χάνουν την δουλειά τους. Αν δεν το καταφέρουμε, θα βγούμε από αυτή την κρίση με μόνιμα χαμηλότερη απασχόληση και παραγωγική ικανότητα, καθώς οι οικογένειες και οι εταιρείες θα παλεύουν να διορθώσουν τους ισολογισμούς τους και να ξαναχτίσουν καθαρό ενεργητικό».

Επιδόματα εργασίας και ανεργίας και η αναστολή πληρωμής φόρων είναι σημαντικά βήματα που ήδη λανσάρισαν πολλές κυβερνήσεις. Η προστασία της απασχόλησης και της παραγωγικής ικανότητας, όμως, σε καιρούς δραματικής πτώσης εισοδήματος απαιτεί άμεση στήριξη ρευστότητας.

Είναι σημαντικό, συνεχίζει, να καλύπτονται τα λειτουργικά έξοδα όλων των εταιρειών κατά τη διάρκεια της κρίσης, ανεξάρτητα από το εάν είναι μεγάλες ή μεσαίες και μικρές επιχειρήσεις ή ακόμα και επαγγελματίες. Αρκετές κυβερνήσεις ήδη λανσάρισαν ευπρόσδεκτα μέτρα παροχής ρευστότητας. Χρειάζεται όμως μια πιο συνολική προσέγγιση.

Ο μόνος αποδοτικός τρόπος να φτάσει κάποιος σε κάθε γωνιά της οικονομίας είναι να κινητοποιήσει πλήρως το σύνολο του χρηματοπιστωτικού συστήματος: αγορές ομολόγων, κυρίως για μεγάλες εταιρείες, τραπεζικά συστήματα και σε κάποιες χώρες ακόμα και το ταχυδρομικό σύστημα. Και πρέπει να γίνει άμεσα, αποφεύγοντας τη γραφειοκρατία. Ειδικότερα οι τράπεζες, επεκτείνονται σε όλη την οικονομία και μπορούν να δημιουργήσουν χρήμα άμεσα, επιτρέποντας τις υπεραναλήψεις και ανοίγοντας πιστωτικές γραμμές.

Οι τράπεζες, γράφει ο Ντράγκι πρέπει γρήγορα να δανείσουν με μηδενικό κόστος τις εταιρείες που προετοιμάζονται να σώσουν θέσεις εργασίας. Καθώς με αυτό τον τρόπο γίνονται όχημα για κρατική πολιτική, το κεφάλαιο που χρειάζονται για να το πράξουν πρέπει να προσφερθεί από τις κυβερνήσεις με την μορφή εγγυήσεων σε όλες τις υπεραναλήψεις ή τα δάνεια.


πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Μήπως πρόκειται για ένα “φιάσκο” σε εξέλιξη; 


του καθηγητή  Ιατρικής, Γιάννη Π.Α. Ιωαννίδη *

Η σημερινή ασθένεια του κορονοϊού, το Covid-19, ονομάστηκε «πανδημία που συμβαίνει μία φορά στον αιώνα». Μπορεί όμως να αποδειχθεί ότι πρόκειται για ένα «φιάσκο στοιχείων που συμβαίνει μια φορά στον αιώνα». Στην περίοδο που διανύουμε, όλοι έχουμε ανάγκη για καλύτερη πληροφόρηση. Αυτοί που σχεδιάζουν μοντέλα ασθενειών, οι κυβερνήσεις, αλλά και οι άνθρωποι που βρίσκονται σε καραντίνα ή απλά σε κοινωνική απόσταση. Παρ ̓ όλα αυτά, δεν έχουμε αξιόπιστα στοιχεία για το πόσα άτομα προσβάλλονται από το SARS-CoV-2. Απαιτείται καλύτερη πληροφόρηση για την καθοδήγηση αποφάσεων με τεράστια σημασία, αλλά και για την παρακολούθηση και κατανόηση των επιπτώσεων αυτών των αποφάσεων.

Δρακόντεια αντίμετρα έχουν υιοθετηθεί σε πολλές χώρες. Αν η πανδημία καταπέσει -είτε μόνη της είτε λόγω αυτών των μέτρων- η βραχυπρόθεσμη ακραία κοινωνική αποστασιοποίηση και η αναστολή της οικονομικής ζωής (lockdown), μπορεί να γίνει ανεκτή. Εάν όμως η πανδημία απλωθεί σε ολόκληρο τον κόσμο αμείωτη, για πόσο καιρό θα πρέπει να συνεχιστούν αυτά τα μέτρα; Μπορούν άραγε οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής να μας πουν εάν κάνουν περισσότερο καλό από ότι κακό; Τα εμβόλια ή οι προσιτές θεραπείες χρειάζονται πολλούς μήνες (ή ακόμα και χρόνια) για να αναπτυχθούν και να δοκιμαστούν σωστά. Λαμβάνοντας υπόψη αυτά τα χρονικά πλαίσια, οι συνέπειες μακροχρόνιων αποκλεισμών είναι παντελώς άγνωστες.

Τα δεδομένα που έχουν συλλεχθεί μέχρι στιγμής, σχετικά με τον αριθμό των ατόμων που έχουν προσβληθεί, ή σχετικά με το πώς εξελίσσεται η επιδημία, είναι εντελώς αναξιόπιστα. Δεδομένων των περιορισμένων διαγνωστικών εξετάσεων μέχρι σήμερα, ορισμένοι θάνατοι και πιθανώς η πλειοψηφία των κρουσμάτων του SARS-CoV-2, δεν καταγράφονται καθόλου (are being missed). Δεν γνωρίζουμε ακόμη, ούτε το αν η αποτυχία καταγραφής έχει ένα παράγοντα τριών ή 300 κρουσμάτων λοίμωξης. Τρεις μήνες μετά την εμφάνιση της επιδημίας, οι περισσότερες χώρες, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, δεν έχουν τη δυνατότητα να εξετάσουν μεγάλο αριθμό ατόμων και καμία χώρα δεν έχει αξιόπιστα δεδομένα σχετικά με την επικράτηση του ιού, σε αντιπροσωπευτικό τυχαίο δείγμα του γενικού πληθυσμού.

Αυτό το φιάσκο αποδείξεων δημιουργεί τεράστια αβεβαιότητα σχετικά με τον κίνδυνο θνησιμότητας του Covid-19. Τα αναφερόμενα ποσοστά θνησιμότητας -όπως το επίσημο ποσοστό 3,4% της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας- προκαλούν τρόμο και δεν έχουν κανένα νόημα. Οι περισσότεροι ασθενείς που έχουν εξεταστεί για το SARS-CoV-2 βρίσκονται μεταξύ των περιστατικών με σοβαρά συμπτώματα και άσχημη εξέλιξη. Καθώς τα περισσότερα συστήματα υγείας έχουν περιορισμένη ικανότητα διαγνωστικών εξετάσεων, οι εξετάσεις αυτές γίνονται όλο και πολύ μεταξύ των βαρέων περιστατικών. Αυτή η «διάκριση», κατά την οποία γίνεται εξέταση και διάγνωση μόνο μεταξύ των βαριά ασθενούντων, μπορεί να γίνει ακόμη μεγαλύτερη στο άμεσο μέλλον.

Η μοναδική περίπτωση στην οποία εξετάστηκε ένας συγκεκριμένος, κλειστός αριθμός ατόμων, ήταν οι επιβάτες του κρουαζιερόπλοιου Diamond Princess που τέθηκε σε καραντίνα. Το ποσοστό θανάτων αυτής της περίπτωσης ήταν 1,0%. Πρόκειται όμως για μία ομάδα ηλικιωμένων, στους οποίους η θνησιμότητα από το Covid-19 είναι πολύ υψηλότερη. Προβάλλοντας το ποσοστό θανάτων του Diamond Princess στην ηλικιακή κατανομή του πληθυσμού των ΗΠΑ, το ποσοστό θνησιμότητας μεταξύ των ατόμων που έχουν προσβληθεί από το Covid-19 θα ήταν 0,125%. Όμως, δεδομένου ότι η εκτίμηση αυτή βασίζεται σε εξαιρετικά λεπτά δεδομένα -υπήρχαν μόλις επτά θάνατοι μεταξύ των 700 κρουσμάτων σε επιβάτες και πλήρωμα- το πραγματικό ποσοστό θνησιμότητας θα μπορούσε να κυμανθεί από πέντε φορές χαμηλότερα (0,025%) μέχρι πέντε φορές υψηλότερα (0,625%). Είναι επίσης πιθανό κάποιοι από τους επιβάτες που έχουν μολυνθεί να πεθάνουν αργότερα. Μπορεί ακόμη, οι συχνότητες χρόνιων ασθενειών στους τουρίστες (frequencies of chronic diseases), να είναι διαφορετικές από αυτές στον γενικό πληθυσμό -παράγοντας επικινδυνότητας για χειρότερη εξέλιξη από τη λοίμωξη του SARS-CoV-2. Προσθέτοντας αυτές τις επιπλέον πηγές αβεβαιότητας, οι λογικές εκτιμήσεις για τη σχέση θνησιμότητας των περιπτώσεων στον γενικό πληθυσμό των ΗΠΑ κυμαίνονται από 0,05% έως 1%. Αυτό το τεράστιο εύρος επηρεάζει σημαντικά το πόσο σοβαρή είναι η πανδημία και το τι πρέπει να γίνει. Το ποσοστό θνησιμότητας 0,05% του πληθυσμού, είναι χαμηλότερο από την εποχική γρίπη. Εάν αυτό είναι το πραγματικό ποσοστό, η αναστολή της οικονομικής και κανονικής ζωής σε όλο τον κόσμο (locking down the world), με προοπτική τεράστιων οικονομικών και κοινωνικών συνεπειών, δείχνει εντελώς παράλογη. Είναι σαν την αντίδραση ενός ελέφαντα στον οποίο επιτίθεται μια σπιτική γάτα. Εκνευρισμένος και προσπαθώντας να αποφύγει τη γάτα, ο ελέφαντας πηδάει κατά λάθος σε ένα γκρεμό και σκοτώνεται.

Μπορεί όμως το ποσοστό θνησιμότητας των περιπτώσεων Covid-19 να είναι τόσο χαμηλό; Όχι, λένε κάποιοι, δείχνοντας το υψηλό ποσοστό θανάτων μεταξύ των ηλικιωμένων. Ωστόσο, ακόμη και μερικοί «ήπιοι», συνηθισμένοι κορονοϊοί της κοινού κρυολογήματος, γνωστοί εδώ και δεκαετίες, μπορούν να φτάσουν σε ποσοστά θνησιμότητας μέχρι και 8%, όταν προσβάλουν ηλικιωμένους που ζουν σε οίκους ευγηρίας (nursing homes). Στην πραγματικότητα, τέτοιοι «ήπιοι» κορονοϊοί προσβάλουν δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους κάθε χρόνο και αντιστοιχούν στο 3% με 11%, όσων νοσηλεύονται στις Η.Π.Α. με καρκίνο του κατώτερου αναπνευστικού κάθε χειμώνα. Αυτοί οι «ήπιοι» κορονοϊοί μπορεί να εμπλέκονται σε αρκετές χιλιάδες θανάτους κάθε χρόνο παγκοσμίως, αν και η συντριπτική τους πλειοψηφία δεν τεκμηριώνεται με ακριβείς διαγνωστικές εξετάσεις. Χάνονται ως «θόρυβος», ανάμεσα σε 60 εκατομμύρια θανάτους από διάφορες αιτίες κάθε χρόνο, σε όλο τον κόσμο.

Παρόλο που υπάρχουν εδώ και πολύ καιρό επιτυχημένα συστήματα επιτήρησης για την γρίπη, η ασθένεια επιβεβαιώνεται από κάποιο εργαστήριο μόνο σε μία μικρή μερίδα περιπτώσεων. Στις Η.Π.Α. για παράδειγμα, στη φετινή περίοδο, μέχρι στιγμής έχουν εξεταστεί 1.073.976 δείγματα και 222.552 (20.7%) από αυτά, έχουν διαγνωστεί θετικά στη γρίπη. Την ίδια περίοδο, ο εκτιμώμενος αριθμός ασθενειών που μοιάζουν με γρίπη, κυμαίνεται μεταξύ 36,000,000 και 51,000,000 περιπτώσεων. Ενώ ο εκτιμώμενος αριθμός θανάτων από γρίπη, κυμαίνεται μεταξύ 22.000 και 55.000 περιπτώσεις. Προσέξτε την μεγάλη αβεβαιότητα σχετικά με τους θανάτους που μοιάζουν με γρίπη: μία προς 2,5 φορές. Η διαφορά αυτή αντιστοιχεί σε δεκάδες χιλιάδες θανάτους. Κάθε χρόνο, ορισμένοι από αυτούς τους θανάτους οφείλονται σε γρίπη και μερικοί σε άλλους ιούς, όπως είναι οι κορονοϊοί του κοινού κρυολογήματος. Κατά την περίοδο 2016 –2017, διενεργήθηκε μία σειρά αυτοψιών σε δείγματα από 57 ηλικιωμένους ανθρώπους που πέθαναν από την εποχική γρίπη. Στο 18% αυτών των δειγμάτων ανιχνεύθηκαν ιοί της γρίπης. Όλα τα υπόλοιπα είδη ιών του αναπνευστικού βρέθηκαν στο 47%. Σε μερικούς ανθρώπους που πεθαίνουν από παθογόνους ιούς του αναπνευστικού συστήματος, εντοπίζονται περισσότεροι από ένας ιός κατά την αυτοψία και τα βακτηρίδια συχνά επικαλύπτονται. Μια θετική εξέταση για τον κορονοϊό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ο ιός αυτός είναι πάντα υπεύθυνος για την κατάρρευση του ασθενούς.

Εάν υποθέσουμε ότι το ποσοστό θνησιμότητας μεταξύ των ατόμων που έχουν μολυνθεί από το SARS-CoV-2 είναι 0,3% στο γενικό πληθυσμό -μια υπόθεση μεσαίας κλίμακας από την ανάλυση που αφορά στο Diamond Princess- και ότι μολύνεται το 1% του πληθυσμού των ΗΠΑ (περίπου 3,3 εκατομμύρια άνθρωποι), αυτό μεταφράζεται σε περίπου 10.000 θανάτους. Ακούγεται σαν ένας τεράστιος αριθμός, αλλά είναι θαμμένος μέσα στο «θόρυβο» της εκτίμησης των θανάτων από «ασθένεια που μοιάζει με γρίπη». Εάν δεν γνωρίζαμε ότι υπάρχει ένας νέος ιός και δεν είχαμε ελέγξει τα άτομα με εξετάσεις PCR, ο αριθμός των συνολικών θανάτων που οφείλονται σε «ασθένεια που μοιάζει με γρίπη» δεν θα φαινόταν ασυνήθιστος φέτος. Το πολύ να παρατηρούσαμε ότι η γρίπη αυτή τη σεζόν φαίνεται να είναι κάπως χειρότερη από το μέσο όρο. Η κάλυψη των μέσων ενημέρωσης θα ήταν μικρότερη από ό,τι για ένα παιχνίδι του NBA μεταξύ των δύο πιο αδιάφορων ομάδων.

Κάποιοι ανησυχούν ότι οι 68 θάνατοι από το Covid-19 στις ΗΠΑ, μέχρι τις 16 Μαρτίου, θα αυξηθούν εκθετικά σε 680, 6.800, 68.000, 680.000… με παρόμοια καταστροφικά μοντέλα για όλο τον κόσμο. Είναι ένα ρεαλιστικό σενάριο αυτό, ή μήπως πρόκειται για κακή επιστημονική φαντασία; Πώς μπορούμε να πούμε σε ποιο σημείο μπορεί να σταματήσει μια τέτοια καμπύλη; Η πιο πολύτιμη πληροφόρηση για την απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα, θα ήταν να γνωρίζουμε την μετάδοση της λοίμωξης του κορονοϊού σε ένα τυχαίο δείγμα ενός πληθυσμού και να επαναλαμβάνουμε αυτή την άσκηση σε τακτά χρονικά διαστήματα, ώστε να εκτιμήσουμε την ύπαρξη νέων κρουσμάτων. Δυστυχώς, αυτή την πληροφορία δεν την έχουμε.

Ελλείψει δεδομένων, η προετοιμασία για τη χειρότερη πιθανή εξέλιξη οδηγεί σε ακραία μέτρα κοινωνικής απομόνωσης και γενικού κλεισίματος. Δυστυχώς, δεν γνωρίζουμε εάν τα μέτρα αυτά λειτουργούν. Το κλείσιμο σχολείων, για παράδειγμα, μπορεί να μειώσει τα ποσοστά μετάδοσης. Είναι δυνατό όμως να γίνει και το αντίθετο, σε περίπτωση που τα παιδιά κοινωνικοποιηθούν ούτως ή άλλως. Εάν το κλείσιμο του σχολείου οδηγήσει τα παιδιά να περάσουν περισσότερο χρόνο με ευπαθή ηλικιωμένα μέλη της οικογένειας, εάν τα παιδιά στο σπίτι επηρεάσουν την ικανότητα των γονιών τους να εργαστούν και πολλά άλλα. Το κλείσιμο των σχολείων μπορεί επίσης να μειώσει τις πιθανότητες εμφάνισης ανοσίας (herd immunity), σε μια ηλικιακή ομάδα που δεν έχει νοσήσει σοβαρά. Αυτό ήταν και το σκεπτικό πίσω από τη διαφορετική στάση του Ηνωμένου Βασιλείου που κρατά τα σχολεία ανοιχτά -τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή που γράφεται αυτό το κείμενο. Ελλείψει στοιχείων σχετικά με την πραγματική πορεία της επιδημίας, δεν γνωρίζουμε εάν αυτό το σκεπτικό ήταν λαμπρό ή καταστροφικό.

Θεωρητικά, η συμπίεση της καμπύλης για να αποφευχθεί η συντριβή του συστήματος υγείας είναι λογικά ορθή. Ένα γραφικό σχέδιο που έχει γίνει viral στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και στα κοινωνικά μέσα, δείχνει πως η συμπίεση της καμπύλης μειώνει τον όγκο της επιδημίας, που βρίσκεται πάνω από το όριο τού τι μπορεί να χειριστεί το σύστημα υγείας ανά πάσα στιγμή. Ωστόσο, εάν το σύστημα υγείας επιβαρυνθεί πάνω από τα όριά του, η πλειοψηφία των επιπλέον θανάτων μπορεί να μην οφείλεται σε κορονοϊό, αλλά σε άλλες κοινές ασθένειες και περιπτώσεις, όπως καρδιακές προσβολές, εγκεφαλικά επεισόδια, τραυματισμοί, αιμορραγίες και τα παρόμοια, που δεν θα μπορούν να αντιμετωπιστούν επαρκώς. Αν το επίπεδο της επιδημίας υπερφορτώσει το σύστημα υγείας και τα ακραία μέτρα έχουν μέτρια αποτελεσματικότητα, τότε η συμπίεση της καμπύλης μπορεί να χειροτερεύσει τα πράγματα: αντί να υπερφορτωθεί κατά τη διάρκεια μιας σύντομης, οξείας φάσης, το σύστημα υγείας θα παραμείνει υπερφορτωμένο για μεγαλύτερη και παρατεταμένη περίοδο. Αυτός είναι άλλος ένας λόγος για τον οποίο χρειαζόμαστε δεδομένα σχετικά με το ακριβές επίπεδο της επιδημικής δραστηριότητας.

Μία ουσιαστική παρατήρηση, είναι ότι δεν γνωρίζουμε για πόσο χρόνο μπορούν να διατηρηθούν τα μέτρα κοινωνικής απόστασης και το lock down, χωρίς σοβαρές συνέπειες για την οικονομία, την κοινωνία και την ψυχική υγεία. Μπορεί να επακολουθήσουν απρόβλεπτες εξελίξεις, όπως είναι η οικονομική κρίση, οι αναταραχές, οι εμφύλιες συγκρούσεις, ο πόλεμος και η κατάρρευση του κοινωνικού ιστού. Χρειαζόμαστε οπωσδήποτε, αμερόληπτα δεδομένα εποπλασμού της λοίμωξης και του αριθμού των κρουσμάτων για το εξελισσόμενο μολυσματικό φορτίο, ώστε να καθοδηγηθεί η λήψη των αποφάσεων. Στο πιο απαισιόδοξο σενάριο, το οποίο δεν υιοθετώ, εάν ο νέος κορονοϊός προσβάλλει το 60% του παγκόσμιου πληθυσμού και το 1% των προσβεβλημένων ανθρώπων πεθαίνουν, αυτό θα μεταφραστεί σε περισσότερους από 40 εκατομμύρια θανάτους παγκοσμίως, ισοφαρίζοντας την πανδημία γρίπης του 1918. Η συντριπτική πλειοψηφία αυτής της εκατόμβης θα είναι άτομα ηλικιωμένα με περιορισμένο προσδόκιμο ζωής. Σε αντίθεση με το 1918, όταν πέθαναν πολλοί νέοι. Μπορούμε όμως να ελπίζουμε ότι, όπως και το 1918, η ζωή θα συνεχιστεί. Αντίθετα όμως, με την αναστολή της οικονομικής ζωής και την κοινωνική απομόνωση μηνών, αν όχι ετών, η κανονική ζωή σταματάει. Οι βραχυπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες συνέπειες παραμένουν εντελώς άγνωστες και μπορεί τελικά να βρεθούν σε κίνδυνο δισεκατομμύρια ζωές, αντί για κάποια εκατομμύρια.

Εάν αποφασίσουμε να πηδήσουμε στο γκρεμό, χρειαζόμαστε κάποια στοιχεία που θα μας ενημερώσουν για τη λογική μιας τέτοιας ενέργειας και τις πιθανότητες να προσγειωθούμε κάπου ασφαλείς.


Μετάφραση από το αγγλικό κείμενο: Κωνσταντίνος Σταυρόπουλος


* καθηγητής Ιατρικής, επιδημιολογίας και υγείας του πληθυσμού, της επιστήμης των βιοϊατρικών δεδομένων και των στατιστικών στο πανεπιστήμιο του Στάνφορντ και συν-διευθυντής του Meta-Research Κέντρου Καινοτομίας του Stanford








Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Κώστα Λαπαβίτσα

Η εμφάνιση του κορονοϊού στη χώρα μας και η συζήτηση για την εξάπλωσή του φέρνει στο προσκήνιο τις βαθιές αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας μετά από δέκα χρόνια μνημονιακών πολιτικών. Ο κορονοϊός θα δημιουργήσει τεράστιες πιέσεις στο βαριά τραυματισμένο υγειονομικό μας σύστημα, και πιθανόν να ωθήσει την οικονομία σε νέα ύφεση, επιδεινώνοντας δραματικά τις συνθήκες κοινωνικής διαβίωσης. Η ανάγκη για αποφασιστικά οικονομικά μέτρα, που θα συναρθρώνονται με τα απαραίτητα υγειονομικά μέτρα, είναι άμεση.

Παγκόσμιες επιπτώσεις

Οι υφεσιακές επιπτώσεις του κορονοϊού στην Κίνα, την Ιαπωνία, το Χονγκ-Κονγκ, την Κορέα, αλλά και σταδιακά στην Ευρώπη, είναι πλέον αδιαμφισβήτητες. Για παράδειγμα, η Τράπεζα της Αμερικής (Bank of America) αναμένει ότι η παγκόσμια ανάπτυξη το 2020 θα πέσει από 3,1% στο 2,8%, η Κίνα θα αναπτυχθεί με 5,6%, που είναι ο χαμηλότερος ρυθμός από το 1990 και, ιδιαίτερα σημαντικό για τη χώρα μας, η ανάπτυξη της Ευρωζώνης θα πέσει από το αναιμικό 1% στο σχεδόν ανύπαρκτο 0,6%. Στην πράξη η Ευρωζώνη οδηγείται σε ύφεση, με την Ιταλία στην πρώτη γραμμή.

Οι άμεσοι λόγοι είναι προφανείς. Ο αποκλεισμός ολόκληρων πόλεων, το κλείσιμο των σχολείων και περιορισμός των μετακινήσεων πλήττουν την κατανάλωση. Η αποδιάρθρωση των παγκόσμιων αλυσίδων παραγωγής, όπου η Κίνα παίζει καίριο ρόλο, χτυπάει ευθέως την παγκόσμια παραγωγή και περιορίζει τις επενδύσεις. Το διεθνές εμπόριο δέχεται μεγάλες πιέσεις και οι εξαγωγές περιορίζονται.

Τέλος, υπάρχει παγκόσμια αναστάτωση στα χρηματιστήρια. Ο Ντάου Τζόουνς στην Αμερική - που έχει πληγεί σχετικά λιγότερο από τον ιό – έχει κάνει κυριολεκτικά βουτιά από τις 29551 μονάδες στις 12 Φεβρουαρίου στις 25766 μονάδες στις 27 Φεβρουαρίου. Πραγματική κατάρρευση.

Οι βαθύτεροι λόγοι του οικονομικού κλονισμού είναι επίσης ξεκάθαροι. Μετά την κρίση του 2007-9, δεν υπήρξαν δομικές αλλαγές στην παγκόσμια οικονομία. Μέσα στο πλαίσιο της γενικευμένης χρηματιστικοποίησης, κυριάρχησε η αργή ανάπτυξη και η στασιμότητα, ενώ ο χρηματοπιστωτικός τομέας έχασε την επεκτατική δυναμική που είχε πριν τη μεγάλη κρίση. Χαρακτηριστικά στάσιμη ήταν η Ευρωζώνη, με μέσο ρυθμό ανάπτυξης κοντά στο 1%.

Αλλά ακόμη και αυτή η πολύ χαμηλή ανάπτυξη δεν θα ήταν εφικτή χωρίς τη γιγαντιαία επέκταση της προσφοράς χρήματος από τις κεντρικές τράπεζες, με παράλληλη αύξηση του κρατικού δανεισμού. Το αμερικανικό δημόσιο χρέος σε σχέση με το ΑΕΠ είναι σήμερα στα επίπεδα του τέλους της δεκαετίας του 1940, λες και αντιμετώπισαν παγκόσμιο πόλεμο οι ΗΠΑ. Από την άλλη, το πάμφθηνο χρήμα έφερε εναγώνια αναζήτηση τόκων και κέρδους, εκτοξεύοντας τον δανεισμό των αναπτυσσομένων χωρών και δημιουργώντας φούσκες στα χρηματιστήρια.

Σε τέτοιες συνθήκες στάσιμου καπιταλισμού, η οικονομική αναστάτωση από τον κορονοϊό είναι αναπόφευκτη. Το αναπτυξιακό πλήγμα στην Κίνα, την Ευρώπη, την Ιαπωνία και αλλού δημιουργεί για πρώτη φορά μετά το 2009 τον κίνδυνο γενικευμένης παγκόσμιας κρίσης. Από τη μια, η δραματική πτώση των χρηματιστηρίων δείχνει ότι πλησιάζει το τέλος της χρηματιστηριακής φούσκας. Από την άλλη, οι υπερχρεωμένες αναπτυσσόμενες χώρες αντιμετωπίζουν τεράστιες πιέσεις, με πρώτες την Τουρκία, την Ινδία, τη Νότια Αφρική, την Αργεντινή και τον Λίβανο.

Το αναπτυξιακό αδιέξοδο της Ελλάδας

Για την Ελλάδα η κατάσταση που δημιουργείται είναι εξαιρετικά επισφαλής γιατί η χώρα βρίσκεται σε αναπτυξιακό αδιέξοδο. Η θεωρία ότι η ελληνική οικονομία είναι ένα ‘ελατήριο’ που θα εκτιναχθεί μόλις ολοκληρωθούν τα μνημόνια, αποδείχθηκε εκ των πραγμάτων καταγέλαστη:

Πως θα υπάρξει αναπτυξιακή δυναμική όταν η κατανάλωση δέχεται συνεχώς φορολογικές και άλλες πιέσεις για να εξασφαλίζονται τα γιγαντιαία πρωτογενή πλεονάσματα;
Πως θα συμβεί η απαραίτητη επενδυτική ‘έκρηξη’, όταν η καθαρή αποταμίευση είναι αρνητική και το τραπεζικό σύστημα μειώνει συνεχώς την παροχή πιστώσεων;
Πως θα βελτιώσει η Ελλάδα τη θέση της στην παγκόσμια αγορά, όταν κάθε αύξηση των εξαγωγών συνοδεύεται από παράλληλη αύξηση των εισαγωγών και άρα διόγκωση του ελλείμματος εμπορικών συναλλαγών;
Με ποια λογική θα μπορούσαν ποτέ οι ξένες επενδύσεις να αναπληρώσουν το τεράστιο κενό των εγχώριων επενδύσεων σε μια χώρα χωρίς πλαίσιο και παράδοση μεγάλων ξένων επενδύσεων;

Το βασικό αναπτυξιακό πρόβλημα της χώρας είναι φυσικά το θεσμοθετημένο μνημονιακό πλαίσιο που έχει στόχο την εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους. Το τραγικό είναι ότι το χρέος συνεχίζει να μεγαλώνει, φτάνοντας στο εξωφρενικό ύψος των 356δις και πλησιάζοντας το 190% του ΑΕΠ.

Τα πράγματα γίνονται ακόμη χειρότερα καθώς δεν έχει υπάρξει καμία ουσιαστική θεσμική τομή στα χρόνια των μνημονίων στην παιδεία ή τη δικαιοσύνη. Και γιατί να γινόταν μια τέτοια τομή, όταν τα μνημόνια που επέβαλλαν οι ξένοι δανειστές δεν έφεραν καμία πραγματική αλλαγή στις δομές της οικονομίας; Απλώς χτύπησαν την εθνική κυριαρχία, αφήνοντας άθικτη την εγχώρια κυριαρχία μιας διεφθαρμένης ολιγαρχίας. Πολύ φυσιολογικά, ο πληθυσμός μειώνεται και η εκπαιδευμένη νεολαία μεταναστεύει με την πρώτη ευκαιρία, ακυρώνοντας έτσι οποιαδήποτε αναπτυξιακή δυναμική.

Ο κίνδυνος του κορονοϊού

Η ελληνική οικονομία βρίσκεται επί ξυρού ακμής. Η δραστική μείωση των επιτοκίων διεθνούς δανεισμού, για την οποία επαίρεται η κυβέρνηση, δεν είναι παρά ένα ακόμη παράλογο φαινόμενο των διεθνών αγορών που πνίγονται στο φθηνό χρήμα.

Το τελικό ποσοστό της ανάπτυξης για το 2019 πιθανότατα θα κινηθεί γύρω στο 2%, κυρίως λόγω μιας ελαφριάς ανόδου της κατανάλωσης – η οποία αυξήθηκε μόλις κατά 0,5% το τρίτο τρίμηνο της χρονιάς. Οι επενδύσεις κινούνται πολύ μέτρια, ενώ η αύξηση των εξαγωγών δεν καταφέρνει να δημιουργήσει πραγματική αναπτυξιακή δυναμική και λόγω παράλληλης αύξησης των εισαγωγών. Χωρίς τον τουρισμό η χώρα δεν θα πετύχαινε ούτε αυτή τη φτωχή ανάπτυξη, ενώ θα αντιμετώπιζε σοβαρότατο πρόβλημα ισοζυγίου πληρωμών.

Ο κορονοϊός συνιστά οικονομική απειλή πρώτου μεγέθους. Αν εξαπλωθεί, θα πλήξει την κατανάλωση και θα αποδιαρθρώσει την παραγωγική διαδικασία, καθώς οι εισαγωγές απαραίτητων ειδών θα πληγούν. Πιθανότατα θα χτυπήσει και τον τουρισμό. Ακόμη, αν η ευρωπαϊκή οικονομία μπει σε ύφεση, πράγμα πολύ πιθανό, θα πληγούν και οι εξαγωγές. Για τις τράπεζες, τέλος, η ανασφάλεια που δημιουργείται θα επιδεινώσει και άλλο την παροχή πιστώσεων.

Στις συνθήκες αυτές θα είναι πολύ δύσκολο για τη χώρα να πετύχει τον στόχο της ανάπτυξης του 2,3-2,4% για το 2020. Θα είναι τυχερή αν αποφύγει την ύφεση. Αν βέβαια ο ρυθμός ανάπτυξης είναι σημαντικά χαμηλότερος του 2%, ή αν εμφανιστεί ύφεση, τότε θα υπάρξουν προβλήματα βιωσιμότητας του γιγαντιαίου χρέους, με ότι αυτό συνεπάγεται. Δεν υπάρχει κανένα περιθώριο ευελιξίας για τη χώρα μας.

Τι πρέπει να γίνει; Το απολύτως απαραίτητο βήμα είναι φυσικά να υπάρξει όσο το δυνατόν καλύτερη προετοιμασία του υγειονομικού συστήματος και της περίθαλψης. Θα απαιτηθούν σημαντικά κονδύλια και πόροι, ιδίως μετά τις καταστροφές που έφεραν τα δέκα χρόνια των μνημονίων. Εξίσου αναγκαία όμως θα αποδειχθούν και οικονομικά μέτρα, αφενός για να υπάρξει η υγειονομική κάλυψη, αφετέρου για να αντιμετωπιστεί το οικονομικό πλήγμα.

Συγκεκριμένα, θα απαιτηθούν επειγόντως μονομερή μέτρα τόνωσης της κατανάλωσης, αλλά και μέτρα στήριξης των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Τον δρόμο τον έδειξε το Χονγκ-Κονγκ ανακοινώνοντας την προσφορά 1280 δολ. σε κάθε μόνιμο κάτοικο, καθώς και ευνοϊκά δάνεια για τους μικρομεσαίους. Το αποτέλεσμα φυσικά θα είναι η άμεση διόγκωση του δημοσιονομικού ελλείμματος. Η Ελλάδα θα βρεθεί αντιμέτωπη με το ασφυκτικό πλαίσιο του πρωτογενούς πλεονάσματος του 3,5%. Δύσκολα η χώρα θα βρει λύση, αν δεν απαιτήσει μονομερώς την αναδιάρθρωση του χρέους, ώστε να μπορέσει να στηρίξει την οικονομία της. Τα αδιέξοδα μιας δεκαετίας μνημονίων θα βρεθούν ξανά μπροστά μας.


πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου