Articles by "Απόψεις για την Οικονομία"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Απόψεις για την Οικονομία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

της Δελιβάνη - Νεγρεπόντη Μαρίας 


Αρκετοί Έλληνες, εξουθενωμένοι από τα καθημερινά και άλυτα προβλήματά τους, πριν ένα χρόνο είχαν αφεθεί να περιπλανηθούν στα ονειρικά μονοπάτια του μαγευτικού παραμυθιού: καθαρή έξοδος από τα Μνημόνια και αναπτυξιακό σχέδιο. Τώρα οι ίδιοι ή κάποιοι άλλοι συμπατριώτες μας πιστεύουν το άλλο παραμύθι, ότι έρχεται η ταχύρυθμη ανάπτυξη που θα αλλάξει την Ελλάδα. Δυστυχώς, για εμάς τους ανθρώπους, τα όνειρα και τα παραμύθια τελειώνουν απότομα. Η αφύπνιση είναι πάντα οδυνηρή.

Η πραγματική έξοδος από τα Μνημόνια, έστω και όταν αυτά δεν φέρουν πια αύξοντα αριθμό, είναι εκ των πραγμάτων, απλώς, αδύνατη. Και τούτο διότι, πρώτον το ελληνικό χρέος έχει χαρακτηριστεί από το ΔΝΤ ως «εξαιρετικά μη βιώσιμο», όπως άλλωστε είναι. Έκτοτε έχει εξακολουθήσει την ανοδική πορεία του, ως ποσοστό του ΑΕΠ, ενισχύοντας ακόμη περισσότερο αυτόν τον εξαιρετικά μη βιώσιμο χαρακτήρα του.

Δεύτερον, η επιτήρηση από τους δανειστές είναι αναπότρεπτη, μέχρι να ξεπληρωθεί από την Ελλάδα το 75% του χρέους, δηλαδή εσαεί. Ας σημειωθεί ότι επί εννέα χρόνια όχι μόνο δεν ξεπληρώθηκε αξιόλογο ποσοστό του τεραστίων διαστάσεων αυτού χρέους, αλλά επιπλέον αυξήθηκε ο όγκος των υποχρεώσεών μας, ως προς αυτό: από 130% στο ΑΕΠ πριν από την κρίση, είναι τώρα σχεδόν 190%.

Θα μπορούσαμε, βέβαια, να εξακολουθήσουμε να βαυκαλιζόμαστε με ένα άλλο μύθευμα: την ελάφρυνση του χρέους. Αλλά, νομίζω, ότι αυτό το αφήγημα έχει ξεθωριάσει ακόμη και για όσους αρχικά το πίστεψαν, επειδή, απλώς, δεν ερμήνευσαν σωστά την απαρέγκλιτη γερμανική απόφαση, η ελάφρυνση να μη συμβεί ποτέ. Τα Μνημόνια ήταν ό,τι χειρότερο θα μπορούσε να συμβεί στην Ελλάδα.

Κατέστρεψαν την ελληνική οικονομία και κοινωνία, με την απληστία των δανειστών να αρπάξουν το γρηγορότερο και με οποιαδήποτε μεθόδευση, τα όσα χρωστούσαμε (και περισσότερα αυτών), όχι μέσα από ανάπτυξη της οικονομίας, αλλά μέσω αφαίμαξης κάθε αναπτυξιακής της δυνατότητας. Νοιάστηκαν αποκλειστικά και μόνο να επιτύχουν τη δημοσιονομική ισορροπία, προκειμένου να εξασφαλιστούν οι δανειστές. Αδιαφόρησαν προκλητικά για τον καταποντισμό της πραγματικής οικονομίας και του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων. Απλώς, να παρατηρήσω ότι στην Ισλανδία έγινε το ακριβώς αντίθετο και, φυσικά, πολύ πιο ανθρώπινο.

Νεοαποικιοκρατικές απαιτήσεις

Με την πάροδο του χρόνου, οι απαιτήσεις των δανειστών έγιναν απροκάλυπτα νεοαποικιοκρατικές, ξεφεύγοντας εντελώς από τις προδιαγραφές της αλληλεγγύης και της συνοχής μιας οιονεί ενωμένης Ευρώπης. Τα σπίτια των φτωχών, οι καταθέσεις και το σύνολο του πλούτου της χώρας μας εξουσιάζονται, χωρίς έλεος, από τους εταίρους. Και το χειρότερο, τα εθνικά μας θέματα, όπως φαίνεται, άρχισαν να αποτελούν αντικείμενο εκβιασμού και συναλλαγής.

Από την αρχή της ελληνικής τραγωδίας, οι εταίροι-δανειστές έσπευδαν να προσφέρουν βοήθεια στους δικούς μας κυβερνήτες, κάθε φορά που εμφανίζονταν ανυπέρβλητες δυσκολίες, και που έτσι κινδύνευαν τα συμφέροντά τους. Φέρνω ως παράδειγμα την έξωθεν και αποφασιστική βοήθεια, που έλαβε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, για να μεταλλαχτεί το «Όχι» του δημοψηφίσματος του 2015 σε «Ναι».

Από κοινού με τους εταίρους μας αποφασίστηκε οι μεταμνημονιακές δεσμεύσεις να μην ονομαστούν 4ο Μνημόνιο. Με αυτόν τον τρόπο αποφεύγονται και ενδεχόμενες αντιδράσεις του εξουθενωμένου λαού. Αντιδράσεις, οι οποίες διοχετεύθηκαν στις κάλπες του Μαΐου και του Ιουλίου. Ωστόσο, δεν διαφεύγει κανενός το γεγονός ότι οι μεταμνημονιακές δεσμεύσεις είναι σε ισχύ και είναι μακροχρόνια καταστρεπτικές.

Η καθαρή έξοδος από τα Μνημόνια

Το μετα-Μνημόνιο έχει βαριές αρνητικές συνέπειες για την Ελλάδα. Πριν από όλα, διότι είναι η χαριστική βολή εναντίον ενός λαού που έχει ήδη αγγίξει τα όριά του, και μιας οικονομίας, η οποία χαροπαλεύει. Από τους πολυάριθμους λόγους, στη βάση αυτής της διαπίστωσης, θα αναφερθώ, αμέσως στη συνέχεια, σε μερικούς από αυτούς, όπως είναι:

Πρώτον, η υποχρέωση επίτευξης, ως το 2022, ενός υπέρογκου πρωτογενούς πλεονάσματος ύψους 3,5%, και μετά ως το 2060, ύψους 2%. Τα πλεονάσματα αυτά θα αφαιρεθούν από ένα ΑΕΠ, που σε πείσμα των ενθουσιωδών προβλέψεων και της προηγούμενης και της νέας κυβέρνησης παραμένει, ουσιαστικά, καθηλωμένο σε χαμηλό ρυθμό μεγέθυνσης.

Να προσθέσω ότι η διαβεβαίωση, προς τους δανειστές, ότι αυτό το εγκληματικό πρωτογενές πλεόνασμα μπορεί να επιτευχθεί στερείται παντελώς περιεχομένου. Απλώς, διότι με τις απάνθρωπες φορολογικές και άλλες δημοσιονομικές πρακτικές που ακολουθούνται, το πρωτογενές πλεόνασμα θα μπορούσε να είναι διπλάσιο ή και τριπλάσιο. Ο ορισμός του ύψους του, κάτω από τις ελληνικές συνθήκες, εξαρτάται από τον αριθμό των πολιτών που αποφασίζεται εκάστοτε να πεταχθούν στον Καιάδα της φτώχειας.

Εύθραυστη η ελληνική οικονομία

Δεύτερον, η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, σε πείσμα των εξωπραγματικών εξαγγελιών πριν της κυβέρνησης Τσίπρα και τώρα τις κυβέρνησης Μητσοτάκη, δεν οδεύει δυστυχώς, προς το καλύτερο, ανεξαρτήτως του ότι στο αφήγημα της ανάπτυξης συμμετέχουν και οι εταίροι μας. Αυτό είναι προφανές, διότι διαφορετικά θα όφειλαν να εξηγήσουν πως συνέβη αυτή η καθολική συμφορά, ενώ οι ίδιοι ήρθαν να μας «διασώσουν».

Αλλά, πως και από πού να πάει καλύτερα η ελληνική οικονομία, όταν στα οκτώ και χρόνια εφαρμογής των «προγραμμάτων σωτηρίας», χάθηκε σχεδόν το 27% του ΑΕΠ, όταν τα ατομικά εισοδήματα συρρικνώθηκαν κάτω από το βάρος μιας εντελώς παρανοϊκής φορολογίας. Όταν κάλπαζε η ανεργία, ή οποία ουσιαστικά δεν μειώνεται σε αξιόλογο βαθμό. Απλώς, μεταβάλλει μορφή.

Η πλήρης απασχόληση έχει παραχωρήσει τη θέση της, σε πολύ μεγάλο ποσοστό σε μορφές απασχόλησης ανασφαλείς και σε πολύ χαμηλές αμοιβές. Επίσης περίπου 400.000-500.000 νέοι επιστήμονες έχουν μεταναστεύσει στο εξωτερικό και δεν υπολογίζονται. Πώς να πάει καλύτερα η οικονομία όταν οι επενδύσεις δημόσιες και ιδιωτικές χειμάζουν, και όταν η ανασφάλεια για το αύριο κυριαρχεί;

Η κορυφαία απόδειξη της συνεχιζόμενης επιδείνωσης της οικονομίας απεικονίζεται στο απελπιστικά χαμηλό ποσό, που η μέση ελληνική οικογένεια δαπανά στα super-markets το μήνα για να επιβιώσει. Ω, ναι, υπάρχει μία οριακή βελτίωση, η οποία πιθανότατα οφείλεται στον τουρισμό, ο οποίος πήγε πολύ καλά τις προηγούμενες χρονιές και στήριξε την ελληνική οικονομία.

Η δεύτερη βροντερή απόδειξη εμβάθυνσης της εξαθλίωσης είναι το γεγονός ότι το 40% των συνταξιούχων επιβιώνει με λιγότερα από 400 ευρώ το μήνα, ενώ το 30% των απασχολούμενων υποχρεώνεται να «τα βγάζει πέρα» με μέσο μισθό επίσης μικρότερο από τα 400 ευρώ. Επιπλέον, είχε επέλθει ριζική μείωση των δημοσίων δαπανών για υγεία και παιδεία, με αποτέλεσμα να θίγονται, κυρίως, οι κοινωνικά ασθενέστερες τάξεις. Όσον αφορά δε τα νέα χρέη προς το δημόσιο αυτά το 2018 ήταν 1,9 δισ. ευρώ.

Επιτήρηση, ιδιωτικοποιήσεις και αγορές

Τρίτον, οι δανειστές εμφανίζονται ιδιαίτερα ανυπόμονοι με τις ιδιωτικοποιήσεις. Και μετά την υποτιθέμενη καθαρή έξοδο από τα Μνημόνια, η Ελλάδα πιέζεται αφόρητα να ολοκληρώνει με ταχείς ρυθμούς τη μεταβίβαση της δημόσιας περιουσίας προς τους δανειστές. Η πίεση συνεχίζεται και επί της νέας κυβέρνησης, αν και ο κ. Μητσοτάκης δεν έχει κανένα ενδοιασμό να βαδίσει αυτόν τον δρόμο. Φάνηκε πολύ καθαρά και από όσα έχει πει, αλλά και από τις επισκέψεις του στο Παρίσι και στο Βερολίνο.

Τέταρτον, η επιτήρηση στα μεταμνημονιακά χρόνια δεν είναι καθόλου τυπική. Οι Θεσμοί έρχονται και κάνουν τις αξιολογήσεις τους. Δεν ομιλούμε περί Μνημονίων, αλλά οι μεταμνημονιακές δεσμεύσεις συνθλίβουν στους Έλληνες. Κι αυτό, επειδή και η οικονομία και ο λαός είναι πια χωρίς αντοχές.

Πέμπτον, στο μεταξύ εμείς βγαίνουμε στις αγορές και ευτυχώς το επιτόκιο δανεισμού είναι χαμηλό, κυρίως λόγω της διεθνούς οικονομικής συγκυρίας. Αυτό, ωστόσο, δεν είναι καθόλου σίγουρο πως θα κρατήσει για πολύ. Δυστυχώς η κατάσταση της οικονομίας μας είναι εύθραυστη: το χρέος πολύ υψηλό, ο ρυθμός ανάπτυξης χαμηλός και κυρίως η παραγωγική ικανότητα της οικονομίας μας ασήμαντη. Χάρη στα υψηλά επιτόκια, που αρχικά επιβλήθηκαν αλύπητα στην Ελλάδα, πριν μειωθούν, εκτιμάται ότι η Γερμανία αποκόμισε κέρδη ύψους 3,4 δισεκατομμυρίων ευρώ από τα ελληνικά ομόλογα.

Αν η παγκόσμια οικονομία επιδεινωθεί (ήδη ο ρυθμός μεγέθυνσης έχει συρρικνωθεί επικίνδυνα), αν το υπερβολικό παγκόσμιο χρέος καταλήξει σε κρίση και αν η ΕΕ παρασυρθεί (ήδη η γερμανική οικονομία φλερτάρει με την ύφεση) τότε η Ελλάδα, ως αδύναμος κρίκος, θα περιέλθει σε εξαιρετικά δυσχερή θέση. Τα επιτόκια δανεισμού θα εκτοξευθούν και η «καθαρή έξοδο από τα Μνημόνια» θα αποδεχθεί επιταγή χωρίς αντίκρισμα.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Morgan Stanley, UBS, LPL Financial και RBC Capital «αποκωδικοποιούν» τα μηνύματα του εμπορικού πολέμου και προβλέπουν την επόμενη μέρα.
Πιο ορατός από ποτέ φαντάζει ο κίνδυνος για ύφεση της παγκόσμιας οικονομίας και βουτιά των διεθνών αγορών, ακόμη και την επόμενη χρονιά, προειδοποιούν ολοένα και περισσότεροι διεθνείς επενδυτικοί οίκοι, υπό το βάρος του νέου γύρου αναζωπύρωσης των εμπορικών διενέξεων μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας.

H Morgan Stanley προβλέπει ύφεση της παγκόσμιας οικονομίας, εάν η Ουάσιγκτον αποφασίσει να επιβάλλει δασμούς 25% σε όλες τις εισαγωγές κινεζικών προϊόντων και το Πεκίνο «απαντήσει» με νέους δασμούς.

«Η παγκόσμια οικονομία θα βυθιστεί σε ύφεση σε χρονικό διάστημα έξι με εννέα μήνες μετά την αύξηση των δασμών μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας», προειδοποιούν οι αναλυτές της αμερικανικής επενδυτικής τράπεζας.

«Ο κίνδυνος για μια παγκόσμια ύφεση είναι ήδη υψηλός και, όπως όλα δείχνουν, θα συνεχίσει να αυξάνεται», σημειώνουν και εξηγούν πως «η ανησυχία για τη συνεχιζόμενη ‘μάχη’ Ουάσιγκτον και Πεκίνου αποτελεί βαρίδι για το επιχειρηματικό κλίμα. Ήδη, μεγάλες εταιρείες εκφράζουν προβληματισμό για την πορεία της κερδοφορίας τους. Ωστόσο, η κατάσταση θα επιδεινωθεί όταν οι εταιρείες αυτές αποφασίσουν να αναβάλλουν σημαντικές επενδύσεις λόγω του εν εξελίξει εμπορικού πολέμου».

«Το διεθνές outlook είναι αρκετά κακό», διαπιστώνουν με τη σειρά τους και οι αναλυτές της UBS Wealth Management. «Οι επενδυτές θα πρέπει να προετοιμαστούν για ακόμη υψηλότερη μεταβλητότητα στις αγορές, στον απόηχο της εμπορικής αντιπαράθεσης των δύο ισχυρότερων οικονομιών του πλανήτη», σημειώνουν και εξηγούν πως, τη δεδομένη χρονική στιγμή, θα ήταν συνετή η απομάκρυνση των επενδυτών από τις μετοχές, προκειμένου να μειωθεί η έκθεση στον πολιτικό κίνδυνο. Αντίθετα, οι αναλυτές της UBS συνιστούν στους επενδυτές να στραφούν προς την αγορά ομολόγων.

Υπάρχουν ωστόσο και πιο αισιόδοξοι αναλυτές. «Κάθε νέα αρνητική εξέλιξη στο σήριαλ του εμπορικού πολέμου ρίχνει τη Wall 3%. Ωστόσο, αν δούμε την κατάσταση πιο σφαιρικά, μπορούμε να αντιληφθούμε πως η εικόνα είναι θετική», σχολιάζουν οι αναλυτές της LPL Financial, μιλώντας στο CNBC. «Η μεγαλύτερη σωρευτικά πτώση για τον S&P 500 φέτος είναι 7%, ενώ ο μέσος όρος ανά έτος κυμαίνεται στο 10%. Μέχρι στιγμής, έχουν καταγραφεί δύο διορθωτικές κινήσεις στις αγορές, ενώ ιστορικά, ανά έτος, οι αγορές κινούνται σε τροχιά διόρθωσης τουλάχιστον 4 φορές το χρόνο», εξηγούν.

«Εάν η ρητορική του εμπορικού πολέμου δεν εμφανίσει σημάδια αποκλιμάκωσης, τότε η αμερικανική αγορά θα μπορούσε να υποχωρήσει έως και 20%», προβλέπει η RBC Capital, τονίζοντας, ωστόσο, πως το βασικό της σενάριο προβλέπει πτώση των αγορών κατά 10% τους προσεχείς μήνες.

πηγή
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Από μόνα τους τα ευρήματα που έδωσε στη δημοσιότητα η ΕΚΠΟΙΖΩ για την κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας ήταν εντυπωσιακά. Το σημαντικότερο στοιχείο που περιλάμβανε η ποσοτική έρευνα με χρήση δομημένου ερωτηματολογίου η οποία διεξήχθη το 2018 ήταν η έκταση της ενεργειακής φτώχειας: 51% των ερωτηθέντων απάντησαν ότι εντάσσονται σε αυτή την κατηγορία που εν προκειμένω ορίζεται ως εκείνο το ποσοστό των νοικοκυριών που δαπανούν πάνω από το 10% του ετήσιου οικογενειακού τους επιδόματος για τις ενεργειακές τους ανάγκες[1]. Είναι ένας απλός ορισμός της ενεργειακής φτώχειας που εισάχθηκε πρώτη φορά το 1991[2] ενώ σε ορισμένες χώρες (Αγγλία, Ιρλανδία) έχει θεσμοθετηθεί και νομοθετικά. Αν δε, κάνουμε και τη σχετική αναγωγή απαλείφοντας το 16% των ερωτηθέντων που απάντησαν «δεν ξέρω/δεν απαντώ», τότε το ποσοστό των ενεργειακών φτωχών υπερβαίνει το 60%. Πρόκειται για μέγεθος που προκαλεί δέος! Πολύ περισσότερο αν λάβουμε υπ’ όψη μας δύο επιπλέον παραμέτρους. Αρχικά, ότι υπερβαίνει σημαντικά κάθε άλλο ορισμό της φτώχειας. Για παράδειγμα το 2017 (τελευταίο έτος για το οποίο υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία από την ΕΛΣΤΑΤ) ο πληθυσμός σε κίνδυνο φτώχειας ήταν 35% και τα άτομα με υλικές στερήσεις 36%. Κατά συνέπεια, η ενεργειακή φτώχεια υπερβαίνει σημαντικά την συμβατικά οριζόμενη φτώχεια, που σημαίνει ότι ένα μεγάλο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας που δεν ανήκει στα φτωχά της τμήματα, συμπεριλαμβάνεται στους ενεργειακά φτωχούς! Κατά δεύτερο, ότι η ενεργειακή φτώχεια βρίσκεται σε τέτοιο θεαματικό ύψος σε μια περίοδο που η κορύφωση της κρίσης και των συμπαρομαρτούντων της (ανεργία, μείωση μισθών, κ.λπ) αποτελεί ένα όλο και πιο απόμακρο παρελθόν• όχι όμως η ενεργειακή φτώχεια, που όλα δείχνουν ότι ήρθε για να …μείνει.

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Ξεκινώντας είναι σκόπιμο να σταθούμε, χάριν ακριβείας, στον ορισμό της ενεργειακής φτώχειας. Με βάση το Συνήγορο του Πολίτη είναι «η κατάσταση ενός νοικοκυριού που αδυνατεί να έχει πρόσβαση στις πλέον βασικές υπηρεσίες ενέργειας για επαρκή θέρμανση, μαγείρεμα, φωτισμό και χρήση οικιακών συσκευών». Το φαινόμενο αποκτά ευκρινές κοινωνικό πρόσημο αν πάρουμε υπ’ όψη μας ότι στη βιβλιογραφία θεωρείται το σημείο συνάντησης τριών διαφορετικών αιτιών: της ανόδου των τιμών της ενέργειας, της πτώσης των εισοδημάτων και της χαμηλής ενεργειακής αποδοτικότητας των κτιρίων[3]. Ως αποτέλεσμα εκτιμάται ότι οι ενεργειακά φτωχοί στην ΕΕ ανέρχονται από 50 ως 160 εκ. άτομα, αναλόγως του πόσο αυστηρός είναι ο ορισμός. Στον υπόλοιπο κόσμο, που όλο και περισσότερο συγκλίνει με την ΕΕ, 1,06 δισ. άτομα δεν έχουν καμία πρόσβαση σε ηλεκτρικό ρεύμα[4].

Για καθόλου τυχαίους λόγους τα περισσότερα μέτρα πολιτικής που συστήνονται εστιάζουν στην τρίτη αιτία, της ενεργειακής αποδοτικότητας. Από μια άποψη δικαιολογημένα μιας και στις χώρες μέλη της ΕΕ το 75% του κτιριακού αποθέματος χαρακτηρίζεται μη αποδοτικό ενεργειακά, με το συνολικό μάλιστα κτιριακό απόθεμα να ευθύνεται για το 36% των αερίων θερμοκηπίου[5]. Μετά μάλιστα και το άδοξο τέλος που είχε το 2008 ο τραπεζικά χρηματοδοτούμενος οικοδομικός οργασμός εύκολα μπορούμε να προβλέψουμε ότι στο εξής το κτιριακό απόθεμα θα γερνάει πολύ ταχύτερα σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν. Εξετάζοντας γενικότερα την αποδοτικότητα παρόλα αυτά, συμπεριλαμβάνοντας για παράδειγμα οικιακές συσκευές, ΙΧ, κ.α. είναι δεδομένο ότι η χαμηλή αποδοτικότητα δε σημαίνει κατ’ ανάγκη χαμηλή κατανάλωση ενέργειας. Ενδεικτικά, μια υπερπολυτελής μεζονέτα 300 τ.μ. μπορεί να είναι πιο ενεργειακά αποδοτική από μια γκαρσονιέρα με ξύλινες μπαλκονόπορτες και ρολά της δεκαετίας του ’60, μετά βεβαιότητας ωστόσο απαιτεί πολύ περισσότερη ενέργεια για να παραμείνει ζεστή το χειμώνα και δροσερή το καλοκαίρι. Η εστίαση ωστόσο του ενδιαφέροντος στην αποδοτικότητα, παρότι συχνά είναι χρήσιμη κι αναγκαία, διευκολύνει τις νέες πωλήσεις συσκευών και οχημάτων ανώτερων ενεργειακών κλάσεων, τις αλλαγές κουφωμάτων κι ενεργειακές αναβαθμίσεις κτιρίων, βοηθάει έτσι το χρήμα να κυλάει. Επίσης, το σημαντικότερο, απομακρύνει το ενδιαφέρον και τη δημόσια συζήτηση από τις δύο άλλες αιτίες, τη φτώχεια και την άνοδο της τιμής του ρεύματος, που είναι οι σημαντικότεροι λόγοι πίσω από την έκρηξη της ενεργειακής φτώχειας και τα θλιβερά ρεκόρ που κατέχει η Ελλάδα σε πανευρωπαϊκό επίπεδο μάλιστα.

Τα κατορθώματα της Ελλάδας αποτυπώνονται και στις πιο επίσημες μετρήσεις που διεξάγονται σε πανευρωπαϊκό μάλιστα επίπεδο με ευθύνη της ίδιας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής η οποία από το 2015 κιόλας συνέστησε Παρατηρητήριο για την Ενεργειακή Φτώχεια, με το ίδιο πιθανότατα ιερό συναίσθημα ευθύνης που κάθε ευρωπαϊκή χώρα – σοβαρός εξαγωγέας όπλων και πολεμικού υλικού χρηματοδοτεί ΜΚΟ και συνέδρια για την παγκόσμια …ειρήνη[6]. Για να γίνουν εμφανείς οι δραματικές διαστάσεις που έχει προσλάβει η ενεργειακή φτώχεια στην Ελλάδα αξίζει να μεταφέρουμε από τη συγκεκριμένη πηγή ορισμένους πιο αξιόπιστους μεν δείκτες σε σχέση με την έρευνα της ΕΚΠΟΙΖΩ που καταλήγουν ωστόσο στα ίδια συμπεράσματα[7]. Για παράδειγμα, στο ερώτημα «μπορεί το νοικοκυριό σας να διατηρήσει το σπίτι σας κατάλληλα ζεστό;» η Ελλάδα είχε το 2016 το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό αρνητικών απαντήσεων, 29,1%(!), μετά τη Βουλγαρία (39,2%), κι ενώ ο μέσος ευρωπαϊκός όρος ήταν μόλις 8,7%. Αξίζει μάλιστα να δούμε ότι μόλις το 2010 το ποσοστό των αρνητικών απαντήσεων στην Ελλάδα ήταν το μισό: μόλις 15,4%, που κι αυτό μάλιστα ήταν υψηλότερο από το μέσο ευρωπαϊκό (9,5%)! Εκεί που ωστόσο η Ελλάδα κρατάει τα πρωτεία είναι στο κριτήριο των απλήρωτων λογαριασμών. Στην Ελλάδα το 42,2% των ερωτηθέντων το τελευταίο 12μηνο είχε απλήρωτο λογαριασμό ηλεκτρικού στην κύρια κατοικία του! Ο μέσος ευρωπαϊκός όρος ήταν μόλις 8,1%, στην επόμενη μετά την Ελλάδα χώρα, τη Βουλγαρία, απλήρωτους λογαριασμούς είχε το 31,7% των νοικοκυριών. Δεν κινδυνεύει επομένως εύκολα η πρωτιά μας! Πρέπει να τονίσουμε ότι και το 2010 η ελληνική επίδοση στους απλήρωτους λογαριασμούς λόγω οικονομικών δυσκολιών ήταν υπερδιπλάσια της μέσης ευρωπαϊκής: 18,8% έναντι 9,1%! Τέλος, υπάρχει ένα ακόμη κριτήριο που μαρτυρά την έκταση που έχει προσλάβει η ενεργειακή φτώχεια στην Ελλάδα• είναι τα σπίτια που δε δροσίζονται επαρκώς το καλοκαίρι: 34% του συνόλου το 2012 όταν ο μέσος ευρωπαϊκός όρος ήταν 19,2%. Δεν περνάει μάλιστα απαρατήρητο ότι ενώ από το 2007 ως το 2012 τα σπίτια χωρίς air condition στην Ευρώπη μειώθηκαν (19,2% του συνόλου από 25,8%) στην Ελλάδα αυξήθηκαν: 34% από 29,4%! Όλη η κοινωνική οπισθοδρόμηση που συνέβη στην Ελλάδα ελέω μνημονίων, και σε σύγκριση με την υπόλοιπη Ευρώπη, σε τέσσερα ποσοστά…

Οι επιδόσεις της Ελλάδας στην ενεργειακή φτώχεια που δεν αφορούν μόνο το παρελθόν και το παρόν, με δεκάδες χιλιάδες παιδιά για παράδειγμα ανήμπορα να διαβάσουν ελλείψει ηλεκτρικού ρεύματος, αλλά και το μέλλον καθώς θα προκαλέσουν σοβαρότατα προβλήματα υγείας, αναδεικνύουν τη σημασία που είχε στην έκρηξη της ενεργειακής φτώχειας η μείωση των εισοδημάτων και η άνοδος των τιμών του ρεύματος.

Σε ό,τι αφορά τα εισοδήματα το μνημονιακό αποτύπωμα παραμένει ανεξίτηλο ακόμη και τώρα που τα προγράμματα δανεισμού αποτελούν παρελθόν. Με μια μέση μείωση μισθών, ημερομισθίων και συντάξεων κατά 40% και την ανεργία ακόμη και τώρα να είναι στα διπλάσια επίπεδα από την εποχή πριν την κρίση, ενώ επίδομα ανεργίας παίρνουν λιγότεροι από το 20% των ανέργων, είναι εμφανές ότι ο λογαριασμός του ρεύματος ήταν ο τελευταίος που θα πληρωνόταν. Προείχε και προέχει το σούπερ μάρκετ, τα φροντιστήρια των παιδιών, τα έξοδα μετακίνησης, κ.ο.κ. Δεν είναι μάλιστα ελληνικό φαινόμενο. Ευρείας έκτασης έρευνες δείχνουν την αρνητική σχέση που διατηρεί το εισόδημα του νοικοκυριού με την ενεργειακή φτώχεια[8]: Όσο αυξάνεται το εισόδημα τόσο μειώνεται η ενεργειακή φτώχεια και το αντίστροφο. Πιο ευάλωτες δε, αποδεικνύονται οι γυναίκες.

Κι αν από την μια ήταν η συμπίεση των εισοδημάτων, από την άλλη είναι η άνοδος των τιμών του ρεύματος, άμεσο αποτέλεσμα της ιδιωτικοποίησης της αγοράς ενέργειας όπως προωθείται κι εν μέρει συγκαλύπτεται κι εξωραΐζεται από την εγκατάλειψη της λιγνιτικής παραγωγής και την όλο και ταχύτερη εισαγωγή στο ενεργειακό μίγμα των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας. Με άλλα λόγια, ο ενεργειακός πλούτος της κοινωνίας κι η ενεργειακή επάρκεια κι αξιοπρέπεια πολιτών και νοικοκυριών συνετρίβη στις Συμπληγάδες της φτωχοποίησης της κοινωνίας και της ιδιωτικοποίησης της ενέργειας.

Στην Ελλάδα τα τελευταία 15 χρόνια η τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος τριπλασιάστηκε, με κύριο κι όχι αποκλειστικό ελκυστήρα ανόδου των τιμών στους λογαριασμούς το Ειδικό Τέλος Μείωσης Εκπομπών Αερίων Ρύπων (ΕΤΜΕΑΡ), που είναι το χρηματοδοτικό εργαλείο επιδότησης των ανανεώσιμων πηγών από τους καταναλωτές σε μια εποχή μάλιστα που κάθε είδους επιδότηση στην παραγωγή αποτελεί αντικείμενο διαπόμπευσης ως απομεινάρι της …Σοβιετίας. Εξαίρεση αποτελούν οι τράπεζες κι οι ΑΠΕ, με τις τελευταίες δε να εισπράττουν επιδότηση όχι μόνο για την παραγωγή αλλά και την εγκατάστασή τους. Η τιμή του ΕΤΜΕΑΡ αυξήθηκε από 0,3 ευρώ /MWH στα 30 ευρώ ή 9.500%. Σε αυτό το πλαίσιο η πτώση της τιμής των φωτοβολταϊκών από το 2009 ως το 2017 κατά 75% ή η άνοδος της απόδοσής τους είναι προφανές ότι δε παράγει κανένα μετρήσιμο αποτέλεσμα. Εξ ίσου θεαματική ήταν κι η αύξηση του ειδικού φόρου κατανάλωσης στο πετρέλαιο από 21 ευρώ το χιλιόλιτρο το 2009 στα 280 ευρώ (1.344%) με στόχο, υποτίθεται, την πάταξη της φοροδιαφυγής και του λαθρεμπορίου, τα οποία ωστόσο παραμένουν στο ύψος τους, όπως και οι φόροι… Παραπέρα, η άνοδος της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος για τους καταναλωτές προωθείται από τις δημοπρασίες (ΝΟΜΕ) που στέλνουν εκτός Ελλάδας ως εξαγωγές το φθηνό λιγνιτικό ρεύμα και την υπό εξέλιξη ιδιωτικοποίηση της λιγνιτικής παραγωγής, που θα δώσει στους ιδιώτες τα λιγνιτικά εργοστάσια[9].

Δεν είναι μόνο στη χώρα μας που η μετάβαση στην λεγόμενη μετα-λιγνιτική εποχή τίναξε τα τιμολόγια στα ύψη. Στη Γερμανία, οι τιμές της ηλεκτρικής ενέργειας από το 2006 ως το 2016 κατά τη διάρκεια της συνεχούς προώθησης της ηλιακής και αιολικής ενέργειας αυξήθηκαν κατά 51%, στη Δανία από το 1995, όταν ξεκίνησε να αναπτύσσει αιολικά πάρκα οι τιμές αυξήθηκαν πάνω από 100%, κοκ[10]. Ενδιαφέρον έχει πώς η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση αρκετά έγκαιρα αναγνώρισε ως άμεσο αν και ανεπιθύμητο αποτέλεσμα της ενεργειακής μετάβασης και των πολιτικών ιδιωτικοποίησης την ενεργειακή φτώχεια. Από το 2009 κιόλας, πριν καν υπάρξει ένας ενιαίος ορισμός της ενεργειακής φτώχειας, στο πλαίσιο της προώθησης του λεγόμενου Τρίτου Ενεργειακού Πακέτου καλούνται τα κράτη μέλη να προστατεύσουν τους ευάλωτους πολίτες, προβλέποντας το τσουνάμι που θα ερχόταν. Το ίδιο και στην Ελλάδα: ο όρος εισάγεται πρώτη φορά στην ελληνική νομοθεσία με το Ν. 4001/2011, «για τη λειτουργία των Ενεργειακών Αγορών Ηλεκτρισμού και Φυσικού Αερίου»[11]που ενσωματώνει στο εθνικό δίκαιο οδηγία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και του Κοινοβουλίου του Τρίτου Ενεργειακού Πακέτου. Μετά βεβαιότητας περισσότερο μηχανικά και λιγότερο συνειδητά κι εδώ εν τούτοις οι ενεργειακές αγορές ήρθαν χέρι – χέρι με την «ενεργειακή πενία» όπως είναι όρος που επιλέγεται… Κι η αλήθεια είναι ότι από το 2015 και μετά έχει εφαρμοσθεί ένα ατελείωτο μωσαϊκό μέτρων για την διευκόλυνση εκείνων των νοικοκυριών που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή της ενεργειακής φτώχειας, με κομμένες τις συνδέσεις και τις φιάλες υγραερίου να μετατρέπονται σε από μηχανής Θεό: επιδόματα πετρελαίου θέρμανσης, κοινωνικά τιμολόγια (που επιβαρύνουν όμως τους καταναλωτές), επανασυνδέσεις, ευνοϊκοί διακανονισμοί και άλλα πολλά μέτρα που λειτουργούν ωστόσο σαν σταγόνα στον ωκεανό, έστω κι αν πρόσκαιρα ευνοούν χιλιάδες φτωχούς. Σε μια εποχή που οι μεγαλοστομίες για μετατροπή της Ελλάδας σε ενεργειακό κόμβο περισσεύουν και τα γεωτρύπανα σε Δυτική Ελλάδα και Κρητικό υπόσχονται ένα μέλλον πλούσιο από μαύρο χρυσό, η πτώση των εισοδημάτων και η ιδιωτικοποίηση/απολιγνιτοποίηση της παραγωγής ενέργειας αποδεικνύονται μόνιμη πηγή ενεργειακής φτώχειας και κοινωνικής οπισθοδρόμησης.


[1] ΕΚΠΟΙΖΩ, Δελτίο Τύπου: Αποτελέσματα έρευνας: «Γνωρίζεις τι ξοδεύεις για το ηλεκτρικό ρεύμα;», 5 Δεκεμβρίου 2018, https://www.ekpizo.gr [τελευταία πρόσβαση: 24/2/2019].

[2] Boardman B. (1991), Fuel Poverty: From Cold Homes to Affordable Warmth, London: Belhaven Press.

[3] Energy Poverty, Study for the ITRE Committee (2017), Directorate – General for Internal Policies, European Parliament.

[4] International Bank for Reconstruction and Development (IBRD), International Energy Agency (IEA) (2017), Sustainable Energy for All Global Tracking Framework Progress towards Sustainable Energy 2017. Washington (DC): The World Bank.

[5] Droppa G. & Vajnai A. (2018) Solving Energy Poverty could be one of the biggest achievements of the 21st century, Transform! Europe, ePaper, www.transform-network.net

[6] Ιορδανίδου Σ. (2018), Σε διαρκή πόλεμο η δημοσιογραφία, περ. Δημοσιογραφία τ. 16, χειμώνας 2018, σελ. 21.

[7] Thomson H. & Bouzarowski (2018) Addressing Energy Poverty in the European Union: State of Play and Action, EU Energy Poverty Observatory, European Commission.

[8] Bollino C. A. & Botti F. (2017) Energy poverty in Europe: A multidimensional approach, PSL Quarterly Review, vol. 70 n. 283, 473-507.

[9] Βατικιώτης Λ. (2018) Η λιγνιτική παραγωγή στους ιδιώτες, τα τιμολόγια στα ύψη, περ. Δημοσιογραφία τ. 17 άνοιξη – καλοκαίρι 2018, σελ. 18-23.

[10] Βλάχος, Θ. Ρούμπος, Χρ. Αντζουλάτος Β. (2019) Η αναγκαιότητα διατήρησης του λιγνίτη στο μείγμα καυσίμων της χώρας, Σύνδεσμος Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων, newsletter – ηλεκτρονική ενημέρωση [τελευταία πρόσβαση: 24/2/2019]

[11] Βαταβάλη Φ. & Χατζηκωνσταντίνου Ε. (2018), Γεωγραφίες της ενεργειακής φτώχειας στην Αθήνα της κρίσης, Εκδ. angelus novis.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Μου είναι ακατάληπτος ο μηχανισμός των κρυπτονομισμάτων, με τρομάζει η πρόθεση του Facebook να προωθήσει το Libra, μου είναι απεχθής η κυβέρνηση του φασιστοειδούς Σαλβίνι. Αλλά ο τρόπος που αντιδρούν οι κεντροτραπεζίτες στο ενδεχόμενο να υπάρξουν νομίσματα εκτός από όσα ελέγχουν οι ίδιοι είναι εξοργιστικός και ταυτόχρονα διασκεδαστικός.


Bitcoin, Blockchain, Libra, mini-BOT. Η καχυποψία με την οποία προσπερνάμε τους ακατάληπτους όρους υποθέτω ότι δεν διαφέρει από τον σχεδόν μεταφυσικό φόβο με τον οποίο αντιμετώπισαν οι Κινέζοι του 7ου μ.Χ. αιώνα ή οι Ευρωπαίοι του 17ου –πόσο πίσω η Δύση από την Ανατολή!– τα πρώτα χαρτονομίσματα που αντικατέστησαν τα χρυσά, τα ασημένια, τα χάλκινα, τα μολυβένια. Ανόητος φόβος τότε, καθώς το κόστος παραγωγής χαρτιού και εκτύπωσής του με παραστάσεις δύσκολα αντιγράψιμες μπορεί να ξεπερνούσε το κόστος κοπής ενός ασημένιου νομίσματος.


Δυστυχώς, ο ανορθολογισμός έχει αποδειχθεί μέγεθος ευθέως ανάλογο με την ανθρώπινη ευφυΐα. Σήμερα έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη σε ένα κομμάτι πορτοκαλί χαρτί που γράφει 50 ευρώ, αρκεί να ξέρουμε ότι έχει τυπωθεί με τη βούλα ενός κεντρικού τραπεζίτη, με κόστος το πολύ 10 λεπτών, κι όχι με τον κόπο ενός επιδέξιου παραχαράκτη και με κόστος εικοσαπλάσιο και με την αβάσιμη πεποίθηση ότι ο δεύτερος είναι απατεών, ενώ ο πρώτος όχι.

Προ μηνός το ιταλικό Κοινοβούλιο υπερψήφισε πρόταση του συνασπισμού Λέγκας - Πέντε Αστέρων να εξετάσει η κυβέρνηση το ενδεχόμενο δημιουργίας παράλληλου νομίσματος, του «mini-BOT», για να ξεφορτωθεί οφειλές προς φορολογούμενους και προμηθευτές. Οχι πολλά, 70-100 δισ. από το ιταλικό χρέος 1,5 τρισ. ευρώ – το βουνό από σκατά που πάνω του ισορροπεί η ευρωζώνη.

Παράλληλο νόμισμα, ε; Σας θυμίζει κάτι, ή ξεχάσατε όσα συζητιούνταν κι εδώ το πρώτο εξάμηνο του 2015, από ανθρώπους σοβαρούς και μη, για το παράλληλο νόμισμα, τα IOU, την Αργεντινή, πριν η μικρή «Πρωτηφοραριστερά» πέσει στον λάκκο του τρίτου μνημονίου; Τότε, η σκέψη και μόνο είχε καταγγελθεί ως εθνική προδοσία, φιλελέδες και μενουμευρωπιστές απαιτούσαν κρεμάλες στο Σύνταγμα και οι νομισματοκράτες Φρανκφούρτης - Βρυξελλών έκοψαν την παροχή ευρω-οξυγόνου, μέχρι ο ασθενής να πεθάνει από ασφυξία ή να υπογράψει δήλωση μετανοίας. 

Πληγές που ξύνω, ο αλήτης…
Βεβαίως, άλλο Ελλάδα, άλλο Ιταλία – τελικά το μέγεθος είναι το παν. Το ευρω-ιερατείο αντέδρασε συγκρατημένα στην ιταλική αποκοτιά με το παράλληλο νόμισμα, αλλά η ΕΚΤ αδύνατον να κρύψει τις φλύκταινές της. Τι θα είναι τα ιταλικά «mini-BOT»; Θα είναι κανονικά νομίσματα, ανταγωνιστικά με το ευρώ; «Είτε θα είναι χρήματα είτε θα είναι χρέος, τρίτη πιθανότητα δεν υπάρχει» είπε ο «σοφός» Ντράγκι. Και κάπως έτσι ο ίδιος και όλοι οι «σοφοί» του G7, του G20 ή του G180, που υπερασπίζονται το μονοπώλιο των εθνικών νομισμάτων τους, αντιμετωπίζουν το ενδεχόμενο ανταγωνισμού από παράλληλα νομίσματα, κρυπτονομίσματα και ψηφιακά νομίσματα.

Ωστε έτσι, λοιπόν: ή θα είναι χρήματα ή χρέος. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη πολιτική απάτη από αυτό το δίλημμα. Γιατί το χρήμα είναι χρέος: είναι η στοιχειώδης αλήθεια που οφείλαμε να έχουμε αφομοιώσει από την κρίση του 2008. Από τη χαμένη δεκαετία στη διάρκεια της οποίας οι κεντρικές τράπεζες μετέτρεψαν σάπιο πιστωτικό χρήμα 30 τρισ. δολαρίων πρώτα σε κρατικό χρέος, έπειτα σε νέο χρήμα, φθηνό χρήμα –χρήμα που βύθισε χώρες στη χρεοκοπία και κοινωνίες στη δυστυχία, χρήμα από το ελικόπτερο, από τα νομισματοκοπεία ή την ποσοτική χαλάρωση–, για να καταλήξει πάλι στις τράπεζες, τους αυθεντικούς παραγωγούς χρήματος, χρέους και κρίσεων. «Ασε με να εκδίδω τα χρήματα ενός έθνους, και δεν με ενδιαφέρει ποιος φτιάχνει τους νόμους του», έλεγε ο Ρότσιλντ, ιδρυτής της πιστωτικής αυτοκρατορίας που εξέδωσε το ιδρυτικό δάνειο του νέου ελληνικού κράτους το 1830, αυτό που ξεπληρώθηκε με αίμα και σκάνδαλα.

Αγαπητοί κεντροτραπεζίτες, νομισματοκράτες και τραπεζοκράτες, κόψτε την πλάκα, το πρόβλημά σας δεν είναι αν η Ιταλία θα έχει παράλληλο νόμισμα, αν η Facebook φτιάξει παγκόσμιο ψηφιακό νόμισμα, αν οι διαχειριστές κρυπτονομισμάτων κάνουν ξέπλυμα ή ναρκεμπόριο – δεν είστε λιγότερο απατεώνες από αυτούς. Θέλετε μόνο να ελέγχετε το οξυγόνο του κόσμου. «Non oletis pecunia, sed sanguis» («Δεν μυρίζετε χρήμα, αλλά αίμα»).

ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ

Οι τραπεζίτες κατέχουν τη Γη. Ακόμα και αν τους την πάρετε πίσω, αν τους αφήσετε τη δύναμη να δημιουργούν χρήματα, με μια μολυβιά θα δημιουργήσουν αρκετά για να την αγοράσουν ξανά... Αν τους αφαιρέσετε αυτή τη δύναμη, όλες οι μεγάλες περιουσίες τους, όπως η δική μου, θα εξαφανιστούν, και πρέπει να εξαφανιστούν, γιατί τότε αυτός ο κόσμος θα είναι ένας καλύτερος και πιο χαρούμενος κόσμος για να ζήσει κάποιος. Αλλά αν θέλετε να συνεχίσετε να είστε σκλάβοι των τραπεζών και να πληρώνετε το κόστος της ίδιας σας της σκλαβιάς, τότε αφήστε τους τραπεζίτες να δημιουργούν χρήματα και να ελέγχουν την πίστωση.

Sir Josiah Stamp, διευθυντής της Τραπέζης της Αγγλίας (1928-1941)


πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Κώστα Λαπαβίτσα

Οι κοινωνικές και ταξικές επιπτώσεις των επιλογών πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ ήταν εντονότατες και ερμηνεύουν την ήττα του, αλλά και την ικανότητά του να διατηρήσει σημαντική εκλογική στήριξη. Αυτά τα ζητήματα αναλύονται στο Δεύτερο Μέρος του άρθρου.
Συνοπτικά μιλώντας για την κατάσταση της Ελλάδας, δεν αποτελεί έκπληξη ότι ο τομέας με τη γρηγορότερη ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια ήταν ο τουρισμός, με την εκτίναξη του Airbnb. Η χώρα έχει βαλτώσει. Ο τουρισμός είναι βέβαια ευπρόσδεκτος σε μια οικονομία που έχει τσακιστεί από την κρίση, αλλά αντιπροσωπεύει πλήρες αναπτυξιακό αδιέξοδο. Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα της Ελλάδας και αυτή θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό τις εξελίξεις.

Δεύτερο μέρος

Η εκλογική αντοχή του ΣΥΡΙΖΑ


Το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της οικονομικής πολιτικής δανειστών και ΣΥΡΙΖΑ ήταν η συνεχής και παγιωμένη φτώχεια.

Η ανεργία έπεσε από το 27% το 2013 στο 18% το 2019, αλλά οι νέες θέσεις εργασίας είναι πολύ χαμηλής ποιότητας, αβέβαιες και με χαμηλές απολαβές, ειδικότερα για τους νέους. Η ΔΟΕ (Διεθνής Οργάνωση Εργασίας) ανέφερε πως οι πραγματικοί μισθοί μειώθηκαν σημαντικά το 2017 και είναι πιθανό ότι το ίδιο συνέβη και το 2018. Το 2018 το ένα τρίτο των εργαζομένων αμειβόταν με λιγότερο από 400 ευρώ το μήνα προ φόρων. Κατά την περίοδο ΣΥΡΙΖΑ - παρά τις συνεχείς ρητορικές εξάρσεις της κυβέρνησης για έξοδο από την κρίση με την ‘κοινωνία όρθια’ - η εκμετάλλευση στον ιδιωτικό τομέα πραγματικά εκτοξεύθηκε.

Η φτώχεια εντάθηκε ακόμη περισσότερο λόγω της λιτότητας και των ιδιωτικοποιήσεων στην παροχή κοινωνικής πρόνοιας - υγεία, εκπαίδευση, στέγαση- που περιείχε το μνημόνιο του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν προκαλεί έκπληξη λοιπόν η μαζική φυγή τουλάχιστον 400.000 Ελλήνων υψηλής κατάρτισης την τελευταία δεκαετία, η οποία συνεχίστηκε απρόσκοπτα και στα χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ. Οι πρωτεύουσες της Ευρώπης -Βερολίνο, Λονδίνο, Στοκχόλμη και αλλού- έχουν γεμίσει από Έλληνες ανώτερης εκπαίδευσης που εργάζονται ως γιατροί, πολιτικοί μηχανικοί, οικονομολόγοι, αλλά και οικοδόμοι και μηχανικοί. Η Ελλάδα χάνει την υψηλά καταρτισμένη νεολαία της, ενώ ο ρυθμός γεννήσεων καταρρέει και ο πληθυσμός γερνάει ταχύτατα. Η μείωση του πληθυσμού, η φτώχεια και η βαθμιαία παρακμή είναι αποτελέσματα της εφαρμογής των πολιτικών που επιβλήθηκαν από την ΕΕ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ τελικά συνειδητοποίησε ότι τα μέτρα του Τρίτου Μνημονίου είχαν σοβαρότατες κοινωνικές επιπτώσεις και προς το τέλος της κυβερνητικής του θητείας οδηγήθηκε στην υιοθέτηση μιας πολιτικής αναδιανομής. Μέρος των πλεονασμάτων που ξεπερνούσαν τον στόχο του 3,5 τοις εκατό αναδιανεμήθηκαν σε συνταξιούχους, οικογένειες με χαμηλό εισόδημα και σε άλλους μέσω σχετικά μικρών κοινωνικών επιδομάτων. Αυτό που συνέβη στην πράξη ήταν ότι το τεράστιο φορολογικό βάρος που επιβλήθηκε στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις χρησιμοποιήθηκε εν μέρει για να στηρίξει τα χαμηλά και πολύ χαμηλά εισοδήματα.

Μια τέτοια πολιτική ελάχιστα είχε να κάνει με τη σοσιαλιστική αναδιανομή του εισοδήματος και του πλούτου. Η σοσιαλιστική αναδιανομή επιδιώκει να αλλάξει την ισορροπία στη διανομή του εθνικού εισοδήματος προς όφελος της εργατικής τάξης και εις βάρος του κεφαλαίου. Στοχεύει στην αναδιανομή ενός αυξανόμενου εισοδήματος και πλούτου, καθώς η οικονομία θα αναπτύσσεται. Ο ΣΥΡΙΖΑ στην ουσία έκανε αναδιανομή της φτώχειας μέσα σε μια στάσιμη οικονομία με την ελπίδα να διατηρήσει την εκλογική του επιρροή.

Αντίστοιχη ήταν και η απόφαση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ να αυξήσει τον κατώτατο μισθό μετά επίσημη λήξη του Τρίτου Μνημονίου τον Αύγουστο του 2018, ο ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε να αυξήσει τον κατώτατο μισθό. Πριν την κρίση ο κατώτατος μισθός της χώρας ήταν 751 ευρώ μηνιαίως, αλλά το 2012 μειώθηκε στα 586 ευρώ (και στα 510 για εργαζόμενους κάτω των 25, ως ‘υποκατώτατος’). Από τον Φεβρουάριο του 2019, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ανέβασε τον κατώτατο μισθό στα 650 ευρώ, ενώ ο ‘υποκατώτατος’ καταργήθηκε. Σχεδόν 1 εκατομμύριο εργαζόμενοι επηρεάστηκαν θετικά από αυτό το μέτρο. Παράλληλα, η κυβέρνηση ξεκίνησε να παίρνει κάποια μέτρα για την ‘επαναρύθμιση’ της αγοράς εργασίας. Οι συλλογικές συμβάσεις έγιναν ξανά γενικά δεσμευτικές, προσφέροντας πλεονεκτήματα στους εργαζόμενους διαφόρων τομέων, συμπεριλαμβανομένου του τραπεζικού, του τουριστικού και του εξορυκτικού.

Η αντοχή που έδειξε ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές και η ικανότητά του να αποφύγει τη δραματική πτώση των ποσοστών του οφείλονται σε μεγάλο βαθμό σε αυτά τα μέτρα, παρά το ότι πάρθηκαν καθυστερημένα και με εκλογική στόχευση. Μπόρεσε έτσι να διατηρήσει σημαντικές εκλογικές δυνάμεις στις εργατικές περιοχές της Αθήνας, του Πειραιά, της Θεσσαλονίκης και σε άλλα μέρη της Ελλάδας. Οι περιοχές αυτές παραδοσιακά στήριζαν το ΠΑΣΟΚ, αν και ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε πολύ λιγότερες ψήφους από ό,τι έπαιρνε συνήθως το ΠΑΣΟΚ. Από τη άλλη, πλήρωσε το τίμημα της συνθηκολόγησής του με την ΕΕ και τους δανειστές της Ελλάδας. Τα χαμηλά μεσαία στρώματα στράφηκαν εναντίον του, ειδικά εκείνα που είναι στενά συνδεδεμένα με τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις οι οποίες σήκωσαν το μεγάλο βάρος της στασιμότητας και της φορολογικής πολιτικής των τελευταίων ετών. Τα στρώματα αυτά έπαιξαν καίριο ρόλο στην εκλογική άνοδο της ΝΔ.

Τι μπορεί να κάνει η νέα κυβέρνηση;

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η πολιτική πρωτοβουλία ανήκει στην αναγεννημένη ΝΔ. Ο νέος της αρχηγός, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, είναι προσωποποίηση της ελίτ που για δεκαετίες κυριαρχεί στα οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά πράγματα της Ελλάδας. Περιβάλλεται από γόνους οικογενειών που επίσης κυριαρχούν στα ελληνικά πράγματα. Ο πυρήνας της οικογενειοκρατικής ελίτ, του ηγεμονικού αστικού μπλοκ που παραδοσιακά κυβερνά την Ελλάδα – και την οδήγησε στην καταστροφή το 2010 – επέστρεψε εξαγνισμένος. Αυτό κληροδοτεί η ‘πρώτη φορά Αριστερά’ του Αλέξη Τσίπρα μετά από σχεδόν πέντε χρόνια εξουσίας.

Ο Μητσοτάκης φαίνεται όμως να έχει πάρει κάποια μαθήματα από την κρίση και το εκλογικό σοκ που επέφερε στη Νέα Δημοκρατία. Έχει στελεχώσει το περιβάλλον του με τεχνοκράτες - συχνά ανθρώπους των αγορών και των επιχειρηματικού κόσμου- και επιχειρεί να δώσει μια εικόνα αποτελεσματικότητας, εκσυγχρονισμού και προόδου. Παράλληλα φρόντισε να διευρύνει την επιρροή του στο χώρο του κέντρου βάζοντας στην κυβέρνηση στελέχη από το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι και αλλού. Θα δοκιμάσει να δημιουργήσει την εντύπωση κυβέρνησης ευρείας αποδοχής που στοχεύει στην ‘πρόοδο’ και το ξεπέρασμα της κρίσης.

Για το σκοπό αυτό έχει υποσχεθεί τη μείωση των φόρων κι έτσι έγινε αρεστός στα κοινωνικά στρώματα που επιβάρυνε περισσότερο ο ΣΥΡΙΖΑ. Παράλληλα υποσχέθηκε να αυξήσει τις επενδύσεις με την ελπίδα να επιταχύνει την ανάπτυξη και να δημιουργήσει καλές θέσεις εργασίας. Το πρόγραμμα και η οπτική της κυβέρνησής του είναι αναφανδόν νεοφιλελεύθερα, στοχεύοντας στη συρρίκνωση και αναδιάρθρωση του δημόσιου τομέα με σκοπό την τόνωση του “πλουτοπαραγωγικού” ιδιωτικού τομέα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το μήνυμα του βρίσκει κάποια απήχηση, ακόμα και στους νέους, που σχετίζουν το δημόσιο τομέα με την διαφθορά, την αναποτελεσματικότητα και τον νεποτισμό. Τα χρόνια της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ έκαναν ακόμη μεγαλύτερη την επιρροή της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας.

Παρόλα αυτά, η Νέα Δημοκρατία δεν θα το βρει καθόλου εύκολο να τηρήσει τις υποσχέσεις της. Το στενό πλαίσιο που έχουν επιβάλει οι δανειστές στη χώρα δημιουργεί συνθήκες οικονομικής ασφυξίας και αφήνει πολύ λίγο χώρο δράσης, όπως καταδείχθηκε στο Πρώτο Μέρος του άρθρου. Θα είναι αδύνατο να μειωθούν σημαντικά οι φόροι χωρίς να υπάρξει μεγάλη μείωση του στόχου του 3,5% για τα πρωτογενή πλεονάσματα. Δεν υπάρχει καμία σοβαρή ένδειξη ότι ΕΕ θα συμφωνήσει, δεδομένου ότι για να το δεχτεί θα πρέπει να αλλάξει η προοπτική βιωσιμότητας του τεράστιου δημόσιου χρέους. Η πτώση των διεθνών επιτοκίων, καθώς οι κεντρικές τράπεζες και των ΗΠΑ και της Ευρώπης συνεχίζουν να παρέχουν άφθονες δημόσιες πιστώσεις, μπορεί μεν να μειώνει τα σπρεντ των ελληνικών ομολόγων, αλλά πολύ δύσκολα θα μεταβάλλει την ανάλυση της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους. Σύντομα θα διαπιστώσει και η νέα κυβέρνηση ότι ο κ. Ρέγκλινγκ τουESM, το στεγνό και ξεροκέφαλο γεράκι που εποπτεύει τα δημοσιονομικά πράγματα της ΕΕ, δεν κάνει χάρες σε κανένα.

Θα είναι επίσης πολύ δύσκολο να αυξηθούν σημαντικά οι επενδύσεις στα επόμενα χρόνια, ό,τι κι αν λέει η κυβέρνηση. Η τραγική κατάσταση του τραπεζικού τομέα και η αρνητική καθαρή αποταμίευση της χώρας δεν το επιτρέπουν. Μπορεί να υπάρξει μια προσωρινή αύξηση το αμέσως επόμενο διάστημα δεδομένου ότι οι ιδιώτες καπιταλιστές έχουν νιώσει ενθαρρυμένοι από την αλλαγή κυβέρνησης, αλλά δεν υπάρχουν οι βάσεις για τη μεγάλη επενδυτική έκρηξη που χρειάζεται η χώρα.

Η ιδέα, τέλος, ότι μπορεί να υπάρξει συστηματική και μεγάλη προσέλκυση άμεσων ξένων επενδύσεων που θα σπρώξει τη χώρα στην ανάπτυξη είναι μια ιδιαίτερα αγαπημένη ‘φούσκα’ των εγχώριων συντηρητικών οικονομολόγων και των οικονομικών προφητών των ΜΜΕ. Η Ελλάδα δεν έχει παράδοση σε μεγάλες ξένες επενδύσεις, ενώ το επενδυτικό κενό που αντιμετωπίζει ώστε να αναδομήσει την οικονομία της είναι τεράστιο για να καλυφθεί από ξένους επενδυτές. Πέρα από τις ιδιωτικοποιήσεις και την πώληση δημόσιων περιουσιακών στοιχείων σε διάφορα διεθνή αρπακτικά, είναι πολύ δύσκολο να διακρίνει κανείς μια βάση για συστηματική αύξηση των ξένων επενδύσεων.

Τα φιλόδοξα σχέδια της νέας κυβέρνησης θα έρθουν σύντομα αντιμέτωπα με τη σκληρή πραγματικότητα της μεταμνημονιακής ελληνικής οικονομίας. Η αδήριτη ροπή προς τη στασιμότητα και το ασφυκτικά περιοριστικό πλαίσιο – και τα δύο απόρροια της πολιτικής των δανειστών που επιβλήθηκε στη χώρα – θα διδάξουν το δικό τους μάθημα στον πολλά υποσχόμενο κ. Μητσοτάκη.

Αναζητώντας την Αριστερά

Μετά την ήττα του, ο Αλέξης Τσίπρας θα επιχειρήσει να ανασυγκροτήσει τον ΣΥΡΙΖΑ σε μια παράταξη της κεντροαριστεράς - ένα σύγχρονο κακέκτυπο του παλιού ΠΑΣΟΚ. Η διατήρηση της εκλογικής βάσης του κόμματος στις πρόσφατες εθνικές εκλογές του δίνουν σίγουρα δύναμη για να προχωρήσει στο σχέδιό του. Θα δυσκολευτεί όμως πολύ να δημιουργήσει τους οργανικούς δεσμούς με τις τοπικές κοινωνίες, τα συνδικάτα και τους άλλους κοινωνικούς φορείς που είχε το παλιό ΠΑΣΟΚ. Μετά από πέντε σχεδόν χρόνια εξουσίας, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ελάχιστα ερείσματα στα συνδικάτα και στις τοπικές κοινωνίες. Στις δημοτικές εκλογές του Μαΐου, από 332 συνολικά δήμους στην επικράτεια κέρδισε σε λιγότερους από δέκα.

Εξίσου δύσκολο θα αποδειχθεί για τον Τσίπρα να προσδώσει στον ΣΥΡΙΖΑ τον ιδεολογικό και οργανωτικό κορμό ο οποίος είναι απολύτως απαραίτητος για ένα κόμμα εξουσίας. Ποια ακριβώς θα είναι η ιδεολογική ταυτότητα της ‘Προοδευτικής Συμμαχίας’ στην οποία προσβλέπει; Η επιδίωξη της εξουσίας, που είναι και ο μόνος στόχος του, δεν αποτελεί δυστυχώς ιδεολογία. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε ότι οποιαδήποτε προσπάθεια να βρεθεί καινούργια ιδεολογική ταυτότητα για τον ΣΥΡΙΖΑ θα προσκρούσει στο προφίλ της αναξιοπιστίας που μέσα στα χρόνια έχει αποκτήσει ο Αλέξης Τσίπρας. Τέλος, πως θα αυξηθεί το δυναμικό των μελών του ΣΥΡΙΖΑ δεδομένου ότι σήμερα διαθέτει λιγότερα από 30.000 μέλη και το μεγαλύτερο μέρος των κομματικών στελεχών ενσωματώθηκε στην κρατική μηχανή κατά τη διάρκεια της κυβερνητικής θητείας; Όσοι συνήθισαν στις ανέσεις της εξουσίας δύσκολα θα σηκώσουν την επίμονη και εξαντλητική δουλειά που απαιτείται για να χτιστούν οι οργανικοί δεσμοί με την κοινωνία, ιδίως μέσα στη γενικευμένη αποστροφή προς την πολιτική.

Πολλά βέβαια θα εξαρτηθούν και από τις ενέργειες των άλλων κομμάτων. Τα καλά νέα των εκλογών ήρθαν από τα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας και την πανωλεθρία της φασιστικής Χρυσής Αυγής. Ένα νέο ακροδεξιό κόμμα, η Ελληνική Λύση, ήρθε να καλύψει το κενό, αλλά οργανωτικά και ιδεολογικά έχει ελάχιστη σχέση με το νεοναζιστικό μόρφωμα. Όσο για το ΚΙΝΑΛ, τα απομεινάρια του ΠΑΣΟΚ, κατάφερε να λάβει 460.000 ψήφους, πάσχει όμως τόσο ηγετικά όσο και ιδεολογικά. Το μόνο πλεονέκτημα του ΚΙΝΑΛ είναι ότι ακόμα διατηρεί μερικούς από τους τοπικούς και συνδικαλιστικούς μηχανισμούς του παλιού ΠΑΣΟΚ. Θα δούμε λοιπόν πως θα εξελιχθεί η σχέση του με τον ΣΥΡΙΖΑ που κινείται προς το κέντρο. Το ΚΚΕ, τέλος, με σχεδόν 300.000 ψήφους, επιβεβαίωσε για μια ακόμη φορά την αδυναμία του να ανταποκριθεί στις ανάγκες και τις απαιτήσεις των εργατικών και φτωχών στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας. Στα δέκα χρόνια της κρίσης το ΚΚΕ ήταν ουσιαστικά ασήμαντο και δεν διαφαίνονται σημάδια δυναμικής ανάκαμψης στα επόμενα χρόνια.

Στο πλαίσιο αυτό, το βαθύτερο πρόβλημα της πολιτικής ζωής σήμερα είναι η ανασυγκρότηση και επανίδρυση της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Αυτή έχει την ευθύνη και το καθήκον να διαμορφώσει έναν προγραμματικό ριζοσπαστικό λόγο με σοσιαλιστικό χαρακτήρα. Να προβάλει ξανά το αίτημα της λαϊκής και εθνικής κυριαρχίας με ξεκάθαρα ταξικά χαρακτηριστικά και δημοκρατική κατεύθυνση. Δυστυχώς όμως τα αποτελέσματα των εκλογών είναι είτε προβληματικά, είτε καταστροφικά για τον χώρο αυτό.

Το πιο ενεργητικό του κομμάτι είναι το ΜέΡΑ25, το ελληνικό τμήμα του κινήματος DiEM25, ιδρυτής του οποίου είναι ο Γιάνης Βαρουφάκης. Έλαβε σχεδόν 200.000 ψήφους και κατάφερε να μπει στο κοινοβούλιο με 9 βουλευτές, παρέχοντας τη δυνατότητα προσέγγισης σε ευρύτερα κοινωνικά στρώματα. Αλλά το κόμμα αυτόείναι δέσμιο των αδυναμιών του κινήματος από το οποίο προέρχεται. Το πρόγραμμα που εισηγείται είναι ουσιαστικά μια παραλλαγή του προγράμματος με το οποίο ήρθε στην εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ το 2015: υπόσχεται ριζική αναμόρφωση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας μέχρι σημείου ρήξης με τους δανειστές, διακηρύσσει όμως και την επιθυμία του να παραμείνει στην ΟΝΕ και την ΕΕ. Πρόκειται για μια θανάσιμη αντίφαση, όπως αποδείχτηκε και όταν ο Βαρουφάκης ήταν υπουργός στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Η στρατηγική του δεν άντεξε ούτε καν έναν μήνα αντιπαράθεσης με τους δανειστές, οδηγώντας σε μια επαίσχυντη παράδοση. Με τέτοιες θέσεις το ΜέΡΑ25 δεν έχει να προσφέρει πολλά στη ριζοσπαστική Αριστερά.

Το κόμμα του Γιάνη Βαρουφάκη είναι τόσο προβληματικό όσο τα εκλογικά αποτελέσματα αποδείχθηκαν καταστροφικά για την υπόλοιπη ριζοσπαστική Αριστερά. Η Πλεύση Ελευθερίας, το κόμμα της Ζωής Κωνσταντοπούλου εμφανίστηκε ως ένα πολύ προσωποκεντρικό μόρφωμα, χωρίς σαφή προγραμματική κατεύθυνση. Αρνήθηκε τις συνεργασίες και φλερτάρισε με εθνικιστικές ρητορείες, αδυνατώντας τελικά να εξασφαλίσει μια θέση στο κοινοβούλιο. Ακόμη χειρότερα η ΛΑΕ, το κόμμα ίσως με τις καλύτερες προοπτικές όταν έγινε η διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ το καλοκαίρι του 2015, σταδιακά μεταμορφώθηκε σε γραφειοκρατικό μηχανισμό χωρίς δυναμική. Έχοντας αποκτήσει και αυτή έντονα προσωποκεντρικά χαρακτηριστικά γύρω από τον Παναγιώτη Λαφαζάνη, παρασύρθηκε επίσης σε εθνικιστική κατεύθυνση και κατέρρευσε ολοκληρωτικά. Τέλος, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ένας συνασπισμός δυνάμεων της εκτός ΣΥΡΙΖΑ Αριστεράς, σφραγίστηκε από άκρατο πολιτικό σεκταρισμό και παρέμεινε εκλογικά ασήμαντη.

Ο δρόμος θα είναι ανηφορικός για την ελληνική ριζοσπαστική Αριστερά. Θα χρειαστεί να επιδοθεί σε μια μακρόχρονη και επίμονη μάχη επανίδρυσης της Αριστεράς ως μιας βιώσιμης και αξιόπιστης παρουσίας στην ελληνική πολιτική σκηνή. Ο στόχος αυτός απαιτεί καταρχήν τη διαμόρφωση ενός προγράμματος οικονομικής ανασυγκρότησης και ανάπτυξης της χώρας υπέρ των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων. Οι προτάσεις που θα κατατεθούν θα πρέπει να είναι συγκεκριμένες, δίνοντας λύσεις σε επιτακτικά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, όπως η ανεργία, και έχοντας το βλέμμα στραμμένο προς τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας.

Είναι επίσης απαραίτητη μια νέα προσέγγιση στα ζητήματα του κράτους, του δημόσιου τομέα και της δημόσιας περιουσίας, καθώς και ο επαναπροσδιορισμός των σχέσεων του δημόσιου με τον ιδιωτικό τομέα. Η νέα προσέγγιση δημόσιου και ιδιωτικού τομέα θα πρέπει να στηρίζεται σε ξεκάθαρα αιτήματα για τη δημοκρατία, την λαϊκή κυριαρχία και την εθνική ανεξαρτησία. Τα αιτήματα αυτά θα αποκτήσουν καίρια σημασία καθώς η Νέα Δημοκρατία θα ξεδιπλώνει το πρόγραμμά της.

Για να γίνει πραγματικότητα ένα τέτοιο πρόγραμμα απαιτείται σύγκρουση με τους δανειστές και ρήξη με την ΕΕ. Είναι λοιπόν απαραίτητο η νέα ριζοσπαστική Αριστερά να σκεφτεί σοβαρά και να αντιμετωπίσει τους φόβους και τις ανησυχίες της εργατικής τάξης και των άλλων κοινωνικών στρωμάτων. Αυτό έχει αναδειχθεί σε ένα από τα δυσκολότερα ζητήματα για την Αριστερά κατά την περίοδο της κρίσης τόσο στην Ελλάδα όσο και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Λείπει από τη ριζοσπαστική Αριστερά μια πειστική ιδεολογική απάντηση στον διάχυτο ιδεολογικό “Ευρωπαϊσμό” και πρέπει να εντοπιστούν οι λόγοι γι’ αυτήν την αποτυχία.

Τέλος, το πιο σημαντικό ζητούμενο στο εγχείρημα επανίδρυσης της Αριστεράς είναι η επανασύνδεση με τους εργατικούς αγώνες και τα κινήματα, ανακτώντας σταδιακά την αξιοπιστία και την εμπιστοσύνη. Είναι απαραίτητες οι νέες μορφές οργάνωσης, που θα ανοίγουν τον δρόμο για εσωτερική δημοκρατία και συμμετοχής της νεολαίας στα κοινά. Όλοι οι παλιοί τρόποι ανήκουν στο παρελθόν. Ο δρόμος θα είναι μακρύς, αλλά τα πρώτα βήματα πρέπει να γίνουν στο προσεχές διάστημα.


Το άρθρο δημοσιεύτηκε στα αγγλικά στο Jacobin στις 10 Ιουλίου 2019. Η ελληνική μετάφραση του Πρώτου Μέρους δημοσιεύτηκε στο The Press Project στις 13 Ιουλίου 2019 και του Δεύτερου Μέρους στις 17 Ιουλίου 2019.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Γιώργου Φωτεινού*

Τι γνωρίζετε για την ΑΑΔΕ; Πολλοί είναι αυτοί που, λόγω άγνοιας, θα σου πουν ότι «έτσι τώρα αποκαλούν την εφορία», αφού σ’ αυτήν βλέπουν ότι κάνουν πλέον την ετήσια φορολογική τους δήλωση. Δεν έχουν ωστόσο ολότελα άδικο διότι, όντως, η ΑΑΔΕ εισπράττει πλέον τις οφειλές προς το δημόσιο, τον ΕΝΦΙΑ, τον ΦΠΑ κι οποιοδήποτε άλλο φορολογικό έσοδο.

Πληροφοριακά, η αποκαλούμενη Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ), αποτελεί από το 2017 τη διάδοχη κατάσταση της πάλαι ποτέ Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων. Έκτοτε προβάλλεται σαν φοροεισπρακτικός θεσμός του ελληνικού δημοσίου, ενθυλακώνοντας στα ταμεία της τα πάσης φύσεως έσοδα (φορολογικά, κρατικά, τελωνείων κι οποιοδήποτε άλλο έσοδο του κράτους).  

Η δραστηριότητά της αυτή, προκαλεί την ψευδή εντύπωση ότι πρόκειται για κρατική υπηρεσία, ελεγχόμενη από το ελληνικό δημόσιο και κατ’ επέκταση από το νομοθετικό σώμα και την κυβέρνηση. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι η ΑΑΔΕ δεν έχει καμία σχέση με το ελληνικό δημόσιο, εφόσον πρόκειται για καθαρά ιδιωτικό μηχανισμό υπό τον άμεσο έλεγχο των δανειστών!
Με άλλα λόγια, το κρατικό ταμείο παραδόθηκε εξ’ ολοκλήρου στα χέρια ενός ιδιωτικού φορέα, και δι’ αυτού στα χέρια των ξένων δυναστών που το διαχειρίζονται πλέον απόλυτα!

Πριν αναρωτηθούμε το γιατί τα λαλίστατα -κατά τα άλλα- «αντιπολιτευτικά» κόμματα της βουλής, ανάμεσά τους η ΝΔ που διεκδικεί και την διακυβέρνηση της χώρας, τα υπολείμματα του ΚΙΝΑΛ, των Ποταμιών και των παραποτάμων τύπου Λεβέντη, αλλά και τα εμφανιζόμενα ως «αντιμνημονιακά» όπως το ΚΚΕ και η Χρυσή Αυγή, δεν έχουν τολμήσει να κάνουν ποτέ, ούτε καν νύξη γι αυτήν την κατάφωρα αντισυνταγματική εταιρεία που η ύπαρξή της εξευτελίζει κάθε έννοια νομιμότητας και δημοκρατικής θέσμισης, ας αναφερθούμε σε ορισμένους μύθους γι αυτήν, αποσαφηνίζοντας το μύθευμα από την αλήθεια.

Μύθοι και αλήθειες

Η ΑΑΔΕ αποτελεί όντως υπηρεσία του ελληνικού δημοσίου με σκοπό τη συγκέντρωση της πάσης φύσεως φορολογητέας ύλης;  
- Ναι, αποτελεί εισπρακτικό μηχανισμό, όχι μόνο της φορολογητέας ύλης αλλά των πάσης φύσεως εσόδων μέσα στα όρια της ελληνικής επικράτειας, ακόμη και των προστίμων της Τροχαίας!
- Όχι, δεν έχει καμία σχέση με το ελληνικό δημόσιο! Πρόκειται για καθαρά ιδιωτικό φορέα υπό τον άμεσο έλεγχο των δανειστών!  

Είναι όντως Ανεξάρτητη, όπως επικαλείται η ονομασία που φέρει;
- Ναι, είναι τελείως ανεξάρτητη από κάθε έλεγχο εκ μέρους του ελληνικού δημοσίου, των κυβερνήσεων και των ελληνικών διοικητικών και δικαστικών αρχών.
- Όχι, διότι είναι απόλυτα εξαρτημένη από τους δανειστές και την Ε.Ε., που επέβαλλαν την ίδρυσή της, ελέγχουν τη λειτουργία της και δίνει λόγο μόνο σ’ αυτούς.  

Έχει όντως φτιάξει εισπρακτικό μηχανισμό, ασκώντας το φοροεισπρακτικό της έργο μέσω των Δημοσίων Οικονομικών Υπηρεσιών (ΔΟΥ);
- Όχι, δεν έχει «φτιάξει» η ίδια κανέναν μηχανισμό. Ο ήδη υπάρχων κρατικός μηχανισμός των δημοσίων εσόδων (ΔΟΥ), της παραδόθηκε εξ’ ολοκλήρου για να απλώσει νομότυπα τα πλοκάμια της παντού σ’ όλη τη χώρα.
- Ναι, έχει τεθεί επικεφαλής και ελέγχει άμεσα τις ΔΟΥ, παρόλο που πρόκειται για ιδιωτικό και όχι για δημόσιο φορέα!

Με άλλα λόγια, ο όρος «Ανεξάρτητη Αρχή» με την οποία την οποία την έχουν περιβάλλει υπό την πλήρη ανοχή των κομμάτων της βουλής, είναι ψευδεπίγραφος, εφόσον η «ανεξαρτησία» της είναι απέναντι μόνο στον ελληνικό λαό και σε οποιοδήποτε θεσμικά προβλεπόμενο όργανο της ελληνικής πολιτείας, ενώ είναι απόλυτα εξαρτημένη από τους έξωθεν της χώρας εντολείς που την δημιούργησαν και καταφέρνουν, μέσω αυτής, να έχουν πλήρη έλεγχο στο δημόσιο ταμείο της χώρας και να το διαχειρίζονται πλέον αποκλειστικά οι ίδιοι.

Επιγραμματικά και για του λόγου το αληθές

α) Ο ιδιωτικός αυτός μηχανισμός, που ιδρύθηκε με τον ν.4389/27.05.2016 (ΦΕΚ Α΄94) και η έναρξη εφαρμογής του ανάγεται στην απόφαση με αρ. πρωτ. Δ. ΟΡΓ. Α 1036960/2017 (Φ.Ε.Κ.968/Β’/22/3/2017), δεν είναι νομικό πρόσωπο (άρθρο 1 του ιδρυτικού νόμου σύστασής της). Δεν είναι δηλ. ούτε ΝΠΔΔ, ούτε ΝΠΙΔ, ούτε ΑΕ ή ΕΠΕ κλπ, έτσι ώστε οποιοσδήποτε πολίτης ή φορέας να μην μπορεί να κινηθεί νομικά εναντίον του. Ποιον θα μηνύσεις για τις εγκληματικές πράξεις του, όταν αυτός στερείται νομικής προσωπικότητας και άρα, νομικά, είναι ανύπαρκτος;

β) Ο ιδιωτικός αυτός μηχανισμός ιδρύθηκε αντισυνταγματικά και ψευδεπίγραφα ως «Ανεξάρτητη Διοικητική Αρχή», σε ευθεία αντίθεση προς το άρθρο 101Α΄ του Συντάγματος που αναφέρει πέντε ανεξάρτητες αρχές (οι οποίες και μνημονεύονται αποκλειστικά και περιοριστικά στα άρθρα 9Α, 15§2, 19§1, 103§ 7 και 9 του Συντάγματος). Πέραν αυτών των πέντε (στις οποίες δεν ανήκει φυσικά η ΑΑΔΕ), καμία άλλη Ανεξάρτητη Αρχή δεν μπορεί να υπάρξει, όπως δεν μπορεί να υπάρξει δεύτερη Βουλή. Συνεπώς, αναδεικνύεται κραυγαλέα η μη νομιμοποιημένη και αντισυνταγματική ύπαρξη της ΑΑΔΕ, θέτοντας μπροστά σε ποινικές ευθύνες αυτούς που την ίδρυσαν, την ψήφισαν και έχουν θέσει σε εφαρμογή τη λειτουργία της.

γ) Ο ιδιωτικός αυτός μηχανισμός, που συστάθηκε ως νομικά «απρόσωπος» και στον οποίο  έχουν ανατεθεί υπερεξουσίες που υπάγονται στις αρμοδιότητες του στενού κρατικού πυρήνα (φορολογικού, δημοσιονομικού και αστυνομικού χαρακτήρα όπως και αναγκαστικού Δικαίου), ετοιμάζει ήδη έναν στρατό από 12.000 ιδιώτες με σκοπό την βεβαίωση οφειλών σε βάρος νοικοκυριών και επιχειρήσεων! Η παράδοση αρμοδιοτήτων του στενού πυρήνα του κράτους σε ιδιωτικό φορέα, η πλήρης διοικητική ανεξαρτησία που της έχει δοθεί και που δεν προβλέπεται από το Σύνταγμα ούτε για τις πραγματικές Ανεξάρτητες Αρχές, αλλά επίσης και η συγκέντρωση φορολογικών και δημοσιονομικών εσόδων από μία, τύποις έστω, «ανεξάρτητη αρχή», συνιστά εγκληματική πράξη και ενέχει ποινικές ευθύνες γι αυτούς που την έθεσαν σε εφαρμογή.

Υποκαθίσταται η κυβέρνηση στη λήψη αποφάσεων!

Στον ιδιωτικό αυτό οργανισμό προβλέπεται ρητά ότι η Κυβέρνηση δεν μπορεί να ασκεί τον παραμικρό έλεγχο (άρθρα 1§2 & 3 του ν.4389/2016)! Η ΑΑΔΕ έχει περιβληθεί από την ίδρυσή της με υπερεξουσίες οικονομικές αλλά και πολιτικές, αφού της δίδεται εν λευκώ η αρμοδιότητα έκδοσης διοικητικών πράξεων, καταλογισμού φόρων και προστίμων, αλλά και το σύνολο των αρμοδιοτήτων του Υπουργείου Οικονομικών.

Με τον τρόπο αυτό, υποκαθίσταται η κυβέρνηση στη λήψη αποφάσεων από την ΑΑΔΕ, η οποία όμως, θεσμικά, δεν φέρει την παραμικρή πολιτική ή νομική ευθύνη για τις αποφάσεις της και επομένως δεν έχει να λογοδοτήσει πουθενά! Η ύπαρξή της είναι ενδεικτική της κατάλυσης του δημοκρατικού πολιτεύματος στη χώρα μας, εφόσον ο πρόεδρος της ΑΑΔΕ, τα μέλη του Δ.Σ. (στα οποία περιλαμβάνονται υποχρεωτικά και μέλη της Κομισιόν) και η διοίκησή της, κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους όπως επί λέξει αναφέρεται, δεσμεύονται μόνο από τον (ιδρυτικό της) νόμο «και τη συνείδησή τους(!) και δεν υπόκεινται σε κανέναν ιεραρχικό έλεγχο ούτε σε διοικητική εποπτεία από κυβερνητικά όργανα ή άλλες διοικητικές αρχές ή άλλον δημόσιο ή ιδιωτικό οργανισμό»! (άρθρο 3 του ν.4389/2016). Συνεπώς δηλώνεται απερίφραστα ότι δεν έχουν καμία σχέση με το ελληνικό κράτος και τους νόμους του!

Η ΑΑΔΕ δεν υπόκειται επίσης σε κανέναν ιεραρχικό έλεγχο ή έστω εποπτεία από το υπουργείο και τον υπουργό Οικονομικών (άρθρο 5§1 του ν.4389/2016). Με άλλα λόγια, παρέχουν στην ΑΑΔΕ το ελεύθερο να δρα τελείως ανεξέλεγκτα χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν, ούτε καν στο αρμόδιο για τη χάραξη της οικονομικής πολιτικής υπουργείο! Κι αν ο υπουργός, θα μπορούσε ίσως να ρωτήσει κάποιος, διαφωνήσει με τις φορομπηχτικές απαιτήσεις και τις αυταρχικές μεθόδους της ΑΑΔΕ προς το κοινωνικό σώμα, ή έστω θορυβηθεί για το πολιτικό κόστος που θα εισπράξει ο ίδιος, δεν μπορεί να παρέμβει και να δώσει κατευθύνσεις για πιο «ήπια» μεταχείριση των πολιτών; Ας μην ελπίζει κανείς σε κάτι τέτοιο και ας μην σας παραμυθιάζουν οι πολιτικοί καριέρας, γιατί ο υπουργός, όπως ρητά αναφέρει ο νόμος, δεν έχει το δικαίωμα όχι μόνο να δίνει δεσμευτικές οδηγίες προς την ΑΑΔΕ, αλλά ούτε καν να υποβάλει αίτημα προκειμένου να έχει πρόσβαση σε πληροφορίες που αφορούν το υπουργείο του (άρθρο 5§3 του ν.4389/2016)! Σε περίπτωση δε, διαφωνίας του υπουργού Οικονομικών με την διοίκηση της ΑΑΔΕ σχετικά με την εφαρμογή της φορολογικής πολιτικής, το θέμα παραπέμπεται προς επίλυση στο… Συμβούλιο Διοίκησης της ΑΑΔΕ (άρθρο 5§4 του ν.4389/2016)!! Γιάννης κερνάει Γιάννης πίνει για τους διοικούντες την ΑΑΔΕ και τους πάτρωνές τους εκ Βρυξελλών, με τον νυν υπουργό Οικονομικών αλλά και τους αυριανούς που φιλοδοξούν αυτή τη θέση, να έχουν αποδεχθεί εκ των προτέρων τον αυτοεξευτελισμό τους σε σφουγκοκωλάριους τους! 

Λάθρα συνταγματοποίηση του καθεστώτος ελέγχου!

Όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, στον ιδιωτικό αυτό οργανισμό που διοικείται από υπαλλήλους των δανειστών, προβλέπεται ρητά ότι παραδίδεται εν λευκώ το σύνολο των αρμοδιοτήτων του Υπουργείου Οικονομικών. Μήπως όμως, θα μπορούσε εύλογα να ρωτήσει κάποιος, πρόκειται για μια ρύθμιση που εύκολα μπορεί να αλλάξει με μια μεταγενέστερη κανονιστική πράξη, ή έστω με νέο νόμο, έτσι ώστε να αναμεταβιβασθούν και πάλι στο υπουργείο οι αρμοδιότητές του που έχουν παραχωρηθεί;… Όχι, διότι επιπλέον των όσων έχουν ήδη παραδοθεί στην ΑΑΔΕ, προβλέπεται επίσης ότι δύνανται να της δοθούν και άλλες νέες αρμοδιότητες του υπουργείου (άρθρο 2§3 του ν.4389/2016), ενώ όσες εκχωρεί ο υπουργός, δεν μπορεί να τις πάρει πίσω! (άρθρο 2§4).

Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Σημαίνει ότι ψηφίζοντας νόμους η βουλή που θα δίνουν νέες αρμοδιότητες στον υπουργό, αυτός με τη σειρά του θα μπορεί να τις παραδίδει δια παντός στον αυθαίρετο και υπερκείμενο των λειτουργιών του κράτους μηχανισμό της ΑΑΔΕ! Με τον τρόπο αυτό, επιχειρείται να συντελεστεί κάτι θεμελιωδώς ανατρεπτικό κάθε έννοιας της Ελληνικής Δημοκρατίας: Το να μην  μπορεί η βουλή, με νέο νόμο, να ξαναδώσει αρμοδιότητες στον υπουργό οικονομικών που έχουν ήδη παραχωρηθεί στην ΑΑΔΕ, επικαλούμενοι το επιχείρημα ότι «έτσι δυστυχώς προβλέπει ο προηγούμενος νόμος» (δηλ. το άρθρο 2§3,4 του ν.4389/2016)!

Μια τέτοια «πρόβλεψη νόμου» όμως όπως αυτή, είναι προφανές πως δεν έχει καμιά ισχύ σε οποιαδήποτε ευνομούμενη πολιτεία παρά μόνο να λειτουργεί ως φύλλο συκής, γιατί δεν νοείται, κοινός νόμος, να προβλέπει τη διατήρησή του στο διηνεκές. Τέτοιο προνόμιο έχουν μόνο οι συνταγματικές διατάξεις, που ωστόσο και αυτές αναθεωρούνται! Αυτό που επιχειρείται με τον ιδρυτικό νόμο της ΑΑΔΕ (ν.4389/2016), είναι να συνταγματοποιήσει λάθρα ένα καθεστώς ελέγχου, επιβολής, καταλογισμού και είσπραξης φόρων, καθοδηγούμενο πλήρως από τον ξένο παράγοντα.

Τέτοιου είδους νομοθετική ρύθμιση που να δεσμεύει τη βουλή για μελλοντικές αποφάσεις της, είναι πρωτοφανής, αντισυνταγματική και συνεπώς στερείται νομιμότητας! Το ότι αποδέχθηκαν τα κόμματα της βουλής να υποσκάψουν το κοινοβούλιο στερώντας στοιχειώδεις λειτουργίες του, όπως και να το υποβιβάσουν σε απλό διεκπεραιωτή έξωθεν εντολών, αποτελεί ύβρη για το πολίτευμα και κόλαφο γι αυτούς που χωρίς καμιά διαμαρτυρία το ανέχθηκαν! Ανάμεσά τους και τα αυτοαποκαλούμενα «αντιμνημονιακά» κόμματα της βουλής της περιόδου 2015 - 2019, αφού ποτέ δεν ανέδειξαν τη διάσταση αυτή αλλά και όλες τις άλλες που επιχειρούμε σ’ αυτό το άρθρο, παρά μόνο αρκέστηκαν να ψελλίζουν ανούσιες γενικότητες.

Οι Δήμοι όλης της χώρας, θύματα της ΑΑΔΕ από 1/7/2019

Η ΑΑΔΕ δεν αρκείται πλέον μόνο σε όσα εκθέσαμε, δηλ. στην επιβολή και είσπραξη των φόρων των Ελλήνων πολιτών, οι οποίες μέσω αυτής περνάνε απευθείας στους ξένους τοκογλύφους, αλλά με το «Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής» που ψηφίστηκε στα μέσα του 2018 (ν.4549/14.6.2018), βάζει τώρα χέρι και στα ταμεία των Δήμων και των Περιφερειών, απαιτώντας την παράδοση των ταμειακών διαθεσίμων τους. Όχι βέβαια μόνο των ΟΤΑ αλλά και όλων των φορέων της Γενικής Κυβέρνησης (οργανισμοί ΝΠΔΔ, νοσοκομεία, πανεπιστήμια, δημόσιες βιβλιοθήκες, μουσεία, το Εθνικό Θέατρο, το Κρατικό Θέατρο Β. Ελλάδος κ.ά.), των οποίων τα ταμειακά διαθέσιμα θα κατατίθενται σε λογαριασμό της ΤτΕ ελεγχόμενο από αυτήν (άρθρο 80§1,10,18 του ν.4549/14.6.2018).

Σύμφωνα με την εν είδει τελεσίγραφου υπουργική απόφαση (ΦΕΚ Β΄ 104/24.01.19), οι ΟΤΑ και οι πάσης φύσεως φορείς της Γενικής Κυβέρνησης, θα καταθέτουν στον ειδικό αυτό λογαριασμό όλα τα έσοδά τους και κάθε κρατική ενίσχυση που λαμβάνουν (άρθρο 80§7,9,19), ζητώντας πλέον την έγκριση της ΑΑΔΕ για να εκταμιεύσουν οποιοδήποτε ποσό για τους δημότες τους ή για τις λειτουργικές ανάγκες των οργανισμών. Με δυνατότητα του υπουργού Οικονομικών να καθορίζει «ειδικά όρια απολήψεων» (άρθρο 80§17,18), συνεπώς όποτε το κρίνει ο υπ. Οικονομικών, οι Δήμοι υποχρεούνται να εισπράττουν μέρος μόνο του ποσού που κανονικά θα εκταμίευαν από το λογαριασμό τους, ίσα-ίσα για να καλύψουν τις ανελαστικές δαπάνες τους! Επιβάλλοντας κυρώσεις σε όποια δημοτικά συμβούλια αντιδρούν (άρθρο 80§15,18) που περιλαμβάνουν από την καθαίρεση των εκτελεστικών οργάνων των ΟΤΑ, μέχρι περικοπές στην ετήσια επιχορήγηση από τον Τακτικό Προϋπολογισμό (άρθρο 80§16), προκαλώντας στους Δήμους αλλά και στους οργανισμούς συνθήκες οικονομικής ασφυξίας! (βλ. αναλυτικό άρθρο μου για το θέμα αυτό: Η επικείμενη αρπαγή των Δημοτικών ταμείων από την ΑΑΔΕ).

Ο λόγος είναι ότι οι μνημονιακές κυβερνήσεις, αναζητούν πηγές εσόδων για να ανταπεξέλθουν στις πληρωμές των τοκοχρεολυσίων προς τους δανειστές, στις οποίες πηγές συμπεριλαμβάνουν τώρα και τα διαθέσιμα των Δήμων. Χρησιμοποιώντας τα χρήματα των ΟΤΑ σε οποιοδήποτε «πρόγραμμα ανταλλαγής τίτλων του Ελληνικού Δημοσίου, κατ` εφαρμογή προγράμματος για την αναδιάταξη του ελληνικού χρέους» (άρθρο 81§11.γ), συνδέοντας έτσι άμεσα και χωρίς περιστροφές, τα ταμειακά διαθέσιμα των Δήμων με τα χρέη προς τους δανειστές, καθιστώντας αυτά αναλώσιμα ανά πάσα στιγμή στον Μολώχ των απαιτήσεων που θέτει το «Κουαρτέτο», δηλ. η Ε.Ε., το ΔΝΤ, η ΕΚΤ και ο ΕΜΣ.

Γιατί σιωπούν οι «αντιπρόσωποι του λαού»;

Πού οφείλεται αυτή η ηχηρότατη σιωπή των κομμάτων της βουλής; Ποιο κόμμα έχει καταγγείλει τις αντισυνταγματικές αυτές πράξεις; Ποιο από τα κόμματα τόλμησε να βγει και να καταγγείλει στον ελληνικό λαό τον πλήρη διασυρμό του κοινοβουλίου που τα ανέχεται όλα αυτά, και της ελληνικής διοίκησης η οποία υπόκειται σ’ αυτόν τον εξευτελισμό; Για ποιο λόγο, σύσσωμη η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση (κάθε απόχρωσης), σκούζει για ζητήματα τελείως δευτερεύοντα, συμπεριφερόμενη σαν να ζούμε σε συνθήκες κανονικότητας και κλείνοντας τα μάτια στη διασάλευση κάθε έννοιας νομιμότητας που έχει επιβάλλει στη χώρα η ΑΑΔΕ;
                                                                                                                                                     
Το ότι η ΑΑΔΕ κλείνει συμφωνίες παρασκηνίου με διαπλεκόμενους επιχειρηματίες και κυκλώματα μαύρου χρήματος, είναι καταφανές από τις καταγγελίες που κατά καιρούς έρχονται στη δημοσιότητα για την ανοχή ή την αδιαφορία που δείχνει σε κραυγαλέες περιπτώσεις οικονομικού εγκλήματος. Την ίδια στιγμή, για αντιπερισπασμό, τα συστημικά ΜΜΕ προβάλλουν τις «επιτυχίες» της ΑΑΔΕ που έπιασε τον τάδε φουκαρά επαγγελματία ή τον δείνα μικρέμπορα για «απόκρυψη φορολογητέας ύλης». Το ότι οι παρασκηνιακές ενέργειες της ΑΑΔΕ συμπεριλαμβάνουν συστημικούς δημοσιογράφους, με τη συμφωνία να τους περικόψει ή να τους «χαριστούν» οφειλές τους στην εφορία προκειμένου να αναδεικνύουν το έργο της μέσα από τις εκπομπές τους ή τα δελτία ειδήσεων, είναι ένα κοινό μυστικό που συζητιέται στα πηγαδάκια των δημοσιογραφικών «σαλονιών», κάνοντας κατανοητό τον ενθουσιασμό με τον οποίο την προβάλλουν.

Το κατά πόσον τέτοιου είδους συμφωνίες παρασκηνίου, έχουν επεκταθεί σε πολιτικά πρόσωπα και κόμματα, είναι κάτι που θα το μάθουμε με στοιχεία όταν ανοιχτούν οι λογαριασμοί τους, κάτι που προϋποθέτει να έρθει ο λαός στο προσκήνιο με μια πατριωτική και δημοκρατική κυβέρνηση για ν’ ανοίξουν με δικαστική εντολή οι λογαριασμοί αυτοί, εντός και εκτός της χώρας. Μέχρι τότε, μόνο υποψίες μπορούμε να έχουμε για τους λόγους για τους οποίους, σύσσωμο το πολιτικό κατεστημένο, «ποιεί την νήσσαν» για τις κατάφωρες παρανομίες της εταιρείας αυτής. Το ότι οι ιθύνοντες της ΑΑΔΕ, λόγω των δεδομένων που κατέχουν από την πλήρη πρόσβαση στα ηλεκτρονικά αρχεία αλλά και της άμεσης επαφής τους με τους έξωθεν προστάτες τους, έχουν την οποιαδήποτε πληροφόρηση χρειάζονται για τους οικονομικούς «σκελετούς» που έχουν οι πολιτικοί στα «ντουλάπια» τους, δίνει μια ερμηνεία για τη δυνατότητά της να εξαγοράζει, να απειλεί και να εκβιάζει τη σιωπή τους, με αντάλλαγμα να μένουν στο απυρόβλητο για τις ατασθαλίες και τις διαπλοκές τους.

Εγκληματική οργάνωση;

Αν συνδυάσουμε τα πιο πάνω με τους εκβιασμούς που ασκεί σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία, στον κάθε μικρομεσαίο ή επαγγελματία, στους μισθωτούς και τα νοικοκυριά, τι συμπέρασμα να βγάλει κανείς; Διότι είναι εκβιασμός όταν απαιτεί να πληρωθούν «φόροι» που ξεπερνούν τη φοροδοτική ικανότητα (πράγμα που βρίσκεται σε κατάφωρη αντίθεση με το σχετικό άρθρο του συντάγματος), όταν φορολογεί ακόμη και τους μη έχοντες εισόδημα με το πρόσχημα του «τεκμαρτού εισοδήματος»(!), όταν απειλεί με κατασχέσεις ακινήτων ή άλλων περιουσιακών στοιχείων αν δεν πληρωθούν στην ώρα τους οι «οφειλές» που σου καταλογίζουν, όταν κατάσχει χρήματα από τραπεζικούς λογαριασμούς (που τις περισσότερες φορές αφορούν μισθοδοσίες ή κάποια έκτακτη αμοιβή για την επιβίωση), πράγμα που δεν είναι απλώς εκβιασμός αλλά απροκάλυπτη κλοπή!...

Μεθόδους εκβιασμού για να καρπούται εισπράξεις, άσχετα με τη δυνατότητα του θύματος αν μπορεί να πληρώνει ή όχι, στην πρόσφατη ιστορία άσκησε (και ασκεί) μόνον η Μαφία! Δηλ. το οργανωμένο έγκλημα. Απειλώντας με καταστροφή της επιχείρησης αν ο ιδιοκτήτης της δεν είναι συνεπής. Κάνει κάτι διαφορετικό από αυτό η ΑΑΔΕ, όταν απειλεί με κατάσχεση της επιχείρησης αν ο ιδιοκτήτης δεν είναι συνεπής λόγω αδυναμίας του να ανταπεξέλθει, ή με κατάσχεση του σπιτιού σου αν το νοικοκυριό δεν είναι «συνεπές» απέναντι στους εκβιασμούς της;

Με μια σημαντική όμως και ειδοποιό διαφορά από τη Μαφία, όπως τη γνωρίσαμε ιστορικά και όπως συνεχίζει αυτή να υφίσταται μέχρι τις μέρες μας. Η Μαφία ασκεί τους εκβιασμούς και την τρομοκράτησή της σε συγκεκριμένες κατηγορίες πολιτών: κυρίως στους ιδιοκτήτες επιχειρήσεων και καταστημάτων. Η ΑΑΔΕ έχει επεκτείνει την εκβιαστική πολιτική της σε όλο τον πληθυσμό, σε κάθε μεμονωμένο πολίτη και σε κάθε νοικοκυριό της χώρας! Ο Αλ Καπόνε σίγουρα θα την ζήλευε γιατί τον έχει ξεπεράσει σε επινοητικότητα και τεχνικές, αφού, λειτουργώντας με πρότυπο τις δικές του πρακτικές, τις έχει επεκτείνει στο σύνολο της κοινωνίας! Πράγμα που την αναδεικνύει σε απείρως πιο αποτελεσματική από οποιαδήποτε άλλη μορφή οργανωμένου εγκλήματος έχει εμφανιστεί μέχρι σήμερα! Προκειμένου να μπορεί να τελεί υπό την «προστασία» της ο μέσος πολίτης για να σώσει την περιουσία του από τους εκβιασμούς και τις αρπάγες της, θα πρέπει να βρίσκει τρόπους, είτε έχει είτε δεν έχει τη δυνατότητα, να πληρώνει! Το  οργανωμένο έγκλημα που εκβιάζει και πουλάει «προστασία», σε όλο του το μεγαλείο υπό την αιγίδα του πολιτικού κατεστημένου!  

Επίλογος

Η ΑΑΔΕ είναι ένας χυδαίος μηχανισμός επιβολής, καταλογισμού και είσπραξης των όποιων εσόδων έχουν απομείνει στις τσέπες του ελληνικού λαού και στους λογαριασμούς των δημόσιων οργανισμών του, προς όφελος των δανειστών. Μοναδικός μηχανισμός στα παγκόσμια χρονικά, που σκοπό έχει την είσπραξη των εσόδων του κράτους αλλά και του όποιου εισοδήματος των πολιτών, για να παραδίδονται απρόσκοπτα στον έλεγχο των Βρυξελλών και των ξένων δυναστών. Κράτος εν κράτει, καθοδηγούμενος πλήρως από τον ξένο παράγοντα, αποτελεί το μακρύ χέρι των δυνάμεων κατοχής της χώρας μας, επιβαλλόμενος αντισυνταγματικά χάρις στις μαριονέτες που κατοικοεδρεύουν εντός του κοινοβουλίου.

Η ύπαρξή της, συνιστά νομότυπη εγκληματική οργάνωση. Τόσο νομότυπη, όσο ήταν και οι «νόμιμες» αποφάσεις των κυβερνήσεων της ναζιστικής κατοχής, οι οποίες λαμβάνονταν με απευθείας εντολές από την Κομαντατούρ. Χρέος μας είναι να την ξηλώσουμε, καθίζοντας στο σκαμνί αυτούς που την επέβαλλαν στη χώρα μας και στον ελληνικό λαό.

Ο μόνος τρόπος για να γίνει αυτό, είναι η συνειδητοποίηση της κατοχικής πραγματικότητας την οποία υφίσταται η Ελλάδα και η απόφαση, ως λαός με τις οργανωμένες δυνάμεις του, να την ανατρέψουμε. Απελευθερώνοντας τη χώρα από τις κατοχικές δεσμεύσεις που της επέβαλλαν. Ανάμεσα στις οποίες, η δράση εγκληματικών εταιρειών όπως η ΑΑΔΕ, έχουν κυρίαρχο και πρωτεύοντα ρόλο στην υποδούλωση του τόπου και την εξαθλίωση του λαού μας.



* Ο Γιώργος Φωτεινός είναι μέλος της Π.Γ. του ΕΠΑΜ.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου