Articles by "Απόψεις για την Οικονομία"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Απόψεις για την Οικονομία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

του Γιώργου Φωτεινού*

Τι γνωρίζετε για την ΑΑΔΕ; Πολλοί είναι αυτοί που, λόγω άγνοιας, θα σου πουν ότι «έτσι τώρα αποκαλούν την εφορία», αφού σ’ αυτήν βλέπουν ότι κάνουν πλέον την ετήσια φορολογική τους δήλωση. Δεν έχουν ωστόσο ολότελα άδικο διότι, όντως, η ΑΑΔΕ εισπράττει πλέον τις οφειλές προς το δημόσιο, τον ΕΝΦΙΑ, τον ΦΠΑ κι οποιοδήποτε άλλο φορολογικό έσοδο.

Πληροφοριακά, η αποκαλούμενη Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ), αποτελεί από το 2017 τη διάδοχη κατάσταση της πάλαι ποτέ Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων. Έκτοτε προβάλλεται σαν φοροεισπρακτικός θεσμός του ελληνικού δημοσίου, ενθυλακώνοντας στα ταμεία της τα πάσης φύσεως έσοδα (φορολογικά, κρατικά, τελωνείων κι οποιοδήποτε άλλο έσοδο του κράτους).  

Η δραστηριότητά της αυτή, προκαλεί την ψευδή εντύπωση ότι πρόκειται για κρατική υπηρεσία, ελεγχόμενη από το ελληνικό δημόσιο και κατ’ επέκταση από το νομοθετικό σώμα και την κυβέρνηση. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι η ΑΑΔΕ δεν έχει καμία σχέση με το ελληνικό δημόσιο, εφόσον πρόκειται για καθαρά ιδιωτικό μηχανισμό υπό τον άμεσο έλεγχο των δανειστών!
Με άλλα λόγια, το κρατικό ταμείο παραδόθηκε εξ’ ολοκλήρου στα χέρια ενός ιδιωτικού φορέα, και δι’ αυτού στα χέρια των ξένων δυναστών που το διαχειρίζονται πλέον απόλυτα!

Πριν αναρωτηθούμε το γιατί τα λαλίστατα -κατά τα άλλα- «αντιπολιτευτικά» κόμματα της βουλής, ανάμεσά τους η ΝΔ που διεκδικεί και την διακυβέρνηση της χώρας, τα υπολείμματα του ΚΙΝΑΛ, των Ποταμιών και των παραποτάμων τύπου Λεβέντη, αλλά και τα εμφανιζόμενα ως «αντιμνημονιακά» όπως το ΚΚΕ και η Χρυσή Αυγή, δεν έχουν τολμήσει να κάνουν ποτέ, ούτε καν νύξη γι αυτήν την κατάφωρα αντισυνταγματική εταιρεία που η ύπαρξή της εξευτελίζει κάθε έννοια νομιμότητας και δημοκρατικής θέσμισης, ας αναφερθούμε σε ορισμένους μύθους γι αυτήν, αποσαφηνίζοντας το μύθευμα από την αλήθεια.

Μύθοι και αλήθειες

Η ΑΑΔΕ αποτελεί όντως υπηρεσία του ελληνικού δημοσίου με σκοπό τη συγκέντρωση της πάσης φύσεως φορολογητέας ύλης;  
- Ναι, αποτελεί εισπρακτικό μηχανισμό, όχι μόνο της φορολογητέας ύλης αλλά των πάσης φύσεως εσόδων μέσα στα όρια της ελληνικής επικράτειας, ακόμη και των προστίμων της Τροχαίας!
- Όχι, δεν έχει καμία σχέση με το ελληνικό δημόσιο! Πρόκειται για καθαρά ιδιωτικό φορέα υπό τον άμεσο έλεγχο των δανειστών!  

Είναι όντως Ανεξάρτητη, όπως επικαλείται η ονομασία που φέρει;
- Ναι, είναι τελείως ανεξάρτητη από κάθε έλεγχο εκ μέρους του ελληνικού δημοσίου, των κυβερνήσεων και των ελληνικών διοικητικών και δικαστικών αρχών.
- Όχι, διότι είναι απόλυτα εξαρτημένη από τους δανειστές και την Ε.Ε., που επέβαλλαν την ίδρυσή της, ελέγχουν τη λειτουργία της και δίνει λόγο μόνο σ’ αυτούς.  

Έχει όντως φτιάξει εισπρακτικό μηχανισμό, ασκώντας το φοροεισπρακτικό της έργο μέσω των Δημοσίων Οικονομικών Υπηρεσιών (ΔΟΥ);
- Όχι, δεν έχει «φτιάξει» η ίδια κανέναν μηχανισμό. Ο ήδη υπάρχων κρατικός μηχανισμός των δημοσίων εσόδων (ΔΟΥ), της παραδόθηκε εξ’ ολοκλήρου για να απλώσει νομότυπα τα πλοκάμια της παντού σ’ όλη τη χώρα.
- Ναι, έχει τεθεί επικεφαλής και ελέγχει άμεσα τις ΔΟΥ, παρόλο που πρόκειται για ιδιωτικό και όχι για δημόσιο φορέα!

Με άλλα λόγια, ο όρος «Ανεξάρτητη Αρχή» με την οποία την οποία την έχουν περιβάλλει υπό την πλήρη ανοχή των κομμάτων της βουλής, είναι ψευδεπίγραφος, εφόσον η «ανεξαρτησία» της είναι απέναντι μόνο στον ελληνικό λαό και σε οποιοδήποτε θεσμικά προβλεπόμενο όργανο της ελληνικής πολιτείας, ενώ είναι απόλυτα εξαρτημένη από τους έξωθεν της χώρας εντολείς που την δημιούργησαν και καταφέρνουν, μέσω αυτής, να έχουν πλήρη έλεγχο στο δημόσιο ταμείο της χώρας και να το διαχειρίζονται πλέον αποκλειστικά οι ίδιοι.

Επιγραμματικά και για του λόγου το αληθές

α) Ο ιδιωτικός αυτός μηχανισμός, που ιδρύθηκε με τον ν.4389/27.05.2016 (ΦΕΚ Α΄94) και η έναρξη εφαρμογής του ανάγεται στην απόφαση με αρ. πρωτ. Δ. ΟΡΓ. Α 1036960/2017 (Φ.Ε.Κ.968/Β’/22/3/2017), δεν είναι νομικό πρόσωπο (άρθρο 1 του ιδρυτικού νόμου σύστασής της). Δεν είναι δηλ. ούτε ΝΠΔΔ, ούτε ΝΠΙΔ, ούτε ΑΕ ή ΕΠΕ κλπ, έτσι ώστε οποιοσδήποτε πολίτης ή φορέας να μην μπορεί να κινηθεί νομικά εναντίον του. Ποιον θα μηνύσεις για τις εγκληματικές πράξεις του, όταν αυτός στερείται νομικής προσωπικότητας και άρα, νομικά, είναι ανύπαρκτος;

β) Ο ιδιωτικός αυτός μηχανισμός ιδρύθηκε αντισυνταγματικά και ψευδεπίγραφα ως «Ανεξάρτητη Διοικητική Αρχή», σε ευθεία αντίθεση προς το άρθρο 101Α΄ του Συντάγματος που αναφέρει πέντε ανεξάρτητες αρχές (οι οποίες και μνημονεύονται αποκλειστικά και περιοριστικά στα άρθρα 9Α, 15§2, 19§1, 103§ 7 και 9 του Συντάγματος). Πέραν αυτών των πέντε (στις οποίες δεν ανήκει φυσικά η ΑΑΔΕ), καμία άλλη Ανεξάρτητη Αρχή δεν μπορεί να υπάρξει, όπως δεν μπορεί να υπάρξει δεύτερη Βουλή. Συνεπώς, αναδεικνύεται κραυγαλέα η μη νομιμοποιημένη και αντισυνταγματική ύπαρξη της ΑΑΔΕ, θέτοντας μπροστά σε ποινικές ευθύνες αυτούς που την ίδρυσαν, την ψήφισαν και έχουν θέσει σε εφαρμογή τη λειτουργία της.

γ) Ο ιδιωτικός αυτός μηχανισμός, που συστάθηκε ως νομικά «απρόσωπος» και στον οποίο  έχουν ανατεθεί υπερεξουσίες που υπάγονται στις αρμοδιότητες του στενού κρατικού πυρήνα (φορολογικού, δημοσιονομικού και αστυνομικού χαρακτήρα όπως και αναγκαστικού Δικαίου), ετοιμάζει ήδη έναν στρατό από 12.000 ιδιώτες με σκοπό την βεβαίωση οφειλών σε βάρος νοικοκυριών και επιχειρήσεων! Η παράδοση αρμοδιοτήτων του στενού πυρήνα του κράτους σε ιδιωτικό φορέα, η πλήρης διοικητική ανεξαρτησία που της έχει δοθεί και που δεν προβλέπεται από το Σύνταγμα ούτε για τις πραγματικές Ανεξάρτητες Αρχές, αλλά επίσης και η συγκέντρωση φορολογικών και δημοσιονομικών εσόδων από μία, τύποις έστω, «ανεξάρτητη αρχή», συνιστά εγκληματική πράξη και ενέχει ποινικές ευθύνες γι αυτούς που την έθεσαν σε εφαρμογή.

Υποκαθίσταται η κυβέρνηση στη λήψη αποφάσεων!

Στον ιδιωτικό αυτό οργανισμό προβλέπεται ρητά ότι η Κυβέρνηση δεν μπορεί να ασκεί τον παραμικρό έλεγχο (άρθρα 1§2 & 3 του ν.4389/2016)! Η ΑΑΔΕ έχει περιβληθεί από την ίδρυσή της με υπερεξουσίες οικονομικές αλλά και πολιτικές, αφού της δίδεται εν λευκώ η αρμοδιότητα έκδοσης διοικητικών πράξεων, καταλογισμού φόρων και προστίμων, αλλά και το σύνολο των αρμοδιοτήτων του Υπουργείου Οικονομικών.

Με τον τρόπο αυτό, υποκαθίσταται η κυβέρνηση στη λήψη αποφάσεων από την ΑΑΔΕ, η οποία όμως, θεσμικά, δεν φέρει την παραμικρή πολιτική ή νομική ευθύνη για τις αποφάσεις της και επομένως δεν έχει να λογοδοτήσει πουθενά! Η ύπαρξή της είναι ενδεικτική της κατάλυσης του δημοκρατικού πολιτεύματος στη χώρα μας, εφόσον ο πρόεδρος της ΑΑΔΕ, τα μέλη του Δ.Σ. (στα οποία περιλαμβάνονται υποχρεωτικά και μέλη της Κομισιόν) και η διοίκησή της, κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους όπως επί λέξει αναφέρεται, δεσμεύονται μόνο από τον (ιδρυτικό της) νόμο «και τη συνείδησή τους(!) και δεν υπόκεινται σε κανέναν ιεραρχικό έλεγχο ούτε σε διοικητική εποπτεία από κυβερνητικά όργανα ή άλλες διοικητικές αρχές ή άλλον δημόσιο ή ιδιωτικό οργανισμό»! (άρθρο 3 του ν.4389/2016). Συνεπώς δηλώνεται απερίφραστα ότι δεν έχουν καμία σχέση με το ελληνικό κράτος και τους νόμους του!

Η ΑΑΔΕ δεν υπόκειται επίσης σε κανέναν ιεραρχικό έλεγχο ή έστω εποπτεία από το υπουργείο και τον υπουργό Οικονομικών (άρθρο 5§1 του ν.4389/2016). Με άλλα λόγια, παρέχουν στην ΑΑΔΕ το ελεύθερο να δρα τελείως ανεξέλεγκτα χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν, ούτε καν στο αρμόδιο για τη χάραξη της οικονομικής πολιτικής υπουργείο! Κι αν ο υπουργός, θα μπορούσε ίσως να ρωτήσει κάποιος, διαφωνήσει με τις φορομπηχτικές απαιτήσεις και τις αυταρχικές μεθόδους της ΑΑΔΕ προς το κοινωνικό σώμα, ή έστω θορυβηθεί για το πολιτικό κόστος που θα εισπράξει ο ίδιος, δεν μπορεί να παρέμβει και να δώσει κατευθύνσεις για πιο «ήπια» μεταχείριση των πολιτών; Ας μην ελπίζει κανείς σε κάτι τέτοιο και ας μην σας παραμυθιάζουν οι πολιτικοί καριέρας, γιατί ο υπουργός, όπως ρητά αναφέρει ο νόμος, δεν έχει το δικαίωμα όχι μόνο να δίνει δεσμευτικές οδηγίες προς την ΑΑΔΕ, αλλά ούτε καν να υποβάλει αίτημα προκειμένου να έχει πρόσβαση σε πληροφορίες που αφορούν το υπουργείο του (άρθρο 5§3 του ν.4389/2016)! Σε περίπτωση δε, διαφωνίας του υπουργού Οικονομικών με την διοίκηση της ΑΑΔΕ σχετικά με την εφαρμογή της φορολογικής πολιτικής, το θέμα παραπέμπεται προς επίλυση στο… Συμβούλιο Διοίκησης της ΑΑΔΕ (άρθρο 5§4 του ν.4389/2016)!! Γιάννης κερνάει Γιάννης πίνει για τους διοικούντες την ΑΑΔΕ και τους πάτρωνές τους εκ Βρυξελλών, με τον νυν υπουργό Οικονομικών αλλά και τους αυριανούς που φιλοδοξούν αυτή τη θέση, να έχουν αποδεχθεί εκ των προτέρων τον αυτοεξευτελισμό τους σε σφουγκοκωλάριους τους! 

Λάθρα συνταγματοποίηση του καθεστώτος ελέγχου!

Όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, στον ιδιωτικό αυτό οργανισμό που διοικείται από υπαλλήλους των δανειστών, προβλέπεται ρητά ότι παραδίδεται εν λευκώ το σύνολο των αρμοδιοτήτων του Υπουργείου Οικονομικών. Μήπως όμως, θα μπορούσε εύλογα να ρωτήσει κάποιος, πρόκειται για μια ρύθμιση που εύκολα μπορεί να αλλάξει με μια μεταγενέστερη κανονιστική πράξη, ή έστω με νέο νόμο, έτσι ώστε να αναμεταβιβασθούν και πάλι στο υπουργείο οι αρμοδιότητές του που έχουν παραχωρηθεί;… Όχι, διότι επιπλέον των όσων έχουν ήδη παραδοθεί στην ΑΑΔΕ, προβλέπεται επίσης ότι δύνανται να της δοθούν και άλλες νέες αρμοδιότητες του υπουργείου (άρθρο 2§3 του ν.4389/2016), ενώ όσες εκχωρεί ο υπουργός, δεν μπορεί να τις πάρει πίσω! (άρθρο 2§4).

Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Σημαίνει ότι ψηφίζοντας νόμους η βουλή που θα δίνουν νέες αρμοδιότητες στον υπουργό, αυτός με τη σειρά του θα μπορεί να τις παραδίδει δια παντός στον αυθαίρετο και υπερκείμενο των λειτουργιών του κράτους μηχανισμό της ΑΑΔΕ! Με τον τρόπο αυτό, επιχειρείται να συντελεστεί κάτι θεμελιωδώς ανατρεπτικό κάθε έννοιας της Ελληνικής Δημοκρατίας: Το να μην  μπορεί η βουλή, με νέο νόμο, να ξαναδώσει αρμοδιότητες στον υπουργό οικονομικών που έχουν ήδη παραχωρηθεί στην ΑΑΔΕ, επικαλούμενοι το επιχείρημα ότι «έτσι δυστυχώς προβλέπει ο προηγούμενος νόμος» (δηλ. το άρθρο 2§3,4 του ν.4389/2016)!

Μια τέτοια «πρόβλεψη νόμου» όμως όπως αυτή, είναι προφανές πως δεν έχει καμιά ισχύ σε οποιαδήποτε ευνομούμενη πολιτεία παρά μόνο να λειτουργεί ως φύλλο συκής, γιατί δεν νοείται, κοινός νόμος, να προβλέπει τη διατήρησή του στο διηνεκές. Τέτοιο προνόμιο έχουν μόνο οι συνταγματικές διατάξεις, που ωστόσο και αυτές αναθεωρούνται! Αυτό που επιχειρείται με τον ιδρυτικό νόμο της ΑΑΔΕ (ν.4389/2016), είναι να συνταγματοποιήσει λάθρα ένα καθεστώς ελέγχου, επιβολής, καταλογισμού και είσπραξης φόρων, καθοδηγούμενο πλήρως από τον ξένο παράγοντα.

Τέτοιου είδους νομοθετική ρύθμιση που να δεσμεύει τη βουλή για μελλοντικές αποφάσεις της, είναι πρωτοφανής, αντισυνταγματική και συνεπώς στερείται νομιμότητας! Το ότι αποδέχθηκαν τα κόμματα της βουλής να υποσκάψουν το κοινοβούλιο στερώντας στοιχειώδεις λειτουργίες του, όπως και να το υποβιβάσουν σε απλό διεκπεραιωτή έξωθεν εντολών, αποτελεί ύβρη για το πολίτευμα και κόλαφο γι αυτούς που χωρίς καμιά διαμαρτυρία το ανέχθηκαν! Ανάμεσά τους και τα αυτοαποκαλούμενα «αντιμνημονιακά» κόμματα της βουλής της περιόδου 2015 - 2019, αφού ποτέ δεν ανέδειξαν τη διάσταση αυτή αλλά και όλες τις άλλες που επιχειρούμε σ’ αυτό το άρθρο, παρά μόνο αρκέστηκαν να ψελλίζουν ανούσιες γενικότητες.

Οι Δήμοι όλης της χώρας, θύματα της ΑΑΔΕ από 1/7/2019

Η ΑΑΔΕ δεν αρκείται πλέον μόνο σε όσα εκθέσαμε, δηλ. στην επιβολή και είσπραξη των φόρων των Ελλήνων πολιτών, οι οποίες μέσω αυτής περνάνε απευθείας στους ξένους τοκογλύφους, αλλά με το «Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής» που ψηφίστηκε στα μέσα του 2018 (ν.4549/14.6.2018), βάζει τώρα χέρι και στα ταμεία των Δήμων και των Περιφερειών, απαιτώντας την παράδοση των ταμειακών διαθεσίμων τους. Όχι βέβαια μόνο των ΟΤΑ αλλά και όλων των φορέων της Γενικής Κυβέρνησης (οργανισμοί ΝΠΔΔ, νοσοκομεία, πανεπιστήμια, δημόσιες βιβλιοθήκες, μουσεία, το Εθνικό Θέατρο, το Κρατικό Θέατρο Β. Ελλάδος κ.ά.), των οποίων τα ταμειακά διαθέσιμα θα κατατίθενται σε λογαριασμό της ΤτΕ ελεγχόμενο από αυτήν (άρθρο 80§1,10,18 του ν.4549/14.6.2018).

Σύμφωνα με την εν είδει τελεσίγραφου υπουργική απόφαση (ΦΕΚ Β΄ 104/24.01.19), οι ΟΤΑ και οι πάσης φύσεως φορείς της Γενικής Κυβέρνησης, θα καταθέτουν στον ειδικό αυτό λογαριασμό όλα τα έσοδά τους και κάθε κρατική ενίσχυση που λαμβάνουν (άρθρο 80§7,9,19), ζητώντας πλέον την έγκριση της ΑΑΔΕ για να εκταμιεύσουν οποιοδήποτε ποσό για τους δημότες τους ή για τις λειτουργικές ανάγκες των οργανισμών. Με δυνατότητα του υπουργού Οικονομικών να καθορίζει «ειδικά όρια απολήψεων» (άρθρο 80§17,18), συνεπώς όποτε το κρίνει ο υπ. Οικονομικών, οι Δήμοι υποχρεούνται να εισπράττουν μέρος μόνο του ποσού που κανονικά θα εκταμίευαν από το λογαριασμό τους, ίσα-ίσα για να καλύψουν τις ανελαστικές δαπάνες τους! Επιβάλλοντας κυρώσεις σε όποια δημοτικά συμβούλια αντιδρούν (άρθρο 80§15,18) που περιλαμβάνουν από την καθαίρεση των εκτελεστικών οργάνων των ΟΤΑ, μέχρι περικοπές στην ετήσια επιχορήγηση από τον Τακτικό Προϋπολογισμό (άρθρο 80§16), προκαλώντας στους Δήμους αλλά και στους οργανισμούς συνθήκες οικονομικής ασφυξίας! (βλ. αναλυτικό άρθρο μου για το θέμα αυτό: Η επικείμενη αρπαγή των Δημοτικών ταμείων από την ΑΑΔΕ).

Ο λόγος είναι ότι οι μνημονιακές κυβερνήσεις, αναζητούν πηγές εσόδων για να ανταπεξέλθουν στις πληρωμές των τοκοχρεολυσίων προς τους δανειστές, στις οποίες πηγές συμπεριλαμβάνουν τώρα και τα διαθέσιμα των Δήμων. Χρησιμοποιώντας τα χρήματα των ΟΤΑ σε οποιοδήποτε «πρόγραμμα ανταλλαγής τίτλων του Ελληνικού Δημοσίου, κατ` εφαρμογή προγράμματος για την αναδιάταξη του ελληνικού χρέους» (άρθρο 81§11.γ), συνδέοντας έτσι άμεσα και χωρίς περιστροφές, τα ταμειακά διαθέσιμα των Δήμων με τα χρέη προς τους δανειστές, καθιστώντας αυτά αναλώσιμα ανά πάσα στιγμή στον Μολώχ των απαιτήσεων που θέτει το «Κουαρτέτο», δηλ. η Ε.Ε., το ΔΝΤ, η ΕΚΤ και ο ΕΜΣ.

Γιατί σιωπούν οι «αντιπρόσωποι του λαού»;

Πού οφείλεται αυτή η ηχηρότατη σιωπή των κομμάτων της βουλής; Ποιο κόμμα έχει καταγγείλει τις αντισυνταγματικές αυτές πράξεις; Ποιο από τα κόμματα τόλμησε να βγει και να καταγγείλει στον ελληνικό λαό τον πλήρη διασυρμό του κοινοβουλίου που τα ανέχεται όλα αυτά, και της ελληνικής διοίκησης η οποία υπόκειται σ’ αυτόν τον εξευτελισμό; Για ποιο λόγο, σύσσωμη η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση (κάθε απόχρωσης), σκούζει για ζητήματα τελείως δευτερεύοντα, συμπεριφερόμενη σαν να ζούμε σε συνθήκες κανονικότητας και κλείνοντας τα μάτια στη διασάλευση κάθε έννοιας νομιμότητας που έχει επιβάλλει στη χώρα η ΑΑΔΕ;
                                                                                                                                                     
Το ότι η ΑΑΔΕ κλείνει συμφωνίες παρασκηνίου με διαπλεκόμενους επιχειρηματίες και κυκλώματα μαύρου χρήματος, είναι καταφανές από τις καταγγελίες που κατά καιρούς έρχονται στη δημοσιότητα για την ανοχή ή την αδιαφορία που δείχνει σε κραυγαλέες περιπτώσεις οικονομικού εγκλήματος. Την ίδια στιγμή, για αντιπερισπασμό, τα συστημικά ΜΜΕ προβάλλουν τις «επιτυχίες» της ΑΑΔΕ που έπιασε τον τάδε φουκαρά επαγγελματία ή τον δείνα μικρέμπορα για «απόκρυψη φορολογητέας ύλης». Το ότι οι παρασκηνιακές ενέργειες της ΑΑΔΕ συμπεριλαμβάνουν συστημικούς δημοσιογράφους, με τη συμφωνία να τους περικόψει ή να τους «χαριστούν» οφειλές τους στην εφορία προκειμένου να αναδεικνύουν το έργο της μέσα από τις εκπομπές τους ή τα δελτία ειδήσεων, είναι ένα κοινό μυστικό που συζητιέται στα πηγαδάκια των δημοσιογραφικών «σαλονιών», κάνοντας κατανοητό τον ενθουσιασμό με τον οποίο την προβάλλουν.

Το κατά πόσον τέτοιου είδους συμφωνίες παρασκηνίου, έχουν επεκταθεί σε πολιτικά πρόσωπα και κόμματα, είναι κάτι που θα το μάθουμε με στοιχεία όταν ανοιχτούν οι λογαριασμοί τους, κάτι που προϋποθέτει να έρθει ο λαός στο προσκήνιο με μια πατριωτική και δημοκρατική κυβέρνηση για ν’ ανοίξουν με δικαστική εντολή οι λογαριασμοί αυτοί, εντός και εκτός της χώρας. Μέχρι τότε, μόνο υποψίες μπορούμε να έχουμε για τους λόγους για τους οποίους, σύσσωμο το πολιτικό κατεστημένο, «ποιεί την νήσσαν» για τις κατάφωρες παρανομίες της εταιρείας αυτής. Το ότι οι ιθύνοντες της ΑΑΔΕ, λόγω των δεδομένων που κατέχουν από την πλήρη πρόσβαση στα ηλεκτρονικά αρχεία αλλά και της άμεσης επαφής τους με τους έξωθεν προστάτες τους, έχουν την οποιαδήποτε πληροφόρηση χρειάζονται για τους οικονομικούς «σκελετούς» που έχουν οι πολιτικοί στα «ντουλάπια» τους, δίνει μια ερμηνεία για τη δυνατότητά της να εξαγοράζει, να απειλεί και να εκβιάζει τη σιωπή τους, με αντάλλαγμα να μένουν στο απυρόβλητο για τις ατασθαλίες και τις διαπλοκές τους.

Εγκληματική οργάνωση;

Αν συνδυάσουμε τα πιο πάνω με τους εκβιασμούς που ασκεί σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία, στον κάθε μικρομεσαίο ή επαγγελματία, στους μισθωτούς και τα νοικοκυριά, τι συμπέρασμα να βγάλει κανείς; Διότι είναι εκβιασμός όταν απαιτεί να πληρωθούν «φόροι» που ξεπερνούν τη φοροδοτική ικανότητα (πράγμα που βρίσκεται σε κατάφωρη αντίθεση με το σχετικό άρθρο του συντάγματος), όταν φορολογεί ακόμη και τους μη έχοντες εισόδημα με το πρόσχημα του «τεκμαρτού εισοδήματος»(!), όταν απειλεί με κατασχέσεις ακινήτων ή άλλων περιουσιακών στοιχείων αν δεν πληρωθούν στην ώρα τους οι «οφειλές» που σου καταλογίζουν, όταν κατάσχει χρήματα από τραπεζικούς λογαριασμούς (που τις περισσότερες φορές αφορούν μισθοδοσίες ή κάποια έκτακτη αμοιβή για την επιβίωση), πράγμα που δεν είναι απλώς εκβιασμός αλλά απροκάλυπτη κλοπή!...

Μεθόδους εκβιασμού για να καρπούται εισπράξεις, άσχετα με τη δυνατότητα του θύματος αν μπορεί να πληρώνει ή όχι, στην πρόσφατη ιστορία άσκησε (και ασκεί) μόνον η Μαφία! Δηλ. το οργανωμένο έγκλημα. Απειλώντας με καταστροφή της επιχείρησης αν ο ιδιοκτήτης της δεν είναι συνεπής. Κάνει κάτι διαφορετικό από αυτό η ΑΑΔΕ, όταν απειλεί με κατάσχεση της επιχείρησης αν ο ιδιοκτήτης δεν είναι συνεπής λόγω αδυναμίας του να ανταπεξέλθει, ή με κατάσχεση του σπιτιού σου αν το νοικοκυριό δεν είναι «συνεπές» απέναντι στους εκβιασμούς της;

Με μια σημαντική όμως και ειδοποιό διαφορά από τη Μαφία, όπως τη γνωρίσαμε ιστορικά και όπως συνεχίζει αυτή να υφίσταται μέχρι τις μέρες μας. Η Μαφία ασκεί τους εκβιασμούς και την τρομοκράτησή της σε συγκεκριμένες κατηγορίες πολιτών: κυρίως στους ιδιοκτήτες επιχειρήσεων και καταστημάτων. Η ΑΑΔΕ έχει επεκτείνει την εκβιαστική πολιτική της σε όλο τον πληθυσμό, σε κάθε μεμονωμένο πολίτη και σε κάθε νοικοκυριό της χώρας! Ο Αλ Καπόνε σίγουρα θα την ζήλευε γιατί τον έχει ξεπεράσει σε επινοητικότητα και τεχνικές, αφού, λειτουργώντας με πρότυπο τις δικές του πρακτικές, τις έχει επεκτείνει στο σύνολο της κοινωνίας! Πράγμα που την αναδεικνύει σε απείρως πιο αποτελεσματική από οποιαδήποτε άλλη μορφή οργανωμένου εγκλήματος έχει εμφανιστεί μέχρι σήμερα! Προκειμένου να μπορεί να τελεί υπό την «προστασία» της ο μέσος πολίτης για να σώσει την περιουσία του από τους εκβιασμούς και τις αρπάγες της, θα πρέπει να βρίσκει τρόπους, είτε έχει είτε δεν έχει τη δυνατότητα, να πληρώνει! Το  οργανωμένο έγκλημα που εκβιάζει και πουλάει «προστασία», σε όλο του το μεγαλείο υπό την αιγίδα του πολιτικού κατεστημένου!  

Επίλογος

Η ΑΑΔΕ είναι ένας χυδαίος μηχανισμός επιβολής, καταλογισμού και είσπραξης των όποιων εσόδων έχουν απομείνει στις τσέπες του ελληνικού λαού και στους λογαριασμούς των δημόσιων οργανισμών του, προς όφελος των δανειστών. Μοναδικός μηχανισμός στα παγκόσμια χρονικά, που σκοπό έχει την είσπραξη των εσόδων του κράτους αλλά και του όποιου εισοδήματος των πολιτών, για να παραδίδονται απρόσκοπτα στον έλεγχο των Βρυξελλών και των ξένων δυναστών. Κράτος εν κράτει, καθοδηγούμενος πλήρως από τον ξένο παράγοντα, αποτελεί το μακρύ χέρι των δυνάμεων κατοχής της χώρας μας, επιβαλλόμενος αντισυνταγματικά χάρις στις μαριονέτες που κατοικοεδρεύουν εντός του κοινοβουλίου.

Η ύπαρξή της, συνιστά νομότυπη εγκληματική οργάνωση. Τόσο νομότυπη, όσο ήταν και οι «νόμιμες» αποφάσεις των κυβερνήσεων της ναζιστικής κατοχής, οι οποίες λαμβάνονταν με απευθείας εντολές από την Κομαντατούρ. Χρέος μας είναι να την ξηλώσουμε, καθίζοντας στο σκαμνί αυτούς που την επέβαλλαν στη χώρα μας και στον ελληνικό λαό.

Ο μόνος τρόπος για να γίνει αυτό, είναι η συνειδητοποίηση της κατοχικής πραγματικότητας την οποία υφίσταται η Ελλάδα και η απόφαση, ως λαός με τις οργανωμένες δυνάμεις του, να την ανατρέψουμε. Απελευθερώνοντας τη χώρα από τις κατοχικές δεσμεύσεις που της επέβαλλαν. Ανάμεσα στις οποίες, η δράση εγκληματικών εταιρειών όπως η ΑΑΔΕ, έχουν κυρίαρχο και πρωτεύοντα ρόλο στην υποδούλωση του τόπου και την εξαθλίωση του λαού μας.



* Ο Γιώργος Φωτεινός είναι μέλος της Π.Γ. του ΕΠΑΜ.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

H Δημοσιονομική Υγεία της Ιταλίας σε σοβαρή και πάλι κρίση

Don Quijones, WolfStreet, Zero Hedge, 16-4-2019
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού


Η κυβέρνηση συνασπισμού της Ιταλίας περιέκοψε προ ημερών την πρόβλεψη οικονομικής ανάπτυξης της χώρας το 2019 στο 0,2% -την ασθενέστερη πρόβλεψη της Ευρωζώνης, μετά μια προηγούμενη εκτίμηση για 1%. Η Ιταλία τελεί ήδη σε τεχνική ύφεση, αφού είχε σημειώσει ήδη δύο ολόκληρα τρίμηνα αρνητικής ανάπτυξης του ΑΕΠ στο δεύτερο εξάμηνο του 2018.


Ο κρατικός προϋπολογισμός για το τρέχον έτος βασιζόταν στην υπόθεση ότι η οικονομία θα αναπτυσσόταν εφέτος κατά 1%. Τώρα φαίνεται ότι η οικονομία μπορεί να μη σημειώσει καθόλου ανάπτυξη, θα μπορούσε μάλιστα και να συρρικνωθεί.

΄Ένα άμεσο αποτέλεσμα αυτής της εξέλιξης θα ήταν το σημερινό έλλειμμα τρεχόντων λογαριασμών της Ιταλίας για το 2019 να είναι σημαντικά μεγαλύτερο του 2,04% του ΑΕΠ, το οποίο είχε πέρυσι υποσχεθεί να μην υπερβεί η ιταλική κυβέρνηση. Και αυτό μπορεί να σημαίνει μόνο ένα πράγμα: μιαν ακόμη σύγκρουση, της Ρώμης με τις Βρυξέλλες, για την πορεία της δημοσιονομικής πολιτικής της Ιταλίας.

Η Ιταλία μπορεί ήδη να διεκδικεί τον τίτλο του μεγαλύτερου χρεοφειλέτη της Ευρώπης σε ονομαστικούς όρους και του δεύτερου σε σχετικούς όρους, μετά την δυο φορές «διασωσμένη» οικονομία της Ελλάδας. Η Ρώμη πρόβλεψε τελευταία ότι το δημόσιο χρέος θα σημειώσει εφέτος νέο ρεκόρ ύψους με 132% του ΑΕΠ. Αυτό το επίπεδο είναι απίθανο να διατηρηθεί για πολύ, με δεδομένη την στασιμότητα της ιταλικής οικονομίας και την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να μειώσει τους φόρους, να χαμηλώσει την ηλικία συνταξιοδότησης και να καθιερώσει το βασικό εισόδημα του πολίτη.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της ιταλικής οικονομίας είναι ότι πολλά από τα προβλήματά της είναι χρόνια και έχουν βαθιές ρίζες. Πολλά από αυτά ξεκινούν από την υιοθέτηση του Ευρώ, το 2000, ή στην περίπτωση της Ρώμης, στον μαζικό εθισμό στο δημόσιο χρέος, στην δεκαετία του 1980.΄Όπως επισημαίνει ο ΟΟΣΑ, το πραγματικό ΑΕΠ στην Ιταλία είναι σημαντικά πιο κάτω από το επίπεδό του πριν από την κρίση. Η Ιταλία είναι επίσης η μόνη χώρα-μέλος του ΟΟΣΑ όπου τα εισοδήματα (υπολογιζόμενα ως ποσοστό του ΑΕΠ κατά κεφαλήν) είναι χαμηλότερα από το 2000. Αντίθετα, στην Γαλλία, την Ισπανία, την Βρετανία και την Γερμανία αυξήθηκαν στην ίδια περίοδο κατά 13%, 17%, 21% και 23% αντίστοιχα.

Το ΔΝΤ προβλέπει τώρα αύξηση του ποσοστού του δημοσίου χρέους της Ιταλίας από 134% του ΑΕΠ το 2020, και σε 138,5 το 2024. Όπως αυξάνει το χρέος, έτσι θα αυξάνουν και τα επιτόκια επί του χρέους. Αυτό γίνεται αβάστακτο, ιδιαίτερα καθώς η προθεσμία εξόφλησης για μέγα μέρος του χρέους λήγει τα προσεχή λίγα χρόνια. Μόνο το 2019 η Ιταλία έχει να εξαγοράσει ομόλογα 250 δις Ευρώ, ποσό περίπου ισοδύναμο με το σύνολο των ομολόγων όλης της Ευρωζώνης που φθάνουν εφέτος σε ωρίμανση.

Και τώρα η Ρώμη δεν έχει πια την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να αγοράζει τα μισά ομόλογα που εκδίδει. Φυσικά στους τωρινούς πεινασμένους για αποδόσεις καιρούς, επενδυτές θα σπεύσουν για τα υψηλά επιτόκια των ιταλικών ομολόγων, τουλάχιστο στην αρχή. Αλλά υπάρχει το ρίσκο ότι οι αποδόσεις θα φτάσουν σε υπερβολικά επίπεδα, όπου οι θεσμοί περιφρούρησης θα πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους, όπως συνέβη το 2012, όταν τα επιτόκια των 10ετών ιταλικών ομολόγων έφτασαν το 7%.

Πριν αυτό ξανασυμβεί, κάτι πρέπει να γίνει. Εάν η Ιταλία είχε το δικό της νόμισμα και είχε η ίδια τον έλεγχο της νομισματικής πολιτικής της θα μπορούσε μέσω του πληθωρισμού να προσπαθήσει να απαλλαγεί από το χρέος της –ότι και αυτό μπορούσε να στοιχίσει στο δικό της νόμισμα. Αλλά δεν το έχει και δεν μπορεί. Εναλλακτικά, θα μπορούσε, όπως η Ελλάδα, να κηρύξει αδυναμία εξόφλησης, με σκληρές συνέπειες για τους αγοραστές αυτών των ομολόγων, μεταξύ των οποίων ιταλικές οικογένειες και ντόπιες και ξένες τράπεζες.

Η μόνη άλλη επιλογή της Ρώμης είναι αυτή που δοκιμάστηκε ήδη, αλλά με περιορισμένη επιτυχία, από την Ελλάδα –τουτέστιν να περικόψει δραστικά τις δημόσιες δαπάνες, να αυξήσει τους φόρους, να ιδιωτικοποιήσει την δημόσια περιουσία και να επιβάλει ένα καθεστώς αυστηρής λιτότητας. Αυτή είναι η συνταγή που συνέστησε ο ΟΟΣΑ, αλλά θα συνεπήγετο εκλογική αυτοκτονία για τους εταίρους του κυβερνητικού συνασπισμού, που θα κάνουν ότι μπορούν για να μην αποδιώξουν τους ψηφοφόρους που τους έδωσαν την πρώτη πραγματική γεύση της εξουσίας.

Με άλλα λόγια, καμιά από αυτές τις κλασσικές λύσεις δεν α αντιπροσωπεύει ρεαλιστική επιλογή για μια χώρα τόσο μεγάλη και τόσο σημαντική για το σύστημα όπως η Ιταλία. Το ρίσκο ότι οι συνθήκες θα επιδεινωθούν πέραν ελέγχου αυξάνεται κάθετα από το γεγονός ότι η χώρα κυβερνάται τώρα από δύο σχετικά νεογέννητα κόμματα, εχθρικά σε κάθε ιδέα λιτότητας, που δεν διακατέχοντα από ερωτικό πάθος για τα την Ευρωπαϊκή Ιδέα και ως εκ τούτου είναι διατεθειμένα να αγνοήσουν τις εντολές των Βρυξελλών, τουλάχιστον μέχρις ενός σημείου.

Η Ιταλία είναι ο οίκος ενός εξαιρετικά εύθραυστου τραπεζικού τομέα, με το μεγαλύτερο ποσοστό μη εξυπηρετουμένων δανείων και την χαμηλότερη απόδοση κεφαλαίων από τις άλλες μεγάλες ευρωπαϊκές οικονομίες. Η γαλλική κυβέρνηση έχει ήδη προειδοποιήσει ότι μια οικονομική ύφεση στην Ιταλία θα προκαλέσει τον ίδιο, αν όχι μεγαλύτερο κίνδυνο στην Ευρωζώνη, από την έξοδο της Βρετανίας.

Και είναι λογικό η γαλλική κυβέρνηση να ανησυχεί. Οι οικονομίες των δύο χωρών, Γαλλίας και Ιταλίας, διαπλέκονται στενά, με ετήσιες εμπορικές συναλλαγές ύψους 90 δις ευρώ. Ακόμη σημαντικότερο: Οι γαλλικές τράπεζες είναι οι κατά πολύ μεγαλύτεροι κάτοχοι δημόσιου και ιδιωτικού ιταλικού χρέους, συνολικού ύψους 311 δις ευρώ, ως το τρίτο τρίμηνο του 2018, σύμφωνα με την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών. Εάν η Ιταλία κηρύξει αδυναμία πληρωμών, οι γαλλικές τράπεζες θα δεχτούν ένα συντριπτικό πλήγμα στους ισολογισμούς τους.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η πιο προσβάσιμη και δυναμική χρηματοδότηση για την επιχειρηματικότητα


Στο 14o Πολυσυνέδριο Καινοτομίας και Ανάπτυξης που έγινε στις 6 Απριλίου 2019 στο συνεδριακό κέντρο του ξενοδοχείου The Met στη Θεσσαλονίκη, η δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω Στέλλα Βαλάνη, παρουσίασε τη χρηματοδοτική μέθοδο του Crowdfunding, η οποία μπορεί να προσφέρει εύκολη και γρήγορη χρηματοδότηση στις ελληνικές επιχειρήσεις – αν βέβαια απελευθερωθεί από έναν σημαντικό περιορισμό που θέτει η Ελληνική Νομοθεσία, στο ύψος του ποσού που μπορεί να προσφέρει ο κάθε επενδυτής.

Στο πλήρες κείμενο της ομιλίας της (διαβάστε το εδώ), η κα Βαλάνη εξηγεί αναλυτικά τη μέθοδο του crowdfunding και εισηγείται τη σημαντική νομοθετική αλλαγή:

"Στο crowdfunding, οι επιχειρήσεις, κυρίως start-ups, στρέφονται στο ευρύ κοινό και ζητούν, χρησιμοποιώντας τα εργαλεία που παρέχουν οι νέες τεχνολογίες και τα κοινωνικά δίκτυα, μικρά ποσά από πολλούς χρηματοδότες, ώστε να συγκεντρώσουν τα αναγκαία ποσά για την εκκίνηση της δραστηριότητάς τους." 
"Αυτό που μας ενδιαφέρει σ’ αυτή την ομιλία, και που θα μπορούσε να αποβεί καθοριστικής σημασίας για την προώθηση της ελληνικής επιχειρηματικότητας, είναι το crowdfunding με συμμετοχή στο μετοχικό κεφάλαιο της επιχείρησης (equity model) ή τη μορφή δανεισμού (lending model). Δύο δηλαδή περιπτώσεις, όπου είναι αναμενόμενο να μιλήσουμε για πολύ μεγαλύτερο ύψος κεφαλαίων." 
"Η βάση του προβλήματος είναι, ότι, σε αντίθεση με την ευρωπαική πρόταση, οι κινητές αξίες που προσφέρονται είναι μικρότερες από 500.000€ και ιδίως, το όριο του ελληνικού νόμου για επένδυση, που είναι ως 5.000 ευρώ ανά επενδυτή.Αυτά τα δύο όρια, θέτουν σημαντικούς περιορισμούς στο συνολικό κεφάλαιο που μπορεί να συγκεντρώσει μια επιχείρηση, και στην ουσία ακυρώνουν τις δυνατότητες του crowdfunding."

"Ειδικά στην Ελλάδα, καθώς έχουμε πολλαπλές επιχειρήσεις στον τουριστικό τομέα, που ανήκουν στα πάνω όρια της «Μεσαίας Επιχείρησης», όπως πχ Ξενοδοχεία, και ξενοδοχιακά συγκροτήματα, για τα οποία τα όρια των 500.000€, σε συνδυασμό με το όριο των 5.000 ευρώ ανά επενδυτή, είναι σχεδόν αστεία, και ακυρώνουν πρακτικά την προοπτική χρηματοδότησής τους από το crowdfunding. 
Για αυτό και προτείνω την τροποποίηση των δύο αυτών ορίων, με τη νομοθετική αντικατάστασή τους από την πρωτότυπη ευρωπαϊκή πρόταση, που θέτει ανώτατο όριο προσφοράς μέσω crowdfunding το ποσό του 1.000.000€. 
Αυτή η ρύθμιση προστατεύει μεν το φυσικό πρόσωπο από πιθανές ακρότητες, δεν βάζει όμως όριο στο ύψος της συνολικής χρηματοδότησης από τους ικανούς επενδυτές που, όπως είναι αναμενόμενο, έχουν συνήθως νομική υπόσταση." 
"Επίσης πρέπει να γίνει αντιληπτό στο ευρύ κοινό ότι μία χρηματοδότηση σε μορφή δανεισμού μέσω crowdfunding, δεν στερείται σε τίποτα από άποψη ασφάλειας, τόσο για την χρηματοδοτούμενη επιχείρηση, όσο και για τον εκάστοτε επενδυτή, σε σχέση με τη χρηματοδότηση μίας επιχείρησης μέσω ενός πιστωτικού ιδρύματος."
"Ως επαγγελματίας και ως νομικός, παρακολουθώ στενά τις θεσμικές και νομικές εξελίξεις γύρω από το crowdfunding. Έχω γίνει μάρτυρας εξαιρετικών έργων που έχουν γίνει στο εξωτερικό με αυτό το εργαλείο, και είμαι αποφασισμένη να κάνω ό,τι είναι δυνατόν για να γίνει αυτό το εργαλείο κτήμα και του Έλληνα επιχειρηματία και επαγγελματία!"

Διαβάστε το πλήρες κείμενο της ομιλίας της Στέλλας Βαλάνη



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Kαταστροφικό ήταν το τρίτο τρίμηνο 2018 (Q3) για την Eldorado Gold όπως φαίνεται από το δελτίο τύπου που εξέδωσε στις 25 Οκτωβρίου. Πολύ αρνητικά ήταν τόσο τα οικονομικά αποτελέσματα – ζημίες $128 εκατομμυρίων ή $0,16 ανά μετοχή μόνο σε ένα τρίμηνο – όσο και τα λειτουργικά, με συνεχιζόμενα προβλήματα παραγωγής στο Κισλαντάγ στην Τουρκία, φρέσκα προβλήματα στην Ολυμπιάδα και αύξηση του κόστους ανά ουγγιά χρυσού. Παράλληλα, η Εldorado ανακοίνωσε την απόφασή της να προχωρήσει στην κατασκευή ενός εργοστασίου εμπλουτισμού στο Κισλαντάγ, το οποίο θα στοιχίσει $520 εκατ. που η εταιρεία δεν έχει.
H μετοχή της Eldorado Gold από το 2012 που απέκτησε τα Μεταλλεία Κασσάνδρας μέχρι σήμερα
Όλα αυτά, μαζί με την έλλειψη προόδου στην Ελλάδα λόγω του γνωστού προβλήματος με την ανέφικτη μέθοδο μεταλλουργίας, οδήγησαν τη μετοχή της εταιρείας να κατρακυλήσει στο $0,66 και τη συνολική κεφαλαιοποίηση σε περίπου $500 εκατ. Το Φεβρουάριο 2012 που η Eldorado αγόρασε τα Μεταλλεία Κασσάνδρας για $2,5 εκατ., η μετοχή της  διαπραγματευόταν εκείνο το διάστημα στα $14-15. Τον Απρίλιο 2018 έπεσε για πρώτη φορά κάτω από το όριο του $1 και το Σεπτέμβριο ξανάπεσε και δεν ξανασηκώθηκε. Στις 11/9 έλαβε προειδοποιητική επιστολή από τις χρηματιστηριακές αρχές της Ν. Υόρκης ότι δεν πληροί πλέον τις προϋποθέσεις καταχώρησης στο NYSEΤο ΔΣ της Εταιρείας έχει ήδη την έγκριση της Γενικής Συνέλευσης των μετόχων της για να υλοποιήσει συνένωση 5 μετοχών σε μία (reverse split) μέχρι το τέλος του 2018 για να αποφύγει τηδιαγραφή (delisting). Όπως εξελίσσονται τα πράγματα πολύ δύσκολα θα το αποφύγει.
Αν αφήσουμε προσωρινά στην άκρη το νομικό και ουσιαστικό αδιέξοδο στην Ελλάδα, το πρόβλημα της Eldorado Gold συνοψίζεται με δύο λέξεις: «ανεπάρκεια κεφαλαίων». Οικονομικοί αναλυτές αμφισβητούν έντονα την απόφαση της εταιρείας να κατασκευάσει καινούριο εργοστάσιο στο Κισλαντάγ το οποίο δεν μπορεί να χρηματοδοτήσει. Τα κεφαλαιακά της διαθέσιμα είναι $384 εκατ. ρευστό και μια πιστωτική γραμμή $250 εκατ. Έχει όμως και ένα ομολογιακό δάνειο $600 εκατ. που λήγει το Νοέμβριο 2020 και πρέπει να αποπληρωθεί ή να αναχρηματοδοτηθεί. Είναι φανερό ότι η αριθμητική «δεν βγαίνει». Τα κεφάλαια δεν επαρκούν ούτε καν για το βασικό της έργο, το Κισλαντάγ που θα στοιχίσει $520 εκατ. πόσο μάλλον για τα υπόλοιπα έργα που απαιτούν χρηματοδότηση.
Αυτό που είχαμε γράψει εδώ πριν από τρεις μήνες, ότι την Eldorado την βολεύει τώρα η μη έκδοση των αδειών για τις Σκουριές, επιβεβαιώνεται πλέον από όλους τους αναλυτές (π.χ. τρία διαδοχικά άρθρα στο Seeking Alpha). Ακόμα και αν λάβαινε αύριο όλες τις άδειες, η Eldorado δεν θα ήταν σε θέση να προχωρήσει τις Σκουριές που απαιτούν το καθόλου ευκαταφρόνητο ποσό των $690 εκατ. Αλλά το «όλες τις άδειες» είναι όνειρο μακρυνό αν όχι άπιαστο για την Eldorado, γιατί θα πρέπει να λυθεί το ζήτημα της μεταλλουργίας – και αυτό με την ισχύουσα ΑΕΠΟ δεν έχει λύση. Παρ’οτι δεν γνωρίζουν τέτοιες λεπτομέρειες οι ξένοι αναλυτές, επισημαίνουν ότι «αυτή τη στιγμή είναι πολύ πιθανό ότι οι Σκουριές θα μετατραπούν σε μια σαπουνόπερα που θα κρατήσει πολλούς μήνες αν όχι χρόνια» (εδώ). Κάτι περισσότερο αντιλαμβάνονται από τους εγχώριους δημοσιογράφους που απλά παπαγαλίζουν τις θέσεις της εταιρείας.
Ούτε λόγος φυσικά για τα άλλα έργα στην Ελλάδα που έχουν εγκριθεί με την ΚΥΑ 201745/2011 αλλά η εταιρεία δεν φαίνεται να έχει στο πρόγραμμά της να κατασκευάσει: το νέο εργοστάσιο εμπλουτισμού Μαντέμ Λάκκου που αδειοδοτήθηκε πρόσφατα από το ΥΠΕΝ (περίπου $250 εκατομ.), τη στοά Μαντέμ Λάκκου-Ολυμπιάδας (~$50 εκατομ.), το νέο λιμένα Στρατωνίου (άλλα ~$50 εκατομ.) και φυσικά το συγκρότημα εργοστασίου Μεταλλουργίας χρυσού-χαλκού και θειϊκού οξέος που θα στοίχιζε περί τα $450 εκατομ.
Ποια μπορεί να είναι η συνέχεια; Σύμφωνα με το δελτίο τύπου η Eldorado εξετάζει διάφορες οδούς χρηματοδότησης (δανειοδότηση, πώληση της εταιρείας, συνεταιρισμό με μεγαλύτερη εταιρεία), αλλά η σημαντική εκκρεμότητα στην Ελλάδα απομακρύνει τους πιθανούς «επενδυτές». Άμεσα ή έμμεσα, το μέλλον της Eldorado εξαρτάται από την Ελλάδα. Ο CEO, Tζωρτζ Μπερνς, δέχεται πυρ ομαδόν από τους μετόχους για έλλειψη σχεδίου, καταστροφή της μετοχικής αξίας και ανικανότητανα βγάλει την εταιρεία από τη δεινή θέση στην οποία την είχε φέρει ο προηγούμενος CEO, Πωλ Ράιτ. Ο Ράιτ έβαλε την εταιρεία σε μια απάτη που τελικά του στοίχισε τη θέση του και συνεχίζει να στοιχίζει τρομακτικά στην εταιρεία.
Στην Ελλάδα το ζήτημα παίζει στο πολιτικό ταμπλό, με αρθρογράφους και πολιτικούς αρχηγούς να διαγωνίζονται σε άγνοια και δουλικότητα. Καμμία αναφορά στα κακά χάλια που βρίσκεται η εταιρεία και στο ότι ουσιαστικά θέλει τις άδειες των Σκουριών για να πουλήσει και να σωθεί. Η εταιρεία φαίνεται να έχει εγκαταλείψει την προσπάθεια να πάρει άδειες από αυτή την κυβέρνηση. Όχι επειδή ο κ. Σταθάκης είναι προσηλωμένος στη νομιμότητα – άλλωστε έχει δώσει ήδη πλήθος παράνομων αδειών – αλλά επειδή σε αυτή φάση η νομιμότητα τον βολεύει πολιτικά. Η «επένδυση» είναι ενιαία και ο,τι κι αν λέει η εταιρεία ο κ. Σταθάκης είναι καλυμμένος νομικά που δεν δίνει άδειες, αφού χωρίς μεταλλουργία παραβιάζεται η σύμβαση.
Ο επερχόμενος Μεσσίας για την Eldorado  είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης που υπόσχεται χωρίς να έχει ιδέα τι υπόσχεται. Αυτό που υπόσχεται (αλλά δεν το ξέρει ακόμα) είναι να σπάσει το ενιαίο Επενδυτικο Σχέδιο, υπόσχεται δηλαδή Σκουριές χωρίς μεταλλουργία, άρα χωρίς δημόσιο συμφέρον. Και έχουμε να του πούμε ότι αυτό το προσπάθησαν κι άλλοι πριν από κείνον, χωρίς αποτέλεσμα.
Η πορεία της Eldorado και της «επένδυσης» όπως εξελίσσεται θυμίζει πολύ την ιστορία της προκατόχου της, TVX Gold, 15 χρόνια πριν. Η εταιρεία βρέθηκε και εκείνη μπροστά σε σθεναρή αντίσταση από τους κατοίκους και σε ανυπέρβλητα νομικά εμπόδια – τις αποφάσεις του ΣτΕ – και η μετοχή της άρχισε να κατρακυλάει. Μέσα σε ένα χρόνο, το 2002, έκανε δύο διαδοχικά reverse split 5 προς 1 και στη συνέχεια 10 προς 1, αλλά συνέχισε να κατρακυλάει. Η TVX Gold τελικά εξαγοράστηκε κοψοχρονιά από μια μεγαλύτερη εταιρεία (Kinross), η οποία αποφάσισε ότι δεν τη συνέφερε πια η παρουσία της στην Ελλάδα. Έτσι η Καναδική μητρική άφησε την Ελληνική θυγατρική TVX Hellas να κυρήξει πτώχευση, δήθεν για «λόγους ανωτέρας βίας». Κατά την πάγια πρακτική των Καναδικών Μεταλλευτικών Εταιρειών άφησε απλήρωτους εργαζόμενους και χρέη προς τους πάντες: Δημόσιο, Ασφαλιστικά Ταμεία, προμηθευτές. Και περιβαλλοντικές καταστροφές. Και στη συνέχεια οι συνέπειες μεταφερθήκαν από τον “απόλυτο διαχειριστή” των Μεταλλείων Κασσάνδρας Χρήστο Πάχτα στο Ελληνικό Δημόσιο και τους Έλληνες φορολογούμενους.
Ο κ.Σταθάκης συμπεριφέρεται σα να μην τον αφορούν όλα τα ανωτέρω. Περιμένει να έλθει  ο λογαριασμός και ως άλλος Πάχτας, να τον φορτώσει στο Δημόσιο και αυτό στο γνωστό υποζύγιο του Βάρναλη; Αλλά ένας υπουργός μπορεί να μην έχει καταλάβει την απελπιστική οικονομική θέση της ELDORADO και τις συνέπειες της για το Δημόσιο συμφέρον και τη Χαλκιδική. Ο καθηγητής Οικονομικών κ.Σταθάκης όμως; Από τις 3 Νοεμβρίου 2016 ώφειλε να εφαρμόσει τη Σύμβαση. Επέλεξε την a priori αδιέξοδη Διαιτησία. Και οδηγηθήκαμε εδώ. Να μας ζητάει η ELDORADO τα ρέστα. Έστω τώρα, ας δείξει ο κ.Σταθάκης ότι είναι ο αρμόδιος υπουργός. Και εφαρμόζει το Νόμο.
πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Θεοφάνη Α. Τσαπικούνη *

ΑΝΑΠΤΥΞΗ
Ανάπτυξη είναι ένα σύνολο από βασικές αξίες σημαντικότερες εκ των οποίων είναι: πολιτισμός, ισχυρή παιδεία, ισχυρό σύστημα υγείας, ασφάλεια της ζωής, και βεβαίως (όμως δευτερευόντως) οικονομική ανάπτυξη.


ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ
Η οικονομική ανάπτυξη είναι μέρος της Ανάπτυξης και οι κινούντες τα νήματα το έχουν καταστήσει ταυτόσημο με την Ανάπτυξη ενώ είναι μία μόνο παράμετρος και όχι η σημαντικότερη. Είναι η μεταβολή του ΑΕΠ επί τοις εκατό.


Μεταρρυθμίσεις Απαραίτητες για Ανάπτυξη
- Θωράκιση των Θεσμών
- Θεσμοθέτηση της Αξιοκρατίας
- Θεσμοθέτηση της Αξιολόγησης και της Διαφάνειας παντού
- Κατάργηση δια νόμου του κομματικού κράτους
- Ποινικοποίηση του ρουσφετιού και της ανταλλαγής ή εξαγοράς ψήφων
- Απλοποιημένη νομοθεσία για κάθε πτυχή της κοινωνικής και οικονομικής ζωής

Ανάπτυξη σημαίνει Παιδεία

Από εκεί ξεκινάει η Ανάπτυξη και αυτή είναι η ουσία και ο πυρήνας της. Χρειαζόμαστε Αληθινή και πραγματική παιδεία με στόχο την ανάπτυξη κριτικής σκέψης, συνεργατισμού και ήθους. Η παιδεία πρέπει να έχει σαν στόχο την διαμόρφωση χαρακτήρα και προσωπικότητας και μόνο. Η γονιδιακή θεραπεία, οι κβαντικές θεωρίες και η μακροοικονομία είναι για το πανεπιστήμιο. Ο συγκερασμός του πυρήνα της διδασκαλίας του Ιησού Χριστού (αγάπη) με τον πυρήνα της φιλοσοφίας των αρχαίων ελλήνων φιλοσόφων (αρετές) είναι το μόνο στέρεο θεμέλιο και υπόβαθρο για την ανάπτυξη κ απόκτηση ισχυρής παιδείας.

Μέτρα για Οικονομική Ανάπτυξη

- Μείωση των κρατικών εταιρειών και οργανισμών στις απολύτως απαραίτητες
- Μείωση μισθών με οροφή τις 3000 ευρώ. Μείωση συντάξεων με οροφή στα 1000 ευρώ. (Για
όλους).
- Μείωση σπαταλών, γενικό συμμάζεμα της δημόσιας διοίκησης και του κράτους και μείωση
γραφειοκρατίας
- Καταπολέμηση φοροδιαφυγής, εισφοροδιαφυγής, λαθρεμπορίου κ κλοπής του δημοσίου χρήματος
- Δημιουργία εθνικής πολιτικής με προοπτική 20ετίας σε κάθε κρίσιμο τομέα (γεωργία, τουρισμός,
βιομηχανία, ναυτιλία, άμυνα, αμυντική βιομηχανία, δημογραφικό, περιβάλλον, ενέργεια, πολιτισμός, καινοτομία, υψηλή τεχνολογία)
- Μείωση φόρων και εισφορών στο 35% συνολικά, φπα 11%, καύσιμα στο 1 ευρώ κ μείωση
ενεργειακού κόστους

Στόχος

Η εξοικονόμηση τουλάχιστον 10 – 15 δις ευρώ ετησίως και η κατανομή τους ως έξης: Τα μισά σε παιδεία, υγεία και άμυνα και τα υπόλοιπα σε επιδοτήσεις για νέες παραγωγικές μονάδες και ειδικά για καινοτομία. Σε προγράμματα συνεχώς ανοικτά και με προτεραιότητα για τους κατόχους διδακτορικών, ακολούθως σε ομάδες επιστημόνων και τέλος σε οποιονδήποτε έχει μια πολύ καλή ιδέα που αποδεικνύεται μέσα από ένα επιχειρηματικό σχέδιο (Business plan). Σαν επιδότηση και όχι σαν δανεισμός. Ένα δις ευρώ εμπεριέχει 1000 εκατομμύρια ευρώ, αν μια καλή επένδυση είναι της τάξεως των 500.000 ευρώ τότε χωρούν μέσα σε ένα δις 2000 επενδύσεις υψηλής τεχνολογίας. Με 8 δις θα έχουμε 16.000 παραγωγικές επενδύσεις υψηλής τεχνολογίας ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ. Χρειάζεται απλώς βούληση για αυστηρό έλεγχο για να μην συνεχιστεί το φαγοπότι. Η χώρα μας έχει την δυνατότητα να αποκτήσει ΑΕΠ πάνω από ένα τρις.

Η Ευθύνη είναι Δική μας

Ακούμε συχνά ότι φταίνε οι ξένοι. Λάθος. Η ευθύνη είναι δική μας. Οι πολιτικοί μας νοιάζονται για την εξουσία και κάνουν παροχές κ σπατάλες επιτρέποντας ταυτόχρονα την ασυδοσία. Και οι πολίτες είναι εθισμένοι στο παραμύθι, την πολυλογία και το ατομικό όφελος (διορισμός, ρουσφέτι, παρανομία). Πρέπει να ξεφύγουμε από όλα αυτά.

Πελατειακό Σύστημα @ Κομματικό Κράτος

Με την εξουδετέρωση του Καποδίστρια το κράτος μας εξελίχθητε σε πελατειακό και έγινε φέουδο των κομμάτων. Οι υποψήφιοι βουλευτές έταζαν θέσεις, ρουσφέτια και εξυπηρετήσεις με αντάλλαγμα ψήφους. Το κόμμα διόριζε τους δικού του, απέλυε τους αντίπαλους και άδειαζε το δημόσιο ταμείο. Το πελατειακό σύστημα και η κομματοποίηση καταστρέφει τους ικανούς και εξοβελίζει τους άξιους. Είναι ένας καρκίνος που καταστρέφει το κράτος εκ των έσω.

ΠΟΥ ΘΑ ΣΤΗΡΙΧΘΟΥΜΕ;;;

Στις δικές μας δυνάμεις, και μόνο. Είμαστε ένας λαός φτιαγμένος να εργάζεται, να αγωνίζεται, να μάχεται και να φιλοσοφεί. Και το χάσαμε στην πορεία. ΟΡΑΜΑ ΜΑΣ θα πρέπει να είναι η φιλοσοφία και η ανάδειξη νέων Σωκράτηδων κ Αριστοτέληδων.


* Πτυχιούχος ΑΠΘ, Διδάκτωρ Βιολογικών Επιστημών Πανεπιστημίου Πατρών, Συγγραφέας


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Όταν το 1% κάποιων Ελλήνων (περίπου 100.000 Έλληνες) κατέχει περί το 60% του πλούτου της χώρας και όταν το 10% (περίπου ένα εκατομμύριο Έλληνες), κατέχει περί
το 90% του πλούτου της χώρας, δεν υπάρχει καμία περίπτωση να γίνει ανάπτυξη, παρά μόνο με δανεικά.

Συγκεκριμένα, η ανάπτυξη επιτυγχάνεται μόνο με την αύξηση της κατανάλωσης, η οποία με τη σειρά της οδηγεί σε επενδύσεις για αύξηση της παραγωγής. Εκτός και αν θέλουμε να μετατραπούμε σε αποικία σκλάβων που θα δουλεύουμε έναντι ψιχίων για να παράγουν και να εξάγουν οι πολυεθνικές για δικό τους όφελος. Με λίγα λόγια χρειαζόμαστε ζωντανή και ευημερούσα εσωτερική καταναλωτική δύναμη.

Όμως το 1% κυρίως που κατέχει τη μερίδα του λέοντος του πλούτου, αλλά και το 9% ακόμα, σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να αυξήσουν την κατανάλωση, όσα και αν ξοδέψουν, όπως θα την αύξανε το υπόλοιπο πολυπληθές 90% που προέρχεται από τα μεσαία και φτωχά στρώματα. Επομένως, η συσσώρευση πλούτου σε μια μικρή ελίτ, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε κράχ.

Προσωρινά το κραχ αυτό αποφευγόταν στη χώρα μας με τον δανεισμό από τις τράπεζες των μεσαίων και φτωχότερων στρωμάτων, αεριτζίδικου χρήματος, που αύξανε την κατανάλωση και μάλιστα εισαγόμενων αγαθών, καθόσον η εγχώρια ελίτ δεν θέλει ανάπτυξη της παραγωγής στη χώρα μας. Όμως η τακτική αυτή οδηγεί και οδήγησε τελικά σε φούσκες χρέους και μοιραία σε κατάρρευση τόσο του υπερχρεωμένου κράτους όσο και των τραπεζών. Εδώ ήρθε θρασύτατα η υπεύθυνη σάπια ελληνική ελίτ και σε απόλυτη συνεργασία με τους αλλοδαπούς δανειστές επέβαλε στο λαό τη σωτηρία των ευρωπαϊκών και των εγχώριων τραπεζών της, ξεπουλώντας όσο όσο τον δημόσιο πλούτο αλλά και ο,τιδήποτε απόκτησαν ατομικά οι Έλληνες.

Ο πλούτος του κράτους παραδόθηκε εσαεί στους δανειστές (ποιος θα θυμάται έπειτα από 100 χρόνια τι έγινε) και ταυτόχρονα γίνονται συνεχώς πλειστηριασμοί ατομικών περιουσιών και αυτοί θα αυξηθούν, ενώ ο λαός κάθεται σαν υπνωτισμένος και παρακολουθεί τον αφανισμό του. Έχει παραλύσει από την προπαγάνδα περί «ενότητας» και από το φόβο μην έρθουν τα χειρότερα. Έτσι παραμένει άπραγος, ενώ η άρρωστη ελίτ συνεχίζει ασφαλής την αρπαγή του πλούτου του.

Από όλα τα ανωτέρω εξάγεται αβίαστα το συμπέρασμα ότι, ανάπτυξη και μάλιστα αυτοδύναμη δεν πρόκειται ποτέ να υπάρξει, αν δεν χρηματοδοτηθεί η κοινωνική βάση για να αυξήσει την κατανάλωση, και ταυτόχρονα να επιτρέψει η εγχώρια ελίτ την αύξηση της εγχώριας παραγωγής. Αυτά όμως για να γίνουν θα πρέπει πρώτα να αλλάξει το καθεστωτικό σύστημα ώστε να απεξαρτηθεί η πολιτική εξουσία από τα χέρια της εγχώριας οικονομικής ελίτ.
Στην εικόνα που παρουσιάζει η ελληνική οικονομία σήμερα αλλά και στο τι θα επακολουθήσει μετά την επίσημη λήξη του προγράμματος στήριξης τον Aύγουστο εστιάζει σχόλιο της Tagesspiegel, το οποίο υποστηρίζει ότι ναι μεν η κατάσταση στην Ελλάδα έχει βελτιωθεί, ωστόσο η χώρα δεν έχει ακόμη διασωθεί. «Η Ελλάδα αναμένεται σε λίγες εβδομάδες να βγει από το πρόγραμμα διάσωσης. Αυτό είναι ένα καλό νέο. Αλλά είναι συγχρόνως και μια «ιστορική στιγμή», ένα «νέο κεφάλαιο για την Ελλάδα», όπως γιορτάζει η Κομισιόν; Στην πραγματικότητα όχι. Αποδείχθηκε μόνο ότι αυτό που επετεύχθη για οκτώ χρόνια είναι τα παλιά χρέη να ανταλλαχθούν με νέα χρέη. Ωστόσο πρέπει να θεωρείται αμφίβολο κατά πόσο τρία προγράμματα διάσωσης, τα 274 δις ευρώ δανειακής βοήθειας και το βουνό από προαπαιτούμενα έχουν προετοιμάσει τη χώρα για ένα καλύτερο μέλλον. Είναι επιπόλαιο να προσποιούμαστε ότι η Ελλάδα έχει διασωθεί» σημειώνει το σχόλιο.
TAZ: «Για τα βιβλία ιστορίας θα πρέπει η αφήγηση μιας τόσο επίπονης προσπάθειας να λάβει και ισάξια ανταμοιβή»
TAZ: «Για τα βιβλία ιστορίας θα πρέπει η αφήγηση μιας τόσο επίπονης προσπάθειας να λάβει και ισάξια ανταμοιβή»
Στη συνέχεια η σχολιογράφος αναφέρει ότι τόσο οι «διασώστες» όσο και οι «διασωθέντες» θα πρέπει κάπως να πείσουν τους ψηφοφόρους τους για όλα όσα έγιναν στο πεδίο της ελληνικής κρίσης. «Για τα βιβλία ιστορίας θα πρέπει η αφήγηση μιας τόσο επίπονης προσπάθειας να λάβει και ισάξια ανταμοιβή –για το λόγο αυτό και η ανταμοιβή της καλής πράξης θα πρέπει να αναδειχθεί με τον φωτεινότερο τρόπο. Ιδίως τώρα, υπό το βάρος της προσφυγικής δυστυχίας, υπάρχει μια έντονη λαχτάρα για ευρωπαϊκές ιστορίες επιτυχίας». Η ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας από πέρυσι βοηθά, λοιπόν, προς μια τέτοια κατεύθυνση, σημειώνει η σχολιογράφος, υπογραμμίζοντας ωστόσο ότι αυτή δεν οφείλεται τόσο στα προγράμματα διάσωσης όσο στη γενικότερη ανάκαμψη της παγκόσμιας οικονομίας, από την οποία επωφελήθηκε και η νότια Ευρώπη. Το σχόλιο αναφέρεται επίσης και στο ότι η Ελλάδα καταγράφει για την ώρα πρωτογενές πλεόνασμα, ωστόσο σημειώνει κλείνοντας: «Η υπόθεση ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει να παράγει πλεονάσματα για τα επόμενα τριάντα χρόνια είναι ανόητη. Αυτό όμως ήταν ζητούμενο από το τρίτο πρόγραμμα διάσωσης. Όπως επίσης εξωφρενική είναι και η υπόθεση ότι η ελληνική κυβέρνηση θα συνεχίσει με την ίδια γενναιότητα την υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων, όταν η διεθνής πίεση θα έχει πλέον χαλαρώσει».

του Νίκου Ιγγλέση

To Eurogroup που συνεδρίασε στο Λουξεμβούργο, στις 21-22 Ιουνίου 2018, αποφάνθηκε ότι: «Η Ελλάδα αποχωρεί από το πρόγραμμα οικονομικής βοήθειας με μια πιο ισχυρή οικονομία, στηριζόμενη στις δημοσιονομικές και διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που εφαρμόστηκαν».

Προφανώς διέφυγε από το Eurogroup το γεγονός ότι η χώρα μας μπήκε στο πρόγραμμα, το 2010, με δημόσιο χρέος 299 δις. ευρώ ή 129,3% του ΑΕΠ, και «βγαίνει» απ’ αυτό, με χρέος 343,7 δις. ή 193,9% του ΑΕΠ (Μάρτιος 2018) και αυτό παρ’ όλο το καταστροφικό «κούρεμα» των ομολόγων το 2012, που υποτίθεται ότι μείωσε σημαντικά το χρέος.

Επίσης διέφυγε από το Eurogroup ότι η εγχώρια παραγωγή (Ακαθάριστη Προστιθέμενη Αξία) μειώθηκε κατά 28,5%, η ανεργία και η υποαπασχόληση εκτοξεύτηκαν, οι πολίτες φτωχοποιήθηκαν και η κοινωνική συνοχή διαλύθηκε.

Η Ελλάδα «βγαίνει» από το πρόγραμμα σε δραματικά χειρότερη κατάσταση απ’ αυτήν που ήταν όταν μπήκε. Προς τι λοιπόν οι πανηγυρισμοί και οι θριαμβευτικές δηλώσεις των εκπροσώπων των δανειστών στο Eurogroup και της ελληνικής κυβέρνησης; Την εξήγηση δίνει συνοπτικά η γαλλική εφημερίδα Le Monde στις 22-6-18:

«Το πρόγραμμα που συμφωνήθηκε το 2010 ήταν καταστροφικό, η χώρα κατέρρευσε, η οικονομία μπήκε στην <εντατική>, η ανεργία σημείωσε έκρηξη, ειδικά ανάμεσα στους νέους, το ηθικό των Ελλήνων έπεσε πολύ χαμηλά. Αλλά η Ελλάδα επέζησε, το Grexi tαποφεύχθηκε, η Ευρωζώνη δεν εξερράγη».

Μετά οκτώ χρόνια, είναι «ηλίου φαεινότερον» ότι το ελληνικό δράμα οφείλεται στη λυσσαλέα προσπάθεια να παραμείνει, ανεξαρτήτως κόστους και συνεπειών, η χώρα στο ευρώ προκειμένου να μη διαλυθεί το σαθρό οικοδόμημα της Ευρωζώνης.

Το δημόσιο χρέος είναι η «αχίλλειος πτέρνα» του ευρώ για όλες σχεδόν τις χώρες που το έχουν υιοθετήσει. Το ευρώ δεν είναι εθνικό αλλά ξένο νόμισμα γιατί δεν μπορεί να εκδοθεί από τα κράτη που το χρησιμοποιούν. Έτσι όταν το 2002 το δημόσιο χρέος που ήταν στα εθνικά νομίσματα μετατράπηκε σε ευρώ, τότε όλο το χρέος έγινε συναλλαγματικό χρέος. Καμιά χώρα στον κόσμο, πέρα από τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης, δεν έχει το σύνολο του χρέους της σε συνάλλαγμα. Αυτό αποτελεί την ασφαλέστερη συνταγή χρεοκοπίας.
Το 2001, πριν την είσοδο στο ευρώ, το δημόσιο χρέος της Ελλάδας ήταν 155,8 δις από τα οποία τα 117 δις ή το 75% ήταν σε δραχμές και μόνο τα 39 δις ή το 25% σε συνάλλαγμα. Μέχρι τότε η χώρα μας μπορούσε να εξυπηρετεί το δραχμικό χρέος εκδίδοντας νόμισμα, ενώ τα τοκοχρεολύσια παρέμεναν στην ελληνική οικονομία. Ύστερα από μόνο δέκα έξι χρόνια, μέσα στο ευρώ, το χρέος υπερδιπλασιάστηκε και ανήλθε, στο τέλος του 2017, σε 328,7 δις, δηλαδή, αυξήθηκε κατά 110,9%, και είναι στο σύνολό του σε συνάλλαγμα. Το μεγαλύτερο μέρος των τοκοχρεολυσίων πληρώνονται τώρα στο εξωτερικό.


Συμπέρασμα: Το ξένο νόμισμα, το ευρώ δημιούργησε το χρέος και το χρέος υποδούλωσε τη χώρα. Το δυσθεώρητο αυτό συναλλαγματικό χρέος είναι η αιτία όλων των δεινών που βιώνουν και θα βιώνουν στο διηνεκές, αν τίποτα δεν αλλάξει, οι έλληνες πολίτες.

Τα μέτρα για το χρέος.

Το μοναδικό ενδιαφέρον του Eurogroup ήταν να καταστήσει το ελληνικό χρέος βιώσιμο, δηλαδή, να μπορεί η χώρα μας να το εξυπηρετεί δανειζόμενη από τις «αγορές», προκειμένου να πληρώνει τα διακρατικά δάνεια που έλαβε την οκταετή περίοδο των τριών Μνημονίων. Αποφασίστηκαν μια σειρά από ημίμετρα ώστε το χρέος να θεωρηθεί μεσοπρόθεσμα βιώσιμο από τις «αγορές», αλλά παράλληλα η Ελλάδα να παραμείνει εξαρτημένη από τους δανειστές – εκβιαστές και αδιαμαρτύρητα υπάκουος μαθητής της Ευρωζώνης. Τα σημαντικότερα από αυτά τα ημίμετρα είναι:

Η Ελλάδα θα λάβει ένα τελευταίο δάνειο ύψους 15 δις που θα αυξήσει περαιτέρω το συνολικό χρέος της. Από το ποσό αυτό 5,5 δις θα κατατεθούν σε ξεχωριστό λογαριασμό για την εξυπηρέτηση του χρέους και μπορεί να χρησιμοποιηθούν για την αποπληρωμή ενός μέρους των ακριβών (λόγω επιτοκίου) δανείων του ΔΝΤ ή των παλαιών ομολόγων που κατέχει η ΕΚΤ. Το υπόλοιπο ποσό των 9,5 δις θα προστεθεί στο απόθεμα ασφαλείας (buffer) ή «μαξιλάρι» ρευστότητας που θα χρησιμοποιηθεί για την πληρωμή των προσεχών δόσεων του χρέους σε περίπτωση που οι «αγορές» δεν είναι πρόθυμες να μας δανείσουν με «λογικά» επιτόκια. Το «μαξιλάρι» ρευστότητας μαζί με τα λεφτά που έχουν συγκεντρωθεί από εθνικούς πόρους (ομόλογα, repos, διαθέσιμα δημόσιων φορέων κλπ) υπολογίζεται να ανέλθει σε 24,1 δις, τα οποία αρκούν για την εξυπηρέτηση του χρέους τους επόμενους 22 μήνες.

Παρατείνονται κατά 10 χρόνια οι λήξεις (ωριμάνσεις) ενός μεγάλου μέρους των δανείων της δεύτερης Δανειακής Σύμβασης (EFSF) του 2012. Πρόκειται για ένα ποσό της τάξης των 96,6 δις από τα συνολικά 141,8 δις που μας έχει χορηγήσει ο EFSF. Παράταση κατά 10 χρόνια δίνεται και για την πληρωμή των τόκων αυτού του ποσού. Έτσι τα τοκοχρεολύσια των 96,6 δις θα αρχίσουν να πληρώνονται αυξημένα (λόγω τόκων) από το 2033. Ουσιαστικά παρατείνεται κατά μια πρόσθετη δεκαετία η εξάρτηση της χώρας από τους δανειστές.

Επιστρέφονται τα κέρδη που έχουν επιτύχει η ΕΚΤ και οι άλλες κεντρικές τράπεζες της Ευρωζώνης (SMPs και ANFAs) από την κερδοσκοπία πάνω στα ελληνικά ομόλογα που εξαιρέθηκαν από το PSI του 2012. Πρόκειται για ένα σχετικά μικρό ποσό περίπου 4,8 δις που θα επιστραφεί σε 8 εξαμηνιαίες δόσεις των 600 εκατ. ξεκινώντας από το Δεκέμβριο του 2018 ως τον Ιούνιο του 2022. Η επιστροφή σε δόσεις αντί της επιστροφής ολόκληρου του ποσού εφ’ άπαξ επιλέχτηκε για να εκβιάζεται η Ελλάδα και να εφαρμόζει τις μνημονιακές δεσμεύσεις που της έχουν επιβληθεί. Αν υπάρχει οποιαδήποτε παρέκκλιση δε θα καταβάλλονται τα χρήματα αυτά.

Καταργείται η πρόσθετη επιβάρυνση του επιτοκίου (step up) για το μικρό τμήμα του δανείου (16 δις) της δεύτερης Δανειακής Σύμβασης που είχε χρησιμοποιηθεί από την κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου για την επαναγορά χρέους το Δεκέμβριο του 2012. Το μέτρο αυτό θα εξαρτάται, όπως και το προηγούμενο, από τη συμμόρφωση της χώρας μας στις επιταγές των δανειστών.

Η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να επιτυγχάνει κατ’ έτος πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ μέχρι και το 2022 και στη συνέχεια 2,2% μέχρι το 2060. Το πρωτογενές πλεόνασμα είναι απαραίτητο γιατί μ’ αυτό πληρώνονται οι τόκοι του δημόσιου χρέους και έτσι δε θα απαιτείται πρόσθετος δανεισμός.


Όλα αυτά τα ημίμετρα δεν αποτελούν ούτε διαγραφή ενός μέρους του χρέους, ούτε ελάφρυνση του, αλλά απλώς μια ρύθμιση – διευθέτηση για να μπορεί η χώρα μας να το αποπληρώνει δανειζόμενη από τις «αγορές».

Ουσιαστικά η Ελλάδα γίνεται μια «κανονική», όπως μας λένε, χώρα αλλάζοντας δανειστή. Τα Μνημόνια τελειώνουν αλλά η κατοχή της Ελλάδας από τους ξένους που κατέχουν το χρέος της συνεχίζεται. Η λιτότητα, η ανεργία και η υποαπασχόληση, η έλλειψη ρευστότητας και η παραγωγική συρρίκνωση θα συνεχιστούν γιατί, για τους επικυρίαρχους δανειστές, προέχει η εξυπηρέτηση του χρέους και για το λόγο αυτό επέβαλλαν, πριν οκτώ χρόνια, τα Μνημόνια. Το Eurogroup, ένα άτυπο όργανο της Ευρωζώνης (η ύπαρξη του δεν προβλέπεται από τις Συνθήκες της Ε.Ε.), ήταν και θα είναι στο μέλλον, η πραγματική κυβέρνηση της Ελλάδας, όσο αυτή παραμένει στο ευρώ.
Η αντιπολίτευση, όλων των κομμάτων που στηρίζουν την παραμονή στο ευρώ-σύστημα, κατηγορεί τη σημερινή κυβέρνηση ότι έφερε ένα αχρείαστο 3ο και 4ο Μνημόνιο, επιβάρυνε το χρέος με 100 έως 200 δις και δέσμευσε τη χώρα μέχρι το 2066. Επειδή αυτά τα επιχειρήματα αποσκοπούν στο να διατηρήσουν στο απυρόβλητο την Ευρωζώνη και το ρόλο των «εταίρων» δανειστών, να θυμίσουμε ότι:
α) Με το πρώτο Μνημόνιο (κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ) η Ελλάδα δανείστηκε 52,9 δις από τα κράτη της Ευρωζώνης και άλλα 20,3 από το ΔΝΤ. Σύνολο 73,2 δις.
β) Με το δεύτερο Μνημόνιο (συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) δανειστήκαμε 141,8 δις από τον EFSF και άλλα 11,7 από το ΔΝΤ. Σύνολο 153,5 δις.
γ) Με το τρίτο Μνημόνιο (κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) η χώρα μας δανείστηκε από τον ESM 46,9 δις συν 15 για το «μαξιλάρι» ρευστότητας. Σύνολο 61,9 δις.


Αυτά τα συνολικά 288,6 δις διακρατικού, ενυπόθηκου και συναλλαγματικού χρέους είναι η «φυλακή» μέσα στην οποία έχουν κλείσει την Ελλάδα. Υπάρχει και ένα πρόσθετο χρέος 55,1 δις προς άλλους πιστωτές (ΕΚΤ, τράπεζες και ιδιώτες). Όλοι όσοι δεν αμφισβητούν το χρέος, αλλά προσπαθούν να το εξυπηρετούν και όσοι δεν αμφισβητούν το ξένο νόμισμα, το ευρώ, που το δημιουργεί είναι το ίδιο συνυπεύθυνοι.

«Τα δάνεια δούλους τους ελεύθερους ποιεί…» Μένανδρος.