Articles by "Απόψεις για την Οικονομία"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Απόψεις για την Οικονομία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη 

Ολοένα και πιο αδιευκρίνιστα εμφανίζονται τα κριτήρια προτεραιότητας στα καθημερινά δελτία ειδήσεων, με αποτέλεσμα τα κυρίαρχα προβλήματα της χώρας να υποβαθμίζονται ή και να αποσιωπούνται. Έτσι, για αρκετό καιρό, την πρωτοκαθεδρία στην πληροφόρηση είχε η πανδημία, παραχωρώντας την θέση της τις τελευταίες ημέρες στο σκάνδαλο του εθνικού θεάτρου. Τα μεγάλα αδιέξοδα της Ελλάδας, από την έκβαση των οποίων θα κριθεί η επιβίωση ή η εξαφάνιση του Έθνους, που είναι τα εθνικά, η οικονομία και το μεταναστευτικό, περνούν κατά κανόνα σε δεύτερη ή και τρίτη μοίρα. Και πέρα από τη σειρά εμφάνισής τους στα δελτία ειδήσεων, ιδιαιτέρως προβληματική είναι και η επιλογή του τρόπου προβολής τους. Αυτός είναι περιγραφικός, συνοπτικός και βραχυχρόνιων οριζόντων, έτσι που να αποκλείεται η αναζήτηση εξεύρεσης μακροχρόνιων λύσεων, αλλά και η δυνατότητα αξιοποίησης τυχόν ευνοϊκών συγκυριών.

Παρότι δεν είναι ακόμη γνωστό ποιο από τα τρία ακανθώδη αυτά προβλήματα θα μας οδηγήσει στην καταστροφή, αν βέβαια εξακολουθήσουμε να τα ατενίζουμε με τον ίδιο στατικό και δουλοπρεπή τρόπο, στο άρθρο αυτό θα επικεντρωθώ στην οικονομία. Εκτός της ειδικότητάς μου, η επιλογή μου έχει σχέση και με την εμφάνιση πολυσήμαντης ευκαιρίας, που το προσπέρασμά της, με τις παρούσες συνθήκες, θα είναι αυτόχρημα αυτοκτονικό για την πατρίδα μας. Δεν κουράζομαι να επαναλαμβάνω, τον τελευταίο καιρό, ότι η ελληνική οικονομία βρίσκεται ένα βήμα από τον γκρεμό, και είναι κατεπείγουσα η ανάγκη λήψης μέτρων, που να ξεφεύγουν από την πεπατημένη των ανεδαφικών μικροπολιτικών αισιοδοξιών και κυρίως των δεδομένων συμμαχικών εξαρτήσεων.

Δυστυχώς, σήμερα, προσκομίζω μια εμπρηστική αποκάλυψη, που βάζει ταφόπετρα στην οικονομία. Από όσο γνωρίζω, η είδηση αυτή αποσιωπήθηκε από τα ΜΜΕ, ενώ θα όφειλε να τύχει ευρύτατης συζήτησης, προβληματισμού και προσπάθειας αντιμετώπισης της απειλής της. Πρόκειται για το εφιαλτικό πόρισμα μελέτης του Ινστιτούτου Διεθνών Δημοσιονομικών (IIF) της Ουάσινγκτον, που ανεβάζει το χρέος της χώρας μας για το 2020 σε 248,53% του ΑΕΠ μας. Δηλαδή το χρέος μας, που θεωρήθηκε ως μη βιώσιμο στην αρχή της κρίσης, παρότι ήταν μόνον 120% του ΑΕΠ, και οι εταίροι μας στη συνέχεια έσπευσαν να μας εντάξουν στο ΔΝΤ, εμφανίζεται σήμερα υπερδιπλάσιο, σε σύγκριση με το 2010. Πως, άραγε θα το αξιολογήσουν οι εταίροι μας; Προφανώς ως σαφούς πτωχευτικής χροιάς, που δικαιολογεί απολύτως ένα τέταρτο μνημόνιο, ας πούμε μέχρι το έτος 3000; Και να υπενθυμισθεί, ότι το δυσθεώρητο αυτό χρέος του 2020 δεν περιλαμβάνει ακόμη τα σχετικά αποτελέσματα του 2021, μέσα στο οποίο εντατικοποιούνται οι δυσμενείς συνέπειες της πανδημίας, που προφανώς θα το εκτινάξουν σε ακόμη πιο ανεξέλεγκτα ύψη. Καθιερώνεται, έτσι, η πατρίδα μας, ως η πρώτη ευρωπαϊκή αποικία χρέους για απροσδιόριστο πια χρόνο.

Τι άλλο να χρειάζεται άραγε για να συνειδητοποιήσει, επιτέλους, κανείς ότι οι εξαγγελίες της Κυβέρνησης, για βοήθημα στις αδύνατες ομάδες, για μέτρα υποστήριξης των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, για αισιόδοξες προσμονές από τα 32 δισεκατομμύρια ευρώ του Ταμείου Ανάκαμψης, για τον κυβερνητικό ενθουσιασμό γύρω από το σχέδιο ανόρθωσης της οικονομίας, που εκπονήθηκε από την ομάδα Πισσαρίδη, έχουν όλα μα όλα συντριβεί κάτω από το ασήκωτο βάρος της είδησης περί του ανεξέλεγκτου πια χρέους;

Η Ελλάδα μας είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη απέναντι σε καίριες ειδήσεις που την αφορούν. Και όχι μόνον δεν αντιδρά, όχι μόνον αρνείται κατηγορηματικά να συζητήσει την οδυνηρή κατάσταση στην οποίαν την οδήγησαν τα εγκληματικού περιεχομένου μνημόνια, σε συνδυασμό με τη δουλική της εξάρτηση από εταίρους-συμμάχους-φίλους (περιληπτικά από τις εσαεί Μεγάλες Δυνάμεις) αλλά και επιπλέον πασχίζει να αποσιωπήσει, στο μέτρο του δυνατού, ειδήσεις που εκθέτουν την αδράνειά της, έστω και αν η αξιοποίησή τους θα ήταν δυνατόν να βελτιώσει τη θέση της. Έτσι, ακριβώς, τα ελληνικά ΜΜΕ έθαψαν την τόσο σημαντική, και προς όφελός μας, δήλωση του Μπαράκ Ομπάμα, σχετικά με τη θυσία/καταστροφή της Ελλάδας προκειμένου να σωθούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες. Έτσι ακριβώς η χώρα μας παραμένει πειθήνιο μέλος της ΕΕ και της Ευρωζώνης, παρότι οι εταίροι της προτιμούν να εξυπηρετούν, με προκλητικότητα, τα συμφέροντα μη μελών της σε βάρος των δικών της. Έτσι ακριβώς η πατρίδα μας δέχεται παθητικά το ρόλο του εξιλαστήριου θύματος, χωρίς να τολμά να ρίξει το βλέμμα της προς συμμαχίες με άλλα γεωγραφικά μήκη και πλάτη, μήπως και θεωρηθεί ότι «δεν ανήκει εις την Δύσιν». Έτσι, η Ελλάδα υπόγραψε τη συμφωνία των Πρεσπών, για να μη δυσαρεστήσει τους συμμάχους. Έτσι, η χώρα μας ικανοποιείται με τα ψίχουλα του Ταμείου Ανάκαμψης, τα οποία επιπλέον θα επιστραφούν κατά το μεγαλύτερο τμήμα τους στη Γερμανία με τη μορφή εισαγωγής ηλεκτρικών αυτοκινήτων και άλλων προϊόντων νέας τεχνολογίας. Έτσι, ακριβώς, στο παρελθόν, η Ελλάδα δεν είχε το σθένος να αποτρέψει την καταστροφή του πρωτογενούς της τομέα από την ΚΑΠ, και της αναπτυσσόμενης βιομηχανίας της από την ανεξέλεγκτη παγκοσμιοποίηση. Έτσι, δυστυχώς, η πατρίδα μας υπόγραψε και επί δέκα συναπτά χρόνια συμφώνησε ότι τα εγκληματικού περιεχομένου μνημόνια ήταν η «σωτηρία μας». Και, τέλος, έτσι ακριβώς, η Ελλάδα υπέκυψε επί 10 χρόνια στις εξευτελιστικές συνθήκες που της επέβαλαν οι εταίροι, και που απέκλειαν την αμυντική της θωράκιση.

Χωρίς το κεφάλαιο 22 των απομνημονευμάτων του Ομπάμα, και χωρίς την πανδημία που εκτόξευσε το παγκόσμιο χρέος σε 365% του παγκόσμιου ΑΕΠ δεν θα υπήρχε ελπίδα σωτηρίας για την Ελλάδα. Ήδη, τώρα, οι νέες αυτές εξελίξεις θα μπορούσαν να αποτρέψουν ένα άδοξο τέλος της Ελλάδας, με την προϋπόθεση ότι θα θελήσει η ίδια να σωθεί. Να κινητοποιηθεί. Να τολμήσει να στραφεί εναντίον της ΕΕ που την μετέτρεψε σε Ιφιγένεια, για να διασώσει τις τράπεζές της, και να βροντοφωνήσει, εις επήκοον της υφηλίου, ότι δικαιούται αμέσως τώρα παραγραφή του χρέους της, αλλά και επιστροφή του κατοχικού δανείου και των αποζημιώσεων. Άραγε υπάρχουν ελπίδες αφύπνισης, ή η χώρα μας θα εξακολουθήσει να σιωπά, καταδικάζοντας έτσι το λαό της σε βέβαιο αφανισμό;

Οπωσδήποτε, αν ελληνική κυβέρνηση αποφασίσει τώρα να απαιτήσει παραγραφή χρέους και επιστροφή δανείου, θα έχει με το μέρος της ως ισχυρούς συμπαραστάτες τις κοσμοϊστορικές ανατροπές που συνέβησαν στην αντιμετώπιση των χρεών παγκοσμίως. Επειδή το χρέος σε παγκόσμια βάση θεωρείται ότι είναι αδύνατον να αποπληρωθεί, αλλά και επειδή η υφήλιος απειλείται με κραχ μεγατόνων, έχει αναπτυχθεί μια σιωπηρή συναίνεση παραγραφής του. Έτσι, συνέβη το αδιανόητο, να δηλώσει δηλαδή η επικεφαλής του ΔΝΤ ότι «χρέος και ελλείμματα δεν αποτελούν πρόβλημα». Στη συνέχεια, 100 γνωστοί οικονομολόγοι υπέγραψαν δήλωση υπέρ της παραγραφής χρεών. Πρόσφατα ο Έλληνας νομπελίστας Χριστόφορος Πισσαρίδης εκφράστηκε υπέρ της παραγραφής χρεών. Πλήθος άρθρων που φιλοξενούνται τελευταίως σε διεθνή οικονομικά περιοδικά θέτουν το πρόβλημα του υπέρογκου χρέους, από την πανδημία, και συμβουλεύουν παραγραφή του. Στην παραγραφή συνηγορεί και το γεγονός της ανυπαρξίας πληθωριστικής απειλής, καθώς, σε πείσμα των τρισεκατομμυρίων που ήδη δαπανήθηκαν για την αντιμετώπιση του ιού, ο πληθωρισμός παραμένει σε επίπεδο κατώτερο του 2%. Να σημειωθεί, βέβαια, ότι η κυρία Χριστίνα Λαγκάρντ δήλωσε πρόσφατα ότι είναι εναντίον της παραγραφής χρεών, επειδή αντίκειται στις θεμελιώδεις αρχές της ΕΕ. Αλλά, τελοσπάντων, θα υπάρξουν τρόποι να ξεπεραστεί το πρόβλημα, αν τελικώς ελληνική κυβέρνηση αποφασίσει να δώσει μάχη για την εθνική μας επιβίωση. Και τούτο, διότι στην ελληνική περίπτωση διαγραφής χρέους, ο αποφασιστικός παράγοντας θα πρέπει να είναι η αποκάλυψη του εγκλήματος εναντίον ενός ολόκληρου Έθνους και ενός ολόκληρου λαού για να σωθούν οι τράπεζες. Και αν αυτή η κατηγορία συνοδευτεί και με τα συντριπτικά στοιχεία καταστροφής της ελληνικής οικονομίας, θα είναι δύσκολο για την ΕΕ να αντιμετωπίσει αυτής της έκτασης τη διεθνή αποδοκιμασία. Οπωσδήποτε εμείς, στην ΤΙΜΗΣΤΟ 21, έχοντας ταχθεί από την αρχή εναντίον της εθνικής μας εξάρτησης, που αποτελεί ανεκπλήρωτο στόχο της Επανάστασης του 1821, θα προσπαθήσουμε με τα πενιχρά μας μέσα να απαιτήσουμε παραγραφή χρέους και επιστροφή κατοχικού δανείου. Έστω και αν, παραμένοντας μόνοι, αποτύχουμε, που είναι και το πιθανότερο, το θετικό στοιχείο θα είναι η γνωστοποίηση του εγκλήματος, σε παγκόσμια βάση, που θα φέρει την Ελλάδα, από την αφάνεια, στο διεθνές προσκήνιο.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Νίκου Ιγγλέση, Μέλους του ΙΗΑ

Η Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ) ανακοίνωσε την οικονομική ύφεση για το 2020. Σύμφωνα με προσωρινά στοιχεία το ΑΕΠ, σε τρέχουσες τιμές, μειώθηκε κατά 17,6 δις, από 183,4 το 2019, σε 165,8 δις το 2020 ή κατά 9,6%. Η κυβέρνηση προσπάθησε να απαλύνει τις εντυπώσεις και πρόβαλε τη μείωση του ΑΕΠ, σε αλυσωτούς δείκτες όγκου, κατά 8,2%. Μόνο που οι Έλληνες ζουν με βάση τις τρέχουσες τιμές και όχι με δείκτες όγκου.

Σημειώνεται ότι το ΑΕΠ το 2009, πριν τη λαίλαπα των μνημονίων, ήταν 237,7 δις, δηλαδή, μέχρι σήμερα η Ελλάδα έχει γίνει φτωχότερη ετησίως κατά 71,8 δις ή κατά 30,2%.

Χαρακτηριστικό είναι ότι, το 2020, η καταναλωτική δαπάνη των νοικοκυριών μειώθηκε κατά 6,4%, ο ακαθάριστος σχηματισμός κεφαλαίου μειώθηκε κατά 4,2% και μόνο η καταναλωτική δαπάνη της Γενικής Κυβέρνησης αυξήθηκε κατά, το τελείως ανεπαρκές, 2,7%.

Η μείωση του ΑΕΠ το Α΄ τρίμηνο του 2020, σε σχέση με το αντίστοιχο τρίμηνο του 2019, ήταν 1,3% (όταν και ξεκίνησε το πρώτο lockdown), το Β΄ τρίμηνο ήταν 15,6%, το Γ΄ τρίμηνο 10,3% και το Δ΄ τρίμηνο 8,6%, πάντα σε τρέχουσες τιμές. Η ύφεση συνεχίζεται αμείωτη και το Α΄ τρίμηνο του 2021.

Το δημόσιο χρέος (χρέος Κεντρικής Διοίκησης) αυξήθηκε, λόγω πρόσθετου δανεισμού, κατά περίπου 18 δις και από 356 το 2019, ανήλθε σε 374 δις το 2020. Το χρέος αυτό αντιπροσωπεύει το 225,5% του ΑΕΠ. Παράλληλα τα ταμειακά διαθέσιμα, που προέρχονται από παλαιότερο δανεισμό, μειώθηκαν (αναλώθηκαν) κατά περίπου 5 δις. Συνολικά, δηλαδή, μόνο για το 2020, η χώρα επιβαρύνθηκε με 23 δις ευρώ, που θα πρέπει να αποπληρώσει μελλοντικά. Αυτό συμβαίνει γιατί η Ελλάδα δε διαθέτει εθνικό νόμισμα και όλες οι κρατικές δαπάνες, που είναι αναγκασμένη να κάνει λόγω της πανδημίας, προέρχονται από εξωτερικό δανεισμό, εφ’ όσον δεν υπάρχει η δυνατότητα, μέσα στην Ευρωζώνη, έκδοσης νέου χρήματος.

Η κυβέρνηση καλλιεργεί το αφήγημα ότι η κατάσταση θα βελτιωθεί όταν θα αρχίσουν να εκταμιεύονται τα 32 δις από το Ταμείο Ανάκαμψης της ΕΕ. Μόνο που τα χρήματα αυτά θα εκταμιευτούν σε 7 χρόνια μέχρι το 2027, δηλαδή, κατά μέσον όρο, 4,5 δις το χρόνο και θα είναι δάνεια και επιστρεπτέες επιχορηγήσεις. Το ίδιο χρονικό διάστημα, δηλαδή, μέχρι το 2027, η Ελλάδα θα πρέπει να πληρώσει περίπου 95 δις για την εξυπηρέτηση του συναλλαγματικού χρέους. Από αυτά 60 δις είναι χρεολύσια και περίπου 35 δις τόκοι.

Αλλά το χειρότερο είναι ότι τα 32 δις δεσμεύονται από την ΕΕ να κατευθυνθούν προς συγκεκριμένους σκοπούς. Περίπου το ένα τρίτο από αυτά θα κατευθυνθεί στην «πράσινη μετάβαση», δηλαδή, στο κλείσιμο των εργοστασίων λιγνίτη της ΔΕΗ και την αντικατάστασή τους από φωτοβολταϊκά και ανεμογεννήτριες, καθώς και την αντικατάσταση των σημερινών αυτοκινήτων με ηλεκτρικά. Όλα αυτά θα εισάγονται από τη Β. Ευρώπη. Ένα ελάχιστο τμήμα από τα 32 δις θα πάει για την ενίσχυση της αγροτικής και βιομηχανικής παραγωγής που έχει ανάγκη η χώρα μας.

Επίσης το εξωτερικό εμπόριο της Ελλάδας το 2020, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, συρρικνώθηκε σε σημαντικό βαθμό. Οι εξαγωγές μειώθηκαν κατά 9,3% και οι εισαγωγές, ακόμη περισσότερο, κατά 12,9%, (βλέπε άρθρο «Το Εμπορικό Ισοζύγιο στην εποχή του κοροναϊού» www.ellinikiantistasi.gr).

Η απόλυτη καταστροφή όμως υπήρξε στη λεγόμενη «βαριά βιομηχανία», τον τουρισμό. Σύμφωνα με στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος οι εισπράξεις από τον τουρισμό, το 2020, μειώθηκαν κατά 13,9 δις ή κατά 76,5%, σε σχέση με το 2019. Παράλληλα οι εισπράξεις από τη ναυτιλία μειώθηκαν κατά 3,5 δις ή κατά 15,3%. Το αποτέλεσμα ήταν το πλεόνασμα του Ισοζυγίου πληρωμών να συρρικνωθεί από 21,1 δις το 2019 σε μόλις 7,3 δις το 2020.

Η Ελλάδα βιώνει έναν Αρμαγεδδώνα με ύφεση ιστορικών διαστάσεων, εκτίναξη του συναλλαγματικού δημόσιου χρέους και καταστροφή της παραγωγικής βάσης της. Το lockdown «ακορντεόν» που εφαρμόζει, εδώ και ένα χρόνο, η κυβέρνηση διαλύει την οικονομία χωρίς να αναχαιτίζει την πανδημία. Το σύστημα υγείας βρίσκεται σε οριακή κατάσταση και οι νεκροί πλησιάζουν τις 7.000, χωρίς να αναφερόμαστε σ’ όλες τις άλλες κοινωνικές συνέπειες. Η κυβερνητική διαχείριση της πανδημίας αποτελεί εθνική καταστροφή.

Ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης, όταν ανακοινώθηκαν τα επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ στις 5-3-21, δήλωσε : «Παρά τη μεγάλη εξάρτηση από τον τουρισμό, τα στοιχεία του ΑΕΠ που δημοσιοποιήθηκαν σήμερα καταδεικνύουν ότι η ελληνική οικονομία επέδειξε μεγαλύτερη αντοχή, απ’ ότι πολλοί ανέμεναν το 2020. Μαζί με τη διαχείριση της κρίσης της πανδημίας του κοροναϊού, διαλύουμε τα στερεότυπα. Η Ελλάδα είναι στο δρόμο της επιτυχίας και θα επιτύχει».

Στην κυβέρνηση είτε προσπαθούν να κοροϊδέψουν τους πολίτες είτε δεν καταλαβαίνουν τι γίνεται. Το χειρότερο για την Ελλάδα είναι να συμβαίνει το δεύτερο.


Πηγή: http://www.ellinikiantistasi.gr




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ο ιός της ανισότητας ισχυρότερος από τον κορονοϊό

Η μη κυβερνητική οργάνωση Oxfam εκτιμά στην έκθεσή της για τις ανισότητες που δίνει στη δημοσιότητα κάθε χρόνο, ότι οι πλουσιότεροι άνθρωποι στον πλανήτη κάλυψαν ήδη τις ζημίες που υπέστησαν αν δεν μεγέθυναν τα πλούτη τους εν μέσω της πανδημίας του κορονοϊού, επαναλαμβάνοντας την πρότασή της να φορολογηθούν περισσότερο οι μεγάλες περιουσίες για να καταπολεμηθεί αυτός που αποκαλεί «ιό της ανισότητας».

«Οι 1.000 πλουσιότεροι άνθρωποι στον κόσμο επανήλθαν στο επίπεδο-ρεκόρ των περιουσιών τους που καταγραφόταν πριν από την πανδημία μέσα σε μόλις εννέα μήνες, ενώ οι φτωχότεροι θα χρειαστούν πάνω από δέκα χρόνια για να συνέλθουν από τον οικονομικό αντίκτυπο» της υγειονομικής και της συνεπακόλουθης οικονομικής κρίσης, υπογραμμίζει η ΜΚΟ στην έκθεσή της, η οποία δημοσιοποιείται την ημέρα που ξεκινούν οι εργασίες του Παγκόσμιου Οικονομικό Φόρουμ (WEF) — φέτος θα διεξαχθεί ψηφιακά, όχι στο Νταβός της Ελβετίας ως είθισται —, με διάρκεια μέχρι την Παρασκευή.

Οπως αναφέρει το ΑΠΕ-ΜΠΕ, σε παγκόσμια κλίμακα, οι δισεκατομμυριούχοι είδαν τις περιουσίες τους να αυξάνονται κατά 3,9 τρισεκατομμύρια δολάρια από τη 18η Μαρτίου ως την 31η Δεκεμβρίου 2020, σύμφωνα με τη ΜΚΟ, η οποία βασίζεται στα δεδομένα του αμερικανικού περιοδικού Forbes και της ελβετικής τράπεζας Crédit Suisse.

«Η κρίση του κορονοϊού πρέπει να αποτελέσει σημείο καμπής ως προς τη φορολογία των πλουσιότερων ανθρώπων και των μεγάλων επιχειρήσεων», τονίζει η Όξφαμ. Πρέπει να δώσει την ευκαιρία να υπάρξει «επιτέλους δίκαιη φορολόγηση», να γίνει η στιγμή που θα τερματιστεί η «κούρσα προς τον πάτο» του επιπέδου των φορολογικών συντελεστών, θα αρχίσει «η κούρσα προς την κορυφή».

Η φορολογία «μπορεί να πάρει τη μορφή φόρων στην περιουσία, φόρων στις χρηματοοικονομικές συναλλαγές και μέτρων για την εξάλειψη της φοροδιαφυγής», επισημαίνεται στην έκθεση.


πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Fabien Bazzanka/ Reseau International14-1-21
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Η Ρωσία μόλις έκανε ένα σημαντικό βήμα στη διαδικασία "αποδολαρισμού". Για πρώτη φορά, η Μόσχα βλέπει το ποσοστό του χρυσού στα συναλλαγματικά της αποθέματα να ξεπερνά το ποσοστό του δολαρίου. Είναι η Μόσχα πρόδρομος; Ο Fabrice Drouin Ristori, ιδρυτής και Διευθύνων Σύμβουλος της Or.fr/GoldBroker.com, απαντά στο Sputnik .

Η Ρωσία προσπαθεί εδώ και χρόνια να μειώσει την έκθεσή της σε αμερικανικά περιουσιακά στοιχεία και μόλις έφτασε σε ένα ορόσημο σε αυτή την μακροχρόνια διαδρομή. Όπως αναφέρεται σε άρθρο του Bloomberg or.fr, η Ρωσία έχει πλέον πολύ περισσότερο χρυσό στα συναλλαγματικά της αποθέματα από δολάρια. Το ποσοστό του χρυσού στα 583 δισεκατομμύρια αποθεμάτων της Ρωσίας ανήλθε στο 23% στα τέλη Ιουνίου. Όσο για τα περιουσιακά στοιχεία "made in America", τώρα αντιπροσωπεύουν μόνο το 2%.

Για να δούμε πόσο μακριά έχουν φτάσει, αρκεί να δούμε ότι το 2018 το δολάριο αντιπροσώπευε το 40% των συναλλαγματικών αποθεμάτων της Ρωσίας .

"Αυτή είναι μια θεμελιώδης τάση που έχουμε δει τα τελευταία δέκα χρόνια. Η Ρωσία είναι ένας από τους μεγαλύτερους αγοραστές χρυσού στον κόσμο εδώ και αρκετό καιρό. Ο στόχος είναι να συσσωρεύσει ένα εντελώς πολιτικά ουδέτερο περιουσιακό στοιχείο ελεύθερο από κάθε επιρροή", δήλωσε στο μικρόφωνο του Sputnik ο Fabrice Drouin Ristori, ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της Or.fr/GoldBroker.com και ειδικός στο πολύτιμο μέταλλο.

Η Μόσχα έχει αποδειχθεί ότι είναι ένας σημαντικός παίκτης στην αγορά του χρυσού τα τελευταία χρόνια. Μέχρι και 40 δισεκατομμύρια δολάρια έχουν δαπανηθεί σε διάστημα πέντε ετών για την απόκτηση του πολύτιμου κίτρινου μετάλλου, σύμφωνα με το Bloomberg .

Μια στοχαστική στρατηγική

Όπως σημειώνει η αμερικανική εφημερίδα, η αύξηση των αποθεμάτων χρυσού της Ρωσίας επωφελήθηκε από την αύξηση κατά 26% των τιμών των κίτρινων μετάλλων μεταξύ Ιουνίου 2019 και Ιουνίου 2020. Σε πρόσφατη έκθεση, η Ρωσική Κεντρική Τράπεζα ανέφερε ότι αγόρασε χρυσό αξίας 4,3 δισεκατομμυρίων δολαρίων κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Το ίδρυμα ανέφερε ότι σταμάτησε τις αγορές χρυσού το πρώτο εξάμηνο του 2020 για να επικεντρωθεί στις δικές του εξορυκτικές δραστηριότητες και να πιέσει τις τράπεζες της χώρας να εξάγουν περισσότερα. Ο στόχος; Αύξηση του συναλλάγματος της Ρωσίας σε ένα πλαίσιο πτώσης των τιμών του πετρελαίου.

"Η ρωσική στρατηγική αποδεικνύει ότι ο χρυσός είναι το νόμισμα που χρησιμοποιείται ως έσχατη λύση σε περίπτωση γεωπολιτικών εντάσεων. Η Ρωσική Κεντρική Τράπεζα γνωρίζει ότι ο χρυσός είναι ένα ουδέτερο περιουσιακό στοιχείο που θα είναι πάντα αποδεκτό", δήλωσε ο Fabrice Drouin Ristori.

Στο Φόρουμ της Αγίας Πετρούπολης τον Ιούνιο του 2019, ο Βλαντιμίρ Πούτιν δήλωσε: «Είναι σαφές ότι αυτές οι βαθιές αλλαγές [στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα] απαιτούν την προσαρμογή των διεθνών χρηματοπιστωτικών οργανισμών, επανεξετάζοντας το ρόλο του δολαρίου, το οποίο, αφού έγινε αποθεματικό νόμισμα, έχει γίνει ένα μέσο πίεσης από τη χώρα έκδοσης στον υπόλοιπο κόσμο».

Οι νομισματικές επιλογές της Μόσχας φαίνεται να συνάδουν με μια μακροπρόθεσμη στρατηγική. Σύμφωνα με στοιχεία της Ρωσικής Κεντρικής Τράπεζας, το μερίδιο των πληρωμών σε δολάρια ΗΠΑ στις εξαγωγές αγαθών και υπηρεσιών μειώθηκε από 80 σε 68% μεταξύ 2013 και 2017. Ταυτόχρονα, το μερίδιο του ευρώ αυξήθηκε από 9 σε 16% και το ρούβλι αυξήθηκε από 10 σε 14%. Η κίνηση ήταν λιγότερο έντονη όσον αφορά τις εισαγωγές, με το ποσοστό του δολαρίου να αυξάνεται από 41 σε 36%.

Η επιθυμία να απαλλαγούν από το δολάριο αντικατοπτρίζεται επίσης στις πωλήσεις όπλων της Ρωσίας. Η Μόσχα κατέχει μεγάλη θέση στην αγορά αυτή με το 21% των παγκόσμιων εξαγωγών, σύμφωνα με το Διεθνές Ινστιτούτο Ερευνών για την Ειρήνη της Στοκχόλμης (Sipri).

Τον Οκτώβριο του 2018, οι ρωσικές αρχές ανακοίνωσαν ότι τα συστήματα αντιαεροπορικής άμυνας S-400 που πωλούνται στην Ινδία θα πληρωθούν σε ρούβλια.

Ακόμη και το Εθνικό Ταμείο Πλούτου της Ρωσίας, μείωσε τις επενδύσεις του σε δολάρια το 2020. Άλλα νομίσματα, Έχουν προτιμηθεί άλλα νομίσματα όπως το κινεζικό γιουάν ή το reminibi.

Όπως εξήγησε ο Βλάντιμιρ Κολίτσεφ, Ρώσος υφυπουργός Οικονομικών, "τα γεωπολιτικά κίνητρα είναι ένας από τους κύριους παράγοντες που καθορίζουν τη δομή των αποθεμάτων του Εθνικού Ταμείου Πλούτου". "Είμαστε περισσότερο συγχρονισμένοι με την κεντρική τράπεζα".

Σύμφωνα με τον Fabrice Drouin Ristori, ένας από τους βασικούς λόγους για τους οποίους η Ρωσία ωθείται στον «αποδολαρισμό είναι οι αμερικανικές κυρώσεις εναντίον της Μόσχας. Πρόσφατα, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αναλάβει δράση κατά αρκετών ρωσικών εταιρειών, συμπεριλαμβανομένων των εταιρειών άμυνας και πληροφοριών. Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ δήλωσε: Όσον αφορά το ζήτημα των νέων αμερικανικών κυρώσεων σε ρώσους και κινέζους ιδιώτες και εταιρείες, το γεγονός δεν μας εκπλήσσει. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν υιοθετήσει εδώ και καιρό μια εχθρική πολιτική έναντι της χώρας μας. Και φυσικά, θα ακολουθήσει η απάντηση, όχι μόνο με κανόνα τη συμμετρία, αλλά θα συναγάγουμε πρόσθετα συμπεράσματα που θα καλύψουν το σύνολο των ρωσο-αμερικανικών σχέσεων".


"Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν καταχραστεί τη θέση τους"


Ο Fabrice Drouin Ristori δήλωσε: «Η Ρωσία απομακρύνεται από το δολάριο επειδή αποτελεί στόχο κυρώσεων από τις Ηνωμένες Πολιτείες εδώ και χρόνια. Η Μόσχα προσπαθεί να αποστασιοποιηθεί από ένα πολιτικοποιημένο πράσινο δολάριο".

"Η απόδολαροποίηση της Ρωσίας μπορεί να είναι σε πλήρη εικόνα σήμερα, αλλά είναι μια μακροχρόνια στρατηγική. Η Μόσχα γνωρίζει ότι ο χρυσός επιστρέφει στο νομισματικό σύστημα. Είναι μια σαφής τάση. Η Ρωσία προετοιμάζεται για το μέλλον και ένα νομισματικό σύστημα που βασίζεται σε περιουσιακά στοιχεία εκτός του δολαρίου. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν καταχραστεί τη θέση τους και ένα διεθνές αποθεματικό νόμισμα», καταλήγει ο εμπειρογνώμονας.


Πηγή: https://fr.sputniknews.com/economie/




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Εύστοχη η δράση που πραγματοποίησαν σήμερα τα μέλη του Ρουβίκωνα στα κεντρικά γραφεία της Τράπεζας Πειραιώς. Την παρέμβαση τους την αιτιολογούν αναλυτικά σε κείμενο που ανάρτησαν στην ιστοσελίδα τους.

Εμείς αυτό που θέλουμε να επαναλάβουμε και να τονίσουμε είναι η εκκωφαντική σιωπή που ακολούθησε -και το εντυπωσιακό είναι ότι δεν προέρχεται μόνο από τα "Πέτσινα" ΜΜΕ- όταν πριν λίγες μέρες η κυβέρνηση της Ν.Δ., εν μέσω έξαρσης της θανατηφόρας πανδημίας και στα "μουλωχτά" πραγματοποίησε ένα τεράστιο σκάνδαλο με ευνοούμενους του μετόχους της Τράπεζας Πειραιώς.

Στην ανάρτηση που τιτλοφορούσαμε: "Ενα τεράστιο "νόμιμο" σκάνδαλο. Η κυβέρνηση χαρίζει 2,5 δις ευρώ στην Τράπεζα Πειραιώς, η οποία θα παίρνει τα σπίτια φτωχών ανθρώπων που τις οφείλουν 15.000 ευρώ", έχουμε αναφερθεί αναλυτικά σ' αυτό και θα ήταν πλεονασμός να επαναφέρουμε αυτά που ήδη έχουμε γράψει.

Δύσκολα όμως μπορεί να αντιληφθούμε με ποιο τρόπο ιεραρχούν τα θέματα που επιλέγουν για να ασκήσουν κριτική στην κυβέρνηση τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Μας φαίνεται ακατανόητο γιατί αυτό το τεράστιο -άσχετα αν παρουσιάζεται σαν νομιμοφανές- σκάνδαλο, το αποσιωπούν εντελώς. Δεν θέλουμε να κάνουμε αυθαίρετες υποθέσεις για ποιο λόγο μπορεί να συμβαίνει αυτό, αλλά τον προβληματισμό μας τον εκφράζουμε;




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

«Νέο κεφάλαιο στις διαπραγματεύσεις για το δημόσιο χρέος» άνοιξε η Αργεντινή! Με αυτό τους το σχόλιο οι Financial Times απέδωσαν με τον πιο εύστοχο και συμπυκνωμένο τρόπο το επίτευγμα της νέας κυβέρνησης της λατινοαμερικανικής χώρας. Η διαγραφή του 45% περίπου σε ένα χρέος ύψους 65 δισ. δολαρίων (με συνολικό χρέος που φτάνει τα 340 δισ. ή 90% του ΑΕΠ) δείχνει τις μεγάλες δυνατότητες διαγραφής του δημόσιου χρέους που μπορούν να εφαρμόσουν οι κυβερνήσεις σε βάρος των διεθνών πιστωτών, δημιουργώντας τον αναγκαίο δημοσιονομικό χώρο.

Το παράδειγμα της Αργεντινής αξίζει να μελετηθεί γιατί δείχνει τι πρέπει και μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση, ακόμη κι εντός του καπιταλισμού, ακόμη και μια κυβέρνηση που δεν είναι επαναστατική, αν θέλει να διαγράψει μέρος έστω του δημόσιου χρέους της, δημιουργώντας έτσι τους αναγκαίους (αλλά προφανώς μη επαρκείς όρους) για να ασκηθεί μια φιλολαϊκή πολιτική. Η κυβέρνηση του προέδρου Φερνάντες πολύ πριν τις εκλογές του Οκτωβρίου του 2019, όταν ηττήθηκε ο νεοφιλελεύθερος Μαουρίτσιο Μάκρι, είχε κάνει σαφές ότι μπροστά στο δίλημμα αν θα δοθούν χρήματα στο λαό ή τους διεθνείς πιστωτές θα προτιμήσει να στηρίξει τον λαό της Αργεντινής.

Οι υποψίες μήπως πρόκειται για μια ακόμη προεκλογική υπόσχεση που έμελλε να συντριβεί στις μυλόπετρες των πάντα …απρόβλεπτων συγκυριών διαλύθηκαν αμέσως μετά την εκλογή της κυβέρνησης. Διαλύθηκαν όχι μόνο με συνεχείς δηλώσεις αξιωματούχων κατά των διεθνών πιστωτών που ωθούσαν τις τιμές των ομολόγων στα Τάρταρα, αλλά και με έργα. Πριν ακόμη σχηματιστεί η νέα κυβέρνηση και αναλάβουν οι νέοι υπουργοί, οι πρωταγωνιστές των τωρινών εξελίξεων μελέτησαν σοβαρά την πρόσφατη εμπειρία χωρών που βρέθηκαν αντιμέτωποι με διεθνείς πιστωτές, ρώτησαν κι έμαθαν, παρότι η εμπειρία της Αργεντινής με εννέα παύσεις πληρωμών – χρεοκοπίες στην ιστορία της είναι ανυπολόγιστης σημασίας. Για όποιον φυσικά δεν θεωρεί ως δικά του τα συμφέροντα της Blackrock, που στην Αργεντινή έκατσε στην άλλη μεριά του τραπεζιού και λειτούργησε ως επίσημος διαπραγματευτής απέναντι στην κυβέρνηση εκφράζοντας τους μεγάλους κατόχους ομολόγων.

Με την ίδια αποφασιστικότητα που η νέα κυβέρνηση της Αργεντινής δήλωνε αποφασισμένη να βάλει σε προτεραιότητα τα λαϊκά συμφέροντα έναντι των συμφερόντων των πιστωτών, οικοδομούσε ένα διεθνές μέτωπο υποστήριξης και αλληλεγγύης που θωράκιζε το Μπουένος Άιρες. Κορυφαία του πράξη και μορφή έκφρασης το άρθρο που υπογράψαμε 138 οικονομολόγοι απ’ όλο τον κόσμο, με το οποίο ζητούταν η ελάφρυνση του δημόσιου χρέους της Αργεντινής. Την έκκληση υπέγραφαν από Μαρξιστές, Νεοσουμπετεριανούς και άλλους ετερόδοξους οικονομολόγους μέχρι νομπελίστες και άλλους που στέκονται στο κέντρο της οικονομικής ορθοδοξίας (Ανουάρ Σαΐχ, Μαρκ Ουάισμπροτ, Τζέιμς Γκαλμπρέιθ, Τζέφρεϋ Σακς, Ντάνι Ρόντρικ, Τομά Πικετί, Μαριάνα Ματζουκάτο, κ.α.).

Κι ενώ η μια προθεσμία που έδινε στους πιστωτές για συμφωνία η κυβέρνηση της Αργεντινής μετά την άλλη αποδεικνυόταν άκαρπη, φτάνοντας στις έξι συνολικά, οι τιμές των ομολόγων κατέρρεαν φτάνοντας να διαπραγματευτούν ακόμη και κάτω από το 30% της τιμής τους, όπως φαίνεται στο συνημμένο διάγραμμα του Bloomberg. Έτσι, μετά από οκτώ μήνες διαπραγματεύσεων και μια συνέντευξη του υπουργού Οικονομικών Μαρτίν Γκουζμάν στην κυριακάτικη εφημερίδα Pagina 12 την προηγούμενη Κυριακή 2 Αυγούστου, όπου έστειλε το τελευταίο και οριστικό τελεσίγραφο στους πιστωτές και ανήγγειλε ότι «η ατμομηχανή της ανάπτυξης θα είναι στο εξής η εσωτερική αγορά», δηλώνοντας με αυτό τον τρόπο την προθυμία τους να αναλάβουν ξανά το κόστος αποκλεισμού από τις διεθνείς αγορές (ως άμεσο αποτέλεσμα του ναυαγίου των διαπραγματεύσεων και της μονομερούς στάσης πληρωμών) οι πιστωτές αναγκάστηκαν να συμφωνήσουν. Τα νέα ομόλογα θα εκδοθούν στο 55% της αρχικής αξίας των παλιών! Το σημαντικότερο είναι πως αυτή η αναδιάρθρωση δεν συνοδεύτηκε από κανένα νέο όρο για την μακροοικονομική πολιτική της Αργεντινής ή την κοινωνική πολιτική και την πολιτική μισθών, όπως συνέβη για παράδειγμα στην Ελλάδα το 2012.


Για τον πρόεδρο Φερνάντες, που έχει στο εξής να διαχειριστεί δύο καυτά μέτωπα, τα δύσκολά είναι μπροστά του. Τόσο ο νέος γύρος διαπραγματεύσεων με το ΔΝΤ για τους όρους αποπληρωμής του δανείου που έλαβε ο πρώην πρόεδρος Μαουρίτσιο Μάκρι όσο και η κοινωνική πολιτική του θα κρίνουν κατά πόσο θα αποδειχθούν αληθινές οι προσδοκίες που δημιούργησε. Και το χειρότερο ωστόσο σενάριο να εξελιχθεί τα επόμενα χρόνια σε τίποτε δεν μειώνει την επιτυχία που κατήγαγε η Αργεντινή εναντίον των ξένων πιστωτών.

Αξίζει ωστόσο να αναφερθεί ότι το Μπουένος Άιρες εκμεταλλεύθηκε στο έπακρο τη συγκυρία της πανδημίας, θέτοντας ως επιτακτική προτεραιότητα την ανάγκη άσκησης επεκτατικής οικονομικής πολιτικής. Σε αυτό το πλαίσιο διαπραγματεύθηκε και πέτυχε ελάφρυνση του χρέους του Ισημερινού ακόμη και ο δεξιός πρόεδρός του (και καταδότης Τζουλιάν Ασάντζ) Λένιν Μορένο, με πολύ χειρότερους όρους.

Ενώ η Αργεντινή πέτυχε έναν θρίαμβο που θα έπρεπε να αποτελεί πολύτιμο οδηγό για τις κυβερνήσεις και τους λαούς όλου του κόσμου η επιτυχία της έγινε δεκτή με ένα τείχος σιωπής από τα Μέσα Ενημέρωσης. Λες και όλες οι εφημερίδες και οι τηλεοράσεις υπάγονται ιδιοκτησιακά στο χαρτοφυλάκιο της μαφίας των επενδυτικών κεφαλαίων. Το σημερινό πέπλο σιωπής είναι περιττό να ειπωθεί ότι αντιβαίνει πλήρως με αργεντινολογία του 2014 – 2015. Στην Ελλάδα ιδιαίτερα οι περιπέτειες της Αργεντινής το 2014, όταν το κεφάλαιο Elliott Management του κερδοσκόπου Πολ Σίνγκερ προχώρησε ακόμη και σε κατασχέσεις δημόσιας περιουσίας της, προβάλλονταν εν είδει μαθήματος και απειλής για το τι μπορεί να συμβεί αν μια κυβέρνηση συγκρουστεί με τους πιστωτές. Εκ των υστέρων κρίνοντας δεν πήγαν χαμένες οι απειλές τους.

Και τώρα, που αυτή η σύγκρουση απέβη επιτυχής στην Αργεντινή και οι πιστωτές υποχώρησαν …άκρα του τάφου σιωπή.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σύμφωνα με στοιχεία της Ενωσης Ιδιωτικών Τραπεζών της Ελβετίας οι καταθέσεις των Ελλήνων στις ελβετικές τράπεζες 8 χρόνια πριν  ανέρχονταν στο μυθικό ποσό των 31,5 δις ευρώ. 8 χρόνια μετά και καθώς έβλεπαν να πλησιάζει ο Σύριζα αντιλαμβάνεστε τι χρήμα έχει σηκωθεί από τις ελληνικές τράπεζες με προορισμό την Ελβετία και άλλους παραδείσους.

Στα 31,5 δισ. ευρώ υπολογίζει τις καταθέσεις των Ελλήνων στην Ελβετία ο κ. Σαντάλ Μπουρκουέν, εκπρόσωπος Τύπου της Ενωσης Ιδιωτικών Τραπεζών (Private Banks Association) της Ελβετίας, κατά την παρουσίαση της εικόνας των ελβετικών τραπεζών στη Γενεύη.

Ο κ. Μπουρκουέν τόνισε ότι, από τα περίπου 3,5 τρισ. ευρώ καταθέσεων που διατηρούν οι Ευρωπαίοι έξω από τη χώρα καταγωγής τους, το 1,05 τρισ. ευρώ βρίσκεται στις τράπεζες της Ελβετίας, 1,325 τρισ. σε τράπεζες του Λουξεμβούργου, 722 δισ. ευρώ σε τράπεζες της Αγγλίας στα Channel Islands και το Δουβλίνο, 144 δισ. ευρώ στον Παναμά και τις άλλες χώρες της Καραϊβικής, 119 δισ. ευρώ στις ΗΠΑ και 99 δισ. ευρώ στη Σιγκαπούρη.

Όπως αντιλαμβάνεστε από αυτό και μόνο δεν υπάρχει καμμία ελπίδα σωτηρίας και ως εκ τούτου είναι μονόδρομος να γίνουμε Ελβετοί!
Περισσότεροι από 1.000 άνθρωποι στήθηκαν την Κυριακή στην ουρά για να λάβουν δωρεάν πακέτα τροφίμων στη Γενεύη, υπογραμμίζοντας την επίδραση που έχει η επιδημία του κοροναϊού στους εργαζόμενους φτωχούς και στους μετανάστες χωρίς χαρτιά, ακόμη και στην πλούσια Ελβετία.

Η ουρά εκτεινόταν περισσότερο από ένα χιλιόμετρο έξω από ένα παγοδρόμιο όπου εθελοντές διένειμαν περίπου 1.500 πακέτα σε ανθρώπους που είχαν αρχίσει να συγκεντρώνονται ήδη από τις 5.00 π.μ.

«Στο τέλος του μήνα οι τσέπες μου είναι άδειες. Πρέπει να πληρώσουμε τους λογαριασμούς, την ασφάλιση, όλα», δήλωσε η Ίνγκριντ Μπεράλα, μια κάτοικος από τη Νικαράγουα που εργάζεται ως μερικώς απασχολούμενη. «Αυτό είναι σπουδαίο, επειδή υπάρχει φαγητό για μία εβδομάδα, μια εβδομάδα ανακούφισης… δεν ξέρω για την ερχόμενη εβδομάδα».

Σε μια χώρα σχεδόν 8,6 εκατομμυρίων, 660.000 άνθρωποι στην Ελβετία ήταν φτωχοί το 2018, σύμφωνα με τη φιλανθρωπική οργάνωση Caritas, ιδιαίτερα μονογονεϊκές οικογένειες και εκείνοι με πολύ χαμηλό επίπεδο μόρφωσης που δεν μπορούν να βρουν δουλειά μετά την απόλυσή τους.

Τουλάχιστον 1,1 εκατ. άνθρωποι κινδυνεύουν από φτώχεια, με μέσα που υπολείπονται του 60% του διάμεσου εισοδήματος, που ήταν 6.538 ελβετικά φράγκα για μια δουλειά πλήρους απασχόλησης το 2018.

Η ελβετική τράπεζα UBS υπολόγισε πως η Γενεύη είναι η δεύτερη στον κόσμο πιο ακριβή πόλη για μια τριμελή οικογένεια, με πρώτη τη Ζυρίχη. Μπορεί το μέσο εισόδημα να είναι επίσης υψηλό, αλλά αυτό δεν λέει τίποτα για τους ανθρώπους που πασχίζουν να τα βγάλουν πέρα.

«Νομίζω πως πολύς κόσμος το γνωρίζει αυτό, αλλά είναι διαφορετικό να το βλέπεις με τα ίδια σου τα μάτια», δήλωσε η Σιλβάνα Ματροματέο, επικεφαλής της ανθρωπιστικής οργάνωσης Geneva Solidarity Caravan.

«Είχαμε ανθρώπους που έλεγαν με δάκρυα στα μάτια: ‘Δεν είναι δυνατό αυτό που συμβαίνει στη χώρα μου’. Αλλά είναι εδώ και ίσως η COVID-19 τα ανέδειξε όλα αυτά και αυτό είναι καλό, γιατί θα μπορέσουμε να λάβουμε μέτρα για να στηριχθούν όλοι αυτοί οι εργάτες, γιατί είναι εργάτες προπαντός».

Ο Πάτρικ Βίλαντ, επικεφαλής αποστολών της οργάνωσης Doctors Without Borders είπε πως σύμφωνα με μια έρευνα που δημοσιοποιήθηκε την περασμένη εβδομάδα λίγο πάνω από τους μισούς ανθρώπους που έλαβαν πακέτα τροφίμων και ρωτήθηκαν στο πλαίσιο της έρευνας ήταν χωρίς χαρτιά, ενώ άλλοι είχαν αποκτήσει νομικό καθεστώς, ήταν Ελβετοί ή αιτούντες άσυλο.

Πάνω από το 3% βρέθηκαν θετικοί στο διαγνωστικό τεστ για την COVID-19, ο τριπλάσιος του συνολικού ποσοστού στη Γενεύη, γεγονός το οποίο απέδωσε στις κακές συνθήκες στέγασης και στον συνωστισμό ανθρώπων που κατοικούν στο ίδιο σπίτι.

«Στη Γενεύη, μία από τις πιο πλούσιες πόλεις στον κόσμο, υπήρχαν πάντοτε άνθρωποι που ζούσαν σε επισφάλεια, ιδιαίτερα εργαζόμενοι ως οικιακοί βοηθοί, στη γεωργία, σε εργοτάξια κατασκευών ή σε ξενοδοχεία και βρέθηκαν από τη μία ημέρα στην άλλη χωρίς δουλειά λόγω της COVID-19», είπε.

Ένας παράτυπος μετανάστης που είπε πως λέγεται Φερνάντο δήλωσε πως εργαζόταν σε εστιατόριο και απολύθηκε στη διάρκεια της κρίσης με αποτέλεσμα να μην έχει εισόδημα.

«Είμαι ευγνώμων που μπορώ να παίρνω αυτή τη βοήθεια και αν η κατάσταση αλλάξει για εμένα, δεσμεύομαι να κάνω το ίδιο πράγμα που κάνουν εκείνοι για εμένα», είπε.
Οπως αντιλαμβάνεστε εάν ο ιός είχε αυτές τις επιπτώσεις στην Ελβετία γύρευε τι θα συμβεί στην Ελλάδα το φθινόπωρο και το χειμώνα. Σε μια Ελλάδα στην οποία οι κατασκευαστές των σπιτιών και οι ιδιοκτήτες πασχίζουν με τις πλάτες του κράτους που τρέμει την κατάρρευσή της να διατηρήσουν τη φούσκα στις τιμές των ακινήτων-γιατί εάν σκάσει η φούσκα για την οποία γράφουμε εδώ αυτό που θα συμβεί στα ακίνητα δεν θα έχει προηγούμενο. Και μάλλον θα συμβεί!



πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Με πρόκληση για εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους που είναι αναγκασμένοι να ζουν χωρίς επίδομα ανεργίας και οικονομικό σκάνδαλο ολκής θα ισοδυναμεί η κρατική επιδότηση της αεροπορικής εταιρείας Aegean.

Ο «εθνικός αερομεταφορέας», όπως χωρίς καμία αίσθηση αιδούς χαρακτηρίζουν την Aegean ακόμη κι όσοι ομνύουν στον ελεύθερο ανταγωνισμό, βρίσκεται σε δεινή θέση, όπως και όλες οι αεροπορικές εταιρείες του κόσμου, μετά την απαγόρευση των ταξιδιών που επιβλήθηκε για να ελεγχθεί η πανδημία του κορονοϊού. Την δεινή θέση της Aegean την περιέγραψε ο ίδιος ο πρόεδρός της, Ευτ. Βασιλάκης, δηλώνοντας ότι τα τρέχοντα έσοδα της ισοδυναμούν με το 0,05% των εσόδων του παρελθόντος και, πιο παραστατικά, «ξαφνικά σε έναν μήνα πήγαμε από το το ρετιρέ στο υπόγειο».

Σε αυτό το πλαίσιο συζητιέται η κρατική επιδότηση της εταιρείας, όπως έχουν ήδη πράξει άλλες χώρες, από τις ΗΠΑ (25 δισ. δολ.) μέχρι τη Γερμανία (επιδότηση στη Lufthansa 9 δισ. ευρώ), κι όπως κατ’ επανάληψη έχει συμβεί από το 2008 μέχρι και το 2015 με τις τράπεζες.

Η επιδότηση της Aegean, που θα συνοδευτεί με απολύσεις εργαζομένων και μείωση μισθών, θα αποτελέσει πρόκληση γιατί η συγκεκριμένη εταιρεία έχει διανείμει εκατοντάδες εκατομμύρια τα τελευταία χρόνια στους μετόχους της. Γιατί λοιπόν να περάσει η ζημιά στους εργαζόμενους και την κοινωνία και να μην την αναλάβουν οι μέτοχοι που όλα τα προηγούμενα χρόνια θησαύριζαν από την γιγάντωση του μονοπωλίου της Aegean.


Μια ματιά στις οικονομικές καταστάσεις της εταιρείας, προσπερνώντας μάλιστα και κάτι αμοιβές μελών ΔΣ που φτάνουν το 1,5 εκ. ετησίως, δείχνει ότι λεφτά …υπάρχουν! Από το 2005 μέχρι και το 2019, αφαιρώντας μάλιστα τις ζημιές που εμφάνισε η εταιρεία με βάση τις οικονομικές της καταστάσεις κατά τα έτη 2010-12, τα μετά φόρων κέρδη της εταιρείας έφτασαν τα 522,9 εκ. ευρώ! Αν δε, μείνουμε μόνο στα μερίσματα που διένειμε στους μετόχους της η Aegean από το 2015 ως το 2019 το συνολικό ποσό που έθεσε στη διάθεσή τους ανήλθε στα στα 210,7 εκ. ευρώ.


Το αίτημα μεταφοράς της ζημιάς στις τσέπες των μετόχων δικαιολογείται και στη βάση των όσων ψήφισε η Ευρωπαϊκή Ένωση για τις τράπεζες προκειμένου να μην μεταφερθεί ξανά το κόστος της διάσωσής τους στους φορολογούμενους: bail-in και όχι bail-out. Σε καλύτερα ελληνικά, την ευθύνη διάσωσης των τραπεζών φέρουν κατά σειρά προτεραιότητας μέτοχοι, ομολογιούχοι και πελάτες και μετά το κράτος. Αν αυτός ο κανόνας ισχύει για τις τράπεζες γιατί να μην ισχύσει και για τις αεροπορικές εταιρείες που (χωρίς μάλιστα να παράγουν και κάτι αναγκαίο πχ είδη διατροφής) εξελίσσονται στον μεγάλο ασθενή;

Το αίτημα «κανένα ευρώ για τη διάσωση ιδιωτικών εταιρειών» προβάλλει επιτακτικά, για πολλούς λόγους:

Πρώτο, γιατί από την πικρή πείρα των τραπεζών ξέρουμε ότι οι διασώσεις αποτελούν πιθάρι των Δαναΐδων. Ας θυμηθούμε όλα τα επιχειρήματα που ακούσαμε από τον Γ. Αλογοσκούφη και τον Π. Δούκα το 2008 μέχρι τον Ευκλ. Τσακαλώτο και τον Γ. Σταθάκη το 2015 για τα …καλά που θα έφερνε η διάσωση των τραπεζών: υπέρβαση της κρίσης, στήριξη της αναπτυξιακής προσπάθειας, δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, κ.λπ. Και φτάνουμε σήμερα να μετράμε μέρες για την εκκίνηση των πλειστηριασμών που θα μετατρέψουν σε άστεγους χιλιάδες πολίτες…

Δεύτερο, γιατί κάθε ευρώ που θα δοθεί από το δημόσιο θα συνοδευτεί από νέα αντιλαϊκά μέτρα. Κανείς μας δεν αμφιβάλλει ότι την ίδια ώρα που η κυβέρνηση προσπαθεί να επιταχύνει την άρση των απαγορεύσεων κάποια γραφεία στο υπουργείο Οικονομικών σχεδιάζουν τα νέα αντιλαϊκά μέτρα που θα εφαρμοστούν για να καλυφθεί το δημοσιονομικό έλλειμμα του 2020: νέοι φόροι, μείωση συντάξεων και δαπανών, κλπ. Από πού κι ως που να πληρώσουμε νέους φόρους για να διασωθούν δισεκατομμυριούχοι μεγαλομέτοχοι, όπως ο Δαυίδ;

Τρίτο, γιατί με αυτά τα χρήματα που θα δοθούν στην Aegean θα μπορούσαν να σωθούν εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι που προϋπήρχαν κι εκατοντάδες άλλες χιλιάδες άνεργοι που θα προστεθούν στην ουρά εξ αιτίας της κρίσης του κορονοϊού. Αν δε, προσθέσουμε και μερικές ακόμη εκατοντάδες χιλιάδες που ζουν στην επισφάλεια (προερχόμενοι από την αδήλωτη εργασία ή όσους εργάζονται υπό ελαστικές σχέσεις εργασίας) καταλαβαίνουμε πόση σημασία έχει να πάρουν έστω λίγα οι πολλοί κι όχι για πολλοστή φορά να πάρουν πολλά οι λίγοι.

Τέταρτο και σημαντικότερο, για λόγους …αρχής! Γιατί θα το ξανακάνουν! Οι περίφημες διασώσεις, όπως ξεκίνησαν με τα λαμόγια της Lehman Brothers για να φτάσει σήμερα ο οικονομικός της διευθυντής Λουίς ντε Γκουίντος αφού πέρασε από υπουργός Οικονομικών του δεξιού Μαριάνο Ραχόι στην Ισπανία να είναι αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, έχουν ξαναγράψει τους κανόνες του παιχνιδιού. Τουλάχιστον για την αφρόκρεμα. Αφότου ανακαλύφθηκαν οι «διασώσεις» τα κέρδη είναι ιδιωτικά («στον καπιταλισμό ζούμε» είναι ο αντίλογος) και οι ζημιές δημόσιες (ελέω «εκτάκτων περιστάσεων και αναγκών» είναι το επιχείρημα, παρότι εξακολουθούμε να ζούμε στον καπιταλισμό). Αν αντίθετα, το κράτος πει ό,τι λέει και στους εργαζόμενους όταν ζητούν αυξήσεις μισθών («ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος»), είναι πιο πιθανό οι μεγαλομέτοχοι να βάλουν το χέρι στην τσέπη (προσχωρώντας πχ σε αύξηση μετοχικού κεφαλαίου) και να καλύψουν τις ζημιές. Αν όμως η κυβέρνηση της ΝΔ για μια ακόμη φορά στηρίξει μια ιδιωτική εταιρεία μόλις λίγους μήνες μετά τα δημόσια εγκώμια που της έπλεκε ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης δηλώνοντας με αφορμή την παραλαβή 3 Airbus το …αδιανόητο, ότι «είναι φωτεινή μέρα για την πατρίδα μας και την εθνική οικονομία», τότε θα είναι υπόλογη ότι εκτρέφει μια κρατικοδίαιτη αστική τάξη, εθισμένη στο εύκολο χρήμα του κρατικού κορβανά…




πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου






Οι δέκα λόγοι που συνηγορούν στο ότι έρχεται ύφεση που θα είναι μεγαλύτερη από αυτή του 1920. Γιατί ο οικονομολόγος μιλά για την «τέλεια καταιγίδα». Τα λάθη που έγιναν το 2008 και θα... πληρωθούν τώρα.

Ενώ δεν υπάρχει ποτέ καλή στιγμή για μία πανδημία, η κρίση της Covid-19 έφτασε σε μία ιδιαίτερα κακή στιγμή για την παγκόσμια οικονομία. Ο κόσμος από καιρό έχει συρθεί σε μία τέλεια καταιγίδα οικονομικών, πολιτικών, κοινωνικοοικονομικών και περιβαλλοντικών κινδύνων, οι οποίοι τώρα αυξάνονται και γίνονται ακόμη πιο έντονοι, σημειώνει σε άρθρο του ο διάσημος οικονομολόγος Νουριέλ Ρουμπινί.

Προσθέτει ότι, μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2007-09, οι ανισορροπίες και οι κίνδυνοι που κυριαρχούν στην παγκόσμια οικονομία επιδεινώθηκαν από λάθη πολιτικής. Ετσι, αντί να αντιμετωπίσουν τα διαρθρωτικά προβλήματα που αποκάλυψε η οικονομική κατάρρευση και η ύφεση που ακολούθησε, οι κυβερνήσεις κατά κύριο λόγο απέφυγαν το πρόβλημα, δημιουργώντας σημαντικούς καθοδικούς κινδύνους, που έκαναν ακόμη μία κρίση αναπόφευκτη. Και τώρα που (η κρίση) έχει φτάσει, οι κίνδυνοι ενισχύονται ακόμη περισσότερο. Δυστυχώς, ακόμη και αν η Μεγάλη Ύφεση οδηγήσει σε μία μέτρια ανάκαμψη τύπου U φέτος, μία «Μεγαλύτερη Υφεση» τύπου L θα ακολουθήσει αργότερα αυτή τη δεκαετία, λόγω δέκα δυσοίωνων και επικίνδυνων τάσεων, γράφει.

Η πρώτη τάση, όπως αναφέρει ο Ρουμπινί, αφορά τα ελλείμματα και τους συνεπακόλουθους κινδύνους τους: Χρέη και χρεοκοπίες. Η πολιτική απάντηση στην κρίση της Covid-19 συνεπάγεται τεράστια αύξηση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων -της τάξης του 10% του ΑΕΠ ή περισσότερο-, σε μία εποχή που τα επίπεδα δημόσιου χρέους σε πολλές χώρες ήταν ήδη υψηλά, αν όχι μη βιώσιμα.

Ενας δεύτερος παράγοντας, συνεχίζει ο οικονομολόγος, είναι η δημογραφική ωρολογιακή βόμβα στις προηγμένες οικονομίες.

Ενα τρίτο ζήτημα είναι ο αυξανόμενος κίνδυνος αποπληθωρισμού. Εκτός από την πρόκληση βαθιάς ύφεσης, η κρίση δημιουργεί επίσης μία τεράστια κάμψη στα αγαθά (μη χρησιμοποιούμενα μηχανήματα και δυνατότητες) και στις αγορές εργασίας (μαζική ανεργία), καθώς επίσης οδηγεί σε κατάρρευση τις τιμές σε εμπορεύματα, όπως το πετρέλαιο και τα βιομηχανικά μέταλλα. Αυτό καθιστά πιθανό τον αποπληθωρισμό, αυξάνοντας τον κίνδυνο αφερεγγυότητας.

Ενας τέταρτος (σχετικός) παράγοντας θα είναι η υποτίμηση νομίσματος, σημειώνει στο άρθρο του ο Ρουμπινί. Καθώς οι κεντρικές τράπεζες προσπαθούν να καταπολεμήσουν τον αποπληθωρισμό και να αποτρέψουν τον κίνδυνο αύξησης των επιτοκίων (μετά τη μαζική αύξηση χρέους), οι νομισματικές πολιτικές θα γίνουν ακόμη πιο αντισυμβατικές και εκτεταμένες. Βραχυπρόθεσμα, οι κυβερνήσεις θα πρέπει να διαχειρίζονται δημοσιονομικά ελλείμματα που χρηματοδοτούνται από κεντρικές τράπεζες, για να αποφύγουν την ύφεση και τον αποπληθωρισμό. Ωστόσο, με την πάροδο του χρόνου, οι μόνιμες αρνητικές διαταραχές του εφοδιασμού από την επιταχυνόμενη απο-παγκοσμιοποίηση και τον ανανεωμένο προστατευτισμό θα καταστήσουν αναπόφευκτη τη στασιμότητα.

Ενα πέμπτο ζήτημα, συνεχίζει ο διάσημος οικονομολόγος, είναι η ευρύτερη ψηφιακή αναταραχή της οικονομίας. Με εκατομμύρια ανθρώπους να χάνουν τις δουλειές τους ή να εργάζονται και να κερδίζουν λιγότερα, το χάσμα στο εισόδημα και τον πλούτο της οικονομίας του 21ου αιώνα θα διευρυνθεί περαιτέρω. Προκειμένου να προφυλαχθούν από μελλοντικά σοκ της εφοδιαστικής αλυσίδας, οι εταιρείες στις προηγμένες οικονομίες θα επαναπατρίσουν την παραγωγή, από περιοχές χαμηλού κόστους, σε εγχώριες αγορές που έχουν υψηλότερο κόστος. Αλλά, αντί να βοηθήσουν τους εργαζόμενους στην πατρίδα τους, αυτή η τάση θα επιταχύνει τον ρυθμό της αυτοματοποίησης, ασκώντας καθοδική πίεση στους μισθούς και θα φουντώσει περαιτέρω τον λαϊκισμό, τον εθνικισμό και την ξενοφοβία.

Αυτό παραπέμπει στον έκτο σημαντικό παράγοντα: την απο-παγκοσμιοποίηση. Η πανδημία επιταχύνει τις τάσεις προς τη βαλκανοποίηση και τον κατακερματισμό που είχαν ήδη ξεκινήσει.

Ο αντίκτυπος στη δημοκρατία θα ενδυναμώσει αυτή την τάση. Οι λαϊκιστές ηγέτες επωφελούνται συχνά από την οικονομική αδυναμία, τη μαζική ανεργία και την αυξανόμενη ανισότητα.

Αυτό δείχνει έναν όγδοο παράγοντα: Το γεωστρατηγικό αδιέξοδο μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας. Η σινοαμερικανική αποσύνδεση στο εμπόριο, στην τεχνολογία, στις επενδύσεις, στα δεδομένα και στις νομισματικές ρυθμίσεις θα ενταθεί.

Το χειρότερο, αυτός ο διπλωματικός χωρισμός θα θέσει τον δρόμο για έναν νέο ψυχρό πόλεμο μεταξύ ΗΠΑ και των αντιπάλων τους -όχι μόνο με την Κίνα αλλά και με τη Ρωσία, το Ιράν και τη Βόρεια Κορέα, αναφέρει ο Ρουμπινί.

Ενας τελευταίος κίνδυνος, που δεν μπορεί να αγνοηθεί, είναι η περιβαλλοντική διαταραχή, η οποία, όπως έχει δείξει η κρίση της Covid-19, μπορεί να προκαλέσει πολύ μεγαλύτερη οικονομική καταστροφή από μία χρηματοπιστωτική κρίση.

Αυτοί οι 10 κίνδυνοι, που ήδη αναδύονταν μεγάλοι πριν το χτύπημα της Covid-19, απειλούν τώρα να τροφοδοτήσουν μία τέλεια καταιγίδα που θα σαρώσει ολόκληρη την παγκόσμια οικονομία, σε μία δεκαετία απελπισίας.

Μέχρι το 2030, η τεχνολογία και η πιο ικανή πολιτική ηγεσία ενδέχεται να είναι σε θέση να μειώσουν, να επιλύσουν ή να ελαχιστοποιήσουν πολλά από αυτά τα προβλήματα, δημιουργώντας μία πιο περιεκτική, συνεργατική και σταθερή διεθνή τάξη. Ομως, κάθε ευτυχισμένο τέλος υποθέτει ότι βρίσκουμε έναν τρόπο να επιβιώσουμε από την επόμενη Μεγαλύτερη Υφεση.

πηγή
Της Marley Coyne

Ο ιδρυτής της Microsoft, Μπιλ Γκέιτς, σε ένα μακροσκελές άρθρο του, περιέγραψε την απαισιόδοξη εικόνα της επόμενης φάσης της πανδημίας, όπου για "αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα" θα απουσιάζουν οι μεγάλες κοινωνικές εκδηλώσεις, έρχονται μήνες μισογεμάτων εστιατορίων και αεροπορικών πτήσεων, και μια "ανώμαλη" ύπαρξη μέχρι τη δημιουργία του εμβολίου, που μπορεί να διαρκέσει έως και 18 μήνες.
Κύρια σημεία του άρθρου

-Οι περισσότερες θεραπείες θα αποτύχουν, γράφει ο Γκέιτς, άλλες όμως όπως αυτές που χρησιμοποιούν αντισώματα και πλάσμα αίματος ίσως δώσουν φιλόδοξα αποτελέσματα στις κλινικές δοκιμές. Άλλες θεραπείες, όπως η υδροξυχλωροκίνη, φαίνεται να προσφέρει μέτρια αποτελέσματα στην καλύτερη περίπτωση, όπως σημειώνει.

-Εξαιρετικά σημαντικά βήματα για την καταπολέμηση της πανδημίας, όπως γράφει, θα αποτελέσουν οι νέες διαγνωστικές εξετάσεις, οι κλινικές δοκιμές, καθώς και τα ψηφιακά εργαλεία για την ιχνηλάτηση των κρουσμάτων και την εξάπλωση του ιού σε εθνικό επίπεδο.

-Η διαδικασία δημιουργίας ενός ασφαλούς εμβολίου -η οποία διαρκεί συνήθως πέντε χρόνια- θα επιταχυνθεί, αλλά ο εμβολιασμός του παγκόσμιου πληθυσμού θα εξαρτηθεί από τις δυνατότητες παραγωγής, οι οποίες πιθανότατα θα δρομολογηθούν από τη ζήτηση, σύμφωνα με τον Γκέιτς.

-Το ρίσκο είναι πολύ μεγάλο, υπογραμμίζει, καθώς "κάθε μήνας που απαιτείται για τη μελέτη του εμβολίου είναι ένας μήνας χαμένος για την οικονομία".

-Ενώ περιμένουμε το εμβόλιο, οι χώρες θα πρέπει να προωθούν δραστηριότητες "που ωφελούν την οικονομία και την ανθρώπινη ευημερία, με μικρό ρίσκο εξάπλωσης της ασθένειας", μια τακτική που θα προκύψει μετά από δοκιμές και αποτυχίες.

-Αυτή η προσέγγιση αφήνει πολλές δραστηριότητες, όπως οι θρησκευτικές και αθλητικές εκδηλώσεις, σε μια "γκρίζα περιοχή", όπου ο κίνδυνος εξάπλωσης της πανδημίας ίσως αποδειχθεί μη αποδεκτός.
Με τα λόγια του

"Το οικονομικό κόστος για την ανάσχεση της πανδημίας είναι άνευ προηγουμένου... Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα των κυβερνητικών πολιτικών που περιορίζουν τις δραστηριότητες. Όταν οι άνθρωποι ακούνε ότι μια μολυσματική ασθένεια εξαπλώνεται ευρέως, αλλάζουν τη συμπεριφορά τους. Δεν υπήρξε ποτέ ως επιλογή να έχουμε την ισχυρή οικονομία του 2019 το 2020 ", έγραψε ο Γκέιτς.
Ιστορικό

Ο Μπιλ Γκέιτς, ο οποίος τον προηγούμενο μήνα αποχώρησε από τα διοικητικά συμβούλια της Microsoft και της Berkshire Hathaway, εδώ και καιρό έχει τονίσει τη σπουδαιότητα προετοιμασίας έναντι μιας πανδημίας. Με περιουσία που αγγίζει τα 103 δισ. δολ., ο Γκέιτς και η σύζυγός του, Μελίντα, πρόσφατα προσέφεραν 100 εκατ. δολ. για την ανάπτυξη εμβολίου κατά του νέου κορονοϊού. Ο ιδρυτής της Microsoft, επίσης, έχει ασκήσει κριτική στον τρόπο που επέλεξε η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ να χειριστεί την πανδημία, ενώ χαρακτήρισε ως "πολύ επικίνδυνη" την απόφαση του Αμερικανού προέδρου να διακόψει τη χρηματοδότηση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας.

Η παρέμβασή του έρχεται μετά τις προσπάθειες που καταβάλλουν διάφορες πολιτείες των ΗΠΑ, εν μέσω ακραίων παρατάξεων και υποστηρικτών του Τραμπ, να ανοίξουν ξανά τις οικονομικές δραστηριότητές τους.


πηγή
Στον αέρα πάνω από 1.200 εργαζόμενοι, 1 εκατ. δολ. ημερησίως εισαγόμενο συνάλλαγμα και μια αλυσίδα αξίας με 15.000 φυσικά και νομικά πρόσωπα


του Λεωνίδα Βατικιώτη

Τα δάχτυλά του έτρεχαν γρήγορα και νευρικά επάνω στην οθόνη του κινητού του, προσπαθώντας να βρουν μια φωτογραφία από τον σχετικό φάκελο. Όταν έπεσε πάνω της, σταμάτησε, τη μεγέθυνε και μου… συστήθηκε: «Εγώ είμαι αυτός». Η πληροφορία ήταν απαραίτητη, γιατί ήθελε πολλή εμπειρία προκειμένου να καταλάβει κάποιος ότι το κατακόκκινο και πρησμένο πρόσωπο επάνω στην οθόνη του κινητού ήταν ο ιδιοκτήτης του. «Έτσι γινόμαστε μέσα στο καμίνι που δουλεύουμε, σε θερμοκρασίες που φθάνουν ακόμη και τους 1.500 βαθμούς Κελσίου», μας δηλώνει ο Γιώργος Μπ., ένας από τους εργάτες της ΛΑΡΚΟ που συναντήσαμε στην απεργία της 18ης Φεβρουαρίου. Το ραντεβού ήταν στη γέφυρα της Χαλκίδας, την οποία οι συγκεντρωμένοι έκλεισαν ως ένδειξη διαμαρτυρίας. Όλη την ώρα δε, τα Τσιμέντα Χαλκίδας που διακρίνονται από τη γέφυρα στο στερεολλαδίτικο κομμάτι υπενθύμιζαν το πιο πρόσφατο κατόρθωμα της προηγούμενης κυβέρνησης της ΝΔ στην περιοχή: το κλείσιμο μιας βιομηχανίας που λειτουργούσε επί δεκαετίες, εξασφαλίζοντας μισθό σε εκατοντάδες εργάτες και το εισόδημα μιας ολόκληρης περιοχής.

Κι όπως και τότε, έτσι και σήμερα, όταν μιλάμε για μισθούς στη ΛΑΡΚΟ εννοούμε μισθούς πείνας σε έναν εργασιακό χώρο μάλιστα που μόνο πρόσφατα θρήνησε δύο νεκρούς και στα 55 χρόνια ιστορίας του έχει θρηνήσει 75 νεκρούς! Μας λέει ο Κώστας Μ., για παράδειγμα: «Είμαι 15 χρόνια εργοδηγός στα νταμάρια, δουλεύω τρεις βάρδιες κι ο καθαρός τελικός μισθός μου είναι 1.030 ευρώ. Το 90% των εργαζομένων δεν παίρνει πάνω από 1.100 ευρώ, ενώ εκατοντάδες εργαζόμενοι που δουλεύουν σε εργολάβους αμείβονται με 600 και 700 ευρώ τον μήνα, χωρίς να ξέρουν αν και πότε θα έχουν δουλειά». Όλοι σχεδόν οι εργάτες της ΛΑΡΚΟ με τους οποίους μιλήσαμε επέμεναν να μας περιγράφουν τη δεινή οικονομική κατάστασή τους για δύο λόγους: Αρχικά, επειδή μόλις πριν από λίγες ημέρες η κυβέρνηση είχε διαδώσει, μέσω των γνωστών μηχανισμών, ότι αμείβονται με μισθούς 4.000 ευρώ! Αυτός όμως ήταν ο μισθός των golden boys που διορίζει η ίδια. Ήταν το έναυσμα για να ενεργοποιηθεί ο γνωστός κοινωνικός αυτοματισμός που καταλήγει να ζητά, κι όχι μόνο να δικαιολογεί, την απόλυσή τους. Ο δεύτερος λόγος, στενά συνδεδεμένος με τον προηγούμενο, ήταν η πρόβλεψη της τροπολογίας που ψηφίστηκε στη Βουλή για μείωση των μισθών τους κατά 25%! Τι να κόψεις από τα 1.000 ευρώ, που είναι μάλιστα «παγωμένα» από το 2007, όταν υπογράφτηκε η τελευταία επιχειρησιακή συλλογική σύμβαση εργασίας; Να σημειωθεί δε πως, αντίθετα με ό,τι συμβαίνει σε άλλες αντίστοιχες βιομηχανίες, η συμμετοχή της μισθοδοσίας στο συνολικό κόστος υπολείπεται του 20%…

Η τροπολογία που ψηφίστηκε από την ελληνική Βουλή στις 12 Φεβρουαρίου 2020, με τις ψήφους μόνο της ΝΔ, χαρακτηρίστηκε από όλους τους εργάτες της ΛΑΡΚΟ σαν «ταφόπλακα». Δίνει τελευταία διορία 12 και έξι μηνών για την πώληση της εταιρείας και, αν δεν βρεθεί αγοραστής, τότε ξαφνικός θάνατος: πτώχευση! Όλοι ωστόσο οι συνομιλητές μας θεωρούσαν σίγουρο ότι η κυβέρνηση έχει ήδη βρει τον αγοραστή, ο οποίος περίμενε χρόνια σαν μάννα εξ ουρανού την τροπολογία που επιταχύνει τις διαδικασίες ιδιωτικοποίησης της εταιρείας: Είναι η πολυεθνική, ισραηλινών συμφερόντων, Gsol που ήδη λειτουργεί δύο ορυχεία νικελίου, το ένα στην Δομινικανική Δημοκρατία στην Καραϊβική και το άλλο στην Βόρεια Μακεδονία, όπου μεταξύ των στελεχών της απασχολεί και στελέχη που είχαν εργαστεί στο παρελθόν στη ΛΑΡΚΟ. Γνωρίζει επομένως εκ των έσω την ανυπολόγιστη αξία της, στην οποία περιλαμβάνονται κοιτάσματα σιδηρονικελίου αξίας 20 δισεκ. ευρώ σε γη έκτασης άνω του ενός εκατομμυρίου στρεμμάτων, τρία μεταλλεία (Εύβοια, Βοιωτία, Καστοριά), ένα λιγνιτορυχείο στην Κοζάνη, δύο ιδιόκτητα λιμάνια και δύο οικισμούς.

Η πώληση της ΛΑΡΚΟ θα αποτελέσει οικονομικό έγκλημα διαρκείας που δεν πρόκειται να παραγραφεί ποτέ! Όχι μόνο μεταξύ των 1.200 εργαζομένων που απασχολεί σε μόνιμο και εργολαβικό προσωπικό ή των 15.000 ΑΦΜ που συμμετέχουν στην αλυσίδα αξίας της από τη Στερεά Ελλάδα μέχρι την περιφέρεια της Δυτικής Μακεδονίας, αλλά και για έναν ακόμη λόγο που υπερβαίνει τους προηγούμενους: Επειδή η ΛΑΡΚΟ είναι η μοναδική στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όχι μόνο στην Ελλάδα, βαριά βιομηχανία παραγωγής σιδηρονικελίου. Από τις πέντε που υπάρχουν μάλιστα στον κόσμο, καμία δεν είναι καθετοποιημένη όπως η ΛΑΡΚΟ, να έχει στην κατοχή της όχι μόνο ορυχεία εξόρυξης νικελίου, αλλά και μονάδες επεξεργασίας, όπως αυτή στην Λάρυμνα. Ως αποτέλεσμα η ΛΑΡΚΟ, με ετήσιο κύκλο εργασιών γύρω στα 300 εκατ. ευρώ, δεν αποτελεί μόνο βασικό οικονομικό αιμοδότη έξι νομών, αλλά συμμετέχει στις εθνικές εξαγωγές με ποσοστό 3%, εισάγοντας στην Ελλάδα 1 εκατ. δολ. ημερησίως. Η ΛΑΡΚΟ είναι μια πολύτιμη βιομηχανία λόγω του νικελίου που παράγει το οποίο χρησιμοποιείται από την αυτοκινητοβιομηχανία μέχρι την παραγωγή όπλων, οικιακών σκευών και ιατρικών εργαλείων.

Η ΛΑΡΚΟ είναι μια πολύτιμη βιομηχανία για έναν ακόμη, πολύ σπουδαίο λόγο: Στο κράμα σιδηρονικελίου που επεξεργάζεται η εταιρεία, πέρα από νικέλιο περιέχεται και κοβάλτιο, το οποίο όμως δεν διαχωρίζεται! Η τιμή του κοβαλτίου όμως (που είναι επίσης διαπραγματεύσιμο σε χρηματιστήρια εμπορευμάτων) είναι πολύ υψηλότερη από την τιμή του νικελίου. Ενδεικτικά, στις 28 Φεβρουαρίου η τιμή του νικελίου ανερχόταν σε 12.187 δολ., ενώ του κοβαλτίου σε 33.500. Η ΛΑΡΚΟ στο μετάλλευμα που εξάγει και πουλάει, το οποίο τιμολογεί ως νικέλιο, περιλαμβάνει και κοβάλτιο που στην αγορά στοιχίζει σχεδόν τριπλάσια τιμή! Οι πελάτες της επομένως αγοράζουν νικέλιο, εντός του οποίου περιλαμβάνεται και κοβάλτιο, το οποίο εξασφαλίζουν σε τιμές σημαντικά υποδεέστερες της αγοράς! Το σωματείο εργαζομένων εκτιμά ότι κατ’ αυτό τον τρόπο η εταιρεία χάνει 70-100 εκατ. δολ. ετησίως! Αν αυτό δεν ισοδυναμεί με παταγώδη και καταστροφική αποτυχία όλων των διορισμένων από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ διοικήσεων που πέρασαν μέχρι σήμερα από την εταιρεία, πώς αλλιώς μπορεί να χαρακτηριστεί;

Ο καταστροφικό ρόλος των διοικήσεων της ΛΑΡΚΟ, που ποτέ δεν μερίμνησαν να αξιοποιήσουν το κοβάλτιο, γίνεται ακόμη πιο εμφανής αν λάβουμε υπ’ όψη μας τη σημασία του. Και πάλι με βάση το σωματείο εργαζομένων, «οι ανάγκες της ΕΕ σε κοβάλτιο εκτιμώνται ότι θα είναι 53.000 τόνοι το 2025, αλλά μόνο 2.300 παράγονται εντός της ΕΕ (Φινλανδία). Το υπόλοιπο το προμηθεύεται κυρίως από τη Ρωσία και το Κονγκό. Το κοβάλτιο έχει χαρακτηριστεί από την ΕΕ στρατηγική πρώτη ύλη, αφού είναι απολύτως αναγκαίο για την παραγωγή μπαταριών. Εάν η ΛΑΡΚΟ επενδύσει και στην υδρομεταλλουργία, θα είναι σε θέση να παράγει 2.000-3.000 τόνους κοβαλτίου τον χρόνο, καλύπτοντας συνολικά το 10% των αναγκών της ΕΕ, μαζί με την Φινλανδία. Με αυτά τα δεδομένα και προς όφελος της ΕΕ, η ΛΑΡΚΟ λόγω του κοβαλτίου μπορεί να χαρακτηριστεί στρατηγικής σημασίας βιομηχανία για την ΕΕ»!

Η μοναδική κι άνευ προηγουμένου δυνατότητα να παραμείνει η ΛΑΡΚΟ στο δημόσιο (και το 1 εκατ. δολ. στα κρατικά κι όχι τα ιδιωτικά ταμεία) υπογραμμίζεται από τη διακριτική μεν, αλλά σαφή στροφή της ΕΕ σε θέματα βιομηχανικής πολιτικής. Πρόκειται για μια πολιτική που ξεκίνησε το 2018, στο πλαίσιο μιας ομάδας κρατών-μελών που ονομάστηκε «Φίλοι της Βιομηχανίας», και με σαφή τρόπο αποστασιοποιείται από την ισοπεδωτική πολιτική του ελεύθερου ανταγωνισμού και τάσσεται υπέρ των κρατικών και κλαδικών ενισχύσεων σε πολύ επιλεγμένες βιομηχανίες, ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος. Η Ελλάδα συμπεριλαμβάνεται σε αυτή την ομάδα 18 κρατών, που συμπύκνωσε τις κατευθύνσεις της νέας βιομηχανικής πολιτικής στη «Διακήρυξη της Βιέννης». Όσο εμφανές είναι ότι δεν επανέρχεται η βιομηχανική πολιτική που γνωρίσαμε μέχρι και τη δεκαετία του ’70, άλλα τόσο σαφές είναι ότι η ΛΑΡΚΟ πληροί και με το παραπάνω όλα τα κριτήρια για να διεκδικηθεί ακόμη και τώρα η διάσωσή της. Ωστόσο, ούτε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αξιοποίησε αυτήν τη δυνατότητα την περίοδο 2015-2019.

Καμιά κυβέρνηση επίσης δεν προχώρησε πλήθος επενδυτικών προτάσεων που έχουν κατατεθεί κι οι οποίες θα μπορούσαν να είχαν βελτιώσει σημαντικά τη θέση της βιομηχανίας: από τη δημιουργία μονάδας παραγωγής ανοξείδωτου χάλυβα που θα καθετοποιούσε περαιτέρω την παραγωγή, μέχρι αξιοποίηση υποπροϊόντων όπως σκουριά και αδρανή υλικά, συμπαραγωγή ενέργειας, χρήση του φυσικού αερίου σαν καύσιμη ύλη, κ.ά.

Αντίθετα, τόσο οι προηγούμενες όσο και η σημερινή κυβέρνηση αφήνουν να κρέμεται πάνω από την ΛΑΡΚΟ η απειλή ενός εξοντωτικού προστίμου, ύψους 136 εκατ. ευρώ, που δεν είναι μόνο αυθαίρετο, είναι και γελοίο. Το πρόστιμο αφορά τη συμμετοχή του δημοσίου σε μια αύξηση μετοχικού κεφαλαίου της εταιρείας και την εγγύηση ενός τραπεζικού δανείου που είχε λάβει, το οποίο αποπληρώθηκε. Η ΕΕ το θεωρεί ωστόσο κρατική ενίσχυση που νοθεύει τον ανταγωνισμό και απαιτεί από την κυβέρνηση να το ανακτήσει, μαζί μάλιστα με τους τόκους. Η απόφαση αυτή είναι σκανδαλώδης για τρεις λόγους: Πρώτον, επειδή δεν επρόκειτο για ενίσχυση αλλά για εγγύηση που ποτέ δεν κατέπεσε. Δεύτερον, επειδή αν η ΛΑΡΚΟ περάσει σε ιδιώτη το πρόστιμο θα παραγραφεί, πράγμα που σημαίνει ότι οι κρατικές ενισχύσεις επιτρέπονται σε ιδιώτες αλλά απαγορεύονται σε δημόσιες εταιρείες… Ο τρίτος λόγος είναι πέραν των άλλων… πρωτότυπος. Η ΛΑΡΚΟ κατηγορείται ότι νοθεύει τον ανταγωνισμό, αξιοποιώντας δηλαδή κρατικά κεφάλαια βελτιώνει τη θέση της έναντι ανταγωνιστικών εταιρειών που παλεύουν να επιβιώσουν στηριζόμενες σε ίδιες δυνάμεις. Ανταγωνισμός όμως δεν… υπάρχει ούτε στην Ελλάδα ούτε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μιας και είναι η μοναδική μεταλλευτική εταιρεία που παράγει σιδηρονικέλιο από εγχώρια μεταλλεύματα. Βλάπτει επομένως έναν ανταγωνισμό που δεν υφίσταται!

Ενάντια στο σχέδιο ξεπουλήματος/κλεισίματος της ΛΑΡΚΟ δεν τάχθηκε μόνο το σωματείο της ΛΑΡΚΟ, που έχει μακρά παράδοση αγώνων από το 1977 ακόμη, ή τοπικοί φορείς συμπεριλαμβανομένης και της εκκλησίας. Τάχθηκε ακόμη και η ΔΑΚΕ ΛΑΡΚΟ που με ανακοίνωσή της επέκρινε σφοδρά τη ΝΟΔΕ Φθιώτιδας απ’ όπου εκλέγεται και ο υπουργός Οικονομικών Χρ. Σταϊκούρας, ο οποίος φέρει την ευθύνη μαζί με τον υπουργό Ενέργειας Κ. Χατζηδάκη για την (ν)τροπολογία. Στην ανακοίνωση αναφέρεται «ανάθεμα αν έχουν διαβάσει την τροπολογία-έκτρωμα που πάει να εφαρμοστεί στη ΛΑΡΚΟ» και καταλήγει: «Η ΝΟΔΕ καλά θα κάνει να ασχολείται με το κόψιμο της πρωτοχρονιάτικης πίτας και με άλλες εκδηλώσεις φαντεζί στον νομό»…

Η οργή των εργαζομένων και των φορέων της περιοχής ενάντια στην επιχειρούμενη πώληση της ΛΑΡΚΟ σχετίζεται άμεσα με τις αιτίες που οδήγησαν την εταιρεία στη σημερινή, συγκυριακά άσχημη, οικονομική κατάσταση. Όλες έχουν να κάνουν με κακή διαχείριση εκ μέρους των διορισμένων διοικήσεων. Μεταξύ των εργαζομένων, κυκλοφορεί πλήθος ανεκδότων για τα έργα και τις ημέρες όλων των προηγούμενων διοικητών που έρχονταν για λίγα χρόνια κι έφευγαν με το μυαλό τους στραμμένο στο να διορίσουν συγγενείς στενούς και μακρινούς, εξ αίματος και αγχιστείας, και να κάνουν ταξίδια ανά τον κόσμο, χρεώνοντας την εταιρεία… Επίσης, να χρησιμοποιήσουν την ΛΑΡΚΟ για διορισμούς, καθώς είναι το μεγαλύτερο «εκλογομάγαζο» της περιοχής, όπως το χαρακτήρισαν οι εργαζόμενοι και δεξαμενή ψήφων για τα κυβερνητικά κόμματα.

Μένεα πνέουν οι εργαζόμενοι της ΛΑΡΚΟ, όποτε τίθεται και το ζήτημα της ρύπανσης του Ευβοϊκού. Είναι μια ακόμη κατηγορία που εξαπολύεται εναντίον της ΛΑΡΚΟ από την κυβέρνηση και δη τον υπουργό Κ. Χατζηδάκη, στην προσπάθειά του να διασύρει τη βιομηχανία για να φανεί επιβεβλημένο το ξεπούλημα. «Το 2013 επί κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου, ο Κ. Χατζηδάκης ως υπουργός Περιβάλλοντος είχε υπογράψει την άδεια εναπόθεσης στον Ευβοϊκό από την ΛΑΡΚΟ», μας επισήμανε εργαζόμενος. Εμείς όμως του υποβάλαμε πρόταση εναπόθεσης της σκουριάς στη στεριά σε μια περιοχή που λέγεται Λιάρδα και δεν μας έδωσε ποτέ άδεια. Αν κάποιος επομένως πρέπει να λογοδοτήσει και να τιμωρηθεί για την μόλυνση του Ευβοϊκού είναι ο Χατζηδάκης, όχι η ΛΑΡΚΟ», μας τόνισε.

Το μεγαλύτερο οικονομικό βαρίδι που ακολουθεί τη ΛΑΡΚΟ ακόμη και σήμερα προέρχεται από τη νεοδημοκρατική διοίκηση της περιόδου 2006-2008 κι έχει κόστος πάνω από 500 εκατ. ευρώ. Σχετίζεται με την προπώληση της παραγωγής σε τιμές πολύ χαμηλότερες από τις τιμές της αγοράς. Οι ζημιές απογειώθηκαν όταν η διοίκηση αποφάσισε να «σπάσει» το συμβόλαιο, καταβάλλοντας τις σχετικές ρήτρες κι οι τιμές καταποντίστηκαν. Πέτυχε δηλαδή να καταγράψει ζημιές και στην άνοδο και στην πτώση των διεθνών τιμών. Μεγάλο κατόρθωμα…

Η ΛΑΡΚΟ δεν θα ήταν στην άσχημη θέση που βρίσκεται σήμερα, αν δεν την επιβάρυνε δραματικά ο έτερος μεγαλομέτοχός της, η ΔΕΗ, που κατέχει το 11,45% του μετοχικού κεφαλαίου (ενώ το ελληνικό δημόσιο κατέχει το 55,19% και η Εθνική Τράπεζα το 33,36%). Η ΔΕΗ ωστόσο, ενώ σε όλες τις ενεργοβόρες βιομηχανίες χρεώνει τη MWh από 28 ως 32 ευρώ, μεταξύ αυτών και στην Αλουμίνιο της Ελλάδας, στη ΛΑΡΚΟ που είναι θυγατρική της χρεώνει το εξωφρενικό ποσό των 73 ευρώ! Κι αυτό παρ’ ότι η ΛΑΡΚΟ είναι η δεύτερη πιο ενεργοβόρα βιομηχανία της χώρας!

Σε κάθε περίπτωση, το οικονομικό αποτύπωμα της ΛΑΡΚΟ δεν μπορεί να αποτυπωθεί βραχυχρόνια λόγω της φύσης του προϊόντος που πωλεί. Η τιμή του νικελίου στην αγορά καθορίζεται στο χρηματιστήριο, με τις διακυμάνσεις να είναι απρόβλεπτες και σοβαρές, επηρεάζοντας άμεσα τα κέρδη ή τις ζημίες. Γι’ αυτόν τον λόγο, μόνο μακροχρόνια μπορεί να αποτιμηθεί η συμβολή της ΛΑΡΚΟ στην ελληνική οικονομία και τις τοπικές κοινωνίες.




πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Drago Bosnic, Fort Russ, 21-4-20
Μετάφραση: Μ. Στυλιανού

Βρυξέλλες – Η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση έχει άμεση ανάγκη χρηματοπιστωτικών ενέσεων για να μείνει όρθια και να επιζήσει της θανάσιμης επιδημίας που τώρα αφανίζει την ήπειρο, προειδοποίησε ο Ευρωπαίος Επίτροπος για την Οικονομία Πάολο Ζεντιλόνι. Ενάμιση γεμάτο τρισεκατομμύριο θα χρειαστεί για την αντιμετώπιση αυτής της κρίσης δήλωσε ο Ζεντιλόνι στο Σπίγκελ,ενόψει της συνάντησης κορυφής των κυβερνήσεων της Ε.Ε. για την κρίση που έχει προκαλέσει η πανδημία του κορωναϊού.

Ο Επίτροπος της Ε Ε για την Οικονομία και την χρηματοπιστωτική πολίτική είπε ότι η Ευρώπη περνά την «χειρότερη κρίση» μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, η οποία απειλεί την ίδια την ύπαρξη της Ε.Ε. ως μιας ενιαίας οικονομικής και πολιτικής οντότητας. Ο Ζεντιλόνι επικαλέστηκε μια πρόγνωση του Δ.Ν.Τ. ότι η Ε.Ε. θα υποστεί εφέτος μιαν χωρίς προηγούμενο πτώση του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος της κατά 7,5%.

Το 2009, κατά την παγκόσμια οικονομική κρίση, το ΑΕΠ της Ε Ε μειώθηκε «μόνο» κατά 4,4%.

Ο Ζεντιλόνι, Ιταλός, απορρίπτει την ιδέα των Ευρω-ομολόγων που υποστηρίζεται από τους συμπατριώτες του και συστηματικά απορρίπτεται από την Γερμανία. Χαρακτηρίζει αυτήν την πρόταση «οπισθοδρομική», λέγοντας ότι η Ευρώπη «είχε αρκετά από αυτό.»

« Για να αποφύγει τις συνέπειες από αυτήν την κρίση, η Ευρώπη χρειάζεται επειγόντως ένα κοινό εργαλείο για την χρηματοδότηση της ανοικοδόμησης», δήλωσε.

«Αλλιώς, κινδυνεύουμε να βρεθούμε σε κατάσταση όπου οι διαφορές στις οικονομίες στην Ευρωζώνη και στην υπόλοιπη Κοινή Αγορά γίνονται πολύ μεγάλες και οδηγούν σε διάσπαση», τόνισε.

Παρά ταύτα, το Eurogroup – υπουργοί οικονομικών των κρατών της Ευρωζώνης- διέθεσαν μέχρι τώρα μόνο 500 δισεκατομμύρια ευρώ για την χρηματοδότηση των ιατρικών δαπανών και την βοήθεια μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, αφήνοντας την Ευρώπη σε έλλειψη ενός τρισεκατομμυρίου ακόμη.

Το εκκρεμές ρολόι χτυπάει, προειδοποίησε ο Ζεντιλόνι. Και τόνισε: Δεν μπορούμε να περιμένουμε τον ιό να κάνει ειρήνη μαζί μας, προτού να αρχίσουμε να ανοικοδομούμε. Η ανοικοδόμηση πρέπει να αρχίσει τώρα, την άνοιξη, το καλοκαίρι.»

Τα Μεσογειακά κράτη-μέλη της Ε.Ε. έχουν πληγεί σκληρότερα από την πανδημία του κορωναϊού, με την Ιταλία και την Ισπανία να αντιμετωπίζουν τον μεγαλύτερο αριθμό κρουσμάτων.

Ο χειρισμός της κρίσης από την Ε.Ε. έχει δικαίως εξαγριώσει τους περισσότερους Ιταλούς και Ισπανούς, επειδή η τεράστια και ανίκανη γραφειοκρατία των Βρυξελλών καθυστερούσε απελπιστικά να ανταποκριθεί στις εκκλήσεις για βοήθεια από την Ιταλία και την Ισπανία. ΄Ηταν μόνο η Ρωσία και η Κίνα που αντέδρασαν αμέσως και έστειλαν την πολυπόθητη βοήθεια σε νοσηλευτικό προσωπικό και εξοπλισμό.                                                   
     
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

H ιστορική πτώση του αμερικανικού αργού δεν μπορεί παρά να προμηνύει κάτι πρωτόγνωρο εξίσου εφιαλτικό με τον Covid-19.


Ήδη κάποιοι κάνουν λόγο για το σκάσιμο τη παγκόσμιας φούσκας του χρέους το οποίο ανήλθε το τρίτο τρίμηνο του 2019 στο επίπεδο ρεκόρ του 322% του παγκόσμιου ΑΕΠ ή διαφορετικά στα 253 τρισεκατομμύρια δολάρια.

Αν αυτό επιμεριστεί σε κάθε άνθρωπο που ζει στον πλανήτη, μεταφράζεται σε πάνω από 32.000 δολάρια κατά κεφαλήν, υπολογίζοντας τον πληθυσμό σε 7,7 δισ.

Το χρέος που έχει συσσωρευθεί μετά την κρίση του 2007 βρίσκεται κατά κύριο λόγο σε χέρια επιχειρήσεων. Συνεπώς η αναταραχή, που επικρατεί αυτή τη στιγμή στις εφοδιαστικές αλυσίδες λόγω κορωνοϊού και η επιβράδυνση της παγκόσμιας ανάπτυξης, προδικάζει ότι οι εταιρείες θα έχουν χαμηλότερα κέρδη και ως αποτέλεσμα θα δυσκολευτούν να εξυπηρετήσουν τα χρέη τους.

Παράλληλα, οι πολιτικοί των ανεπτυγμένων χωρών δηλώνουν έτοιμοι για περαιτέρω χαλάρωση της δημοσιονομικής και νομισματικής πολιτικής, ώστε να μπορέσουν να αντισταθμίσουν τον οικονομικό αντίκτυπο του ιού. Ωστόσο, αυτού του είδους οι οικονομικές πολιτικές όχι μόνον προσομοιάζουν με τα μέτρα που συνέβαλαν στο ξέσπασμα της κρίσης του 2007, αλλά παράλληλα διογκώνουν το ήδη υψηλότατο παγκόσμιο χρέος.

Παρ’ όλα αυτά, οι κεντρικές τράπεζες διατρέχουν τον μακροβιότερο και εντονότερο κύκλο επεκτατικής πολιτικής, ο οποίος όχι μόνο προωθεί τον ιδιωτικό δανεισμό, αλλά μειώνει και την αποδοτικότητα των μέτρων, όπως για παράδειγμα τα χαμηλά ή αρνητικά επιτόκια.

Πιο αναλυτικά, χρέος συσσωρεύεται τα τελευταία χρόνια στον επιχειρηματικό κλάδο. Ενδεικτικά, σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση του ΟΟΣΑ, οι εκκρεμείς οφειλές σε εταιρικά ομόλογα παγκοσμίως άγγιξαν τον Δεκέμβριο του 2019 το επίπεδο ρεκόρ των 13,5 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, περίπου το διπλάσιο σε σχέση με τον Δεκέμβριο του 2008.

Η αύξηση σημειώθηκε κατά κύριο λόγο στις ΗΠΑ, όπου η Ομοσπονδιακή Τράπεζα (Fed) εκτιμά ότι τα εταιρικά χρέη έχουν αυξηθεί στα 6,5 τρισεκατομμύρια δολάρια το 2019, ενώ πριν από την κρίση βρίσκονταν στα 3,3 τρισεκατομμύρια δολάρια. Μάλιστα, πρόκειται για χρέη που συσσωρεύονται σε παραδοσιακούς κλάδους της οικονομίας, οι οποίοι έχουν χαμηλότερη κερδοφορία σε σχέση με τους πιο σύγχρονους τομείς, όπως για παράδειγμα τις τεχνολογικές εταιρείες.

Σχεδόν το 60% και πλέον των χωρών του κόσμου αναμένουν ανάπτυξη χαμηλότερη των δυνατοτήτων τους το 2020. Οπότε η χαλαρή νομισματική πολιτική των κεντρικών τραπεζών διευκολύνει τον δανεισμό κρατών και ομίλων.

Ωστόσο τα περιθώρια στενεύουν για περαιτέρω χαλάρωση, οπότε χώρες όπως η Ελλάδα, η Αργεντινή, η Βραζιλία και η Νότια Αφρική με τάχιστα αυξανόμενο δημόσιο δανεισμό, καθώς και εκείνες με υπέρογκο δημόσιο χρέος, όπως η Ιταλία και ο Λίβανος, μπορεί να δυσκολευθούν να καταφύγουν σε πακέτα οικονομικής στήριξης.

Επιπλέον, όπως τονίζει το Ινστιτούτο Διεθνών Οικονομικών, η διάθεση των επενδυτών να χρηματοδοτούν επιχειρήσεις ειδικά στις υπερχρεωμένες χώρες μπορεί να αποδειχθεί ευμετάβλητη και να εξαρτηθεί από το πώς αλλάζει το κλίμα στη διαχείριση ρίσκου στο παγκόσμιο σκηνικό.
Το χρέος είναι υπερτριπλάσιο από την παγκόσμια οικονομική παραγωγή και η ανοδική του πορεία ήταν ξεκάθαρη και από το πρώτο εξάμηνο, όταν αυξήθηκε κατά 7,5 τρισ. δολάρια και δεν είχε ενδείξεις αποκλιμάκωσης έκτοτε. Συγκεκριμένα, το πρώτο εξάμηνο του 2019 το παγκόσμιο χρέος έφθασε στα 250 τρισ. δολάρια, το οποίο αντιστοιχεί στο 320% του παγκόσμιου ΑΕΠ.

Το δε δεύτερο τρίμηνο το χρέος των αναδυόμενων οικονομιών ξεπέρασε τα 71,4 τρισ. δολάρια, φθάνοντας σε νέα ρεκόρ του 220% του ΑΕΠ τους. Οι επιχειρήσεις του δημοσίου στις οικονομίες αυτές αντιστοιχούν σε πάνω από 50% όλου του εταιρικού δανεισμού εκτός του τραπεζικού κλάδου.
Σχεδόν το 60% επί του συνολικού παγκόσμιου δανεισμού αφορά την Κίνα και τις ΗΠΑ. Το δε συνολικό δημόσιο χρέος το 2019 θα ξεπεράσει τα 70 τρισ. δολάρια, όπως προβλέπει το ινστιτούτο, ενώ είχε και τη μεγαλύτερη αύξηση το πρώτο εξάμηνο κατά 1,5 ποσοστιαία μονάδα. Μετά ακολούθησαν οι τράπεζες και οι όμιλοι του χρηματοπιστωτικού κλάδου, όπου η αύξηση του δικού τους δανεισμού ήταν της τάξεως της μιας ποσοστιαίας μονάδας.

Αξίζει να αναφερθεί πως η συσσώρευση παγκοσμίου χρέους οφείλεται εν πολλοίς στην έκδοση πληθώρας ομολόγων σε όλο τον κόσμο. Το 2009 η ομολογιακή αγορά ανερχόταν σε 87 τρισ. δολάρια και στα μέσα του 2019 ξεπερνούσε τα 115 τρισ. δολάρια. Τέλος, όπως αναφέρει το Ινστιτούτο Διεθνών Οικονομικών, το επαχθές παγκόσμιο χρέος ίσως γίνει τροχοπέδη στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής: ο δανεισμός για έργα χαμηλού ανθρακικού αποτυπώματος υπερβαίνει ελαφρά το 1 τρισ. δολάρια όταν, κατά τους διεθνείς οργανισμούς, απαιτούνται κάθε χρόνο και κατά μέσον όρο 3,5 τρισ. δολάρια σε επενδύσεις για να μην ανέλθει η θερμοκρασία άνω του 1,5 βαθμού Κελσίου έως το 2050.


πηγή






Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Zero Hedge, 04/09/2020
Authored by Francesco Giubilei via The American Conservative,

[Από τις πολλές δεκάδες άρθρων στον παγκόσμιο τύπο που ελεεινολογούν την χρεοκοπία της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης ενώπιον της εξελισσόμενης τραγωδίας κυρίως των εθνών του Νότου, το κατωτέρω άρθρο δημοσιογράφου της ιδιαίτερα πληττόμενης γειτονικής μας και πολιτισμικά ομογάλακτης Ιταλίας ανταποκρίνεται περισσότερο στις ανάγκες σωστής ενημέρωσης του ελλαδικού κοινού για την ωμή πραγματικότητα που αποκάλυψε η μάστιγα του κορωναϊού και που συσκοτίζει ο συστηματικός θόρυβος, ο πανικός και η καλλωπιστική αερολογία. Πέραν της πειστικής απεικόνισης του εγγενούς και πολυδιάστατου γεω-πολιτιστικού διχασμού της Ευρωπαϊκής «Ένωσης»,το άρθρο, ( που γράφτηκε πριν από την συμφωνία-θρίαμβο του Βορρά μπροστά στους τάφους του Νότου), κατατοπίζει τον Έλληνα αναγνώστη και για την αξία της λύσης του Μηχανισμού Σταθερότητας, η οποία εορτάστηκε παρ’ ημίν ως επιτυχία.]

Μετάφραση/Εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

Ενώ οικονομική βοήθεια από τις Βρυξέλλες συζητείται και καθυστερεί, εκατομμύρια ανθρώπων της Μεσογείου αμφισβητούν ήδη την Ευρωπαϊκή Ιδέα.

Από την γέννηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπήρξε μια έντονη συζήτηση για την δυνατότητα δημιουργίας μιας Ευρώπης δύο οδών, διαχωρισμένης μεταξύ των Μεσογειακών εθνών και εκείνων της Βόρειας Ευρώπης.

Οι υποστηρικτές αυτής της λύσης έλεγαν ότι οι διαφορές μεταξύ των δυο αυτών τμημάτων της Ευρώπης είναι ασυμβίβαστες, σε ότι αφορά τον τρόπο ζωής, την αντίληψη για την κοινωνία και κυρίως την νοοτροπία των πολιτών. Το ενδεχόμενο της διαίρεσης πρωτοεμφανίστηκε στην Ελλάδα κατά την κρίση του 2008 και τώρα με την κατάσταση ανάγκης του κορωνοϊού φαίνεται να ενισχύεται.

Σήμερα έχει σκληρυνθεί η διαχωριστική γραμμή μεταξύ Βορρά και Νότου και εμφανίζεται με αντίθετες θέσεις για την αντιμετώπιση της εξάπλωσης του ιού.

Από την μια πλευρά οι λατινικές χώρες της Ευρώπης ζητούν να χρησιμοποιήσουν «Ευρωομόλογα», ένα χρηματοπιστωτικό εργαλείο με κοινό ευρωπαϊκό χρέος συνδεόμενο με τις πλουτοπαραγωγικές πηγές, που αυτές κρίνουν απολύτως απαραίτητο για την αντιμετώπιση της υγειονομικής κρίσης. Η Ιταλία και η Ισπανία δεν ζητούν να μοιραστούν το συνηθισμένο δημόσιο χρέος τους με την Γερμανία. Το μόνο που ζητούν είναι να μοιραστούν οι δαπάνες που απαιτούνται για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Από την άλλη πλευρά Γερμανοί πολιτικοί και τα Μέσα Ενημέρωσης κατηγορούν τον Νότο ότι επιζητεί να χρηματοδοτήσει την αντιμετώπιση της υγειονομικής κρίσης με γερμανικά χρήματα. Η Γαλλία στέκεται στο μέσον αυτών των δύο παρατάξεων, μολονότι στην πράξη η άποψη του Μακρόν μοιάζει να είναι πιο κοντά στην θέση των χωρών της νότιας Ευρώπης.

Η πρόταση της Άγκελας Μέρκελ και των άλλων βορείων ευρωπαϊκών κυβερνήσεων ήταν να χρησιμοποιηθούν τα κεφάλαια του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM), ενός θεσμού που ιδρύθηκε για να δανείζει σε κράτη-μέλη με χρηματο-πιστωτικά προβλήματα υπό ομαλές συνθήκες, για την αποφυγή καταστάσεων όπως της κρίσης του 2008. Οι πιστώσεις του μηχανισμού σταθερότητας θα χρησιμοποιηθούν από συγκεκριμένα κράτη και έτσι δεν θα δημιουργήσουν ένα κοινό χρέος. Η ιταλική θέση ήταν απλή και στηριζόταν σε δύο βασικά επιχειρήματα:

Πρώτον, η Ευρώπη δεν αντιμετωπίζει μια συνηθισμένη κατάσταση, έχουμε ανάγκη εκτάκτων μέτρων, που δεν μπορεί να είναι η χρήση των πιστώσεων του Μηχανισμού Σταθερότητας.

Δεύτερον, η κρίση του κορωνοϊού δεν αφορά μια μοναδική χώρα αλλά όλην την Ευρώπη και επομένως το κόστος της αντιμετώπισής της και της ανοικοδόμησης θα πρέπει να μοιραστούν όλες οι χώρες-μέλη της Ε.Ε.

Κατά την άποψη της Ιταλίας πρέπει να ληφθούν υπόψη και άλλα δεδομένα.

Η Ιταλία εισφέρει στην Ε.Ε. περισσότερα από όσα εισπράττει. Η καθαρή ετήσια εισφορά της ανέρχεται στα 20 δισεκατομμύρια ευρώ, καθιστώντας την τρίτον χεηματοδότη μετά την Γερμανία και την Γαλλία. Αυτό σημαίνει ότι τα ποσά που διατίθενται στην Ιταλία από την Ε.Ε. ως βοήθεια είναι εν μέρει και ιταλικά χρήματα. Το ίδιο ισχύει για τα κεφάλαια του Μηχανισμού Σταθερότητας. Η Ιταλία εισφέρει το 17,80% του κεφαλαίου του, η Ισπανία το 11,83%. Μεταξύ των άλλων κρατών που αντιτίθενται στα ευρωομόλογα η Ολλανδία εισφέρει μόνο το 5,68% των κεφαλαίων του Μηχανισμού Σταθερότητας, η Αυστρία το 2,77% και η Φινλανδία το ασήμαντο 1,79%.

Γιατί οι χώρες της Νότιας Ευρώπης (και η Ιρλανδία που συντάχτηκε μαζί τους) δεν θέλουν να προσφύγουν στους πόρους του Μηχανισμού Σταθερότητας; Ο δημοσιογράφος Νικόλα Πόρο, μια από τις πιο γνωστές φωνές στον κόσμο της ιταλικής κεντροδεξιάς, το εξήγησε ως εξής σε μια από τις δημοφιλείς εμφανίσεις του σε βίντεο: Αποδοχή του Μηχανισμού Σταθερότητας θα απειλούσε να καταστήσει την Ιταλία μια χώρα διοικούμενη από μιαν αναστημένη «Τρόϊκα»: από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, την Ε.Ε. και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο –όπως συνέβη με την Ελλάδα το 2008. Ο κίνδυνος με την αποδοχή αυτών των πόρων σήμερα θα αποδεικνυόταν θανάσιμος αφού οι όροι του δανείου θα αλλαχθούν πιθανότατα μετά την λήξη της κρίσης.

Οι φόβοι των κομμάτων της κεντροδεξιάς, και ειδικώτερα της Τζιώρτζια Μελόνι του «Φρατέλι ντ Ιτάλια» και του Ματέο Σαλβίνι της «Λίγκα» είναι ότι η κυβέρνηση του πρωθυπουργού Γκιουζέπε Κόντε τελικά θα αποδεχτεί το ESM, που πιθανώς θα καμουφλαριστεί και θα παρουσιαστεί διαφορετικά, αλλά στην ουσία θα μείνει το ίδιο.

Η σημερινή κρίση δεν μπορεί να συγκριθεί με του 2008. Το 2008 η Ευρώπη αντιμετώπιζε μια χρηματοπιστωτική κρίση με οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες. Σήμερα αντιμετωπίζουμε μια κρίση δημόσιας υγείας, γεγονός που σημαίνει ότι ο συναισθηματικός παράγων παίζει επίσης έναν σημαντικό ρόλο. Πως λες σε έναν επιχειρηματία της Λομβαρδίας, μιας από τις πλουσιότερες περιοχές της Ευρώπης, με ακαθάριστο μέσο εισόδημα υψηλότερο της Γερμανίας, ότι η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση χρειάστηκε δέκα μέρες για να συζητήσει και να βρει μια λύση εν μέσω μιας πανδημίας, όταν άνθρωποι πεθαίνουν; Πως το εξηγείς αυτό σε έναν άνθρωπο που δούλεψε μια ολόκληρη ζωή, πλήρωνε φόρους, εξασφάλιζε δουλειά σε πολλούς ανθρώπους και που πιθανώς έχει χάσει τον πατέρα του, έναν φίλο ή ένα υπάλληλο, μέσα σε λίγες μέρες, από τον κορωναϊό;

Ακόμη και εάν η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση συνεχίσει να λειτουργεί υπό την πολιτική και τυπική έννοια, για την πλειονότητα των πολιτών των μεσογειακών χωρών έπαψε να υπάρχει. Εάν αύριο το πρωί διεξαγόταν ένα δημοψήφισμα στην Ιταλία με ψηφοδοσία μέσω ιντερνέτ το 80% των Ιταλών θα ψήφιζαν πιθανότατα την έξοδο. Όχι μόνο συντηρητικά και κεντροδεξιά κόμματα είναι εναντίον της σημερινής Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης, αλλά για πρώτη φορά πολλοί φιλελεύθεροι και αριστεροί πολίτες έχουν τοποθετηθεί εναντίον της Ε.Ε., καθώς βλέπουν την στάση της απέναντι στην Πανδημία και την μοίρα της Ιταλίας.

Ο κορωνοϊός επισήμανε το ναυάγιο της ιδεολογίας της παγκοσμιοποίησης, όπως το αναπτύσσουν οι διανοούμενο Marco Gervasoni και Corrado Ocone ,στο τελευταίο βιβλίο τους «Κορωνοϊός: Το Τέλος της Παγκοσμιοποίησης» και του ενός από τους κυριότερους πυλώνες αυτής της ιδεολογίας που είναι αυτό που λέμε Ευρωπαϊσμό, δηλαδή « η ιδέα ότι, εν αναμονή της δημιουργίας μιας Παγκόσμιας Δημοκρατίας, μπορούμε να δημιουργήσουμε μιαν Ευρωπαϊκή Δημοκρατία, τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, στην οποία η ελευθερία των ανταλλαγών, του εμπορίου, των μετακινήσεων και των λεγομένων «εξωτερικών συνόρων» να μείνει όσο το δυνατόν ευρύτερη.»

Επιπλέον των διαφόρων πολιτικών και οικονομικών απόψεων, υπάρχουν στην Ε.Ε. βαθύτερα ρήγματα, σχετιζόμενα με τους διαφορετικούς οραματισμούς για το Ευρωπαϊκό Σχέδιο μεταξύ των λαών της βόρειας Ευρώπης και των λατινικών χωρών του Νότου. Σε απόδειξη απλώς κοιτάξτε το άρθρο που υπέγραψαν Γερμανοί διανοούμενοι στην μεγάλη γερμανική εφημερίδα Bild, εκφράζοντας αλληλεγγύη στην Ιταλία. Ο τίτλος του στα ιταλικά δηλώνει: “Siamo con voi!” (είμαστε μαζί σας), αλλά το περιεχόμενο, αντίθετα με τις καλές προθέσεις του, προκάλεσε ένα αίσθημα αηδίας στην Ιταλία. Το κείμενο είναι γεμάτο από στερεότυπα και συγκατάβαση για την ιταλική διατροφή, όπως «μας φέρατε καλά φαγώσιμα. Ξαφνικά μπορούσαμε να απολαύσουμε ορεκτικά, πεταλούδες και τιραμισού επίσης (…) Θέλαμε να μάθουμε πώς να μαγειρεύουμε ζυμαρικά όπως εσείς, να πίνουμε Καμπάρι όπως εσείς, και να ερωτευόμαστε όπως εσείς.» Για τη λεγομένη ιταλική Ντόλτσε Βίτα γράφουν:»Πάντοτε θέλαμε να είμαστε σαν εσάς. Με την ξενοιασιά σας».

Αυτά ασφαλώς δεν είναι λόγια παρηγοριάς για ένα έθνος που θρηνεί εκατοντάδες νεκρούς κάθε μέρα, όπου οι γιατροί δουλεύουν σε δωδεκάωρες βάρδιες και όπου, χάρις στην εξαιρετική αφοσίωση και τις προσπάθειες των πολιτών του, ένα ολοκαίνουργιο νοσοκομείο χτίστηκε στην Λομβαρδία μέσα σε λίγες μόνο ημέρες. Δυστυχώς οι λέξεις του άρθρου στην Bild συνθέτουν το στερεότυπο πίτσα, πάστα και μαντολίνο που έχουν για τους Ιταλούς στο κεφάλι τους πολλοί λαοί της Βόρεια Ευρώπης.

Δείχνουν μιαν άρνηση να δουν την όμορφη χώρα μας σαν μια μεγάλη βιομηχανική οικονομία και θετικό συνδρομητή στον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό, οι πολίτες της οποίας δεν μπορούν απλά να δέχονται τα διατάγματα της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης.

Στην Ιταλία, ακόμη και χωρίς απερίφραστη αναφορά στην αποχώρηση, για πρώτη φορά στις πολιτικές συζητήσεις και στις εκπομπές των ΜΜΕ υπάρχει συστηματική αναφορά σε ένα Σχέδιο Β, σε «μιαν εναλλακτική από αυτήν την Ευρώπη» και στην ανάγκη για «νέες λύσεις». Από μιαν πρακτική άποψη, η αποχώρηση από την Ευρώπη παρουσιάζει δύο προβλήματα: Το γεγονός ότι το ιταλικό χαρτονόμισμα είναι το Ευρώ και η δυσκολία στην πραγματοποίηση ενός δημοψηφίσματος.

Ασφαλώς η Ιταλία υιοθέτησε το ευρώ υπό συνθήκες δυσμενείς για την οικονομία της, αλλά η εγκατάλειψή του τώρα θα χειροτέρευε την κατάσταση. Εξάλλου η ιταλική νομοθεσία δεν προβλέπει την δυνατότητας δημοψηφίσματος και η διεξαγωγή του προϋποθέτει αναθεώρηση του Συντάγματος.

Αυτή η πολύπλοκη διαδικασία είναι απίθανη αν όχι και αδύνατη τουλάχιστον υπό ομαλές συνθήκες. Αλλά δεν βρισκόμαστε σε ομαλές συνθήκες αλλά σε εξαιρετικές και η πανδημία έχει αλλάξει τα συναισθήματα των Ιταλών. Στην πραγματικότητα υπάρχει και μιας άλλη, η οποία είναι επίσης δυσχερής, αλλά δεν φαίνεται πια ως χιμαιρική: Η κατάρρευση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εάν ολόκληρη ευρωπαϊκή σκαλωσιά καταρρεύσει, δεν θα υπάρχει πια ανάγκη για την ιταλική έξοδο.

Κατά μήκος ολόκληρης της Νότιας Ευρώπης πολύ περισσότεροι πολίτες ρωτούνε τώρα ποιον λόγο ύπαρξης έχει μια υπερεθνική εξουσία , δαπανηρή και νομικά φορτική, αλλά ανίκανη να δώσει σωστές λύσεις σε περισσότερους από 120 εκατομμύρια πολίτες της Ιταλίας, της Ισπανίας και της Πορτογαλίας σε αυτήν την δραματική εμπειρία τους..


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου