Articles by "Απόψεις για την Οικονομία"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Απόψεις για την Οικονομία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

H Δημοσιονομική Υγεία της Ιταλίας σε σοβαρή και πάλι κρίση

Don Quijones, WolfStreet, Zero Hedge, 16-4-2019
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού


Η κυβέρνηση συνασπισμού της Ιταλίας περιέκοψε προ ημερών την πρόβλεψη οικονομικής ανάπτυξης της χώρας το 2019 στο 0,2% -την ασθενέστερη πρόβλεψη της Ευρωζώνης, μετά μια προηγούμενη εκτίμηση για 1%. Η Ιταλία τελεί ήδη σε τεχνική ύφεση, αφού είχε σημειώσει ήδη δύο ολόκληρα τρίμηνα αρνητικής ανάπτυξης του ΑΕΠ στο δεύτερο εξάμηνο του 2018.


Ο κρατικός προϋπολογισμός για το τρέχον έτος βασιζόταν στην υπόθεση ότι η οικονομία θα αναπτυσσόταν εφέτος κατά 1%. Τώρα φαίνεται ότι η οικονομία μπορεί να μη σημειώσει καθόλου ανάπτυξη, θα μπορούσε μάλιστα και να συρρικνωθεί.

΄Ένα άμεσο αποτέλεσμα αυτής της εξέλιξης θα ήταν το σημερινό έλλειμμα τρεχόντων λογαριασμών της Ιταλίας για το 2019 να είναι σημαντικά μεγαλύτερο του 2,04% του ΑΕΠ, το οποίο είχε πέρυσι υποσχεθεί να μην υπερβεί η ιταλική κυβέρνηση. Και αυτό μπορεί να σημαίνει μόνο ένα πράγμα: μιαν ακόμη σύγκρουση, της Ρώμης με τις Βρυξέλλες, για την πορεία της δημοσιονομικής πολιτικής της Ιταλίας.

Η Ιταλία μπορεί ήδη να διεκδικεί τον τίτλο του μεγαλύτερου χρεοφειλέτη της Ευρώπης σε ονομαστικούς όρους και του δεύτερου σε σχετικούς όρους, μετά την δυο φορές «διασωσμένη» οικονομία της Ελλάδας. Η Ρώμη πρόβλεψε τελευταία ότι το δημόσιο χρέος θα σημειώσει εφέτος νέο ρεκόρ ύψους με 132% του ΑΕΠ. Αυτό το επίπεδο είναι απίθανο να διατηρηθεί για πολύ, με δεδομένη την στασιμότητα της ιταλικής οικονομίας και την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να μειώσει τους φόρους, να χαμηλώσει την ηλικία συνταξιοδότησης και να καθιερώσει το βασικό εισόδημα του πολίτη.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της ιταλικής οικονομίας είναι ότι πολλά από τα προβλήματά της είναι χρόνια και έχουν βαθιές ρίζες. Πολλά από αυτά ξεκινούν από την υιοθέτηση του Ευρώ, το 2000, ή στην περίπτωση της Ρώμης, στον μαζικό εθισμό στο δημόσιο χρέος, στην δεκαετία του 1980.΄Όπως επισημαίνει ο ΟΟΣΑ, το πραγματικό ΑΕΠ στην Ιταλία είναι σημαντικά πιο κάτω από το επίπεδό του πριν από την κρίση. Η Ιταλία είναι επίσης η μόνη χώρα-μέλος του ΟΟΣΑ όπου τα εισοδήματα (υπολογιζόμενα ως ποσοστό του ΑΕΠ κατά κεφαλήν) είναι χαμηλότερα από το 2000. Αντίθετα, στην Γαλλία, την Ισπανία, την Βρετανία και την Γερμανία αυξήθηκαν στην ίδια περίοδο κατά 13%, 17%, 21% και 23% αντίστοιχα.

Το ΔΝΤ προβλέπει τώρα αύξηση του ποσοστού του δημοσίου χρέους της Ιταλίας από 134% του ΑΕΠ το 2020, και σε 138,5 το 2024. Όπως αυξάνει το χρέος, έτσι θα αυξάνουν και τα επιτόκια επί του χρέους. Αυτό γίνεται αβάστακτο, ιδιαίτερα καθώς η προθεσμία εξόφλησης για μέγα μέρος του χρέους λήγει τα προσεχή λίγα χρόνια. Μόνο το 2019 η Ιταλία έχει να εξαγοράσει ομόλογα 250 δις Ευρώ, ποσό περίπου ισοδύναμο με το σύνολο των ομολόγων όλης της Ευρωζώνης που φθάνουν εφέτος σε ωρίμανση.

Και τώρα η Ρώμη δεν έχει πια την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να αγοράζει τα μισά ομόλογα που εκδίδει. Φυσικά στους τωρινούς πεινασμένους για αποδόσεις καιρούς, επενδυτές θα σπεύσουν για τα υψηλά επιτόκια των ιταλικών ομολόγων, τουλάχιστο στην αρχή. Αλλά υπάρχει το ρίσκο ότι οι αποδόσεις θα φτάσουν σε υπερβολικά επίπεδα, όπου οι θεσμοί περιφρούρησης θα πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους, όπως συνέβη το 2012, όταν τα επιτόκια των 10ετών ιταλικών ομολόγων έφτασαν το 7%.

Πριν αυτό ξανασυμβεί, κάτι πρέπει να γίνει. Εάν η Ιταλία είχε το δικό της νόμισμα και είχε η ίδια τον έλεγχο της νομισματικής πολιτικής της θα μπορούσε μέσω του πληθωρισμού να προσπαθήσει να απαλλαγεί από το χρέος της –ότι και αυτό μπορούσε να στοιχίσει στο δικό της νόμισμα. Αλλά δεν το έχει και δεν μπορεί. Εναλλακτικά, θα μπορούσε, όπως η Ελλάδα, να κηρύξει αδυναμία εξόφλησης, με σκληρές συνέπειες για τους αγοραστές αυτών των ομολόγων, μεταξύ των οποίων ιταλικές οικογένειες και ντόπιες και ξένες τράπεζες.

Η μόνη άλλη επιλογή της Ρώμης είναι αυτή που δοκιμάστηκε ήδη, αλλά με περιορισμένη επιτυχία, από την Ελλάδα –τουτέστιν να περικόψει δραστικά τις δημόσιες δαπάνες, να αυξήσει τους φόρους, να ιδιωτικοποιήσει την δημόσια περιουσία και να επιβάλει ένα καθεστώς αυστηρής λιτότητας. Αυτή είναι η συνταγή που συνέστησε ο ΟΟΣΑ, αλλά θα συνεπήγετο εκλογική αυτοκτονία για τους εταίρους του κυβερνητικού συνασπισμού, που θα κάνουν ότι μπορούν για να μην αποδιώξουν τους ψηφοφόρους που τους έδωσαν την πρώτη πραγματική γεύση της εξουσίας.

Με άλλα λόγια, καμιά από αυτές τις κλασσικές λύσεις δεν α αντιπροσωπεύει ρεαλιστική επιλογή για μια χώρα τόσο μεγάλη και τόσο σημαντική για το σύστημα όπως η Ιταλία. Το ρίσκο ότι οι συνθήκες θα επιδεινωθούν πέραν ελέγχου αυξάνεται κάθετα από το γεγονός ότι η χώρα κυβερνάται τώρα από δύο σχετικά νεογέννητα κόμματα, εχθρικά σε κάθε ιδέα λιτότητας, που δεν διακατέχοντα από ερωτικό πάθος για τα την Ευρωπαϊκή Ιδέα και ως εκ τούτου είναι διατεθειμένα να αγνοήσουν τις εντολές των Βρυξελλών, τουλάχιστον μέχρις ενός σημείου.

Η Ιταλία είναι ο οίκος ενός εξαιρετικά εύθραυστου τραπεζικού τομέα, με το μεγαλύτερο ποσοστό μη εξυπηρετουμένων δανείων και την χαμηλότερη απόδοση κεφαλαίων από τις άλλες μεγάλες ευρωπαϊκές οικονομίες. Η γαλλική κυβέρνηση έχει ήδη προειδοποιήσει ότι μια οικονομική ύφεση στην Ιταλία θα προκαλέσει τον ίδιο, αν όχι μεγαλύτερο κίνδυνο στην Ευρωζώνη, από την έξοδο της Βρετανίας.

Και είναι λογικό η γαλλική κυβέρνηση να ανησυχεί. Οι οικονομίες των δύο χωρών, Γαλλίας και Ιταλίας, διαπλέκονται στενά, με ετήσιες εμπορικές συναλλαγές ύψους 90 δις ευρώ. Ακόμη σημαντικότερο: Οι γαλλικές τράπεζες είναι οι κατά πολύ μεγαλύτεροι κάτοχοι δημόσιου και ιδιωτικού ιταλικού χρέους, συνολικού ύψους 311 δις ευρώ, ως το τρίτο τρίμηνο του 2018, σύμφωνα με την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών. Εάν η Ιταλία κηρύξει αδυναμία πληρωμών, οι γαλλικές τράπεζες θα δεχτούν ένα συντριπτικό πλήγμα στους ισολογισμούς τους.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η πιο προσβάσιμη και δυναμική χρηματοδότηση για την επιχειρηματικότητα


Στο 14o Πολυσυνέδριο Καινοτομίας και Ανάπτυξης που έγινε στις 6 Απριλίου 2019 στο συνεδριακό κέντρο του ξενοδοχείου The Met στη Θεσσαλονίκη, η δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω Στέλλα Βαλάνη, παρουσίασε τη χρηματοδοτική μέθοδο του Crowdfunding, η οποία μπορεί να προσφέρει εύκολη και γρήγορη χρηματοδότηση στις ελληνικές επιχειρήσεις – αν βέβαια απελευθερωθεί από έναν σημαντικό περιορισμό που θέτει η Ελληνική Νομοθεσία, στο ύψος του ποσού που μπορεί να προσφέρει ο κάθε επενδυτής.

Στο πλήρες κείμενο της ομιλίας της (διαβάστε το εδώ), η κα Βαλάνη εξηγεί αναλυτικά τη μέθοδο του crowdfunding και εισηγείται τη σημαντική νομοθετική αλλαγή:

"Στο crowdfunding, οι επιχειρήσεις, κυρίως start-ups, στρέφονται στο ευρύ κοινό και ζητούν, χρησιμοποιώντας τα εργαλεία που παρέχουν οι νέες τεχνολογίες και τα κοινωνικά δίκτυα, μικρά ποσά από πολλούς χρηματοδότες, ώστε να συγκεντρώσουν τα αναγκαία ποσά για την εκκίνηση της δραστηριότητάς τους." 
"Αυτό που μας ενδιαφέρει σ’ αυτή την ομιλία, και που θα μπορούσε να αποβεί καθοριστικής σημασίας για την προώθηση της ελληνικής επιχειρηματικότητας, είναι το crowdfunding με συμμετοχή στο μετοχικό κεφάλαιο της επιχείρησης (equity model) ή τη μορφή δανεισμού (lending model). Δύο δηλαδή περιπτώσεις, όπου είναι αναμενόμενο να μιλήσουμε για πολύ μεγαλύτερο ύψος κεφαλαίων." 
"Η βάση του προβλήματος είναι, ότι, σε αντίθεση με την ευρωπαική πρόταση, οι κινητές αξίες που προσφέρονται είναι μικρότερες από 500.000€ και ιδίως, το όριο του ελληνικού νόμου για επένδυση, που είναι ως 5.000 ευρώ ανά επενδυτή.Αυτά τα δύο όρια, θέτουν σημαντικούς περιορισμούς στο συνολικό κεφάλαιο που μπορεί να συγκεντρώσει μια επιχείρηση, και στην ουσία ακυρώνουν τις δυνατότητες του crowdfunding."

"Ειδικά στην Ελλάδα, καθώς έχουμε πολλαπλές επιχειρήσεις στον τουριστικό τομέα, που ανήκουν στα πάνω όρια της «Μεσαίας Επιχείρησης», όπως πχ Ξενοδοχεία, και ξενοδοχιακά συγκροτήματα, για τα οποία τα όρια των 500.000€, σε συνδυασμό με το όριο των 5.000 ευρώ ανά επενδυτή, είναι σχεδόν αστεία, και ακυρώνουν πρακτικά την προοπτική χρηματοδότησής τους από το crowdfunding. 
Για αυτό και προτείνω την τροποποίηση των δύο αυτών ορίων, με τη νομοθετική αντικατάστασή τους από την πρωτότυπη ευρωπαϊκή πρόταση, που θέτει ανώτατο όριο προσφοράς μέσω crowdfunding το ποσό του 1.000.000€. 
Αυτή η ρύθμιση προστατεύει μεν το φυσικό πρόσωπο από πιθανές ακρότητες, δεν βάζει όμως όριο στο ύψος της συνολικής χρηματοδότησης από τους ικανούς επενδυτές που, όπως είναι αναμενόμενο, έχουν συνήθως νομική υπόσταση." 
"Επίσης πρέπει να γίνει αντιληπτό στο ευρύ κοινό ότι μία χρηματοδότηση σε μορφή δανεισμού μέσω crowdfunding, δεν στερείται σε τίποτα από άποψη ασφάλειας, τόσο για την χρηματοδοτούμενη επιχείρηση, όσο και για τον εκάστοτε επενδυτή, σε σχέση με τη χρηματοδότηση μίας επιχείρησης μέσω ενός πιστωτικού ιδρύματος."
"Ως επαγγελματίας και ως νομικός, παρακολουθώ στενά τις θεσμικές και νομικές εξελίξεις γύρω από το crowdfunding. Έχω γίνει μάρτυρας εξαιρετικών έργων που έχουν γίνει στο εξωτερικό με αυτό το εργαλείο, και είμαι αποφασισμένη να κάνω ό,τι είναι δυνατόν για να γίνει αυτό το εργαλείο κτήμα και του Έλληνα επιχειρηματία και επαγγελματία!"

Διαβάστε το πλήρες κείμενο της ομιλίας της Στέλλας Βαλάνη



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Kαταστροφικό ήταν το τρίτο τρίμηνο 2018 (Q3) για την Eldorado Gold όπως φαίνεται από το δελτίο τύπου που εξέδωσε στις 25 Οκτωβρίου. Πολύ αρνητικά ήταν τόσο τα οικονομικά αποτελέσματα – ζημίες $128 εκατομμυρίων ή $0,16 ανά μετοχή μόνο σε ένα τρίμηνο – όσο και τα λειτουργικά, με συνεχιζόμενα προβλήματα παραγωγής στο Κισλαντάγ στην Τουρκία, φρέσκα προβλήματα στην Ολυμπιάδα και αύξηση του κόστους ανά ουγγιά χρυσού. Παράλληλα, η Εldorado ανακοίνωσε την απόφασή της να προχωρήσει στην κατασκευή ενός εργοστασίου εμπλουτισμού στο Κισλαντάγ, το οποίο θα στοιχίσει $520 εκατ. που η εταιρεία δεν έχει.
H μετοχή της Eldorado Gold από το 2012 που απέκτησε τα Μεταλλεία Κασσάνδρας μέχρι σήμερα
Όλα αυτά, μαζί με την έλλειψη προόδου στην Ελλάδα λόγω του γνωστού προβλήματος με την ανέφικτη μέθοδο μεταλλουργίας, οδήγησαν τη μετοχή της εταιρείας να κατρακυλήσει στο $0,66 και τη συνολική κεφαλαιοποίηση σε περίπου $500 εκατ. Το Φεβρουάριο 2012 που η Eldorado αγόρασε τα Μεταλλεία Κασσάνδρας για $2,5 εκατ., η μετοχή της  διαπραγματευόταν εκείνο το διάστημα στα $14-15. Τον Απρίλιο 2018 έπεσε για πρώτη φορά κάτω από το όριο του $1 και το Σεπτέμβριο ξανάπεσε και δεν ξανασηκώθηκε. Στις 11/9 έλαβε προειδοποιητική επιστολή από τις χρηματιστηριακές αρχές της Ν. Υόρκης ότι δεν πληροί πλέον τις προϋποθέσεις καταχώρησης στο NYSEΤο ΔΣ της Εταιρείας έχει ήδη την έγκριση της Γενικής Συνέλευσης των μετόχων της για να υλοποιήσει συνένωση 5 μετοχών σε μία (reverse split) μέχρι το τέλος του 2018 για να αποφύγει τηδιαγραφή (delisting). Όπως εξελίσσονται τα πράγματα πολύ δύσκολα θα το αποφύγει.
Αν αφήσουμε προσωρινά στην άκρη το νομικό και ουσιαστικό αδιέξοδο στην Ελλάδα, το πρόβλημα της Eldorado Gold συνοψίζεται με δύο λέξεις: «ανεπάρκεια κεφαλαίων». Οικονομικοί αναλυτές αμφισβητούν έντονα την απόφαση της εταιρείας να κατασκευάσει καινούριο εργοστάσιο στο Κισλαντάγ το οποίο δεν μπορεί να χρηματοδοτήσει. Τα κεφαλαιακά της διαθέσιμα είναι $384 εκατ. ρευστό και μια πιστωτική γραμμή $250 εκατ. Έχει όμως και ένα ομολογιακό δάνειο $600 εκατ. που λήγει το Νοέμβριο 2020 και πρέπει να αποπληρωθεί ή να αναχρηματοδοτηθεί. Είναι φανερό ότι η αριθμητική «δεν βγαίνει». Τα κεφάλαια δεν επαρκούν ούτε καν για το βασικό της έργο, το Κισλαντάγ που θα στοιχίσει $520 εκατ. πόσο μάλλον για τα υπόλοιπα έργα που απαιτούν χρηματοδότηση.
Αυτό που είχαμε γράψει εδώ πριν από τρεις μήνες, ότι την Eldorado την βολεύει τώρα η μη έκδοση των αδειών για τις Σκουριές, επιβεβαιώνεται πλέον από όλους τους αναλυτές (π.χ. τρία διαδοχικά άρθρα στο Seeking Alpha). Ακόμα και αν λάβαινε αύριο όλες τις άδειες, η Eldorado δεν θα ήταν σε θέση να προχωρήσει τις Σκουριές που απαιτούν το καθόλου ευκαταφρόνητο ποσό των $690 εκατ. Αλλά το «όλες τις άδειες» είναι όνειρο μακρυνό αν όχι άπιαστο για την Eldorado, γιατί θα πρέπει να λυθεί το ζήτημα της μεταλλουργίας – και αυτό με την ισχύουσα ΑΕΠΟ δεν έχει λύση. Παρ’οτι δεν γνωρίζουν τέτοιες λεπτομέρειες οι ξένοι αναλυτές, επισημαίνουν ότι «αυτή τη στιγμή είναι πολύ πιθανό ότι οι Σκουριές θα μετατραπούν σε μια σαπουνόπερα που θα κρατήσει πολλούς μήνες αν όχι χρόνια» (εδώ). Κάτι περισσότερο αντιλαμβάνονται από τους εγχώριους δημοσιογράφους που απλά παπαγαλίζουν τις θέσεις της εταιρείας.
Ούτε λόγος φυσικά για τα άλλα έργα στην Ελλάδα που έχουν εγκριθεί με την ΚΥΑ 201745/2011 αλλά η εταιρεία δεν φαίνεται να έχει στο πρόγραμμά της να κατασκευάσει: το νέο εργοστάσιο εμπλουτισμού Μαντέμ Λάκκου που αδειοδοτήθηκε πρόσφατα από το ΥΠΕΝ (περίπου $250 εκατομ.), τη στοά Μαντέμ Λάκκου-Ολυμπιάδας (~$50 εκατομ.), το νέο λιμένα Στρατωνίου (άλλα ~$50 εκατομ.) και φυσικά το συγκρότημα εργοστασίου Μεταλλουργίας χρυσού-χαλκού και θειϊκού οξέος που θα στοίχιζε περί τα $450 εκατομ.
Ποια μπορεί να είναι η συνέχεια; Σύμφωνα με το δελτίο τύπου η Eldorado εξετάζει διάφορες οδούς χρηματοδότησης (δανειοδότηση, πώληση της εταιρείας, συνεταιρισμό με μεγαλύτερη εταιρεία), αλλά η σημαντική εκκρεμότητα στην Ελλάδα απομακρύνει τους πιθανούς «επενδυτές». Άμεσα ή έμμεσα, το μέλλον της Eldorado εξαρτάται από την Ελλάδα. Ο CEO, Tζωρτζ Μπερνς, δέχεται πυρ ομαδόν από τους μετόχους για έλλειψη σχεδίου, καταστροφή της μετοχικής αξίας και ανικανότητανα βγάλει την εταιρεία από τη δεινή θέση στην οποία την είχε φέρει ο προηγούμενος CEO, Πωλ Ράιτ. Ο Ράιτ έβαλε την εταιρεία σε μια απάτη που τελικά του στοίχισε τη θέση του και συνεχίζει να στοιχίζει τρομακτικά στην εταιρεία.
Στην Ελλάδα το ζήτημα παίζει στο πολιτικό ταμπλό, με αρθρογράφους και πολιτικούς αρχηγούς να διαγωνίζονται σε άγνοια και δουλικότητα. Καμμία αναφορά στα κακά χάλια που βρίσκεται η εταιρεία και στο ότι ουσιαστικά θέλει τις άδειες των Σκουριών για να πουλήσει και να σωθεί. Η εταιρεία φαίνεται να έχει εγκαταλείψει την προσπάθεια να πάρει άδειες από αυτή την κυβέρνηση. Όχι επειδή ο κ. Σταθάκης είναι προσηλωμένος στη νομιμότητα – άλλωστε έχει δώσει ήδη πλήθος παράνομων αδειών – αλλά επειδή σε αυτή φάση η νομιμότητα τον βολεύει πολιτικά. Η «επένδυση» είναι ενιαία και ο,τι κι αν λέει η εταιρεία ο κ. Σταθάκης είναι καλυμμένος νομικά που δεν δίνει άδειες, αφού χωρίς μεταλλουργία παραβιάζεται η σύμβαση.
Ο επερχόμενος Μεσσίας για την Eldorado  είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης που υπόσχεται χωρίς να έχει ιδέα τι υπόσχεται. Αυτό που υπόσχεται (αλλά δεν το ξέρει ακόμα) είναι να σπάσει το ενιαίο Επενδυτικο Σχέδιο, υπόσχεται δηλαδή Σκουριές χωρίς μεταλλουργία, άρα χωρίς δημόσιο συμφέρον. Και έχουμε να του πούμε ότι αυτό το προσπάθησαν κι άλλοι πριν από κείνον, χωρίς αποτέλεσμα.
Η πορεία της Eldorado και της «επένδυσης» όπως εξελίσσεται θυμίζει πολύ την ιστορία της προκατόχου της, TVX Gold, 15 χρόνια πριν. Η εταιρεία βρέθηκε και εκείνη μπροστά σε σθεναρή αντίσταση από τους κατοίκους και σε ανυπέρβλητα νομικά εμπόδια – τις αποφάσεις του ΣτΕ – και η μετοχή της άρχισε να κατρακυλάει. Μέσα σε ένα χρόνο, το 2002, έκανε δύο διαδοχικά reverse split 5 προς 1 και στη συνέχεια 10 προς 1, αλλά συνέχισε να κατρακυλάει. Η TVX Gold τελικά εξαγοράστηκε κοψοχρονιά από μια μεγαλύτερη εταιρεία (Kinross), η οποία αποφάσισε ότι δεν τη συνέφερε πια η παρουσία της στην Ελλάδα. Έτσι η Καναδική μητρική άφησε την Ελληνική θυγατρική TVX Hellas να κυρήξει πτώχευση, δήθεν για «λόγους ανωτέρας βίας». Κατά την πάγια πρακτική των Καναδικών Μεταλλευτικών Εταιρειών άφησε απλήρωτους εργαζόμενους και χρέη προς τους πάντες: Δημόσιο, Ασφαλιστικά Ταμεία, προμηθευτές. Και περιβαλλοντικές καταστροφές. Και στη συνέχεια οι συνέπειες μεταφερθήκαν από τον “απόλυτο διαχειριστή” των Μεταλλείων Κασσάνδρας Χρήστο Πάχτα στο Ελληνικό Δημόσιο και τους Έλληνες φορολογούμενους.
Ο κ.Σταθάκης συμπεριφέρεται σα να μην τον αφορούν όλα τα ανωτέρω. Περιμένει να έλθει  ο λογαριασμός και ως άλλος Πάχτας, να τον φορτώσει στο Δημόσιο και αυτό στο γνωστό υποζύγιο του Βάρναλη; Αλλά ένας υπουργός μπορεί να μην έχει καταλάβει την απελπιστική οικονομική θέση της ELDORADO και τις συνέπειες της για το Δημόσιο συμφέρον και τη Χαλκιδική. Ο καθηγητής Οικονομικών κ.Σταθάκης όμως; Από τις 3 Νοεμβρίου 2016 ώφειλε να εφαρμόσει τη Σύμβαση. Επέλεξε την a priori αδιέξοδη Διαιτησία. Και οδηγηθήκαμε εδώ. Να μας ζητάει η ELDORADO τα ρέστα. Έστω τώρα, ας δείξει ο κ.Σταθάκης ότι είναι ο αρμόδιος υπουργός. Και εφαρμόζει το Νόμο.
πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Θεοφάνη Α. Τσαπικούνη *

ΑΝΑΠΤΥΞΗ
Ανάπτυξη είναι ένα σύνολο από βασικές αξίες σημαντικότερες εκ των οποίων είναι: πολιτισμός, ισχυρή παιδεία, ισχυρό σύστημα υγείας, ασφάλεια της ζωής, και βεβαίως (όμως δευτερευόντως) οικονομική ανάπτυξη.


ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ
Η οικονομική ανάπτυξη είναι μέρος της Ανάπτυξης και οι κινούντες τα νήματα το έχουν καταστήσει ταυτόσημο με την Ανάπτυξη ενώ είναι μία μόνο παράμετρος και όχι η σημαντικότερη. Είναι η μεταβολή του ΑΕΠ επί τοις εκατό.


Μεταρρυθμίσεις Απαραίτητες για Ανάπτυξη
- Θωράκιση των Θεσμών
- Θεσμοθέτηση της Αξιοκρατίας
- Θεσμοθέτηση της Αξιολόγησης και της Διαφάνειας παντού
- Κατάργηση δια νόμου του κομματικού κράτους
- Ποινικοποίηση του ρουσφετιού και της ανταλλαγής ή εξαγοράς ψήφων
- Απλοποιημένη νομοθεσία για κάθε πτυχή της κοινωνικής και οικονομικής ζωής

Ανάπτυξη σημαίνει Παιδεία

Από εκεί ξεκινάει η Ανάπτυξη και αυτή είναι η ουσία και ο πυρήνας της. Χρειαζόμαστε Αληθινή και πραγματική παιδεία με στόχο την ανάπτυξη κριτικής σκέψης, συνεργατισμού και ήθους. Η παιδεία πρέπει να έχει σαν στόχο την διαμόρφωση χαρακτήρα και προσωπικότητας και μόνο. Η γονιδιακή θεραπεία, οι κβαντικές θεωρίες και η μακροοικονομία είναι για το πανεπιστήμιο. Ο συγκερασμός του πυρήνα της διδασκαλίας του Ιησού Χριστού (αγάπη) με τον πυρήνα της φιλοσοφίας των αρχαίων ελλήνων φιλοσόφων (αρετές) είναι το μόνο στέρεο θεμέλιο και υπόβαθρο για την ανάπτυξη κ απόκτηση ισχυρής παιδείας.

Μέτρα για Οικονομική Ανάπτυξη

- Μείωση των κρατικών εταιρειών και οργανισμών στις απολύτως απαραίτητες
- Μείωση μισθών με οροφή τις 3000 ευρώ. Μείωση συντάξεων με οροφή στα 1000 ευρώ. (Για
όλους).
- Μείωση σπαταλών, γενικό συμμάζεμα της δημόσιας διοίκησης και του κράτους και μείωση
γραφειοκρατίας
- Καταπολέμηση φοροδιαφυγής, εισφοροδιαφυγής, λαθρεμπορίου κ κλοπής του δημοσίου χρήματος
- Δημιουργία εθνικής πολιτικής με προοπτική 20ετίας σε κάθε κρίσιμο τομέα (γεωργία, τουρισμός,
βιομηχανία, ναυτιλία, άμυνα, αμυντική βιομηχανία, δημογραφικό, περιβάλλον, ενέργεια, πολιτισμός, καινοτομία, υψηλή τεχνολογία)
- Μείωση φόρων και εισφορών στο 35% συνολικά, φπα 11%, καύσιμα στο 1 ευρώ κ μείωση
ενεργειακού κόστους

Στόχος

Η εξοικονόμηση τουλάχιστον 10 – 15 δις ευρώ ετησίως και η κατανομή τους ως έξης: Τα μισά σε παιδεία, υγεία και άμυνα και τα υπόλοιπα σε επιδοτήσεις για νέες παραγωγικές μονάδες και ειδικά για καινοτομία. Σε προγράμματα συνεχώς ανοικτά και με προτεραιότητα για τους κατόχους διδακτορικών, ακολούθως σε ομάδες επιστημόνων και τέλος σε οποιονδήποτε έχει μια πολύ καλή ιδέα που αποδεικνύεται μέσα από ένα επιχειρηματικό σχέδιο (Business plan). Σαν επιδότηση και όχι σαν δανεισμός. Ένα δις ευρώ εμπεριέχει 1000 εκατομμύρια ευρώ, αν μια καλή επένδυση είναι της τάξεως των 500.000 ευρώ τότε χωρούν μέσα σε ένα δις 2000 επενδύσεις υψηλής τεχνολογίας. Με 8 δις θα έχουμε 16.000 παραγωγικές επενδύσεις υψηλής τεχνολογίας ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ. Χρειάζεται απλώς βούληση για αυστηρό έλεγχο για να μην συνεχιστεί το φαγοπότι. Η χώρα μας έχει την δυνατότητα να αποκτήσει ΑΕΠ πάνω από ένα τρις.

Η Ευθύνη είναι Δική μας

Ακούμε συχνά ότι φταίνε οι ξένοι. Λάθος. Η ευθύνη είναι δική μας. Οι πολιτικοί μας νοιάζονται για την εξουσία και κάνουν παροχές κ σπατάλες επιτρέποντας ταυτόχρονα την ασυδοσία. Και οι πολίτες είναι εθισμένοι στο παραμύθι, την πολυλογία και το ατομικό όφελος (διορισμός, ρουσφέτι, παρανομία). Πρέπει να ξεφύγουμε από όλα αυτά.

Πελατειακό Σύστημα @ Κομματικό Κράτος

Με την εξουδετέρωση του Καποδίστρια το κράτος μας εξελίχθητε σε πελατειακό και έγινε φέουδο των κομμάτων. Οι υποψήφιοι βουλευτές έταζαν θέσεις, ρουσφέτια και εξυπηρετήσεις με αντάλλαγμα ψήφους. Το κόμμα διόριζε τους δικού του, απέλυε τους αντίπαλους και άδειαζε το δημόσιο ταμείο. Το πελατειακό σύστημα και η κομματοποίηση καταστρέφει τους ικανούς και εξοβελίζει τους άξιους. Είναι ένας καρκίνος που καταστρέφει το κράτος εκ των έσω.

ΠΟΥ ΘΑ ΣΤΗΡΙΧΘΟΥΜΕ;;;

Στις δικές μας δυνάμεις, και μόνο. Είμαστε ένας λαός φτιαγμένος να εργάζεται, να αγωνίζεται, να μάχεται και να φιλοσοφεί. Και το χάσαμε στην πορεία. ΟΡΑΜΑ ΜΑΣ θα πρέπει να είναι η φιλοσοφία και η ανάδειξη νέων Σωκράτηδων κ Αριστοτέληδων.


* Πτυχιούχος ΑΠΘ, Διδάκτωρ Βιολογικών Επιστημών Πανεπιστημίου Πατρών, Συγγραφέας


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Όταν το 1% κάποιων Ελλήνων (περίπου 100.000 Έλληνες) κατέχει περί το 60% του πλούτου της χώρας και όταν το 10% (περίπου ένα εκατομμύριο Έλληνες), κατέχει περί
το 90% του πλούτου της χώρας, δεν υπάρχει καμία περίπτωση να γίνει ανάπτυξη, παρά μόνο με δανεικά.

Συγκεκριμένα, η ανάπτυξη επιτυγχάνεται μόνο με την αύξηση της κατανάλωσης, η οποία με τη σειρά της οδηγεί σε επενδύσεις για αύξηση της παραγωγής. Εκτός και αν θέλουμε να μετατραπούμε σε αποικία σκλάβων που θα δουλεύουμε έναντι ψιχίων για να παράγουν και να εξάγουν οι πολυεθνικές για δικό τους όφελος. Με λίγα λόγια χρειαζόμαστε ζωντανή και ευημερούσα εσωτερική καταναλωτική δύναμη.

Όμως το 1% κυρίως που κατέχει τη μερίδα του λέοντος του πλούτου, αλλά και το 9% ακόμα, σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να αυξήσουν την κατανάλωση, όσα και αν ξοδέψουν, όπως θα την αύξανε το υπόλοιπο πολυπληθές 90% που προέρχεται από τα μεσαία και φτωχά στρώματα. Επομένως, η συσσώρευση πλούτου σε μια μικρή ελίτ, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε κράχ.

Προσωρινά το κραχ αυτό αποφευγόταν στη χώρα μας με τον δανεισμό από τις τράπεζες των μεσαίων και φτωχότερων στρωμάτων, αεριτζίδικου χρήματος, που αύξανε την κατανάλωση και μάλιστα εισαγόμενων αγαθών, καθόσον η εγχώρια ελίτ δεν θέλει ανάπτυξη της παραγωγής στη χώρα μας. Όμως η τακτική αυτή οδηγεί και οδήγησε τελικά σε φούσκες χρέους και μοιραία σε κατάρρευση τόσο του υπερχρεωμένου κράτους όσο και των τραπεζών. Εδώ ήρθε θρασύτατα η υπεύθυνη σάπια ελληνική ελίτ και σε απόλυτη συνεργασία με τους αλλοδαπούς δανειστές επέβαλε στο λαό τη σωτηρία των ευρωπαϊκών και των εγχώριων τραπεζών της, ξεπουλώντας όσο όσο τον δημόσιο πλούτο αλλά και ο,τιδήποτε απόκτησαν ατομικά οι Έλληνες.

Ο πλούτος του κράτους παραδόθηκε εσαεί στους δανειστές (ποιος θα θυμάται έπειτα από 100 χρόνια τι έγινε) και ταυτόχρονα γίνονται συνεχώς πλειστηριασμοί ατομικών περιουσιών και αυτοί θα αυξηθούν, ενώ ο λαός κάθεται σαν υπνωτισμένος και παρακολουθεί τον αφανισμό του. Έχει παραλύσει από την προπαγάνδα περί «ενότητας» και από το φόβο μην έρθουν τα χειρότερα. Έτσι παραμένει άπραγος, ενώ η άρρωστη ελίτ συνεχίζει ασφαλής την αρπαγή του πλούτου του.

Από όλα τα ανωτέρω εξάγεται αβίαστα το συμπέρασμα ότι, ανάπτυξη και μάλιστα αυτοδύναμη δεν πρόκειται ποτέ να υπάρξει, αν δεν χρηματοδοτηθεί η κοινωνική βάση για να αυξήσει την κατανάλωση, και ταυτόχρονα να επιτρέψει η εγχώρια ελίτ την αύξηση της εγχώριας παραγωγής. Αυτά όμως για να γίνουν θα πρέπει πρώτα να αλλάξει το καθεστωτικό σύστημα ώστε να απεξαρτηθεί η πολιτική εξουσία από τα χέρια της εγχώριας οικονομικής ελίτ.
Στην εικόνα που παρουσιάζει η ελληνική οικονομία σήμερα αλλά και στο τι θα επακολουθήσει μετά την επίσημη λήξη του προγράμματος στήριξης τον Aύγουστο εστιάζει σχόλιο της Tagesspiegel, το οποίο υποστηρίζει ότι ναι μεν η κατάσταση στην Ελλάδα έχει βελτιωθεί, ωστόσο η χώρα δεν έχει ακόμη διασωθεί. «Η Ελλάδα αναμένεται σε λίγες εβδομάδες να βγει από το πρόγραμμα διάσωσης. Αυτό είναι ένα καλό νέο. Αλλά είναι συγχρόνως και μια «ιστορική στιγμή», ένα «νέο κεφάλαιο για την Ελλάδα», όπως γιορτάζει η Κομισιόν; Στην πραγματικότητα όχι. Αποδείχθηκε μόνο ότι αυτό που επετεύχθη για οκτώ χρόνια είναι τα παλιά χρέη να ανταλλαχθούν με νέα χρέη. Ωστόσο πρέπει να θεωρείται αμφίβολο κατά πόσο τρία προγράμματα διάσωσης, τα 274 δις ευρώ δανειακής βοήθειας και το βουνό από προαπαιτούμενα έχουν προετοιμάσει τη χώρα για ένα καλύτερο μέλλον. Είναι επιπόλαιο να προσποιούμαστε ότι η Ελλάδα έχει διασωθεί» σημειώνει το σχόλιο.
TAZ: «Για τα βιβλία ιστορίας θα πρέπει η αφήγηση μιας τόσο επίπονης προσπάθειας να λάβει και ισάξια ανταμοιβή»
TAZ: «Για τα βιβλία ιστορίας θα πρέπει η αφήγηση μιας τόσο επίπονης προσπάθειας να λάβει και ισάξια ανταμοιβή»
Στη συνέχεια η σχολιογράφος αναφέρει ότι τόσο οι «διασώστες» όσο και οι «διασωθέντες» θα πρέπει κάπως να πείσουν τους ψηφοφόρους τους για όλα όσα έγιναν στο πεδίο της ελληνικής κρίσης. «Για τα βιβλία ιστορίας θα πρέπει η αφήγηση μιας τόσο επίπονης προσπάθειας να λάβει και ισάξια ανταμοιβή –για το λόγο αυτό και η ανταμοιβή της καλής πράξης θα πρέπει να αναδειχθεί με τον φωτεινότερο τρόπο. Ιδίως τώρα, υπό το βάρος της προσφυγικής δυστυχίας, υπάρχει μια έντονη λαχτάρα για ευρωπαϊκές ιστορίες επιτυχίας». Η ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας από πέρυσι βοηθά, λοιπόν, προς μια τέτοια κατεύθυνση, σημειώνει η σχολιογράφος, υπογραμμίζοντας ωστόσο ότι αυτή δεν οφείλεται τόσο στα προγράμματα διάσωσης όσο στη γενικότερη ανάκαμψη της παγκόσμιας οικονομίας, από την οποία επωφελήθηκε και η νότια Ευρώπη. Το σχόλιο αναφέρεται επίσης και στο ότι η Ελλάδα καταγράφει για την ώρα πρωτογενές πλεόνασμα, ωστόσο σημειώνει κλείνοντας: «Η υπόθεση ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει να παράγει πλεονάσματα για τα επόμενα τριάντα χρόνια είναι ανόητη. Αυτό όμως ήταν ζητούμενο από το τρίτο πρόγραμμα διάσωσης. Όπως επίσης εξωφρενική είναι και η υπόθεση ότι η ελληνική κυβέρνηση θα συνεχίσει με την ίδια γενναιότητα την υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων, όταν η διεθνής πίεση θα έχει πλέον χαλαρώσει».

του Νίκου Ιγγλέση

To Eurogroup που συνεδρίασε στο Λουξεμβούργο, στις 21-22 Ιουνίου 2018, αποφάνθηκε ότι: «Η Ελλάδα αποχωρεί από το πρόγραμμα οικονομικής βοήθειας με μια πιο ισχυρή οικονομία, στηριζόμενη στις δημοσιονομικές και διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που εφαρμόστηκαν».

Προφανώς διέφυγε από το Eurogroup το γεγονός ότι η χώρα μας μπήκε στο πρόγραμμα, το 2010, με δημόσιο χρέος 299 δις. ευρώ ή 129,3% του ΑΕΠ, και «βγαίνει» απ’ αυτό, με χρέος 343,7 δις. ή 193,9% του ΑΕΠ (Μάρτιος 2018) και αυτό παρ’ όλο το καταστροφικό «κούρεμα» των ομολόγων το 2012, που υποτίθεται ότι μείωσε σημαντικά το χρέος.

Επίσης διέφυγε από το Eurogroup ότι η εγχώρια παραγωγή (Ακαθάριστη Προστιθέμενη Αξία) μειώθηκε κατά 28,5%, η ανεργία και η υποαπασχόληση εκτοξεύτηκαν, οι πολίτες φτωχοποιήθηκαν και η κοινωνική συνοχή διαλύθηκε.

Η Ελλάδα «βγαίνει» από το πρόγραμμα σε δραματικά χειρότερη κατάσταση απ’ αυτήν που ήταν όταν μπήκε. Προς τι λοιπόν οι πανηγυρισμοί και οι θριαμβευτικές δηλώσεις των εκπροσώπων των δανειστών στο Eurogroup και της ελληνικής κυβέρνησης; Την εξήγηση δίνει συνοπτικά η γαλλική εφημερίδα Le Monde στις 22-6-18:

«Το πρόγραμμα που συμφωνήθηκε το 2010 ήταν καταστροφικό, η χώρα κατέρρευσε, η οικονομία μπήκε στην <εντατική>, η ανεργία σημείωσε έκρηξη, ειδικά ανάμεσα στους νέους, το ηθικό των Ελλήνων έπεσε πολύ χαμηλά. Αλλά η Ελλάδα επέζησε, το Grexi tαποφεύχθηκε, η Ευρωζώνη δεν εξερράγη».

Μετά οκτώ χρόνια, είναι «ηλίου φαεινότερον» ότι το ελληνικό δράμα οφείλεται στη λυσσαλέα προσπάθεια να παραμείνει, ανεξαρτήτως κόστους και συνεπειών, η χώρα στο ευρώ προκειμένου να μη διαλυθεί το σαθρό οικοδόμημα της Ευρωζώνης.

Το δημόσιο χρέος είναι η «αχίλλειος πτέρνα» του ευρώ για όλες σχεδόν τις χώρες που το έχουν υιοθετήσει. Το ευρώ δεν είναι εθνικό αλλά ξένο νόμισμα γιατί δεν μπορεί να εκδοθεί από τα κράτη που το χρησιμοποιούν. Έτσι όταν το 2002 το δημόσιο χρέος που ήταν στα εθνικά νομίσματα μετατράπηκε σε ευρώ, τότε όλο το χρέος έγινε συναλλαγματικό χρέος. Καμιά χώρα στον κόσμο, πέρα από τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης, δεν έχει το σύνολο του χρέους της σε συνάλλαγμα. Αυτό αποτελεί την ασφαλέστερη συνταγή χρεοκοπίας.
Το 2001, πριν την είσοδο στο ευρώ, το δημόσιο χρέος της Ελλάδας ήταν 155,8 δις από τα οποία τα 117 δις ή το 75% ήταν σε δραχμές και μόνο τα 39 δις ή το 25% σε συνάλλαγμα. Μέχρι τότε η χώρα μας μπορούσε να εξυπηρετεί το δραχμικό χρέος εκδίδοντας νόμισμα, ενώ τα τοκοχρεολύσια παρέμεναν στην ελληνική οικονομία. Ύστερα από μόνο δέκα έξι χρόνια, μέσα στο ευρώ, το χρέος υπερδιπλασιάστηκε και ανήλθε, στο τέλος του 2017, σε 328,7 δις, δηλαδή, αυξήθηκε κατά 110,9%, και είναι στο σύνολό του σε συνάλλαγμα. Το μεγαλύτερο μέρος των τοκοχρεολυσίων πληρώνονται τώρα στο εξωτερικό.


Συμπέρασμα: Το ξένο νόμισμα, το ευρώ δημιούργησε το χρέος και το χρέος υποδούλωσε τη χώρα. Το δυσθεώρητο αυτό συναλλαγματικό χρέος είναι η αιτία όλων των δεινών που βιώνουν και θα βιώνουν στο διηνεκές, αν τίποτα δεν αλλάξει, οι έλληνες πολίτες.

Τα μέτρα για το χρέος.

Το μοναδικό ενδιαφέρον του Eurogroup ήταν να καταστήσει το ελληνικό χρέος βιώσιμο, δηλαδή, να μπορεί η χώρα μας να το εξυπηρετεί δανειζόμενη από τις «αγορές», προκειμένου να πληρώνει τα διακρατικά δάνεια που έλαβε την οκταετή περίοδο των τριών Μνημονίων. Αποφασίστηκαν μια σειρά από ημίμετρα ώστε το χρέος να θεωρηθεί μεσοπρόθεσμα βιώσιμο από τις «αγορές», αλλά παράλληλα η Ελλάδα να παραμείνει εξαρτημένη από τους δανειστές – εκβιαστές και αδιαμαρτύρητα υπάκουος μαθητής της Ευρωζώνης. Τα σημαντικότερα από αυτά τα ημίμετρα είναι:

Η Ελλάδα θα λάβει ένα τελευταίο δάνειο ύψους 15 δις που θα αυξήσει περαιτέρω το συνολικό χρέος της. Από το ποσό αυτό 5,5 δις θα κατατεθούν σε ξεχωριστό λογαριασμό για την εξυπηρέτηση του χρέους και μπορεί να χρησιμοποιηθούν για την αποπληρωμή ενός μέρους των ακριβών (λόγω επιτοκίου) δανείων του ΔΝΤ ή των παλαιών ομολόγων που κατέχει η ΕΚΤ. Το υπόλοιπο ποσό των 9,5 δις θα προστεθεί στο απόθεμα ασφαλείας (buffer) ή «μαξιλάρι» ρευστότητας που θα χρησιμοποιηθεί για την πληρωμή των προσεχών δόσεων του χρέους σε περίπτωση που οι «αγορές» δεν είναι πρόθυμες να μας δανείσουν με «λογικά» επιτόκια. Το «μαξιλάρι» ρευστότητας μαζί με τα λεφτά που έχουν συγκεντρωθεί από εθνικούς πόρους (ομόλογα, repos, διαθέσιμα δημόσιων φορέων κλπ) υπολογίζεται να ανέλθει σε 24,1 δις, τα οποία αρκούν για την εξυπηρέτηση του χρέους τους επόμενους 22 μήνες.

Παρατείνονται κατά 10 χρόνια οι λήξεις (ωριμάνσεις) ενός μεγάλου μέρους των δανείων της δεύτερης Δανειακής Σύμβασης (EFSF) του 2012. Πρόκειται για ένα ποσό της τάξης των 96,6 δις από τα συνολικά 141,8 δις που μας έχει χορηγήσει ο EFSF. Παράταση κατά 10 χρόνια δίνεται και για την πληρωμή των τόκων αυτού του ποσού. Έτσι τα τοκοχρεολύσια των 96,6 δις θα αρχίσουν να πληρώνονται αυξημένα (λόγω τόκων) από το 2033. Ουσιαστικά παρατείνεται κατά μια πρόσθετη δεκαετία η εξάρτηση της χώρας από τους δανειστές.

Επιστρέφονται τα κέρδη που έχουν επιτύχει η ΕΚΤ και οι άλλες κεντρικές τράπεζες της Ευρωζώνης (SMPs και ANFAs) από την κερδοσκοπία πάνω στα ελληνικά ομόλογα που εξαιρέθηκαν από το PSI του 2012. Πρόκειται για ένα σχετικά μικρό ποσό περίπου 4,8 δις που θα επιστραφεί σε 8 εξαμηνιαίες δόσεις των 600 εκατ. ξεκινώντας από το Δεκέμβριο του 2018 ως τον Ιούνιο του 2022. Η επιστροφή σε δόσεις αντί της επιστροφής ολόκληρου του ποσού εφ’ άπαξ επιλέχτηκε για να εκβιάζεται η Ελλάδα και να εφαρμόζει τις μνημονιακές δεσμεύσεις που της έχουν επιβληθεί. Αν υπάρχει οποιαδήποτε παρέκκλιση δε θα καταβάλλονται τα χρήματα αυτά.

Καταργείται η πρόσθετη επιβάρυνση του επιτοκίου (step up) για το μικρό τμήμα του δανείου (16 δις) της δεύτερης Δανειακής Σύμβασης που είχε χρησιμοποιηθεί από την κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου για την επαναγορά χρέους το Δεκέμβριο του 2012. Το μέτρο αυτό θα εξαρτάται, όπως και το προηγούμενο, από τη συμμόρφωση της χώρας μας στις επιταγές των δανειστών.

Η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να επιτυγχάνει κατ’ έτος πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ μέχρι και το 2022 και στη συνέχεια 2,2% μέχρι το 2060. Το πρωτογενές πλεόνασμα είναι απαραίτητο γιατί μ’ αυτό πληρώνονται οι τόκοι του δημόσιου χρέους και έτσι δε θα απαιτείται πρόσθετος δανεισμός.


Όλα αυτά τα ημίμετρα δεν αποτελούν ούτε διαγραφή ενός μέρους του χρέους, ούτε ελάφρυνση του, αλλά απλώς μια ρύθμιση – διευθέτηση για να μπορεί η χώρα μας να το αποπληρώνει δανειζόμενη από τις «αγορές».

Ουσιαστικά η Ελλάδα γίνεται μια «κανονική», όπως μας λένε, χώρα αλλάζοντας δανειστή. Τα Μνημόνια τελειώνουν αλλά η κατοχή της Ελλάδας από τους ξένους που κατέχουν το χρέος της συνεχίζεται. Η λιτότητα, η ανεργία και η υποαπασχόληση, η έλλειψη ρευστότητας και η παραγωγική συρρίκνωση θα συνεχιστούν γιατί, για τους επικυρίαρχους δανειστές, προέχει η εξυπηρέτηση του χρέους και για το λόγο αυτό επέβαλλαν, πριν οκτώ χρόνια, τα Μνημόνια. Το Eurogroup, ένα άτυπο όργανο της Ευρωζώνης (η ύπαρξη του δεν προβλέπεται από τις Συνθήκες της Ε.Ε.), ήταν και θα είναι στο μέλλον, η πραγματική κυβέρνηση της Ελλάδας, όσο αυτή παραμένει στο ευρώ.
Η αντιπολίτευση, όλων των κομμάτων που στηρίζουν την παραμονή στο ευρώ-σύστημα, κατηγορεί τη σημερινή κυβέρνηση ότι έφερε ένα αχρείαστο 3ο και 4ο Μνημόνιο, επιβάρυνε το χρέος με 100 έως 200 δις και δέσμευσε τη χώρα μέχρι το 2066. Επειδή αυτά τα επιχειρήματα αποσκοπούν στο να διατηρήσουν στο απυρόβλητο την Ευρωζώνη και το ρόλο των «εταίρων» δανειστών, να θυμίσουμε ότι:
α) Με το πρώτο Μνημόνιο (κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ) η Ελλάδα δανείστηκε 52,9 δις από τα κράτη της Ευρωζώνης και άλλα 20,3 από το ΔΝΤ. Σύνολο 73,2 δις.
β) Με το δεύτερο Μνημόνιο (συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) δανειστήκαμε 141,8 δις από τον EFSF και άλλα 11,7 από το ΔΝΤ. Σύνολο 153,5 δις.
γ) Με το τρίτο Μνημόνιο (κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) η χώρα μας δανείστηκε από τον ESM 46,9 δις συν 15 για το «μαξιλάρι» ρευστότητας. Σύνολο 61,9 δις.


Αυτά τα συνολικά 288,6 δις διακρατικού, ενυπόθηκου και συναλλαγματικού χρέους είναι η «φυλακή» μέσα στην οποία έχουν κλείσει την Ελλάδα. Υπάρχει και ένα πρόσθετο χρέος 55,1 δις προς άλλους πιστωτές (ΕΚΤ, τράπεζες και ιδιώτες). Όλοι όσοι δεν αμφισβητούν το χρέος, αλλά προσπαθούν να το εξυπηρετούν και όσοι δεν αμφισβητούν το ξένο νόμισμα, το ευρώ, που το δημιουργεί είναι το ίδιο συνυπεύθυνοι.

«Τα δάνεια δούλους τους ελεύθερους ποιεί…» Μένανδρος.

από Zero Hedge 22-6-2018

Λυπούμαι, ΄Αντζι, Δεν μπορούσα να βγάλω πιο πολλά, 
αλλά και 3 δις δεν είναι λίγα…

Η Γερμανία  αποκόμισε γύρω στα 2,9 δισεκατομμύρια  ευρώ κέρδος από επιτόκια, από την πρώτη «διάσωση» της Ελλάδας το 2010.
Αυτή είναι η επίσημη απάντηση της γερμανικής κυβέρνησης σε ερώτηση που κατέθεσε το Κόμμα των Πρασίνων στο Βερολίνο.
Τα κέρδη διοχετεύθηκαν στην κεντρική Bundesbank και από αυτήν στον κρατικό προϋπολογισμό.
Τα εισοδήματα προήλθαν κυρίως λόγω της αγοράς ελληνικών κρατικών ομολόγων υπό το καλούμενο πρόγραμμα Securities Markets Program (SMP), της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.
Προηγούμενες συμφωνίες μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και των κρατών της Ευρωζώνης προέβλεπαν ότι τα άλλα κράτη θα επέστρεφαν στην Ελλάδα τα κέρδη από αυτό το πρόγραμμα, εάν η Ελλάδα εκπλήρωνε τις υποχρεώσεις του προγράμματος λιτότητας και μεταρρυθμίσεων. Ωστόσο, κατά την απάντηση της γερμανικής κυβέρνησης, μόνο κατά το 2013 και 2014 τέτοια κεφάλαια επεστράφησαν στο ελληνικό κράτος και στο ESM. Τα ποσά για την διάσωση του Ευρώ διοχετεύθηκαν σε ξεχωριστό λογαριασμό.
΄Όπως ανακοίνωσε η γερμανική κυβέρνηση, η Bundesbank πραγματοποίησε το 2017 κέρδη επιτοκίων περίπου 3,4 δισεκατομμυρίων ευρώ από αγορές SMP. Το 2013 επεστράφησαν στην Ελλάδα σχεδόν 527 εκατομμύρια ευρώ και το 2014 επεστράφησαν στο ESM περί τα 387 εκατομμύρια. Επομένως το γενικό κέρδος είναι 2.5 δισεκατομμύρια ευρώ.
Επί πλέον, υπάρχουν κέρδη 400 εκατομμυρίων ευρώ από τα επιτόκια ενός δανείου από την κρατική τράπεζα KfW.
« Αντίθετα προς όλα τα δεξιά μυθεύματα, η Γερμανία επωφελήθηκε μαζικά από την κρίση στην Ελλάδα», δήλωσε ο οικονομικός εμπειρογνώμονας των Πρασίνων Sven Christian Kindler, ζητώντας ελάφρυνση του Ελληνικού χρέους. « Δεν μπορεί-πρόσθεσε- να ανακεφαλαιοποιεί το γερμανικό κράτος στον προϋπολογισμό δισεκατομμύρια εσόδων από ελληνικά επιτόκια. Η Ελλάδα προέβη σε αιματηρή αποταμίευση και εκπλήρωσε τις υποχρεώσεις της, τώρα το  Γιουρογκρούπ πρέπει να τηρήσεις τις υποσχέσεις του.»

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού


Επισημαίνει ο Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος *

Με κομψές εξισώσεις επιχειρήθηκε στο χθεσινοβραδινό Eurogroup να διασκεδαστεί το αδιέξοδο της Ελλάδας, εξαιτίας της απολύτως εσφαλμένης οικονομικής φιλοσοφίας των «προγραμμάτων διάσωσης» (μνημονίων) που υιοθετήθηκαν, νομοθετήθηκαν και εφαρμόζονται κουτσά-στραβά στην πράξη.

Η συμφωνία στο Eurogroup, για το τέλος του προγράμματος (: για το τέλος των μνημονίων) αποτελεί στην ουσία την επιτομή ενός νέου μνημονίου χωρίς πρόσθετη χρηματοδότηση από τον λεγόμενο επίσημο τομέα. Με περαιτέρω παράταση της περιόδου χάριτος για τα δάνεια του EFSF κατά 10 χρόνια και επιμήκυνση της μέσης διάρκειας λήξης τους επίσης για 10 χρόνια, όπως και με την πρόβλεψη για χρησιμοποίηση της τελευταίας δόσης για την δόμηση ενός «μαξιλαριού ρευστότητας» για κάτι περισσότερο από έναν χρόνο, επιχειρείται να απαντηθεί μαθηματικώς η ανάγκη για νέα δάνεια, για την εξυπηρέτηση των προηγούμενων.

Δηλαδή, αντί για νέα δάνεια, προτάχθηκε μια οριακή ρύθμιση του χρέους, ώστε αυτό να εμφανίζεται θεωρητικώς και βραχυχρονίως «βιώσιμο». Μακροπρόθεσμα είναι προφανές πως ούτε αυτό επιτυγχάνεται, όπως με σαφήνεια διαπιστώνει και δηλώνει το ΔΝΤ, το οποίο συνεχίζει να είναι τεχνικός σύμβουλος στο νέο πρόγραμμα που δεν αποκαλείται πλέον έτσι, ενώ είναι ασφαλώς έτσι, θεσπίζοντας ανελαστικές δεσμεύσεις σε ο, τι αφορά στα χρηματοοικονομικά, δημοσιονομικά και στο κοινωνικό μοντέλο, όπως και συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα.

Με την έννοια αυτή και καθώς ελληνική κυβέρνηση και δανειστές αγωνίζονται τα τελευταία χρόνια να μεταβάλλουν την πραγματικότητα που διαμορφώνει η στρατηγική τους στα ελληνικά πράγματα, αλλάζοντας τις λέξεις, αυτό το νέο πρόγραμμα πολλαπλών φάσεων θα μπορούσε κανείς να το ονομάσει «Νέο Πρότζεκτ» για την Ελλάδα. Όχι, λοιπόν, νέο πρόγραμμα αλλά νέο πρότζεκτ. Όχι νέα Μνημόνια, αλλά αυξημένη επιτήρηση για την διατήρηση των μνημονιακών προνοιών, για την επέκτασή τους και για την πιθανή θέσπιση νέων μέτρων στο πλαίσιο του αυτόματου μηχανισμού διόρθωσης των αποκλίσεων από τις κομψές εξισώσεις που «επικύρωσε» το Eurogroup.

Τι σημαίνει αυτό πολιτικά; Πως η εμφανιζόμενη ως «βιωσιμότητα του χρέους» με συνέχιση της λιτότητας και με, στην ουσία, αντιαναπτυξιακό προφίλ, προδηλώνει όχι απλώς για την επόμενη δεκαετία, αλλά μάλλον για πολύ περισσότερα χρόνια, ένα περιβάλλον «αβίωτης ζωής» στην πατρίδα μας.

Τώρα, αν κάποιος θεωρεί ότι αυτό αποτελεί επιτυχία της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα, διαμορφώνοντας επιπρόσθετα το κλίμα και τις αντικειμενικές συνθήκες για προσέλκυση επενδύσεων για τις οποίες διψά η ελληνική οικονομία, είναι ασφαλώς δικαίωμά του! Μόνον μετά από οκτώ χρόνια εμπειρίας πάνω σε αυτήν την ίδια «φιλοσοφία» για την προσαρμογή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, απαιτείται πολύ μεγάλη δόση αυταπάτης και υπέρβασης της πραγματικότητας για να εκφράσει κανείς μία τέτοια αισιοδοξία.

Ας μην είμαστε μίζεροι, ωστόσο! Με κριτήριο το ότι η Ελλάδα αποτελεί ένα αυθεντικό μετανεωτερικό φαινόμενο «αποικίας χρέους» και έτσι θα παραμείνει μέχρις ότου εξοφλήσει τουλάχιστον τα δύο τρίτα των δανείων που έχει λάβει από τον λεγόμενο επίσημο τομέα της Ευρωζώνης, θα πρέπει να είμαστε… ικανοποιημένοι! Πάντα θεωρητικά και για τον επόμενο ενάμιση χρόνο, η πιθανότητα νέας πτώχευσης, ασύντακτης αυτή τη φορά, αποκλείεται. Άρα, στις επόμενες εκλογές το δίλημμα δεν θα είναι – και αυτή τη φορά – «πάση θυσία στο ευρώ» ή «δραχμή». Το νέο δίλημμα θα είναι «ποιος μπορεί να διασφαλίσει τους όρους και τις προϋποθέσεις του Νέου Πρότζεκτ προσαρμογής της Ελλάδας, για να μην γίνει ξανά επίκαιρη η συζήτηση για την δραχμή».

Σε τι διαφέρει αυτό από το παλαιότερο απειλητικό και ταυτόχρονα λυτρωτικό αφήγημα στο οποίο στηρίχθηκαν όλες ανεξαιρέτως οι κυβερνήσεις της κρίσης μέχρι σήμερα; Στην πραγματικότητα σε τίποτε, αν και τώρα πια υπεισέρχεται μεγαλύτερος βαθμός δημιουργικής ασάφειας! Και μάλιστα με την πρωτοτυπία που αποτελεί κορυφαία πολιτική παραδοξότητα στον καιρό μας: όσο οι αριθμητικές απεικονίσεις και οι συναρτήσεις εμφανίζονται σαφέστερες, τόσο η ζωή στην Ελλάδα μέλλεται ασαφέστερη! Με άλλα λόγια, το Νέο Πρότζεκτ για την Ελλάδα μεγεθύνει την ανασφάλεια στη χώρα.

Ενισχύει ή αποδυναμώνει τη σταθερότητα αυτό; Κατά ένα παράδοξο τρόπο και υπό τις αντικειμενικές συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί στο πολιτικό σύστημα, την ενισχύει, αν και με όρους αμιγώς γεωοικονομικούς και γεωπολιτικούς την αποδυναμώνει.


Κακό πράγμα η ιδεολογία. Κακό και οι θρησκείες. Τα έλεγε και ο Μαρξ. Υπάρχει όμως και κάτι χειρότερο για τον άνθρωπο και την ανθρωπότητα: Η ιδεοψυχαναγκαστική αγορά ως βάση της οντολογίας και λειτουργίας του (παγκόσμιου) νεοφιλελευθερισμού.  

Τι είναι αυτό; Μια διαρκής, αγχώδης διαταραχή που παγιδεύει τον άνθρωπο και ασφαλώς τον πολιτικό και οικονομικό παράγοντα σε ένα πλέγμα επαναληπτικών σκέψεων (: με την μορφή των obsessions) και συμπεριφορών (: με την μορφή των compulsions) περί σωτηρίας, επιβίωσης ή κέρδους, αποδοχής και ανάπτυξης σε έναν κοινωνικό χώρο ή παγκοσμίως, με μέσα / γλώσσα και όρους αγοράς.

Η ιδεοψυχαναγκαστική αγορά είναι η κύρια αιτία της απορρύθμισης της οικονομίας, των κοινωνικών και παραγωγικών σχέσεων, των «προσωπικών» μας σχέσεων, της πολιτικής διαδικασίας και των θεσμών, όπως και αυτής καθ’ εαυτής της γλώσσας μας. Πρόκειται για μια παθολογική κατάσταση που οδηγεί σε αγχωτικές συμπεριφορές, που, αν και δίχως νόημα ακόμη και για τον ίδιο τον πάσχοντα, προκαλούν μεγάλη δυσφορία και αλλοπρόσαλλες κινήσεις πανικού, κυρίως εναντίον της πολιτικής, της δημοκρατίας, των κανόνων και του ίδιου του κράτους και των κεντρικών του θεσμών ή υπερκρατικών οντοτήτων (πχ ΕΕ). 

Η ιδεοψυχαναγκαστική αγορά, αναγνώστη μου, είναι το σύγχρονο φαινόμενο που οδήγησε στην οικονομική και θεσμική κατάρρευση της Ελλάδας, ενώ σήμερα απειλεί με κάτι αντίστοιχο την Ιταλία, προκαλώντας πολυδιάστατη κρίση στις παγκόσμιες αγορές και στο πολιτικό οικοδόμημα της ΕΕ, αφού πρώτα παγίδεψε σε ναρκοπέδιο την δημοκρατία στην ίδια την Ιταλία. Εδώ πλέον η δημοκρατία παύει να έχει νόημα, στο βαθμό που μια πολιτική ηγεσία τολμήσει να αμφισβητήσει την υπερεξουσία του οικονομικού παράγοντα και των πολιτικών δυνάμεων που υπηρετούν πειθήνια και με αυτοματισμό / αυτονοήτως αυτόν τον παράγοντα.

Με άλλα λόγια, οι κρίσεις πλέον στον καπιταλισμό παύουν να αναπαρίστανται και να αντιμετωπίζονται, όπως τον προηγούμενο αιώνα, στο πλαίσιο της οικονομίας, αλλά μεταφέρονται με δραματικό τρόπο στο αμιγώς πολιτικό πεδίο, καταστρέφοντας όχι απλώς τις παραγωγικές σχέσεις και την «δημοκρατία στην πράξη», αλλά την ίδια την θεσμική-δημοκρατική κανονικότητα των χωρών που πλήττονται από την κρίση. Οι σοβαρές «διορθώσεις» στην οικονομία, προκαλούν αυτομάτως δραματικές αποδιαρθρώσεις στην δημοκρατική οργάνωση, ενώ αποδομούν τον δημοκρατικό μύθο, ανοίγοντας διάπλατα την πόρτα στον φασισμό, τον οποίο  σήμερα ολοένα και περισσότεροι αποκαλούν εθνολαϊκισμό.

Τελικά τι συμβαίνει εδώ; Οι αγορές αποφασίζουν, ενώ οι δημοκρατίες υπάρχουν για να νομιμοποιούν απλώς τις αγορές; Ακριβώς, αλλά ποιες είναι αυτές οι περίφημες αγορές; Είναι το πεδίο διαμόρφωσης της ζήτησης και προσφοράς κεφαλαίου, ανθρώπων /εργαζομένων, μηχανών, προϊόντων και υπηρεσιών;  Όχι, είναι κάτι πολύ περισσότερο. Πρόκειται για μια κουλτούρα που προσπαθεί με ψυχαναγκαστικό τρόπο να εξουδετερώσει το πολιτικό-δημοκρατικό στοιχείο στις αποφάσεις. Ακόμη και αν οι αποφάσεις αυτές θα μπορούσαν να ευνοήσουν ή ευνοούν αντικειμενικά την ανάπτυξη συγκεκριμένων αγορών και την κερδοφορία συγκεκριμένων επιχειρήσεων!

Δεν είναι τρελό; Δεν είναι σκέτος παραλογισμός; Είναι η ιδεοψυχαναγκαστική αγορά, φίλε μου! Είναι η παθολογία του νεοφιλελευθερισμού, ο οποίος απορρυθμίζει τις δημοκρατίες της εποχής μας για να καταλήξουν σε μια νέα μορφή φασισμού, που διατηρεί τα βασικά οντολογικά χαρακτηριστικά του φασισμού του προηγούμενου αιώνα. Εδώ πλέον οι αντιφάσεις μεταξύ φιλελευθερισμού και φασισμού καταλύονται από ένα ανώτερο επίπεδο αλήθειας, το οποίο αναπαρίσταται μέσω των… επιτοκίων δανεισμού! Δεν αστειεύομαι. Αυτή είναι η σύγχρονη διαλεκτική των αγορών σε σχέση με την δημοκρατική, θεσμική κανονικότητα και τον πολιτικό φιλελευθερισμό.

Μια διαλεκτική του απολιτικού. Μια κουλτούρα όπου το «σωστό» και «άξιο» είναι το φαινομενικά επικερδές και συμφέρον στη συγκυρία. Μια γλώσσα χωρίς πολιτικούς κανόνες. Μια οικονομία, ασφαλώς, χωρίς πολιτικούς κανόνες. Ένας θρίαμβος της ανυπότακτης αγοράς, που διαλέγεται αρμονικά με τον φασισμό. Ένας ολοκληρωτικός καπιταλισμός που με τον μόνον που θα μπορούσε να «συνδιαλογισθεί» είναι ο πολιτικός ολοκληρωτισμός. Ο ενδιάμεσος χώρος εξαφανίζεται. Μα, το περίφημο πολιτικό κέντρο δεν είναι αυτό που σήμερα εμφανίζεται να αντιστέκεται στον δεξιό - και στον αριστερό φυσικά - ολοκληρωτισμό; Ιδεατά, παραδοσιακά! Στην πραγματικότητα εξαφανίζεται και κατατεμαχίζεται μεταξύ της ιδεοψυχαναγκαστικής αγοράς και του ιδεοψυχαναγκαστικού εθνικισμού.

Και μέσα σε αυτή την «τρέλα» όλα είναι σωστά και όλοι είναι σωστοί, αν δεν είναι λάθος. Και λάθος είναι - ή λάθος είσαι - αν τολμήσεις να κρίνεις τον  ιδεοψυχαναγκασμό στην γλώσσα και στην γενικότερη στάση και συμπεριφορά των «ανθρώπων της αγοράς», όπως αντίστοιχα των «ανθρώπων του εθνικισμού». Ο ιδεοψυχαναγκασμός δεν είναι πλέον πάθηση και κοινωνική παθολογία - και μην ακούς τι γράφω! Είναι Μόδα. Η Μόδα που καταλύει την ιστορία και φτύνει κατάμουτρα την αρχαιολογία και γενεαλογία της γνώσης. 


Η υπερήφανη φιλελεύθερη αριστερά στην Ελλάδα, αποδείχθηκε, πέραν κάθε αμφιβολίας πλέον, η μεγαλύτερη απάτη όλων των εποχών. Πέτυχε μέσω μιας  διαδικασίας απολύτως αντιαισθητικού γλειψίματος (: ingratiation) προς την τρόικα να εμφανίζεται «βασιλικότερη του βασιλέως» ως προς την άσκηση πολιτικής λιτότητας, με αποτέλεσμα την παραγωγή ενός πρωτογενούς υπερπλεονάσματος για το 2017 της τάξης του 4,2%, το οποίο γονατίζει την ελληνική εθνική οικονομία και την αγορά. Τους εργαζόμενους δεν τους γονατίζει απλώς, αλλά κυριολεκτικώς τους εξοντώνει.

«Ο Τσίπρας δεν θα έπρεπε να χαίρεται και τόσο» για το γεγονός ότι η Ελλάδα ξεπέρασε αισθητά τον στόχο του 1,75% που είχε συμφωνηθεί με τους δανειστές, επισημαίνει εύστοχα η εφημερίδα της προοδευτικής αριστεράς «Neues Deutschland». «Ως αριστερό κόμμα που είναι, αυτό θα πρέπει να τον βάλει σε σκέψεις». [Στη κυβέρνηση] «ίσως θα πρέπει να παραδεχθούν ότι το παράκαναν με την τακτική τους να εκπληρώνουν τις επιθυμίες των δανειστών και θα πρέπει να θυμηθούν γιατί είχαν εκλεγεί κάποτε: ως κοινωνική εναλλακτική ενάντια στην επιβολή της λιτότητας και των ιδιωτικοποιήσεων».

Είδες αναγνώστη μου πόσο «γλυκά» και κουλ μπορεί να περιγραφούν εθνικές τραγωδίες και κοινωνικά δράματα στα οποία με υπερδεξιό ταπεραμέντο πρωταγωνιστεί μια κυβέρνηση ριζοσπαστών αριστερών και ριζοσπαστών δεξιών; Το συγκεκριμένο υπερπλεόνασμα είναι προϊόν μιας υπερδεξιάς, ανάλγητης και ανεύθυνης, αν το μελετήσεις μεσο-μακροπρόθεσμα, πολιτικής.

Δεν θα μπω εδώ στον κόπο να αναλύσω τις άμεσες και έμμεσες συνέπειες αυτής της καταστροφικής οικονομικής πολιτικής. Το κάνουν επαρκώς άλλοι στον ελληνικό και διεθνή Τύπο και εγώ δεν σε έχω συνηθίσει να επαναλαμβάνω έστω και απολύτως ορθές αναλύσεις άλλων. Συμφωνώ πως η συγκεκριμένη μορφή παραγωγής αυτού του υπερπλεονάσματος έχει τεράστιο κόστος για την ελληνική κοινωνία, ενώ «κοστίζει» δραματικά στην ανάπτυξη, περίπου 4% ετησίως μέχρι το 2022. Αυτό είναι έγκλημα με όρους κλασικών οικονομικών ή/και όρους του κεϋνσιανισμού… Θα ήταν μάλλον αστείο να αναφερθώ στην μαρξιστική προσέγγιση που αποτελούσε το alter ego του ΣΥΡΙΖΑ πριν έρθει στα πράγματα!

Η κυβέρνηση, λοιπόν, του Αλέξη Τσίπρα κατάφερε το μοναδικό στην ιστορία της Ελλάδας. Όχι απλώς να ευημερούν τα νούμερα εις βάρος των ανθρώπων, αλλά να τρομάζουν τα ίδια τα νούμερα από την διάσταση του γλειψίματος και της υπερσυμμόρφωσης αριστερών στην πλέον αδέξια νεοδεξιά πολιτική που ασκείται αυτή τη στιγμή μάλλον σε ολόκληρο τον κόσμο! Ε, πώς θέλεις να το κάνουμε πρωτοσέλιδο; Ευτυχώς που υπάρχουν και οι νεοναζί που οργιάζουν στην Μυτιλήνη και αλλού για να μην αναγκαστούν οι εφημερίδες του προοδευτικού χώρου να «υμνήσουν» την μοναδική επιτυχία του Αλέξη Τσίπρα με όρους υπερπροσαρμογής στην πολιτική μεθοδολογία της τρόικας! Ξέρεις, για τους νεοναζί που τους αποκαλούν φασίστες, αλλά δεν τους ακουμπούν όσο κυβερνά η αριστερά! Θα απαιτηθεί η σύλληψή τους από τους σημερινούς κυβερνώντες μόλις αυτοί καθίσουν στα έδρανα της αντιπολίτευσης! Σήμερα ο προοδευτικός / αριστερός Τύπος, ο οποίος υποστηρίζει την κυβέρνηση, προέβη σε μια ακόμη άσκηση αντιπολίτευσης!

Όχι, δεν ντρέπονται! Η αριστερά που δεν ντρέπεται είναι ντροπή της ιστορίας που κάποτε εκδικήθηκε και θα το ξανακάνει σε άλλο μέγεθος, σε άλλους και ίσως για διαφορετικό λόγο, αλλά μάλλον εξίσου εξευτελιστικά. Απλώς δεν ντρέπονται! Μόνον τα ευημερούντα νούμερα του πλεονάσματος κοκκινίζουν από ντροπή στη σημερινή Ελλάδα!

ΚΟΛΛΗΣΕ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ και αξίζει να το προσέξουμε: Είναι γνωστό πως η Τράπεζα Πειραιώς πούλησε δάνεια 1,2 δισ. ευρώ στον Όμιλο Libra, του Λογοθέτη, έναντι τιμήματος μόλις 300 εκατομμυρίων. 

Για να αξιολογήσει κάποιος αν τα δάνεια αυτού του ύψους δόθηκαν φθηνά ή σε λογική τιμή θα πρέπει να γνωρίζει ΤΙ εξασφαλίσεις είχαν δοθεί απο τους δανειολήπτες, τι οικονομικές προοπτικές έχουν οι επιχειρήσεις τους (τα περισσότερα ήταν επιχειρηματικά) κλπ. Δεν έχουμε αυτές τις πληροφορίες, άρα... δεν μπορούμε να σχολιάσουμε.

Και μαθαίνουμε (δημοσίευμα Οκτωβρίου) πως γι αυτή τη δοσοληψία...παραιτήθηκαν ΔΕΚΑ μεγαλοστελέχη της Τράπεζας! Με αποζημίωση. Και διερωτώμαι γιατί. Βρέθηκε πως είχαν κάποιο... προσωπικό όφελος απ' αυτή την πώληση; Και διαβάζω το δημοσίευμα. Και ΤΙ βλέπω;
Μεταξύ των δανείων που πούλησαν στη Libra τα στελέχη αυτά ήταν και... ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΤΟΥΣ ΔΑΝΕΙΑ!!! Και ΤΙ ΥΨΟΥΣ ήταν τα δάνεια αυτά; ΤΡΙΑΝΤΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ΕΥΡΩ!!! Δηλαδή, κατά μέσον όρο και στο βαθμό που το δημοσίευμα είναι ακριβές, ΤΡΙΑ εκατομμύρια αντιστοιχούσαν κατά μέσον όρο στο κάθε στέλεχος που εμπλέκεται στην πώληση!!! 

Ανακεφαλαιώνω:
1. Τραπεζικοί ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ είχαν πάρει δάνεια... ΤΡΙΩΝ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ο καθένας!!! Πώς θα τα πλήρωναν; ΠΩΣ τους τα έδωσε η Τράπεζα; Προφανώς τα έδωσαν στον εαυτό τους!
2. Τα ίδια αυτά στελέχη παρέδωσαν στη Libra ως... αμφισβητούμενης αποπληρωμής ή ήδη μη εξυπηρετούμενα δάνεια των... εαυτών τους!!!
3. Ολοι οι εμπλεκόμενοι στην υπόθεση είχαν πάρει τέτοια ποσά! Όλοι οι εμπλεκόμενοι "θεώρησαν" πως δεν... θα τα αποπληρώσουν!!!! χαχαχα Αυτό δηλαδή που ακόμα και ο ταμίας στο γκισέ ξέρει, το ανακάλυψαν ΑΦΟΥ τσέπωσαν το χρήμα!
4. Προκαλούν ευλόγως την υποψία πως είχαν ΠΡΟΦΑΝΕΣΤΑΤΟ προσωπικό όφελος απο την πώληση των δανείων στη Libra: ΘΑ ΤΟΥΣ ΧΑΡΙΖΕ ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΤΣΕΠΩΣΕΙ!!!
5. Τα υπερβολικά και πέρα απο κάθε τραπεζική λογική δάνεια (3 εκατ. σε υπάλληλο!) τα είχαν πάρει μεθοδευμένα και έχοντας ήδη προσχεδιάσει την κομπίνα! Και όλα αυτά αν το δημοσίευμα είναι ακριβές.
Εισαγγελέας δεν θα παρέμβει; Απλά απολύθηκαν τσεπώνοντας ΚΑΙ τις αποζημιώσεις και δεν τρέχει μία;