Articles by "Ευρώπη"

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ευρώπη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Μπορεί οι κυρώσεις που αποφάσισε η ΕΕ την Δευτέρα 11 Μαΐου κατά του Ισραήλ να ισοδυναμούν με χάδι και να υπολείπονται σημαντικά των αναγκαίων για να τερματίσει την τρομοκρατική του δράση, αλλά το απόστημα της χρόνιας ατιμωρησίας που απολάμβανε το γενοκτονικό κράτος επιτέλους, για πρώτη φορά, έσπασε! Κι αυτό είναι το σημαντικότερο!

Επί της ουσίας, όλοι αναγνωρίζουν ότι οι κυρώσεις που αποφάσισε η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι συμβολικές, δεν θα επηρεάσουν την ικανότητα του Ισραήλ να συνεχίσει την οργανωμένη σφαγή των Παλαιστινίων κι ελήφθησαν εξ αιτίας των ογκούμενων κοινωνικών αντιδράσεων απέναντι στη γενοκτονία. Πλευρά αυτών των αντιδράσεων είναι και οι πάνω από 1 εκατ. υπογραφές που έχουν ως τώρα συγκεντρωθεί από την Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών με αίτημα την πλήρη αναστολή της συμφωνίας σύνδεσης ΕΕ – Ισραήλ. Αιχμή του δόρατος των αντιδράσεων ήταν φυσικά οι διαδηλώσεις, το κίνημα του στολίσκου προς τη Γάζα κ.α.

Οι κυρώσεις πέρα από επιδερμικές είναι δομικά άστοχες, καθώς περιλαμβάνουν απαγορεύσεις εισόδου στην ΕΕ και πάγωμα περιουσιακών στοιχείων σε 3 εποίκους και 4 σιωνιστικές οργανώσεις που κατηγορούνται για τον εποικισμό της Δυτικής Όχθης. Ωστόσο, ο εποικισμός της Δυτικής Όχθης είναι ένα κρατικό σχέδιο του Ισραήλ, που υλοποιείται στο πλαίσιο νόμων που εισάγει η κυβέρνηση Νετανιάχου, ψηφίζει με συντριπτικές πλειοψηφίες η Κνεσέτ, επιβάλλουν η αστυνομία και ο στρατός, ενώ η δικαιοσύνη (που συμπληρώνει την εικόνα του Ισραήλ ως αρχετυπικό κράτος – παρίας) αρνείται να εκδικάσει τις προσφυγές των Παλαιστινίων ή λαμβάνει πάντα αποφάσεις εναντίον τους.

Κρατικό σχέδιο ο εποικισμός

Ο εποικισμός της Δυτικής Όχθης από Εβραίους εποίκους έχει καταδικαστεί κατ’ επανάληψη από τον ΟΗΕ. Τον Ιούλιο του 2024, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο που υπάγεται στα Ηνωμένα Έθνη, εξέδωσε μια απόφαση-σταθμό, έκτασης 83 σελίδων, με την οποία ζητούσε τον τερματισμό της κατοχής των παλαιστινιακών εδαφών, την εκκένωση των υπαρχόντων εποικισμών, τον τερματισμό της ανέγερσης νέων και την αποζημίωση όσων Παλαιστίνιων έχασαν γη και ιδιοκτησία. Στην ίδια, ιστορικής σημασίας απόφαση, το Ισραήλ κρίθηκε ένοχο για «συστηματική διάκριση» εναντίον των Παλαιστινίων στη βάση φυλής και εθνότητας, ότι έχει παραβιάσει το δικαίωμα τους για αυτοπροσδιορισμό κι ότι έχει στην πράξη προσαρτήσει μεγάλα τμήματα γης. Η δικαστική διερεύνηση και απόφαση αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη σημασία αν λάβουμε υπόψη μας ότι ξεκίνησαν στο πλαίσιο απόφασης της ετήσιας Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, το 2022.

Στόχος του κρατικού σχεδίου αλλαγής της πληθυσμιακής σύνθεσης της Δυτικής Όχθης είναι να καταστήσει ανεφάρμοστο το σχέδιο δημιουργίας παλαιστινιακού κράτους. «Σκοτώνουμε την ιδέα του παλαιστινιακού κράτους κάθε μέρα και κάθε ώρα», δήλωσε πρόσφατα ο ακροδεξιός υπουργός Οικονομικών, Μπεζαλέλ Σμότριτς, εκθέτοντας δημόσια το σιωνιστικό επεκτατικό σχέδιο όπως υλοποιείται με τους εποικισμούς στη Δυτική Όχθη. Στο πλαίσιο του 500.000 Εβραίοι από τις ΗΠΑ και την Ανατολική Ευρώπη έχουν εγκατασταθεί στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη, ανάμεσα σε περίπου 3 εκατ. Παλαιστίνιους, καταλαμβάνοντας τα πιο εύφορα κομμάτια γης. Η επέκταση των εποικισμών κορυφώθηκε το 2025. Από την έναρξη του γενοκτονικού πολέμου στη Γάζα, οι έποικοι έχουν επιβάλει στη Δυτική Όχθη ένα καθημερινό, συνεχές καθεστώς τρόμου, με αποτέλεσμα 1.000 νεκρούς Παλαιστίνιους, σύμφωνα με τον ΟΗΕ. Οι επιθέσεις σε Παλαιστινίους, το κάψιμο και το ξερίζωμα δένδρων, η καταστροφή αυτοκινήτων, η βίαιη εκδίωξη από τα σπίτια τους θυμίζουν τις διώξεις που υπέμεναν οι Εβραίοι στην μεσοπολεμική Γερμανία. Ακόμη και ο πρόεδρος του Ισραήλ, Ισααάκ Χέρτζογκ, δήλωσε δημόσια ότι η βία κατά των Παλαιστινίων «έχει ξεπεράσει κάθε κόκκινη γραμμή».

Η πλήρης παράδοση της Δυτικής Όχθης στην τρομοκρατία των Εβραίων εποίκων έχει προκαλέσει την αντίδραση ακόμη και Ισραηλινών αξιωματούχων. Ο Ισραήλ Ζιβ, απόστρατος στρατηγός, που είχε διατελέσει επικεφαλής της διεύθυνσης Επιχειρήσεων δήλωσε πρόσφατα: «Το Ισραήλ θερίζει ό,τι έσπειρε: ολόκληρη τη ρατσιστική πολιτική της πίεσης και της βλάβης των Παλαιστινίων, ενώ παράλληλα δίνει στην εβραϊκή τρομοκρατία πλήρη ελευθερία δράσης. Μέσω συγκεκριμένων πολιτικών από τη μία πλευρά και σιωπής από την άλλη — αρνούμενο να καταδικάσει, αρνούμενο να δράσει — το κράτος έχει χάσει τον έλεγχο», είπε! Η αλήθεια είναι ότι το Ισραηλινό κράτος δεν έχει χάσει τον έλεγχο, απλώς τον έχει παραδώσει στην εβραϊκή τρομοκρατία, χάρη στην οποία ιδρύθηκε πριν 78 χρόνια, όταν με τη Νάκμπα εκδίωξε από τις εστίες τους 750.000 Παλαιστίνιους…

Η αποχαλίνωση των Εβραίων, όπως συμβαίνει από το 2025, δεν θα είχε ποτέ συμβεί αν δεν τους είχε δώσει το πράσινο φως ο Τραμπ. Παρότι ο ίδιος δήλωσε δημόσια ότι απορρίπτει την προσάρτηση των εδαφών που κατακτήθηκαν από την Ιορδανία μετά τον πόλεμο του 1967, το αποφασιστικότερο -νομικό- βήμα για την εκδίωξη των Παλαιστινίων από τα σπίτια τους έγινε μετά από μια επίσκεψη του Νετανιάχου στην Ουάσιγκτον τον Ιανουάριο του 2026, μέσω της δυνατότητας εγγραφής στο ισραηλινό κτηματολόγιο Παλαιστινιακών ακίνητων και κτημάτων.

Συστηματικοί βιασμοί στους Παλαιστίνιους

Το σιωνιστικό σχέδιο για εκδίωξη των Παλαιστινίων από την Δυτική Όχθη και την Γάζα προωθούν οι συστηματικοί βιασμοί φυλακισμένων γυναικών, ανδρών και παιδιών στις Ισραηλινές φυλακές, ως μέσο πρόκλησης πόνου, ταπείνωσης και απανθρωποποίησης. Το θέμα ήρθε ξανά στη επικαιρότητα με αφορμή αρθρογραφία των New York Times. Το άρθρο του Νίκολας Κριστόφ με τίτλο «Η σιωπή που αντιμετωπίζει ο βιασμός ων Παλαιστινίων», που έκανε τον γύρο του κόσμου, στηρίχθηκε σε δύο επίσημα έγγραφα, αναμφίβολης αξιοπιστίας και εγκυρότητας.

Το πρώτο προέρχεται από την Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, έχει τίτλο «”Περισσότερα απ’ όσα ο άνθρωπος μπορεί ν’ αντέξει”: Συστηματική χρήση σεξουαλικής, αναπαραγωγικής κα άλλων μορφών βίας στηριγμένη στο φύλο από το Ισραήλ, μετά τις 7 Οκτωβρίου 2023». Συντάχθηκε από Ανεξάρτητη Επιτροπή Έρευνας στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη, περιλαμβανομένης της ανατολικής Ιερουσαλήμ και του Ισραήλ.

Το δεύτερο έγγραφο στο οποίο στηρίχθηκε το άρθρο, που έφερε στο φως τους συστηματικούς βιασμούς εκ μέρους του Ισραήλ, προέρχεται από την οργάνωση Euro-Med Human Rights Monitor κι έχει τίτλο «Μία άλλη γενοκτονία πίσω από τους τείχους – σεξουαλική βία σε ισραηλινές φυλακές και κέντρα κράτησης από κατασκευασμένη ατιμωρησία Οκτώβριος 2023 – Οκτώβριος 2025». Οι λεπτομέρειες που παρατίθενται και στα δύο έγγραφα σοκάρουν…

Το ίδιο και όσα γράφει έκθεση της Ισραηλινής οργάνωσης B’tselem με τίτλο «Καλωσήρθατε στην κόλαση – το ισραηλινό σύστημα φυλακών ως ένα δίκτυο στρατοπέδων βασανισμού».

Η αντίδραση της ισραηλινής ηγεσίας απέναντι στις ευρωπαϊκές κυρώσεις ήταν η πιο απρόσμενη ομολογία για το κρατικό σχέδιο πίσω από την εξάπλωση των εβραϊκών οικισμών στη Δυτική Όχθη – μια ομολογία που επιβεβαιώνει πόσο άσχετες ήταν οι ευρωπαϊκές κυρώσεις. Ο καταζητούμενος από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου, τις αποδοκίμασε δηλώνοντας ότι «οι κυρώσεις σε Εβραίους που ζουν στην Ιουδαία και την Σαμάρεια είναι απαράδεκτες. Το Ισραήλ θα προστατεύει πάντα τα δικαιώματα των Εβραίων να ζουν στην καρδιά της προγονικής μας πατρίδας». Οι (βιβλικής προέλευσης) όροι Ιουδαία και Σαμάρεια με τους οποίους περιγράφεται η Δυτική Όχθη χρησιμοποιούνται από τους ακροδεξιούς Σιωνιστές για να υπονοήσουν τα υποτιθέμενα αρχέγονα δικαιώματά τους στην παλαιστινιακή γη και να δώσουν ιστορική νομιμοποίηση στην πολιτική της εθνοκάθαρσης. Με άλλα λόγια, ο Νετανιάχου δήλωσε ότι «ναι, κάνουμε αυτό για το οποίο μας καταδικάζετε», κάλυψε τους εποίκους και δήλωσε ότι από πίσω τους είναι το ίδιο το Ισραήλ, το «μεγάλο Ισραήλ»! Το είχε κάνει κι από το βήμα της Κνεσέτ, το 2022 όταν δήλωνε διαβάζοντας τις προγραμματικές δηλώσεις του συνασπισμού του: «Θα προωθήσουμε και θα κατασκευάσουμε εποικισμούς σε όλα τα μέρη της γης του Ισραήλ».

Ο ισραηλινός υπουργός Εξωτερικών, Γκιντεόν Σάαρ, χαρακτήρισε τις κυρώσεις απαράδεκτες, αβάσιμες και πολιτικά υποκινούμενες, ενώ ο ακροδεξιός υπουργός Εθνικής Ασφάλειας, Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ, κατηγόρησε την ΕΕ ως αντισημιτική, αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά ότι το σύγχρονο Ισραήλ χρησιμοποιεί τον όρο «αντισημιτισμός» για να δικαιολογεί την γενοκτονία των Παλαιστινίων. Ο φασίστας Μπεν Γκβιρ συνέχισε λέγοντας ότι «η επιχείρηση των εποικισμών δεν θα εμποδιστεί. Θα συνεχίσουμε να χτίζουμε, να καλλιεργούμε, να αμυνόμαστε και να εποικίζουμε σε ολόκληρη τη γη του Ισραήλ». Και πράγματι θα το κάνει, καθώς η ΕΕ δεν προτίθεται να θέσει ουσιαστικά εμπόδια. Αν σκόπευε σε κάτι τέτοιο θα τερμάτιζε την Ειδική Συμφωνία με το κράτος απαρτχάιντ επικαλούμενη την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Χάρη σε αυτή την ευνοϊκή συμφωνία η ΕΕ παραμένει ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος του κράτους – απαρτχάιντ, με το διμερές εμπόριο μόνο των προϊόντων να ανέρχεται σε 42 δισ. ευρώ.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση εκτίθεται επειδή την ίδια ώρα που παίρνει τα λάθος μέτρα για τους λάθος λόγους στη Δυτική Όχθη, προσποιείται ότι δεν βλέπει τι συμβαίνει στην Γάζα, όπου το Ισραήλ επίσημα διαπράττει γενοκτονία. Τον Οκτώβριο του 2025 η Ύπατη Αρμοστεία Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ ανακοίνωσε ότι το Ισραήλ διενεργεί γενοκτονία και κάλεσε όλα τα κράτη να εκπληρώσουν τις νομικές τους υποχρεώσεις στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου και να τιμωρήσουν του υπεύθυνους της γενοκτονίας. «Ρητές δηλώσεις των ισραηλινών πολιτικών και στρατιωτικών αρχών και το πρότυπο συμπεριφοράς των ισραηλινών δυνάμεων ασφαλείας υποδεικνύουν ότι οι γενοκτονικές πράξεις διαπράχθηκαν με πρόθεση την καταστροφή, εν όλω ή εν μέρει, των Παλαιστινίων στη Λωρίδα της Γάζας ως ομάδας», τονίζει ο ΟΗΕ στην έκθεσή του.

Στο απυρόβλητο Σμότριτς και Μπεν Γκβιρ

Εντός της Ευρώπης πληθαίνουν οι κυβερνήσεις που ζητούν πιο δραστικά μέτρα εναντίον των γενοκτόνων. Σύμφωνα με ρεπορτάζ, στη σύνοδο της Δευτέρας, όπου αποφασίστηκαν τα μέτρα – χάδι, η αρχική πρόταση προέβλεπε κυρώσεις στους φασίστες Σμότριτς και Μπεν Γκβιρ, αλλά ορισμένα κράτη πρόβαλαν βέτο. Σε αυτό το δίδυμο των εξτρεμιστών (που εισηγήθηκαν και επέβαλαν την ποινή της κρεμάλας για τους Παλαιστίνιους αγωνιστές) έχουν αποφασίσει κυρώσεις ακόμη και χώρες όπως η Αυστραλία, ο Καναδάς, η Αγγλία, η Νέα Ζηλανδία και η Νορβηγία, αλλά η ΕΕ δεν ήθελε να βλάψει τις δημόσιες σχέσεις της… Η Ισπανία και η Ιρλανδία κατηγόρησαν το Ισραήλ για γενοκτονία και πίεσαν χωρίς αποτέλεσμα στην κατεύθυνση αναστολής των εμπορικών σχέσεων της ΕΕ με το κράτος – απαρτχάιντ, ενώ με την ευρωπαϊκή ανοχή εξανέστη ακόμη και ο υπουργός Εξωτερικών του Λουξεμβούργου που δήλωσε άναυδος με την απόφαση της ΕΕ. Σουηδία, Ολλανδία και Γαλλία λαμβάνουν επιπλέον μέτρα σε εθνικό επίπεδο…

Πίσω από την ανοχή απέναντι στο Ισραήλ βρίσκεται πιθανότατα η Γερμανία για δύο άμεσους λόγους. Πρώτο, επειδή, όπως είχε δηλώσει ο καγκελάριος Μερτς τον Ιούνιο του 2025, το Ισραήλ βγάζει την βρόμικη δουλειά για όλη την Δύση. Όχι μόνο απέναντι στο Ιράν αλλά και απέναντι στους Παλαιστίνιους και τους Άραβες… Δεύτερο, επειδή το Ισραήλ ταΐζει την γερμανική πολεμική βιομηχανία. 169 εκατ. ευρώ πλήρωσε το Ισραήλ στην Γερμανία για όπλα εξαγοράζοντας συναίνεσή της να σκοτώνει.

Η σκανδαλωδώς μεροληπτική στάση των Βρυξελλών απέναντι στο Ισραήλ γίνεται ακόμη πιο εξοργιστική αν πάρουμε υπόψη μας ότι ανάλογες κυρώσεις θα επιβάλει και στην αντιστασιακή παλαιστινιακή οργάνωση Χαμάς, που δήλωσε τα εξής για την ΕΕ: «Εξισώνει έναν φασίστα δήμιο που καυχιέται ότι διέπραξε γενοκτονία και εθνοκάθαρση, ένα αδίστακτο κράτος που παραβιάζει κάθε διεθνές δίκαιο, με το θύμα που υπερασπίζεται τον εαυτό του σύμφωνα με όλους τους νόμους και τους κανονισμούς»…

Η ανοχή της ΕΕ στη σιωνιστική τρομοκρατία δίνει τη χαριστική βολή ακόμη και σε όσους μάχονται εντός του Ισραήλ να ανακοπεί η συνεχής κατρακύλα του σε ένα ζοφερό οργουελιανό κράτος. Η φριχτή καθημερινότητα του Ισραήλ αποδίδεται ανάγλυφα από τα τρία τυχαία δημοσιεύματα ισραηλινών εφημερίδων των τριών προηγούμενων ημερών που ακολουθούν.

Γιεντιόθ Αχρονόθ, 11 Μαΐου 2026

«Το παραμορφωμένο πρόσωπο του δικηγόρου Σαλέχ Ναάμα, ο οποίος ξυλοκοπήθηκε βάναυσα από αστυνομικούς που εισέβαλαν στο σπίτι του χωρίς ένταλμα με το πρόσχημα της διατάραξης της ειρήνης, είναι επίσης το πρόσωπο του ψέματος που λέει στον εαυτό της η ισραηλινή κοινωνία για τη στάση της απέναντι σε ολόκληρο τον αραβικό πληθυσμό. Πριν από αυτό το περιστατικό, ο Ναάμα φαινόταν να είναι σύμβολο της αραβικής ενσωμάτωσης σε μια κυρίως εβραϊκή περιοχή: ένας δικηγόρος στο γραφείο του Νότιου Εισαγγελέα, μια ζωντανή ενσάρκωση του συστήματος, ένας άνθρωπος του οποίου ο χώρος εργασίας ήταν το κράτος, με όλες τις βαθιές επιπτώσεις του για τους Άραβες πολίτες του Ισραήλ, από τον εθνικό ύμνο και τη σημαία μέχρι τον Νόμο περί Έθνους-Κράτους. Ο Ναάμα δεν επέλεξε απλώς να είναι μέρος αυτής της αφήγησης. Αφιέρωσε τις δεξιότητές του στο έργο της απομάκρυνσης των εγκληματιών από τους δρόμους, έτσι ώστε οι νομοταγείς Ισραηλινοί – όλων των υποβάθρων και εθνοτήτων – να μην φοβούνται μήπως επιτεθούν και ξυλοκοπηθούν μέχρι θανάτου, ή, ακόμα χειρότερα, στην ακμή της ζωής τους.

Αλλά ένα βράδυ, η φάρσα αποκαλύφθηκε. Η δύναμη που εισέβαλε στο μέρος όχι μόνο στέρησε από τον Ναάμεχ τα βασικά του δικαιώματα και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια (“Ευλογημένο το όμορφο πρόσωπο”, του είπαν μετά την αντιμετώπιση που έλαβε), αλλά του στέρησε και κάθε ψευδαίσθηση αξίας στον κοινωνικό και πολιτιστικό του ρόλο. Εκείνη τη στιγμή, μεταμορφώθηκε από έναν σεβαστό δικηγόρο, που εργαζόταν δίπλα στην αστυνομία λόγω κοινών συμφερόντων και αμοιβαίας ηθικής, σε κάτι εντελώς διαφορετικό: έναν εγκληματία (σύμφωνα με την αστυνομία, κάτι που είναι αμφίβολο και σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογεί ένα τόσο φρικτό αποτέλεσμα) και τίποτα απολύτως (σύμφωνα με τις φωτογραφίες)…

Χααρέτζ 12 Μαΐου 2026

Ακολουθεί μια συνοπτική εικόνα της κατάστασης της επιβολής του νόμου στο Ισραήλ: Ο Επίτροπος Φυλακών Κόμπι Γιαακόμπι αντιμετωπίζει κατηγορίες για παρεμπόδιση έρευνας και παραβίαση εμπιστοσύνης. Ο διοικητής του Lahav 433, Μένι Μπέντζαμιν, είναι ύποπτος για παραβίαση εμπιστοσύνης και κατάχρηση εξουσίας, ωστόσο έχει αποκατασταθεί σαν να μην συνέβη τίποτα. Εν τω μεταξύ, ο Συνταγματάρχης της Αστυνομίας Αβισάι Μουάλεμ ανακρίνεται με στολή, ισχυριζόμενος ότι η Σιν Μπετ και το Γραφείο του Εισαγγελέα του Κράτους συνωμότησαν για να τον ενοχοποιήσουν – και ο Γενικός Επιθεωρητής Αστυνομίας παραμένει σιωπηλός, επιτρέποντάς του να παραμείνει ένας απλός αξιωματικός ανάμεσα σε αξιωματικούς.

Εν τω μεταξύ, η κατάσταση στους δρόμους της χώρας εξακολουθεί να είναι δραματική. Ο αριθμός των δολοφονιών στο Ισραήλ σπάει ένα νέο αρνητικό ρεκόρ.

Σε όλα αυτά προστίθεται η συνεχιζόμενη βία που ασκείται από αστυνομικούς, κυρίως εναντίον του αραβικού κοινού. Αυτή την εβδομάδα, ο Ουαλίντ Σαΐφ, ένας νεαρός άνδρας από τη Τζάφα, συνελήφθη από αστυνομικούς χωρίς καμία δικαιολογία, ξυλοκοπήθηκε και τελικά αφέθηκε ελεύθερος χωρίς να του απαγγελθούν κατηγορίες. Η “εύλογη βία” που η αστυνομία ισχυρίστηκε ότι χρησιμοποίησε εναντίον του είχε ως αποτέλεσμα ένα ανοιγμένο μάτι.

Αστυνομικές μονάδες αφιερώνουν τον χρόνο τους σε πάρτι γενεθλίων και σε ειδικές περιστάσεις για τον Υπουργό Εσωτερικής Ασφάλειας, Μπεν Γκβιρ, και τους συνεργάτες του, και παρακολουθούν αυτές τις εκδηλώσεις χωρίς ντροπή σαν να ήταν φυσιολογικό.

Ο αρμόδιος υπουργός, Μπεν Γκβιρ, εφαρμόζει το σχέδιό του να μετατρέψει την ισραηλινή αστυνομία σε πολιτικό του βραχίονα.

Χάαρετζ 13 Μαΐου 2026

Δεκάδες χιλιάδες Ισραηλινοί, πολλοί από τους οποίους έφηβοι, συμμετείχαν στην ετήσια πορεία για την Ημέρα της Ιερουσαλήμ στην Παλιά Πόλη. Η λεγόμενη Πορεία Σημαίας, που διοργανώθηκε από ακροδεξιές ομάδες, σημαδεύτηκε ιστορικά από βία και ρατσιστικά συνθήματα εναντίον Αράβων κατοίκων. Ο ακροδεξιός υπουργός Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ συμμετείχε στους εορτασμούς ξεδιπλώνοντας μια ισραηλινή σημαία στο Όρος του Ναού και χορεύοντας.

Πριν ξεκινήσει η πορεία, ομάδες Ισραηλινών νεαρών παρενόχλησαν Παλαιστίνιους κατοίκους της Ιερουσαλήμ, καθώς και δημοσιογράφους και ακτιβιστές. Μάρτυρες ανέφεραν ότι άτομα φτύνουν, φωνάζουν συνθήματα όπως «Θάνατος στους Άραβες» και «Είθε το χωριό σας να καεί», και πετούν καρέκλες και καφέ σε περαστικούς στην Παλιά Πόλη. Σε ένα περιστατικό, ένας αστυνομικός στην Παλιά Πόλη της Ιερουσαλήμ έσπρωξε τη δημοσιογράφο της Haaretz Λίντα Νταγιάν – η οποία φορούσε δημοσιογραφική κάρτα – αφού αρνήθηκε το αίτημά της να τη συνοδεύσει έξω από την περιοχή. Έφηβοι και παιδιά, μερικά από τα οποία φαίνονταν μόλις 10 ετών, της πέταξαν νερό και καφέ και έκλεψαν το τηλέφωνο ενός άλλου δημοσιογράφου στην περιοχή, ενώ το πλήθος φώναξε επίσης ομοφοβικές προσβολές στους δημοσιογράφους.

Αυτό το εφιαλτικό κράτος που έχει οικοδομήσει ο Σιωνισμός καλύπτει και προστατεύει η Ευρωπαϊκή Ένωση, αρνούμενη να υποβάλει σε καθεστώς κυρώσεων…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η πράσινη μετάβαση στην Ευρώπη παρουσιάστηκε ως ιστορική ευκαιρία. Θα σώζαμε το κλίμα, θα γινόμασταν τεχνολογική υπερδύναμη και θα αποκτούσαμε ενεργειακή ανεξαρτησία. Στην πράξη συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Η Κίνα έγινε πλουσιότερη και ισχυρότερη, η Ευρώπη έμεινε με εκρηκτικούς λογαριασμούς ρεύματος, κατεστραμμένη βιομηχανία και μια επικίνδυνη ψευδαίσθηση ηθικής ανωτερότητας.

Το πιο καθαρό παράδειγμα είναι τα φωτοβολταϊκά. Μια πρόσφατη μελέτη του ΟΟΣΑ για τον κλάδο δείχνει ότι η παραγωγή ηλιακών κυψελών και πάνελ υπήρξε από τους πιο επιδοτούμενους βιομηχανικούς τομείς στον κόσμο για σχεδόν δύο δεκαετίες. Οι συνολικές επιδοτήσεις φτάνουν πολλαπλάσιο ποσοστό του τζίρου σε σχέση με τον μέσο βιομηχανικό κλάδο, με τους Κινέζους παραγωγούς να απορροφούν το μεγαλύτερο κομμάτι. Η μελέτη καταγράφει αυτό που όλοι βλέπουμε: η Κίνα ελέγχει πλέον πάνω από το 80 τοις εκατό της παγκόσμιας παραγωγής σε όλα σχεδόν τα στάδια της αλυσίδας αξίας, από το πολυπυρίτιο έως το τελικό πάνελ, ενώ οι ευρωπαϊκές και ιαπωνικές εταιρείες που πρωτοπορούσαν κάποτε έχουν εξαφανιστεί.

Ποιος πλήρωσε τη ζήτηση για αυτή την κινεζική υπερδύναμη; Ο Ευρωπαίος φορολογούμενος. Με εγγυημένες τιμές, γενναιόδωρα feed-in tariffs, υποχρεωτικά ποσοστά ΑΠΕ και πράσινους φόρους, η ΕΕ έστησε μια κολοσσιαία επιδοτούμενη αγορά για φθηνά, επιδοτούμενα κινεζικά πάνελ. Οι ευρωπαϊκές επιχειρήσεις δεν ανταγωνίζονταν άλλες εταιρείες. Ανταγωνίζονταν το κινεζικό κράτος. Το αποτέλεσμα ήταν προδιαγεγραμμένο: κλείσιμο εργοστασίων, εξαγορές, αποβιομηχάνιση.

Την ίδια στιγμή, η ήπειρος φόρτωσε την ενέργεια με τόσο ρυθμιστικό και φορολογικό βάρος ώστε οι τιμές ηλεκτρισμού εκτοξεύθηκαν. Η μελέτη του ΟΟΣΑ χτυπάει καμπανάκι: οι πρωτοφανείς στρεβλώσεις στην αγορά φωτοβολταϊκών συμπίπτουν με περιβάλλον εξαιρετικά υψηλού ενεργειακού κόστους στην Ευρώπη. Την ώρα που η Κίνα χρησιμοποιεί τη φθηνή ενέργεια ως στρατηγικό εργαλείο βιομηχανικής πολιτικής, η Ευρώπη μετατρέπει το ρεύμα σε είδος πολυτελείας. Οι ενεργοβόρες βιομηχανίες στην ΕΕ πληρώνουν σήμερα ρεύμα και φυσικό αέριο πολύ ακριβότερο από τους ανταγωνιστές τους στις ΗΠΑ και την Ασία. Αυτό δεν είναι «η αποτυχία της αγοράς». Είναι αποτυχία πολιτικής.

Το πιο ειρωνικό είναι ότι, όπως επισημαίνει ο ΟΟΣΑ, ούτε η ίδια η κινεζική βιομηχανία φωτοβολταϊκών ευημερεί πραγματικά. Η κρατική στήριξη δημιούργησε τεράστια υπερπροσφορά, τιμές κάτω από το κόστος και χρόνια χαμηλή κερδοφορία. Όταν η επιδότηση γίνεται μόνιμο καθεστώς, η πειθαρχία της αγοράς εξαφανίζεται. Επικρατούν όχι οι πιο αποδοτικοί, αλλά όσοι είναι πιο κοντά στην κρατική κάνουλα. Αυτή δεν είναι πράσινη οικονομία. Είναι κεντρικός σχεδιασμός με ηλιακά αυτοκόλλητα.

Και η γεωπολιτική διάσταση είναι ακόμη χειρότερη. Η Ευρώπη μιλά για «στρατηγική αυτονομία», ενώ στο βασικό εργαλείο της πράσινης πολιτικής της, τις ΑΠΕ, έχει δέσει την τύχη της σε μια σχεδόν μονοπωλιακή κινεζική αλυσίδα αξίας. Αν αύριο ξεσπάσει σοβαρή εμπορική ή πολιτική σύγκρουση με το Πεκίνο, θα ανακαλύψουμε ότι τα ηλιακά μας πάρκα εξαρτώνται από ανταλλακτικά, τεχνολογία και πρώτες ύλες που ελέγχει ο «συστημικός αντίπαλος».

Αντί όμως οι Βρυξέλλες να διαβάσουν τη μελέτη του ΟΟΣΑ ως προειδοποίηση, τη διαβάζουν ως πρόσχημα για ακόμη περισσότερες επιδοτήσεις. Νέα ταμεία, νέες κρατικές ενισχύσεις, νέοι «πράσινοι πρωταθλητές». Λες και η λύση σε ένα πρόβλημα που δημιούργησαν οι επιδοτήσεις είναι… περισσότερες επιδοτήσεις.

Η ιστορία των φωτοβολταϊκών είναι μάθημα. Οι Ευρωπαίοι πλήρωσαν. Η Κίνα πήρε εργοστάσια, θέσεις εργασίας, τεχνολογία και ισχύ. Εμείς μείναμε με τους λογαριασμούς και την αυταπάτη ότι «ηθικά» κερδίζουμε. Αν δεν τερματίσουμε τη φούσκα των πράσινων επιδοτήσεων, θα το ξαναζήσουμε σε μπαταρίες, ηλεκτρικά αυτοκίνητα και υδρογόνο. Και τότε, ίσως να μην έχει μείνει ευρωπαϊκή βιομηχανία για να θυσιαστεί στον βωμό της επόμενης πράσινης μόδας.

πηγή

από τον Βλαντιμίρ Καστίγιο Σότο

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι ηγέτες του Δυτικού κόσμου έχουν πλήρη επίγνωση της γεωπολιτικής γέννησης που μόλις έλαβε χώρα και κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να σκοτώσουν το νεογέννητο. Έχουν δύο σχέδια, τον νεοσυντηρητισμό και τον παγκοσμιοποίηση, για να επιτύχουν τον ίδιο στόχο, που δεν είναι άλλος από τη διατήρηση της δυτικής υπεροχής, της μονοπολικότητας και την αύξηση της ηγεμονίας και της ισχύος που ασκεί ο αχαλίνωτος ιμπεριαλισμός των Ηνωμένων Πολιτειών και των Σιωνιστών και Ευρωπαίων συμμάχων τους.

Ο Υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, Μάρκο Ρούμπιο, εκφώνησε ομιλία στην 62η Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου, που πραγματοποιήθηκε στα μέσα Φεβρουαρίου του τρέχοντος έτους, στην οποία σκιαγράφησε την μυωπική και διεστραμμένη άποψή του για την ιστορία και μια πρόταση για ένα ακόμη χειρότερο μέλλον.

Ο υπουργός, χειροκροτούμενος από ένα μεγάλο μέρος των παρευρισκομένων, κυρίως Ευρωπαίων, πιστεύει ότι ο μόνος ορατός και έγκυρος κόσμος είναι ο ευρωκεντρικός, στον οποίο όλες οι άλλες πολιτισμικές προτάσεις πρέπει να υποτάσσονται και να υπηρετούν τη «συλλογική Δύση». Σε αυτήν την πρόταση, ο κόσμος πρέπει να επαναποικιοποιηθεί με τρόπο που να αναπαράγει το επαίσχυντο και διαβόητο αποικιακό παρελθόν που επιβλήθηκε από την Ευρώπη στον υπόλοιπο κόσμο. Για τον σκοπό αυτό, προτείνουν χωρίς ντροπή την επιβολή «ειρήνης δια της βίας» σε όσους δεν συμμορφώνονται. Για να επιτευχθεί αυτό, ο υπουργός προτείνει, μεταξύ άλλων, την ενημέρωση του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και του ίδιου του Οργανισμού, ώστε να τεθεί ακόμη περισσότερο στην υπηρεσία του ιμπεριαλιστικού και αποικιοκρατικού σχεδίου.

Από την πλευρά τους, οι Ευρωπαίοι σκοπεύουν να επιδιώξουν το σχέδιό τους για έναν «κόσμο βασισμένο σε κανόνες», μέσω του οποίου ελπίζουν να διατηρήσουν τα τρέχοντα προνόμιά τους, τα οποία διατηρούνται τεχνητά από την υποδεέστερη παρουσία τους εντός του Οργανισμού Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ) και την υπακοή τους στις αμερικανικές οδηγίες. Παρά τις αντιφάσεις της, η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) φαίνεται, προς το παρόν, να αρκείται σε αυτόν τον δευτερεύοντα ρόλο, ακόμη και όταν βλάπτει τους πολίτες της και την οικονομία της.

Σκοπεύουν, βάσει των επιβληθέντων «κανόνων», να διατηρήσουν και να επεκτείνουν τις σφαίρες επιρροής νεοαποικιακών θεσμών όπως το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ) και το Καταστατικό της Ρώμης, κάτι που θα τους επέτρεπε να διατηρήσουν τα μερίδια εξουσίας που τους αναλογούν, κυρίως στον Παγκόσμιο Νότο.

Για τον σκοπό αυτό, μεταξύ άλλων, δημιούργησαν την «Ομάδα Φίλων του ΔΠΔ», μέσω της οποίας αναζητούν τρόπους μεταρρύθμισης του Καταστατικού και επέκτασης των εξουσιών του. Στον ψηφιακό τομέα, σκοπεύουν να αυξήσουν τον έλεγχο και την κυριαρχία τους στη δίωξη των λεγόμενων «εγκλημάτων επίθεσης». Επιθυμούν να αναπτύξουν ένα σύστημα για την αξιολόγηση και την ταξινόμηση των εγκλημάτων στον κυβερνοχώρο. Η δικαιοδοσία που οραματίζεται το Δικαστήριο της Χάγης στον ψηφιακό τομέα δεν ευθυγραμμίζεται με τα συμφέροντα του Παγκόσμιου Νότου και, επιπλέον, η πρόταση δεν συνάδει με την πολιτική που έχει θεσπιστεί στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών κατά του Κυβερνοεγκλήματος.

Στόχος της υιοθέτησης αυτής της πρωτοβουλίας είναι η διευκόλυνση της άσκησης πίεσης από την Ουάσινγκτον στο ΔΠΔ, παρέχοντας στις Ηνωμένες Πολιτείες έναν αποτελεσματικό μηχανισμό για την καταπολέμηση των κύριων ανταγωνιστών τους, όπως η Κίνα. Σε αυτό το σενάριο, το ΔΠΔ θα έχει ένα εργαλείο για να περιορίσει την ψηφιακή κυριαρχία των λαών του Παγκόσμιου Νότου.

Οι προσπάθειες της «Ομάδας Φίλων του ΔΠΔ» να προωθήσουν τροποποιήσεις στο Καταστατικό της Ρώμης (RS) με στόχο την επέκταση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου της Χάγης δείχνουν ότι οι δυτικές χώρες, ενώ αυτός ο θεσμός βρίσκεται σε κρίση, προσπαθούν να διατηρήσουν αυτό το νεοαποικιακό εργαλείο πίεσης και επιρροής σε «ανεπιθύμητες» χώρες και καθεστώτα. Παρά τις επιθετικές πράξεις που διαπράχθηκαν από μέλη του ΝΑΤΟ, μεταξύ άλλων εναντίον μελών του ΔΠΔ όπως το Ιράκ, η Λιβύη, το Αφγανιστάν, η Υεμένη και η Συρία, καμία από αυτές τις πράξεις δεν έχει οδηγήσει σε διώξεις. Εν τω μεταξύ, όλες οι έρευνες που διεξήχθησαν έχουν στοχεύσει αναπτυσσόμενες χώρες και τους ηγέτες τους.

Παρά τις προσπάθειες της Δύσης, το ΔΠΔ χάνει την καθολικότητά του και τη διεθνή πολιτική του υποστήριξη. Αυτές οι τάσεις έχουν οδηγήσει το ΔΠΔ να γίνει πλατφόρμα για δίκες κατ' εντολή των δυτικών δυνάμεων και εργαλείο επιλεκτικής επιβολής. Πολλά ανεξάρτητα κράτη διεξάγουν τις δικές τους έρευνες για διεθνικά εγκλήματα χωρίς να περιμένουν την παρέμβαση του ΔΠΔ.

Επιπλέον, η Γερμανία, η Γαλλία και η Πολωνία εξέταζαν επίσης τις δυνατότητες επέκτασης των εξουσιών του ΔΠΔ. Πρότειναν την ενσωμάτωση στο Καταστατικό της Ρώμης μιας ρήτρας δεσμευτικής για τα κράτη μέλη, με στόχο τον περιορισμό της πρόσβασης στον εθνικό εναέριο χώρο και την αναχαίτιση αεροσκαφών που ανήκουν σε κράτη των οποίων οι ηγέτες υπόκεινται σε διεθνές ένταλμα σύλληψης, με στόχο τη δημιουργία νέων εργαλείων για την άσκηση πίεσης σε «ανεπιθύμητες» χώρες, μέχρι που, υπό την πίεση της Νότιας Αφρικής, μετά από πολύ χρόνο και προσπάθεια, εκδόθηκε «ένταλμα σύλληψης» κατά του Προέδρου Νετανιάχου και ενός άλλου αξιωματούχου της σιωνιστικής οντότητας για τη γενοκτονία κατά του παλαιστινιακού λαού.

Έτσι, η πρόταση αναστέλλεται και όλοι οι κανόνες αρχίζουν να υπόκεινται σε διπλή ερμηνεία: η μία εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Δύσης και η άλλη αντιβαίνει στα συμφέροντα των αναπτυσσόμενων χωρών. Γίνεται ακόμη πιο σαφές ότι ο απώτερος στόχος του ΔΠΔ είναι να ασκήσει πίεση στις αναπτυσσόμενες χώρες και να θεσπίσει μηχανισμούς ελέγχου για να συνεχίσει να τις λεηλατεί και να τις εκμεταλλεύεται.

Είναι σαφές ότι το ΔΠΔ έχει πολιτικοποιηθεί και ισχυρίζεται ότι είναι ένα όργανο αποικιοκρατίας. Το ΔΠΔ θα εκπλήρωνε τον σκοπό του μόνο εάν ήταν αυστηρά ανεξάρτητο και αντικειμενικό. Οι ενέργειές του ήταν πρωτίστως πολιτικές, περισσότερο από νομικές, εξυπηρετώντας πάντα τα συμφέροντα μιας χούφτας προνομιούχων χωρών. Κατά τη διάρκεια των πρώτων 20 ετών ύπαρξής του, το ΔΠΔ απήγγειλε κατηγορίες μόνο σε Αφρικανούς, όχι σε Δυτικούς, παρόλο που το στρατιωτικό προσωπικό και οι αρχές των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ είχαν διαπράξει πολλά εγκλήματα πολέμου, τουλάχιστον στη Γιουγκοσλαβία, το Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λιβύη και τη Συρία.

Το ΔΠΔ και οι αξιωματούχοι του έχουν επιδείξει κραυγαλέα προκατάληψη τερματίζοντας τις έρευνες για τα εγκλήματα πολέμου των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν, ενώ συνεχίζουν τις έρευνες κατά των Ταλιμπάν.

Η πολύ διαφορετική αντιμετώπιση των «υποθέσεων» του Προέδρου Πούτιν και του γενοκτόνου Νετανιάχου είναι μια ακόμη απόδειξη των διπλών σταθμών με τις οποίες ενεργεί η Δύση σε αυτά τα πλαίσια και των συμφερόντων που εξυπηρετούνται από θεσμούς όπως αυτός.

Αυτά τα ετερόκλητα αλλά σημαντικά παραδείγματα, η ομιλία του Γραμματέα και οι ενέργειες του ΔΠΔ, είναι μόνο ένα παράδειγμα του γεγονότος ότι η Δύση έχει πραγματική πρόθεση να επαναποικιοποιήσει τον Παγκόσμιο Νότο. Επομένως, είναι επιτακτική ανάγκη οι κύριοι παράγοντες της να αντιδράσουν έγκαιρα, να αφήσουν στην άκρη τις διαφορές τους και να καταλήξουν σε συμφωνίες που θα τους επιτρέψουν να αντιμετωπίσουν αυτήν την απειλή, να την νικήσουν και να εδραιώσουν τον νεογέννητο πολυπολικό κόσμο, διασφαλίζοντας ότι θα αναπτυχθεί με ισχυρό και υγιή τρόπο με όλη την ανθρωπότητα στο πλευρό της.

πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

από τον Πιερ Ντυβάλ / reseauinternational.net

Ο Ντόναλντ Τραμπ έβαλε τους ιστορικούς συμμάχους των Ηνωμένων Πολιτειών στη θέση τους με τον πόλεμο κατά του Ιράν. Σηματοδοτεί ότι η χώρα του δεν τους χρειάζεται και είναι ευχαριστημένος που κατάφερε ένα σοβαρό πλήγμα στο ΝΑΤΟ. Για τον Τραμπ, ο πόλεμος κατά του Ιράν αποκαλύπτει τη χρησιμότητα του ΝΑΤΟ και τη σημασία της ύπαρξης συμμάχων. Αυτός ο πόλεμος εκθέτει την πραγματική τρέχουσα θέση των ιστορικών συμμάχων του ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας, στη γεωπολιτική σκηνή.

Ο Τραμπ καταστρέφει τον ρόλο του ΝΑΤΟ και τη θέση των ιστορικών συμμάχων των Ηνωμένων Πολιτειών. « Οι περισσότεροι από τους «συμμάχους» μας στο ΝΑΤΟ έχουν καταστήσει σαφές στις Ηνωμένες Πολιτείες ότι δεν επιθυμούν να εμπλακούν στη στρατιωτική μας επιχείρηση κατά του ιρανικού τρομοκρατικού καθεστώτος στη Μέση Ανατολή, παρόλο που σχεδόν όλοι τους έχουν υποστηρίξει σθεναρά την προσέγγισή μας και είναι εκτός συζήτησης, υπό οποιαδήποτε πρόφαση, να επιτρέψουμε στο Ιράν να αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Δεν με εκπλήσσει, ωστόσο, η αντίδρασή τους, επειδή πάντα θεωρούσα το ΝΑΤΟ, όπου ξοδεύουμε εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως προστατεύοντας αυτές τις ίδιες χώρες, ως μονόδρομο: τους προστατεύουμε, αλλά δεν κάνουν τίποτα για εμάς, ειδικά όταν τους χρειαζόμαστε». Ευτυχώς, αποδεκατίσαμε τον ιρανικό στρατό - το ναυτικό τους έχει εξαφανιστεί, η αεροπορία τους έχει εξαφανιστεί, τα συστήματα αεράμυνάς τους και τα ραντάρ τους έχουν εξαφανιστεί, και ίσως το πιο σημαντικό, η ηγεσία τους, σχεδόν σε κάθε επίπεδο, έχει εξαφανιστεί, για να μην απειλήσει ποτέ ξανά εμάς, τους συμμάχους μας στη Μέση Ανατολή ή τον κόσμο! Δεδομένης αυτής της στρατιωτικής επιτυχίας, δεν «χρειαζόμαστε» πλέον ούτε θέλουμε τη βοήθεια των χωρών του ΝΑΤΟ - δεν την είχαμε ποτέ! Το ίδιο ισχύει και για την Ιαπωνία, την Αυστραλία ή τη Νότια Κορέα. «Στην πραγματικότητα, ως Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, μακράν της πιο ισχυρής χώρας στον κόσμο, δεν χρειάζομαι τη βοήθεια κανενός! Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτό το θέμα », έγραψε ο Ντόναλντ Τραμπ στο Truth Social .

Ο Τραμπ χλευάζει τις στρατιωτικές δυνάμεις των ευρωπαϊκών χωρών του ΝΑΤΟ, επειδή αυτές οι δυνάμεις δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα. Απλώς θέλει οι ιστορικοί «σύμμαχοι» του ΝΑΤΟ να δείξουν υποστήριξη στις Ηνωμένες Πολιτείες, προκειμένου να κατευθύνουν τις τιμές της παγκόσμιας αγοράς υπέρ της Δύσης. « Ο Λευκός Οίκος θέλει να επιδείξει γρήγορα ενότητα για να ηρεμήσει τις αγορές πετρελαίου, ακόμη και καθώς οι συνεισφορές παραμένουν ασαφείς και οι βασικοί εταίροι διστάζουν να δεσμευτούν », αναφέρει το Politico . « Η κυβέρνηση Τραμπ προτρέπει τους Ευρωπαίους και Ασιάτες συμμάχους της να αναλάβουν αυτές τις δημόσιες δεσμεύσεις μέχρι το τέλος της εβδομάδας », αναφέρει το αγγλόφωνο πολιτικό ειδησεογραφικό πρακτορείο. Το Politico επισημαίνει σαφώς το πραγματικό ζήτημα πέρα ​​από τη στρατιωτική δράση των «συμμάχων» των Ηνωμένων Πολιτειών: τη σταθερότητα του δολαρίου και την παγκόσμια τάξη, η οποία κλονίζεται μπροστά στις χώρες BRICS.

Ο Τραμπ αντιμετωπίζει την απροθυμία των Ευρωπαίων συμμάχων να υποστηρίξουν τις ενέργειες των ΗΠΑ κατά του Ιράν. Τώρα, το Υπουργείο Εξωτερικών αναγκάζεται να βρει μια διέξοδο από αυτή την κατάσταση. Σύμφωνα με το ABC News , ο Υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο έστειλε οδηγίες στις αμερικανικές πρεσβείες σε διάφορες χώρες, καλώντας τις τοπικές αρχές να « λάβουν μέτρα για να μειώσουν τις δυνατότητες του Ιράν και των ομάδων που συνδέονται με το Ιράν ». « Η κοινή πίεση είναι πιο πιθανό να αναγκάσει το καθεστώς να αλλάξει τη συμπεριφορά του από ό,τι οι μονομερείς ενέργειες από μόνες τους », επέμεινε. « Η κυβέρνηση Τραμπ εργάζεται για να συγκεντρώσει διεθνή υποστήριξη για την στρατιωτική της εκστρατεία κατά του Ιράν, συμπεριλαμβανομένου του στόχου της οικοδόμησης ενός συνασπισμού για το πλήρες άνοιγμα του Στενού του Ορμούζ », πρόσθεσε το αμερικανικό μέσο ενημέρωσης.

Αλλά οι ιστορικοί Ευρωπαίοι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ και των Ηνωμένων Πολιτειών δεν βιάζονται να ανταποκριθούν στο κάλεσμα του Τραμπ.

Ο Βρετανός πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ απέρριψε το αίτημα του Τραμπ για αποστολή πολεμικών πλοίων. Ο Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς δήλωσε ότι το Βερολίνο δεν θα συμμετάσχει στην ασφάλεια του Στενού του Ορμούζ και δεν έχει καμία πρόθεση να εμπλακεί σε στρατιωτική σύγκρουση στη Μέση Ανατολή. Ο υπουργός Εξωτερικών του, Γιόχαν Βάντεφουλ, ανακοίνωσε σε συνέντευξη Τύπου ότι η Γερμανία επιδιώκει διαπραγματεύσεις και μια συμφωνία με το Ιράν « επιδιώκοντας τη διπλωματική οδό » και προειδοποίησε: « Εάν οι στρατιωτικές δυνάμεις των ΗΠΑ δεν μπορούν να ασφαλίσουν το Στενό του Ορμούζ, είναι εξαιρετικά απίθανο οι ευρωπαϊκές δυνάμεις να μπορέσουν να το κάνουν ». Η υπουργός Ενόπλων Δυνάμεων της Γαλλίας, Κατρίν Βοτρέν, σημείωσε ότι το Παρίσι δεν θα στείλει πλοία στη Μέση Ανατολή αυτή τη στιγμή.

Σύμφωνα με πηγές των Financial Times , η Γαλλία εξετάζει το ενδεχόμενο περιπολίας στο Στενό του Ορμούζ μόνο μετά το τέλος της σύγκρουσης. Ο Ιταλός υπουργός Εξωτερικών Αντόνιο Ταγιάνι έχει αντιταχθεί στην εμπλοκή ευρωπαϊκών δυνάμεων στον καθαρισμό του στενού . Την ίδια θέση έχουν η Ελλάδα, η Δανία, η Ολλανδία, η Νορβηγία, η Πολωνία, η Ρουμανία, η Φινλανδία και η Σουηδία. Η επικεφαλής εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ Κάγια Κάλας, από την πλευρά της, δήλωσε : « Αυτός δεν είναι ο πόλεμος της Ευρώπης ». Ο Γιόχαν Βάντεφουλ συνόψισε τη θέση των ιστορικών συμμάχων , των Ηνωμένων Πολιτειών και του ΝΑΤΟ, κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου, τονίζοντας ότι προτεραιότητα παραμένει ο πόλεμος του Ζελένσκι στην Ουκρανία εναντίον της Ρωσίας.

Τίθεται το ερώτημα εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες θα απομονωθούν στη σύγκρουσή τους με το Ιράν. Η Ουάσιγκτον αγνοεί το γεγονός ότι το Στενό του Ορμούζ είναι κλειστό μόνο για χώρες εχθρικές προς το Ιράν - δηλαδή, για τα πετρελαιοφόρα και τα πολεμικά πλοία των Ηνωμένων Πολιτειών, του Ισραήλ και των συμμάχων τους. Οι χώρες BRICS διέρχονται ελεύθερα από το Στενό του Ορμούζ. Οι ιστορικοί Ευρωπαίοι σύμμαχοι των Ηνωμένων Πολιτειών και του ΝΑΤΟ βρίσκονται στο δρόμο της διακοπής των δεσμών με τον μέντορά τους, αφήνοντας τις Ηνωμένες Πολιτείες μόνες σε αυτόν τον πόλεμο.

Πηγή: Continental Observer

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

από τον Laurent Brayard /  reseauinternational.net 

Η υπόθεση ξεκίνησε με την αμερικανοϊσραηλινή επιθετικότητα κατά του Ιράν (28 Φεβρουαρίου 2026), τον πολλοστή πόλεμο που εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ από τη δεκαετία του 1950. Η κυβέρνηση του Πέδρο Σάντσεθ , πολύ πιο θαρραλέα από αυτήν του Εμανουέλ Μακρόν, αρνήθηκε να επιτρέψει στις αμερικανικές δυνάμεις που σταθμεύουν στις κοινές στρατιωτικές βάσεις της στη νότια Ισπανία, στη Ρότα και στο Μορόν, να συμμετάσχουν στις επιθέσεις κατά του Ιράν. Η Ισπανία δικαιολόγησε τη θέση της δηλώνοντας ότι « η αμερικανική και ισραηλινή στρατιωτική επέμβαση παραβίασε τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών », ενώ ο Ισπανός Υπουργός Εξωτερικών τόνισε ότι « η Ισπανία διατηρεί την κυρίαρχη εξουσία επί αυτών των εγκαταστάσεων ». Στις 3 Μαρτίου 2026, κατά τη διάρκεια συνάντησης με τον Γερμανό Καγκελάριο Μερτς στον Λευκό Οίκο, ο Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε: « Η Ισπανία ήταν απαίσια. Θα διακόψουμε κάθε εμπόριο με την Ισπανία. Δεν θέλουμε να έχουμε καμία σχέση με την Ισπανία ». Τέλος, επέκρινε επίσης την Ισπανία επειδή δεν διέθετε τουλάχιστον το 5% του ΑΕΠ της σε αμυντικούς προϋπολογισμούς, όπως απαιτείται από τα μέλη του ΝΑΤΟ. Πρότεινε μάλιστα την αποβολή της Ισπανίας από την Ατλαντική Συμμαχία... Η τελευταία ιστορία με τον Τραμπ προκαλεί πολλά πρωτοσέλιδα.
Εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, υπάρχουν αποκλίνουσες θέσεις υπό το πρόσχημα μιας κοινής απάντησης.

Ο καγκελάριος Μερτς είχε απορρίψει την ιδέα της απομόνωσης της Ισπανίας, δηλώνοντας: « Δεν υπάρχει περίπτωση να φερθούμε στην Ισπανία ιδιαίτερα άσχημα », παρόλο που ο Τραμπ δεν μπορεί στην πραγματικότητα να υλοποιήσει την απειλή του επειδή η χώρα είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία κατ' αρχήν διαπραγματεύεται εμπορικές συμφωνίες για όλα τα μέλη της. Ο Τραμπ, εξαγριωμένος, υπέδειξε στη συνέχεια ότι θα λάβει την εξουσία από το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ να επιβάλει εμπάργκο στην Ισπανία. Στις 11 Μαρτίου, επανέλαβε τις απειλές του: « Θα μπορούσαμε να διακόψουμε το εμπόριο με την Ισπανία ». Σε μια αιχμηρή, δηκτική ομιλία σχετικά με τις επιθέσεις στο Ιράν, ο Πέδρο Σάντσες δήλωσε: « Έτσι ξεκινούν οι μεγάλες καταστροφές της ανθρωπότητας. Δεν μπορούμε να παίζουμε ρώσικη ρουλέτα με την τύχη εκατομμυρίων ανθρώπων ». Οι δηλώσεις του Αμερικανού ηγέτη πυροδότησαν κύμα αγανάκτησης στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, αλλά ταυτόχρονα αποκάλυψαν τις αντιφάσεις εντός της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ωστόσο, αρχικά, σε αυτή την αντιπαράθεση, η Μαδρίτη έλαβε υποστήριξη από τις Βρυξέλλες. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αντέδρασε με απροσδόκητη ταχύτητα και με « πνεύμα αλληλεγγύης ». Αξιωματούχοι της ΕΕ απάντησαν αμέσως στο τελεσίγραφο του Τραμπ, υπενθυμίζοντάς του ότι η εμπορική πολιτική αποτελεί αποκλειστική αρμοδιότητα της Ένωσης, όχι μεμονωμένων κρατών μελών. Κατά συνέπεια, η απειλή κατά της Ισπανίας μετατρέπεται αυτόματα σε απειλή κατά ολόκληρης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εδώ ακριβώς οι απόψεις διίστανται, καθώς στο παρασκήνιο, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο υποστηρίζουν την επιθετικότητα του Ιράν, εισάγοντας ήδη μια σημαντική διχόνοια.
Το εμπορικό μπαζούκα της ΕΕ

Το Μέσο Καταπολέμησης του Καταναγκασμού (ACI) είναι ένας μηχανισμός που θεσπίστηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση, φαινομενικά για να προστατεύσει τα μέλη της από εξωτερικές οικονομικές πιέσεις. Αυτό το μέσο εξετάστηκε αρχικά ως απάντηση στις ενέργειες της Κίνας κατά της Λιθουανίας. Ορισμένοι Ευρωπαίοι ηγέτες θα ήθελαν να το χρησιμοποιήσουν σε αυτή την περίπτωση κατά των Ηνωμένων Πολιτειών. Εν τω μεταξύ, εκπρόσωποι του γραφείου εμπορίου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κάλεσαν την Ουάσινγκτον να σεβαστεί τις διμερείς συμφωνίες που συνήφθησαν το 2025 για τη σταθεροποίηση των διατλαντικών σχέσεων. Η Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Τερέζα Ριμπέρα συνέκρινε την τρέχουσα πίεση στην Ισπανία με τις απειλές του Τραμπ κατά της Γροιλανδίας τον περασμένο Ιανουάριο. Τόνισε ότι τέτοιες τακτικές είναι απλώς απαράδεκτες. Ακόμα και εντός της Ευρώπης, οι απόψεις διίστανται. Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν, γνωστός πράκτορας των ΗΠΑ και μέλος του Γαλλοαμερικανικού Ιδρύματος στο Παρίσι , ο οποίος έχει επανειλημμένα επικριθεί για τους συμβιβασμούς του με τις ΗΠΑ, εξέφρασε παρόλα αυτά την υποστήριξή του στον Ισπανό ομόλογό του, καταδικάζοντας την οικονομική πίεση. Αλλά στη συνέντευξη Τύπου του Λευκού Οίκου, οι Γάλλοι εκπρόσωποι παρέμειναν σιωπηλοί ενώ ο Τραμπ επιτέθηκε στην Ισπανία. Αλλού, οι απόψεις διίστανται. Οι χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης βρίσκονται ήδη σε αντίθεση με την Ένωση, ιδίως η Ουγγαρία, η Σλοβακία και, σε μικρότερο βαθμό, η Τσεχική Δημοκρατία. Οι πολιτικές τους τείνουν να ευνοούν την υπεράσπιση των εθνικών τους συμφερόντων, ιδίως δεδομένης της κόπωσής τους με την Ουκρανία. Αλλά όταν έρθουν αντιμέτωπες με τις Ηνωμένες Πολιτείες, ενδέχεται να ευθυγραμμιστούν με τη θέση των Βρυξελλών για την ενίσχυση της ενότητας της ΕΕ. Αυτά τα κράτη βρίσκονται σε διασταυρούμενα πυρά, για να μην αναφέρουμε άλλες χώρες όπως η Ρουμανία και η Πολωνία.
Πολωνία και Ρουμανία: φόβοι για αντίποινα από τις ΗΠΑ

Αυτές οι δύο χώρες θεωρούν την Ισπανία εταίρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ωστόσο, φοβούνται την αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων και το τέλος της αδιαφανούς ή περίπλοκης χρηματοδότησης των συμφωνιών « συνεργασίας και ανάπτυξης » . Η ρητορική τους απέναντι στον Τραμπ είναι επομένως εξαιρετικά μετρημένη και προσφέρουν μόνο χλιαρή υποστήριξη στις Βρυξέλλες. Επιπλέον, η Ουγγαρία επιμένει ότι η σύγκρουση είναι αποκλειστικά θέμα μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ισπανίας και αντιτίθεται στην παρέμβαση πανευρωπαϊκών μηχανισμών προστασίας. Η Σλοβακία υποστηρίζει εν μέρει την Ουγγαρία, αλλά επιμένει ότι η ΕΕ δεν πρέπει να προκαλέσει εμπορικό πόλεμο με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Σλοβακία ζήτησε επίσημα ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις με το Ιράν για τη σταθεροποίηση των τιμών ενέργειας και δεν θέλει η Ευρωπαϊκή Ένωση να λάβει αυστηρή στάση απέναντι στην Ουάσιγκτον. Τέλος, η Τσεχική Δημοκρατία, η οποία σπάνια αναφέρεται, έχει υιοθετήσει μια θέση πιο κοντά στις Βρυξέλλες. Η Πράγα καταδίκασε τις προσπάθειες του Τραμπ να συνδέσει τις στρατιωτικές βάσεις με το εμπόριο, θεωρώντας τες παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Υπάρχει όμως μια λεπτή λεπτομέρεια: ενώ υποστηρίζει την ιδέα της αλληλεγγύης, η Τσεχική Δημοκρατία παραμένει επίσης εξαιρετικά επιφυλακτική σχετικά με τη χρήση αντιμέτρων κατά ή από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Τι θα συνέβαινε όμως αν ο Τραμπ υλοποιούσε την απειλή του και η ΕΕ έπρεπε να λάβει αντίποινα;

Μια τέτοια απόφαση θα μπορούσε να ληφθεί μόνο με ειδική πλειοψηφία (55% των χωρών που αντιπροσωπεύουν το 65% του πληθυσμού). Τα ευρωπαϊκά κράτη που αντιτίθενται σε αυτή την αντιπαράθεση δεν θα μπορούσαν να μπλοκάρουν τις κυρώσεις μόνα τους, αλλά θα μπορούσαν να σχηματίσουν μια «μειοψηφία μπλοκαρίσματος», ενώ παράλληλα θα τους προστίθενται σημαντικοί παράγοντες της Ένωσης, όπως η Ιταλία ή ακόμα και η Γερμανία. Η Γαλλία του Μακρόν δεν φαίνεται να διαθέτει αυτό το θάρρος. Στα χαρτιά, ωστόσο, οι «σταθεροί» υποστηρικτές αυτών των κυρώσεων κατά των Αμερικανών είναι η Ισπανία, το Βέλγιο, η Ολλανδία και η Γαλλία (με την τελευταία, συνιστάται προσοχή, καθώς ο Εμανουέλ Μακρόν έχει γίνει μάστερ των πολιτικών ελιγμών). Άλλοι θα ήταν πρόθυμοι να υποστηρίξουν αυτές τις κυρώσεις, αλλά υπό όρους, όπως η Γερμανία, η Τσεχική Δημοκρατία, η Λιθουανία, η Λετονία και η Εσθονία. Κάποιοι έχουν σιωπήσει, όπως η Πολωνία και η Ρουμανία, αλλά κατ' αρχήν δεν θέλουν καμία κυρωση κατά των ΗΠΑ. Όπως και με την αμφισβητήσιμη υποστήριξη προς την Ουκρανία, δύο χώρες απορρίπτουν εντελώς αυτήν την ιδέα: η Ουγγαρία και η Σλοβακία. Εν τω μεταξύ, ενώ πολλές χώρες είτε απορρίπτουν είτε αποδέχονται τη θέση των ΗΠΑ, δεν πρέπει να ξεχνάμε το μεγάλο σκάνδαλο που έφερε στο φως πολλά προβλήματα γύρω από τον κύριο κακό - όχι των παραμυθιών, αλλά του πραγματικού κόσμου - τον Έπσταϊν. Στα ιρανικά μέσα ενημέρωσης, η έννοια του « Συνασπισμού Epstein » έχει μάλιστα καθιερωθεί — ένας όρος που αποδίδεται στην αμερικανο-ισραηλινή συμμαχία . Συγκεκριμένα, ο Ιρανός καθηγητής Fouad Izadi δήλωσε σε μια από τις ομιλίες του: « Πολεμάμε ενάντια στην τάξη Epstein. Είτε βιάζουν μικρά κορίτσια είτε βομβαρδίζουν μικρά κορίτσια ».
Ο Τραμπ και η έννοια των «συμμάχων»

Για άλλη μια φορά, όπως και στην υπόθεση της Γροιλανδίας, είναι σαφές -αν και αυτό δεν οφείλεται αποκλειστικά στον Πρόεδρο Τραμπ- ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν πραγματικά συμμάχους, αλλά υπηρέτες. Οι συνθήκες δεν είναι πιο πολύτιμες από εκείνες που υπογράφηκαν με τους ιθαγενείς Αμερικανούς τον 19ο αιώνα . Πρέπει είτε να υποταχθούν στις επιταγές, είτε να βαδίσουν με μια γερή κλωτσιά στο παντελόνι ... είτε να πεθάνουν. Ο Ντόναλντ Τραμπ χρειάζεται την ΕΕ μόνο αν είναι πρόθυμη να υποστηρίξει τη θέλησή του. Για αυτόν, « οι νάνοι της Μαδρίτης, της Πράγας ή της Μπρατισλάβα » -αν και μπορεί να μην είναι καν σε θέση να εντοπίσει τις πρωτεύουσες αυτών των χωρών σε έναν χάρτη- δεν είναι τίποτα. Σύμφωνα με το αμερικανικό ιδανικό, δεν έχουν άλλη επιλογή από το να δεχτούν τα λίγα δολάρια που πετιούνται από το μπαλκόνι ή να περιμένουν ηχηρές προειδοποιητικές βολές. Όσο για την Ισπανία... δέχτηκε αυτά τα δολάρια, επιτρέποντας την εγκατάσταση αμερικανικών βάσεων στο έδαφός της, καθώς και τη χρήση του στρατιωτικού λιμανιού του Κάντιθ. Ίσως θα έπρεπε να σκεφτεί τις συνέπειες και να θυμηθεί ότι η σύναψη συμφωνίας με τον διάβολο έχει πάντα καταστροφικά αποτελέσματα.

πηγή: Διεθνείς Ρεπόρτερ

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, το διαθέσιμο καλό παιδί των ΗΠΑ και του Ισραήλ, των μεγάλων και μικρών καρτέλ πετρελαίου και φυσικού αερίου, τώρα ταυτίζεται και με το πυρηνικό λόμπι, καταγγέλλουν οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ -Οικολογία. Και ζητούν τη συγκρότηση ενός αντιπυρηνικού και αντιεξορυκτικού μετώπου ενάντια σε έναν επικίνδυνο ενεργειακό σχεδιασμό, που θα πληρώσουν ακριβά οι πολίτες ΚΑΙ στο κόστος ζωής τους.

Ο λάτρης των αντικλιματικών εξορύξεων πετρελαίου και αερίου στην Ελλάδα Κ. Μητσοτάκης, ο πλασιέ του σχιστολιθικού αμερικάνικου LNG και υπέρμαχος της χωρίς όρια επέκτασης του δικτύου φυσικού αερίου σε όλο και περισσότερες πόλεις, χρησιμοποιεί παράλληλα ως άλλοθι για τις δικές του ευθύνες την κλιματική αλλαγή και τις εκπομπές του CO2!

Ο ίδιος έρχεται τώρα να προτείνει μικρούς αρθρωτούς πυρηνικούς αντιδραστήρες[1] για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας ως δήθεν οικολογικούς, για να τους βάλει σε ένα εγχώριο ήδη κορεσμένο δίκτυο ηλεκτροπαραγωγής. Οδηγεί την ενεργειακή πολιτική σε επικίνδυνους δρόμους εξάρτησης από τις εισαγωγές τεχνολογίας και πυρηνικών καυσίμων, πιθανής επικίνδυνης εξόρυξης και εμπλουτισμού ουρανίου στην Ελλάδα, αναλογικά περισσότερα ραδιενεργά απόβλητα των αρθρωτών πυρηνικών μονάδων (SMRs) από τους παραδοσιακούς πυρηνικούς σταθμούς[2], και ενδεχόμενη εκτεταμένη ραδιενεργό ρύπανση σε στεριά και θάλασσα λόγω των επίσης προωθούμενων πλωτών πυρηνικών εργοστασίων και πλοίων.

Η πυρηνική ενέργεια στην Ελλάδα δεν μπορεί να γίνει παράγοντας ανεξαρτησίας και ενεργειακής κυριαρχίας. Ακόμη και με εξόρυξη ουρανίου στη χώρα μας, παραγωγή πυρηνικού καυσίμου θα απαιτούσε ειδικές μονάδες επεξεργασίας και εμπλουτισμού. Σε τίποτε δεν ωφελεί να αντικαταστήσει η Ελλάδα το εισαγόμενο φυσικό αέριο με εισαγόμενα πυρηνικά καύσιμα. Με την περηφάνεια πάντως της κυβέρνησης, ότι η Ελλάδα έχει γίνει εξαγωγέας ηλεκτρικής ενέργειας, πιθανότερο είναι να κρατήσει και τα δυο εισαγόμενα καύσιμα.

Αν σκεφτούμε ότι λειτουργία των αρθρωτών πυρηνικών μονάδων (SMRs) είναι η παραγωγή ζεστού νερού για ηλεκτροπαραγωγή, όπως με τον λιγνίτη και το αέριο, διαπιστώνουμε ότι ο Κ. Μητσοτάκης προωθεί συνεχώς εισαγόμενα καύσιμα ενώ η Ελλάδα κάθεται πάνω σε θερμοπηγές που θα μπορούσαν να παράγουν όχι μόνο σταθερή ηλεκτρική ενέργεια αλλά και τηλεθέρμανση κτιρίων και ολόκληρων οικισμών για εξοικονόμηση τεράστιων ποσοτήτων ορυκτών καυσίμων που δεν αφορούν ηλεκτροπαραγωγή.

Προκαλεί αλγεινή εντύπωση ότι ο Κ. Μητσοτάκης επιλέγει από τη στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη μείωση των τιμών ηλεκτρικής ενέργειας, όχι τις σταθερές ΑΠΕ αλλά την πυρηνική ενέργεια. Επιλέγει συμφωνίες εξάρτησης με τη Γαλλία για πυρηνική ενέργεια, αντί για συμφωνίες τεχνολογικής υποστήριξης για γεωθερμία[3] π.χ. από την Ισλανδία.

Επιλέγει την πυρηνική ενέργεια των αρθρωτών πυρηνικών μονάδων (SMRs), που κατά την Κομισιόν δεν αναμένονται στην αγορά πριν τις αρχές του 2030, αντί να αξιοποιήσει άμεσα τις ΑΠΕ και ειδικότερα:Τη σταθερή ενέργεια από γεωθερμία, όπου ο επίσημος σχεδιασμός του ΕΣΕΚ προβλέπει 100 MW γεωθερμικής ισχύος έως το 2030.
Την αύξηση της αποθήκευσης των στοχαστικών ΑΠΕ (ανεμογεννήτριες, φωτοβολταϊκά)
Το βιομεθάνιο, για το οποίο το ΕΣΕΚ προβλέπει 2,1 TWh ετησίως έως το 2030.
Την εξοικονόμηση ενέργειας μέσω δικτύων τηλεθέρμανσης από τις θερμοπηγές της χώρας[4].
Το γεγονός ότι το ισοσταθμισμένο κόστος ενέργειας (LCOE) των ΑΠΕ στην Ελλάδα είναι σήμερα το χαμηλότερο στην ιστορία, ενώ οι SMR παραμένουν μια ακριβότερη τεχνολογία "πρώτης γενιάς"[5].Βεβαίως, οι SMR δεν μπορούν να εγκατασταθούν σε νησιά γιατί αντιστρατεύονται τις μεγάλες διασυνδέσεις που επίσης προωθεί στο Αιγαίο. Αν για παράδειγμα τοποθετήσει 2 ή 3 SMR’s στη Ρόδο για να αντικαταστήσει την σημερινή ισχύ των θερμικών μονάδων (570 MW), ακυρώνει τη λογική και τις τεχνικές διαστάσεις των διασυνδέσεων όλου του Αιγαίου.

Αντιλαμβάνεται κανείς ότι ο Εμανουέλ Μακρόν υπερασπίζεται την προώθηση της πυρηνικής ενέργειας ως ηγεμονική δύναμη γιατί αποτελούν παράγοντα κύρους της Γαλλίας και συνδέονται με το πυρηνικό της οπλοστάσιο. Η Ελλάδα δεν έχει κανένα συμφέρον να ταυτίζεται με αυτά τα συμφέροντα, και ακόμη περισσότερο να υποστηρίζει ότι προωθείται έτσι η ανεξαρτησία και η ενεργειακή αυτονομία της. Για να γινόταν, θα έπρεπε τουλάχιστον να ξεκινούσαν εξορύξεις ουρανίου στην Ελλάδα, κάτι που θα αποτελούσε άμεση απειλή για τους κατοίκους της Μακεδονίας και της Θράκης, αλλά και άλλων περιοχών και νησιών. Ευθεία απειλή θα αποτελεί και η διαχείριση των ραδιενεργών αποβλήτων, που ήδη έχει προσπαθήσει να πλασάρει στη Βουλγαρία, μαζί με την κατασκευή εκεί πυρηνικού εργοστασίου με ελληνική χρηματοδότηση.

Η Ελλάδα, μετά τη στήριξη του "Greenwashing" των πυρηνικών στην ευρωπαϊκή ταξινόμηση (Taxonomy), τώρα συντονίζεται με την υπονόμευση του (Green Deal) από την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, που χαρακτήρισε την απομάκρυνση της ΕΕ από την πυρηνική ενέργεια ως «στρατηγικό λάθος» και ανακοίνωσε εγγυήσεις 200 εκατ. ευρώ για την ανάπτυξη Αντιδραστήρων SMRs.

Σε μία Ευρώπη που φέτος σημαδεύεται από την 15η επέτειο της καταστροφής του πυρηνικού σταθμού της Φουκουσίμα στην Ιαπωνία και την 40ή επέτειο του τεράστιου πυρηνικού ατυχήματος του Τσερνόμπιλ στην Ουκρανία, σε μια ΕΕ όπου η πυρηνική ενέργεια αντιπροσώπευε το ένα τρίτο της ηλεκτρικής ενέργειας το 1990 και σήμερα έχει περιορισθεί σχεδόν στο 15%, είναι αδιανόητο να επιδιώκουν αυτάρκεια σε επίπεδο Ε.Ε. χωρίς πολιτικές που να προωθούν την αυτάρκεια και των κρατών μελών, χωρίς σχέδιο για αποκεντρωμένες ενεργειακές δυνατότητες, και κυρίως χωρίς να αξιοποιούν τις τεράστιες δυνατότητες που έχουν οι σταθερές ΑΠΕ, τα αυτόνομα ενεργειακά συστήματα, η εξοικονόμηση και η αποθήκευση.

Οι πολίτες θα πρέπει να δώσουν και πάλι την απάντηση!


[1] Ο κάθε τέτοιος αντιδραστήρας είναι το πολύ 300 MW δηλαδή το 1/16 μιας μεγάλης μονάδας πυρηνικής ενέργειας, όπως είναι το πυρηνικό εργοστάσιο Ακούγιου (Akkuyu) στην Τουρκία, που όταν ολοκληρωθεί πλήρως θα έχει συνολική εγκατεστημένη ισχύ 4.800 Μεγαβάτ (MW). Είναι επίσης το πολύ 50% μιας συμβατικής μονάδας όπως η Πτολεμαΐδα 5. Πόσους τέτοιους σκέφτονται ο πρωθυπουργός και ο κ. Στάσσης της ΔΕΗ σε νησιά, για εξυπηρέτηση Κέντρων Δεδομένων στην Αττική και στη Βόρεια Ελλάδα, για πλωτές μονάδες ηλεκτροπαραγωγής, για πυρηνοκίνητη ναυτιλία;
[2] Έρευνες από το Πανεπιστήμιο Στάνφορντ και το Πανεπιστήμιο της Βρετανικής Κολομβίας έδειξαν ότι οι SMR θα μπορούσαν να παράγουν από 2 έως 30 φορές περισσότερα ραδιενεργά απόβλητα (ανά μονάδα ενέργειας) σε σχέση με τους παραδοσιακούς πυρηνικούς σταθμούς. https://bit.ly/4sE3bhF και https://bit.ly/47oOQ0e
[3] Το Εθνικό Σχέδιο για την Ενέργεια και το Κλίμα (ΕΣΕΚ) έχει θέσει ως στόχο την εγκατάσταση 100 MW γεωθερμικής ισχύος έως το 2030. Το ηλεκτρικό δυναμικό της χώρας από γεωθερμία εκτιμάται ότι μπορεί να ξεπεράσει τα 250 - 300 MW, και να το διπλασιάσει αν αξιοποιήσει και μονάδες μέσης ενθαλπίας, όπως στη Λέσβο και στη Χίο. https://www.inmis-energy.com/4-0-geothermal/4-4-geothermal-resources-in-greece
https://www.thinkgeoenergy.com/reawakened-interest-in-geothermal-energy-and-power-generation-in-greece/
[4] Αναφέρονται περίπου 750-753 ιαματικές πηγές. Οι περισσότερες πηγές είναι χλωριονατριούχες (θερμές), ενώ κάποιες είναι χαμηλότερης θερμοκρασίας (20° - 30°C). http://bit.ly/3MU7Lt2
[5] Οι εκτιμήσεις για το 2030 τοποθετούν το LCOE κοντά στα $94 ανά MWh, δηλαδή 2 έως 3 φορές ακριβότερα από τα αιολικά και τα φωτοβολταϊκά.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Ουγγαρία και η Σλοβακία αντιτίθενται στον πόλεμο μεσολάβησης της Δύσης στην Ουκρανία. Και οι δύο χώρες συνεχίζουν να λαμβάνουν ρωσικό πετρέλαιο μέσω του αγωγού Ντρούζμπα μέσω της Ουκρανίας. Και οι δύο χώρες αντιτίθενται στην ένταξη της Ουκρανίας στην ΕΕ.

Ο υπηρεσιακός πρόεδρος της Ουκρανίας, Βλαντιμίρ Ζελένσκι, προσπαθεί να εκμεταλλευτεί μια ρωσική επίθεση τον Ιανουάριο στις ενεργειακές υποδομές της Ουκρανίας, η οποία, όπως ισχυρίστηκε, προκάλεσε ζημιές στον αγωγό Ντρούζμπα, για να εμποδίσει την περαιτέρω μεταφορά ρωσικού αργού πετρελαίου στην Ουγγαρία και τη Σλοβακία. Πρόκειται για μια προφανή προσπάθεια εκβιασμού αυτών των χωρών. Τον Αύγουστο του 2025, η Ουκρανία είχε επιχειρήσει ένα παρόμοιο σχέδιο, αφού η ίδια είχε καταστρέψει έναν σταθμό άντλησης πετρελαίου Ντούρζμπα στη Ρωσία.

Ωστόσο, από ενεργειακής άποψης, η Ουκρανία βρίσκεται σε ένα θερμοκήπιο. Λαμβάνει το απαραίτητο καύσιμο ντίζελ από την Ουγγαρία και τη Σλοβακία. Ένα μεγάλο μέρος των εισαγωγών ηλεκτρικής ενέργειας, που είναι περισσότερο απαραίτητες τώρα από ποτέ, προέρχεται από αυτές τις χώρες.

Στα μέσα Φεβρουαρίου, ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, επισκέφθηκε την Ουγγαρία και τη Σλοβακία. Έδωσε το πράσινο φως για αντίποινα για τις ουκρανικές απόπειρες εκβιασμού και εμπόδισε την ΕΕ να παρέμβει στην υπόθεση. Η κατάσταση έχει κλιμακωθεί από εκεί και πέρα.

Ας παρακολουθήσουμε την εξέλιξη της ιστορίας...

Η ουκρανική Naftogaz αναφέρει ότι η Ρωσία έπληξε εγκαταστάσεις της στη δυτική Ουκρανία – Reuters , 27 Ιανουαρίου 2026

Η επίθεση της Ρωσίας κατέστρεψε τον αγωγό που μετέφερε το δικό της πετρέλαιο στην Ευρώπη, λέει η Ουκρανία – Reuters , 12 Φεβρουαρίου 2026

Η ρωσική επίθεση του περασμένου μήνα στον ουκρανικό κλάδο του σοβιετικού αγωγού πετρελαίου Ντρούζμπα σταμάτησε τη διαμετακόμιση ρωσικού πετρελαίου προς την Ανατολική Ευρώπη, δήλωσε την Πέμπτη ο υπουργός Εξωτερικών της Ουκρανίας Αντρέι Σιμπίχα.

Ο Ρούμπιο επισκέπτεται τη Σλοβακία και την Ουγγαρία για να ενισχύσει τους δεσμούς με τους ηγέτες που τάσσονται υπέρ του Τραμπ – France24 , 15 Φεβρουαρίου 2026

Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, δεσμεύτηκε να εμβαθύνει τη συνεργασία με την κεντρική Ευρώπη την Κυριακή, ξεκινώντας ένα ταξίδι στη Σλοβακία και την Ουγγαρία, των οποίων οι συντηρητικοί ηγέτες έχουν θερμούς δεσμούς με τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ.

Στη Σλοβακία, η οποία, όπως και η Ουγγαρία, βασίζεται στο ρωσικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο και έχει εύθραυστες σχέσεις με την υπόλοιπη ΕΕ, ο Ρούμπιο συζήτησε για την ενέργεια και την άμυνα με τον πρωθυπουργό Ρόμπερτ Φίκο και τον πρόεδρο Πέτερ Πελεγκρίνι.

Διακόπηκε η προμήθεια πετρελαίου προς Ουγγαρία και Σλοβακία μετά από ζημιά στον αγωγό Druzhba – Moscow Times , 16 Φεβρουαρίου 2026

Οι ροές πετρελαίου προς την Ουγγαρία και τη Σλοβακία μέσω του ρωσικού αγωγού Ντρούζμπα έχουν σταματήσει μετά από ρωσική αεροπορική επιδρομή που προκάλεσε ζημιά στον αγωγό σε ουκρανικό έδαφος, αφήνοντας τα δύο κράτη μέλη της ΕΕ, τα οποία δεν έχουν πρόσβαση σε ακτοπλοϊκές εισαγωγές, να αναζητούν εναλλακτικές οδούς για το ρωσικό αργό πετρέλαιο, παρά την απαγόρευση των Βρυξελλών στις εισαγωγές μέσω θαλάσσης.
...
Δεν υπήρξαν παραδόσεις ρωσικού πετρελαίου στην Ουγγαρία και τη Σλοβακία τον Φεβρουάριο, ανέφερε το Bloomberg.
...
Τη Δευτέρα [16 Φεβρουαρίου], ο Ούγγρος υπουργός Εξωτερικών Πέτερ Σιγιάρτο κατηγόρησε την Ουκρανία ότι δεν κατάφερε να επαναλάβει τη διαμετακόμιση για πολιτικούς λόγους , ...

Η Σλοβακία απειλεί την Ουκρανία με αντίποινα για τον αποκλεισμένο αγωγό – Kyiv Post , 18 Φεβρουαρίου 2026

Ο πρωθυπουργός της Σλοβακίας απείλησε την Τετάρτη να διακόψει την παροχή έκτακτης ηλεκτρικής ενέργειας στην Ουκρανία εάν η γειτονική της χώρα δεν επαναλειτουργήσει έναν αγωγό που μεταφέρει ρωσικό πετρέλαιο στη Σλοβακία και την Ουγγαρία.
...
Ο [Πρωθυπουργός Ρόμπερτ] Φίτσο, επικαλούμενος σλοβακικές μυστικές υπηρεσίες, δήλωσε ότι οι εργασίες επισκευής είχαν ολοκληρωθεί. Κατηγόρησε την Ουκρανία ότι μπλοκάρει τις προμήθειες ως «όπλο εκβιασμού» κατά της Ουγγαρίας, η οποία αντιτίθεται στην ένταξη της Ουκρανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η ΕΕ εξετάζει επείγοντα μέτρα για την αποκατάσταση της ροής του ρωσικού πετρελαίου μέσω του αγωγού Druzhba – RFL/RE  μέσω OilPrice , 18 Φεβρουαρίου 2026

Μια εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής επιβεβαίωσε στις 17 Φεβρουαρίου ότι οι Βρυξέλλες ήταν σε επαφή με την Ουκρανία σχετικά με τον αγωγό Ντρούζμπα που έχει υποστεί ζημιές από τα τέλη Ιανουαρίου, εμποδίζοντας τη ροή ρωσικού πετρελαίου προς την Ουγγαρία και τη Σλοβακία.

«Είμαστε σε επαφή με την Ουκρανία σχετικά με το χρονοδιάγραμμα για την επισκευή του αγωγού πετρελαίου Ντρούζμπα και πόσο γρήγορα θα μπορούσε να τεθεί σε λειτουργία», δήλωσε η Άννα-Κάισα Ίτκονεν σε δημοσιογράφους στις Βρυξέλλες, προσθέτοντας ότι η εκτελεστική εξουσία της ΕΕ είναι έτοιμη να συγκαλέσει μια ομάδα έκτακτης ανάγκης συντονισμού με τα εμπλεκόμενα μέρη για να συζητήσουν εναλλακτικές οδούς εφοδιασμού καυσίμων.

Η Ουγγαρία και η Σλοβακία σταματούν τις εξαγωγές ντίζελ προς την Ουκρανία εν μέσω διαμάχης για τη διαμετακόμιση πετρελαίου – Euronews , 19 Φεβρουαρίου 2026

Η Ουγγαρία και η Σλοβακία ανακοίνωσαν την Τετάρτη ότι θα αναστείλουν τις εξαγωγές ντίζελ προς την Ουκρανία εν μέσω αυξανόμενων εντάσεων σχετικά με τις παραδόσεις πετρελαίου, λέγοντας ότι πρέπει να εξασφαλίσουν τον ενεργειακό τους εφοδιασμό για να αντικαταστήσουν τις εισαγωγές ρωσικού πετρελαίου μέσω του κατεστραμμένου αγωγού Ντρούζμπα - με την Ουγγαρία να κατηγορεί επίσης την Ουκρανία για πολιτικό εκβιασμό και παρέμβαση.
...
« Οι παραδόσεις καυσίμου ντίζελ στην Ουκρανία έχουν σταματήσει. Και οι παραδόσεις καυσίμου ντίζελ στην Ουκρανία δεν θα ξαναρχίσουν μέχρι οι Ουκρανοί να ξαναρχίσουν τις παραδόσεις αργού πετρελαίου μέσω του αγωγού Ντρούζμπα προς την Ουγγαρία», δήλωσε ο Ούγγρος υπουργός Εξωτερικών Πέτερ Σιγιάρτο.

Η Ουγγαρία μπλοκάρει το δάνειο 90 δισεκατομμυρίων ευρώ της ΕΕ προς την Ουκρανία, απαιτώντας ρωσικό πετρέλαιο ενόψει της επετείου του πολέμου – Kyiv Independent , 20 Φεβρουαρίου 2026

Η Ουγγαρία ανακοίνωσε στις 20 Φεβρουαρίου ότι θα μπλοκάρει το δάνειο των 90 δισεκατομμυρίων ευρώ της Ευρωπαϊκής Ένωσης προς την Ουκρανία, μέχρι να ξαναρχίσει η ροή ρωσικού πετρελαίου μέσω του κατεστραμμένου αγωγού Ντρούζμπα.
...
«Μπλοκάρουμε το δάνειο των 90 δισεκατομμυρίων ευρώ της ΕΕ προς την Ουκρανία μέχρι να ξαναρχίσει η διαμετακόμιση πετρελαίου προς την Ουγγαρία μέσω του αγωγού Ντρούζμπα», δήλωσε ο Ούγγρος υπουργός Εξωτερικών Πέτερ Σιγιάρτο στο X.

Η Σλοβακία απειλεί να διακόψει την παροχή ηλεκτρικής ενέργειας στην Ουκρανία από τις 23 Φεβρουαρίου – Ukrainska Pravda , 21 Φεβρουαρίου 2026

Ο πρωθυπουργός της Σλοβακίας, Ρόμπερτ Φίτσο, δήλωσε ότι θα κινηθεί για να σταματήσει τις εξαγωγές ηλεκτρικής ενέργειας της χώρας του προς την Ουκρανία, εκτός εάν το Κίεβο επαναφέρει τη διαμετακόμιση ρωσικού πετρελαίου προς τη Σλοβακία έως τη Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου.
...
Ο Φίτσο δήλωσε ότι, εκτός εάν η Ουκρανία επαναλάβει τη διαμετακόμιση ρωσικού πετρελαίου προς τη Σλοβακία έως τη Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου, η οποία προηγουμένως διοχετευόταν μέσω του κατεστραμμένου αγωγού Ντρούζμπα, θα «δώσει εντολή στις αρμόδιες σλοβακικές εταιρείες να αναστείλουν τις έκτακτες προμήθειες ηλεκτρικής ενέργειας προς την Ουκρανία την ίδια ημέρα».
...
Οι εισαγωγές ηλεκτρικής ενέργειας από τη Σλοβακία στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2026 αποτελούσαν περίπου το 18% της συνολικής δομής εισαγωγών της Ουκρανίας.

Η Ουκρανία ήλπιζε ότι η ΕΕ θα υποστήριζε την απόπειρα εκβιασμού της εναντίον της Ουγγαρίας και της Σλοβακίας. Αλλά η υποστήριξη του Ρούμπιο επέτρεψε σε αυτές τις χώρες να αντεπιτεθούν. (Ο Λευκός Οίκος έχει βαρεθεί την ιδιότροπη συμπεριφορά του Ζελένσκι και το προφανές μπλοκάρισμα των ειρηνευτικών συνομιλιών με τη Ρωσία, οι οποίες υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ.)

Ο Ζελένσκι βρίσκεται τώρα σε δύσκολη θέση. Μπορεί να κρατήσει κλειστό τον αγωγό Ντρούζμπα και να βλάψει την Ουγγαρία και τη Σλοβακία. Αλλά αν κάνει κάτι τέτοιο, θα επιδεινώσει ακόμη περισσότερο την ήδη άσχημη κατάσταση του ενεργειακού εφοδιασμού στη χώρα του.

Η διαίσθησή μου είναι ότι μέχρι τη Δευτέρα το πετρέλαιο θα ρέει ξανά από τη Ρωσία μέσω Ουκρανίας προς τα διυλιστήρια στην Ουγγαρία και τη Σλοβακία. Στο μυαλό του κοινού, η απόπειρα εκβιασμού θα προστεθεί στις συσσωρευμένες αποτυχίες του.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Είχαμε πρόσφατα 3 σοβαρές εξελίξεις 

1) Η Ρωσία κέρδισε τον πόλεμο στην Ουκρανία, αποκαλύπτοντας ότι η ΕΕ δεν είχε κανένα σχέδιο για τον πόλεμο, που στήριξε και ποθεί να συνεχίσει, ούτε για την ειρήνη. Αυτό είναι για να δώσει άλλοθι για τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς που αποστέλλει και την λιτότητα που έχει προκαλέσει στους λαούς, επενδύοντας στην πολεμική βιομηχανία, αφού δεν έχει να επενδύσει και σε κάτι άλλο αφού η Φον Ντερ Λάιεν αθέτησε την υπόσχεση της για την Πράσινη Μετάβαση. 

2) Η Κίνα κέρδισε τον εμπορικό πόλεμο κόντρα στον Τραμπ, λόγω της τεχνολογικής υπεροχής της. 

3) Ο Τραμπ κέρδισε τον πόλεμο των δασμών με την ΕΕ. Μια Ευρώπη την οποία δάμασε ανεβάζοντας τους δασμούς από το 0,5% σε 25%, και για κάποια αγαθά 50%. Ενώ ταυτόχρονα επέβαλλε στην ΕΕ Ευρωπαϊκές επενδύσεις σε Αμερικανικό έδαφος, ύψους 700 δις$ μέχρι το 2028. 

Αυτές οι 3 εξελίξεις αποτελούν τεράστιες ήττες για την Ευρώπη. Ιδιαίτερα, η ήττα της Ευρώπης στην Ουκρανία μεταφράζεται σε κόστος 0,5-1 τρις €, που θα τα πληρώσουν οι λαοί της Ευρώπης από την τσέπη τους. 

Το κόστος αυτό θα φέρει βαθιές περικοπές σε κοινή αγροτική πολιτική, σε ΕΣΠΑ, σε ταμεία ανάκαμψης κλπ. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την Ελλάδα αλλά και τις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ που η οικονομία τους εξαρτάται από αυτά τα κοινοτικά προγράμματα/επιδόματα.

Γιάνης Βαρουφάκης 
4/5
φέρει βαθιές περικοπές σε κοινή αγροτική πολιτική, σε ΕΣΠΑ, σε ταμεία ανάκαμψης κλπ. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την Ελλάδα αλλά και τις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ που η οικονομία τους εξαρτάται από αυτά τα κοινοτικά προγράμματα/επιδόματα.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου