Articles by "Πολιτική άποψη"

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτική άποψη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ακτιβιστής στις 3
της Μαρίας Ιωαννίδου

Στην ψυχοθεραπεία Gestalt, το όριο επαφής δεν είναι ένα τείχος που χωρίζει. Είναι ο τόπος όπου το «εγώ» συναντά το «εσύ», χωρίς κανένα από τα δύο να χρειάζεται να εξαφανιστεί, για να υπάρξει το «εμείς».

Ίσως αυτή η έννοια να περιγράφει και το μεγαλύτερο στοίχημα ενός πραγματικά ανεξάρτητου κινήματος πολιτών.

Ένα κίνημα δε γίνεται διαφορετικό επειδή έχει νέα πρόσωπα, ένα ελπιδοφόρο όνομα ή επειδή καταγγέλλει όσα έκαναν τα κόμματα πριν από αυτό. Γίνεται διαφορετικό, όταν λειτουργεί διαφορετικά.

Η ελληνική κοινωνία έχει κουραστεί από κόμματα χτισμένα γύρω από ισχυρές ηγεσίες, εσωτερικούς μηχανισμούς, συσχετισμούς δύναμης και μια αντίληψη που συχνά αντιμετωπίζει τη διαφωνία ως πρόβλημα και την πειθαρχία ως απόδειξη ενότητας.

Ένα ανεξάρτητο κίνημα πολιτών που φιλοδοξεί να αλλάξει αυτή την πραγματικότητα δεν μπορεί απλώς να αντικαταστήσει τα πρόσωπα. Οφείλει να αλλάξει το μοντέλο.

Να μη μιλά απλώς για δημοκρατία, αλλά να λειτουργεί δημοκρατικά.

Να μη ζητά μόνο διαφάνεια, αλλά να είναι διαφανές.

Να διαθέτει όργανα που πραγματικά αποφασίζουν κανόνες που ισχύουν για όλους και λογοδοσία που δεν εξαρτάται από πρόσωπα.

Και κυρίως, να μπορεί να αντέχει τη διαφορετική φωνή.

Γιατί ενότητα δε σημαίνει ομοφωνία. Σημαίνει να μπορούμε να διαφωνούμε και να εξακολουθούμε να συναντιόμαστε.

Εδώ βρίσκεται το όριο επαφής της Gestalt: στην ικανότητά μας να ερχόμαστε κοντά χωρίς να χάνουμε τη διαφορετικότητά μας. Αν χαθεί η επαφή, έχουμε απομόνωση. Αν χαθούν τα όρια, έχουμε συγχώνευση. Σε καμία από τις δύο περιπτώσεις δεν υπάρχει αληθινή συνάντηση.

Το ίδιο ισχύει και για μια συλλογικότητα. Χρειάζεται ηγεσία που ακούει, στελέχη που δεν υπάρχουν για να επιβεβαιώνουν, αλλά για να συνεισφέρουν, μέλη που δεν είναι οπαδοί, αλλά ενεργοί πολίτες και έναν κοινό σκοπό μεγαλύτερο από οποιοδήποτε πρόσωπο.

Το διαφορετικό δεν αποδεικνύεται από όσα καταγγέλλεις. Αποδεικνύεται από τον τρόπο που λειτουργείς. Και αυτό συνιστά από μόνο του μια βαθειά ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΕΣΗ.

Η θάλασσα συναντά την ακτή ακριβώς στο όριό της. Δε χρειάζεται να γίνει άμμος για να την αγγίξει, ούτε η άμμος να γίνει θάλασσα για να τη δεχτεί. Συναντιούνται, αλληλεπιδρούν, μεταμορφώνουν η μία την άλλη — και όμως καθεμιά διατηρεί τη φύση της.

Γιατί ένα κίνημα πολιτών δε χρειάζεται ανθρώπους που ακολουθούν το ίδιο κύμα. Χρειάζεται ανθρώπους που συναντιούνται στο όριο, συνομιλούν, συνδιαμορφώνουν και αναλαμβάνουν την ευθύνη της παρουσίας τους.

Η αλλαγή που ζητάμε για μια χώρα αρχίζει από τον τρόπο που επιλέγουμε να υπάρχουμε μαζί.

Γιατί η Δημοκρατία, όπως και η επαφή, δε γεννιέται, όταν εξαφανίζονται τα όρια… γεννιέται εκεί ακριβώς όπου τα όρια συναντιούνται!
Continue reading

Ακτιβιστής στις 2

του ακτιβιστή

Δεν γνωρίζω αν το Κίνημα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» θα καταφέρει να ξεπεράσει την εσωτερική κρίση που έχει να αντιμετωπίσει εξ αιτίας των πολλών και σημαντικών αποχωρήσεων από τον κορμό της, αλλά η επόμενη μέρα φέρνει μια κοινή ανακοίνωση από μια ομάδα πρώην στελεχών.

Μια ανακοίνωση που απαντά στις πρόσφατες τοποθετήσεις της Μαρίας Καρυστιανού με τις οποίες επιχείρησε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις των αποχωρήσεων και να συσπειρώσει τα μέλη και στελέχη που παραμένουν πιστά στον κεντρικό οργανωτικό πυρήνα και την ίδια.

Μια ανακοίνωση που απορρίπτει κατηγορηματικά τις αιτιάσεις περί προσωπικών φιλοδοξιών, επιδιώξεων για αξιώματα ή έλλειψης αντοχής, καταγγέλλοντας συγκεντρωτικό μοντέλο λήψης αποφάσεων, απουσία θεσμικών διαδικασιών και επικράτηση παρασκηνιακών μηχανισμών.

Αλλά και μια ανακοίνωση που δείχνει πως υπάρχει μια ομάδα πρώην στελεχών που μάλλον δεν αποχωρούν σιωπηλά αλλά που ενδεχόμενα προσβλέπουν σε μια δυναμικότερη συντονισμένη δράση.

Η πλήρης ανακοίνωση και οι υπογράφοντες:


«Η αποχώρηση δεν είναι έλλειψη χαρακτήρα. Είναι δικαίωμα και, όταν χρειάζεται, στάση αρχής.»

Με αφορμή πρόσφατες δημόσιες τοποθετήσεις της κ. Μαρίας Καρυστιανού σχετικά με τις αποχωρήσεις στελεχών από το Κίνημα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», θεωρούμε αναγκαίο να απαντήσουμε συλλογικά, καθαρά και χωρίς υπεκφυγές.

Δεν θα επιτρέψουμε να παρουσιαστούν οι αποχωρήσεις μας ως αποτέλεσμα προσωπικών φιλοδοξιών, προσωπικών ατζεντών, έλλειψης αντοχής ή ακόμη χειρότερα ως ένδειξη «χαρακτήρα».

Γνωρίζουμε πολύ καλά γιατί μπήκαμε σε αυτό το εγχείρημα. Και γνωρίζουμε εξίσου καλά γιατί αποχωρήσαμε.

Δεν αποχωρήσαμε επειδή μας έλειψαν οι καρέκλες. Δεν αποχωρήσαμε επειδή δεν μας δόθηκαν αξιώματα. Δεν αποχωρήσαμε επειδή «δεν αντέξαμε».

Αποχωρήσαμε ακριβώς επειδή αρνηθήκαμε να συμβιβαστούμε με πρακτικές που θεωρήσαμε ασύμβατες με τις αρχές για τις οποίες ξεκίνησε αυτό το εγχείρημα.

Και οι λόγοι των αποχωρήσεών μας, παρά τις διαφορετικές προσωπικότητες και τις διαφορετικές διαδρομές μας, παρουσιάζουν σημαντικές κοινές αναφορές.

Πιστέψαμε στην ιδέα ενός πραγματικού κινήματος πολιτών, το οποίο θα οικοδομούνταν από τη βάση προς την κορυφή. Πιστέψαμε ότι επιδιώκαμε να μεταφέρουμε στη δημόσια ζωή το αυθεντικό κοινωνικό αίτημα εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών ,για Αλήθεια, Δικαιοσύνη και Λογοδοσία. Ένα πραγματικό Κίνημα Πολιτών ενάντια στη σήψη του πολιτικού συστήματος.

Πιστέψαμε ότι οι πολίτες θα είχαν ουσιαστικό λόγο στη διαμόρφωση των οργάνων, των διαδικασιών και των αποφάσεων.

Στην πορεία, όμως, διαπιστώσαμε πρακτικές συγκέντρωσης αποφασιστικών αρμοδιοτήτων σε έναν περιορισμένο κύκλο προσώπων, χωρίς την αντίστοιχη θεσμική και δημοκρατική νομιμοποίηση. Αντί για συλλογικές διαδικασίες, διαφάνεια και θεσμική συγκρότηση, διαμορφώθηκε ένα συγκεντρωτικό μοντέλο αποφάσεων από ελάχιστα πρόσωπα, με λογικές “αυλών”, μηχανισμών και παρασκηνιακών ανταγωνισμών.

Αυτό δεν είναι μια προσωπική μας εντύπωση που πρέπει να απορριφθεί. Είναι μια πολιτική και οργανωτική διαφωνία που δικαιούμαστε να εκφράζουμε.

Σε ένα δημοκρατικό εγχείρημα η διαφορετική άποψη δεν μπορεί να θεωρείται εχθρική πράξη.

Η κριτική δεν είναι προδοσία. Η διαφωνία δεν είναι υπονόμευση. Η αποχώρηση δεν είναι έλλειψη χαρακτήρα.

Και όποιος επιλέγει να αποχωρήσει επειδή δεν μπορεί πλέον να συνυπάρξει με μια πολιτική ή οργανωτική πραγματικότητα που θεωρεί λανθασμένη, δεν οφείλει να απολογείται για την αξιοπρέπειά του.

Αντιθέτως, ίσως αυτό ακριβώς να αποτελεί ένδειξη συνέπειας.

Υπήρξαν ζητήματα που για ορισμένους από εμάς δεν ήταν απλώς οργανωτικές διαφωνίες αλλά ζητήματα αρχής.

Υποστηρίζουμε κάτι διαφορετικό, ότι ένα πολιτικό εγχείρημα που διεκδικεί να εκφράσει την κοινωνική δικαιοσύνη οφείλει να σταθμίζει όχι μόνο τη νομιμότητα, αλλά και την ηθική διάσταση των επιλογών του και συλλογικά και προσωπικά..

Ένα κίνημα που ζητά από τους πολίτες να το εμπιστευθούν οφείλει να λειτουργεί με κανόνες που είναι γνωστοί και ξεκάθαροι σε όλους.

Η καταστατική συγκρότηση οργάνων, η εκλογή προσώπων, η αξιολόγηση υποψηφίων και η λήψη αποφάσεων πρέπει να διέπονται από σαφή, αντικειμενικά και δημοκρατικά κριτήρια.

Δεν μπορούμε να ζητάμε από τους πολίτες να εμπιστευθούν ένα νέο πολιτικό μοντέλο και ταυτόχρονα να τους ζητούμε να αποδεχθούν διαδικασίες που δεν έχουν προηγουμένως θεσμοθετηθεί με τρόπο διαφανή και δημοκρατικό..

Η Δημοκρατία δεν αρχίζει όταν ολοκληρωθεί η στελέχωση. Αρχίζει από τον τρόπο με τον οποίο στελεχώνεται ένας δημοκρατικός φορέας.

Μας προβληματίζει ιδιαίτερα η λογική σύμφωνα με την οποία, όποιος αποχωρεί πρέπει να θεωρείται ότι απομακρύνεται από τις αρχές του εγχειρήματος.

Ας είμαστε ξεκάθαροι:

Δεν αποχωρήσαμε από τις αρχές μας. Αποχωρήσαμε επειδή θεωρήσαμε ότι οι αρχές αυτές δεν υπηρετούνταν πλέον με τον τρόπο που εμείς πιστεύαμε ότι πρέπει. Αυτό είναι ουσιαστική διαφορά & δεν μπορεί να διαγραφεί με χαρακτηρισμούς.

Ακούσαμε την άποψη ότι «όποιος φεύγει δείχνει τον χαρακτήρα του». Συμφωνούμε.

Πράγματι, η αποχώρηση δείχνει χαρακτήρα. Δείχνει αν ένας άνθρωπος είναι διατεθειμένος να παραμείνει σε έναν χώρο μόνο και μόνο για να διατηρήσει τη θέση του ή αν είναι έτοιμος να αποχωρήσει όταν οι πράξεις και οι αρχές πάψουν να συμβαδίζουν.

Ο δικός μας χαρακτήρας δεν κρίνεται από το αν παραμείναμε. Κρίνεται από το αν μείναμε πιστοί σε αυτά που πιστεύαμε όταν αποφασίσαμε να συμμετάσχουμε.

Οι περισσότεροι από εμάς δεν είχαμε ανάγκη το συγκεκριμένο εγχείρημα για να αποκτήσουμε δημόσια αναγνωρισιμότητα, επαγγελματική υπόσταση ή πολιτική παρουσία.

Είχαμε ήδη τη δική μας διαδρομή. Μπήκαμε επειδή πιστέψαμε ότι μπορούσε να δημιουργηθεί κάτι διαφορετικό.

Και ακριβώς επειδή το πιστέψαμε, πονά περισσότερο όταν διαπιστώνουμε ότι αυτό που οραματιστήκαμε κινδυνεύει να αποκτήσει χαρακτηριστικά από εκείνα που υποσχέθηκε ότι θα αφήσει πίσω του.

Δεν επιθυμούμε προσωπική σύγκρουση με την κ. Καρυστιανού ούτε με κανένα άλλο πρόσωπο.

Δεν έχουμε ανάγκη από χαρακτηρισμούς. Έχουμε ανάγκη από απαντήσεις. Ποιος αποφασίζει;

Με ποια διαδικασία; Ποιος ελέγχει ποιον; Πώς συμμετέχει πραγματικά η βάση; Πώς διασφαλίζεται η διαφάνεια; Ποια είναι τα αντικειμενικά κριτήρια επιλογής προσώπων;

Και, κυρίως, ποια είναι η πραγματική θέση των πολιτών μέσα σε ένα Κίνημα που δημιουργήθηκε στο όνομά τους; Αυτά είναι τα ερωτήματα που θέσαμε.

Και επειδή δεν λάβαμε τις απαντήσεις που θεωρούσαμε αναγκαίες, επιλέξαμε τον δρόμο της αποχώρησης. Δεν αποχωρήσαμε από την Ελπίδα και ότι πιστεύαμε ότι εξέφραζε.

Αποχωρήσαμε από ένα συγκεκριμένο οργανωτικό και πολιτικό μοντέλο. Δεν αποχωρήσαμε από την ανάγκη για διαφάνεια και κοινωνική δικαιοσύνη και ασφαλώς δεν αποχωρήσαμε από τους πολίτες που πίστεψαν σε μια διαφορετική Ελλάδα.

Αυτές οι αρχές δεν ανήκουν σε κανένα πρόσωπο και σε κανέναν κομματικό μηχανισμό, ανήκουν στην κοινωνία

Και γι’ αυτό θα συνεχίσουμε να τις υπηρετούμε, ο καθένας από τον δικό του δρόμο.

Δεν ζητούμε να μας πιστέψει κανείς επειδή το λέμε εμείς.

Ζητούμε μόνο να μας κρίνει για όσα πραγματικά είπαμε, για όσα πραγματικά κάναμε και για τους πραγματικούς λόγους για τους οποίους αποχωρήσαμε, γιατί η Δημοκρατία δεν φοβάται αυτούς που αποχωρούν επειδή αρνούνται να σιωπήσουν.

Οι υπογράφοντες

Μερικά από τα αποχωρήσαντα στελέχη του Κινήματος «Ελπίδα για τη Δημοκρατία»

Κοκοτσάκης Βασίλειος, Αυγερινός Αθανάσιος, Νίκος Ζαρκαδούλας, Λενακάκη Αγγελική, Τζουγανάτος Αθανάσιος, Τάκης Κοτσιόργιος, Ρομπογιαννάκης Αχιλλέας, Ηλίας Μιχαλάς, Κατερίνα Σωτηράκου, Βαμβακάς Κων/νος, Σοφούλης Μανόλης, Σταύρος Σταυρουλάκης, Φρονιμάκης Γιάννης, Κατερίνα Μουτσάτσου, Μπαγκέρης Ιάσων,Λαινάς Ιωάννης, Παναγιώτα Κάπου, Γιαννής Γρηγορίου,Ηρώ Βουρδούμπα, Παναγ.Παντελάκης, Κλωθάκης Δημήτρης και Μαρία Παιζάκη

Σ.σ. : Με την σειρά αποχώρησης»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

του ακτιβιστή

ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (που ακολουθεί) καθώς και το απόσπασμα από τη συνέντευξή της στο Creta tv που αναρτώ και υποδηλώνει αλαζονεία και προσωποκεντρική κατεύθυνση του κινηματικού εγχειρήματος που προφανώς έχασε τον χαρακτήρα του με υποχρεώνει να αποχωρήσω από την ΕΛΠΙΔΑ, ως μέλος του Συντονιστικού Β' Θεσσαλονίκης, απλό μέλος αλλά και ως υποστηρικτής.

Καρυστιανού:

Οι διχαστικές δηλώσεις και συμπεριφορές του Αθανάσιου Αυγερινού ενάντια στο Κίνημα ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, σε συνδυασμό με σειρά ενεργειών και δημόσιες τοποθετήσεις του, οι οποίες παραβίασαν τη θεμελιώδη αρχή του Κινήματος περί αποκλεισμού συνεργασίας του με κόμματα του πολιτικού συστήματος, υπονομεύουν την ενότητα του Κινήματος, αναδεικνύουν άδηλο σχέδιο διαβολής και ελέγχου του και τον θέτουν εκτός αυτού.
Απευθύνομαι με αγάπη σε όλους τους πολίτες και σας ζητώ να περιφρουρείτε την ενότητα για να μεγαλουργήσει η Κοινότητα των Πολιτών.



Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

της Έλενας Ακρίτα

Ο Μιχάλης Χουρδακης μπήκε στη Βουλή με την Πλεύση Ελευθερίας. Μετά έφυγε από εκεί. Μετά έγινε ανεξάρτητος. Μετά προσχώρησε στο κόμμα Δημοκράτες. Μετά έφυγε από το κόμμα Δημοκράτες. Τωρα πήγε στο ΠΑΣΟΚ. Αύριο πάλι βλέπουμε.
Την περιπετειώδη ζωή του κ. Χουρδάκη θα τη ζήλευε κι ο κόμης Μοντεχρηστος που τράβηξε του λιναριού τα πάθη τράβηξε.
Εχει ενδιαφέρον επίσης ότι ο Μιχάλης Χουρδάκης ταυτίστηκε με τις προτάσεις Βελόπουλου κι Ελληνικής Λύσης για τη Συμφωνία των Πρεσπών, ενώ στο γάμο για τα ομόφυλα ζευγάρια ψήφισε παρών: ασήμαντο γεγονός που δεν εμπόδισε τον Στέφανο Κασσελάκη να τον χρίσει κάτι μεγάλο και τρανό που τώρα μου διαφεύγει.
Να συγχαρούμε το ΠΑΣΟΚ που προσφέρει φιλόξενη στέγη σε όλους και γυρολόγους βουλευτές που βγάζουν έδρες στο σφυρί, τόσα δίνω πόσα θες στα λαδάδικα πουλάν αυτό που θες.
Και να το διαβεβαιώσουμε ότι αυτή είναι η ενδεδειγμένη στρατηγική να κερδίσει τη ΝΔ με μια ψήφο διαφορά. Μπορεί και με δύο.

Για να προλάβω μερικούς. Εμείς στον ΣΥΡΙΖΑ τα λάθη μας τα αναγνωρίσαμε, τα πληρώσαμε κι ακόμα τα πληρώνουμε ακριβά με τη δημοσκοπική μας πτώση και τον αγώνα μας να να σταθούμε στα πόδια μας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Με έκπληξη διάβασα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πως ο Θανάσης Αυγερινός ανακοίνωσε πως παραιτείται από εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» της Μαρίας Καρυστιανού γιατί λειτουργεί παράλληλο γραφείο τύπου στο κόμμα.

Η ανάρτησή του:

Ενημερώνω φίλους και συνοδοιπόρους, γνωστούς και αγνώστους, συναδέλφους και συναγωνιστές (οι εχθροί τα ξέρουν ήδη) ότι εδώ και πολλές ημέρες δεν έχω ουδεμία ευθύνη για την επικοινωνιακή δραστηριότητα της «ΕΛΠΙΔΑΣ για τη Δημοκρατία», ούτε έχω πλέον την εκπροσώπησή της στα ΜΜΕ. 
Όπως πληροφορήθηκα εκ των υστέρων, τουλάχιστον από τις 12 Ιουλίου λειτουργεί εντός του Κινήματος ένα παράλληλο Γραφείο Τύπου, του οποίου τη σύνθεση δεν γνωρίζω.
Οι ύποπτοι και φυτευτοί «συμβουλάτορες» των διαδρόμων είναι πάντα πρόβλημα για οποιονδήποτε συλλογικό σχηματισμό, πολύ περισσότερο για ένα Ανεξάρτητο Κίνημα Πολιτών, που φιλοδοξεί να παρέμβει δραστικά για να δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες και τις εναλλακτικές λύσεις ώστε να έρθουν επιτέλους οι πολίτες στην εξουσία και η δημοκρατία μας να λειτουργήσει.
Καθείς αναλαμβάνει τις ευθύνες του για τις πράξεις και τις παραλείψεις του, προπαντός για τις εξετάσεις, που επιλέγει να δώσει. Καθείς εφ' ω ετάχθη, λοιπόν. Προς το παρόν επιλέγω να πάω μερικές ημέρες διακοπές...

Η άποψή μου, μετά από αυτό το γεγονός είναι η εξής: 

Οι εχθροί μάλλον φτάσαν στον πυρήνα.
Θανάση, χωρίς να έχω άμεση γνώση των γεγονότων και χωρίς να αμφισβητώ την διαπίστωσή σου, οφείλω να συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου:
"Οι ύποπτοι και φυτευτοί «συμβουλάτορες» των διαδρόμων είναι πάντα πρόβλημα για οποιονδήποτε συλλογικό σχηματισμό, πολύ περισσότερο για ένα Ανεξάρτητο Κίνημα Πολιτών, που φιλοδοξεί να παρέμβει δραστικά για να δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες και τις εναλλακτικές λύσεις ώστε να έρθουν επιτέλους οι πολίτες στην εξουσία και η δημοκρατία μας να λειτουργήσει. "
Το κέντρο βάρους μετατοπίστηκε.
Μετά τις ολιγοήμερες διακοπές θα ζυγίσουμε την κατάσταση. Η μακροημέρευση της "ραστώνης" θα είναι για μένα έναυσμα αποχώρησης.
Λυπάμαι πολύ!



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

του ακτιβιστή

Προσπαθώ να καταλάβω πως συνέλαβαν τρεις ανθρώπους δεκαέξι χρόνια μετά το έγκλημα στη Μαρφίν με την κατηγορία της τριπλής ανθρωποκτονίας, οι ατσίδες της Αστυνομίας με βασικά ενοχοποιητικά στοιχεία ένα ανώνυμο e-mail και το γεγονός ότι είχαν συλληφθεί το 2020.

Μάλιστα όπως πληροφορούμαι από τους δημοσιογραφίσκους της συμφοράς, που τους ταίζουν με πληροφορίες οι Γκαλαχάχαχαν, επιβαρυντικό στοιχείο αποτελεί ότι φορούσαν τα ίδια ρούχα με εκείνα που φορούσαν οι εμπρηστές το 2010.!!!

Και όλα αυτά γίνονται δυο μέρες μετά την εκτέλεση με 7 σφαίρες 20χρονου αυτιστικού ρομά (τρίτου στη σειρά) από συναδέλφους τους επειδή διέφυγε αρνούμενος την επίδειξη διπλώματος οδήγησης. Βρίσκεται κλινικά νεκρός στην εντατική μονάδα.

Και όλα αυτά ενώ ο εισαγγελέας πρότεινε αθώωση των δύο συναδέλφων τους που βίασαν την 19χρονη μέσα στο ΑΤ Ομονοίας. Στη συνέχεια το δικαστήριο καταδίκασε αλλά τους άφησε ελεύθερους μέχρι την εκδίκαση της έφεσής τους.

Και όλα αυτά όταν η Μητσοτακική κυβέρνηση δίνει όχι μόνο αύξηση στους Μητροπολίτες αλλά και στους δικαστικούς 100%.


ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΕΚΛΟΓΕΣ στη χώρα της μπανανίας που ζούμε.
Με το κράτος Δικαίου να βρίσκεται σε πλήρη αναπηρία.
ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ !!!




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

του Γιώργου Καλεάδη

Βλέπεις στις ειδήσεις μία γυναίκα 75 ετών να βρίσκεται στο μπαλκόνι του σπιτιού της, στην Καλλιθέα που φλέγεται, εγκλωβισμένη εκεί από την φωτιά, μεσημέρι Κυριακής, να έχει μία και μόνη επιλογή σωτηρίας ένα άλμα στο κενό από τον πρώτο όροφο. Αλληλέγγυοι πολίτες στο έδαφος, δημιουργούν ανθρώπινη αγκαλιά και την παροτρύνουν να πραγματοποιήσει το άλμα ζωής. Συγκλονιστική στιγμή για κάθε άνθρωπο που βρίσκεται σε παρόμοια θέση. Το μυαλό και η καρδιά λειτουργούν σε συνθήκες ακραίου κινδύνου και κάθε άνθρωπος ακολουθεί διεργασίες εσωτερικές και εξωτερικές προσωπικές και ιδιαίτερες. Στο μπαλκόνι κυματίζει η ελληνική σημαία.

Η γυναίκα τελικά πραγματοποιεί το σωτήριο άλμα ζωής στο κενό μαζί με την σημαία." Αν έφευγα, να πήγαινα με τη σημαία, σαν Ελληνίδα" δηλώνει μετά την διάσωσή της(www,newsbeast.gr 29-6-2026). Το μήνυμα της εικόνας και της λογικής της συγκλονίζει σε καιρούς χαλεπούς, έκπτωτους αξιών και ιδανικών. Στάση και λογική έρχονται από πολύ μακριά. Ακολουθούν τα χνάρια της μακρόσυρτης ελληνικής παράδοσης, εμπεδωμένης σε μία παρούσα ψυχοσύνθεση που παραμένει πιστή στην εφαρμοσμένη Ιστορία της Ελλάδας τον 21ο αιώνα και διδάσκει, ενώνει την ιστορική πορεία στο σήμερα. 

Μπροστά στον θάνατο, μπροστά στην ζωή παρέα με την ελληνική σημαία-σύμβολο. Η γυναίκα γίνεται σύμβολο ελπίδας σε καιρούς ζοφερούς, εμπνέει και της οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ. Αγέρωχο μεγάλο άλμα στο κενό, το υπαρκτό κενό που διαπνέει την σύγχρονη Ελλάδα σε πολλές διαστάσεις. Άλμα στο πνευματικό κενό, το πολιτικό, στο ιδεολογικό, στο κενό των αξιών και των ιδανικών. Ωστόσο κάτι ακόμη υπάρχει, κάτι έχει μείνει, κάτι πολύ μεγάλο δεν έχει χαθεί ακόμη και η εικόνα αυτής της γυναίκας στο κενό μαζί με την ελληνική σημαία, είναι η έμπρακτη απόδειξη που μένει εις το διηνεκές, φωτεινή εικόνα ελπίδας που παραμένει εσαεί.

Ο τρόπος με τον οποίο η κυβέρνηση της ΝΔ αντιμετωπίζει την ακρίβεια που αφαιρεί αγοραστική δύναμη από τους πολίτες, είναι η ευγενής συμφωνία κυρίων της κυβέρνησης με την βιομηχανία τροφίμων,τον ΣΕΒ και τα σούπερ μάρκετ για δίμηνο πάγωμα των τιμών σε 2.000 κωδικούς και με μειώσεις σε αυτές από τον Σεπτέμβριο. Μία συμφωνία που ουδόλως ενισχύει το πραγματικό εισόδημα των πολιτών και δεν εγγυάται την συμφωνία πολιτών-ΝΔ στις επερχόμενες εκλογές.

Όταν ο γραμματέας στρατηγικού σχεδιασμού της ΝΔ, με επιστολή του ζητά την κατάργηση του νόμου για τα ομόφυλα ζευγάρια και την επιστροφή του Αντώνη Σαμαρά στη ΝΔ,τότε προφανώς και υπάρχει σοβαρός προβληματισμός και ανησυχία στο εσωτερικό του κόμματος της ΝΔ.

Υ.Γ. 1. Τον Μάιο τπυ 2025 ο Γάλλος πρόεδρος Μακρόν, ο Βρετανός πρωθυπουργός Στάρμερ και ο Γερμανός καγκελάριος Μέρτς συναντήθηκαν στο ίδιο βαγόνι τρένου,ταξιδεύοντας προς το Κίεβο,σε μία κοινή αποστολή αλληλεγγύης προς την Ουκρανία. Σήμερα,ένα έτος περίπου μετά, ο Στάρμερ είναι απερχόμενος πρωθυπουργός,με το 79% των Βρετανών πολιτών να έχει αρνητική γνώμη γι' αυτόν(Πηγή: Ipsos),το 84% των Γερμανών πολιτών δηλώνουν καθόλου ικανοποιημένοι από τη θητεία του( Πηγή:Forsa/RTL,n-tv), και το 78% των Γάλλων πολιτών έχει αρνητική γνώμη για τον Μακρόν( Πηγή:YouGov) (" Η Καθημερινή" 28-6-2026). Κρίση ηγεσίας παρατεταμένη στην Ευρώπη.

Υ.Γ. 2. Προφανώς οι πύργοι των ναυαγοσωστών πρέπει να αντέχουν στα θερινά μπουρίνια και να μην καταρρέουν.

"ΜΕΤΑ ΤΟ ΔΕΙΠΝΟ
[....] Χάρμα η ξιπολιά σε καλοκαίρια ρωμαίικα"
(Νίκος Καρούζος "Οιδίπους Τυραννούμενος και άλλα Ποιήματα" Εκδόσεις "Ίκαρος" 2014,σελ.203)

ΠΥΡΙΚΑΥΣΤΟΣ ΕΛΛΑΔΑ. ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ Γ.ΚΑΛΕΑΔΗ ΣΤΗΝ ΝΕA ΕΓΝΑΤΙΑ ΚΑΒΑΛΑΣ 2-7-2026


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0



Έτσι ξεπουλήθηκε το υπερήφανο ΟΧΙ του ελληνικού λαού στο δημοψήφισμα που οδήγησε στο αλυσόδεμα του 3ου μνημονίου από τον ευλύγιστο Τσίπρα, που σε μια μέρα έκανε το ΟΧΙ - ΝΑΙ και τη χώρα υπόδουλη για 99 χρόνια στους Γερμανούς και δυτικούς.
Βάσει αυτής της προδοτικής πολιτικής του Σύρια και Τσίπρα παραδώσαμε ξεπουλώντας τα περουσιακά στοιχεία της χώρας,
Εξαιτίας αυτής της προδοσίας οδηγήθηκαν στην εξαλίωση οι Έλληνες, εκατοντάδες στην αυτοκτονία, χιλιάδες νέοι μας στην ξενιτιά, υποβάθμιση της ποιοτητας ζωής μας, δραματική μείωση του εισοδήματός μας με δεκάδες περικοπές, πρόσθεση δεκάδων χαρατσιών που επεκτάθηκαν, ΕΝΦΙΑ, προσωπικές διαφορές κλπ.
Και μπορεί οι πρώτοι διδάξαντες την υποτέλεια ήταν οι εντολοδόχες κυβερνήσεις ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, συγκυβερνήσεις με ΚΚΕ αλλά το έγκλημα συνεχίστηκε με την προδοσία Τσίπρα και το 3ο και επαχθέστερο μηνημόνιο.

Το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015 είναι ουσιαστικά το σημαντικότερο στο οποίο κλήθηκε να αποφασίσει ο Ελληνικός λαός. Είχαν προηγηθεί δύο ΝΟΘΑ που κυριάρχησε η ΒΙΑ και ΝΟΘΕΙΑ από τη χούντα ('68 και '73) και αυτό του 1974 με το οποίο καταργήθηκε ο θεσμός της καταραμένης βασιλείας και στο οποίο η ΝΔ δεν πήρε θέση.


Ανοίγει παρένθεση

Δυστυχώς όμως βάσει του ισχύοντος συντάγματος (που θα πρέπει να αλλάξει ΑΜΕΣΑ - εκ βάθρων και όχι με απλό ρετούς - αν θέλουμε να αναπνεύσει η χώρα και οι Έλληνες) δημοψήφισμα μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο με τις διαδικασίες που προβλέπει το άρθρο 44 παρ. 2. Δεν υπάρχει δυνατότητα οι πολίτες να το επιβάλουν άμεσα μέσω συλλογής υπογραφών· η πρωτοβουλία ανήκει στα συνταγματικά όργανα του κράτους.

Σήμερα προβλέπονται δύο είδη δημοψηφισμάτων:

1. Για κρίσιμα εθνικά θέματα.
  • Το Υπουργικό Συμβούλιο προτείνει τη διεξαγωγή του.
  • Η Βουλή εγκρίνει την πρόταση με πλειοψηφία τουλάχιστον 151 βουλευτών.
  • Στη συνέχεια, ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας προκηρύσσει το δημοψήφισμα.
2. Για ψηφισμένα νομοσχέδια που ρυθμίζουν σοβαρά κοινωνικά ζητήματα.
  • Απαιτείται πρόταση από τα δύο πέμπτα του συνόλου των βουλευτών (120 βουλευτές).
  • Η Βουλή πρέπει να εγκρίνει τη διεξαγωγή με αυξημένη πλειοψηφία τριών πέμπτων, δηλαδή 180 βουλευτών.
  • Εξαιρούνται ρητά τα δημοσιονομικά νομοσχέδια: δεν μπορούν να τεθούν σε δημοψήφισμα.

Άρα θα πρέπει να επανέλθει με επίταση, από όσα κόμματα θέλουν να κατατάσσονται στα αντισυστημικά,  η εκ βάθρων αλλαγή του Συντάγματος με την καθιέρωση της ΑΜΕΣΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ με μεταβίβαση της εξουσίας ΑΜΕΣΑ στους πολίτες και όχι σε κόμματα και βουλευτές που σφετερίζονται για 4 χρόνια την λαϊκή εντολή.

Σήμερα μάλιστα θα μπορούσαμε να έχουμε άμεση και ταχύτατη εφαρμογή της ΑΜΕΣΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ με τη χρήση της τεχνολογίας και του διαδικτύου.

Συνεπώς, με το σημερινό συνταγματικό πλαίσιο, για να γίνει ένα δημοψήφισμα απαιτείται πάντοτε απόφαση της Βουλής και θεσμική πρωτοβουλία της κυβέρνησης ή συγκεκριμένου αριθμού βουλευτών, ανάλογα με το είδος του δημοψηφίσματος. Οι πολίτες μπορούν να ασκήσουν πολιτική πίεση ή να συγκεντρώσουν υπογραφές, αλλά αυτές από μόνες τους δεν αρκούν για την προκήρυξη δημοψηφίσματος.

Κλείνει η παρένθεση

Υπέρ του «ΟΧΙ» τάχθηκαν ο ΣΥΡΙΖΑ, οι ΑΝΕΛ και η Χρυσή Αυγή, ενώ υπέρ του «ΝΑΙ» η Νέα Δημοκρατία, το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ. ΤΟ ΚΚΕ προέτρεψε τους ψηφοφόρους να ρίξουν άκυρο.
Οι έλληνες πολίτες οδηγήθηκαν στις κάλπες την Κυριακή 5 Ιουλίου, με κλειστές τις τράπεζες και πλαφόν αναλήψεων έως 60 ευρώ ημερησίως, καθώς μετά την προκήρυξη του δημοψηφίσματος το Γιούρογκρουπ αποφάσισε να μην παρατείνει το πρόγραμμα στήριξης της Ελλάδας, που έληγε στις 30 Ιουνίου, με αποτέλεσμα η κυβέρνηση να οδηγηθεί στην επιβολή τραπεζικής αργίας με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου. 

Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν σφαλιάρα για του τύπους του ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΥΡΩΠΗ καθώς το «ΟΧΙ» επικράτησε συντριπτικά με το 61,31% των ψήφων, έναντι 38,69% που έλαβε το «ΝΑΙ».




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Continue reading

Ακτιβιστής στις 1

Η Μαρία Καρυστιανού με παρρησία, εντιμότητα, καθαρότητα και ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ παίρνει θέση για το ζήτημα των αποχωρήσεων των μελών της ΕΛΠΙΔΑΣ που προέκυψε τα τελευταία 24ωρα.
«Δεν όρισα ανθρώπους «δικούς μου», γιατί το κίνημα αυτό οφείλει να λειτουργεί πραγματικά ελεύθερα. 

Και έπειτα ήρθε η αποκάλυψη: έμαθα για αρχηγιλίκια, αγορές υποψηφιοτήτων και υπόγειο σχηματισμό ψηφοδελτίων…Για εκδιωγμούς πολιτών λόγω διαφορετικής ιδεολογίας, μέχρι και για εκβιασμούς… ακόμα και προς εμένα. Ευτυχώς, όλα αυτά από λίγους και δόλιους που πήγαν να πιάσουν στασίδι.»
Προαναγγέλλει την αναδιοργάνωση και την κάθαρση του κόμματος, τονίζοντας ότι  το κίνημα θα απομακρύνει τα διαπλεκόμενα πρόσωπα, επιδιώκοντας τη συνέχιση του αρχικού οράματος για την Ελλάδα.
Η χώρα χρειάζεται ΚΑΘΑΡΣΗ.
Η χώρα χρειάζεται ΕΛΠΙΔΑ.
Ο αγώνας είναι ένας: ή «ΕΜΕΙΣ» ή «Αυτοί».
Και είναι πραγματικά η τελευταία μας ΕΥΚΑΙΡΙΑ.

Η ανάρτηση της Μαρίας Καρυστιανού:

«Όταν αποφασίσαμε να φτιάξουμε την ΕΛΠΙΔΑ, είχαμε και έχουμε ένα και μοναδικό όραμα: μια ελεύθερη, όρθια Ελλάδα, μακριά από τη διαφθορά και την ατιμωρησία.
Μου είπαν: «Μην ασχοληθείς Μαρία με την πολιτική, είναι βρώμικη και ανήθικη· αγοράζει ψυχές και συνειδήσεις». Όμως δεν με ένοιαζε. Τους έλεγα ότι, αφού δεν θα άλλαζα εγώ ΠΟΤΕ, αυτό έφτανε. Και δίπλα μου ήρθαν πολλοί καλοθελητές. Να βοηθήσουν… αγνά, έλεγαν, και έμπαιναν στις ομάδες μας. Δήθεν μας οδηγούσε το ίδιο όραμα: η πατρίδα και τα παιδιά μας, το μέλλον της χώρας μας!

Εμπιστεύτηκα και εμπιστεύομαι την αγάπη του κόσμου, γιατί είδα στα μάτια τους τον ίδιο πόνο, την ίδια καθαρότητα και την ίδια αγωνία με μένα. Γίναμε «οικογένεια». Και πίστεψα —και πιστεύω— στη δύναμη των ανθρώπων! Όχι των διαπλεκόμενων. Όχι αυτών που ικανοποιούνται με την απλή διαμαρτυρία… Όχι των «επώνυμων» με κάθε κόστος… Πίστεψα στους φωτεινούς ανθρώπους, σε αυτούς που σιχάθηκαν τη διαπλοκή και δεν χαρίζουν εν λευκώ τη ζωή και το μέλλον τους στους «άριστους».

Και είπα: «Μέχρι την εκλογή οργάνων αυτοοργανωθείτε! Όπως ταιριάζει καλύτερα σε κάθε περιοχή. Αλλά δουλέψτε με ήθος, σεβασμό στον διπλανό σας και ενωτικά. Αγκαλιάστε τους πολίτες. Πιστεύω σε εσάς». Δεν έβαλα «κομματικούς» κανόνες, γιατί πίστεψα ότι δεν πρέπει να περιορίζεται η δημιουργία… Δεν όρισα ανθρώπους «δικούς μου», γιατί το κίνημα αυτό οφείλει να λειτουργεί πραγματικά ελεύθερα. Και εμπιστεύτηκα ανθρώπους που δάκρυζαν όταν μου μιλούσαν για ιδανικά…

Και έπειτα ήρθε η αποκάλυψη: έμαθα για αρχηγιλίκια, αγορές υποψηφιοτήτων και υπόγειο σχηματισμό ψηφοδελτίων…
Για εκδιωγμούς πολιτών λόγω διαφορετικής ιδεολογίας, μέχρι και για εκβιασμούς… ακόμα και προς εμένα. Ευτυχώς, όλα αυτά από λίγους και δόλιους που πήγαν να πιάσουν στασίδι.

Πόσο κρίμα για την ΕΛΠΙΔΑ να προσπαθούν να τη χειραγωγήσουν, να τη μετατρέψουν σε Σύστημα και να τη λιώσουν. «Διαίρει και βασίλευε»… Η μεγάλη κατάρα! Και βέβαια χρήσιμα μέσα τους η συκοφαντία, η λάσπη, οι κατηγορίες και η διαστρέβλωση με στόχο να σπείρουν διχόνοιες ανάμεσά μας. Διχόνοια ανάμεσα σε ανθρώπους με τον ίδιο πόνο· σε εμάς που δουλεύουμε νυχθημερόν για την επιβίωση, που πληρώνουμε αυτόν που πιάστηκε με την γίδα στην πλάτη, που χάσαμε την πατρίδα μας και ξενιτεύουμε τα παιδιά μας για ένα καλύτερο μέλλον μακριά από τη γη που γεννήθηκαν … αν προλάβουν και δεν τα δολοφονήσουν.

Όλα αυτά που μπόρεσαν να μας ενώσουν παραμερίστηκαν, και ο διχασμός μπήκε μπροστά ως δήθεν ιδεολογικός πόλεμος. Να μαλώνουμε για ιδέες, θεωρίες και πως θα «ονομάσουμε» καλύτερα μια κατάσταση . Καλύτερα να διαμαρτυρόμαστε, παρά να ενωθούμε για τις λύσεις… Μια ζωή τα ίδια…

Το Σύστημα ξέρει καλά το παιχνίδι· εμείς ήμασταν άπειροι σε αυτό. Πλέον, όμως, ξέρουμε τι εστί διαπλοκή και εκ των έσω.
Η ΕΛΠΙΔΑ, λοιπόν, αλλάζει μορφή. «Καθαρίζει» και συνεχίζει. Δεν θα σταματήσουμε. Δεν θα μας νικήσουν. Είμαστε πολύ περισσότεροι!
Δεν άλλαξε μέσα μου ούτε μια φράση από όσα έλεγα και πίστευα εδώ και 3,5 χρόνια.

Η χώρα χρειάζεται ΚΑΘΑΡΣΗ.
Η χώρα χρειάζεται ΕΛΠΙΔΑ.
Ο αγώνας είναι ένας: ή «ΕΜΕΙΣ» ή «Αυτοί».
Και είναι πραγματικά η τελευταία μας ΕΥΚΑΙΡΙΑ.

Συνεχίζουμε δυνατά! Μακριά από ατζέντες και βολέματα. Μακριά από όσους δεν μπόρεσαν να μετατρέψουν το «ΕΓΩ» σε «ΕΜΕΙΣ».
Δεν αναζητάμε «επώνυμους», αλλά ανθρώπους με καθαρότητα νου και ψυχής!
Η δέσμευση παραμένει η ίδια και τη φωνάζουμε πιο δυνατά: Η ΕΛΠΙΔΑ βρίσκεται δίπλα σε όποιον νιώθει χρέος του να σταθεί πλάι στην πατρίδα του, τώρα που τον χρειάζεται περισσότερο από ποτέ!»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0


Η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» δεν γεννήθηκε μέσα σε ένα συνηθισμένο πολιτικό κενό. Δεν εμφανίστηκε ως ακόμη ένα κόμμα που προσπαθεί να βρει χώρο ανάμεσα σε φθαρμένα σχήματα, παλιές ταμπέλες και εκλογικούς μηχανισμούς. Γεννήθηκε από μια πληγή. Από την τραγωδία των Τεμπών. Από την απαίτηση για αλήθεια. Από την κοινωνική οργή απέναντι στην ατιμωρησία. Από την ανάγκη ενός μεγάλου τμήματος της κοινωνίας να πιστέψει ότι η πολιτική μπορεί ακόμη να σημαίνει δικαιοσύνη, ευθύνη και αξιοπρέπεια.

Στο πρόσωπο της Μαρίας Καρυστιανού συμπυκνώθηκε ένα σπάνιο πολιτικό και ηθικό κεφάλαιο. Δεν πρόκειται για επαγγελματία πολιτικό. Η δημόσια δύναμή της δεν προήλθε από κομματικά γραφεία, από μηχανισμούς, από οικογενειακές δυναστείες ή από επικοινωνιακή κατασκευή. Προήλθε από έναν αγώνα που πολλοί άνθρωποι αναγνώρισαν ως δίκαιο, καθαρό και αναγκαίο.

Αυτό ακριβώς κάνει την παρούσα στιγμή τόσο κρίσιμη.

Διότι όταν ένα κίνημα γεννιέται με την υπόσχεση ότι θα επιστρέψει την πολιτική στους πολίτες, δεν κρίνεται μόνο από τα λόγια του. Κρίνεται κυρίως από τον τρόπο που οργανώνεται. Από το πώς παίρνει αποφάσεις. Από το αν ακούει τα μέλη του. Από το αν φοβάται ή εμπιστεύεται τη βάση του. Από το αν μοιράζει την ευθύνη ή τη συγκεντρώνει. Από το αν παράγει θεσμούς ή αυλές.

Και εδώ βρίσκεται το πρώτο μεγάλο τεστ της «Ελπίδας».

⸻

Η υπόσχεση: ένα Κίνημα Πολιτών, όχι ένας ακόμη μηχανισμός

Η ιδρυτική διακήρυξη της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία – Μαρία Καρυστιανού / Ανεξάρτητο Κίνημα Πολιτών» περιγράφει ένα εγχείρημα που γεννήθηκε μέσα από την κοινωνία. Μιλά για απλούς πολίτες, για διαφάνεια, για κράτος δικαίου, για αξιοπρέπεια, για δικαιοσύνη, για συμμετοχή, για μια πολιτική που δεν θα υπηρετεί τους λίγους αλλά το κοινό καλό.

Η επίσημη ιστοσελίδα της κίνησης μιλά επίσης για ενεργή συμμετοχή, για υποβολή προτάσεων, για τοπικές ομάδες, για μέλη που δεν θα είναι απλοί θεατές αλλά συμμέτοχοι στη διαμόρφωση μιας νέας πολιτικής κατεύθυνσης.

Αυτή είναι η δημόσια υπόσχεση.

Όμως κάθε υπόσχεση αυτού του είδους έχει ένα σκληρό πρακτικό ερώτημα: πώς ακριβώς γίνεται πράξη;

Η δημοκρατία δεν γεννιέται επειδή αναφέρεται σε μια διακήρυξη. Δεν υπάρχει επειδή υπάρχει ως λέξη σε μια ομιλία. Δεν κατοχυρώνεται επειδή ένα κίνημα δηλώνει ότι ανήκει στους πολίτες. Η δημοκρατία υπάρχει μόνο όταν ο πολίτης διαθέτει πραγματικό δικαίωμα συμμετοχής, πρότασης, ελέγχου, ψήφου, λογοδοσίας και παρέμβασης.

Αν αυτά δεν υπάρχουν, τότε η «βάση» γίνεται διακοσμητική λέξη.

⸻

Η αποχώρηση Κοκοτσάκη ως σύμπτωμα βαθύτερης κρίσης

Η ανοιχτή επιστολή αποχώρησης του Βασίλη Κοκοτσάκη δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως ένα απλό προσωπικό επεισόδιο. Ούτε πρέπει να χρησιμοποιηθεί ως αφορμή για εύκολη ανθρωποφαγία ή εσωτερικό κανιβαλισμό. Η αξία της βρίσκεται αλλού: φέρνει στην επιφάνεια ένα πρόβλημα που συναντάται σχεδόν σε κάθε νέα πολιτική προσπάθεια με κινηματικό χαρακτήρα.

Σύμφωνα με όσα καταγγέλλει, υπήρξαν σοβαρές οργανωτικές ελλείψεις, προτάσεις που δεν συζητήθηκαν ουσιαστικά, απουσία θεσμικού πλαισίου, ασάφεια για τις τοπικές ομάδες, έλλειψη συλλογικών διαδικασιών και συγκέντρωση αποφάσεων σε περιορισμένο αριθμό προσώπων.

Αυτά είναι βαριά πολιτικά σημεία. Δεν πρέπει να αντιμετωπιστούν ούτε με θυμό ούτε με σιωπή. Πρέπει να εξεταστούν.

Όχι για να διαλυθεί η «Ελπίδα», αλλά για να σωθεί από τον μεγαλύτερο κίνδυνο που απειλεί κάθε κίνημα πολιτών: να γίνει τελικά αυτό που γεννήθηκε για να πολεμήσει.

Η πιο κρίσιμη φράση που αναδύεται από αυτή την κρίση είναι απλή: ένα κίνημα που γεννήθηκε από την απαίτηση των πολιτών για δημοκρατία δεν μπορεί να αρνείται την εφαρμογή της δημοκρατίας στο εσωτερικό του.

Αν το κάνει, τότε το πρόβλημα δεν είναι τεχνικό. Είναι υπαρξιακό.

⸻

Το παράδοξο των νέων κινημάτων: γεννιούνται από κάτω, οργανώνονται από πάνω

Η πολιτική ιστορία είναι γεμάτη από κινήματα που ξεκίνησαν από αυθεντική κοινωνική ανάγκη και στη συνέχεια παγιδεύτηκαν σε κλειστούς κύκλους. Στην αρχή υπάρχει ενθουσιασμός, αυθορμητισμός, εμπιστοσύνη, εθελοντισμός, θυσία χρόνου και προσωπικής ενέργειας. Οι άνθρωποι εμφανίζονται επειδή πιστεύουν. Δεν ζητούν αξιώματα. Δεν κυνηγούν καρέκλες. Δεν θέλουν μερίδιο εξουσίας για τον εαυτό τους. Θέλουν να βοηθήσουν.

Αλλά ακριβώς εκεί γεννιέται το πρώτο οργανωτικό κενό.

Όταν δεν υπάρχουν κανόνες, όταν δεν υπάρχουν σαφείς αρμοδιότητες, όταν δεν υπάρχει δημόσιο οργανωτικό σχέδιο, όταν δεν είναι γνωστό ποιος αποφασίζει και με ποια νομιμοποίηση, τότε το κενό δεν μένει άδειο. Το γεμίζουν οι πιο κοντινοί στο κέντρο. Οι πιο διαθέσιμοι. Οι πιο δικτυωμένοι. Οι πιο ικανοί να επηρεάζουν την πρόσβαση στην ηγεσία.

Έτσι σχηματίζεται αυτό που στην πολιτική γλώσσα ονομάζεται «αυλή».

Η αυλή δεν χρειάζεται πάντα τίτλους. Δεν χρειάζεται εκλογή. Δεν χρειάζεται καταστατική πρόβλεψη. Αρκεί να έχει πρόσβαση. Αρκεί να μπορεί να φιλτράρει πληροφορίες, να ελέγχει ροές, να καθυστερεί απαντήσεις, να απομονώνει φωνές, να διαμορφώνει εντυπώσεις, να λέει ποιος είναι «χρήσιμος» και ποιος «προβληματικός».

Αυτός είναι ο πιο ύπουλος μηχανισμός εξουσίας: δεν εμφανίζεται ως εξουσία. Εμφανίζεται ως «συντονισμός».

⸻

Το σκληρό ερώτημα προς τη Μαρία Καρυστιανού

Η Μαρία Καρυστιανού βρίσκεται σήμερα μπροστά σε ένα ερώτημα που δεν μπορεί να αποφύγει.

Γνωρίζει τι συμβαίνει πραγματικά στο εσωτερικό του εγχειρήματος; Έχει πλήρη εικόνα για το πώς αισθάνονται οι τοπικές ομάδες, τα μέλη, οι άνθρωποι που προσφέρθηκαν να βοηθήσουν; Γνωρίζει ποιες προτάσεις κατατέθηκαν και ποιες δεν απαντήθηκαν; Γνωρίζει αν γύρω της έχει δημιουργηθεί ένας κύκλος που προστατεύει το κέντρο, αλλά ταυτόχρονα απομακρύνει τη βάση;

Και αν το γνωρίζει, έχει αντιληφθεί πόσο σοβαρή είναι η κατάσταση;

Αυτές οι ερωτήσεις δεν τίθενται ως επίθεση. Το αντίθετο. Τίθενται ακριβώς επειδή η δημόσια παρουσία της Μαρίας Καρυστιανού έχει ακόμη τη δύναμη να λειτουργήσει διορθωτικά. Αν το εγχείρημα έχει πάρει λάθος οργανωτική κατεύθυνση, εκείνη είναι η μόνη που μπορεί να κάνει μια μεγάλη κίνηση επαναφοράς.

Όμως αυτή η κίνηση δεν μπορεί να είναι επικοινωνιακή. Δεν αρκεί μια δήλωση ενότητας. Δεν αρκεί μια γενική αναφορά στη συμμετοχή. Δεν αρκεί ένα κάλεσμα εγγραφών.

Χρειάζεται μεταφορά πραγματικής δύναμης προς τα μέλη.

Η Μαρία Καρυστιανού έχει ήδη αποδείξει ότι μπορεί να εμπνεύσει. Το δύσκολο τώρα είναι να αποδείξει ότι μπορεί να αυτοπεριορίσει την προσωπική πολιτική ισχύ της υπέρ μιας συλλογικής δημοκρατικής αρχιτεκτονικής. Αυτό είναι το πραγματικό τεστ ηγεσίας. Όχι να συγκεντρώνεις εμπιστοσύνη, αλλά να τη μετατρέπεις σε θεσμούς που δεν εξαρτώνται μόνο από εσένα.

⸻

Γιατί οι κλειστοί κύκλοι φοβούνται το απλό μέλος

Σε κάθε συγκεντρωτική δομή υπάρχει ένας κρυφός φόβος: ο απλός άνθρωπος.

Όχι επειδή το απλό μέλος είναι εχθρός. Αλλά επειδή είναι απρόβλεπτο. Μπορεί να ρωτήσει. Μπορεί να ζητήσει πρακτικά. Μπορεί να απαιτήσει εξηγήσεις. Μπορεί να ζητήσει ψηφοφορία. Μπορεί να θυμίσει στην ηγεσία τις αρχικές της δεσμεύσεις. Μπορεί να συνδεθεί με άλλα μέλη και να μετατρέψει την παθητική δυσαρέσκεια σε οργανωμένη δημοκρατική απαίτηση.

Αυτό φοβούνται οι μηχανισμοί: όχι τη διάλυση, αλλά τη λογοδοσία.

Γι’ αυτό πολλές φορές η συμμετοχή υμνείται ρητορικά αλλά περιορίζεται πρακτικά. Τα μέλη καλούνται να εγγραφούν, να χειροκροτήσουν, να στηρίξουν, να μοιράσουν υλικό, να υπερασπιστούν δημόσια την κίνηση. Όταν όμως ζητούν ουσιαστική συμμετοχή στη διαμόρφωση αποφάσεων, τότε αρχίζουν οι καθυστερήσεις, οι σιωπές, οι αοριστίες και οι παραπομπές στο μέλλον.

Αυτή είναι η παθολογία που διαλύει τα κινήματα από μέσα.

Δεν τα διαλύουν πάντα οι αντίπαλοι. Συχνά τα διαλύει η αδυναμία τους να εμπιστευτούν τους δικούς τους ανθρώπους.

⸻

Το «σιδερένιο» πρόβλημα της οργάνωσης

Ο Robert Michels είχε περιγράψει ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα τη γνωστή «σιδερένια νομοτέλεια της ολιγαρχίας»: όσο μια οργάνωση μεγαλώνει, τόσο τείνει να παράγει γραφειοκρατία, ειδικούς, κέντρα πληροφόρησης και μικρές ηγετικές ομάδες που αποκτούν πραγματικό έλεγχο πάνω στο σώμα των μελών.

Η θεωρία αυτή δεν σημαίνει ότι κάθε δημοκρατική προσπάθεια είναι καταδικασμένη. Σημαίνει όμως ότι καμία δημοκρατική προσπάθεια δεν επιβιώνει μόνο με καλές προθέσεις.

Η ολιγαρχία δεν αρχίζει πάντα με κακή πρόθεση. Συχνά αρχίζει με πρακτικές δικαιολογίες: «πρέπει να τρέξουμε», «δεν υπάρχει χρόνος», «η βάση δεν είναι ακόμη έτοιμη», «θα τα συζητήσουμε αργότερα», «τώρα προέχει η μάχη», «δεν πρέπει να βγουν διαφωνίες προς τα έξω».

Και έτσι, βήμα βήμα, το προσωρινό γίνεται μόνιμο. Η εξαίρεση γίνεται μέθοδος. Η σιωπή γίνεται κανόνας. Η ηγετική ευκολία γίνεται οργανωτική κουλτούρα.

Αυτός είναι ο λόγος που κάθε κίνημα πολιτών χρειάζεται από την πρώτη ημέρα θεσμούς. Όχι όταν μεγαλώσει. Όχι όταν μπει στη Βουλή. Όχι όταν πλησιάσουν εκλογές. Από την αρχή.

Γιατί μετά είναι αργά. Όταν οι άτυπες εξουσίες εδραιωθούν, πολύ δύσκολα παραχωρούν χώρο.

⸻

Η Κρήτη ως θετικό παράδειγμα: δύναμη μέσω ελευθερίας

Μέσα σε αυτή τη δύσκολη εικόνα υπάρχει ένα σημείο που αξίζει ιδιαίτερη προσοχή: η Κρήτη.

Σύμφωνα με την εμπειρία που αναδεικνύεται από ανθρώπους που παρακολούθησαν την οργανωτική ανάπτυξη της κίνησης, η Κρήτη φαίνεται να εξελίχθηκε σε μία από τις πιο δυναμικές τοπικές ενότητες όχι επειδή ελέγχθηκε ασφυκτικά από πάνω, αλλά επειδή της δόθηκε χώρος. Επειδή άνθρωποι αφέθηκαν να οργανωθούν. Επειδή η τοπική κοινότητα δεν αντιμετωπίστηκε ως εκτελεστικό παράρτημα, αλλά ως ζωντανός πυρήνας.

Αυτό δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι μάθημα.

Μια πραγματική βάση δεν χτίζεται με εντολές. Χτίζεται με εμπιστοσύνη, ευθύνη και καθαρούς κανόνες. Όταν οι άνθρωποι αισθάνονται ότι έχουν πραγματικό χώρο, αναλαμβάνουν ευθύνη. Όταν νιώθουν ότι απλώς χρησιμοποιούνται ως αριθμός, αποσύρονται. Όταν βλέπουν ότι η γνώμη τους καταγράφεται αλλά δεν μετρά, χάνουν την πίστη τους. Όταν όμως τους δίνεται η δυνατότητα να δημιουργήσουν, τότε η ενέργεια πολλαπλασιάζεται.

Η Κρήτη μπορεί να γίνει εργαστήριο. Όχι εξαίρεση.

Αν εκεί λειτούργησε ένα πιο ελεύθερο μοντέλο, τότε αυτό πρέπει να μελετηθεί, να καταγραφεί και να επεκταθεί. Ποιες διαδικασίες βοήθησαν; Πώς οργανώθηκαν οι άνθρωποι; Πώς επικοινώνησαν; Πώς μοιράστηκαν ευθύνες; Πώς απέφυγαν τον ασφυκτικό έλεγχο; Πώς δημιουργήθηκε εμπιστοσύνη;

Αυτές είναι οι ερωτήσεις που πρέπει να απασχολήσουν κάθε σοβαρή οργανωτική συζήτηση.

⸻

Η βάση δεν πρέπει να περιμένει άδεια για να υπάρξει

Το άρθρο αυτό δεν απευθύνεται μόνο στη Μαρία Καρυστιανού. Απευθύνεται εξίσου στα μέλη και στους φίλους της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία».

Αν οι πολίτες περιμένουν παθητικά να τους δοθεί δημοκρατία από πάνω, τότε έχουν ήδη αποδεχθεί το παλιό μοντέλο. Η δημοκρατία δεν χαρίζεται. Απαιτείται, οργανώνεται, κατοχυρώνεται και ασκείται.

Τα μέλη της «Ελπίδας» δεν πρέπει να αρκεστούν στον ρόλο του υποστηρικτή. Αν το κίνημα ανήκει πραγματικά στους πολίτες, τότε οι πολίτες οφείλουν να ζητήσουν θεσμικά κατοχυρωμένο ρόλο.Να ζητήσουν γενικές συνελεύσεις.
Να ζητήσουν δημόσιο οργανωτικό σχέδιο.
Να ζητήσουν συμμετοχή στη διαμόρφωση του καταστατικού.
Να ζητήσουν δικαίωμα πρότασης.
Να ζητήσουν δικαίωμα ψήφου.
Να ζητήσουν εκλεγμένους και ανακλητούς συντονιστές.
Να ζητήσουν πρακτικά αποφάσεων.
Να ζητήσουν διαφανές μητρώο προτάσεων.
Να ζητήσουν σαφείς αρμοδιότητες για τις τοπικές ομάδες.
Να ζητήσουν κανόνες σύγκρουσης συμφερόντων.
Να ζητήσουν οικονομική διαφάνεια.
Να ζητήσουν μηχανισμό εσωτερικής διαμεσολάβησης για συγκρούσεις.
Να ζητήσουν χρονοδιάγραμμα θεσμικής συγκρότησης.

Αυτά δεν είναι διασπαστικές απαιτήσεις. Είναι όροι επιβίωσης.

Διότι ένα κίνημα πολιτών που φοβάται τις απαιτήσεις των πολιτών του δεν είναι κίνημα πολιτών. Είναι μηχανισμός που δανείζεται τη γλώσσα της βάσης.

⸻

Η αναγκαία δημοκρατική αρχιτεκτονική

Αν η «Ελπίδα» θέλει να γίνει κάτι θεμελιωδώς διαφορετικό, χρειάζεται άμεση οργανωτική επανεκκίνηση. Όχι με όρους κρίσης, αλλά με όρους ωριμότητας.

Πρώτον, χρειάζεται προσωρινό δημοκρατικό πλαίσιο λειτουργίας. Ένα μεταβατικό καταστατικό που θα ορίζει καθαρά ποιος αποφασίζει, πώς αποφασίζει, πώς ελέγχεται και πώς ανακαλείται.

Δεύτερον, χρειάζεται θεσμική κατοχύρωση των τοπικών ομάδων. Οι τοπικές ομάδες δεν μπορούν να είναι απλώς δίκτυα εθελοντών. Πρέπει να έχουν δικαιώματα, αρμοδιότητες, συνελεύσεις, εκλεγμένους συντονιστές, υποχρέωση τήρησης πρακτικών και δικαίωμα υποβολής προτάσεων στην κεντρική διαδικασία.

Τρίτον, χρειάζεται δημόσιο μητρώο προτάσεων. Κάθε πρόταση μέλους ή τοπικής ομάδας πρέπει να καταγράφεται, να λαμβάνει αριθμό, να φαίνεται σε ποιο στάδιο βρίσκεται, ποιος την εξετάζει και ποια απόφαση ελήφθη. Η σιωπή δεν μπορεί να είναι μέθοδος διοίκησης.

Τέταρτον, χρειάζεται διαχωρισμός ανάμεσα στο πολιτικό πρόσωπο και στην οργανωτική εξουσία. Η Μαρία Καρυστιανού μπορεί να παραμείνει το κεντρικό δημόσιο πρόσωπο του εγχειρήματος. Αλλά η οργάνωση δεν μπορεί να εξαρτάται από προσωπική πρόσβαση σε εκείνη. Χρειάζονται όργανα, κανόνες και λογοδοσία.

Πέμπτον, χρειάζεται ψηφιακή πλατφόρμα συμμετοχής με καθαρούς κανόνες. Όχι χαοτικές συνομιλίες, όχι ανεξέλεγκτα κοινωνικά δίκτυα, όχι άτυπες ομάδες που λειτουργούν ως υποκατάστατο θεσμών. Χρειάζεται οργανωμένη διαδικασία προτάσεων, διαβούλευσης, αξιολόγησης και ψηφοφορίας.

Έκτον, χρειάζεται αρχή περιορισμένης θητείας και εναλλαγής ρόλων. Όποιος συντονίζει δεν πρέπει να κατέχει μόνιμα τη θέση. Η εξουσία που δεν εναλλάσσεται γίνεται ιδιοκτησία.

Έβδομον, χρειάζεται δημόσια δέσμευση ότι το τελικό καταστατικό δεν θα συνταχθεί πίσω από κλειστές πόρτες, αλλά θα συνδιαμορφωθεί από τη βάση.

Αυτά είναι τα ελάχιστα.

⸻

Η κρίση ως ευκαιρία

Κάθε νέα πολιτική προσπάθεια κάποια στιγμή συναντά τον καθρέφτη της. Για την «Ελπίδα», αυτός ο καθρέφτης ήρθε νωρίς. Ίσως πολύ νωρίς. Αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό.

Το χειρότερο θα ήταν να εμφανιστούν αυτά τα προβλήματα αργότερα, όταν οι μηχανισμοί θα είχαν ήδη παγιωθεί, όταν οι άνθρωποι θα είχαν κουραστεί, όταν η απογοήτευση θα είχε γίνει σιωπηλή αποχώρηση.

Τώρα υπάρχει ακόμη χρόνος.

Υπάρχει χρόνος για γενναία διόρθωση. Υπάρχει χρόνος για άνοιγμα. Υπάρχει χρόνος για θεσμούς. Υπάρχει χρόνος για να γίνει η βάση πραγματικός συνιδιοκτήτης του εγχειρήματος.

Αλλά ο χρόνος δεν είναι απεριόριστος.

Οι άνθρωποι που προσέρχονται σε τέτοιες κινήσεις φέρνουν μαζί τους κάτι πολύτιμο: εμπιστοσύνη. Και η εμπιστοσύνη, όταν πληγωθεί, δεν επιστρέφει εύκολα. Ιδίως σε μια κοινωνία που έχει προδοθεί πολλές φορές από πολιτικά σχήματα που υποσχέθηκαν συμμετοχή και παρήγαγαν μηχανισμούς.

Γι’ αυτό η σημερινή στιγμή είναι τόσο σοβαρή.

Δεν αρκεί η «Ελπίδα» να πείσει ότι έχει δίκιο απέναντι στο παλιό σύστημα. Πρέπει να πείσει ότι δεν θα το αναπαράγει στο εσωτερικό της.

⸻

Το πραγματικό στοίχημα: όχι απλώς να κερδίσει, αλλά να μη μοιάσει σε αυτό που πολεμά

Η φράση «για να αλλάξεις τα πράγματα χρειάζεσαι εξουσία» μπορεί να είναι πολιτικά κατανοητή. Κανείς δεν αλλάζει θεσμούς μόνο με ευχές. Κανείς δεν αναμετριέται με ένα βαθύ σύστημα χωρίς πολιτική δύναμη.

Το ερώτημα όμως είναι: τι είδους εξουσία;

Εξουσία συγκεντρωμένη γύρω από πρόσωπα; Ή εξουσία μοιρασμένη σε θεσμούς και πολίτες;

Εξουσία που ζητά εμπιστοσύνη χωρίς έλεγχο; Ή εξουσία που αποδέχεται λογοδοσία;

Εξουσία που χειρίζεται τη βάση ως εκλογικό σώμα; Ή εξουσία που τη μετατρέπει σε ζωντανό πολιτικό υποκείμενο;

Εδώ θα κριθεί η «Ελπίδα».

Διότι το παλιό σύστημα δεν νικά πάντα τους αντιπάλους του καταστρέφοντάς τους. Συχνά τους νικά μεταμορφώνοντάς τους σε αντίγραφά του. Τους κάνει να πιστεύουν ότι για να το αντιμετωπίσουν πρέπει να χρησιμοποιήσουν τις ίδιες μεθόδους: συγκέντρωση, έλεγχο, σιωπή, εσωτερικές ισορροπίες, πρόσβαση, αυλές, μηχανισμούς.

Αυτός είναι ο πραγματικός βάλτος.

Και όποιος μπει σε αυτόν δύσκολα βγαίνει καθαρός.

⸻

Ένα κάλεσμα προς τη Μαρία Καρυστιανού

Η Μαρία Καρυστιανού έχει ακόμη τη δυνατότητα να κάνει κάτι που σπάνια κάνουν οι πολιτικοί αρχηγοί: να ανοίξει η ίδια την εξουσία πριν της την αφαιρέσει η κρίση.

Να καλέσει τα μέλη σε πραγματική οργανωτική συνέλευση.

Να ζητήσει από όλες τις τοπικές ομάδες να καταθέσουν προτάσεις.

Να δεσμευθεί ότι το καταστατικό θα συνδιαμορφωθεί από τη βάση.

Να δημοσιεύσει προσωρινό πλαίσιο λειτουργίας.

Να αναγνωρίσει ότι η συμμετοχή δεν είναι κίνδυνος, αλλά προϋπόθεση.

Να αποδείξει ότι δεν φοβάται τα μέλη της.

Αν το κάνει, δεν θα αποδυναμωθεί. Θα ισχυροποιηθεί. Διότι η αυθεντική ηγεσία δεν μικραίνει όταν μοιράζει ευθύνη. Μεγαλώνει.

Η ιστορική ευκαιρία της δεν είναι απλώς να δημιουργήσει κόμμα. Είναι να αποδείξει ότι μια χαρισματική δημόσια παρουσία μπορεί να γεννήσει θεσμούς που δεν εξαρτώνται από το χάρισμα.

Αυτό θα ήταν πραγματικά νέο.

⸻

Ένα κάλεσμα προς τα μέλη

Τα μέλη της «Ελπίδας» δεν πρέπει να περιμένουν να λυθούν όλα από πάνω. Αν πράγματι πιστεύουν σε ένα κίνημα πολιτών, πρέπει να συμπεριφερθούν ως πολίτες και όχι ως οπαδοί.

Να οργανωθούν.

Να συζητήσουν.

Να καταγράψουν προτάσεις.

Να απαιτήσουν απαντήσεις.

Να ζητήσουν θεσμούς.

Να προστατεύσουν το εγχείρημα από τους μηχανισμούς πριν οι μηχανισμοί το καταπιούν.

Δεν χρειάζεται εχθρότητα. Δεν χρειάζεται εσωτερικός πόλεμος. Δεν χρειάζεται προσωπική επίθεση. Χρειάζεται δημοκρατική επιμονή.

Η βάση δεν πρέπει να καταστρέψει την «Ελπίδα». Πρέπει να την πάρει στα σοβαρά.

Και το να παίρνεις στα σοβαρά ένα κίνημα πολιτών σημαίνει να μη δέχεσαι να λειτουργεί χωρίς πολίτες.

⸻

Από την ελπίδα στην πράξη

Η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» βρίσκεται σήμερα σε ένα σταυροδρόμι.

Μπορεί να γίνει ακόμη ένα κόμμα με ωραία λόγια, ισχυρό σύμβολο και κλειστή λειτουργία. Μπορεί να απορροφηθεί από τους ίδιους κανόνες που διέλυσαν την εμπιστοσύνη των πολιτών στην πολιτική. Μπορεί να χαθεί στον βάλτο των κλειστών κύκλων, των προσωπικών ισορροπιών και της αδιαφανούς οργάνωσης.

Ή μπορεί να κάνει κάτι πολύ πιο δύσκολο.

Να χτίσει πραγματική εσωτερική δημοκρατία.

Να μετατρέψει τα μέλη σε δύναμη.

Να δώσει στις τοπικές ομάδες θεσμική υπόσταση.

Να κάνει την Κρήτη όχι εξαίρεση, αλλά παράδειγμα.

Να αποδείξει ότι ο αγώνας για δικαιοσύνη δεν σταματά στα Τέμπη, αλλά συνεχίζεται στον τρόπο με τον οποίο οργανώνουμε την ίδια την πολιτική.

Η Μαρία Καρυστιανού έχει μπροστά της μια απόφαση που μπορεί να καθορίσει όχι μόνο την πορεία της «Ελπίδας», αλλά και το αν στην Ελλάδα μπορεί να υπάρξει ξανά ένα κίνημα που να ανήκει πραγματικά στους πολίτες.

Το ερώτημα δεν είναι αν η «Ελπίδα» θα αποκτήσει μέλη.

Το ερώτημα είναι αν τα μέλη θα αποκτήσουν δύναμη.

Γιατί μόνο τότε η Ελπίδα δεν θα είναι απλώς όνομα.

Θα είναι πράξη.


Georgios M.

πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

του Ρούντι Ρινάλντι

Σχεδόν 24 ώρες μετά την εξαγγελία του «νέου» κόμματος Τσίπρα υπό το ακρωνύμιο ΕΛ.Α.Σ., αυτό σκαρφάλωσε αμέσως στη δεύτερη θέση στις δημοσκοπήσεις με ένα στρογγυλό 17%. Όλο το μιντιακό σύστημα, σαν να έπεσε γραμμή από κάποια κέντρα, σπρώχνει με φόρα Τσίπρα. Μέχρι και στελέχη της Ν.Δ. επαινούν τον «ώριμο» και «λαμπερό» Τσίπρα, που όμως «θα τον ξανανικήσουν». Προς το παρόν η πίεση μετατίθεται στον άλλο εταίρο του συστημισμού, το ΠΑΣΟΚ: αυτό χρειάζεται λίγο ακόμη «μασάζ» για να καταστεί εντελώς εύπλαστο, ώστε να συμβάλει στην επιχειρούμενη αναστήλωση ενός δικομματισμού (κεντροδεξιό μόρφωμα – κεντροαριστερό μόρφωμα) με ανακύκλωση του υφιστάμενου πολιτικού προσωπικού.

Η ανάσυρση του Τσίπρα από τη ναφθαλίνη γίνεται για να επιχειρηθεί μια επανασταθεροποίηση του πολιτικού συστήματος με δύο πυλώνες. Πιο ιδιαίτερος στόχος είναι να περιμαζέψει τα ρετάλια του συριζικού κεντροαριστερού αστερισμού που διασκορπίστηκε από το 2015 και ύστερα, μετά τις παλινωδίες και τις ήττες του υπό τον κ. Τσίπρα. Ανασύρεται επειδή, όσα και να λέει περί «πατριωτισμού» και «ελληνικότητας», έχει δώσει εξετάσεις και απέκτησε διαπιστευτήρια, πως υπηρετεί την εξάρτηση και όλες τις ανάγκες του μεταπρατισμού. Άλλωστε είναι ο μόνος χώρος που ολόκληρο το πολιτικό προσωπικό του (όπου κι αν βρέθηκαν μετά τη θρυμματοποίηση του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ) δηλώνει σε όλους τους τόνους «περήφανο» για τη διακυβέρνηση 2015-19, για την ψήφιση του 3ου Μνημονίου (μαζί με τις άλλες συστημικές δυνάμεις), και φυσικά για τη συμφωνία των Πρεσπών, που υπογράφτηκε με άμεση καθοδήγηση και απαίτηση ΗΠΑ-Γερμανίας.

«Πίσω από τις λέξεις κρύβεται ο Αλέξης»: το παιχνίδι αυτό παίζεται αμοραλιστικά, και αποκλειστικά σε επικοινωνιακό επίπεδο. Το 2015, ως νέος πρωθυπουργός, πήγε στην Καισαριανή να καταθέσει στεφάνι στους 200 εκτελεσμένους, ενώ παζάρευε με την τρόικα. Τώρα διαλέγει ένα ακρωνύμιο που «παίζει» (σε λίγους) με τον ΕΛΑΣ της εποποιίας ενάντια στη ναζιστική κατοχή, αλλά και την ΕΛΑΣ ως αστυνομία τώρα. Θόρυβος να γίνεται, βαβούρα, αυτό συνιστούν οι επικοινωνιολόγοι. Το διαζύγιο με ό,τι σήμαινε η Αριστερά για τον τόπο σε περασμένες δεκαετίες έχει παρθεί από πολύ νωρίς. Μάλιστα ο ίδιος προέρχεται από την επιχείρηση κατασπατάλησης ενός μεγάλου κεφαλαίου για τον Τόπο και τον Λαό, που είχε χτιστεί με αγώνες, απλοχεριά και λεβεντιά από εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στη χώρα μας.
Μέσα από αυτόν τον χώρο, ιδιαίτερα στην εποχή της κατασπατάλησης του κεφαλαίου του και της διάλυσης του «ηθικού πλεονεκτήματος», αναδείχθηκαν μηχανισμοί και ελεεινές μέθοδοι που καμία σχέση δεν είχαν με όποιο χειραφετητικό πρόταγμα. Η συνάντηση της σύνολης αριστεράς με τις παρυφές της εξουσίας (πρώτα στα χρόνια της συγκυβέρνησης με τη Ν.Δ. το 1989-90), και αργότερα με την «πρώτη φορά Αριστερά», επέφερε ακόμα περισσότερη διάβρωση και ενίσχυσε τις τάσεις διαζυγίου με ό,τι υπήρξε και συμβόλιζε η Αριστερά κάποτε.

Όσα κάνει τώρα ο Τσίπρας και η παρέα του, και όσα έχει δει ο απλός κόσμος (παραίτηση Τσίπρα, άφιξη Κασσελάκη που ο ίδιος ο Τσίπρας έφερε και μετά ροκάνισε, διασπάσεις, δύο κόμματα στη Βουλή, σιωπή Τσίπρα και επανεμφάνισή του), ευτελίζουν κι άλλο την έννοια της τρέχουσας και υπαρκτής αριστεράς. Ο ίδιος τώρα θέλει να πετάξει τα «βαρίδια» που τάχα τον εμπόδιζαν όσο ήταν αρχηγός. Καμιά αυτοκριτική. Δηλώνει όμως απερίφραστα: «Τώρα είμαι διαφορετικός»! Έλκεται άλλωστε προς το κέντρο, όραμά του ο… «δημοκρατικός καπιταλισμός». Ωστόσο, θέλει να μεταθέσει τον γενικότερο ευτελισμό στους πρώην συνεργάτες του: Θα πάτε στον εξώστη (πρώτη φάση), θα παραιτηθείτε από τα κόμματα που ανήκετε (δεύτερη φάση), θα δηλώσετε πρόθυμοι να έρθετε στο «κόμμα μου», κι εγώ θα δω τι θα κάνω με καθέναν ξεχωριστά…

Τώρα βρισκόμαστε στην εφαρμογή της τρίτης φάσης, δηλαδή του περιμαζώματος όσων προσέλθουν. Ο ΣΥΡΙΖΑ εξαφανίζεται μέσα από εξευτελιστικές διαδικασίες, για να γεννηθεί τι; Ένα κυνικό, χωρίς αρχές υποστύλωμα ενός υπό κατασκευή δικομματισμού που θα υπηρετεί καλύτερα και αποτελεσματικότερα το μεταπρατικό μοντέλο, τους ολιγάρχες και τις πρεσβείες, την Ελλάδα της εξάρτησης και της υποτέλειας. Και, όπου και όταν χρειαστεί, θα βάλουν κι αυτοί τις υπογραφές τους – διότι θα ζητηθούν και τέτοιες.
Το στίγμα της αναξιοπιστίας πάει μαζί με την έλλειψη μιας λαϊκής δυναμικής. Το σύστημα θέλει έναν «μη λαό», έναν λαό καθηλωμένο, αποδιοργανωμένο, αποπροσανατολισμένο, χωρίς προσδοκία καλύτερου μέλλοντος, σκέτο ψηφοφόρο διαχειριστών. Τον θέλει να σέρνεται στη λογική του «και μη χειρότερα θεέ μου». Σε αυτές τις συνθήκες, το «μπαλκόνι» ενός Τσίπρα είναι χρήσιμο ώστε να περιμαζευτεί ο κεντροαριστερός χώρος και να λειτουργήσει ως συμπληρωματικός βραχίονας. Το «συμπαράταξη» μπορεί να νοηθεί μόνο υπό την έννοια του «περιμαζώματος».

Θορυβώδης τενεκές, που θα αυτοπροσδιορίζεται ως χρυσός. Συνεπώς, διόλου «ελληνική αριστερή συμπαράταξη». Κόμμα Τσίπρα, και «σπρωχτό» με όλα τα μέσα!

(Δρόμος, φύλλο 779, 6/6/26)

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Την πλειοψηφία των «δεσμεύσεων» θα μπορούσε να τις εξαγγείλει και ο Νίκος Ανδρουλάκης ακόμη και ο Κυριάκος Μητσοτάκης.


Το πρόβλημα με το να βάζεις πολύ ψηλά τον πήχη, είναι ότι μπορεί να περάσεις από κάτω. Η παρουσίαση του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα στο Θησείο, είχε σκηνοθεσία, φώτα, το παλιό σκηνοθετικό μοτίβο με το κοριτσάκι που φέρνει το μήνυμα (κάτι ανάμεσα στο κοριτσάκι της τελετής έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων και στο κοριτσάκι της Αλλαγής του Αντρέα Παπανδρέου), υποσχέσεις (ξανά) για μια άλλη Ελλάδα και κόσμο που ήθελε από κάπου να πιαστεί.

Στημένος πάνω σε μία κυκλική εξέδρα, ο Αλέξης Τσίπρας, προσπαθούσε να είναι κάτι το νέο και ωραίο που πρώτη φορά κατέβηκε στον πλανήτη της πολιτικής. Η δική μου πρώτη εντύπωση ήταν πως ο Τσίπρας αντιγράφει επικοινωνιακά τον Μητσοτάκη του 2019 , ο οποίος είχε χρησιμοποιήσει ακριβώς το ίδιο φόντο με την Ακρόπολη, παριστάνοντας ωστόσο τον Σταύρο Θεοδωράκη. Ένα υβρίδιο που προσπαθεί να δικαιολογήσει τη συνεχή ροπή προς την πολιτική μετάλλαξη.

Οι συναισθηματικές γενικότητες και οι ποιητικοφανείς βερμπαλισμοί, επιχειρούσαν να εμφανίσουν έναν πολιτικό που μόλις ανακάλυψε τι πρέπει να γίνει. Παίζοντας τον ρόλο «Σταύρος Θεοδωράκης ο Β΄», ο Αλέξης Τσίπρας, ανακάλυψε τις θάλασσες, τα λιόδεντρα, τις ομορφιές της Ελλάδας ως αντίδοτο στην φαρμακερή πολιτική του Μητσοτάκη. Την ίδια ώρα ωστόσο προσέφερε και «ολίγον από Αριστερά», με πρώτο και κύριο το όνομα του κόμματός του που είναι Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη. Ο πρώην πρωθυπουργός φαίνεται να επιβεβαιώνει τον εαυτό του, σε κείνη την αναφορά γκάφα στη «στροφή 360 μοιρών», επιστρέφοντας εκεί απ όπου ήθελε να απομακρυνθεί: την Αριστερά.

Σε μια πιο πραγματιστική ανάλυση που έκανε πολύ καλή φίλη για την εμφάνιση Τσίπρα, θυμίζει τον φανταστικό ήρωα στο «καφέ της Χαράς», Περίανδρο Πώποτα, ο οποίος έχει ως πολιτικό του σύνθημα το «Μπρος, πίσω». Προφανώς πρόκειται για μια κατά Μαραντζίδη μετάφραση της γνωστής τακτικής του Λένιν «Ένα βήμα μπρος, δυο βήματα πίσω», που τον εμφανίζει ως Πώποτα.

Από άποψη ουσίας, αυτό που παρουσίασε ο Τσίπρας δεν ήταν η διακήρυξη ενός κόμματος, όπως άλλωστε το κείμενο που εμφάνισε το Ινστιτούτο του πριν μερικές μέρες ως «Μανιφέστο» δεν ήταν μανιφέστο. Η διακήρυξη ενός κόμματος, περιλαμβάνει πολιτικές και ιδεολογικές αρχές του κόμματος, όχι με την έννοια του προσδιορισμού (Αριστερό ή Δεξιό κόμμα) αλλά με την έννοια της πολιτικής επεξεργασίες και των λύσεων. Οι αναφορές στα καρτέλ, την ακρίβεια, το Κράτος Δικαίου και όσα αναφέρθηκαν ως «δεσμεύσεις» ήταν γενικόλογες αναφορές προεκλογικού τύπου, χωρίς προγραμματική επεξεργασία. Δεν φτάνει να λες θα φορολογηθούν τα μεγάλα εισοδήματα (αυτό είναι προεκλογικό πυροτέχνημα) αλλά γιατί έχει σημασία να φορολογηθούν και πώς αυτό θα ενταχθεί σε μια ανασυγκρότηση της χώρας. Την πλειοψηφία των «δεσμεύσεων» θα μπορούσε να τις εξαγγείλει και ο Νίκος Ανδρουλάκης ακόμη και ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Την έλλειψη των προγραμματικών θέσεων με πρόσημο, ο Αλέξης Τσίπρας επιχείρησε να τις καλύψει με συναισθηματικές αναφορές στην Αριστερά. Θυμήθηκε την ΕΔΑ, τους αγώνες ακόμη και την Εθνική Αντίσταση. Έχει σημασία πως ως σύμβολο της Αντίστασης ανέφερε την Ηλέκτρα Αποστόλου, την ηρωίδα που βασάνισαν οι ασφαλίτες συνεργάτες των Γερμανών. Απέφυγε αναφορές στα σύμβολα της Εθνικής Αντίστασης Άρη Βελουχιώτη ή Στέφανο Σαράφη, προφανώς για να μην δυσαρεστήσει τον σύμβουλό του και αναθεωρητή της Ιστορίας Νίκο Μαραντζίδη, που τους έχει εμφανίσει ως σφαγείς που προκαλούσαν τους Γερμανούς κάνοντας Αντίσταση.

Ο Αλέξης Τσίπρας κατά τα λοιπά, σκηνοθέτησε τον εαυτό του, κατά τα πρότυπα Μητσοτάκη του 2019. Ο πρώην πρωθυπουργός έπαιξε με επιτυχία το ρόλο. Τολμώ να πω καλύτερα από τους δύο ηθοποιούς που προλόγισαν την εκδήλωση.

Κορυφαία στιγμή υποκριτικής ήταν όταν, ο Τσίπρας ανοίγει το γράμμα που του φέρνει το μικρό κοριτσάκι και μένει θεατρικά έκπληκτος διαβάζοντας το όνομα του κόμματος που ο ίδιος έχει επιλέξει!

Αμήχανες στιγμές στο έργο, ήταν όταν ενώ προσπαθούσε να παίξει τον «παλιό Αλέξη» έπρεπε να κοιτάει τις κακά τοποθετημένες οθόνες με το κείμενο της ομιλίας του και να εμφανίζεται έτσι ως Μεσσίας που αλληθωρίζει.

Ας δούμε όμως πώς προετοιμάστηκε όλο αυτό. Η παράσταση «ΕΛΑΣ ΕΛΑΣ τι θα γίνει φίλε μου με εμάς» άρχισε τις προετοιμασίες τον Μάρτιο του 2024. Ήταν τότε που η κάμερα του κινητού ενός επιβάτη σε αεροπορικό ταξίδι, φωτογραφίζει τον Αλέξη Τσίπρα να διαβάζει ένα memo της Γαλλικού κολοσσού επικοινωνίας Publicis. Το κείμενο φαίνεται να είναι η πρόταση της εταιρείας για το rebranding του Τσίπρα. Την αναδιαμόρφωση δηλαδή του προφίλ του. Όσα ακολουθούν, θυμίζουν τοποθέτηση προϊόντος. Ο Αλέξης Τσίπρας απομακρύνεται από την τρέχουσα πολιτική που καθορίζει η τοξικότητα Μητσοτάκη και φτιάχνει πολιτικό μάγουλο και μακιγιάζ. Φτιάχνει ένα Ινστιτούτο, ταξιδεύει πέραν του Ατλαντικού για να αποκτήσει εσάνς Χάρβαρντ, ζητάει συγνώμη για τη Novartis, διαρρέει ότι είναι πλέον ένας ώριμος συστημικός παίκτης και (κυρίως) υπογράφει, είτε το γράφει είτε όχι, ένα βιβλίο που ευλογεί τα γένια του και ξυρίζει ΣΥΡΙΖΑ τους ανθρώπους με τους οποίους έκανε το άλμα στην εξουσία. Άκρως αντιφατικός, υπερασπίζεται την διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, όχι αυτούς που ήταν μέλη της και ταυτόχρονα δείχνει πως θέλει να την ξεχάσει. Διατρανώνει ότι είναι άλλος, από αλλού και διακατέχεται ξαφνικά από τη λαγνεία του Κέντρου. Στις εμφανίσεις του, ο όρος Αριστερά δεν υπάρχει πουθενά. Του διαφεύγει ότι στη Γάζα γίνεται γενοκτονία και πως ο Νετανιάχου είναι δολοφόνος. Γύρω του, εμφανίζονται ως σύμβουλοι, πάτρωνες και αναλυτές, πρόσωπα όπως ο Νίκος Μαραντζίδης και ο Γιώργος Σιακαντάρης που υπήρξαν πολέμιοι του ίδιου και της πολιτικής του. Δηλώνουν δε δημόσια πως συνεχίζουν να μην εκτιμούν την διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και τον πρωθυπουργό Τσίπρα και να διαβεβαιώνουν πως είναι αυτός που έχει αλλάξει.

Φυσικά όλα αυτά έρχονται ως επιστέγασμα της βουλευτικής του αφωνίας. Παραμένει στη Βουλή επί δύο χρόνια, χωρίς να αρθρώσει λέξη ενάντια στον Μητσοτάκη. Αντιθέτως παρεμβαίνει παρασκηνιακά στο πρώην κόμμα του, το ΣΥΡΙΖΑ, δημιουργώντας διαλυτικές καταστάσεις στο όνομα της προσμονής της επιστροφής του. Αφού ζήτησε με παρέμβασή του να τελειώσει το «τραγικό φαινόμενο Κασσελάκη» (που ο ίδιος επέβαλε στο ΣΥΡΙΖΑ έχοντας την βεβαιότητα του ελέγχου του από το παρασκήνιο), εγκαταλείπει το κόμμα του με τον πιο προσβλητικό τρόπο. Απευθύνεται στο κόμμα, την ηγεσία, τα στελέχη με την απαξιωτική τοποθέτηση που τους εμφανίζει ανίκανους να κάνουν αντιπολίτευση. Αποδίδει στον εαυτό του κατ αξίωμα, τον ρόλο του σωτήρα και Μεσσία.

Μόνο που τα δημοσκοπικά δεδομένα που τόσο αγάπησε και μίσησε ο Τσίπρας, δείχνουν πως δεν έχει πρόσβαση στο ακροατήριο του Κέντρου. Έτσι ξαφνικά, στην παρουσίαση στη Ρεματιά Χαλανδρίου, ανακαλύπτει την «Κυβερνώσα Αριστερά» ξανά. Στο Θησείο, γίνεται η πλήρης μεταμόρφωση. Κάνει Αριστερό κόμμα, θυμάται την Εθνική Αντίσταση και ανακαλύπτει το φως του. Κατά την διάρκεια αυτών των τακτικισμών υπάρχουν μερικά μειονεκτήματα εκτός σκηνοθεσίας:

1. Ο Τσίπρας επιβεβαιώνει πάλι τον μισητό προσδιορισμό του κωλοτούμπα

2. Τελειώνει το παιχνίδι της επικοινωνιακής προσμονής και ξαναμπαίνει στο δια ταύτα της πολιτικής χωρίς να μπορεί να υποστηρίξει ότι προέρχεται από παρθενογένεση. Γιατί δεν έκανε όσα λέει ότι θα κάνει ως κυβέρνηση και γιατί δεν τα υποστήριξε ως Αντιπολίτευση;

3. Θα κινηθεί σε ένα εχθρικό περιβάλλον που ο ίδιος δημιουργεί με το χώρο του, έχοντας δηλώσει προκαταβολικά ότι οι άλλοι είναι οι αχρείαστοι και πεπαλαιωμένοι. Επιπλέον δεν θα ξέρει τι να κάνει όσους ψώνισε για να τον οδηγήσουν προς το Κέντρο κατηγορώντας την Αριστερά.

Ο Τσίπρας εγκατέλειψε τη λαγνεία του Κέντρου και έκανε την εκλογική του ανάγκη Αριστερά. Η σκηνοθεσία μόλις τελείωσε και αρχίζει η πραγματικότητα. Πόσο Πώποτα να αντέξει αυτή η Αριστερά;

ΥΓ: Ο Τσίπρας προφανώς επιθυμούσε ηρωικούς συνειρμούς εθνικής αντίστασης με το ΕΛΑΣ ως όνομα κόμματος αλλά μοιραία παραπέμπει στην Ελληνική Αστυνομία. Το δε σήμα, συγχωρέστε με, παρότι επιχείρησε την αντιγραφή από το αστέρι του ΣΥΡΙΖΑ, θυμίζει σήμα βενζινάδικου.

πηγή:  documentonews 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0


Του Γιώργου Χαρβαλιά

Mια υπηρεσία που αναμφισβήτητα έχει προσφέρει στον τόπο η Μαρία Καρυστιανού είναι η ανάταξη της χαμένης ελπίδας. Η αποκατάσταση της πεποίθησης δηλαδή ότι αξίζει να παλεύεις για το δίκιο σου ακόμη και σε ένα περιβάλλον που μοιάζει εκ των προτέρων ναρκοθετημένο.

Η «Μαρία των Τεμπών» είχε το σθένος να τα βάλει με μια αδίστακτη εξουσία, αναζητώντας δικαιοσύνη για την αδικοχαμένη κόρη της και για όλα τα παιδιά μας που έφυγαν εκείνη τη μοιραία νύχτα. Παρότι ανώνυμη, μια απλή πολίτης από εκείνη την έρμη αστική τάξη που εξαϋλώνεται μέσα στη λαίλαπα του οικονομικού μας εξανδραποδισμού, η Καρυστιανού κατάφερε να σταθεί όρθια. Όχι απαραίτητα να νικήσει, αλλά να παλέψει με αξιοπρέπεια και να κλονίσει μια κυβέρνηση που πέρασε αλώβητη από άλλες συμπληγάδες.

Από κει και πέρα οι υπηρεσίες που μπορεί να προσφέρει η ίδια στην πολιτική ζωή του τόπου μέλλουν να κριθούν. Η ελπίδα που γέννησε στη συνείδηση του λοβοτομημένου Έλληνα των Μνημονίων δεν είναι βέβαιο ότι θα μετουσιωθεί σε ελπίδα για τη σωτηρία μιας παραπαίουσας χώρας όπως υπονοεί το όνομα του κόμματος που ανακοίνωσε προχθές.

Η κάθοδός της στον πολιτικό στίβο είναι ασφαλώς καλοδεχούμενη στον βαθμό που αποτελεί συνταγματικό δικαίωμα κάθε Έλληνα πολίτη, και ειδικά ανθρώπων που ενσαρκώνουν κοινωνικούς αγώνες. Πλην όμως οι πραγματικές συνθήκες της ελληνικής κοινοβουλευτικής ζούγκλας μπορεί να αποδειχτούν εξαιρετικά ανθυγιεινές για κάποιον που δεν διαθέτει την απαιτούμενη εκπαίδευση, την εμπειρία, κυρίως όμως τον κυνισμό και την αναισθησία των επαγγελματιών της πολιτικής.

Υπό την έννοια αυτή αναμενόμενα ήταν και τα δηλητηριώδη σχόλια για τον ερασιτεχνισμό ή και τη γραφικότητα της προχθεσινής εκδήλωσης στο Ολύμπιον. Πλην όμως, άτοπα. Γιατί κανείς δεν μπορούσε να έχει την απαίτηση από μία παιδίατρο, μία δικηγόρο, έναν ανήσυχο δημοσιογράφο που ζει στη Ρωσία, και μια ακτιβίστρια με καλλιτεχνικές ανησυχίες από την Καλιφόρνια να στήσουν στο άψε σβήσε προεκλογική συγκέντρωση προδιαγραφών… υπερπαραγωγής, όπως αυτές που οργανώνει η Νέα Δημοκρατία στο Βελλίδειο ξοδεύοντας έναν σκασμό λεφτά.

Η εκδήλωση, λοιπόν, της περασμένης Πέμπτης ήταν προδήλως ερασιτεχνική. Ο Θανάσης Αυγερινός και η Κατερίνα Μουτσάτσου βγήκαν στη σκηνή χωρίς να έχουν ποτέ στο παρελθόν συναντηθεί διά ζώσης. Υποψιάζομαι ότι δεν είχαν προλάβει να κάνουν ούτε μία πρόβα. Ήταν προφανές ότι αυτοσχεδίαζαν. Αλλά και δεν το έκρυβαν. Έμοιαζαν περισσότερο με εθελοντές, παρά με επαγγελματίες.

Και η ίδια η Μαρία Καρυστιανού στην παρθενική προεκλογική ομιλία της, χωρίς να κομπιάζει, δεν έβγαζε στόφα επαγγελματία πολιτικού. Είχε όμως πάθος και μάτι που γυαλίζει.

Είναι απαραίτητα «ντεφό» για τον ηγέτη και τα πρωταγωνιστικά στελέχη ενός νεοπαγούς κόμματος ο ερασιτεχνισμός; Η φανερή δηλαδή έλλειψη πολιτικής τριβής και εμπειρίας; Κανονικά θα σας έλεγα πως ναι. Σε μία κοινωνία όμως που έχει μπουχτίσει από τους επαγγελματίες της πολιτικής και τους θεωρεί συλλήβδην απατεώνες, κλέφτες και ανήθικους, ίσως και να μην είναι.

Στην Ελλάδα του καθεστώτος Μητσοτάκη αυτό ακριβώς συμβαίνει. Ένα μικρό τμήμα της κοινωνίας περνάει καλά γιατί νέμεται μέσα από βρόμικες και αδιαφανείς διαδικασίες τα λεφτά των υπολοίπων και οι άλλοι, οι πολλοί, βαρυγκομούν, ασφυκτιούν και ενίοτε μουντζώνουν.

Κουβεντιάζοντας τις προάλλες με έναν εξαιρετικά έμπειρο δημοσκόπο, από τους ελάχιστους «μη πιασμένους», μου εξέφρασε την άποψη ότι το πολιτικό σκηνικό αλλάζει άρδην. Με τρία νέα κόμματα που προσελκύουν και απογοητευμένους ή και εξοργισμένους πρώην ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας το κυβερνών κόμμα μπορεί σε επόμενες μετρήσεις να μη γράφει ούτε «2» μπροστά. Όπερ σημαίνει ότι, αν γίνονταν οι εκλογές αύριο, δύσκολα θα ξεπερνούσε το κρίσιμο ψυχολογικό κατώφλι του 25% για να πριμοδοτηθεί από το εκλογικό bonus.

Τον ρώτησα ειδικά για τη Μαρία Καρυστιανού και μου είπε ότι μέχρι να φτάσουμε στις κάλπες, που κατά την εκτίμησή του θα στηθούν την άνοιξη του 2027 και όχι τον ερχόμενο Σεπτέμβριο (ο Μητσοτάκης απλώς μπλόφαρε για να αφήσει τους αντιπάλους του να ανοίξουν τα χαρτιά τους), θα την έχουν κατασπαράξει τα σκυλιά του συστήματος. Με τις διάφορες ανοησίες περί «ρωσοκίνητων», «φυτευτών» ή γυρολόγων, αλλά και με τις αθλιότητες της «Ομάδας Αλήθειας» και των άλλων τρολ με τα ουκρανικά σημαιάκια που θα σπεύσουν να χλευάσουν όποιες αδυναμίες είναι φυσικό ένα κίνημα πολιτών με ετερόκλητο ακροατήριο να έχει στη γέννησή του.

Αν όμως, μου είπε ο δημοσκόπος, καταφέρει η Καρυστιανού να φτάσει σχετικά αλώβητη μέχρι τις κάλπες, γυρνώντας την καμπάνια μίσους υπέρ της, τότε μπορεί να διεκδικήσει ένα διψήφιο ποσοστό και να τρίβουμε τα μάτια μας.

«Ξέρεις», συνέχισε ο συνομιλητής μου, «για πρώτη φορά ξαναβλέπουμε ένα φαινόμενο που συναντούσαμε στα χρόνια των Μνημονίων. Έναν κόσμο φοβισμένο, μοιρολατρικό και άβουλο, που προσπαθεί να επιβιώσει σιτιζόμενος από το πελατειακό κράτος κι έναν άλλο κόσμο απασφαλισμένο και έξαλλο, έτοιμο να πει το “γαία πυρί μειχθήτω”. Δεν τον ενδιαφέρει τι θα απογίνει την επόμενη μέρα, αρκεί να ξεκουμπιστούν και κυρίως να λογοδοτήσουν οι «μαφιόζοι» της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Είναι ακριβώς -μου είπε- το ίδιο βουβό εκείνο κύμα εξέγερσης απέναντι στην πολιτική ορθότητα και την «ευρωπαϊκή κανονικότητα» που έδωσε το 61% στο δημοψήφισμα του 2015. Αν δούμε θεαματική προσέλευση στη πρώτη κάλπη και η Καρυστιανού, προτάσσοντας την κάθαρση, καταφέρει να εισπράξει την τιμωρητική ψήφο, θα πάει καλά. Μία αύξηση 10% στη συμμετοχή, που θα προκύπτει σχεδόν εξ ολοκλήρου από ψηφοφόρους που επιθυμούν να αποδοκιμάσουν την κυβέρνηση, θα αλλάξει πλήρως τα δεδομένα. Και θα ανατρέψει τη στρατηγική της Ν.Δ. που ποντάρει σε έναν δεύτερο επαναληπτικό γύρο.

Προσωπικά, σας εξομολογούμαι ότι δεν συμμερίζομαι αυτή την ανάλυση γιατί υποτιμά τα ανακλαστικά του καθεστώτος και όλων όσα το στηρίζουν. Αν το σύστημα μυριστεί κίνδυνο από την Καρυστιανού, θα σπεύσει να τη λιώσει. Με τρόπους που δυσκολεύεστε να φανταστείτε. Εδώ μιλάμε για αδίστακτα καθάρματα που νοθεύουν, μπροστά στα μάτια μας, τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες, ακριβώς για να μην έρθει η ώρα της λογοδοσίας. Μιλάμε για εισαγγελείς εντεταλμένους υπαλλήλους της κυβέρνησης, που δεν θα έχουν κανένα πρόβλημα να στραμπουλήξουν τους νόμους για να πετάξουν το κόμμα της έξω από την εκλογική διαδικασία. Μιλάμε για πανίσχυρους χορηγούς, όπως οι τράπεζες που μπροστά στον κίνδυνο να φορολογηθούν θα επιστρατεύσουν τα μέσα ενημέρωσης που χρηματοδοτούν για να πρωτοστατήσουν στη δολοφονία χαρακτήρα της ίδιας και των συνεργατών της. Μακάρι να έχει δίκιο ο δημοσκόπος που βλέπει την έκπληξη. Αλλά δυστυχώς η πολιτική είναι δύσκολος στίβος για ερασιτέχνες…


Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

του Μανώλη  Κοττάκη 

Η Μαρία Καρυστιανού είναι πλέον πολιτικός αρχηγός και θα αξιολογηθεί από το εκλογικό σώμα με την ίδια αυστηρότητα που κρίθηκαν στο παρελθόν και άλλοι αστέρες του αντισυστημικού μπλοκ, οι οποίοι απεδείχθησαν διάττοντες... Θα την αξιολογήσουμε κι εμείς και στο σωστό και στο λάθος.

Αυτό που μας εντυπωσιάζει για την ώρα είναι πόσο παλαιά εργαλεία χρησιμοποιεί το Μέγαρο Μαξίμου για να αντιμετωπίσει την κυρία Καρυστιανού πριν καλά καλά αρθρώσει την πρώτη πολιτική της λέξη. Γιατί τα εργαλεία αυτά ξεπερνούν την εσωτερική πολιτική αντιπαράθεση και αγγίζουν τις διεθνείς σχέσεις της χώρας σε μια περίοδο πολύ λεπτών ισορροπιών.

Ειδικά στα εθνικά μας θέματα. Κατηγορείται η κυρία Καρυστιανού, και μάλιστα από κορυφαίους υπουργούς, ότι ιδρύει κόμμα του Πούτιν, κόμμα ρωσικό, κόμμα που υπακούει στις εντολές ξένων, κόμμα που φλερτάρει με εχθρική αυταρχική δύναμη. Θα αντιπαρέλθω το γεγονός ότι κάνουν κριτική στην ιατρό για ξένη κηδεμονία πολιτικοί που δείχνουν στις τηλεοπτικές κάμερες με υπερηφάνεια τα μανικετόκουμπά τους με τη σημαία των ΗΠΑ – μανικετόκουμπα με την ελληνική δεν έχουν;

Υπουργοί που πωλούν αντικομμουνισμό στην Ελλάδα, αλλά δέχονται να εφαρμόζονται επί της κεφαλής τους και επί της ακοής τους κομμουνιστικές πρακτικές των σοβιέτ: Παρακολουθήσεις του ιδιωτικού τους βίου τύπου Στάζι. Θα τα αντιπαρέλθω γιατί τα ζητήματα στην πολιτική είναι στρατηγικά και όχι προσωπικά.

Υπάρχουν τέσσερα μεγάλα θέματα που πρέπει να απαντήσει το συγκεκριμένο ρεύμα των «ακροκεντρώων» της πατρίδας μας, γιατί δεξιούς δεν τους λες.

Το πρώτο: Αν έχει ένα πρόβλημα από Βορρά αυτή τη στιγμή η κυβέρνηση, αυτό ονομάζεται Πούτιν ή Ζελένσκι; Το «Ρωσικό» κόμμα είναι το θέμα ή το «Ουκρανικό» κόμμα που κατάπιε τη γλώσσα του στην υπόθεση με το drone που θα κατέστρεφε περιβαλλοντικά το Ιόνιο και θα προκαλούσε αιματοχυσία; Απαντήσεις, παρακαλώ. Γιατί, αν πρέπει να απολογείται κάποιος εδώ είναι το πασίγνωστο κόμμα του φιλότουρκου Ζελένσκι, ο οποίος τα 80 από τα 110 δισ. ευρώ με τα οποία τον ενίσχυσε η Ε.Ε. τα έστειλε σε εργοστάσια των ΗΠΑ και της Τουρκίας. Η Καρυστιανού θα απολογηθεί γι’ αυτά, λοιπόν, ή κάποια άλλα παλικάρια που συγκροτούν τα ελληνικά τάγματα του Αζόφ;

Το δεύτερο: Το 2022 «κηρύξαμε» διά στόματος πρωθυπουργού τον πόλεμο στη Ρωσία και ο κ. Μητσοτάκης δήλωσε ότι θα πρέπει να πολεμήσουμε μέχρι τέλους για να νικηθεί ο Πούτιν. Το 2026 ξέρουμε ότι ο Πούτιν δεν έχασε και είναι συνομιλητής του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, του προέδρου Σι και συντόμως και της Ε.Ε. Πόσο σοφό είναι, λοιπόν, να συνεχίζουμε να κραυγάζουμε σαν να μη συνέβη τίποτε και να επιτιθέμεθα στους Ρώσους επ’ αφορμή της ιδρύσεως του κόμματος Καρυστιανού; Είναι σοβαρή εξωτερική πολιτική αυτή; Τι κόστος θα έχει αυτή η ανοησία στα Ελληνοτουρκικά και στο Κυπριακό;

Το τρίτο: Και αυτά να μην είχαν συμβεί, εδώ έχουμε ένα νέο δεδομένο που προκύπτει από πλήθος ιστορικών πηγών.. ακόμα και από το βιβλίο «Ελευθερία» της Μέρκελ, το βιβλίο του Τσίπρα «Ιθάκη», οι δηλώσεις κορυφαίων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, τα πρακτικά του συμβουλίου πολιτικών αρχηγών του 2015, όπως δημοσιεύθηκαν στα «Νέα», οι συνεντεύξεις του Προέδρου της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου κ.ά.

Το νέο δεδομένο είναι ότι ο Πούτιν που κατηγορείται ως ο εχθρός της Ευρώπης, που βυσσοδομεί για τη διάλυσή της αρνήθηκε να αξιοποιήσει την ελληνική κρίση για να πλήξει το ευρωπαϊκό νόμισμα. Αρνήθηκε να παίξει τον ρόλο του «Μόσκοβου» που του επιφύλαξε η ανιστόρητος κομμουνιστική συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ που τίποτε δεν διδάχθηκε από την τακτική του Στάλιν στη Γιάλτα (είχε στον νου του να κερδίσει τον ζωτικό χώρο των ανατολικών χωρών της αυλής του και όχι τον Γράμμο και το Βίτσι). Και όχι μόνο αρνήθηκε, τηλεφώνησε κιόλας και ενημέρωσε. Εδωσε στο «πιάτο» στη Μέρκελ τους αυτοσχεδιασμούς των συριζαίων που ονειρεύονταν πως θα λύσουν το πρόβλημα της χώρας με 5 δισ. ευρώ από την Gazprom.
Αντιθέτως, όπως προκύπτει από προσεκτική ανάγνωση του βιβλίου του Βαρουφάκη, επιχειρηματικές συνιστώσες της Δύσης... σε συνεργασία με τέως πλέον χώρες της Ε.Ε. ήταν αυτές που εργάστηκαν αόκνως πάνω στο σχέδιο διάλυσης της ευρωζώνης μέσω της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ. Αντί, λοιπόν, κάποιοι να τολμήσουν να «δείξουν» την ευρωπαϊκή πρωτεύουσα όπου έχουν τις καταθέσεις τους ως υποκινητή της κρίσεως, δείχνουν ακόμη τη Μόσχα μέσω Καρυστιανού;

Ας ρίξουν μια ματιά τουλάχιστον ακόμα και στα ντοκιμαντέρ του σταθμού τους. Θα βρουν μια αλήθεια με ακρίβεια «Χιλιοστού», ώστε να μην εκτίθενται αθωώνοντας τον Πούτιν για το ευρώ τη νύχτα και να τον καταδικάζουν ταυτόχρονα ως υποκινητή ίδρυσης κόμματος στην Ελλάδα το πρωί! Άτοπον. (Τα ίδια έκαναν και στον πόλεμο. Κάθε πρωί κατήγγελλαν τον Πούτιν για την εισβολή και για το ενεργειακό μονοπώλιο, και κάθε βράδυ κουβαλούσαν το πετρέλαιό του με τον σκιώδη πειρατικό στόλο των ιδιοκτησιών τους.)

Αυτοί οι αυτοματισμοί πρέπει κάποτε να λήξουν. Δεν κάνουν κακό στην Καρυστιανού, η Ελλάς έχει από απόψεως πολιτισμικών και ορθόδοξων δεσμών αισθήματα φιλίας για τον ομόδοξο λαό. Κακό στη χώρα κάνουν γιατί δείχνουν ότι αρνούνται να παραδεχθούν τη νέα πραγματικότητα που τους ξεπέρασε. Οι Αμερικανοί μιλάνε πλέον με όλους. Και με τους Ρώσους. Εμείς δεν θα μιλάμε με κανέναν; Ξυπνάτε, λυκόπουλα.

πηγή:  dimokratia.gr 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)