Articles by "Πολιτική άποψη"

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτική άποψη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ακτιβιστής στις 0

του Ρούντι Ρινάλντι

Σχεδόν 24 ώρες μετά την εξαγγελία του «νέου» κόμματος Τσίπρα υπό το ακρωνύμιο ΕΛ.Α.Σ., αυτό σκαρφάλωσε αμέσως στη δεύτερη θέση στις δημοσκοπήσεις με ένα στρογγυλό 17%. Όλο το μιντιακό σύστημα, σαν να έπεσε γραμμή από κάποια κέντρα, σπρώχνει με φόρα Τσίπρα. Μέχρι και στελέχη της Ν.Δ. επαινούν τον «ώριμο» και «λαμπερό» Τσίπρα, που όμως «θα τον ξανανικήσουν». Προς το παρόν η πίεση μετατίθεται στον άλλο εταίρο του συστημισμού, το ΠΑΣΟΚ: αυτό χρειάζεται λίγο ακόμη «μασάζ» για να καταστεί εντελώς εύπλαστο, ώστε να συμβάλει στην επιχειρούμενη αναστήλωση ενός δικομματισμού (κεντροδεξιό μόρφωμα – κεντροαριστερό μόρφωμα) με ανακύκλωση του υφιστάμενου πολιτικού προσωπικού.

Η ανάσυρση του Τσίπρα από τη ναφθαλίνη γίνεται για να επιχειρηθεί μια επανασταθεροποίηση του πολιτικού συστήματος με δύο πυλώνες. Πιο ιδιαίτερος στόχος είναι να περιμαζέψει τα ρετάλια του συριζικού κεντροαριστερού αστερισμού που διασκορπίστηκε από το 2015 και ύστερα, μετά τις παλινωδίες και τις ήττες του υπό τον κ. Τσίπρα. Ανασύρεται επειδή, όσα και να λέει περί «πατριωτισμού» και «ελληνικότητας», έχει δώσει εξετάσεις και απέκτησε διαπιστευτήρια, πως υπηρετεί την εξάρτηση και όλες τις ανάγκες του μεταπρατισμού. Άλλωστε είναι ο μόνος χώρος που ολόκληρο το πολιτικό προσωπικό του (όπου κι αν βρέθηκαν μετά τη θρυμματοποίηση του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ) δηλώνει σε όλους τους τόνους «περήφανο» για τη διακυβέρνηση 2015-19, για την ψήφιση του 3ου Μνημονίου (μαζί με τις άλλες συστημικές δυνάμεις), και φυσικά για τη συμφωνία των Πρεσπών, που υπογράφτηκε με άμεση καθοδήγηση και απαίτηση ΗΠΑ-Γερμανίας.

«Πίσω από τις λέξεις κρύβεται ο Αλέξης»: το παιχνίδι αυτό παίζεται αμοραλιστικά, και αποκλειστικά σε επικοινωνιακό επίπεδο. Το 2015, ως νέος πρωθυπουργός, πήγε στην Καισαριανή να καταθέσει στεφάνι στους 200 εκτελεσμένους, ενώ παζάρευε με την τρόικα. Τώρα διαλέγει ένα ακρωνύμιο που «παίζει» (σε λίγους) με τον ΕΛΑΣ της εποποιίας ενάντια στη ναζιστική κατοχή, αλλά και την ΕΛΑΣ ως αστυνομία τώρα. Θόρυβος να γίνεται, βαβούρα, αυτό συνιστούν οι επικοινωνιολόγοι. Το διαζύγιο με ό,τι σήμαινε η Αριστερά για τον τόπο σε περασμένες δεκαετίες έχει παρθεί από πολύ νωρίς. Μάλιστα ο ίδιος προέρχεται από την επιχείρηση κατασπατάλησης ενός μεγάλου κεφαλαίου για τον Τόπο και τον Λαό, που είχε χτιστεί με αγώνες, απλοχεριά και λεβεντιά από εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στη χώρα μας.
Μέσα από αυτόν τον χώρο, ιδιαίτερα στην εποχή της κατασπατάλησης του κεφαλαίου του και της διάλυσης του «ηθικού πλεονεκτήματος», αναδείχθηκαν μηχανισμοί και ελεεινές μέθοδοι που καμία σχέση δεν είχαν με όποιο χειραφετητικό πρόταγμα. Η συνάντηση της σύνολης αριστεράς με τις παρυφές της εξουσίας (πρώτα στα χρόνια της συγκυβέρνησης με τη Ν.Δ. το 1989-90), και αργότερα με την «πρώτη φορά Αριστερά», επέφερε ακόμα περισσότερη διάβρωση και ενίσχυσε τις τάσεις διαζυγίου με ό,τι υπήρξε και συμβόλιζε η Αριστερά κάποτε.

Όσα κάνει τώρα ο Τσίπρας και η παρέα του, και όσα έχει δει ο απλός κόσμος (παραίτηση Τσίπρα, άφιξη Κασσελάκη που ο ίδιος ο Τσίπρας έφερε και μετά ροκάνισε, διασπάσεις, δύο κόμματα στη Βουλή, σιωπή Τσίπρα και επανεμφάνισή του), ευτελίζουν κι άλλο την έννοια της τρέχουσας και υπαρκτής αριστεράς. Ο ίδιος τώρα θέλει να πετάξει τα «βαρίδια» που τάχα τον εμπόδιζαν όσο ήταν αρχηγός. Καμιά αυτοκριτική. Δηλώνει όμως απερίφραστα: «Τώρα είμαι διαφορετικός»! Έλκεται άλλωστε προς το κέντρο, όραμά του ο… «δημοκρατικός καπιταλισμός». Ωστόσο, θέλει να μεταθέσει τον γενικότερο ευτελισμό στους πρώην συνεργάτες του: Θα πάτε στον εξώστη (πρώτη φάση), θα παραιτηθείτε από τα κόμματα που ανήκετε (δεύτερη φάση), θα δηλώσετε πρόθυμοι να έρθετε στο «κόμμα μου», κι εγώ θα δω τι θα κάνω με καθέναν ξεχωριστά…

Τώρα βρισκόμαστε στην εφαρμογή της τρίτης φάσης, δηλαδή του περιμαζώματος όσων προσέλθουν. Ο ΣΥΡΙΖΑ εξαφανίζεται μέσα από εξευτελιστικές διαδικασίες, για να γεννηθεί τι; Ένα κυνικό, χωρίς αρχές υποστύλωμα ενός υπό κατασκευή δικομματισμού που θα υπηρετεί καλύτερα και αποτελεσματικότερα το μεταπρατικό μοντέλο, τους ολιγάρχες και τις πρεσβείες, την Ελλάδα της εξάρτησης και της υποτέλειας. Και, όπου και όταν χρειαστεί, θα βάλουν κι αυτοί τις υπογραφές τους – διότι θα ζητηθούν και τέτοιες.
Το στίγμα της αναξιοπιστίας πάει μαζί με την έλλειψη μιας λαϊκής δυναμικής. Το σύστημα θέλει έναν «μη λαό», έναν λαό καθηλωμένο, αποδιοργανωμένο, αποπροσανατολισμένο, χωρίς προσδοκία καλύτερου μέλλοντος, σκέτο ψηφοφόρο διαχειριστών. Τον θέλει να σέρνεται στη λογική του «και μη χειρότερα θεέ μου». Σε αυτές τις συνθήκες, το «μπαλκόνι» ενός Τσίπρα είναι χρήσιμο ώστε να περιμαζευτεί ο κεντροαριστερός χώρος και να λειτουργήσει ως συμπληρωματικός βραχίονας. Το «συμπαράταξη» μπορεί να νοηθεί μόνο υπό την έννοια του «περιμαζώματος».

Θορυβώδης τενεκές, που θα αυτοπροσδιορίζεται ως χρυσός. Συνεπώς, διόλου «ελληνική αριστερή συμπαράταξη». Κόμμα Τσίπρα, και «σπρωχτό» με όλα τα μέσα!

(Δρόμος, φύλλο 779, 6/6/26)

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Την πλειοψηφία των «δεσμεύσεων» θα μπορούσε να τις εξαγγείλει και ο Νίκος Ανδρουλάκης ακόμη και ο Κυριάκος Μητσοτάκης.


Το πρόβλημα με το να βάζεις πολύ ψηλά τον πήχη, είναι ότι μπορεί να περάσεις από κάτω. Η παρουσίαση του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα στο Θησείο, είχε σκηνοθεσία, φώτα, το παλιό σκηνοθετικό μοτίβο με το κοριτσάκι που φέρνει το μήνυμα (κάτι ανάμεσα στο κοριτσάκι της τελετής έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων και στο κοριτσάκι της Αλλαγής του Αντρέα Παπανδρέου), υποσχέσεις (ξανά) για μια άλλη Ελλάδα και κόσμο που ήθελε από κάπου να πιαστεί.

Στημένος πάνω σε μία κυκλική εξέδρα, ο Αλέξης Τσίπρας, προσπαθούσε να είναι κάτι το νέο και ωραίο που πρώτη φορά κατέβηκε στον πλανήτη της πολιτικής. Η δική μου πρώτη εντύπωση ήταν πως ο Τσίπρας αντιγράφει επικοινωνιακά τον Μητσοτάκη του 2019 , ο οποίος είχε χρησιμοποιήσει ακριβώς το ίδιο φόντο με την Ακρόπολη, παριστάνοντας ωστόσο τον Σταύρο Θεοδωράκη. Ένα υβρίδιο που προσπαθεί να δικαιολογήσει τη συνεχή ροπή προς την πολιτική μετάλλαξη.

Οι συναισθηματικές γενικότητες και οι ποιητικοφανείς βερμπαλισμοί, επιχειρούσαν να εμφανίσουν έναν πολιτικό που μόλις ανακάλυψε τι πρέπει να γίνει. Παίζοντας τον ρόλο «Σταύρος Θεοδωράκης ο Β΄», ο Αλέξης Τσίπρας, ανακάλυψε τις θάλασσες, τα λιόδεντρα, τις ομορφιές της Ελλάδας ως αντίδοτο στην φαρμακερή πολιτική του Μητσοτάκη. Την ίδια ώρα ωστόσο προσέφερε και «ολίγον από Αριστερά», με πρώτο και κύριο το όνομα του κόμματός του που είναι Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη. Ο πρώην πρωθυπουργός φαίνεται να επιβεβαιώνει τον εαυτό του, σε κείνη την αναφορά γκάφα στη «στροφή 360 μοιρών», επιστρέφοντας εκεί απ όπου ήθελε να απομακρυνθεί: την Αριστερά.

Σε μια πιο πραγματιστική ανάλυση που έκανε πολύ καλή φίλη για την εμφάνιση Τσίπρα, θυμίζει τον φανταστικό ήρωα στο «καφέ της Χαράς», Περίανδρο Πώποτα, ο οποίος έχει ως πολιτικό του σύνθημα το «Μπρος, πίσω». Προφανώς πρόκειται για μια κατά Μαραντζίδη μετάφραση της γνωστής τακτικής του Λένιν «Ένα βήμα μπρος, δυο βήματα πίσω», που τον εμφανίζει ως Πώποτα.

Από άποψη ουσίας, αυτό που παρουσίασε ο Τσίπρας δεν ήταν η διακήρυξη ενός κόμματος, όπως άλλωστε το κείμενο που εμφάνισε το Ινστιτούτο του πριν μερικές μέρες ως «Μανιφέστο» δεν ήταν μανιφέστο. Η διακήρυξη ενός κόμματος, περιλαμβάνει πολιτικές και ιδεολογικές αρχές του κόμματος, όχι με την έννοια του προσδιορισμού (Αριστερό ή Δεξιό κόμμα) αλλά με την έννοια της πολιτικής επεξεργασίες και των λύσεων. Οι αναφορές στα καρτέλ, την ακρίβεια, το Κράτος Δικαίου και όσα αναφέρθηκαν ως «δεσμεύσεις» ήταν γενικόλογες αναφορές προεκλογικού τύπου, χωρίς προγραμματική επεξεργασία. Δεν φτάνει να λες θα φορολογηθούν τα μεγάλα εισοδήματα (αυτό είναι προεκλογικό πυροτέχνημα) αλλά γιατί έχει σημασία να φορολογηθούν και πώς αυτό θα ενταχθεί σε μια ανασυγκρότηση της χώρας. Την πλειοψηφία των «δεσμεύσεων» θα μπορούσε να τις εξαγγείλει και ο Νίκος Ανδρουλάκης ακόμη και ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Την έλλειψη των προγραμματικών θέσεων με πρόσημο, ο Αλέξης Τσίπρας επιχείρησε να τις καλύψει με συναισθηματικές αναφορές στην Αριστερά. Θυμήθηκε την ΕΔΑ, τους αγώνες ακόμη και την Εθνική Αντίσταση. Έχει σημασία πως ως σύμβολο της Αντίστασης ανέφερε την Ηλέκτρα Αποστόλου, την ηρωίδα που βασάνισαν οι ασφαλίτες συνεργάτες των Γερμανών. Απέφυγε αναφορές στα σύμβολα της Εθνικής Αντίστασης Άρη Βελουχιώτη ή Στέφανο Σαράφη, προφανώς για να μην δυσαρεστήσει τον σύμβουλό του και αναθεωρητή της Ιστορίας Νίκο Μαραντζίδη, που τους έχει εμφανίσει ως σφαγείς που προκαλούσαν τους Γερμανούς κάνοντας Αντίσταση.

Ο Αλέξης Τσίπρας κατά τα λοιπά, σκηνοθέτησε τον εαυτό του, κατά τα πρότυπα Μητσοτάκη του 2019. Ο πρώην πρωθυπουργός έπαιξε με επιτυχία το ρόλο. Τολμώ να πω καλύτερα από τους δύο ηθοποιούς που προλόγισαν την εκδήλωση.

Κορυφαία στιγμή υποκριτικής ήταν όταν, ο Τσίπρας ανοίγει το γράμμα που του φέρνει το μικρό κοριτσάκι και μένει θεατρικά έκπληκτος διαβάζοντας το όνομα του κόμματος που ο ίδιος έχει επιλέξει!

Αμήχανες στιγμές στο έργο, ήταν όταν ενώ προσπαθούσε να παίξει τον «παλιό Αλέξη» έπρεπε να κοιτάει τις κακά τοποθετημένες οθόνες με το κείμενο της ομιλίας του και να εμφανίζεται έτσι ως Μεσσίας που αλληθωρίζει.

Ας δούμε όμως πώς προετοιμάστηκε όλο αυτό. Η παράσταση «ΕΛΑΣ ΕΛΑΣ τι θα γίνει φίλε μου με εμάς» άρχισε τις προετοιμασίες τον Μάρτιο του 2024. Ήταν τότε που η κάμερα του κινητού ενός επιβάτη σε αεροπορικό ταξίδι, φωτογραφίζει τον Αλέξη Τσίπρα να διαβάζει ένα memo της Γαλλικού κολοσσού επικοινωνίας Publicis. Το κείμενο φαίνεται να είναι η πρόταση της εταιρείας για το rebranding του Τσίπρα. Την αναδιαμόρφωση δηλαδή του προφίλ του. Όσα ακολουθούν, θυμίζουν τοποθέτηση προϊόντος. Ο Αλέξης Τσίπρας απομακρύνεται από την τρέχουσα πολιτική που καθορίζει η τοξικότητα Μητσοτάκη και φτιάχνει πολιτικό μάγουλο και μακιγιάζ. Φτιάχνει ένα Ινστιτούτο, ταξιδεύει πέραν του Ατλαντικού για να αποκτήσει εσάνς Χάρβαρντ, ζητάει συγνώμη για τη Novartis, διαρρέει ότι είναι πλέον ένας ώριμος συστημικός παίκτης και (κυρίως) υπογράφει, είτε το γράφει είτε όχι, ένα βιβλίο που ευλογεί τα γένια του και ξυρίζει ΣΥΡΙΖΑ τους ανθρώπους με τους οποίους έκανε το άλμα στην εξουσία. Άκρως αντιφατικός, υπερασπίζεται την διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, όχι αυτούς που ήταν μέλη της και ταυτόχρονα δείχνει πως θέλει να την ξεχάσει. Διατρανώνει ότι είναι άλλος, από αλλού και διακατέχεται ξαφνικά από τη λαγνεία του Κέντρου. Στις εμφανίσεις του, ο όρος Αριστερά δεν υπάρχει πουθενά. Του διαφεύγει ότι στη Γάζα γίνεται γενοκτονία και πως ο Νετανιάχου είναι δολοφόνος. Γύρω του, εμφανίζονται ως σύμβουλοι, πάτρωνες και αναλυτές, πρόσωπα όπως ο Νίκος Μαραντζίδης και ο Γιώργος Σιακαντάρης που υπήρξαν πολέμιοι του ίδιου και της πολιτικής του. Δηλώνουν δε δημόσια πως συνεχίζουν να μην εκτιμούν την διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και τον πρωθυπουργό Τσίπρα και να διαβεβαιώνουν πως είναι αυτός που έχει αλλάξει.

Φυσικά όλα αυτά έρχονται ως επιστέγασμα της βουλευτικής του αφωνίας. Παραμένει στη Βουλή επί δύο χρόνια, χωρίς να αρθρώσει λέξη ενάντια στον Μητσοτάκη. Αντιθέτως παρεμβαίνει παρασκηνιακά στο πρώην κόμμα του, το ΣΥΡΙΖΑ, δημιουργώντας διαλυτικές καταστάσεις στο όνομα της προσμονής της επιστροφής του. Αφού ζήτησε με παρέμβασή του να τελειώσει το «τραγικό φαινόμενο Κασσελάκη» (που ο ίδιος επέβαλε στο ΣΥΡΙΖΑ έχοντας την βεβαιότητα του ελέγχου του από το παρασκήνιο), εγκαταλείπει το κόμμα του με τον πιο προσβλητικό τρόπο. Απευθύνεται στο κόμμα, την ηγεσία, τα στελέχη με την απαξιωτική τοποθέτηση που τους εμφανίζει ανίκανους να κάνουν αντιπολίτευση. Αποδίδει στον εαυτό του κατ αξίωμα, τον ρόλο του σωτήρα και Μεσσία.

Μόνο που τα δημοσκοπικά δεδομένα που τόσο αγάπησε και μίσησε ο Τσίπρας, δείχνουν πως δεν έχει πρόσβαση στο ακροατήριο του Κέντρου. Έτσι ξαφνικά, στην παρουσίαση στη Ρεματιά Χαλανδρίου, ανακαλύπτει την «Κυβερνώσα Αριστερά» ξανά. Στο Θησείο, γίνεται η πλήρης μεταμόρφωση. Κάνει Αριστερό κόμμα, θυμάται την Εθνική Αντίσταση και ανακαλύπτει το φως του. Κατά την διάρκεια αυτών των τακτικισμών υπάρχουν μερικά μειονεκτήματα εκτός σκηνοθεσίας:

1. Ο Τσίπρας επιβεβαιώνει πάλι τον μισητό προσδιορισμό του κωλοτούμπα

2. Τελειώνει το παιχνίδι της επικοινωνιακής προσμονής και ξαναμπαίνει στο δια ταύτα της πολιτικής χωρίς να μπορεί να υποστηρίξει ότι προέρχεται από παρθενογένεση. Γιατί δεν έκανε όσα λέει ότι θα κάνει ως κυβέρνηση και γιατί δεν τα υποστήριξε ως Αντιπολίτευση;

3. Θα κινηθεί σε ένα εχθρικό περιβάλλον που ο ίδιος δημιουργεί με το χώρο του, έχοντας δηλώσει προκαταβολικά ότι οι άλλοι είναι οι αχρείαστοι και πεπαλαιωμένοι. Επιπλέον δεν θα ξέρει τι να κάνει όσους ψώνισε για να τον οδηγήσουν προς το Κέντρο κατηγορώντας την Αριστερά.

Ο Τσίπρας εγκατέλειψε τη λαγνεία του Κέντρου και έκανε την εκλογική του ανάγκη Αριστερά. Η σκηνοθεσία μόλις τελείωσε και αρχίζει η πραγματικότητα. Πόσο Πώποτα να αντέξει αυτή η Αριστερά;

ΥΓ: Ο Τσίπρας προφανώς επιθυμούσε ηρωικούς συνειρμούς εθνικής αντίστασης με το ΕΛΑΣ ως όνομα κόμματος αλλά μοιραία παραπέμπει στην Ελληνική Αστυνομία. Το δε σήμα, συγχωρέστε με, παρότι επιχείρησε την αντιγραφή από το αστέρι του ΣΥΡΙΖΑ, θυμίζει σήμα βενζινάδικου.

πηγή:  documentonews 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0


Του Γιώργου Χαρβαλιά

Mια υπηρεσία που αναμφισβήτητα έχει προσφέρει στον τόπο η Μαρία Καρυστιανού είναι η ανάταξη της χαμένης ελπίδας. Η αποκατάσταση της πεποίθησης δηλαδή ότι αξίζει να παλεύεις για το δίκιο σου ακόμη και σε ένα περιβάλλον που μοιάζει εκ των προτέρων ναρκοθετημένο.

Η «Μαρία των Τεμπών» είχε το σθένος να τα βάλει με μια αδίστακτη εξουσία, αναζητώντας δικαιοσύνη για την αδικοχαμένη κόρη της και για όλα τα παιδιά μας που έφυγαν εκείνη τη μοιραία νύχτα. Παρότι ανώνυμη, μια απλή πολίτης από εκείνη την έρμη αστική τάξη που εξαϋλώνεται μέσα στη λαίλαπα του οικονομικού μας εξανδραποδισμού, η Καρυστιανού κατάφερε να σταθεί όρθια. Όχι απαραίτητα να νικήσει, αλλά να παλέψει με αξιοπρέπεια και να κλονίσει μια κυβέρνηση που πέρασε αλώβητη από άλλες συμπληγάδες.

Από κει και πέρα οι υπηρεσίες που μπορεί να προσφέρει η ίδια στην πολιτική ζωή του τόπου μέλλουν να κριθούν. Η ελπίδα που γέννησε στη συνείδηση του λοβοτομημένου Έλληνα των Μνημονίων δεν είναι βέβαιο ότι θα μετουσιωθεί σε ελπίδα για τη σωτηρία μιας παραπαίουσας χώρας όπως υπονοεί το όνομα του κόμματος που ανακοίνωσε προχθές.

Η κάθοδός της στον πολιτικό στίβο είναι ασφαλώς καλοδεχούμενη στον βαθμό που αποτελεί συνταγματικό δικαίωμα κάθε Έλληνα πολίτη, και ειδικά ανθρώπων που ενσαρκώνουν κοινωνικούς αγώνες. Πλην όμως οι πραγματικές συνθήκες της ελληνικής κοινοβουλευτικής ζούγκλας μπορεί να αποδειχτούν εξαιρετικά ανθυγιεινές για κάποιον που δεν διαθέτει την απαιτούμενη εκπαίδευση, την εμπειρία, κυρίως όμως τον κυνισμό και την αναισθησία των επαγγελματιών της πολιτικής.

Υπό την έννοια αυτή αναμενόμενα ήταν και τα δηλητηριώδη σχόλια για τον ερασιτεχνισμό ή και τη γραφικότητα της προχθεσινής εκδήλωσης στο Ολύμπιον. Πλην όμως, άτοπα. Γιατί κανείς δεν μπορούσε να έχει την απαίτηση από μία παιδίατρο, μία δικηγόρο, έναν ανήσυχο δημοσιογράφο που ζει στη Ρωσία, και μια ακτιβίστρια με καλλιτεχνικές ανησυχίες από την Καλιφόρνια να στήσουν στο άψε σβήσε προεκλογική συγκέντρωση προδιαγραφών… υπερπαραγωγής, όπως αυτές που οργανώνει η Νέα Δημοκρατία στο Βελλίδειο ξοδεύοντας έναν σκασμό λεφτά.

Η εκδήλωση, λοιπόν, της περασμένης Πέμπτης ήταν προδήλως ερασιτεχνική. Ο Θανάσης Αυγερινός και η Κατερίνα Μουτσάτσου βγήκαν στη σκηνή χωρίς να έχουν ποτέ στο παρελθόν συναντηθεί διά ζώσης. Υποψιάζομαι ότι δεν είχαν προλάβει να κάνουν ούτε μία πρόβα. Ήταν προφανές ότι αυτοσχεδίαζαν. Αλλά και δεν το έκρυβαν. Έμοιαζαν περισσότερο με εθελοντές, παρά με επαγγελματίες.

Και η ίδια η Μαρία Καρυστιανού στην παρθενική προεκλογική ομιλία της, χωρίς να κομπιάζει, δεν έβγαζε στόφα επαγγελματία πολιτικού. Είχε όμως πάθος και μάτι που γυαλίζει.

Είναι απαραίτητα «ντεφό» για τον ηγέτη και τα πρωταγωνιστικά στελέχη ενός νεοπαγούς κόμματος ο ερασιτεχνισμός; Η φανερή δηλαδή έλλειψη πολιτικής τριβής και εμπειρίας; Κανονικά θα σας έλεγα πως ναι. Σε μία κοινωνία όμως που έχει μπουχτίσει από τους επαγγελματίες της πολιτικής και τους θεωρεί συλλήβδην απατεώνες, κλέφτες και ανήθικους, ίσως και να μην είναι.

Στην Ελλάδα του καθεστώτος Μητσοτάκη αυτό ακριβώς συμβαίνει. Ένα μικρό τμήμα της κοινωνίας περνάει καλά γιατί νέμεται μέσα από βρόμικες και αδιαφανείς διαδικασίες τα λεφτά των υπολοίπων και οι άλλοι, οι πολλοί, βαρυγκομούν, ασφυκτιούν και ενίοτε μουντζώνουν.

Κουβεντιάζοντας τις προάλλες με έναν εξαιρετικά έμπειρο δημοσκόπο, από τους ελάχιστους «μη πιασμένους», μου εξέφρασε την άποψη ότι το πολιτικό σκηνικό αλλάζει άρδην. Με τρία νέα κόμματα που προσελκύουν και απογοητευμένους ή και εξοργισμένους πρώην ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας το κυβερνών κόμμα μπορεί σε επόμενες μετρήσεις να μη γράφει ούτε «2» μπροστά. Όπερ σημαίνει ότι, αν γίνονταν οι εκλογές αύριο, δύσκολα θα ξεπερνούσε το κρίσιμο ψυχολογικό κατώφλι του 25% για να πριμοδοτηθεί από το εκλογικό bonus.

Τον ρώτησα ειδικά για τη Μαρία Καρυστιανού και μου είπε ότι μέχρι να φτάσουμε στις κάλπες, που κατά την εκτίμησή του θα στηθούν την άνοιξη του 2027 και όχι τον ερχόμενο Σεπτέμβριο (ο Μητσοτάκης απλώς μπλόφαρε για να αφήσει τους αντιπάλους του να ανοίξουν τα χαρτιά τους), θα την έχουν κατασπαράξει τα σκυλιά του συστήματος. Με τις διάφορες ανοησίες περί «ρωσοκίνητων», «φυτευτών» ή γυρολόγων, αλλά και με τις αθλιότητες της «Ομάδας Αλήθειας» και των άλλων τρολ με τα ουκρανικά σημαιάκια που θα σπεύσουν να χλευάσουν όποιες αδυναμίες είναι φυσικό ένα κίνημα πολιτών με ετερόκλητο ακροατήριο να έχει στη γέννησή του.

Αν όμως, μου είπε ο δημοσκόπος, καταφέρει η Καρυστιανού να φτάσει σχετικά αλώβητη μέχρι τις κάλπες, γυρνώντας την καμπάνια μίσους υπέρ της, τότε μπορεί να διεκδικήσει ένα διψήφιο ποσοστό και να τρίβουμε τα μάτια μας.

«Ξέρεις», συνέχισε ο συνομιλητής μου, «για πρώτη φορά ξαναβλέπουμε ένα φαινόμενο που συναντούσαμε στα χρόνια των Μνημονίων. Έναν κόσμο φοβισμένο, μοιρολατρικό και άβουλο, που προσπαθεί να επιβιώσει σιτιζόμενος από το πελατειακό κράτος κι έναν άλλο κόσμο απασφαλισμένο και έξαλλο, έτοιμο να πει το “γαία πυρί μειχθήτω”. Δεν τον ενδιαφέρει τι θα απογίνει την επόμενη μέρα, αρκεί να ξεκουμπιστούν και κυρίως να λογοδοτήσουν οι «μαφιόζοι» της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Είναι ακριβώς -μου είπε- το ίδιο βουβό εκείνο κύμα εξέγερσης απέναντι στην πολιτική ορθότητα και την «ευρωπαϊκή κανονικότητα» που έδωσε το 61% στο δημοψήφισμα του 2015. Αν δούμε θεαματική προσέλευση στη πρώτη κάλπη και η Καρυστιανού, προτάσσοντας την κάθαρση, καταφέρει να εισπράξει την τιμωρητική ψήφο, θα πάει καλά. Μία αύξηση 10% στη συμμετοχή, που θα προκύπτει σχεδόν εξ ολοκλήρου από ψηφοφόρους που επιθυμούν να αποδοκιμάσουν την κυβέρνηση, θα αλλάξει πλήρως τα δεδομένα. Και θα ανατρέψει τη στρατηγική της Ν.Δ. που ποντάρει σε έναν δεύτερο επαναληπτικό γύρο.

Προσωπικά, σας εξομολογούμαι ότι δεν συμμερίζομαι αυτή την ανάλυση γιατί υποτιμά τα ανακλαστικά του καθεστώτος και όλων όσα το στηρίζουν. Αν το σύστημα μυριστεί κίνδυνο από την Καρυστιανού, θα σπεύσει να τη λιώσει. Με τρόπους που δυσκολεύεστε να φανταστείτε. Εδώ μιλάμε για αδίστακτα καθάρματα που νοθεύουν, μπροστά στα μάτια μας, τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες, ακριβώς για να μην έρθει η ώρα της λογοδοσίας. Μιλάμε για εισαγγελείς εντεταλμένους υπαλλήλους της κυβέρνησης, που δεν θα έχουν κανένα πρόβλημα να στραμπουλήξουν τους νόμους για να πετάξουν το κόμμα της έξω από την εκλογική διαδικασία. Μιλάμε για πανίσχυρους χορηγούς, όπως οι τράπεζες που μπροστά στον κίνδυνο να φορολογηθούν θα επιστρατεύσουν τα μέσα ενημέρωσης που χρηματοδοτούν για να πρωτοστατήσουν στη δολοφονία χαρακτήρα της ίδιας και των συνεργατών της. Μακάρι να έχει δίκιο ο δημοσκόπος που βλέπει την έκπληξη. Αλλά δυστυχώς η πολιτική είναι δύσκολος στίβος για ερασιτέχνες…


Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

του Μανώλη  Κοττάκη 

Η Μαρία Καρυστιανού είναι πλέον πολιτικός αρχηγός και θα αξιολογηθεί από το εκλογικό σώμα με την ίδια αυστηρότητα που κρίθηκαν στο παρελθόν και άλλοι αστέρες του αντισυστημικού μπλοκ, οι οποίοι απεδείχθησαν διάττοντες... Θα την αξιολογήσουμε κι εμείς και στο σωστό και στο λάθος.

Αυτό που μας εντυπωσιάζει για την ώρα είναι πόσο παλαιά εργαλεία χρησιμοποιεί το Μέγαρο Μαξίμου για να αντιμετωπίσει την κυρία Καρυστιανού πριν καλά καλά αρθρώσει την πρώτη πολιτική της λέξη. Γιατί τα εργαλεία αυτά ξεπερνούν την εσωτερική πολιτική αντιπαράθεση και αγγίζουν τις διεθνείς σχέσεις της χώρας σε μια περίοδο πολύ λεπτών ισορροπιών.

Ειδικά στα εθνικά μας θέματα. Κατηγορείται η κυρία Καρυστιανού, και μάλιστα από κορυφαίους υπουργούς, ότι ιδρύει κόμμα του Πούτιν, κόμμα ρωσικό, κόμμα που υπακούει στις εντολές ξένων, κόμμα που φλερτάρει με εχθρική αυταρχική δύναμη. Θα αντιπαρέλθω το γεγονός ότι κάνουν κριτική στην ιατρό για ξένη κηδεμονία πολιτικοί που δείχνουν στις τηλεοπτικές κάμερες με υπερηφάνεια τα μανικετόκουμπά τους με τη σημαία των ΗΠΑ – μανικετόκουμπα με την ελληνική δεν έχουν;

Υπουργοί που πωλούν αντικομμουνισμό στην Ελλάδα, αλλά δέχονται να εφαρμόζονται επί της κεφαλής τους και επί της ακοής τους κομμουνιστικές πρακτικές των σοβιέτ: Παρακολουθήσεις του ιδιωτικού τους βίου τύπου Στάζι. Θα τα αντιπαρέλθω γιατί τα ζητήματα στην πολιτική είναι στρατηγικά και όχι προσωπικά.

Υπάρχουν τέσσερα μεγάλα θέματα που πρέπει να απαντήσει το συγκεκριμένο ρεύμα των «ακροκεντρώων» της πατρίδας μας, γιατί δεξιούς δεν τους λες.

Το πρώτο: Αν έχει ένα πρόβλημα από Βορρά αυτή τη στιγμή η κυβέρνηση, αυτό ονομάζεται Πούτιν ή Ζελένσκι; Το «Ρωσικό» κόμμα είναι το θέμα ή το «Ουκρανικό» κόμμα που κατάπιε τη γλώσσα του στην υπόθεση με το drone που θα κατέστρεφε περιβαλλοντικά το Ιόνιο και θα προκαλούσε αιματοχυσία; Απαντήσεις, παρακαλώ. Γιατί, αν πρέπει να απολογείται κάποιος εδώ είναι το πασίγνωστο κόμμα του φιλότουρκου Ζελένσκι, ο οποίος τα 80 από τα 110 δισ. ευρώ με τα οποία τον ενίσχυσε η Ε.Ε. τα έστειλε σε εργοστάσια των ΗΠΑ και της Τουρκίας. Η Καρυστιανού θα απολογηθεί γι’ αυτά, λοιπόν, ή κάποια άλλα παλικάρια που συγκροτούν τα ελληνικά τάγματα του Αζόφ;

Το δεύτερο: Το 2022 «κηρύξαμε» διά στόματος πρωθυπουργού τον πόλεμο στη Ρωσία και ο κ. Μητσοτάκης δήλωσε ότι θα πρέπει να πολεμήσουμε μέχρι τέλους για να νικηθεί ο Πούτιν. Το 2026 ξέρουμε ότι ο Πούτιν δεν έχασε και είναι συνομιλητής του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, του προέδρου Σι και συντόμως και της Ε.Ε. Πόσο σοφό είναι, λοιπόν, να συνεχίζουμε να κραυγάζουμε σαν να μη συνέβη τίποτε και να επιτιθέμεθα στους Ρώσους επ’ αφορμή της ιδρύσεως του κόμματος Καρυστιανού; Είναι σοβαρή εξωτερική πολιτική αυτή; Τι κόστος θα έχει αυτή η ανοησία στα Ελληνοτουρκικά και στο Κυπριακό;

Το τρίτο: Και αυτά να μην είχαν συμβεί, εδώ έχουμε ένα νέο δεδομένο που προκύπτει από πλήθος ιστορικών πηγών.. ακόμα και από το βιβλίο «Ελευθερία» της Μέρκελ, το βιβλίο του Τσίπρα «Ιθάκη», οι δηλώσεις κορυφαίων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, τα πρακτικά του συμβουλίου πολιτικών αρχηγών του 2015, όπως δημοσιεύθηκαν στα «Νέα», οι συνεντεύξεις του Προέδρου της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου κ.ά.

Το νέο δεδομένο είναι ότι ο Πούτιν που κατηγορείται ως ο εχθρός της Ευρώπης, που βυσσοδομεί για τη διάλυσή της αρνήθηκε να αξιοποιήσει την ελληνική κρίση για να πλήξει το ευρωπαϊκό νόμισμα. Αρνήθηκε να παίξει τον ρόλο του «Μόσκοβου» που του επιφύλαξε η ανιστόρητος κομμουνιστική συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ που τίποτε δεν διδάχθηκε από την τακτική του Στάλιν στη Γιάλτα (είχε στον νου του να κερδίσει τον ζωτικό χώρο των ανατολικών χωρών της αυλής του και όχι τον Γράμμο και το Βίτσι). Και όχι μόνο αρνήθηκε, τηλεφώνησε κιόλας και ενημέρωσε. Εδωσε στο «πιάτο» στη Μέρκελ τους αυτοσχεδιασμούς των συριζαίων που ονειρεύονταν πως θα λύσουν το πρόβλημα της χώρας με 5 δισ. ευρώ από την Gazprom.
Αντιθέτως, όπως προκύπτει από προσεκτική ανάγνωση του βιβλίου του Βαρουφάκη, επιχειρηματικές συνιστώσες της Δύσης... σε συνεργασία με τέως πλέον χώρες της Ε.Ε. ήταν αυτές που εργάστηκαν αόκνως πάνω στο σχέδιο διάλυσης της ευρωζώνης μέσω της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ. Αντί, λοιπόν, κάποιοι να τολμήσουν να «δείξουν» την ευρωπαϊκή πρωτεύουσα όπου έχουν τις καταθέσεις τους ως υποκινητή της κρίσεως, δείχνουν ακόμη τη Μόσχα μέσω Καρυστιανού;

Ας ρίξουν μια ματιά τουλάχιστον ακόμα και στα ντοκιμαντέρ του σταθμού τους. Θα βρουν μια αλήθεια με ακρίβεια «Χιλιοστού», ώστε να μην εκτίθενται αθωώνοντας τον Πούτιν για το ευρώ τη νύχτα και να τον καταδικάζουν ταυτόχρονα ως υποκινητή ίδρυσης κόμματος στην Ελλάδα το πρωί! Άτοπον. (Τα ίδια έκαναν και στον πόλεμο. Κάθε πρωί κατήγγελλαν τον Πούτιν για την εισβολή και για το ενεργειακό μονοπώλιο, και κάθε βράδυ κουβαλούσαν το πετρέλαιό του με τον σκιώδη πειρατικό στόλο των ιδιοκτησιών τους.)

Αυτοί οι αυτοματισμοί πρέπει κάποτε να λήξουν. Δεν κάνουν κακό στην Καρυστιανού, η Ελλάς έχει από απόψεως πολιτισμικών και ορθόδοξων δεσμών αισθήματα φιλίας για τον ομόδοξο λαό. Κακό στη χώρα κάνουν γιατί δείχνουν ότι αρνούνται να παραδεχθούν τη νέα πραγματικότητα που τους ξεπέρασε. Οι Αμερικανοί μιλάνε πλέον με όλους. Και με τους Ρώσους. Εμείς δεν θα μιλάμε με κανέναν; Ξυπνάτε, λυκόπουλα.

πηγή:  dimokratia.gr 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

του ακτιβιστή

Όπως ήταν αναμενόμενο, με τη ανακοίνωση της Διακήρυξης Αρχών του κόμματος "ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ" του Ανεξάρτητου Κινήματος Πολιτών της Μαρίας Καρυστιανού, στην πλήρως επιτυχημένη εκδήλωση της περασμένης Πέμπτης στο Ολύμπιον, επιδεινώθηκε η επιχείρηση διαστρέβλωσης, παραπλάνησης και προβοκάτσιας από το σύμπαν διαβρωμένο πολιτικό σύστημα.
Στα απόνερα της εκδήλωσης θα πρέπει να ενταχθούν τόσο η καταδρομική και προφανώς προβοκατόρικη εμφάνιση - έξω από το Ολύμπιον - του καταδικασμένου πρώην περιφερειάρχη Ψωμιάδη αλλά και η περιφορά του την επόμενη μέρα στα ελεγχόμενα κανάλια και εκπομπές ενορχηστρωμένες από την ομάδα αλητείας.
Τριγμοί επίσης επιχειρήθηκε να προκληθούν στην αισιοδοξία του κόσμου για την μεγαλειώδη Διακήρυξη Αρχών, όπως ανακοινώθηκε από την Μαρία Καρυστιανού, που ανατρέπει τη συμβατική και μίζερη πολιτική των υπαρκτών πολιτικών σχηματισμών για το μέλλον της χώρας. Στο πλαίσιο αυτό μπορεί να ενταχθούν και απέλπιδες προσπάθειες αργυρώνητων δημοσιογράφων του συστήματος είτε να αποδομήσουν με αρθρογραφία τους μέρη της Διακήρυξης είτε να εκμεταλευτούν σε καθοδηγούμενες συνεντεύξεις την απειρία ή διστακτικότητα συνεντευξιαζομένων ώστε να δοθεί τροφή διαστρέβλωσης σε τρολς της ομάδας αλητείας και σε γειτονικές ΑΡΔίτικες τηλεοπτικές αναφορές.

Για το λόγο αυτό, φανταζόμαστε εκδόθηκε σήμερα η ανακοίνωση της Μαρίας Καρυστιανού με ανάρτησή της, με την οποία συνιστά ιδιαίτερη προσοχή σε φίλους του κινήματος για ότι διαβάζουν ή τους σερβίρουν στα σόσιαλ οι διάφοροι επιτείδιοι, εξαιρώντας ΜΟΝΟ τις επίσημες σελίδες του κόμματος και κύρια του https://xekiname.gr/ όπου θα αναρτώνται επίσημα οι θέσεις του κόμματος αλλά και θα δημοσιεύονται τα στελέχη του κινήματος μαζί με το πλήρες βιογραφικό τους.

Νομίζουμε πως ορθά πράττει το κίνημα, αν και ελαφρώς καθυστερημένα, γιατί η επίθεση των βρώμικων καλοθελητών είχε αρχίσει προ πολλού και φυσικά θα ενταθεί με ένταση το επόμενο χρονικό διάστημα.
ΠΟΤΕ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ.

Ακολουθεί η πλήρης ανάρτηση:

Οι βασικές αρχές και οι στόχοι τού υπό ίδρυση Κινήματός μας "ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ - ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΠΟΛΙΤΩΝ ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ" περιλαμβάνονται στην Ιδρυτική Διακήρυξη, την οποία η επικεφαλής του Κινήματος παρουσίασε χθες στο ΟΛΥΜΠΙΟΝ της Θεσσαλονίκης και είναι αναρτημένη στη ιστοσελίδα μας: https://xekiname.gr/ όπου και θα αναρτώνται οι μόνες θέσεις που εκφράζουν το Κίνημά μας. 
Στην ίδια βάση, στελέχη του κινήματος μας είναι ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ και ΜΟΝΟ τα πρόσωπα που θα δημοσιευθούν στην ιστοσελίδα του κινήματος μας μαζί με το πλήρες βιογραφικό τους. 
Γι' αυτό παρακαλούμε να επιδεικνύεται ιδιαίτερη προσοχή στα υποκινούμενα από πανικόβλητους για ό,τι έρχεται δημοσιεύματα, που επιχειρούν να διαστρεβλώσουν και να παρουσιάσουν θέσεις μεμονωμένων υποστηρικτών του Κινήματος ως θέσεις του ίδιου του Κινήματος.
Και αυτό βέβαια το κάνουν ακριβώς επειδή δεν μπορούν να αντικρούουν το σαφές και στέρεο περιεχόμενο της Ιδρυτικής Διακήρυξης. 
Συνεπώς για το Κίνημά μας ισχύει μόνο ό,τι αναρτάται στην επίσημη ιστοσελίδα και τα επίσημα κοινωνικά μας δίκτυα, όπου και θα αναρτηθούν και οι επίσημες θέσεις, τις οποίες επεξεργάζονται με επιτυχή αποτελέσματα οι άρτια οργανωμένες ομάδες μας, οι οποίες αποτελούνται από επιστήμονες και ειδικούς με εξαιρετική κατάρτιση και μεγάλη εμπειρία ανά αντικείμενο ενδιαφέροντος (οικονομία, δικαιοσύνη, παιδεία, εξωτερική πολιτική - άμυνα, υγεία κ.ο.κ.).
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Μια πολύ δυνατή και κυρίως ΕΝΤΙΜΗ δημοσιογραφική πένα πήρε θέση με ανάρτησή της στο πλευρό του υπό ίδρυση κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού.
Ο Θανάσης Αυγερινός στηρίζει την κινηματική διάσταση του εγχειρήματος.
Η ανάρτησή του:
Θα είναι αναμφίβολα μια ιστορική στιγμή για τη μεταχουντική περίοδο, το οριστικό ίσως τέλος της Μεταπολίτευσης και του δι(στην ουσία μονο-)κομματισμού των «επαγγελματιών» πολιτικών, που οδήγησαν στη χρεοκοπία της χώρας και τα ταπεινωτικά μνημόνια. 

Για πρώτη φορά επιχειρείται η δημιουργία δύναμης θεσμικής υπέρβασης τής - κατά τον καθηγητή Γ.Κοντογιώργη - «κοινοβουλευτικής μοναρχίας» μέσω μιας «μετωπικής» συμπόρευσης διαφορετικής αφετηρίας πατριωτικών πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων, που γνωρίστηκαν και ενώθηκαν με αφορμή την εγκληματική τραγωδία των Τεμπών και τη σκανδαλώδη συγκάλυψη των ακόμη αγνώστων αιτίων και των πραγματικών ενόχων της. 

Κεντρικό πρόταγμα η πάταξη της διαφθοράς του πολιτικού προσωπικού και των «κολλητών» τους, η πραγματική και όχι στα χαρτιά ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, η αντιμετώπιση ζωτικών προβλημάτων και η αναβάθμιση του υπό κατάρρευση βιοτικού επιπέδου της πλειονότητας των πολιτών, η δημιουργία συνθηκών για επιστροφή όσων έφυγαν αναγκαστικά από τη χώρα, η διεύρυνση της νομιμοποίησης και της αντιπροσωπευτικότητας της δημοκρατίας μας, η ενίσχυση του ρόλου των ενεργών πολιτών, οι οποίοι και προσπαθούν να ανακτήσουν τον έλεγχο της ζωής τους και να αρθρώσουν κάποιες συντεταγμένες λύσεις για το πολύπλευρο και πολυπλόκαμο υπαρξιακό ζήτημα της χώρας. 

Δεν θα μπορούσα να λείπω από μια τέτοια ιστορική συγκυρία, δεν θα μπορούσα να μη συμμεριστώ την κοινή αγωνία και την Ελπίδα ότι ευρύτατες δυνάμεις αξίζει κι έχουν την πρωτοφανή ευκαιρία να προσπαθήσουν να αλλάξουν το μέχρι σήμερα πολιτικό παράδειγμα...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Η αντίστροφη μέτρηση για τα «αποκαλυπτήρια» του κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού έχει ήδη ξεκινήσει. Μετά το πρώτο δεκαήμερο του Μαΐου αναμένεται το Ανεξάρτητο Κίνημα Πολιτών να αποκτήσει όνομα και ιδρυτική διακήρυξη αφήνοντας πίσω αυτό το πέπλο ερωτηματικών που έχει δημιουργηθεί γύρω από αυτό. Η Μαρία Καρυστιανού έχει δημιουργήσει έναν στενό κύκλο έμπιστων ανθρώπων με τις διαρροές σχετικά με το υπό διαμόρφωση κόμμα να είναι ελάχιστες.

Το όνομα του κόμματος και το χρονοδιάγραμμα

Όλο αυτό το διάστημα, από την πρώτη Απριλίου που ανακοίνωσε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης το νέο της ξεκίνημα, η Μαρία Καρυστιανού, βρίσκεται σε συνεχείς συσκέψεις. Η Μαρία Καρυστιανού θέλει να βαδίζει πάνω σε σταθερό έδαφος, γι’ αυτό κιόλας δεν βιάζεται να προχωρήσει σε επίσημες ανακοινώσεις για το κόμμα.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η ομάδα καλείται να επιλέξει ανάμεσα σε δύο ονομασίες. Στοχεύουν σε ένα όνομα δυναμικό, αλλά παράλληλα και αισιόδοξο. Όπως καθορίζεται από το κοντινό της περιβάλλον, το όνομα δεν θα έχει καμία σχέση με την τραγωδία των Τεμπών ή την λέξη «Οξυγόνο» που ήταν κεντρικό σύνθημα στα συλλαλητήρια.

Σύμφωνα πάλι με άλλες πληροφορίες, δεν υπάρχει καμία προσπάθεια από την ομάδα του κόμματος να «προλάβει» τον πρώην πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα και το κόμμα του.


Τα πρόσωπα γύρω από τη Μαρία Καρυστιανού

Πέραν από το όνομα, η Μαρία Καρυστιανού πρέπει να λάβει και μία απόφαση για τα πρόσωπα του κόμματος. Γίνονται συνεχώς ανακατατάξεις και προσπάθεια για να αποδοθεί ένας συγκεκριμένος ρόλος στο κάθε πρόσωπο. Μέχρι στιγμής υπάρχει ένας στενός πυρήνας λίγων ατόμων γύρω από την Μαρία Καρυστιανού που μαζί προσπαθούν να φτάσουν στην τελική του μορφή.

Πηγές αναφέρουν ότι πολλοί ήταν εκείνοι που χτύπησαν την πόρτα της Μαρίας Καρυστιανού, χωρίς όμως εκείνη να την ανοίγει. Πρόκειται ακόμη και για πολιτικούς που βρίσκονται αυτή την στιγμή στην Βουλή. Οι εν ενεργεία βουλευτές προέρχονται από όλο το πολιτικό φάσμα, η προσπάθειά τους, όμως, να βρουν πολιτική στέγη στο εγχείρημα της Μαρίας Καρυστιανού βρήκε αδιέξοδο.

Ως πλουραλιστικό χαρακτηρίζεται το υπό διαμόρφωση κόμμα από εκείνους γνωρίζουν. Η «ομάδα» απαρτίζεται από πρόσωπα που είναι ναι μεν πολιτικοποιημένα και ενεργά, αλλά απείχαν το τελευταίο διάστημα. Προέρχονται από όλα τα κοινωνικά στρώματα, ενώ οι πληροφορίες λένε ότι πρόκειται για άτομα «αντισυστημικά», αλλά όχι άτομα των άκρων.

Ένα πρόσωπο που φαίνεται πως είναι δίπλα στην Μαρία Καρυστιανού και κοντά στο κόμμα είναι η δικηγόρος της, Μαρία Γρατσία. Το κοντινό περιβάλλον Καρυστιανού διαψεύδει πάντως την οποιαδήποτε επαφή της με τον πρώην πρωθυπουργό και ανεξάρτητο πλέον βουλευτή, Αντώνη Σαμαρά. Οι ίδιοι άνθρωποι απορρίπτουν και άλλα ονόματα, όπως αυτό του Νίκου Γαλανού (πρώην βουλευτής ΚΚΕ που πέρασε και από άλλα κόμματα της αριστεράς). Πάντως, εκατοντάδες πρόσωπα, έχουν επικοινωνήσει με το κόμμα από την στιγμή της ανακοίνωσης της διαδικτυακής του πλατφόρμας με κεντρικό σύνθημα «Ξεκινάμε».

Η «πρωτοποριακή» εκδήλωση παρουσίασης του νέου φορέα

Όταν η «ομάδα» και το όνομα κλειδώσουν, η Μαρία Καρυστιανού θα πρέπει να προχωρήσει στο επόμενο στάδιο, που είναι αυτό της παρουσίασής του. Πηγές σημειώνουν ότι δεν θα πρόκειται για μία συνηθισμένη παρουσίαση κόμματος σε κάποιον χώρο εκδηλώσεων ή σε κάποιο συνεδριακό κέντρο.

Χωρίς ακόμα να έχει παρθεί η τελική απόφαση, μία από τις επιλογές που έχει πέσει στο τραπέζι θέλει την Μαρία Καρυστιανού να εξετάζει το ενδεχόμενο το «λανσάρισμα» του νέου φορέα να πραγματοποιηθεί σε έναν σημειολογικό χώρο με ιδιαίτερη σημασία.
Απάντηση για τις «μαζικές αποχωρήσεις»

Μετά από δημοσιεύματα και ανακοινώσεις που κάνουν λόγο για κλίμα δυσαρέσκειας στο στρατόπεδο της Μαρίας Καρυστιανού στην Θεσσαλονίκη και αποχωρήσεις δεκάδων προσώπων, το κοντινό της περιβάλλον κάνει λόγο για αποχώρηση μόνο δύο ατόμων, μία γυναίκας προερχόμενης από το ΠΑΣΟΚ και ενός άνδρα από την Πλεύση Ελευθερίας, οι οποίοι όπως ξεκαθαρίζεται, έφυγαν για προσωπικούς λόγους και όχι εξαιτίας ιδεολογικών ζητημάτων.

Της Άντζυ Κούκη


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Μια προκλητική απόφαση από τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Κ. Τζαβέλλα επιβεβαιώνει την πλήρη διάσταση των δικαστικών λειτουργών με το περί δικαίου αίσθημα της Ελληνικής κοινωνίας.
Επίσης την κατάργηση της δημοκρατίας με τις αλλληλοεξυπηρετήσεις των πυλώνων της.

Έκρινε πως δεν συντρέχει κανένας λόγος για την ανάσυρση από το Αρχείο της υπόθεσης των υποκλοπών παρά τα συγκλονιστικά αποδεικτικά στοιχεία που προέκυψαν από την δίκη και καταδίκη των 4 επιχειρηματιών του Predator στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθήνας.

Δηλαδή για να γίνει κατανοητό, έκρινε πως δεν υπάρχει κανένας λόγος να ερευνηθεί η απόπειρα ή η τέλεση κατασκοπείας σε αυτούς που έστελναν μηνύματα με το παράνομο λογισμικό Predator στον Υπουργό Εξωτερικών, τον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη, τον Αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων, τον Διευθυντή της Γενικής Διεύθυνσης Εξοπλισμών.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Ολομέτωπη εμετική επίθεση ψευδολογίας με "πηγή" ΤΟ Β(Λ)ΗΜΑ" και ρεπόρτερ αυτής της αηδίας κάποιον Βασίλη Κυριακούλη.
Επιχειρειρεί να χτυπήσει την Μαρία Καρυστιανού με φανταστικές υποθέσεις διασπάσεων στο κίνημα πολιτών που είναι σύσσωμο στο πλευρό της και πριν την ανακοίνωση της Διακήρυξης Αρχών του νέου κόμματος.
Εμπλέκει μάλιστα, χωρίς να αναφέρει τίποτα φυσικά συγκεκριμένο, την οργάνωση της Θεσσαλονίκης.
ΑΡΔάκια, δουλικά, τρομοκρατημένοι συστημικοί, υποτακτικοί, δεξιοί διεφθαρμένοι και "αριστεροί" του κ@λ@υ ΑΞΙΟΣ ο ΜΙΣΘΟΣ ΣΑΣ ...... αλλά κανείς δεν μασάει.
ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ με τη ΜΑΡΙΑ μπροστάρισσα.
ΤΡΕΜΕΤΕ....


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0


Ο θρίαμβος της δικαιοσύνης και της σοφίας.

«Έξι μη διαπραγματεύσιμοι όροι που διατυπώθηκαν από διεθνείς ακαδημαϊκούς και πρώην αξιωματούχους από 30 χώρες για τον τερματισμό του πολέμου των ΗΠΑ κατά του Ιράν, παρά τις απειλές του Τραμπ για εγκλήματα πολέμου»

Η συνείδηση ​​της ανθρωπότητας εξεγείρεται ενάντια στο δόγμα «όλα για εμάς, τίποτα για τους άλλους» της αρπακτικής αυτοκρατορίας που χτίστηκε πάνω στα ερείπια εθνών. Η θράσος και η αυθάδεια έχουν φτάσει στο αποκορύφωμά τους και οι απειλές του Τραμπ καταδεικνύουν την εξαχρείωση ενός πολιτισμού σε παρακμή. Δεν πρέπει να παραμείνουμε απλοί παθητικοί μάρτυρες, αλλά να γίνουμε οι αρχιτέκτονες ενός νέου κόσμου όπου η αλαζονεία καταρρέει και η δικαιοσύνη θριαμβεύει.

Μια ευρεία διακρατική ομάδα προσωπικοτήτων – συμπεριλαμβανομένων πρώην αξιωματούχων του ΟΗΕ, συνταξιούχων διπλωματών καριέρας, πρώην υπουργών, ακαδημαϊκών και διανοούμενων, πολιτικών προσωπικοτήτων και πρώην βουλευτών, στρατιωτικών και ειδικών σε θέματα ασφάλειας, καλλιτεχνών, δικηγόρων, καθώς και δημοσιογράφων, ακτιβιστών και προσωπικοτήτων του κινήματος ειρήνης, από 30 χώρες – δημοσίευσε μια ανοιχτή επιστολή στην οποία επικρίνει έντονα τον ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών στη διεθνή σκηνή και ζητά μια νέα διεθνή τάξη βασισμένη στην κυριαρχία και την αντίσταση σε αυτό που περιγράφουν ως δυτική κυριαρχία.

Οι περισσότεροι από τους υπογράφοντες προέρχονται από δυτικές χώρες, μαζί με συμμετέχοντες από την Ασία, τη Λατινική Αμερική και την Αφρική. Η διακήρυξη, με τίτλο «Διακήρυξη προς τη Συνείδηση ​​της Ανθρωπότητας», υπογράφηκε από περισσότερα από 170 άτομα από χώρες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο, ο Καναδάς, η Γερμανία, η Γαλλία, η Πορτογαλία, το Βέλγιο, η Ιταλία, η Σκωτία, η Ιρλανδία, η Αυστραλία, η Ελβετία, η Ολλανδία, η Σουηδία, η Σερβία, η Πολωνία, η Βοσνία-Ερζεγοβίνη, η Λιθουανία, η Ρωσία, η Κίνα, η Μαλαισία, η Ινδία, η Βραζιλία, η Βενεζουέλα, η Αργεντινή, το Μεξικό, η Νότια Αφρική, ο Λίβανος, η Τουρκία και το Ιράν.

Σε αυτή την ανοιχτή επιστολή, υποστηριζόμενη από γεγονότα, οι συγγραφείς παρουσιάζουν μια καυστική κριτική στην εξωτερική πολιτική και την ιστορική συμπεριφορά των ΗΠΑ. Υποστηρίζουν ότι, για «249 χρόνια - από την ίδρυσή τους το 1776 - οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν δημιουργήσει ένα ιστορικό φρικαλεοτήτων αντάξιο μιας πιο σκοτεινής, προ-πολιτισμένης εποχής», περιγράφοντας τη χώρα ως «μια αρπακτική αυτοκρατορία χτισμένη πάνω στα ερείπια εθνών».

Οι υπογράφοντες, συμπεριλαμβανομένων νυν και πρώην καθηγητών που συνδέονται με 52 πανεπιστήμια και ακαδημαϊκά ιδρύματα παγκοσμίως, κατηγορούν την Ουάσινγκτον ότι διατηρεί την παγκόσμια στρατιωτική της κυριαρχία μέσω μιας μαζικής στρατιωτικής παρουσίας στο εξωτερικό. Δηλώνουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες αναπτύσσουν «περισσότερες από 800 στρατιωτικές φρουρές που δηλητηριάζουν περισσότερες από 90 ξένες χώρες και εδάφη» και έχουν καλλιεργήσει αυτό που οι υπογράφοντες αποκαλούν «δόγμα απόλυτης θήρευσης». Η διακήρυξη καταδικάζει επίσης την εμπλοκή των ΗΠΑ σε μεγάλες συγκρούσεις του 20ού και 21ου αιώνα, αναφέροντας συγκεκριμένα «τη γενοκτονική φρίκη του Βιετνάμ», «την εξόντωση της Καμπότζης» και «τη συστηματική σφαγή των Κορεατών», καθώς και την καταστροφή του Ιράκ, της Λιβύης, της Συρίας και του Αφγανιστάν.

Το έγγραφο επικεντρώνεται στην τρέχουσα αντιπαράθεση με το Ιράν. Αυτά τα δημόσια πρόσωπα ισχυρίζονται ότι η τρέχουσα κατάσταση αντανακλά αυτό που περιγράφουν ως επεκτατική στρατηγική των ΗΠΑ που στοχεύει στην κυριαρχία επί των παγκόσμιων πόρων. Σύμφωνα με τη δήλωση, η κυβέρνηση των ΗΠΑ καθοδηγείται από «το δαιμονικό δόγμα "όλα για εμάς, τίποτα για τους άλλους"», το οποίο, όπως ισχυρίζονται, επιδιώκει να ελέγξει τους παγκόσμιους πόρους, από το "πετρέλαιο της Βενεζουέλας" μέχρι τον "ορυκτό πλούτο της Γροιλανδίας" και τα "ενεργειακά αποθέματα του Καναδά".

Οι υπογράφοντες υποστηρίζουν περαιτέρω ότι η αμερικανική πολιτική «επικεντρώνεται πλέον στο Ιράν» επειδή η χώρα αυτή κατέχει «περισσότερο από το επτά τοις εκατό του παγκόσμιου ορυκτού και ενεργειακού πλούτου», το οποίο περιγράφουν ως «το τελευταίο σύνορο της λεηλασίας». Το έγγραφο επικρίνει επίσης την τρέχουσα αμερικανική ηγεσία, δηλώνοντας ότι «η ηθική κατάρρευση της Δύσης ενσαρκώνεται στην αξιολύπητη φιγούρα του Τραμπ» και ζητώντας να τερματιστεί αυτό που αποκαλούν «εποχή της λεηλασίας».

Εκτός από την κριτική της για την αμερικανική πολιτική, η διακήρυξη προτείνει διάφορα αιτήματα που οι υπογράφοντες θεωρούν απαραίτητα για τον τερματισμό του τρέχοντος πολέμου κατά του Ιράν. Αυτά περιλαμβάνουν εγγυήσεις κατά οποιασδήποτε μελλοντικής επιθετικότητας, την αποσυναρμολόγηση των αμερικανικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων στην περιοχή, μια επίσημη διεθνή καταδίκη των επιθετικών πράξεων, αποζημιώσεις για τις ζημιές από τον πόλεμο, τη δημιουργία ενός νέου νομικού πλαισίου για το Στενό του Ορμούζ, την αναγνώριση της κυριαρχίας του Ιράν και τη δίωξη και έκδοση των αντιιρανικών πρακτόρων των μέσων ενημέρωσης που υποκίνησαν αυτή την αιματοχυσία.

Οι συγγραφείς καλούν επίσης τους διανοούμενους, τους ακαδημαϊκούς, τα ιδρύματα και τις οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών παγκοσμίως να καταδικάσουν αυτό που περιγράφεται ως ομαλοποίηση των παραβιάσεων του διεθνούς δικαίου και να αμφισβητήσουν τις παγκόσμιες δομές που διαιωνίζουν την κυριαρχία και τις στρατιωτικές επεμβάσεις.

Συμπερασματικά, οι υπογράφοντες υποστηρίζουν ότι η παρούσα στιγμή αντιπροσωπεύει ένα αποφασιστικό ιστορικό σημείο καμπής. «Στηρίζουμε τη δικαιοσύνη, όχι ως παθητικοί μάρτυρες, αλλά ως ενεργοί συμμετέχοντες στην οικοδόμηση ενός νέου κόσμου», αναφέρει η επιστολή, τονίζοντας ότι η διεθνής κοινότητα πρέπει να αντιμετωπίσει αυτό που περιγράφει ως την αναβίωση των αρπακτικών δυνάμεων στην παγκόσμια πολιτική.

Οι πρώτοι υπογράφοντες

Οι υπογράφοντες περιλαμβάνουν εξέχοντες επιστήμονες και προσωπικότητες που εκπροσωπούν ένα ευρύ φάσμα εμπειρογνωμοσύνης και ηγετικών ρόλων, συμπεριλαμβανομένων φιλοσόφων, οικονομολόγων, ιστορικών, κοινωνιολόγων, νομικών, θεολόγων, ισλαμιστών μελετητών, ιερέων, βιολόγων, ιατρών, μουσικών, κινηματογραφιστών, στιχουργών, τραγουδιστών, επιχειρηματιών, μηχανικών, μυθιστοριογράφων, θεωρητικών, καθώς και ενός φυσικού, ενός ψυχολόγου, ενός ανθρωπολόγου και ενός κωμικού. Αυτός ο ποικιλόμορφος συνασπισμός αντανακλά τη συλλογική συνείδηση ​​της ανθρωπότητας, ενώνοντας επαγγελματίες, ακαδημαϊκούς και ακτιβιστές από πολλαπλούς κλάδους σε μια κοινή έκκληση κατά της αμερικανικής ιδιαιτερότητας.

Το πλήρες κείμενο της δήλωσης, καθώς και ο πλήρης κατάλογος των υπογραφόντων, έχουν δημοσιοποιηθεί σε περισσότερες από δέκα γλώσσες:

Διακήρυξη στη συνείδηση ​​της ανθρωπότητας

Προς τους λαούς του κόσμου, στους στοχαστές, τους μελετητές και όλους όσους πιστεύουν στη δικαιοσύνη:

Ένα φάντασμα στοιχειώνει τώρα τη συνείδηση ​​της ανθρωπότητας - η επιστροφή της αρπακτικής δύναμης - και δεν θα μένει πλέον ατιμώρητο.

Για 249 χρόνια — ολόκληρη την ύπαρξή τους από το 1776 — οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν δημιουργήσει ένα ιστορικό φρικαλεοτήτων αντάξιο μιας πιο σκοτεινής, προ-πολιτισμένης εποχής: μια αρπακτική αυτοκρατορία που ανεγέρθηκε πάνω στα πτώματα εθνών· από τη γενοκτονία σχεδόν 5 εκατομμυρίων ιθαγενών Αμερικανών μέχρι την βάναυση υποδούλωση περισσότερων από 4 εκατομμυρίων Αφρικανών και τον λιντσάρισμα περισσότερων από 4.000 μαύρων πολιτών υπό το καθεστώς του Τζιμ Κρόου. Με περισσότερες από 800 στρατιωτικές φρουρές που δηλητηριάζουν πάνω από 90 ξένες χώρες και εδάφη, έχουν καλλιεργήσει ένα δόγμα απόλυτης θήρευσης. Από τη γενοκτονία του Βιετνάμ, η οποία στοίχισε τη ζωή σε περισσότερες από 3 εκατομμύρια· από την εξόντωση της Καμπότζης, όπου δύο εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους υπό την υποστήριξη των ΗΠΑ· μέχρι τη συστηματική σφαγή Κορεατών, η οποία κόστισε τη ζωή σε περισσότερα από τέσσερα εκατομμύρια ανθρώπους· μέχρι την καταστροφή του Ιράκ, της Λιβύης, της Συρίας και του Αφγανιστάν, όπου ένα εκατομμύριο Ιρακινοί και δεκάδες χιλιάδες Λίβυοι σκοτώθηκαν από αμερικανικά πυρά.

Ωστόσο, η ορθολογική τάξη που διέπει τον κόσμο επέτρεψε κάποτε στην ανθρωπότητα να ξεπεράσει τέτοιες πρακτικές. Η ανθρωπότητα είχε υποβιβάσει αυτή τη βαρβαρότητα στον κάλαθο των αχρήστων της ιστορίας. Αλλά σήμερα γινόμαστε μάρτυρες της επιστροφής της. Η συστηματική και συνεχής πυρπόληση της Γάζας, που ενορχηστρώθηκε μέσω της ακλόνητης υποστήριξης προς το γενοκτονικό ισραηλινό καθεστώς, όπου περισσότεροι από 77.000 Παλαιστίνιοι άμαχοι έχουν σφαγιαστεί, αποκαλύπτει μια αναπόφευκτη αλήθεια: αυτή η προ-πολιτισμένη πρακτική έχει επιστρέψει και η Ουάσινγκτον έχει γίνει για άλλη μια φορά συνένοχη στις φρικαλεότητές της.

Είναι το δαιμονικό δόγμα «όλα για εμάς, τίποτα για τους άλλους». Με αυθάδη απληστία, οικειοποιείται τους παγκόσμιους πόρους -είτε πρόκειται για πετρέλαιο της Βενεζουέλας, είτε για ορυκτό πλούτο της Γροιλανδίας, είτε για ενεργειακά αποθέματα του Καναδά- σαν να ήταν στρατηγικά δικαιώματα. Και σήμερα, το άπληστο βλέμμα του πέφτει στο Ιράν. Διότι το Ιράν -το οποίο κατέχει περισσότερο από το 7% του παγκόσμιου ορυκτού και ενεργειακού πλούτου- θεωρείται ως το τελευταίο σύνορο της λεηλασίας.

Ωστόσο, αυτό δεν είναι πλέον οικονομικό ζήτημα. Είναι ζήτημα τιμής. Όλος ο κόσμος παρακολουθεί τις Ηνωμένες Πολιτείες να εμπλέκονται ενεργά σε μια εγκληματική επιχείρηση που ονομάζεται «Πόλεμος του Ραμαζανιού» εναντίον του ιρανικού έθνους. Αυτή η συνεχιζόμενη σφαγή έχει ήδη στοιχίσει τη ζωή σε 208 αθώα παιδιά. Ας θυμάται ο κόσμος αυτή την ημερομηνία: 168 από αυτά ήταν μαθήτριες, μαθήτριες στο Δημοτικό Σχολείο Shadjareh Tayyebeh στο Minab του Ιράν, που σκοτώθηκαν στις τάξεις τους από τρομοκρατία που ενορχηστρώθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Οι μάταιοι και απεγνωσμένοι ελιγμοί τους στοχεύουν σε μια υποτιθέμενη «αλλαγή καθεστώτος» και στον κατακερματισμό του Ιράν, στερώντας έτσι από το έθνος την κυριαρχία του και διευκολύνοντας τη συστηματική λεηλασία των πόρων του. Επιδιώκοντας αυτό το βδελύγμα, οι Ηνωμένες Πολιτείες δολοφόνησαν βάναυσα τον πνευματικό και πνευματικό ηγέτη του Ιράν, Αγιατολάχ Σεγέντ Αλί Χαμενεΐ - διεθνώς αναγνωρισμένο ως φωνή κατά της αλαζονείας και της τρομοκρατίας - μαζί με την οικογένειά του.

Έχουν εξαπολύσει έναν στοχευμένο πόλεμο τρομοκρατίας εναντίον των ίδιων των πυλώνων του ιρανικού κράτους. Μέχρι σήμερα, η αμερικανική επιθετικότητα έχει οδηγήσει στην εγκληματική δολοφονία 39 Ιρανών πολιτικών, συμπεριλαμβανομένου του επιστημονικού ιδιοφυούς, Δρ. Αλί Λαριτζανί, γραμματέα του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας.

Σήμερα, η αυθάδεια έχει φτάσει στο αποκορύφωμά της. Ο Αμερικανός πρόεδρος απειλεί ανοιχτά τον ιρανικό λαό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με την καταστροφή των ενεργειακών του υποδομών. Αυτό είναι το διεφθαρμένο πνεύμα ενός πολιτισμού σε παρακμή. Η ηθική κατάρρευση της Δύσης βρίσκει την ενσάρκωσή της στην αξιολύπητη φιγούρα του Τραμπ - ενός ανθρώπου του οποίου η καταστροφική συμπεριφορά τα τελευταία δύο χρόνια έχει εξαντλήσει όχι μόνο τον κόσμο, αλλά και τον ίδιο του τον λαό. Ήρθε η ώρα να δηλώσουμε με μία φωνή: Φτάνει πια! Η εποχή της λεηλασίας τελείωσε.

Αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες έκαναν ένα μοιραίο λάθος. Αυτό που στέκεται μπροστά τους δεν είναι απλώς ένα έθνος, αλλά ένας πολιτισμός που έχει στρατιωτικοποιήσει το δικό του DNA - μια αρχαία οργανωτική ιδιοφυΐα συγχωνευμένη με την επιστημονική κυριαρχία του 21ου αιώνα. Αυτή είναι η πραγματικότητα της ενεργού αποτροπής του Ιράν. Ένας παγκόσμιος πόλος ισχύος που υπαγορεύει τους όρους εμπλοκής, επιβάλλοντας στρατηγική υποχώρηση επαναπροσδιορίζοντας τους ίδιους τους κανόνες της ενεργού άμυνας. Τώρα, η προσαρμοστική αναδιοργάνωσή του, η πολιτισμική συνέχεια και η κοινωνική του ενότητα έχουν συγχωνευθεί σε μια ενιαία, ακλόνητη δύναμη.

Η ολοκληρωμένη άμυνα και η ενεργός αποτροπή του Ιράν αποτελούν μια μοναδική ευκαιρία για τον τερματισμό της παγκόσμιας ηγεμονίας. Το ιστορικό και πολιτισμικό δόγμα του Ιράν είναι απόλυτο: η ισχύς δεν απονέμει δίκαιο και η κυριαρχία δεν μπορεί να εδραιώσει τη δικαιοσύνη. Αυτό είναι το ίδιο το θεμέλιο της αήττητης φύσης του Ιράν. Ο κόσμος μπορεί να εκμεταλλευτεί αυτήν την ιστορική ευκαιρία, βασιζόμενος σε αυτό το δόγμα της απελευθέρωσης, για να τερματίσει την κυριαρχία και την καταπίεση όπου κι αν εκδηλώνονται.

Η αμερικανική και ισραηλινή ιδιαιτερότητα έχει βυθίσει τον κόσμο σε μια κρίσιμη επιλογή μεταξύ βίας και νόμου, κυριαρχίας και υποδούλωσης, αξιοπρέπειας και ατίμωσης. Αυτή η στιγμή πρέπει να χρησιμεύσει ως αφύπνιση για την ανθρωπότητα, ωθώντας την να αναγνωρίσει ότι ένας άλλος δρόμος είναι εφικτός. Πρέπει να εμπνεύσει όλους, παντού, να κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να αμφισβητήσουν τις δομές που στηρίζουν ένα παγκόσμιο σύστημα που περιφρονεί όλες τις ηθικές αξίες, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος στη ζωή.

Το Ιράν είναι η τελευταία μας γραμμή άμυνας. Αν αυτή η χώρα πέσει, η ελπίδα για ένα καλύτερο και λαμπρότερο μέλλον για τον κόσμο θα εξαφανιστεί. Δεν μπορούμε να το επιτρέψουμε αυτό. Η επιθετικότητα κατά του Ιράν είναι μέρος ενός παγκόσμιου συστήματος εξουσίας που μας καταπιέζει όλους. Δεν μπορούμε να μείνουμε άπραγοι μπροστά στον αλαζονικό και αχαλίνωτο αυταρχισμό. Το ίδιο μας το μέλλον εξαρτάται από την επιτυχία του Ιράν.

Συνεπώς, δεν μπορούμε να δεχτούμε κανένα αποτέλεσμα αυτού του πολέμου που θα συνεπαγόταν την επιστροφή στο status quo ante. Όσοι προκαλούν τέτοια δεινά πρέπει να πληρώσουν βαρύ τίμημα για τα εγκλήματά τους. Πρέπει να καταλάβουν ότι η στρατιωτική βία δεν τους απαλλάσσει από την ευθύνη τους να τηρούν τους νόμους από τους οποίους εξαρτώνται η ειρήνη και η ασφάλεια του κόσμου μας. Γι' αυτό υποστηρίζουμε τους όρους που έθεσε το Ιράν για τον τερματισμό αυτού του πολέμου.

Από την οπτική γωνία της διεθνούς δικαιοσύνης, οι όροι για τον τερματισμό αυτού του πολέμου είναι απόλυτοι και αδιαπραγμάτευτοι:
  1. Εγγυήσεις κατά οποιασδήποτε επανάληψης και δεσμευτική διεθνής δέσμευση που διασφαλίζει την απουσία μελλοντικής επιθετικότητας.
  2. Άμεση διάλυση όλων των αμερικανικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων στην περιοχή.
  3. Επίσημη αναγνώριση της επιθετικότητας, διεθνής καταδίκη των επιτιθέμενων και πλήρεις αποζημιώσεις για την απώλεια ζωών και τις υλικές ζημιές.
  4. Άμεσος τερματισμός του πολέμου σε όλα τα περιφερειακά μέτωπα.
  5. Ένα νέο νομικό καθεστώς για το Στενό του Ορμούζ, που θα αναγνωρίζει την κυριαρχία του Ιράν.
  6. Η δίωξη και η έκδοση των αντι-ιρανικών πρακτόρων των μέσων ενημέρωσης που υποκίνησαν αυτό το λουτρό αίματος.

Εμείς, οι υπογράφοντες, καλούμε τους συνομηλίκους μας, τους στοχαστές, τους ακαδημαϊκούς, τα ιδρύματα συνείδησης και τους υποστηρικτές της δικαιοσύνης σε όλο τον κόσμο:

  • Να καταδικάσει απερίφραστα τις Ηνωμένες Πολιτείες για τη συστηματική υποβάθμιση της περιφρόνησης των διεθνών συμβάσεων και την επιστροφή τους στην ιστορική βαρβαρότητα και αγριότητα.
  • Να απομονώσουν διπλωματικά και οικονομικά το αδίστακτο καθεστώς των ΗΠΑ για τα εγκλήματά του κατά της ανθρωπότητας.
  • Αναγνωρίστε το εγγενές δικαίωμα του Ιράν στην ενεργό αποτροπή οποιασδήποτε απρόκλητης επιθετικότητας.
  • Απαιτήστε την άμεση παύση της τρομοκρατίας που χρηματοδοτείται από τις ΗΠΑ και τις ΗΠΑ, καθώς και τη δίωξη όσων την διατάζουν.

Όπως πάντα, η ιστορία θα θυμάται το θάρρος όσων αρνούνται να σιωπήσουν. Στεκόμαστε με το μέρος της δικαιοσύνης, όχι ως παθητικοί μάρτυρες, αλλά ως αρχιτέκτονες ενός νέου κόσμου όπου η αλαζονεία καταρρέει και η δικαιοσύνη θριαμβεύει. Η αλαζονεία πρέπει να εξαλειφθεί. Ο κόσμος την απαιτεί. Η δικαιοσύνη θα επικρατήσει.



Ήταν οι πρώτοι που υπέγραψαν σε ένδειξη αλληλεγγύης:

Ρίτσαρντ Φολκ (ΗΠΑ)

Ομότιμος Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον και πρώην Ειδικός Εισηγητής του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη (2008 – 2014), συγγραφέας ή επιμελητής περισσότερων από 50 βιβλίων για το διεθνές δίκαιο και την παγκόσμια πολιτική.

Ντένις Χάλιντεϊ (Ιρλανδία)

Πρώην Αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ και Συντονιστής Ανθρωπιστικών Υποθέσεων στο Ιράκ, Διεθνές Βραβείο Ειρήνης Γκάντι (2003)

Νόρμαν Φίνκελσταϊν (ΗΠΑ)

Διεθνώς αναγνωρισμένος πολιτικός επιστήμονας, γιος γονέων που επέζησαν του Ολοκαυτώματος, ευρέως αναφερόμενος και αναγνωρισμένος στον πολιτικό διάλογο στη Μέση Ανατολή. Πρώην καθηγητής στα πανεπιστήμια του DePaul , του Princeton, του Rutgers και της Νέας Υόρκης.

Άβι Σλάιμ (Ηνωμένο Βασίλειο)

Ομότιμος Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και Ιστορικός στο St Antony's College, Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, Μετάλλιο της Βρετανικής Ακαδημίας (2017) για το σύνολο του έργου του, Βραβείο PEN Hessell-Tiltman (2024) για ιστορική γραφή

Χανς φον Σπόνεκ (Γερμανία)

Εκπαίδευση του Βοηθού Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ και του Συντονιστή Ανθρωπιστικής Δράσης του ΟΗΕ για το Ιράκ

Αλέν ντε Μπενουά (Γαλλία)

Διεθνώς αναγνωρισμένος φιλόσοφος και δοκιμιογράφος, του οποίου το έργο εκτείνεται στην πολιτική θεωρία, τη φιλοσοφία, την ιστορία των θρησκειών και την πολιτισμική κριτική, εστιάζοντας στην κριτική του φιλελευθερισμού, του οικουμενισμού και της σύγχρονης ισότιμης ιδεολογίας.

Κρις Γουίλιαμσον (Ηνωμένο Βασίλειο)

Πρώην Σκιώδης Υπουργός Κοινοτήτων και Τοπικής Αυτοδιοίκησης (2010 έως 2013), Πρώην μέλος του Κοινοβουλίου για 7 χρόνια, πρώην επικεφαλής του Δημοτικού Συμβουλίου του Ντέρμπι

Boaventura de Sousa Santos (Πορτογαλία)

Ένας από τους κοινωνιολόγους με τις περισσότερες αναφορές διεθνώς, ομότιμος καθηγητής Κοινωνιολογίας στη Σχολή Οικονομικών του Πανεπιστημίου της Κοΐμπρα, διακεκριμένος νομικός ακαδημαϊκός στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Ουισκόνσιν-Μάντισον, ιδρυτής του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ και της έννοιας των «Επιστημολογιών του Νότου», βραβείο Frantz Fanon για το σύνολο του έργου του (2022), βραβείο Kalven, βραβείο Jabuti, βραβείο επιστήμης Gulbenkian

Ζαν Μπρικμόν (Βέλγιο)

Διεθνώς μνημονευόμενος θεωρητικός φυσικός και φιλόσοφος της επιστήμης, καθηγητής στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Λουβαίν, συγγραφέας/συν-συγγραφέας αρκετών βιβλίων, συμπεριλαμβανομένων των Fashionable Nonsense και Humanitarian Imperialism

Ντιεντονέ (Γαλλία)

Διεθνώς αναγνωρισμένος Καλλιτέχνης και Stand-up Κωμικός, συγγραφέας περισσότερων από 25 ατομικών παραστάσεων, βραβευμένος με το Grand Prix de l’Humour Noir (2000) για τη συμβολή του στη σατιρική κωμωδία.

Χαμίντ Αλγκάρ (ΗΠΑ)

Ομότιμος Καθηγητής Περσικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Μπέρκλεϊ, βραβευμένος με το Βραβείο Βασιλιά Φαϊζάλ 

Όγια Μπαϊντάρ (Τουρκία)

Εμβληματική μυθιστοριογράφος και κοινωνιολόγος που πέρασε χρόνια στην πολιτική εξορία μετά το τουρκικό πραξικόπημα του 1980, αργότερα επέστρεψε και συνέχισε τη λογοτεχνική της καριέρα. Κατέχει 5 βραβεία για μυθιστορήματα, λογοτεχνία, διηγήματα και πολιτισμό.

Φίλιπ Τζιράλντι (ΗΠΑ)

Ειδικός σε θέματα αντιτρομοκρατίας και αρθρογράφος, Εκτελεστικός Διευθυντής της μη κερδοσκοπικής, μη κομματικής αντιπολεμικής ομάδας υπεράσπισης, The Council for the National Interest (CNI), Veteran Intelligence Professionals for Sanity (VIPS)

Ιμάμης Σουχάιμπ Γουέμπ (Ηνωμένο Βασίλειο)

Πρώην ιμάμης του Πολιτιστικού Κέντρου της Ισλαμικής Εταιρείας της Βοστώνης, πρώην μόνιμος υπότροφος του Ισλαμικού Κέντρου του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης , ιδρύτρια του Ινστιτούτου Ella Collins, ενός από τους 500 πιο επιδραστικούς μουσουλμάνους στον κόσμο από το Βασιλικό Κέντρο Ισλαμικών Στρατηγικών Σπουδών (2010), βραβευμένος ως Καλύτερο Μουσουλμανικό Blog της Χρονιάς και Καλύτερος Μουσουλμάνος Tweeter της Χρονιάς από τα Βραβεία Brass Crescent.

Σύνθια ΜακΚίνεϊ (ΗΠΑ)

Πρώην βουλευτές για 6 θητείες (Τζόρτζια), Επίκουρη Καθηγήτρια και Διευθύντρια του Γραφείου Εξωτερικών Υποθέσεων στο Πανεπιστήμιο North South · βραβευμένη με διάφορα βραβεία για την ειρήνη και τα ανθρώπινα δικαιώματα (π.χ. βραβεία υπεράσπισης της ειρήνης)

Αν Ράιτ (ΗΠΑ)

Συνταγματάρχης του Στρατού και πρώην Αμερικανός διπλωμάτης που παραιτήθηκε το 2003 σε ένδειξη αντίθεσης στον πόλεμο των ΗΠΑ στο Ιράκ, νομικός

Mohd Azmi Abdul Hamid (Μαλαισία)

Πρόεδρος του Συμβουλευτικού Συμβουλίου Ισλαμικών Οργανώσεων της Μαλαισίας

Ροσάν Μπάιγκ (Ινδία)

Πρώην επτά φορές μέλος της Νομοθετικής Συνέλευσης της Καρνατάκα, πρώην Υπουργός Εσωτερικών, πρώην Υπουργός Αστικής Ανάπτυξης, πρώην Υπουργός Υποδομών

Σαΐντ Ρεζά Αμελί (Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν)

Τακτικός Καθηγητής Επικοινωνίας και Παγκόσμιων Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης , Πρόεδρος της Έδρας της UNESCO για τον Κυβερνοχώρο και τον Πολιτισμό , Ιδρυτής και Κοσμήτορας της Σχολής Παγκόσμιων Σπουδών , Αρχισυντάκτης του Journal of Cyberspace Studies, Μέλος της Ιρανικής Ακαδημίας Επιστημών καθώς και δύο Ανώτατων Κρατικών Πολιτιστικών Συμβουλίων

Χάιμ Μπρέσιτ (Ηνωμένο Βασίλειο)

Συνταξιούχος Καθηγητής-Ερευνητής Αναπληρωτής Καθηγητής Κινηματογράφου, Μέσων Ενημέρωσης και Πολιτισμικών Σπουδών, και Οπτικού Πολιτισμού στη Σχολή SOAS, Πανεπιστήμιο του Ανατολικού Λονδίνου, Εκστρατεία κατά της Παραπλάνησης στις Δημόσιες Υποθέσεις

Mohammad Marandi (Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν)

Καθηγητής Αγγλικής Λογοτεχνίας, Ανατολισμού και Αμερικανικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης

Ajamu Baraka (ΗΠΑ)

Υποψήφιος Αντιπρόεδρος του Πράσινου Κόμματος του 2016 , μαχητής κατά της αποικιοκρατίας και βετεράνος του Κινήματος Απελευθέρωσης των Μαύρων στις ΗΠΑ, ιδρυτής της Μαύρης Συμμαχίας για την Ειρήνη

Bijan Abdolkarimi (Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν)

Φιλόσοφος, εξέχων διανοούμενος της εποχής μετά την 7η Οκτωβρίου, με εξειδίκευση στην οντολογία και την πολιτική φιλοσοφία, με εξειδίκευση στη σκέψη του Μάρτιν Χάιντεγκερ, Αναπληρωτής Καθηγητής φιλοσοφίας στο Ισλαμικό Πανεπιστήμιο Azad

Νταούντ Αμπντουλάχ (Ηνωμένο Βασίλειο)

Διευθυντής του Middle East Monitor και πρώην Αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας του Μουσουλμανικού Συμβουλίου της Βρετανίας

Βιτζάι Πρασάντ (Ινδία)

Διευθυντής του Tricontinental : Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών, εκδότης του LeftWord Books, επικεφαλής ανταποκριτής στο Globetrotter και ανώτερος συνεργάτης στο Πανεπιστήμιο Renmin της Κίνας, μέλος του συμβουλευτικού συμβουλίου της Εκστρατείας των ΗΠΑ για το Ακαδημαϊκό και Πολιτιστικό Μποϊκοτάζ του Ισραήλ , συνιδρυτής του Φόρουμ Ινδών Αριστερών, Βραβείο Βιβλίου Muzaffar Ahmad, Βραβείο Μνήμης Paul A. Baran–Paul Sweezy

Ραμόν Γκροσφογκέλ (ΗΠΑ)

Κοινωνιολόγος και Ομότιμος Καθηγητής στο Τμήμα Εθνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, Μπέρκλεϊ

Λόρενς Ντέιβιντσον (ΗΠΑ)

Ομότιμος Καθηγητής Ιστορίας Μέσης Ανατολής στο Πανεπιστήμιο West Chester (WCU)

Ντέιβιντ Μίλερ (Ηνωμένο Βασίλειο)

Κοινωνιολόγος και πρώην καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Στράθκλαϊντ , στο Πανεπιστήμιο του Μπαθ και στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ , συν-διευθυντής του Spinwatch

Αμπάς Ενταλάτ (Ηνωμένο Βασίλειο)

Καθηγητής Επιστήμης Υπολογιστών και Μαθηματικών στο Imperial College London και ιδρυτής του Ιδρύματος Επιστήμης και Τεχνών (SAF) και της Εκστρατείας κατά των Κυρώσεων, των Στρατιωτικών και των Αυτοκρατορικών Επεμβάσεων (CASMII)

Ντίνα Σέλτον (ΗΠΑ)

Ομότιμος Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου George Washington · πρώην Επίτροπος και Πρόεδρος της Διαμερικανικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (2010–2014), Βραβείο Elizabeth Haub για το Περιβαλλοντικό Δίκαιο (2006), Βραβείο Διεθνούς Περιβαλλοντικού Δικαίου (2016)

Τζόντι Ντιν (ΗΠΑ)

Πολιτικός θεωρητικός και καθηγητής στα κολέγια Hobart και William Smith , πρώην καθηγητής Erasmus των Ανθρωπιστικών Επιστημών στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Erasmus του Ρότερνταμ

Πίτερ Λιμπ (ΗΠΑ)

Διεθνώς αναγνωρισμένος ιστορικός και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν

Μάικλ Μαλούφ (ΗΠΑ)

Πρώην Ανώτερος Αναλυτής Πολιτικής Ασφαλείας στο Γραφείο του Υπουργού Άμυνας

Μάικλ Σπρίνγκμαν (ΗΠΑ)

Πρώην Διπλωμάτης στη Γερμανία και τη Σαουδική Αραβία, Δικηγόρος και Σύμβουλος Νομικής, Διδάκτωρ Νομικής

Αουγκούστο Σιναγκρά (Ιταλία)

Ομότιμος Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Sapienza της Ρώμης

Syed Sadatullah Husaini (Ινδία)

Πρόεδρος της μεγαλύτερης μουσουλμανικής καταγωγής στην Ινδία (Jamaat-e-Islami Hind)

Άντζελο ντ' Όρσι (Ιταλία)

Ιστορικός Φιλοσοφίας και Ομότιμος Καθηγητής Ιστορίας των Πολιτικών Δογμάτων στο Πανεπιστήμιο του Τορίνο

Σίμπελ Έντμοντς (ΗΠΑ)

Αποκαλύπτοντας διαφθορά και αποτυχίες στις υπηρεσίες πληροφοριών εντός των κυβερνητικών υπηρεσιών των ΗΠΑ, Βραβείο Πρώτης Τροπολογίας PEN/Newman's Own (2006), Βραβείο Sam Adams για Ακεραιότητα στις Υπηρεσίες Πληροφοριών (2012)

Κέβιν Μπ. ΜακΝτόναλντ (ΗΠΑ)

Ομότιμος Καθηγητής Εξελικτικής Ψυχολογίας στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Λονγκ Μπιτς (CSULB)

Αλμπέρτο ​​Μπραντανίνι (Ιταλία)

Πρώην διευθυντής του Διαπεριφερειακού Ινστιτούτου Έρευνας του Εγκλήματος και της Δικαιοσύνης των Ηνωμένων Εθνών και του Ινστιτούτου Έρευνας του ΟΗΕ για το Έγκλημα και τα Ναρκωτικά , πρώην πρέσβης στην Τεχεράνη και το Πεκίνο, πρόεδρος του Κέντρου Σύγχρονων Κινεζικών Σπουδών στην Ιταλία

Τζέιμς Χ. Φέτζερ (ΗΠΑ)

McKnight, Ομότιμος Καθηγητής Φιλοσοφίας της Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα Ντουλούθ

Πιέρο Μπεβιλάκβα (Ιταλία)

Ιστορικός, Καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Sapienza της Ρώμης, συγγραφέας 34 βιβλίων

Κλαούντιο Μούτι (Ιταλία)

Πρώην Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια , Διευθυντής του « Eurasia, Rivista di Studi Geopolitici»

Σιντικουλάχ Τσοουντούρι (Ινδία)

Εκπρόσωπος της Νομοθετικής Συνέλευσης της Δυτικής Βεγγάλης , μέλος του Πανινδικού Κογκρέσου Trinamool (AITC)

Κλαούντιο Μόφφα (Ιταλία)

Πρώην Καθηγητής Ιστορίας των Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο του Τέραμο

Μαρία Πουμιέ (Γαλλία)

Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Αβάνας , πρώην καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού (Σορβόννη) , δημιουργός ντοκιμαντέρ

Μπρούνο Ντρουέσκι (Γαλλία)

Ομότιμος Καθηγητής στο Εθνικό Ινστιτούτο Ανατολικών Γλωσσών και Πολιτισμών (Université Paris-Cité) και στην Ακαδημία Γεωπολιτικής του Παρισιού

Paulina Aroch Fugellie (Μεξικό)

Τακτικός Καθηγητής στο Τμήμα Ανθρωπιστικών Επιστημών, Μητροπολιτικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο

Munyaradzi Mushonga (Νότια Αφρική)

Παγκόσμιος Ακαδημαϊκός Διευθυντής του Διεθνούς Δικτύου Αποαποικιακής Πολιτείας (DIN) , Αναπληρωτής Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Ελεύθερου Κράτους

Μουφτής Μουκαράμ Αχμέτ (Ινδία)

Θρησκευτικός και λογοτεχνικός μελετητής, Ιμάμης του δεύτερου μεγαλύτερου τζαμιού της Ινδίας (Shahi Masjid Fatehpuri)

Αλέν Κορβέζ (Γαλλία)

Συνταγματάρχης του Γαλλικού Στρατού, πρώην σύμβουλος υπουργού Άμυνας, πρώην αναπληρωτής Γενικός Διοικητής της Δύναμης των Ηνωμένων Εθνών στο Νότιο Λίβανο, σύμβουλος διεθνών υποθέσεων

Τζόντι Έβανς (ΗΠΑ)

Συνιδρυτής της αντιπολεμικής οργάνωσης Code Pink , σκηνοθέτης, πρώην πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Rainforest Action Network

Ζαν-Λουί Πουαριέ (Γαλλία)

Φιλόσοφος, Ιστορικός και Μεταφραστής

Zlatko Hadžidedić ( Βοσνία-Ερζεγοβίνη )

Πολιτικός Επιστήμονας και Διευθυντής του Κέντρου Μελετών Εθνικισμού στο Σεράγεβο

Ελίζαμπεθ Μάρεϊ (ΗΠΑ)

Πρώην Αναπληρωτής Αξιωματικός Εθνικών Πληροφοριών για την Εγγύς Ανατολή στο Εθνικό Συμβούλιο Πληροφοριών· μέλος του Veteran Intelligence Professionals for Sanity (VIPS)

Πέπε Εσκομπάρ (Βραζιλία)

Γεωπολιτικός Αναλυτής και Δημοσιογράφος που έχει αρθρογραφήσει για τους Asia Times, Mondialisation.ca, CounterPunch, Al-Jazeera, RT, Sputnik, Strategic Culture Foundation και Guancha

Ρόντνεϊ Σαίξπηρ (Ηνωμένο Βασίλειο)

Οικονομολόγος και Επισκέπτης Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Trisakti, Ειδικός σε Δυαδικά Οικονομικά

Σαλμάν Χουσεΐνι Νάντγουι (Ινδία)

Ιδρυτικό μέλος/πρόεδρος πολυάριθμων θρησκευτικών, ιατρικών, πληροφορικής και μηχανικών κολεγίων και νοσοκομείων, μελετητής και καθηγητής στις ισλαμικές επιστήμες, συγγραφέας πολυάριθμων επιστημονικών έργων, πρόεδρος του Jamiat Shabaab ul Islam, εκδότης και συνεκδότης δεκατριών διαφορετικών περιοδικών στα αγγλικά, ουρντού, περσικά και αραβικά.

Ραλφ Μπόσχαρντ (Ελβετία)

Πρώην Στρατιωτικός Σύμβουλος του Γενικού Γραμματέα του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη

Ντάνιελ Εστούλιν (Λιθουανία)

Συγγραφέας και διεθνής ομιλητής, συγγραφέας του βιβλίου «Η αληθινή ιστορία της ομάδας Μπίλντερμπεργκ»

Πίτερ Κένιγκ ​​(Ελβετία)

Οικονομολόγος και Γεωπολιτικός Αναλυτής με περισσότερα από 30 χρόνια εμπειρίας στην Παγκόσμια Τράπεζα , τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και την Ελβετική Αναπτυξιακή Συνεργασία

Ιμπραήμ Μπετίλ (Τουρκία)

Ιδρυτής Πρόεδρος του Τουρκικού Ιδρύματος Εθελοντών Εκπαίδευσης , Επιχειρηματίας και Κοινωνικός Επιχειρηματίας, πρώην Διευθύνων Σύμβουλος της Tekfen Holding , Πολλαπλά βραβεία της τουρκικής κοινωνίας των πολιτών και φιλανθρωπίας

Τόμι Σέρινταν (Σκωτία)

Υποψήφιος για τη Γλασκώβη στις Σκωτσέζικες Βουλευτικές Εκλογές του 2026, Πρώην Μέλος του Κοινοβουλίου , Πρώην Πρόεδρος του Σκωτικού Σοσιαλιστικού Κόμματος , Πρώην Δημοτικός Σύμβουλος Γλασκώβης, Πρώην Πρόεδρος της Αλληλεγγύης

Κρίστοφ Χέρστελ (Γερμανία)

Συγγραφέας και ειδικός σε θέματα ασφάλειας, πολιτικών του ΝΑΤΟ, γεωπολιτικής και γερμανικής εξωτερικής πολιτικής, αρθρογράφος

Σάρα Φλάουντερς (ΗΠΑ)

Συνδιευθυντής του Διεθνούς Κέντρου Δράσης και της Γραμματείας Μέλος του Κόμματος Εργατών του Κόσμου

Κέβιν Τζ. Μπάρετ (ΗΠΑ)

Αραβιστής-ισλαμολόγος ακαδημαϊκός, πρώην καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν-Μάντισον

Ζάκια Σόμαν (Ινδία)

Πρώην Καθηγήτρια Επιχειρηματικής Επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο του Γκουτζαράτ, Ιδρύτρια του Bharatiya Muslim Mahila Andolan (BMMA ) για τα δικαιώματα των γυναικών, μέλος της Νοτιοασιατικής Συμμαχίας για την Εξάλειψη της Φτώχειας (SAAPE)

Στίβεν Σάιζερ (Ηνωμένο Βασίλειο)

Πρώην Εφημέριος της Εκκλησίας του Χριστού στην Εκκλησία του Νερού της Βιρτζίνια στο Σάρεϊ και διευθυντής του Peacemaker Trust

Μάικλ Τζόουνς (ΗΠΑ)

Πρώην καθηγητής αγγλικής λογοτεχνίας στο Κολέγιο Saint Mary's ( Ιντιάνα) , ιδρυτής του περιοδικού Culture Wars

Τιμ Άντερσον (Αυστραλία)

Πολιτικός Οικονομολόγος, Διευθυντής του Κέντρου Αντιηγεμονικών Σπουδών , Πρώην Επίκουρος Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ 

Πιρς Ρόμπινσον (Ηνωμένο Βασίλειο)

Πρώην Καθηγητής Πολιτικής Δημοσιογραφίας, Διεθνούς Πολιτικής και Πολιτικής Επικοινωνίας στα Πανεπιστήμια του Σέφιλντ, του Μάντσεστερ και του Λίβερπουλ, Συν-Διευθυντής του Οργανισμού Μελετών Προπαγάνδας και Διευθυντής Έρευνας στο
Διεθνές Κέντρο για τη Δικαιοσύνη της 11ης Σεπτεμβρίου

Πίνο Κάμπρας (Ιταλία)

Πρώην Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων του Ιταλικού Κοινοβουλίου

Jean Michel Vernochet (Γαλλία)

Πρώην δημοσιογράφος του περιοδικού Le Figaro , συγγραφέας και γεωπολιτικός αναλυτής

Άντζελο Περσιάνι (Ιταλία)

Πρώην Πρέσβης στο Ουζμπεκιστάν, το Τατζικιστάν και τη Σουηδία

Γκιγιέρμο Μπαρέτο (Βενεζουέλα)

Βιολόγος και Συνταξιούχος Καθηγητής στο Τμήμα Βιολογίας Οργανισμών του Πανεπιστημίου Simón Bolívar

Ματέους Πισκόρσκι (Πολωνία)

Πρώην Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Στετίνου και στο Πανεπιστήμιο Jan Długosz , Συνιδρυτής του Ευρωπαϊκού Κέντρου Γεωπολιτικής Ανάλυσης , πρώην μέλος του Πολωνικού Κοινοβουλίου στη Συνέλευση της Δυτικοευρωπαϊκής Ένωσης

Ντέκλαν Χέιζ (Ιρλανδία)

Συνταξιούχος Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Σοφία του Τόκιο

Ανισούρ Ραχμάν Κάσμι (Ινδία)

Ακαδημαϊκός, ηγέτης κοινότητας, πρώην αντιπρόεδρος του All India Milli Council , λέκτορας Ισλαμικής νομολογίας

Ντέιβ Σμιθ (Αυστραλία)

Αγγλικανός ιερέας, κοινωνικός εκπαιδευτικός, πυγμάχος, υποψήφια στις ομοσπονδιακές εκλογές του 2022 – Κόμμα Ενωμένης Αυστραλίας (Grayndler)

Άραν Μάρτιν (Αυστραλία)

Διευθυντής Σύνταξης του Ινστιτούτου Μετααποικιακών Σπουδών (IPCS), Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης , Εκτελεστικός Διευθυντής του Ιδρύματος Παγκόσμιας Ασφάλειας, Συντάκτης του Postcolonial Studies

Ντέιβιντ Ρόβικς (ΗΠΑ)

Τραγουδιστής και τραγουδοποιός, μουσικός με επίκεντρο τους πολέμους των ΗΠΑ, την παγκοσμιοποίηση, τον αναρχισμό, την κοινωνική δικαιοσύνη και την ιστορία της εργασίας, βραβείο ASCAP Deems Taylor

Βίτο Πετροτσέλι (Ιταλία)

Πρώην Πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Ιταλικής Γερουσίας, Διευθυντής Σύνταξης του AntiDiplomatico,

Ντιλέκ Μπεκτάς (Τουρκία)

Συνταξιούχος Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Καλών Τεχνών Mimar Sinan

Βεϊσέλ Ντινλέρ (Τουρκία)

Καθηγητής Νομικής στο Πανεπιστήμιο Χιτίτ

Κριστιάν Μπουσέ (Γαλλία)

Ανθρωπολόγος, πρώην πολιτικός και αντιπολεμικός ακτιβιστής

Χάτζερ Ανσάλ (Τουρκία)

Καθηγήτρια Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Işık , Ειδική σε θέματα Κοινωνικής Θεωρίας και Φύλου

Ντενιάλ Γέγκιτς (Λίβανος)

Καθηγητής Επικοινωνίας στο Τμήμα Επικοινωνίας του Λιβανέζικου Αμερικανικού Πανεπιστημίου

Πάβελ Μοσίτσκι (Πολωνία)

Καθηγητής στην Πολωνική Ακαδημία Επιστημών , Φιλόσοφος, Δοκιμιογράφος, παρουσιαστής του podcast Inny Swiat

Βανέσα Μπίλι (Γαλλία)

Φωτογράφος και Ανεξάρτητος Δημοσιογράφος για θέματα Μέσης Ανατολής με έδρα τη Συρία

Μασούντ Σαντζαρέχ (Ηνωμένο Βασίλειο)

Πρόεδρος της Ισλαμικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων-Λονδίνο, με συμβουλευτική ιδιότητα στο Τμήμα Οικονομικών και Κοινωνικών Υποθέσεων του ΟΗΕ

Ζέκι Κιλιτσασλάν (Τουρκία)

Καθηγητής παθήσεων του θώρακα στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης , Υπέρμαχος Κοινωνικής Δικαιοσύνης

Σάντου Χίρα (Ολλανδία)

Ιδρυτής του Διεθνούς Δικτύου Αποαποικιακής Ανάπτυξης, γνωστός για τη Θεωρία του περί Αποαποικιακής Ανάπτυξης, Διευθυντής του Διεθνούς Ινστιτούτου Επιστημονικής Έρευνας

Πολ Λαρουντι (ΗΠΑ)

Ιδρυτής του Κινήματος για την Ελεύθερη Γάζα και του Κινήματος για την Ελεύθερη Παλαιστίνη, Μέλος του Διεθνούς Κινήματος Αλληλεγγύης, συν-ομιλητής του Στόλου για την Ελευθερία της Γάζας το 2010

Ιβόν Ρίντλεϊ (Ηνωμένο Βασίλειο)

Γενικός Γραμματέας του Ευρωπαϊκού Μουσουλμανικού Συνδέσμου , Υποψήφιος για τη Γλασκώβη στις Σκωτσέζικες Βουλευτικές Εκλογές του 2026, Πρώην Πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Μουσουλμάνων Γυναικών

Κόνραντ Ρέκας (Πολωνία–Σκωτία)

Λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Nottingham Trent, Μέλος του Πολωνικού YES for Scotland

Τζέιμς Πέρλοφ (ΗΠΑ)

Συγγραφέας, Ερευνητής και πρώην Αρχισυντάκτης του περιοδικού The New American

Λουσιέν Σερίζ (Γαλλία)

Συγγραφέας του Governing by Chaos , ακτιβιστής κατά του πολέμου και γεωπολιτικός αναλυτής

Jürgen Cain Külbel (Γερμανία)

Εγκληματολόγος, Ερευνητής Δημοσιογράφος, Συγγραφέας βιβλίου για τον ρόλο του Ισραήλ στη δολοφονία του Χαρίρι

Κάρολ Μπρουιγιέ (ΗΠΑ)

Ακτιβιστής για την ειρήνη, συνιδρυτής της Συμμαχίας Αλήθειας 9-11 της Βόρειας Καλιφόρνια και υποψήφιος του Πράσινου Κόμματος για το Κογκρέσο των ΗΠΑ στην Καλιφόρνια (2006, 2008, 2012)

Ντογκάν Μπερμέκ (Τουρκία)

Πρόεδρος του Συνδέσμου Κέντρου Φιλοσοφίας Αλεβί , πρώην Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Αλαβί της Τουρκίας

Ζιλ Μουνιέ (Γαλλία)

Ερευνητής Δημοσιογράφος και Γενικός Γραμματέας του Γαλλο-Ιρακινού Συνδέσμου Φιλίας

Ρεμπέκα Σουτ (ΗΠΑ)

Διεθνής δικηγόρος, συν-συντονιστής της Ομάδας Εργασίας της Ουάσινγκτον για το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο και συν-συντονιστής του Συνασπισμού Impact για την Ενίσχυση των Διεθνών Δικαστικών Θεσμών

Λεονίντ Σαβίν (Ρωσία)

Αρχισυντάκτης του Geopolitika.ru (από το 2008), ιδρυτής και αρχισυντάκτης του Journal of Eurasian Affairs

Ριτς Σίγκελ (ΗΠΑ)

Πιανίστρια, τραγουδοποιός, συγγραφέας και ακτιβίστρια για την ειρήνη, και υποψήφια για το Κόμμα των Πρασίνων το 2015 στο Νιου Τζέρσεϊ

Γκόρντον Νταφ (ΗΠΑ)

Εκπαίδευση Διπλωμάτη στο Ιράκ, Πεζοναύτης Πολέμου του Βιετνάμ

Μάριον Σιγκό (Γαλλία)

Ιστορικός, Δοκιμιογράφος και Ερευνητής Γαλλικής Ιστορίας και Πολιτικής Σκέψης

Κάλεμπ Μόπιν (ΗΠΑ)

Ιδρυτής του Κέντρου Πολιτικής Καινοτομίας , Δημοσιογράφος

Τζέικομπ Κοέν (Γαλλία)

Ακαδημαϊκός, Μυθιστοριογράφος και Αντιπολεμικός Ακτιβιστής

Κεν Ο'κιφ (ΗΠΑ–Ιρλανδία)

Πρώην πεζοναύτης και βετεράνος του Πολέμου του Κόλπου, αντιπολεμικός ακτιβιστής

Ράινερ Ρουπ (Γερμανία)

Οικονομολόγος και Δημοσιογράφος

Τόμας Βερλέ (Γαλλία)

Ηγέτης του Γαλλικού Κινήματος Αντίστασης 

Ντραγκάνα Τρίφκοβιτς (Σερβία)

Γενικός Διευθυντής του Κέντρου Γεωστρατηγικών Μελετών & Πρόεδρος του Ευρασιατικού Φόρουμ Μέσων Ενημέρωσης

Φερόζε Μιθιμπορβάλα (Ινδία)

Αρθρογράφος και Ιδρυτής του Φόρουμ Φιλίας Ινδίας-Ιράν

Ιμάμης Μουχάμαντ αλ-Άσι (ΗΠΑ)

Πρώην Ιμάμης του Ισλαμικού Κέντρου της Ουάσινγκτον, Ερευνητής στο Ινστιτούτο Σύγχρονης Ισλαμικής Σκέψης

Μπενεντέτο Λιγκόριο (Ιταλία)

Επίκουρος Καθηγητής στο Τμήμα Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Sapienza της Ρώμης

Ράνια Μάσρι (ΗΠΑ)

Συνδιευθύντρια του Δικτύου Περιβαλλοντικής Δικαιοσύνης της Βόρειας Καρολίνας

Haydeé García Bravo (Μεξικό)

Αναπληρωτής Ερευνητής στο Κέντρο Διεπιστημονικής Έρευνας στις Επιστήμες και τις Ανθρωπιστικές Επιστήμες, Εθνικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικού (UNAM)

Jose Gandarilla Salgado (Μεξικό)

Κύριος Ερευνητής στο Κέντρο Διεπιστημονικής Έρευνας στις Επιστήμες και τις Ανθρωπιστικές Επιστήμες, Εθνικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικού (UNAM)

Φίνιαν Κάνινγκχαμ (Ιρλανδία)

Συγγραφέας και δημοσιογράφος στο Strategic Culture Foundation

Μαργαρίτα Φουρλάν (Ιταλία)

Δημοσιογράφος και διευθυντής του Casa Del Sole TV

Εύα Μπάρτλετ (Καναδάς–ΗΠΑ)

Ανεξάρτητος δημοσιογράφος, πολεμικός ανταποκριτής και ακτιβιστής με επίκεντρο τις συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή

Τέσα Τεσάνοβιτς (Σερβία)

Δημοσιογράφος και τηλεοπτικός παρουσιαστής, ιδρυτής του Balkan Info

Κλοντ Ζανβιέ (Γαλλία)

Συγγραφέας, Δοκιμιογράφος και Αρθρογράφος

Έρικ Γουόλμπεργκ (Καναδάς)

Γεωπολιτικός Εμπειρογνώμονας και Συγγραφέας

Βαλερί Μπουγκώ (Γαλλία)

Νομικός και γεωπολιτικός αναλυτής· Δικηγόρος

Αντριάν Σαλμπούτσι (Αργεντινή)

Πολιτικός Αναλυτής και Συγγραφέας

Ιβάν Μπενεντέτι (Γαλλία)

Ένας από τους κορυφαίους ηγέτες του κινήματος των Κίτρινων Γιλέκων

Γιανίκ Σωβέρ (Γαλλία)

Συγγραφέας και γεωπολιτικός αναλυτής

Pierre-Antoine Plaquevent (Γαλλία)

Συγγραφέας, πολιτικός αναλυτής και διεθνής σύμβουλος, επικεφαλής του think tank Strategika και του ενημερωτικού δελτίου Polemos

Αρνό Ντεβελέι (Γαλλία)

Πολιτικός Σύμβουλος και Διεθνής Νομικός Εμπειρογνώμονας

Μάικλ Σπαθ (ΗΠΑ)

Εκτελεστικός Διευθυντής του Κέντρου Ειρήνης στη Μέση Ανατολή της Ιντιάνα

Zhu Haozeng (Κίνα)

Αρχισυντάκτης του Haikou Xianjielun Cultural Media

Αντόνιο Γκόμες Μάρκες (Πορτογαλία)

Συνταξιούχος Διευθυντής Τραπεζών, Δοκιμιογράφος

Χάλεχ Νιαζμάντ (ΗΠΑ)

Καθηγητής Τέχνης στο Modesto Junior College, Εννοιολογικός Καλλιτέχνης, Επιμελητής και Κριτικός Τέχνης

Κλοντ Τίμερμαν (Γαλλία)

Βιολόγος, στατιστικολόγος και ερευνητής στη γενετική των πληθυσμών· δοκιμιογράφος, σχολιαστής της Boulevard Voltaire

Χάφσα Καρά-Μουσταφά (Ηνωμένο Βασίλειο)

Δημοσιογράφος και Συγγραφέας, Επικεφαλής Παγκόσμιων Επιχειρήσεων του Ιδρύματος Αφρικανικής Κληρονομιάς

Ζινέτ Ες Σκαντράνι (Γαλλία)

Αντιπολεμικός ακτιβιστής και μέλος του Κόμματος των Πρασίνων (Γαλλικό Πράσινο Κόμμα)

Γιακόμπ Μάχι (Βέλγιο)

Θεολόγος και Ισλαμολόγος, Καθηγητής Ισλαμικών Σπουδών

Άνταμ Σαμίρ (Σουηδία)

Συγγραφέας, Δημοσιογράφος και Πολιτικός Σχολιαστής

Ζαν-Λουπ Ιζαμπέρ (Γαλλία)

Ανεξάρτητος Ερευνητής Δημοσιογράφος και Συγγραφέας

Ζαφάρ Μπανγκάς (Καναδάς)

Διευθυντής Ινστιτούτου Σύγχρονης Ισλαμικής Σκέψης στο Τορόντο

Ιμάντ Χαμρούνι (Γαλλία)

Καθηγητής στην Ακαδημία Γεωπολιτικής του Παρισιού, ειδικός σε θέματα Μέσης Ανατολής

Τζο Ιόσμπακερ (ΗΠΑ)

Συντονιστής της Πορείας για το Εθνικό Συνέδριο των Δημοκρατικών 2024 για να Στηρίσουμε την Παλαιστίνη

Ρίτσαρντ Χέιλι (Ηνωμένο Βασίλειο)

Πρόεδρος της Σκωτίας κατά της Ποινικοποίησης των Κοινοτήτων

Ντέιβιντ Τζ. Ράιλι (ΗΠΑ)

Ανεξάρτητος δημοσιογράφος, πολιτικός σχολιαστής, πρώην υποψήφιος κυβερνήτης του Άινταχο το 2020

Νασρίν Μεθάι (Ινδία)

Ιδρυτικό μέλος της Bharatiya Muslim Mahila Andolan (BMMA ), μιας ΜΚΟ που δραστηριοποιείται στον τομέα των δικαιωμάτων των γυναικών.

Κιμ Πίτερσεν (ΗΠΑ)

Συν-εκδότης του ενημερωτικού δελτίου Dissident Voice

Στέφανο Μπονιλάουρι (Ιταλία)

Δημοσιογράφος και Διευθυντής του Anteo Edizioni

Τομπάιας Πφένιγκ ​​(Γερμανία)

Μηχανικός Λογισμικού και πολιτικός ακτιβιστής

Τόνι Γκόσλινγκ (Ηνωμένο Βασίλειο)

Ερευνητής δημοσιογράφος και πολιτικός ακτιβιστής

Zhang Shouliang (Κίνα)

Αναπληρωτής αρχισυντάκτης του Haikou Xianjielun Cultural Media

Στίβεν Σαχιούνι (ΗΠΑ)

Βραβευμένος δημοσιογράφος και αρχισυντάκτης του MidEastDiscourse

Ουμίτ Ακτάς (Τουρκία)

Ιατρός, ειδικός στη βοτανοθεραπεία και τον βελονισμό

Ιμράν Μοχντ Ρασίντ (Μαλαισία)

Εκτελεστικός Διευθυντής του Citizens International

Άλι Μπακάλι (Βέλγιο)

Πρόεδρος του Parti Islam , αντιπολεμικός ακτιβιστής

Φάτμα Όργκελ (Τουρκία)

Γιατρός στην Κλινική Esenler, αντιπολεμικός ακτιβιστής

Γκουρχάν Ερτούρ (Τουρκία)

Διευθυντής της ΜΚΟ Πρωτοβουλία Πολιτών , αντιπολεμικός ακτιβιστής

Λούκα Αρίγκι (Ιταλία)

Λογικός και σχεδιαστής ντετερμινιστικών αρχιτεκτονικών διακυβέρνησης

Ντέιβ Κάνον (Ηνωμένο Βασίλειο)

Πρόεδρος του Εβραϊκού Δικτύου για την Παλαιστίνη

Φατμά Ακντοκούρ (Τουρκία)

Καθηγήτρια Θεολογίας, αντιπολεμική ακτιβίστρια

Χούμαν Μορταζάβι (Καναδάς)

Δικηγόρος και Νομικός Σύμβουλος, ακτιβιστής κατά του πολέμου

Q Massod (Ινδία)

Γραμματέας της ASEEM , αντιπολεμικός ακτιβιστής

Ρίτσαρντ Ρέι (ΗΠΑ)

Εκδότης και Αντιπολεμικός Ακτιβιστής

Σαμπίρ Αλί Γουόρσι (Ινδία)

Ακαδημαϊκός και Αντιπολεμικός Ακτιβιστής

Αμπάς Άλι (Ηνωμένο Βασίλειο)

Ομάδα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων InMinds

Νόρμα Χασίμ (Μαλαισία)

Ταμίας του Viva Palestine Malaysia

Σαΐντι Νορντίν (Βέλγιο)

Συν-εκπρόσωπος των Brussels Pantheres

Ικμπάλ Τζάσατ (Νότια Αφρική)

Εκτελεστικό Μέλος του Δικτύου Αναθεώρησης Μέσων Ενημέρωσης

Σάιντ Φαρίντ Νιζάμι (Ινδία)

Ακαδημαϊκός και Αντιπολεμικός Ακτιβιστής

Ασίφ Αλί Ζάιντι (Ινδία)

Δικηγόρος και Ερευνητής, αντιπολεμικός ακτιβιστής

Κερέμ Άλι (Ηνωμένο Βασίλειο)

Εκπρόσωπος του Palestine Pulse

Σάιεντ Μούνις Αμπιντί (Ινδία)

Δικηγόρος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ακτιβιστής κατά του πολέμου

Τζο Λόριντζ (Αυστραλία)

Γουέντγουορθ Φολς, Νέα Νότια Ουαλία

Μουχάντ Ρεγκίφ (Βέλγιο)

Συν-εκπρόσωπος των Brussels Pantheres

175. Régis De Castelnau (Γαλλικά)

Δικηγόρος, συγγραφέας και πολιτικός ακτιβιστής



Οι υπογράφοντες υπογράφουν με την ατομική τους ιδιότητα και οι σχέσεις με τους άλλους παρέχονται μόνο για σκοπούς ταυτοποίησης.

Πηγή: Ανάμεσα στην πένα και το αμόνι



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)