Articles by "ΑΠΟΨΕΙΣ"

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΠΟΨΕΙΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ακτιβιστής στις 0

Η Μαρία Καρυστιανού με παρρησία, εντιμότητα, καθαρότητα και ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ παίρνει θέση για το ζήτημα των αποχωρήσεων των μελών της ΕΛΠΙΔΑΣ που προέκυψε τα τελευταία 24ωρα.
«Δεν όρισα ανθρώπους «δικούς μου», γιατί το κίνημα αυτό οφείλει να λειτουργεί πραγματικά ελεύθερα. 

Και έπειτα ήρθε η αποκάλυψη: έμαθα για αρχηγιλίκια, αγορές υποψηφιοτήτων και υπόγειο σχηματισμό ψηφοδελτίων…Για εκδιωγμούς πολιτών λόγω διαφορετικής ιδεολογίας, μέχρι και για εκβιασμούς… ακόμα και προς εμένα. Ευτυχώς, όλα αυτά από λίγους και δόλιους που πήγαν να πιάσουν στασίδι.»
Προαναγγέλλει την αναδιοργάνωση και την κάθαρση του κόμματος, τονίζοντας ότι  το κίνημα θα απομακρύνει τα διαπλεκόμενα πρόσωπα, επιδιώκοντας τη συνέχιση του αρχικού οράματος για την Ελλάδα.
Η χώρα χρειάζεται ΚΑΘΑΡΣΗ.
Η χώρα χρειάζεται ΕΛΠΙΔΑ.
Ο αγώνας είναι ένας: ή «ΕΜΕΙΣ» ή «Αυτοί».
Και είναι πραγματικά η τελευταία μας ΕΥΚΑΙΡΙΑ.

Η ανάρτηση της Μαρίας Καρυστιανού:

«Όταν αποφασίσαμε να φτιάξουμε την ΕΛΠΙΔΑ, είχαμε και έχουμε ένα και μοναδικό όραμα: μια ελεύθερη, όρθια Ελλάδα, μακριά από τη διαφθορά και την ατιμωρησία.
Μου είπαν: «Μην ασχοληθείς Μαρία με την πολιτική, είναι βρώμικη και ανήθικη· αγοράζει ψυχές και συνειδήσεις». Όμως δεν με ένοιαζε. Τους έλεγα ότι, αφού δεν θα άλλαζα εγώ ΠΟΤΕ, αυτό έφτανε. Και δίπλα μου ήρθαν πολλοί καλοθελητές. Να βοηθήσουν… αγνά, έλεγαν, και έμπαιναν στις ομάδες μας. Δήθεν μας οδηγούσε το ίδιο όραμα: η πατρίδα και τα παιδιά μας, το μέλλον της χώρας μας!

Εμπιστεύτηκα και εμπιστεύομαι την αγάπη του κόσμου, γιατί είδα στα μάτια τους τον ίδιο πόνο, την ίδια καθαρότητα και την ίδια αγωνία με μένα. Γίναμε «οικογένεια». Και πίστεψα —και πιστεύω— στη δύναμη των ανθρώπων! Όχι των διαπλεκόμενων. Όχι αυτών που ικανοποιούνται με την απλή διαμαρτυρία… Όχι των «επώνυμων» με κάθε κόστος… Πίστεψα στους φωτεινούς ανθρώπους, σε αυτούς που σιχάθηκαν τη διαπλοκή και δεν χαρίζουν εν λευκώ τη ζωή και το μέλλον τους στους «άριστους».

Και είπα: «Μέχρι την εκλογή οργάνων αυτοοργανωθείτε! Όπως ταιριάζει καλύτερα σε κάθε περιοχή. Αλλά δουλέψτε με ήθος, σεβασμό στον διπλανό σας και ενωτικά. Αγκαλιάστε τους πολίτες. Πιστεύω σε εσάς». Δεν έβαλα «κομματικούς» κανόνες, γιατί πίστεψα ότι δεν πρέπει να περιορίζεται η δημιουργία… Δεν όρισα ανθρώπους «δικούς μου», γιατί το κίνημα αυτό οφείλει να λειτουργεί πραγματικά ελεύθερα. Και εμπιστεύτηκα ανθρώπους που δάκρυζαν όταν μου μιλούσαν για ιδανικά…

Και έπειτα ήρθε η αποκάλυψη: έμαθα για αρχηγιλίκια, αγορές υποψηφιοτήτων και υπόγειο σχηματισμό ψηφοδελτίων…
Για εκδιωγμούς πολιτών λόγω διαφορετικής ιδεολογίας, μέχρι και για εκβιασμούς… ακόμα και προς εμένα. Ευτυχώς, όλα αυτά από λίγους και δόλιους που πήγαν να πιάσουν στασίδι.

Πόσο κρίμα για την ΕΛΠΙΔΑ να προσπαθούν να τη χειραγωγήσουν, να τη μετατρέψουν σε Σύστημα και να τη λιώσουν. «Διαίρει και βασίλευε»… Η μεγάλη κατάρα! Και βέβαια χρήσιμα μέσα τους η συκοφαντία, η λάσπη, οι κατηγορίες και η διαστρέβλωση με στόχο να σπείρουν διχόνοιες ανάμεσά μας. Διχόνοια ανάμεσα σε ανθρώπους με τον ίδιο πόνο· σε εμάς που δουλεύουμε νυχθημερόν για την επιβίωση, που πληρώνουμε αυτόν που πιάστηκε με την γίδα στην πλάτη, που χάσαμε την πατρίδα μας και ξενιτεύουμε τα παιδιά μας για ένα καλύτερο μέλλον μακριά από τη γη που γεννήθηκαν … αν προλάβουν και δεν τα δολοφονήσουν.

Όλα αυτά που μπόρεσαν να μας ενώσουν παραμερίστηκαν, και ο διχασμός μπήκε μπροστά ως δήθεν ιδεολογικός πόλεμος. Να μαλώνουμε για ιδέες, θεωρίες και πως θα «ονομάσουμε» καλύτερα μια κατάσταση . Καλύτερα να διαμαρτυρόμαστε, παρά να ενωθούμε για τις λύσεις… Μια ζωή τα ίδια…

Το Σύστημα ξέρει καλά το παιχνίδι· εμείς ήμασταν άπειροι σε αυτό. Πλέον, όμως, ξέρουμε τι εστί διαπλοκή και εκ των έσω.
Η ΕΛΠΙΔΑ, λοιπόν, αλλάζει μορφή. «Καθαρίζει» και συνεχίζει. Δεν θα σταματήσουμε. Δεν θα μας νικήσουν. Είμαστε πολύ περισσότεροι!
Δεν άλλαξε μέσα μου ούτε μια φράση από όσα έλεγα και πίστευα εδώ και 3,5 χρόνια.

Η χώρα χρειάζεται ΚΑΘΑΡΣΗ.
Η χώρα χρειάζεται ΕΛΠΙΔΑ.
Ο αγώνας είναι ένας: ή «ΕΜΕΙΣ» ή «Αυτοί».
Και είναι πραγματικά η τελευταία μας ΕΥΚΑΙΡΙΑ.

Συνεχίζουμε δυνατά! Μακριά από ατζέντες και βολέματα. Μακριά από όσους δεν μπόρεσαν να μετατρέψουν το «ΕΓΩ» σε «ΕΜΕΙΣ».
Δεν αναζητάμε «επώνυμους», αλλά ανθρώπους με καθαρότητα νου και ψυχής!
Η δέσμευση παραμένει η ίδια και τη φωνάζουμε πιο δυνατά: Η ΕΛΠΙΔΑ βρίσκεται δίπλα σε όποιον νιώθει χρέος του να σταθεί πλάι στην πατρίδα του, τώρα που τον χρειάζεται περισσότερο από ποτέ!»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0


Η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» δεν γεννήθηκε μέσα σε ένα συνηθισμένο πολιτικό κενό. Δεν εμφανίστηκε ως ακόμη ένα κόμμα που προσπαθεί να βρει χώρο ανάμεσα σε φθαρμένα σχήματα, παλιές ταμπέλες και εκλογικούς μηχανισμούς. Γεννήθηκε από μια πληγή. Από την τραγωδία των Τεμπών. Από την απαίτηση για αλήθεια. Από την κοινωνική οργή απέναντι στην ατιμωρησία. Από την ανάγκη ενός μεγάλου τμήματος της κοινωνίας να πιστέψει ότι η πολιτική μπορεί ακόμη να σημαίνει δικαιοσύνη, ευθύνη και αξιοπρέπεια.

Στο πρόσωπο της Μαρίας Καρυστιανού συμπυκνώθηκε ένα σπάνιο πολιτικό και ηθικό κεφάλαιο. Δεν πρόκειται για επαγγελματία πολιτικό. Η δημόσια δύναμή της δεν προήλθε από κομματικά γραφεία, από μηχανισμούς, από οικογενειακές δυναστείες ή από επικοινωνιακή κατασκευή. Προήλθε από έναν αγώνα που πολλοί άνθρωποι αναγνώρισαν ως δίκαιο, καθαρό και αναγκαίο.

Αυτό ακριβώς κάνει την παρούσα στιγμή τόσο κρίσιμη.

Διότι όταν ένα κίνημα γεννιέται με την υπόσχεση ότι θα επιστρέψει την πολιτική στους πολίτες, δεν κρίνεται μόνο από τα λόγια του. Κρίνεται κυρίως από τον τρόπο που οργανώνεται. Από το πώς παίρνει αποφάσεις. Από το αν ακούει τα μέλη του. Από το αν φοβάται ή εμπιστεύεται τη βάση του. Από το αν μοιράζει την ευθύνη ή τη συγκεντρώνει. Από το αν παράγει θεσμούς ή αυλές.

Και εδώ βρίσκεται το πρώτο μεγάλο τεστ της «Ελπίδας».

⸻

Η υπόσχεση: ένα Κίνημα Πολιτών, όχι ένας ακόμη μηχανισμός

Η ιδρυτική διακήρυξη της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία – Μαρία Καρυστιανού / Ανεξάρτητο Κίνημα Πολιτών» περιγράφει ένα εγχείρημα που γεννήθηκε μέσα από την κοινωνία. Μιλά για απλούς πολίτες, για διαφάνεια, για κράτος δικαίου, για αξιοπρέπεια, για δικαιοσύνη, για συμμετοχή, για μια πολιτική που δεν θα υπηρετεί τους λίγους αλλά το κοινό καλό.

Η επίσημη ιστοσελίδα της κίνησης μιλά επίσης για ενεργή συμμετοχή, για υποβολή προτάσεων, για τοπικές ομάδες, για μέλη που δεν θα είναι απλοί θεατές αλλά συμμέτοχοι στη διαμόρφωση μιας νέας πολιτικής κατεύθυνσης.

Αυτή είναι η δημόσια υπόσχεση.

Όμως κάθε υπόσχεση αυτού του είδους έχει ένα σκληρό πρακτικό ερώτημα: πώς ακριβώς γίνεται πράξη;

Η δημοκρατία δεν γεννιέται επειδή αναφέρεται σε μια διακήρυξη. Δεν υπάρχει επειδή υπάρχει ως λέξη σε μια ομιλία. Δεν κατοχυρώνεται επειδή ένα κίνημα δηλώνει ότι ανήκει στους πολίτες. Η δημοκρατία υπάρχει μόνο όταν ο πολίτης διαθέτει πραγματικό δικαίωμα συμμετοχής, πρότασης, ελέγχου, ψήφου, λογοδοσίας και παρέμβασης.

Αν αυτά δεν υπάρχουν, τότε η «βάση» γίνεται διακοσμητική λέξη.

⸻

Η αποχώρηση Κοκοτσάκη ως σύμπτωμα βαθύτερης κρίσης

Η ανοιχτή επιστολή αποχώρησης του Βασίλη Κοκοτσάκη δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως ένα απλό προσωπικό επεισόδιο. Ούτε πρέπει να χρησιμοποιηθεί ως αφορμή για εύκολη ανθρωποφαγία ή εσωτερικό κανιβαλισμό. Η αξία της βρίσκεται αλλού: φέρνει στην επιφάνεια ένα πρόβλημα που συναντάται σχεδόν σε κάθε νέα πολιτική προσπάθεια με κινηματικό χαρακτήρα.

Σύμφωνα με όσα καταγγέλλει, υπήρξαν σοβαρές οργανωτικές ελλείψεις, προτάσεις που δεν συζητήθηκαν ουσιαστικά, απουσία θεσμικού πλαισίου, ασάφεια για τις τοπικές ομάδες, έλλειψη συλλογικών διαδικασιών και συγκέντρωση αποφάσεων σε περιορισμένο αριθμό προσώπων.

Αυτά είναι βαριά πολιτικά σημεία. Δεν πρέπει να αντιμετωπιστούν ούτε με θυμό ούτε με σιωπή. Πρέπει να εξεταστούν.

Όχι για να διαλυθεί η «Ελπίδα», αλλά για να σωθεί από τον μεγαλύτερο κίνδυνο που απειλεί κάθε κίνημα πολιτών: να γίνει τελικά αυτό που γεννήθηκε για να πολεμήσει.

Η πιο κρίσιμη φράση που αναδύεται από αυτή την κρίση είναι απλή: ένα κίνημα που γεννήθηκε από την απαίτηση των πολιτών για δημοκρατία δεν μπορεί να αρνείται την εφαρμογή της δημοκρατίας στο εσωτερικό του.

Αν το κάνει, τότε το πρόβλημα δεν είναι τεχνικό. Είναι υπαρξιακό.

⸻

Το παράδοξο των νέων κινημάτων: γεννιούνται από κάτω, οργανώνονται από πάνω

Η πολιτική ιστορία είναι γεμάτη από κινήματα που ξεκίνησαν από αυθεντική κοινωνική ανάγκη και στη συνέχεια παγιδεύτηκαν σε κλειστούς κύκλους. Στην αρχή υπάρχει ενθουσιασμός, αυθορμητισμός, εμπιστοσύνη, εθελοντισμός, θυσία χρόνου και προσωπικής ενέργειας. Οι άνθρωποι εμφανίζονται επειδή πιστεύουν. Δεν ζητούν αξιώματα. Δεν κυνηγούν καρέκλες. Δεν θέλουν μερίδιο εξουσίας για τον εαυτό τους. Θέλουν να βοηθήσουν.

Αλλά ακριβώς εκεί γεννιέται το πρώτο οργανωτικό κενό.

Όταν δεν υπάρχουν κανόνες, όταν δεν υπάρχουν σαφείς αρμοδιότητες, όταν δεν υπάρχει δημόσιο οργανωτικό σχέδιο, όταν δεν είναι γνωστό ποιος αποφασίζει και με ποια νομιμοποίηση, τότε το κενό δεν μένει άδειο. Το γεμίζουν οι πιο κοντινοί στο κέντρο. Οι πιο διαθέσιμοι. Οι πιο δικτυωμένοι. Οι πιο ικανοί να επηρεάζουν την πρόσβαση στην ηγεσία.

Έτσι σχηματίζεται αυτό που στην πολιτική γλώσσα ονομάζεται «αυλή».

Η αυλή δεν χρειάζεται πάντα τίτλους. Δεν χρειάζεται εκλογή. Δεν χρειάζεται καταστατική πρόβλεψη. Αρκεί να έχει πρόσβαση. Αρκεί να μπορεί να φιλτράρει πληροφορίες, να ελέγχει ροές, να καθυστερεί απαντήσεις, να απομονώνει φωνές, να διαμορφώνει εντυπώσεις, να λέει ποιος είναι «χρήσιμος» και ποιος «προβληματικός».

Αυτός είναι ο πιο ύπουλος μηχανισμός εξουσίας: δεν εμφανίζεται ως εξουσία. Εμφανίζεται ως «συντονισμός».

⸻

Το σκληρό ερώτημα προς τη Μαρία Καρυστιανού

Η Μαρία Καρυστιανού βρίσκεται σήμερα μπροστά σε ένα ερώτημα που δεν μπορεί να αποφύγει.

Γνωρίζει τι συμβαίνει πραγματικά στο εσωτερικό του εγχειρήματος; Έχει πλήρη εικόνα για το πώς αισθάνονται οι τοπικές ομάδες, τα μέλη, οι άνθρωποι που προσφέρθηκαν να βοηθήσουν; Γνωρίζει ποιες προτάσεις κατατέθηκαν και ποιες δεν απαντήθηκαν; Γνωρίζει αν γύρω της έχει δημιουργηθεί ένας κύκλος που προστατεύει το κέντρο, αλλά ταυτόχρονα απομακρύνει τη βάση;

Και αν το γνωρίζει, έχει αντιληφθεί πόσο σοβαρή είναι η κατάσταση;

Αυτές οι ερωτήσεις δεν τίθενται ως επίθεση. Το αντίθετο. Τίθενται ακριβώς επειδή η δημόσια παρουσία της Μαρίας Καρυστιανού έχει ακόμη τη δύναμη να λειτουργήσει διορθωτικά. Αν το εγχείρημα έχει πάρει λάθος οργανωτική κατεύθυνση, εκείνη είναι η μόνη που μπορεί να κάνει μια μεγάλη κίνηση επαναφοράς.

Όμως αυτή η κίνηση δεν μπορεί να είναι επικοινωνιακή. Δεν αρκεί μια δήλωση ενότητας. Δεν αρκεί μια γενική αναφορά στη συμμετοχή. Δεν αρκεί ένα κάλεσμα εγγραφών.

Χρειάζεται μεταφορά πραγματικής δύναμης προς τα μέλη.

Η Μαρία Καρυστιανού έχει ήδη αποδείξει ότι μπορεί να εμπνεύσει. Το δύσκολο τώρα είναι να αποδείξει ότι μπορεί να αυτοπεριορίσει την προσωπική πολιτική ισχύ της υπέρ μιας συλλογικής δημοκρατικής αρχιτεκτονικής. Αυτό είναι το πραγματικό τεστ ηγεσίας. Όχι να συγκεντρώνεις εμπιστοσύνη, αλλά να τη μετατρέπεις σε θεσμούς που δεν εξαρτώνται μόνο από εσένα.

⸻

Γιατί οι κλειστοί κύκλοι φοβούνται το απλό μέλος

Σε κάθε συγκεντρωτική δομή υπάρχει ένας κρυφός φόβος: ο απλός άνθρωπος.

Όχι επειδή το απλό μέλος είναι εχθρός. Αλλά επειδή είναι απρόβλεπτο. Μπορεί να ρωτήσει. Μπορεί να ζητήσει πρακτικά. Μπορεί να απαιτήσει εξηγήσεις. Μπορεί να ζητήσει ψηφοφορία. Μπορεί να θυμίσει στην ηγεσία τις αρχικές της δεσμεύσεις. Μπορεί να συνδεθεί με άλλα μέλη και να μετατρέψει την παθητική δυσαρέσκεια σε οργανωμένη δημοκρατική απαίτηση.

Αυτό φοβούνται οι μηχανισμοί: όχι τη διάλυση, αλλά τη λογοδοσία.

Γι’ αυτό πολλές φορές η συμμετοχή υμνείται ρητορικά αλλά περιορίζεται πρακτικά. Τα μέλη καλούνται να εγγραφούν, να χειροκροτήσουν, να στηρίξουν, να μοιράσουν υλικό, να υπερασπιστούν δημόσια την κίνηση. Όταν όμως ζητούν ουσιαστική συμμετοχή στη διαμόρφωση αποφάσεων, τότε αρχίζουν οι καθυστερήσεις, οι σιωπές, οι αοριστίες και οι παραπομπές στο μέλλον.

Αυτή είναι η παθολογία που διαλύει τα κινήματα από μέσα.

Δεν τα διαλύουν πάντα οι αντίπαλοι. Συχνά τα διαλύει η αδυναμία τους να εμπιστευτούν τους δικούς τους ανθρώπους.

⸻

Το «σιδερένιο» πρόβλημα της οργάνωσης

Ο Robert Michels είχε περιγράψει ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα τη γνωστή «σιδερένια νομοτέλεια της ολιγαρχίας»: όσο μια οργάνωση μεγαλώνει, τόσο τείνει να παράγει γραφειοκρατία, ειδικούς, κέντρα πληροφόρησης και μικρές ηγετικές ομάδες που αποκτούν πραγματικό έλεγχο πάνω στο σώμα των μελών.

Η θεωρία αυτή δεν σημαίνει ότι κάθε δημοκρατική προσπάθεια είναι καταδικασμένη. Σημαίνει όμως ότι καμία δημοκρατική προσπάθεια δεν επιβιώνει μόνο με καλές προθέσεις.

Η ολιγαρχία δεν αρχίζει πάντα με κακή πρόθεση. Συχνά αρχίζει με πρακτικές δικαιολογίες: «πρέπει να τρέξουμε», «δεν υπάρχει χρόνος», «η βάση δεν είναι ακόμη έτοιμη», «θα τα συζητήσουμε αργότερα», «τώρα προέχει η μάχη», «δεν πρέπει να βγουν διαφωνίες προς τα έξω».

Και έτσι, βήμα βήμα, το προσωρινό γίνεται μόνιμο. Η εξαίρεση γίνεται μέθοδος. Η σιωπή γίνεται κανόνας. Η ηγετική ευκολία γίνεται οργανωτική κουλτούρα.

Αυτός είναι ο λόγος που κάθε κίνημα πολιτών χρειάζεται από την πρώτη ημέρα θεσμούς. Όχι όταν μεγαλώσει. Όχι όταν μπει στη Βουλή. Όχι όταν πλησιάσουν εκλογές. Από την αρχή.

Γιατί μετά είναι αργά. Όταν οι άτυπες εξουσίες εδραιωθούν, πολύ δύσκολα παραχωρούν χώρο.

⸻

Η Κρήτη ως θετικό παράδειγμα: δύναμη μέσω ελευθερίας

Μέσα σε αυτή τη δύσκολη εικόνα υπάρχει ένα σημείο που αξίζει ιδιαίτερη προσοχή: η Κρήτη.

Σύμφωνα με την εμπειρία που αναδεικνύεται από ανθρώπους που παρακολούθησαν την οργανωτική ανάπτυξη της κίνησης, η Κρήτη φαίνεται να εξελίχθηκε σε μία από τις πιο δυναμικές τοπικές ενότητες όχι επειδή ελέγχθηκε ασφυκτικά από πάνω, αλλά επειδή της δόθηκε χώρος. Επειδή άνθρωποι αφέθηκαν να οργανωθούν. Επειδή η τοπική κοινότητα δεν αντιμετωπίστηκε ως εκτελεστικό παράρτημα, αλλά ως ζωντανός πυρήνας.

Αυτό δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι μάθημα.

Μια πραγματική βάση δεν χτίζεται με εντολές. Χτίζεται με εμπιστοσύνη, ευθύνη και καθαρούς κανόνες. Όταν οι άνθρωποι αισθάνονται ότι έχουν πραγματικό χώρο, αναλαμβάνουν ευθύνη. Όταν νιώθουν ότι απλώς χρησιμοποιούνται ως αριθμός, αποσύρονται. Όταν βλέπουν ότι η γνώμη τους καταγράφεται αλλά δεν μετρά, χάνουν την πίστη τους. Όταν όμως τους δίνεται η δυνατότητα να δημιουργήσουν, τότε η ενέργεια πολλαπλασιάζεται.

Η Κρήτη μπορεί να γίνει εργαστήριο. Όχι εξαίρεση.

Αν εκεί λειτούργησε ένα πιο ελεύθερο μοντέλο, τότε αυτό πρέπει να μελετηθεί, να καταγραφεί και να επεκταθεί. Ποιες διαδικασίες βοήθησαν; Πώς οργανώθηκαν οι άνθρωποι; Πώς επικοινώνησαν; Πώς μοιράστηκαν ευθύνες; Πώς απέφυγαν τον ασφυκτικό έλεγχο; Πώς δημιουργήθηκε εμπιστοσύνη;

Αυτές είναι οι ερωτήσεις που πρέπει να απασχολήσουν κάθε σοβαρή οργανωτική συζήτηση.

⸻

Η βάση δεν πρέπει να περιμένει άδεια για να υπάρξει

Το άρθρο αυτό δεν απευθύνεται μόνο στη Μαρία Καρυστιανού. Απευθύνεται εξίσου στα μέλη και στους φίλους της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία».

Αν οι πολίτες περιμένουν παθητικά να τους δοθεί δημοκρατία από πάνω, τότε έχουν ήδη αποδεχθεί το παλιό μοντέλο. Η δημοκρατία δεν χαρίζεται. Απαιτείται, οργανώνεται, κατοχυρώνεται και ασκείται.

Τα μέλη της «Ελπίδας» δεν πρέπει να αρκεστούν στον ρόλο του υποστηρικτή. Αν το κίνημα ανήκει πραγματικά στους πολίτες, τότε οι πολίτες οφείλουν να ζητήσουν θεσμικά κατοχυρωμένο ρόλο.Να ζητήσουν γενικές συνελεύσεις.
Να ζητήσουν δημόσιο οργανωτικό σχέδιο.
Να ζητήσουν συμμετοχή στη διαμόρφωση του καταστατικού.
Να ζητήσουν δικαίωμα πρότασης.
Να ζητήσουν δικαίωμα ψήφου.
Να ζητήσουν εκλεγμένους και ανακλητούς συντονιστές.
Να ζητήσουν πρακτικά αποφάσεων.
Να ζητήσουν διαφανές μητρώο προτάσεων.
Να ζητήσουν σαφείς αρμοδιότητες για τις τοπικές ομάδες.
Να ζητήσουν κανόνες σύγκρουσης συμφερόντων.
Να ζητήσουν οικονομική διαφάνεια.
Να ζητήσουν μηχανισμό εσωτερικής διαμεσολάβησης για συγκρούσεις.
Να ζητήσουν χρονοδιάγραμμα θεσμικής συγκρότησης.

Αυτά δεν είναι διασπαστικές απαιτήσεις. Είναι όροι επιβίωσης.

Διότι ένα κίνημα πολιτών που φοβάται τις απαιτήσεις των πολιτών του δεν είναι κίνημα πολιτών. Είναι μηχανισμός που δανείζεται τη γλώσσα της βάσης.

⸻

Η αναγκαία δημοκρατική αρχιτεκτονική

Αν η «Ελπίδα» θέλει να γίνει κάτι θεμελιωδώς διαφορετικό, χρειάζεται άμεση οργανωτική επανεκκίνηση. Όχι με όρους κρίσης, αλλά με όρους ωριμότητας.

Πρώτον, χρειάζεται προσωρινό δημοκρατικό πλαίσιο λειτουργίας. Ένα μεταβατικό καταστατικό που θα ορίζει καθαρά ποιος αποφασίζει, πώς αποφασίζει, πώς ελέγχεται και πώς ανακαλείται.

Δεύτερον, χρειάζεται θεσμική κατοχύρωση των τοπικών ομάδων. Οι τοπικές ομάδες δεν μπορούν να είναι απλώς δίκτυα εθελοντών. Πρέπει να έχουν δικαιώματα, αρμοδιότητες, συνελεύσεις, εκλεγμένους συντονιστές, υποχρέωση τήρησης πρακτικών και δικαίωμα υποβολής προτάσεων στην κεντρική διαδικασία.

Τρίτον, χρειάζεται δημόσιο μητρώο προτάσεων. Κάθε πρόταση μέλους ή τοπικής ομάδας πρέπει να καταγράφεται, να λαμβάνει αριθμό, να φαίνεται σε ποιο στάδιο βρίσκεται, ποιος την εξετάζει και ποια απόφαση ελήφθη. Η σιωπή δεν μπορεί να είναι μέθοδος διοίκησης.

Τέταρτον, χρειάζεται διαχωρισμός ανάμεσα στο πολιτικό πρόσωπο και στην οργανωτική εξουσία. Η Μαρία Καρυστιανού μπορεί να παραμείνει το κεντρικό δημόσιο πρόσωπο του εγχειρήματος. Αλλά η οργάνωση δεν μπορεί να εξαρτάται από προσωπική πρόσβαση σε εκείνη. Χρειάζονται όργανα, κανόνες και λογοδοσία.

Πέμπτον, χρειάζεται ψηφιακή πλατφόρμα συμμετοχής με καθαρούς κανόνες. Όχι χαοτικές συνομιλίες, όχι ανεξέλεγκτα κοινωνικά δίκτυα, όχι άτυπες ομάδες που λειτουργούν ως υποκατάστατο θεσμών. Χρειάζεται οργανωμένη διαδικασία προτάσεων, διαβούλευσης, αξιολόγησης και ψηφοφορίας.

Έκτον, χρειάζεται αρχή περιορισμένης θητείας και εναλλαγής ρόλων. Όποιος συντονίζει δεν πρέπει να κατέχει μόνιμα τη θέση. Η εξουσία που δεν εναλλάσσεται γίνεται ιδιοκτησία.

Έβδομον, χρειάζεται δημόσια δέσμευση ότι το τελικό καταστατικό δεν θα συνταχθεί πίσω από κλειστές πόρτες, αλλά θα συνδιαμορφωθεί από τη βάση.

Αυτά είναι τα ελάχιστα.

⸻

Η κρίση ως ευκαιρία

Κάθε νέα πολιτική προσπάθεια κάποια στιγμή συναντά τον καθρέφτη της. Για την «Ελπίδα», αυτός ο καθρέφτης ήρθε νωρίς. Ίσως πολύ νωρίς. Αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό.

Το χειρότερο θα ήταν να εμφανιστούν αυτά τα προβλήματα αργότερα, όταν οι μηχανισμοί θα είχαν ήδη παγιωθεί, όταν οι άνθρωποι θα είχαν κουραστεί, όταν η απογοήτευση θα είχε γίνει σιωπηλή αποχώρηση.

Τώρα υπάρχει ακόμη χρόνος.

Υπάρχει χρόνος για γενναία διόρθωση. Υπάρχει χρόνος για άνοιγμα. Υπάρχει χρόνος για θεσμούς. Υπάρχει χρόνος για να γίνει η βάση πραγματικός συνιδιοκτήτης του εγχειρήματος.

Αλλά ο χρόνος δεν είναι απεριόριστος.

Οι άνθρωποι που προσέρχονται σε τέτοιες κινήσεις φέρνουν μαζί τους κάτι πολύτιμο: εμπιστοσύνη. Και η εμπιστοσύνη, όταν πληγωθεί, δεν επιστρέφει εύκολα. Ιδίως σε μια κοινωνία που έχει προδοθεί πολλές φορές από πολιτικά σχήματα που υποσχέθηκαν συμμετοχή και παρήγαγαν μηχανισμούς.

Γι’ αυτό η σημερινή στιγμή είναι τόσο σοβαρή.

Δεν αρκεί η «Ελπίδα» να πείσει ότι έχει δίκιο απέναντι στο παλιό σύστημα. Πρέπει να πείσει ότι δεν θα το αναπαράγει στο εσωτερικό της.

⸻

Το πραγματικό στοίχημα: όχι απλώς να κερδίσει, αλλά να μη μοιάσει σε αυτό που πολεμά

Η φράση «για να αλλάξεις τα πράγματα χρειάζεσαι εξουσία» μπορεί να είναι πολιτικά κατανοητή. Κανείς δεν αλλάζει θεσμούς μόνο με ευχές. Κανείς δεν αναμετριέται με ένα βαθύ σύστημα χωρίς πολιτική δύναμη.

Το ερώτημα όμως είναι: τι είδους εξουσία;

Εξουσία συγκεντρωμένη γύρω από πρόσωπα; Ή εξουσία μοιρασμένη σε θεσμούς και πολίτες;

Εξουσία που ζητά εμπιστοσύνη χωρίς έλεγχο; Ή εξουσία που αποδέχεται λογοδοσία;

Εξουσία που χειρίζεται τη βάση ως εκλογικό σώμα; Ή εξουσία που τη μετατρέπει σε ζωντανό πολιτικό υποκείμενο;

Εδώ θα κριθεί η «Ελπίδα».

Διότι το παλιό σύστημα δεν νικά πάντα τους αντιπάλους του καταστρέφοντάς τους. Συχνά τους νικά μεταμορφώνοντάς τους σε αντίγραφά του. Τους κάνει να πιστεύουν ότι για να το αντιμετωπίσουν πρέπει να χρησιμοποιήσουν τις ίδιες μεθόδους: συγκέντρωση, έλεγχο, σιωπή, εσωτερικές ισορροπίες, πρόσβαση, αυλές, μηχανισμούς.

Αυτός είναι ο πραγματικός βάλτος.

Και όποιος μπει σε αυτόν δύσκολα βγαίνει καθαρός.

⸻

Ένα κάλεσμα προς τη Μαρία Καρυστιανού

Η Μαρία Καρυστιανού έχει ακόμη τη δυνατότητα να κάνει κάτι που σπάνια κάνουν οι πολιτικοί αρχηγοί: να ανοίξει η ίδια την εξουσία πριν της την αφαιρέσει η κρίση.

Να καλέσει τα μέλη σε πραγματική οργανωτική συνέλευση.

Να ζητήσει από όλες τις τοπικές ομάδες να καταθέσουν προτάσεις.

Να δεσμευθεί ότι το καταστατικό θα συνδιαμορφωθεί από τη βάση.

Να δημοσιεύσει προσωρινό πλαίσιο λειτουργίας.

Να αναγνωρίσει ότι η συμμετοχή δεν είναι κίνδυνος, αλλά προϋπόθεση.

Να αποδείξει ότι δεν φοβάται τα μέλη της.

Αν το κάνει, δεν θα αποδυναμωθεί. Θα ισχυροποιηθεί. Διότι η αυθεντική ηγεσία δεν μικραίνει όταν μοιράζει ευθύνη. Μεγαλώνει.

Η ιστορική ευκαιρία της δεν είναι απλώς να δημιουργήσει κόμμα. Είναι να αποδείξει ότι μια χαρισματική δημόσια παρουσία μπορεί να γεννήσει θεσμούς που δεν εξαρτώνται από το χάρισμα.

Αυτό θα ήταν πραγματικά νέο.

⸻

Ένα κάλεσμα προς τα μέλη

Τα μέλη της «Ελπίδας» δεν πρέπει να περιμένουν να λυθούν όλα από πάνω. Αν πράγματι πιστεύουν σε ένα κίνημα πολιτών, πρέπει να συμπεριφερθούν ως πολίτες και όχι ως οπαδοί.

Να οργανωθούν.

Να συζητήσουν.

Να καταγράψουν προτάσεις.

Να απαιτήσουν απαντήσεις.

Να ζητήσουν θεσμούς.

Να προστατεύσουν το εγχείρημα από τους μηχανισμούς πριν οι μηχανισμοί το καταπιούν.

Δεν χρειάζεται εχθρότητα. Δεν χρειάζεται εσωτερικός πόλεμος. Δεν χρειάζεται προσωπική επίθεση. Χρειάζεται δημοκρατική επιμονή.

Η βάση δεν πρέπει να καταστρέψει την «Ελπίδα». Πρέπει να την πάρει στα σοβαρά.

Και το να παίρνεις στα σοβαρά ένα κίνημα πολιτών σημαίνει να μη δέχεσαι να λειτουργεί χωρίς πολίτες.

⸻

Από την ελπίδα στην πράξη

Η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» βρίσκεται σήμερα σε ένα σταυροδρόμι.

Μπορεί να γίνει ακόμη ένα κόμμα με ωραία λόγια, ισχυρό σύμβολο και κλειστή λειτουργία. Μπορεί να απορροφηθεί από τους ίδιους κανόνες που διέλυσαν την εμπιστοσύνη των πολιτών στην πολιτική. Μπορεί να χαθεί στον βάλτο των κλειστών κύκλων, των προσωπικών ισορροπιών και της αδιαφανούς οργάνωσης.

Ή μπορεί να κάνει κάτι πολύ πιο δύσκολο.

Να χτίσει πραγματική εσωτερική δημοκρατία.

Να μετατρέψει τα μέλη σε δύναμη.

Να δώσει στις τοπικές ομάδες θεσμική υπόσταση.

Να κάνει την Κρήτη όχι εξαίρεση, αλλά παράδειγμα.

Να αποδείξει ότι ο αγώνας για δικαιοσύνη δεν σταματά στα Τέμπη, αλλά συνεχίζεται στον τρόπο με τον οποίο οργανώνουμε την ίδια την πολιτική.

Η Μαρία Καρυστιανού έχει μπροστά της μια απόφαση που μπορεί να καθορίσει όχι μόνο την πορεία της «Ελπίδας», αλλά και το αν στην Ελλάδα μπορεί να υπάρξει ξανά ένα κίνημα που να ανήκει πραγματικά στους πολίτες.

Το ερώτημα δεν είναι αν η «Ελπίδα» θα αποκτήσει μέλη.

Το ερώτημα είναι αν τα μέλη θα αποκτήσουν δύναμη.

Γιατί μόνο τότε η Ελπίδα δεν θα είναι απλώς όνομα.

Θα είναι πράξη.


Georgios M.

πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Επιτυχία σημείωσε η χθεσινή 2η συνάντηση στον Δήμο Θερμαϊκού, φίλων και υποστηρικτών της ΕΛΠΙΔΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ - ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ που έγινε στην Περαία.
Η μεγάλη προσέλευση καθώς και η ενθουσιώδης ενεργητική συμμετοχή πιστοποίησαν την τεράστια αποδοχή που συγκεντρώνει το κίνημα των Ανεξάρτητων Πολιτών της Μαρίας Καρυστιανού.
Παραβρέθηκαν και χαιρέτισαν μέλη του Συντονιστικού Κεντρικής Μακεδονίας, Θεσσαλονίκης και Β' Θεσσαλονίκης.
Μίλησαν πολλοί από τους παρισταμένους, από όλες τις περιοχές του Θερμαϊκού.

Ο φιλόξενος χώρος του Antico cafe - bistrot αποδείχθηκε μικρός.

Η συνάντηση εξουσιοδότησε τη Συντονιστική Επιτροπή του πυρήνα να εκδώσει ψήφισμα για τη σχεδιαζόμενη αμμοληψία 6 εκατομμυρίων κυβικών από το Φανάρι της Επανομής που το Υπουργείο Περιβάλλοντος ενέκρινε για την κατασκευή του 6ου Προβλήτα του ΟΛΘ. Και μάλιστα χωρίς να έχει προηγηθεί πλήρης Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων για την επιβάρυνση σε μια προστατευόμενη περιοχή από το δίκτυο Natura 2000.



Η επόμενη συνάντηση θα πραγματοποιηθεί σε δύο βδομάδες.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0


Τί γίνεται ρε παιδιά; Έτσι βγαίνουν οι βουλευτές από τη Νέα Δημοκρατία; Λαδώνουν (μόνο) τους ρομά για να τους ψηφίσουν; Έτσι βγαίνει ο Μητσοτάκης με 40%;

Και πώς αλήθεια, όπως λέει η πρώην βουλευτίνα της ΝΔ από τη Λάρισα, με τι θράσος ζητά πίσω χρήματα από τους ρομά στον καταυλισμό τους, όταν διαπίστωσε πως δεν πήρε τις αναμενόμενες ψήφους από αυτούς;

Και το σημαντικότερο:
Πώς θα έδινε λεφτά στο Μητσοτάκη για να τη βγάλει βουλευτίνα;
Έτσι γίνονται οι δουλειές στο σάπιο πολιτικό σύστημα;

Τί γίνεται ρε παιδιά;
Πόσο ακόμα θα ανεχθούμε τη σαπίλα και τη Μαφία.

Δείτε το αποκαλυπτικό βίντεο:


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

από το The Intel Drop /  reseauinternational.net 

Επιτρέψτε μου να είμαι απερίφραστος μαζί σας σήμερα.

Το μνημόνιο συνεννόησης 14 σημείων που συνήφθη μεταξύ του Ιράν και των Ηνωμένων Πολιτειών είναι ένα από τα πιο εξαιρετικά διπλωματικά έγγραφα που έχουν δημιουργηθεί ποτέ.

Διαβάστε προσεκτικά αυτά τα 14 σημεία. Στη συνέχεια, αναρωτηθείτε: ποιος κέρδισε αυτόν τον πόλεμο;

Οι δηλωμένοι στόχοι των Ηνωμένων Πολιτειών, όταν ξεκίνησαν την Επιχείρηση Epic Fury παράλληλα με το Σιωνιστικό καθεστώς που υποστηρίζουν στις 28 Φεβρουαρίου 2026, ήταν σαφείς: να καταστρέψουν οριστικά το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, να εξαφανίσουν την πυραυλική του βιομηχανία, να εξουδετερώσουν την υποστήριξή του προς τις ομάδες αντίστασης σε όλη την περιοχή και -αν και αυτό δεν δηλώθηκε ποτέ επίσημα- να επιφέρουν αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη.

Κανένας από αυτούς τους στόχους δεν έχει επιτευχθεί. Κανένας.

Ο Ιρανός Ανώτατος Ηγέτης δολοφονήθηκε τις πρώτες ώρες της εκστρατείας. Το συμβατικό ναυτικό του καταστράφηκε σε μεγάλο βαθμό. Οι πυρηνικές του εγκαταστάσεις υπέστησαν σοβαρές ζημιές. Με βάση όλα τα μέτρα για την ακατέργαστη ισχύ πυρός, η Αμερική κέρδισε τη στρατιωτική μάχη.

Και όμως, να τι λέει στην πραγματικότητα η ειρηνευτική συμφωνία:

  1. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεσμεύονται να μην παρεμβαίνουν στις εσωτερικές υποθέσεις του Ιράν και να σέβονται την ιρανική κυριαρχία.
  2. Ο ναυτικός αποκλεισμός — το απόλυτο μέσο καταναγκασμού των Ηνωμένων Πολιτειών — πρέπει να αρθεί πλήρως.
  3. Οι αμερικανικές δυνάμεις πρέπει να αποσυρθούν από την περιοχή γύρω από το Ιράν.
  4. Όλες οι κυρώσεις που σχετίζονται με το πετρέλαιο και τα πετροχημικά αναστέλλονται.
  5. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα ξεπαγώσουν ιρανικά περιουσιακά στοιχεία ύψους 24 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
  6. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους πρέπει να παρουσιάσουν σχέδια ανοικοδόμησης για το Ιράν ύψους τουλάχιστον 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Το «ταμείο ανοικοδόμησης» είναι ευφημισμός, διπλωματικό πρόσχημα. Η ιστορία έχει έναν όρο για τον επιτιθέμενο που χρηματοδοτεί την ανοικοδόμηση της χώρας στην οποία επιτέθηκε: αποζημιώσεις. Και σε όλη την ιστορία των ένοπλων συγκρούσεων, μόνο οι ηττημένοι πληρώνουν αποζημιώσεις. Αυτό συνέβη κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων. Η Γερμανία τις πλήρωσε μετά και τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους. Η Ιαπωνία τις πλήρωσε μετά το 1945. Το Ιράκ τις πλήρωσε μετά τον Πόλεμο του Κόλπου.

Μετά το Ιράν, τώρα είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες που καλούνται να πληρώσουν.

Αν χρειαζόσασταν μόνο ένα στοιχείο για να καταλάβετε ποιος έχασε τον πόλεμο, αυτό είναι.

Και πάνω απ 'όλα, το ιρανικό πυραυλικό πρόγραμμα και η υποστήριξή του προς τους συμμάχους του στην περιοχή - τη Χαμάς, τη Χεζμπολάχ και τους Χούθι - αποκλείονται οριστικά από την ατζέντα των διαπραγματεύσεων.

Θα ήθελα να επιμείνετε σε αυτό το τελευταίο σημείο. Η Αμερική έχει πάει σε πόλεμο — ξοδεύοντας επίσημα 30 δισεκατομμύρια δολάρια (αν και νομίζω ότι το πραγματικό ποσό είναι πιο κοντά στα 200 δισεκατομμύρια δολάρια) σε 3 μήνες, εξαντλώντας τα αποθέματα πυρομαχικών της σε τέτοιο βαθμό που οι αναλυτές εκτιμούν ότι θα χρειαστούν 3 έως 5 χρόνια για να αναπληρωθούν, πυροδοτώντας μια παγκόσμια ενεργειακή κρίση που έχει επισκιάσει τις οικονομικές προοπτικές σε όλο τον κόσμο — και οι ιρανικοί πύραυλοι και οι γεωπολιτικές συμμαχίες του δεν εξετάζονται καν.

Αυτή δεν είναι συμφωνία ειρήνης. Είναι ένα έγγραφο παράδοσης , και το λέω αυτό εδώ και τουλάχιστον έξι εβδομάδες. Και είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες που το υπογράφουν.

Δεν είναι περίεργο που ο Ντόναλντ Τραμπ πέρασε από μια ηχηρή νίκη στο να αυτοανακηρυχθεί ο πρώτος Αμερικανός πρόεδρος που υπέγραψε ειρηνευτική συμφωνία με το Ιράν! Η ταπείνωση είναι απόλυτη!

Ο μεγάλος Αμερικανός στρατηγός θα έθετε το ακόλουθο ερώτημα: ποια είναι η σχέση μεταξύ των μέσων και του σκοπού; Δεν δεσμεύεις την πιο ισχυρή στρατιωτική δύναμη στον κόσμο σε μια εκστρατεία αυτού του μεγέθους, δεν δολοφονείς έναν αρχηγό κράτους, δεν ξοδεύεις 200 δισεκατομμύρια δολάρια δημόσιου χρήματος, δεν βλέπεις τις περισσότερες από τις βάσεις σου στον Περσικό Κόλπο να καταστρέφονται από ιρανικούς βαλλιστικούς πυραύλους και δεν προκαλείς μια παγκόσμια πετρελαϊκή κρίση — μόνο και μόνο για να μην πετύχεις τελικά τίποτα από αυτά που έχεις θέσει ως στόχο να πετύχεις.

Μια διαρροή αξιολόγησης της Υπηρεσίας Πληροφοριών Άμυνας των ΗΠΑ (DIA) αποκάλυψε την αλήθεια: Το Ιράν είχε μετακινήσει ένα μεγάλο μέρος του αποθέματος εμπλουτισμένου ουρανίου του πριν από την έναρξη των επιθέσεων . Οι υπόγειες εγκαταστάσεις δεν καταστράφηκαν. Το πυρηνικό πρόγραμμα καθυστέρησε κατά μερικούς μήνες, όχι για αρκετά χρόνια. Ο Τραμπ ισχυρίστηκε στον κόσμο ότι είχε «καταστρέψει εντελώς και ολοκληρωτικά» τις πυρηνικές δυνατότητες του Ιράν. Η DIA δήλωσε το αντίθετο.

Αυτή είναι η διαφορά μεταξύ της ιστορίας και της πραγματικότητας — και ο κόσμος παρακολουθεί τώρα την Αμερική να αντιμετωπίζει αυτό το κενό σε πραγματικό χρόνο.

Ας το συγκρίνουμε αυτό με το Βιετνάμ . Η Αμερική έχασε στο Βιετνάμ μετά από χρόνια χερσαίων πολέμων, 58.000 νεκρούς και την καταστροφή μιας γενιάς. Ήταν μια τραγωδία φθοράς: μια υπερδύναμη που σιγά σιγά αποστραγγιζόταν από τους πόρους της από έναν στρατό αγροτών.

Αυτό που συνέβη στο Ιράν είναι στρατηγικά πολύ χειρότερο και πολύ πιο ταπεινωτικό . Ήταν ένας αεροπορικός πόλεμος 100 ημερών, υψηλής τεχνολογίας - η Αμερική στο απόγειό της όσον αφορά την ισχύ πυρός, την τεχνολογική υπεροχή και την απελευθέρωση των δυνάμεών της. Βομβαρδιστικά stealth B-2, ομάδες κρούσης αεροπλανοφόρων και μερικά από τα πιο προηγμένα πυρομαχικά ακριβείας στον κόσμο. Και το Ιράν -αποδυναμωμένο, υπό την επήρεια κυρώσεων και αποκλεισμένο- στάθηκε στον αμερικανικό αετό, έκλεισε το Στενό του Ορμούζ, χτύπησε αμερικανικές βάσεις σε επτά χώρες και περίμενε.

Το Ιράν δεν χρειαζόταν να κερδίσει στρατιωτικά. Απλώς χρειαζόταν να μην χάσει πολιτικά. Και αυτό ακριβώς έκανε.

Το μνημόνιο συνεννόησης αποτελεί νίκη για το Ιράν. Παρά τις ζημιές που υπέστη, η Ισλαμική Δημοκρατία αναδύεται με την κυριαρχία της να έχει επιβεβαιωθεί και ενισχυθεί. Η ανασυγκρότησή της είναι εγγυημένη, η οικονομία της αναζωογονείται και το στρατηγικό της πρόγραμμα προστατεύεται. Μετά από όλη αυτή τη φασαρία, οι Αμερικανοί έχουν μόνο μία επιθυμία: να πάνε σπίτι.

Ας εξετάσουμε τώρα τι σημαίνει αυτό για τη Μέση Ανατολή στο σύνολό της — και για την ίδια την αμερικανική ηγεμονία.

Για επτά δεκαετίες, η αμερικανική κυριαρχία στη Μέση Ανατολή βασιζόταν σε μία θεμελιώδη αρχή: την ικανότητα των Ηνωμένων Πολιτειών να επιβάλλουν τη θέλησή τους με στρατιωτική βία. Κάθε ηγέτης στο Ριάντ, κάθε κυβέρνηση στο Αμμάν, κάθε υπολογισμός στο Κάιρο, την Άγκυρα και το Τελ Αβίβ καθοδηγούνταν από αυτήν την αρχή. Το τεράστιο δίκτυο αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων - το Αλ Ουντέιντ στο Κατάρ, το αρχηγείο του Πέμπτου Στόλου στο Μπαχρέιν, οι εγκαταστάσεις στο Κουβέιτ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και αλλού - δεν ήταν απλώς ένα υλικοτεχνικό πλεονέκτημα. Ενσάρκωνε την αμερικανική βούληση. Διακήρυξε: «Είμαστε εδώ και αποφασίζουμε » .

Αυτός ο ισχυρισμός έχει πλέον διαψευσθεί.

Οι βάσεις μπορεί να εξακολουθούν να υπάρχουν, αν και οι περισσότερες έχουν κυριολεκτικά καταστραφεί. Τα πολεμικά πλοία μπορεί να εξακολουθούν να πλέουν. Αλλά τι αντιπροσωπεύει μια στρατιωτική βάση όταν η χώρα που είχε σκοπό να εκφοβίσει μόλις διαπραγματεύτηκε μια ειρηνευτική συμφωνία που προστατεύει τους πυραύλους της, τους συμμάχους της και την κυριαρχία της - και εξασφάλισε μια δέσμευση αποζημιώσεων 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων από τον επιτιθέμενό της στη διαδικασία; Η υποδομή της ηγεμονίας μπορεί να παραμείνει. Η αξιοπιστία που της έδινε νόημα έχει εξαφανιστεί.

Έτσι καταρρέουν οι αυτοκρατορίες: όχι πάντα μέσω μιας μόνο καταστροφικής ήττας, αλλά όταν ο κόσμος συνειδητοποιεί ότι η δύναμη καταναγκασμού του αυτοκράτορα έχει φτάσει στα όριά της. Όταν τα μικρότερα έθνη παρατηρούν τα επιτεύγματα του Ιράν και βγάζουν τα δικά τους συμπεράσματα. Όταν φίλοι και αντίπαλοι επανεκτιμούν τις θέσεις τους.

Το Ιράν όχι μόνο επέζησε από την αμερικανική στρατιωτική επίθεση. Έχει αποδείξει σε ολόκληρο τον Παγκόσμιο Νότο - σε όλα τα έθνη που έχουν ζήσει υπό τον ζυγό του αμερικανικού καταναγκασμού - ότι η αντίσταση είναι εφικτή, ότι η κυριαρχία μπορεί να υπερασπιστεί και ότι η πιο ισχυρή στρατιωτική μηχανή στον κόσμο μπορεί να ηττηθεί πολιτικά, ακόμη και όταν κερδίζει κάθε μάχη.

Αυτό είναι το τέλος της αμερικανικής ηγεμονίας στη Μέση Ανατολή. Όχι η αποδυνάμωσή της, ούτε η παρακμή της. Είναι το τέλος της.

Η ιστορία θα θυμάται αυτή τη στιγμή ως την εποχή που ο αμερικανικός αιώνας αντιμετώπισε τα όριά του με τον πιο άμεσο δυνατό τρόπο — όχι στις ζούγκλες της Νοτιοανατολικής Ασίας, ούτε στα βουνά του Αφγανιστάν, αλλά στον Περσικό Κόλπο, σε έναν πόλεμο που διήρκεσε 100 ημέρες και έληξε με τη συμφωνία της Ουάσιγκτον να ανοικοδομήσει ό,τι είχε καταστρέψει.

Ο αυτοκράτορας, στην πραγματικότητα, είναι γυμνός.

Και ο κόσμος το έχει προσέξει.

Πηγή: The Intel Drop via La Cause du Peuple

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Για «ολοκλήρωση ενός τεράστιου ενεργειακού εγκλήματος» σε βάρος της Δυτικής Μακεδονίας και της χώρας κάνει λόγο το Ανεξάρτητο Κίνημα Πολιτών «ΕΛΠΙΔΑ για τη Δημοκρατία» της Μαρίας Καρυστιανού, με αφορμή τη δρομολόγηση κατεδαφίσεων εγκαταστάσεων στον Ατμοηλεκτρικό Σταθμό Αγίου Δημητρίου.

Σε ανακοίνωσή του, το Κίνημα αναφέρει ότι βρίσκεται σε εξέλιξη διαγωνισμός «με τον χαρακτήρα του κατεπείγοντος» για την κατεδάφιση καμινάδων, πύργων ψύξης και άλλων δομικών στοιχείων της λιγνιτικής μονάδας «ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ 5», η οποία έπαυσε να λειτουργεί στις 15 Μαΐου 2026.

Παράλληλα, υπενθυμίζει ότι τον Δεκέμβριο του 2025 είχε προηγηθεί η παύση λειτουργίας της μονάδας «ΜΕΛΙΤΗ 1», ενώ εκφράζει την αντίθεσή του και στην προγραμματισμένη για τον Σεπτέμβριο του 2026 διακοπή λειτουργίας της μονάδας «ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑ 5».

Αναλυτικά η ανακοίνωση

Τούτες τις μέρες γινόμαστε μάρτυρες της ολοκλήρωσης ενός τεράστιου ενεργειακού εγκλήματος σε βάρος της Δυτικής Μακεδονίας και της χώρας μας συνολικά.

Διεξάγεται διαγωνισμός με τον χαρακτήρα του κατεπείγοντος για την κατεδάφιση καμινάδων, πύργων ψύξης και λοιπών δομικών στοιχείων της ατμοηλεκτρικής μονάδας παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με καύσιμο λιγνίτη ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ 5. Προηγήθηκε πολύ πρόσφατα, στις 15/05/2026, η παύση λειτουργίας της μονάδας. Λίγους μήνες νωρίτερα, τον Δεκέμβριο του 2025, είχε οδηγηθεί σε παύση λειτουργίας η μονάδα ΜΕΛΙΤΗ 1, ενώ πρόσφατα ανακοινώθηκε επίσης η επικείμενη, τον Σεπτέμβριο του 2026, παύση λειτουργίας της υπερσύγχρονης μονάδας με καύσιμο λιγνίτη ηλικίας μόλις τριών ετών ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑ 5.

Στο όνομα δήθεν της «ενεργειακής μετάβασης» (έως το 2050, όταν κατά τον προγραμματισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης πρέπει να έχουν μηδενισθεί οι ρύποι από καύση ορυκτών καυσίμων) ενταφιάζεται εντελώς από τώρα ο μαύρος χρυσός της Δυτικής Μακεδονίας, της Μεγαλόπολης και ολόκληρης της Ελλάδας, που επί 80 χρόνια έδωσε απασχόληση σε πολλές χιλιάδες εργαζομένων και ηλεκτροδότησε όλη τη χώρα με άφθονη και την φθηνότερη σε όλη την Ευρώπη ηλεκτρική ενέργεια, βοηθώντας στην συγκράτηση των τιμών και την ανάπτυξη της εθνικής οικονομίας.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο για τα επόμενα χρόνια της «ενεργειακής μετάβασης», η παρούσα κυβέρνηση αφαιρεί όλο αυτό το όφελος από τη χώρα και τους πολίτες και επιλέγει ως καύσιμο μόνο το πλήρως εισαγόμενο φυσικό αέριο, με την αέρια ή υγροποιημένη μορφή του (LNG).

Σε πλήρη αναντιστοιχία με την ελληνική κυβέρνηση, οι λοιπές ευρωπαϊκές χώρες που παράγουν ηλεκτρική ενέργεια με καύσιμο λιγνίτη, προτάσσοντας το καλό της χώρας τους, για λόγους εθνικού συμφέροντος και ασφάλειας εφοδιασμού, ζήτησαν εξαίρεση και διατήρησαν τον λιγνίτη κατά το διάστημα της «ενεργειακής μετάβασης», όπως η Γερμανία μέχρι το 2038 και η Πολωνία μέχρι το 2049. Η Ελλάδα δεν έκανε χρήση αυτού του δικαιώματός της με αποτέλεσμα τη συμβολή στην εκτίναξη των τιμών στην ενέργεια.

Αποκορύφωμα αυτής της αντίθετης προς τα εθνικά συμφέροντα τακτικής είναι η σπουδή της κυβέρνησης να κλείσει άμεσα (τον Σεπτέμβριο του 2026) και την ολοκαίνουρια εκσυγχρονισμένη μονάδα ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑ 5, η οποία εξαρχής δεν αντίκειται στην ενεργειακή μετάβαση, αφού έχει χαμηλότερη εκπομπή CO2 ακόμη και από μια μονάδα φυσικού αερίου ανοικτού κύκλου, ενώ έχει και χαμηλότερο κόστος παραγωγής, όταν η τιμή του αερίου ξεπερνά τα 40 € ανά θερμική μεγαβατώρα. Ταυτόχρονα, η μονάδα ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑ 5 ενισχύει την ασφάλεια εφοδιασμού της χώρας και αντικαθιστά εισαγόμενη ενέργεια και εισαγόμενο φυσικό αέριο. Μάλιστα κόστισε 1,5 δισεκατομμύριο ευρώ στον ελληνικό λαό και δεν έχει ούτε καν στοιχειωδώς αποσβεσθεί.

Επιπλέον, τεράστια προβλήματα δημιουργούνται ήδη από την απώλεια χιλιάδων θέσεων εργασίας στην περιοχή, ενώ οι υποσχέσεις αρμοδίων για δήθεν δημιουργία άλλων θέσεων σε άλλους τομείς παραμένουν χωρίς το παραμικρό αντίκρισμα μέχρι σήμερα. Ανησυχία προκαλεί και το ζήτημα της τηλεθέρμανσης για τους 45.000 καταναλωτές σε Κοζάνη, Πτολεμαΐδα και Αμύνταιο, όπου πλέον συζητείται «προσωρινά» η χρήση πετρελαίου, με αποτέλεσμα να γίνονται βήματα προς τα πίσω, που αναιρούν την «ενεργειακή μετάβαση».

Πληροφορούμαστε ότι η Περιφερειακή Ένωση Δήμων (ΠΕΔ) Δυτικής Μακεδονίας, έχει υποβάλει στον Πρωθυπουργό υπόμνημα με προτάσεις για αντιμετώπιση των τεράστιων προβλημάτων, συμπεριλαμβάνοντας το αίτημα της παράτασης της λειτουργίας σταθμών, τουλάχιστον της ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑΣ 5.

Καλούμε την κυβέρνηση να προτάξει το συμφέρον της χώρας και των πολιτών, να προβεί σε ουσιαστικό διάλογο με τους τοπικούς φορείς και να αναθεωρήσει αυτές τις ανεξήγητες με την κοινή λογική και αντιβαίνουσες προς το κοινό καλό αποφάσεις της.

Στο μεταξύ, πρέπει άμεσα να σταματήσει η κυβέρνηση να συμπεριφέρεται ωσάν η χώρα να της ανήκει και να δημιουργεί τετελεσμένα, που αποκλείουν σε κάθε περίπτωση την επιστροφή σε προτέρα κατάσταση. Για παράδειγμα, η τυχόν χωροθέτηση της σχεδιαζόμενης νέας μονάδας φυσικού αερίου στην «αυλή» της ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑΣ 5, ώστε αυτή να μην μπορέσει ποτέ να επαναλειτουργήσει, συνιστά για το Κίνημά μας απιστία σε βάρος των συμφερόντων του Δημοσίου και καταστροφή δημόσιας περιουσίας, την οποία και θα καταγγείλουμε, αναζητώντας ποινικές και αστικές ευθύνες από τους υπεύθυνους πολιτικούς και υπηρεσιακούς παράγοντες.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Αξίζει να ακούσει κανείς τις απόψεις του δημοσιογράφου και εκδότη του "Δρόμου της Αριστεράς" Ρούντι Ρινάλντι για το που πραγματικά βρίσκεται σήμερα η Αριστερά.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν συμφώνησαν σε ένα Μνημόνιο Συνεργασίας, το οποίο υποτίθεται ότι θα τερματίσει τις τρέχουσες εχθροπραξίες μεταξύ της χώρας.

Ένα Μνημόνιο Συνεργασίας δεν είναι δεσμευτικό. Δεν έχει δημοσιευτεί κανένα κείμενο και οι δημόσιες παρατηρήσεις εκατέρωθεν υπονοούν ότι υπάρχουν διαφορετικές ερμηνείες για το τι υποτίθεται ότι σημαίνουν οι διάφορες ρήτρες του Μνημονίου Συνεργασίας.

Η συμφωνία, εάν επιβιώσει μέχρι τότε, αναμένεται να υπογραφεί στην Ελβετία την Παρασκευή.

Μέχρι περίπου την τελευταία στιγμή το Ιράν δεν ήταν διατεθειμένο να το υπογράψει. Υπήρχε, και υπάρχει , πολιτική αντιπολίτευση στο Ιράν κατά μιας συμφωνίας με τις ΗΠΑ. Υποστηρίζεται ότι το Ιράν βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση. Θα μπορούσε και θα έπρεπε να απαιτήσει περισσότερα από όσα υποτίθεται ότι θα λάβει βάσει του Μνημονίου. Χωρίς να γνωρίζουμε τις λεπτομέρειες της κοινωνικοοικονομικής κατάστασης στο Ιράν, είναι δύσκολο να κρίνουμε αν αυτό ισχύει.

Την περασμένη Παρασκευή, το πρακτορείο ειδήσεων Mehr δημοσίευσε ένα προσχέδιο 14 σημείων του Μνημονίου Συνεργασίας . Αυτό το ιρανικό προσχέδιο περιελάμβανε:
  1. Μόνιμος και άμεσος τερματισμός του πολέμου σε όλα τα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου.
  2. Δέσμευση των ΗΠΑ για μη παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις του Ιράν και σεβασμό της κυριαρχίας της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν.
  3. Πλήρης άρση του ναυτικού αποκλεισμού εντός 30 ημερών.
  4. Η δέσμευση των ΗΠΑ να αποσύρουν τις δυνάμεις τους από το Ιράν.
  5. Επαναδιάνοιξη των Στενών του Ορμούζ εντός 30 ημερών, βάσει των ιρανικών διευθετήσεων.
  6. Αναστολή των κυρώσεων στις πωλήσεις και τα παράγωγα προϊόντων πετρελαίου και πετροχημικών προϊόντων, και πλήρης πρόσβαση του Ιράν στους χρηματοοικονομικούς του πόρους.
  7. …

Τα σημεία 2, 3 και 6 προέρχονται απευθείας από τις Συμφωνίες του Αλγερίου του 1981, οι οποίες είχαν τερματίσει την κρίση ομηρίας στο Ιράν. Σύμφωνα με τη συμφωνία αυτή, οι ΗΠΑ είχαν δεσμευτεί να μην παρεμβαίνουν πολιτικά ή στρατιωτικά στις εσωτερικές υποθέσεις του Ιράν και να άρουν το πάγωμα των ιρανικών περιουσιακών στοιχείων και τις κυρώσεις κατά του Ιράν. Οι ΗΠΑ άρχισαν να παραβιάζουν αυτές τις δεσμεύσεις αμέσως μόλις υπογράφηκε η Συμφωνία.

Ενώ το Ιράν, το απόγευμα της Κυριακής (τοπική ώρα), εξακολουθούσε να διαφωνεί για την υπογραφή του Μνημονίου Συνεργασίας, το Ισραήλ, σε μια προσπάθεια να σαμποτάρει τη συμφωνία, εξαπέλυσε επίθεση στη Βηρυτό στον Λίβανο. Το Ιράν αποσύρθηκε αμέσως από το Μνημόνιο Συνεργασίας. Ανακοίνωσε επιθέσεις αντιποίνων εναντίον του ίδιου του Ισραήλ.

Ο Πρόεδρος Τραμπ, ο οποίος ήταν πολύ πρόθυμος να υπογράψει το Μνημόνιο Συνεργασίας, αναγκάστηκε να κάνει πρόσθετες παραχωρήσεις για να επαναφέρει τη συμφωνία σε καλό δρόμο:
1. Η προσθήκη της φράσης «εγγύηση της κυριαρχίας και του σεβασμού της εδαφικής ακεραιότητας του Λιβάνου» στο Άρθρο Ένα του μνημονίου· (Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ δεν είχε αποδεχτεί την συμπερίληψη αυτής της φράσης σε προηγούμενα σχέδια).

2. Η προσθήκη της φράσης «διαχείριση υπηρεσιών θαλάσσιας ναυσιπλοΐας στο Στενό του Ορμούζ» από το Ιράν και το Ομάν στο Άρθρο 5 του μνημονίου·

3. Εξαίρεση των πλοίων που διέρχονται από το Στενό του Ορμούζ από την καταβολή τελών για περίοδο 60 ημερών· (Το Ιράν σκοπεύει να αρχίσει να χρεώνει τα πλοία για τις υπηρεσίες μετά από αυτήν την περίοδο).

Η πηγή τόνισε επίσης ότι ο Τραμπ είχε επιμείνει ότι αμέσως μετά την ανακοίνωση της συμφωνίας, το Στενό του Ορμούζ θα έπρεπε να ανοίξει και ο αποκλεισμός να τερματιστεί ταυτόχρονα. Ωστόσο, το Ιράν δεν αποδέχτηκε αυτήν την πρόταση και συμφωνήθηκε ότι η διαδικασία επαναλειτουργίας του Στενού του Ορμούζ θα ξεκινούσε μετά την υπογραφή του μνημονίου την Παρασκευή.

Ο Τραμπ καταδίκασε επίσης δημόσια τον πρωθυπουργό του Ισραήλ Νετανιάχου για την έναρξη της επίθεσης στον Λίβανο. Το Ιράν ακύρωσε τις επιθέσεις αντιποίνων.

Ο Τραμπ ανακοίνωσε ότι ο θαλάσσιος αποκλεισμός των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν έχει αρθεί. Μετά την υπογραφή του Μνημονίου Συνεργασίας την Παρασκευή, το Ιράν θα άρει τον αποκλεισμό του Στενού του Ορμούζ. Το Ιράν θα λάβει επίσης τουλάχιστον ένα μέρος των χρημάτων που είχαν παγώσει οι ΗΠΑ. Μετά από 30 ημέρες θα ξεκινήσει μια συζήτηση διάρκειας 60 ημερών σχετικά με την αραίωση του ουρανίου υψηλού βαθμού εμπλουτισμού στο Ιράν σε αντάλλαγμα για την άρση των κυρώσεων.

Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι οι συζητήσεις θα οδηγήσουν σε κάτι.

Είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς τι θα ακολουθήσει τον Σεπτέμβριο μετά την αποτυχία τους. Ο Τραμπ δεν θα θέλει να βομβαρδίσει το Ιράν μόλις δύο μήνες πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές. Το Ιράν θα διστάσει να μπλοκάρει ξανά το Στενό του Ορμούζ. Αυτό καθιστά πιθανό ότι η σύγκρουση θα παραμείνει άλυτη και θα συνεχίσει να σιγοβράζει.

Έχει κερδίσει το Ιράν τη σύγκρουση μέχρι στιγμής; Όχι ακριβώς. Η ζημιά που έχει υποστεί είναι τεράστια. Δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι ο πόλεμος δεν θα ξαναρχίσει οποιαδήποτε στιγμή. Ο οικονομικός ασφυκτικός κλοιός των κυρώσεων δεν έχει αρθεί, και πιθανότατα δεν θα αρθεί.

Ωστόσο, το Μνημόνιο Συνεννόησης επιβεβαιώνει ότι κανένας από τους πολεμικούς στόχους των ΗΠΑ δεν έχει επιτευχθεί. Τα κυριαρχικά δικαιώματα του Ιράν να συνεχίσει τον εμπλουτισμό ουρανίου έχουν αναγνωριστεί. Οι δυνάμεις βαλλιστικών πυραύλων του δεν θα περιοριστούν. Η σχέση του με τη Χεζμπολάχ και άλλες συμμαχικές δυνάμεις έχουν ενισχυθεί και θα συνεχιστούν. Οι αραβικές χώρες του Κόλπου απομακρύνονται από τον προστάτη και κυρίαρχό τους, τις ΗΠΑ, και επιδιώκουν καλύτερες σχέσεις με το Ιράν.

Το πιο σημαντικό είναι ότι το Ιράν έχει αποκτήσει το δικαίωμα να ελέγχει το Στενό του Ορμούζ.

Ο Τραμπ ήταν πρόθυμος να υπογράψει το Μνημόνιο Συνεργασίας, επειδή η απώλεια προμηθειών πετρελαίου λόγω του αποκλεισμού του Πορθμού θα έχει σύντομα εξαιρετικά αρνητικό αντίκτυπο στην οικονομία των ΗΠΑ και την παγκόσμια οικονομία.

Ακόμα κι αν αρθούν οι περιορισμοί στο Στενό, θα χρειαστούν τρεις έως έξι μήνες για να επιστρέψουν οι προμήθειες πετρελαίου στα προηγούμενα επίπεδα. Ωστόσο, οποιαδήποτε περαιτέρω επιθετικότητα, πιθανότατα από το Ισραήλ, μπορεί να αναζωπυρώσει τη σύγκρουση και να επαναφέρει τον αποκλεισμό.

Ο κίνδυνος αιφνίδιων προβλημάτων εφοδιασμού και των συναφών αυξήσεων των τιμών δεν έχει (ακόμα) εξαλειφθεί.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0


Του Άρη Χατζηστεφάνου

Λίγες εβδομάδες μετά την ηχηρή παρέμβαση των υπουργείων Εξωτερικών της Τουρκίας και των ΗΠΑ στο έργο της ελληνικής δικαιοσύνης σχετικά με την υπό όρους απελευθέρωση του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου, το ποινικό τμήμα του Αρείου Πάγου αναίρεσε την απόφαση του Δικαστικού Συμβουλίου.

Αν και συνήθως η άρνηση των δικαιωμάτων, που προβλέπει η νομοθεσία για τους κρατούμενους της 17 Νοέμβρη, αποδίδεται στην εκδικητικότητα της οικογένειας Μητσοτάκη, πολύ λιγότερος λόγος γίνεται για το ρόλο που ενδέχεται να παίζουν ξένες διπλωματικές αποστολές στις αποφάσεις των δικαστηρίων. Οι σχετικές δηλώσεις ξένων αξιωματούχων, συχνά αφορούν ακόμη και το ποιες θεατρικές παραστάσεις μπορούν να ανεβαίνουν στην Ελλάδα, γεγονός που μετατρέπει την Ελλάδα σε ένα είδος πολιτικού, δικαστικού και πολιτισμικού προτεκτοράτου.

Αξίζει να θυμηθούμε μερικές από τις σημαντικότερες παρεμβάσεις των τελευταίων χρόνων μέσα και από τις αποκαλύψεις των Wikileaks:

Ιδιαίτερα ηχηρή ήταν πάντα η αμερικανική παρέμβαση για τις απόλυτα νόμιμες άδειες που είχε λάβει ο Κουφοντίνας, χωρίς ποτέ να παραβιάσει τους όρους τους.

To 2017, ο πρέσβης Τζέφρυ Πάιατ επιτέθηκε για αυτό το λόγο στο Συμβούλιο των Φυλακών υποστηρίζοντας ότι η απόφασή του προσέβαλε τη μνήμη των θυμάτων και τους συγγενείς τους. Η πίεση μάλιστα προς την ελληνική κυβέρνηση, ώστε να μην εφαρμοστεί ο σωφρονιστικός κανονισμός, κλιμακώθηκε με ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Παρόμοια διπλωματική επίθεση εναντίον της χώρας μας πραγματοποίησαν οι ΗΠΑ και το 2018. Την ίδια χρονιά, μάλιστα, στο έργο της ελληνικής δικαιοσύνης είχε προσπαθήσει να παρέμβει και η πρέσβης της Βρετανίας, Κέιτ Σμιθ. Χρησιμοποιώντας πανομοιότυπες φράσεις με τον πρέσβη των ΗΠΑ είχε σημειώσει ότι «η μνήμη των θυμάτων τρομοκρατίας και τα συναισθήματα των οικογενειών τους προσβάλλονται βάναυσα» από την άδεια του Κουφοντίνα.

Με τις δηλώσεις τους, οι δυο διπλωμάτες δημιουργούσαν μια ψευδή εικόνα ότι οι καταδικασθέντες τρομοκράτες στην Ελλάδα βγαίνουν όποτε θέλουν από τη φυλακή, ενώ η πραγματικότητα ήταν ακριβώς η αντίθετη. Στη Βρετανία παραδείγματος χάριν, αρκετά μέλη του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού λάμβαναν συχνά προσωρινές άδειες εξόδου, ενώ άλλα μέλη της οργάνωσης είχαν απελευθερωθεί πριν εκτίσουν ολόκληρη την ποινή τους. Αντίθετα στην Ελλάδα, αρκετοί κρατούμενοι έπρεπε να καταφύγουν σε απεργίες πείνας για να κερδίσουν τις σύντομες άδειες που δικαιούνταν βάσει του νόμου. 

Το 2015, ο Αμερικανός πρέσβης Ντέιβιντ Πιρς απείλησε ότι ενδεχόμενη αποφυλάκιση του Σάββα Ξηρού της 17Ν μπορεί να είχε επιπτώσεις στις διαπραγματεύσεις της Ελλάδας για το χρέος

Το 2016, η αμερικανική πρεσβεία ζήτησε να μην ανέβει παράσταση του εθνικού θεάτρου που θα στηριζόταν σε κείμενα του Ξηρού.

Οι ξένες παρεμβάσεις μέσα από τα Wikileaks

Μια σύντομη περιήγηση σε παλαιότερα τηλεγραφήματα της αμερικανικής πρεσβείας, που έφερε στο φως το WikiLeaks, δείχνει ότι οι Αμερικανοί διπλωμάτες είχαν πολύ ισχυρές απόψεις, όχι μόνο για δικαστές που έκαναν τη δουλειά τους, αλλά και για δημοσιογράφους. Τον Οκτώβριο του 2005, ο πρέσβης Τσαρλς Ράις καταφέρθηκε εναντίον της εφημερίδας Ελευθεροτυπία, γιατί είχε εξασφαλίσει συνέντευξη με τον Δημήτρη Κουφοντίνα. Ο Ράις υποστήριζε ότι υπάρχει «διαρκής συμπάθεια στον ελληνικό Τύπο για τις λεγόμενες επαναστατικές πράξεις της 17Ν», ενώ κατηγορούσε ευθέως τους Έλληνες δημοσιογράφους ότι φτιάχνουν έτσι τις ερωτήσεις, ώστε να προωθήσουν την εικόνα του Κουφοντίνα ως ενός «ήσυχου, ιδεολογικού στοχαστή». 

Να σημειωθεί ότι από το ίδιο τηλεγράφημα προκύπτει ότι η πρεσβεία βρισκόταν σε επαφή με την Ντόρα Μπακογιάννη και άλλους συγγενείς θυμάτων τρομοκρατίας (όπως ο γιός του Μομφεράτου), με τους οποίους φέρονται να συντόνιζαν από κοινού τις κινήσεις τους. Συγκεκριμένα, αναφέρεται ότι η πρεσβεία επικοινώνησε μαζί τους για να βεβαιωθεί ότι θα απαντούσαν με δικό τους κείμενο στη συνέντευξη Κουφοντίνα.

Πέντε χρόνια νωρίτερα το 2000, η πρεσβεία αναφερόταν σε δηλώσεις Ελλήνων πανεπιστημιακών και πολιτικών που προωθούσαν, όπως υποστήριζε, μια «πολιτική λύση» για το πρόβλημα της τρομοκρατίας. Ο πρέσβης Νίκολας Μπερνς, εξηγούσε ότι η πρεσβεία «θα πρέπει να αμβλύνει αυτού του είδους τις απόψεις όταν θα εφαρμόσει το πρόγραμμα ανταμοιβών». Το ποιοι έλαβαν αυτές τις «ανταμοιβές» και με ποιο τρόπο τις χρησιμοποίησε η πρεσβεία για να παρέμβει στον εσωτερικό διάλογο στην Ελλάδα, δεν το μάθαμε ποτέ.

Σε άλλα τηλεγραφήματα, η Πρεσβεία εξέφραζε την ανησυχία της για την αποφυλάκιση υπό όρους του πρώην συνεργάτη της 17Ν, Νίκου Παπαναστασίου, για λόγους υγείας. Στο τηλεγράφημα, μάλιστα, η πρεσβεία εξέταζε επικριτικά τη λειτουργία του ελληνικού δικαστικού συστήματος  – και αυτό παρά το γεγονός, ότι δικαστές δεν έδιναν άδεια στον Ξηρό, παρά τα «σοβαρά προβλήματα υγείας από τα οποία υπέφερε». Να σημειωθεί ότι από τα αρχεία του Wikileaks δεν προκύπτει να υπήρξαν ανάλογες αντιδράσεις όταν αποφυλακίζονταν πραξικοπηματίες που είχαν συνεργαστεί με την Ουάσινγκτον, όπως ο Στυλιανός Παττακός, ο οποίος απελευθερώθηκε «λόγω ανηκέστου βλάβης της υγείας του»… 26 χρόνια πριν πεθάνει.

Μοχλός πίεσης για την εξωτερική πολιτική

Την ίδια περίπου εποχή, και συγκεκριμένα το 2002, ο μετέπειτα πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας, μιλώντας στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ, είχε καταγγείλει τις πιέσεις που ασκούσε η αμερικανική κυβέρνηση με πρόσχημα την τρομοκρατία. Ο ίδιος μάλιστα υποστήριζε ότι πρόθεσή τους ήταν «να αποδυναμώσουν τις αντιστάσεις της ελληνικής κυβέρνησης για να επιβάλλουν ορισμένους στόχους… κυρίως στα ελληνοτουρκικά». Ο Κάρολος Παπούλιας αναφερόταν σε εποχές πριν ακόμη από την εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη, όταν μεγάλα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης αναπαρήγαγαν τις θέσεις του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, φωτογραφίζοντας ως τρομοκράτες αρκετά μέλη του αντιδικτατορικού αγώνα, αλλά και στελέχη του ΠΑΣΟΚ.  

Ό,τι και αν πιστεύει κανείς για τα μέλη της 17 Νοέμβρη και όσο και αν καταδικάζει την τρομοκρατία, η υπόθεση φέρνει στο προσκήνιο τις συνεχείς παρεμβάσεις ξένων πρεσβειών με τρόπους που συχνά αποτελούν άμεση εμπλοκή στα εσωτερικά ζητήματα της χώρας. Καμία αναπτυγμένη χώρα στον κόσμο δεν θα επέτρεπε σε ξένους διπλωμάτες να κρίνουν τους θεσμούς της δικαιοσύνης, να απαξιώνουν μεγάλα μέσα ενημέρωσης και να παρεμβαίνουν, άλλοτε με μαστίγια και άλλοτε με καρότα στον πολιτικό διάλογο.

Παλαιότερα, τέτοιες παρεμβάσεις προκαλούσαν αντιδράσεις ακόμη και από το πολιτικό κατεστημένο της Ελλάδας. Τώρα τις δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα.


info-war.gr
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

του Παντελή Σαββίδη

Η ακύρωση της εκδήλωσης της Μαρίας Καρυστιανού στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών δεν είναι ένα απλό επεισόδιο διαχείρισης μιας αίθουσας. Είναι πολιτικό γεγονός. Και μάλιστα γεγονός αποκαλυπτικό. Διότι φωτίζει, με τρόπο σχεδόν ωμό, τη βαθύτερη μετάλλαξη ενός μέρους του πολιτικού συστήματος: από φορέα κοινωνικής εκπροσώπησης σε μηχανισμό αυτοπροστασίας.

Ο ΔΣΑ υποστηρίζει ότι η αίθουσα είχε παραχωρηθεί για μια επιστημονική εκδήλωση με θέμα τη Δικαιοσύνη και το Κράτος Δικαίου και ότι η παραχώρηση ανακλήθηκε όταν η εκδήλωση εμφανίστηκε ως πολιτική εκδήλωση κόμματος. Αν αυτός είναι ο κανόνας, τότε οφείλει να ισχύει για όλους. Όχι επιλεκτικά. Όχι κατά περίσταση. Όχι όταν ο πολιτικός φορέας είναι ανεπιθύμητος στο κατεστημένο. Όχι όταν το πρόσωπο που μιλά δεν ανήκει στις γνώριμες διαδρομές της εξουσίας.

Διότι το αρχείο των δημόσιων εκδηλώσεων δείχνει ότι ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών δεν υπήρξε ποτέ ένας αποστειρωμένος χώρος όπου απαγορεύεται ο πολιτικός λόγος. Στους χώρους του έχουν φιλοξενηθεί εκδηλώσεις με πολιτικά πρόσωπα, κομματικούς εκπροσώπους, πρώην υπουργούς, βουλευτές και αρχηγούς ή στελέχη κομμάτων. Έχουν συζητηθεί οι θέσεις πολιτικών κομμάτων για τη Δικηγορία και τη Δικαιοσύνη. Έχουν γίνει εκδηλώσεις για τη συνταγματική αναθεώρηση, για φορολογικά ζητήματα, για εθνικά θέματα, για το κράτος δικαίου. Και σωστά έγιναν. Διότι η Δικαιοσύνη δεν είναι τεχνικό ζήτημα. Είναι θεσμικό, κοινωνικό και βαθύτατα πολιτικό ζήτημα.

Άρα το ερώτημα δεν είναι αν ο ΔΣΑ μπορεί να φιλοξενεί πολιτικές συζητήσεις. Το έχει κάνει. Το ερώτημα είναι γιατί στην περίπτωση της Καρυστιανού ενεργοποιήθηκε ξαφνικά μια αυστηρότητα που δεν φάνηκε με την ίδια ένταση σε άλλες περιπτώσεις.
Εδώ αρχίζει το πρόβλημα. Διότι όταν ένας θεσμός εφαρμόζει τον κανόνα όχι ως αρχή αλλά ως εργαλείο αποκλεισμού, τότε ο κανόνας παύει να είναι θεσμικός και γίνεται καθεστωτικός. Και καθεστωτισμός δεν είναι μόνο η αυθαιρεσία της κυβέρνησης. Είναι και η νοοτροπία των ενδιάμεσων μηχανισμών εξουσίας που αισθάνονται ότι έχουν δικαίωμα να αποφασίζουν ποιος θα μιλήσει, ποιος θα ακουστεί και ποιος θα μείνει έξω από τον δημόσιο χώρο.

Από τη Νέα Δημοκρατία μια τέτοια συμπεριφορά δεν εκπλήσσει. Είναι κόμμα εξουσίας με βαθιά οργανική σχέση με το κράτος, με τους μηχανισμούς και με τις θεσμικές ισορροπίες που το ευνοούν. 

Εκείνο που προκαλεί πολιτική απογοήτευση είναι η καταγγελλόμενη συμμετοχή ή σύμπλευση στελεχών που πρόσκεινται στο ΠΑΣΟΚ. Διότι το ΠΑΣΟΚ δεν γεννήθηκε ως κόμμα διαχείρισης του φόβου. Γεννήθηκε ως δύναμη ρήξης με το μετεμφυλιακό κατεστημένο, ως φορέας κοινωνικής ανόδου, ως πολιτική στέγη στρωμάτων που ζητούσαν θέση στην Ιστορία.
Το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου δεν ήταν απλώς ένα κόμμα. Ήταν κοινωνικό ρεύμα. Εξέφρασε ανθρώπους που μέχρι τότε ένιωθαν αποκλεισμένοι από τους μηχανισμούς ισχύος. Έβαλε στο προσκήνιο στρώματα που το προηγούμενο σύστημα κρατούσε στην περιφέρεια. Έδωσε γλώσσα, αυτοπεποίθηση και πολιτική ορατότητα σε κοινωνικές δυνάμεις που ζητούσαν αναγνώριση.
Αυτό το ΠΑΣΟΚ, όμως, μέσα στη μακρά μεταπολιτευτική του διαδρομή, αστικοποιήθηκε με την ταξική έννοια του όρου. Έγινε κόμμα συστήματος. Τα ριζοσπαστικά του αντανακλαστικά αντικαταστάθηκαν από τεχνικές διαχείρισης. Η κοινωνική του ένταση μετατράπηκε σε θεσμική αυτοπροστασία. Η κάποτε αντισυστημική του ενέργεια ενσωματώθηκε σε έναν μηχανισμό που πλέον φοβάται ό,τι γεννιέται έξω από αυτόν.

Η περίπτωση Καρυστιανού είναι ακριβώς αυτό που δεν αντέχει το σημερινό σύστημα. Μια γυναίκα που δεν προέκυψε από κομματικό σωλήνα, δεν αναδείχθηκε από μηχανισμό, δεν οφείλει την παρουσία της σε εσωκομματικές ισορροπίες. Προέκυψε από μια εθνική τραγωδία, από την οδύνη, από την απαίτηση για Δικαιοσύνη. Και, κυρίως, εξέφρασε κάτι που το πολιτικό σύστημα δεν θέλει να ακούσει: ότι η κρίση Δικαιοσύνης, η ατιμωρησία, η συγκάλυψη, η περιφρόνηση των πολιτών είναι παθολογίες ενός συστήματος που έχει μάθει να αυτοσυντηρείται.
Γι’ αυτό η αντίδραση απέναντί της είναι δυσανάλογη. Δεν φοβούνται απλώς μια εκδήλωση. Φοβούνται το σύμβολο. Φοβούνται ότι γύρω από το αίτημα της Δικαιοσύνης μπορεί να συγκροτηθεί μια νέα κοινωνική εκπροσώπηση. Φοβούνται ότι στρώματα πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά περιθωριοποιημένα θα βρουν φωνή έξω από τα υπάρχοντα κανάλια. Φοβούνται ότι η οργή για τις παθογένειες του συστήματος μπορεί να αποκτήσει πολιτική μορφή.

Και εδώ βρίσκεται η ιστορική ειρωνεία για το ΠΑΣΟΚ. Αυτό που έκανε το ΠΑΣΟΚ το 1974 —να μετατρέψει την κοινωνική περιφέρεια σε πολιτικό υποκείμενο— σήμερα το φοβάται όταν επιχειρεί να το κάνει κάποιος άλλος. Αντί να αναγνωρίσει το φαινόμενο, το αντιμετωπίζει ως απειλή. Αντί να ακούσει τα κοινωνικά ρεύματα που αναδύονται, τα βλέπει ως ανταγωνιστές. 

Αντί να διορθώσει τις παρενέργειες του συστήματος, μοιάζει να τις υπερασπίζεται.

Αυτός ο καθεστωτισμός είναι που κρατά το ΠΑΣΟΚ καθηλωμένο. Δεν είναι μόνο θέμα αρχηγού. Δεν είναι μόνο θέμα επικοινωνίας. Δεν είναι μόνο θέμα τακτικής. Είναι θέμα πολιτικής αύρας. Όποιος κι αν βρισκόταν στην ηγεσία του, όταν το κόμμα αποπνέει φόβο απέναντι σε κάθε αυθεντική κοινωνική κινητοποίηση, δεν μπορεί να γίνει πλειοψηφικό ρεύμα. Μπορεί να γίνει εφεδρεία. Μπορεί να γίνει συμπλήρωμα. Μπορεί να γίνει διαπραγματευτής καρέκλας. Δεν μπορεί, όμως, να γίνει φορέας αλλαγής.

Η καταγγελλόμενη σύμπραξη στελεχών ή παραγόντων που πρόσκεινται σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ στο ζήτημα της ακύρωσης δείχνει και κάτι ακόμα: ότι πίσω από τις φραστικές αντιπαραθέσεις υπάρχει μια βαθύτερη συγγένεια καθεστωτικής νοοτροπίας. Όταν απειλείται ο κλειστός κύκλος της εξουσίας, οι παλιές διαχωριστικές γραμμές ξεθωριάζουν. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ μπορούν να συγκρούονται ρητορικά, αλλά να συναντώνται πρακτικά όταν το διακύβευμα είναι η προστασία του υπάρχοντος πολιτικού οικοσυστήματος.

Αν ο ΔΣΑ θέλει να αποκλείει κομματικές εκδηλώσεις, ας τις αποκλείει όλες. Με σαφή, δημόσιο, γραπτό και ομοιόμορφο κανόνα. Αν όμως επιτρέπει πολιτικές συζητήσεις, παρουσιάσεις κομματικών θέσεων, παρεμβάσεις βουλευτών και εκδηλώσεις πολιτικών φορέων, τότε δεν μπορεί να κλείνει την πόρτα μόνο όταν εμφανίζεται η Καρυστιανού. Αυτό δεν είναι θεσμική ουδετερότητα. Είναι επικίνδυνη απόκλιση από τη δημοκρατική ισονομία.

Και ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών έχει ιδιαίτερη ευθύνη. Δεν είναι μια οποιαδήποτε αίθουσα. Είναι θεσμός που συνδέεται με το δικηγορικό σώμα, με την υπεράσπιση δικαιωμάτων, με τη δημόσια συζήτηση για τη Δικαιοσύνη. Σε μια χώρα όπου η εμπιστοσύνη στους θεσμούς δοκιμάζεται, όπου η Δικαιοσύνη βρίσκεται στο κέντρο της κοινωνικής αμφισβήτησης, ο ΔΣΑ δεν μπορεί να λειτουργεί ως θυρωρός του κατεστημένου. Οφείλει να λειτουργεί ως χώρος ελεύθερου θεσμικού διαλόγου.

Η υπόθεση Καρυστιανού δεν είναι απλώς υπόθεση μιας εκδήλωσης που ακυρώθηκε. Είναι καθρέφτης. Δείχνει ποιοι φοβούνται τον δημόσιο λόγο όταν δεν τον ελέγχουν. Δείχνει ποιοι επικαλούνται τους θεσμούς για να περιορίσουν τη δημοκρατική έκφραση. Δείχνει ποιοι, ενώ μιλούν για ανανέωση, αντιδρούν με αντανακλαστικά παλαιού καθεστώτος.

Και κυρίως δείχνει κάτι που αφορά το ΠΑΣΟΚ: ότι δεν μπορείς να διεκδικείς την κληρονομιά του Ανδρέα Παπανδρέου και ταυτόχρονα να στέκεσαι απέναντι σε ένα νέο κοινωνικό αίτημα Δικαιοσύνης. Δεν μπορείς να επικαλείσαι τη δημοκρατική παράδοση και να συναινείς στον αποκλεισμό μιας φωνής επειδή ενοχλεί. Δεν μπορείς να λες ότι θέλεις να εκφράσεις την κοινωνία και να φοβάσαι τη στιγμή που η κοινωνία βρίσκει μόνη της φωνή.

Αν οι πολιτικές εκδηλώσεις αποκλείονται, να αποκλείονται για όλους. Αν επιτρέπονται, να επιτρέπονται και στην Καρυστιανού. Οτιδήποτε άλλο δεν είναι κανόνας. Είναι επιλεκτική φίμωση. Και η επιλεκτική φίμωση, όταν γίνεται στο όνομα της θεσμικότητας, είναι η πιο επικίνδυνη μορφή καθεστωτισμού.
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Προκλητική απόρριψη της προγραμματισμένης για σήμερα εκδήλωσης της ΕΛΠΙΔΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ στη αίθουσα του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, από τους εκπροσώπους της Νέας Δημοκρατίας, του ΠΑΣΟΚ και του Τσίπρα που σαφώς ακολούθησαν οδηγίες των κομμάτων του συστήματος.

Λίγη ώρα πριν την εκδήλωση, αρνήθηκαν την παραχώρηση της αίθουσας με την ψευδή δικαιολόγηση πως αυτή δεν δίδεται για κομματικές εκληλώσεις.

Τα γεγονότα και η ιστορία όμως τους διαψεύει οικτρά, όπως αναφέρει το δελτίο τύπου του κινήματος που ανήρτησε πριν λίγο η Μαρία Καρυστιανού.

Πανικός έχει καταλάβει τα δύο συστημικά κόμματα που έτσι αποκαλύπτουν φοβικό σύνδρομο για την επιρροή της Ελπίδας για τη Δημοκρατία στην Ελληνική κοινωνία.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΚΙΝΗΜΑ «ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ»
Κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, λίγες ώρες πριν από την αποψινή εκδήλωση για τη Δικαιοσύνη με ομιλητές και συντονιστή τέσσερις έγκριτους δικηγόρους και χαιρετισμό της Προέδρου του Κινήματος «ΕΛΠΙΔΑ για τη Δημοκρατία», Μαρίας Καρυστιανού, η Διοίκηση του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών μετά από νυχτερινή συνεδρίαση του Δ.Σ. δια περιφοράς, απαγόρευσε ουσιαστικά έναν ανοιχτό διάλογο για το Κράτος Δικαίου.
Tα μέλη του Δ.Σ. του ΔΣΑ τράβηξαν έτσι το χαλί κάτω από τα πόδια των συναδέλφων τους και διέψευσαν την εμπιστοσύνη των ανθρώπων που ήρθαν από μακριά για να παρακολουθήσουν τις ομιλίες, ανακαλώντας την άδεια για παραχώρηση της αίθουσας του Συλλόγου για την εκδήλωση με τίτλο «ΕΛΠΙΔΑ για τη Δικαιοσύνη».
Συγκεκριμένα, όπως ενημερωθήκαμε άτυπα και αναμένοντας βέβαια την έγγραφη εξήγηση του ΔΣΑ, μετά από παρεμβάσεις συμβούλων προσκείμενων στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, αλλά και τη σύμφωνη γνώμη υποστηρικτών του Α. Τσίπρα, το Δ.Σ. του ΔΣΑ πήρε πίσω την άδεια παραχώρησης της αίθουσάς του σε δικηγόρους, μέλη, στελέχη και φίλους της «ΕΛΠΙΔΑΣ για τη Δημοκρατία», που θα μιλούσαν και θα συζητούσαν για τις αρχές του κράτους δικαίου και την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, δηλαδή για θέματα αμιγώς νομικά, τα οποία ο ΔΣΑ έχει και δική του αυτοτελή υποχρέωση να υπερασπίζεται με βάση το άρθρο 90 του Κώδικα περί Δικηγόρων.
Κατ’ αυτόν τον τρόπο, αντί της υπεράσπισης επήλθε η αποτροπή και η φίμωση του διαλόγου. Και ακόμη χειρότερα, καταγράφηκε μία σαφής αντιδημοκρατική διακριτική μεταχείριση με παλαιοκομματικά κριτήρια. Διότι παρά την απαγόρευση που επέβαλε σήμερα, ο ΔΣΑ στο παρελθόν έχει επανειλημμένα παραχωρήσει την αίθουσά του, και ορθώς, για εκδηλώσεις νομικού χαρακτήρα, που διοργάνωσαν ή στις οποίες συμμετείχαν κόμματα, ακόμη και με ομιλίες πολιτικών στελεχών τους.
Ο παρασκηνιακός πόλεμος εναντίον της «ΕΛΠΙΔΑΣ για τη Δημοκρατία» είναι λυσσαλέος, διότι το πολιτικό σύστημα κλυδωνίζεται και φαίνεται να κάνει τα πάντα ώστε οι φωνές που το απειλούν να σβήσουν και να φιμωθούν. Δεν θα τα καταφέρουν, διότι οι πολίτες συνειδητοποιούν τι συμβαίνει και το βασικότερο δεν ξεχνούν. Η εκδήλωση «ΕΛΠΙΔΑ για τη Δικαιοσύνη» αναβάλλεται, αλλά δεν ακυρώνεται, διότι η αλήθεια δεν τιθασεύεται. Ο νέος χρόνος και τόπος διεξαγωγής της θα ανακοινωθούν προσεχώς.
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

του Ρούντι Ρινάλντι

Σχεδόν 24 ώρες μετά την εξαγγελία του «νέου» κόμματος Τσίπρα υπό το ακρωνύμιο ΕΛ.Α.Σ., αυτό σκαρφάλωσε αμέσως στη δεύτερη θέση στις δημοσκοπήσεις με ένα στρογγυλό 17%. Όλο το μιντιακό σύστημα, σαν να έπεσε γραμμή από κάποια κέντρα, σπρώχνει με φόρα Τσίπρα. Μέχρι και στελέχη της Ν.Δ. επαινούν τον «ώριμο» και «λαμπερό» Τσίπρα, που όμως «θα τον ξανανικήσουν». Προς το παρόν η πίεση μετατίθεται στον άλλο εταίρο του συστημισμού, το ΠΑΣΟΚ: αυτό χρειάζεται λίγο ακόμη «μασάζ» για να καταστεί εντελώς εύπλαστο, ώστε να συμβάλει στην επιχειρούμενη αναστήλωση ενός δικομματισμού (κεντροδεξιό μόρφωμα – κεντροαριστερό μόρφωμα) με ανακύκλωση του υφιστάμενου πολιτικού προσωπικού.

Η ανάσυρση του Τσίπρα από τη ναφθαλίνη γίνεται για να επιχειρηθεί μια επανασταθεροποίηση του πολιτικού συστήματος με δύο πυλώνες. Πιο ιδιαίτερος στόχος είναι να περιμαζέψει τα ρετάλια του συριζικού κεντροαριστερού αστερισμού που διασκορπίστηκε από το 2015 και ύστερα, μετά τις παλινωδίες και τις ήττες του υπό τον κ. Τσίπρα. Ανασύρεται επειδή, όσα και να λέει περί «πατριωτισμού» και «ελληνικότητας», έχει δώσει εξετάσεις και απέκτησε διαπιστευτήρια, πως υπηρετεί την εξάρτηση και όλες τις ανάγκες του μεταπρατισμού. Άλλωστε είναι ο μόνος χώρος που ολόκληρο το πολιτικό προσωπικό του (όπου κι αν βρέθηκαν μετά τη θρυμματοποίηση του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ) δηλώνει σε όλους τους τόνους «περήφανο» για τη διακυβέρνηση 2015-19, για την ψήφιση του 3ου Μνημονίου (μαζί με τις άλλες συστημικές δυνάμεις), και φυσικά για τη συμφωνία των Πρεσπών, που υπογράφτηκε με άμεση καθοδήγηση και απαίτηση ΗΠΑ-Γερμανίας.

«Πίσω από τις λέξεις κρύβεται ο Αλέξης»: το παιχνίδι αυτό παίζεται αμοραλιστικά, και αποκλειστικά σε επικοινωνιακό επίπεδο. Το 2015, ως νέος πρωθυπουργός, πήγε στην Καισαριανή να καταθέσει στεφάνι στους 200 εκτελεσμένους, ενώ παζάρευε με την τρόικα. Τώρα διαλέγει ένα ακρωνύμιο που «παίζει» (σε λίγους) με τον ΕΛΑΣ της εποποιίας ενάντια στη ναζιστική κατοχή, αλλά και την ΕΛΑΣ ως αστυνομία τώρα. Θόρυβος να γίνεται, βαβούρα, αυτό συνιστούν οι επικοινωνιολόγοι. Το διαζύγιο με ό,τι σήμαινε η Αριστερά για τον τόπο σε περασμένες δεκαετίες έχει παρθεί από πολύ νωρίς. Μάλιστα ο ίδιος προέρχεται από την επιχείρηση κατασπατάλησης ενός μεγάλου κεφαλαίου για τον Τόπο και τον Λαό, που είχε χτιστεί με αγώνες, απλοχεριά και λεβεντιά από εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στη χώρα μας.
Μέσα από αυτόν τον χώρο, ιδιαίτερα στην εποχή της κατασπατάλησης του κεφαλαίου του και της διάλυσης του «ηθικού πλεονεκτήματος», αναδείχθηκαν μηχανισμοί και ελεεινές μέθοδοι που καμία σχέση δεν είχαν με όποιο χειραφετητικό πρόταγμα. Η συνάντηση της σύνολης αριστεράς με τις παρυφές της εξουσίας (πρώτα στα χρόνια της συγκυβέρνησης με τη Ν.Δ. το 1989-90), και αργότερα με την «πρώτη φορά Αριστερά», επέφερε ακόμα περισσότερη διάβρωση και ενίσχυσε τις τάσεις διαζυγίου με ό,τι υπήρξε και συμβόλιζε η Αριστερά κάποτε.

Όσα κάνει τώρα ο Τσίπρας και η παρέα του, και όσα έχει δει ο απλός κόσμος (παραίτηση Τσίπρα, άφιξη Κασσελάκη που ο ίδιος ο Τσίπρας έφερε και μετά ροκάνισε, διασπάσεις, δύο κόμματα στη Βουλή, σιωπή Τσίπρα και επανεμφάνισή του), ευτελίζουν κι άλλο την έννοια της τρέχουσας και υπαρκτής αριστεράς. Ο ίδιος τώρα θέλει να πετάξει τα «βαρίδια» που τάχα τον εμπόδιζαν όσο ήταν αρχηγός. Καμιά αυτοκριτική. Δηλώνει όμως απερίφραστα: «Τώρα είμαι διαφορετικός»! Έλκεται άλλωστε προς το κέντρο, όραμά του ο… «δημοκρατικός καπιταλισμός». Ωστόσο, θέλει να μεταθέσει τον γενικότερο ευτελισμό στους πρώην συνεργάτες του: Θα πάτε στον εξώστη (πρώτη φάση), θα παραιτηθείτε από τα κόμματα που ανήκετε (δεύτερη φάση), θα δηλώσετε πρόθυμοι να έρθετε στο «κόμμα μου», κι εγώ θα δω τι θα κάνω με καθέναν ξεχωριστά…

Τώρα βρισκόμαστε στην εφαρμογή της τρίτης φάσης, δηλαδή του περιμαζώματος όσων προσέλθουν. Ο ΣΥΡΙΖΑ εξαφανίζεται μέσα από εξευτελιστικές διαδικασίες, για να γεννηθεί τι; Ένα κυνικό, χωρίς αρχές υποστύλωμα ενός υπό κατασκευή δικομματισμού που θα υπηρετεί καλύτερα και αποτελεσματικότερα το μεταπρατικό μοντέλο, τους ολιγάρχες και τις πρεσβείες, την Ελλάδα της εξάρτησης και της υποτέλειας. Και, όπου και όταν χρειαστεί, θα βάλουν κι αυτοί τις υπογραφές τους – διότι θα ζητηθούν και τέτοιες.
Το στίγμα της αναξιοπιστίας πάει μαζί με την έλλειψη μιας λαϊκής δυναμικής. Το σύστημα θέλει έναν «μη λαό», έναν λαό καθηλωμένο, αποδιοργανωμένο, αποπροσανατολισμένο, χωρίς προσδοκία καλύτερου μέλλοντος, σκέτο ψηφοφόρο διαχειριστών. Τον θέλει να σέρνεται στη λογική του «και μη χειρότερα θεέ μου». Σε αυτές τις συνθήκες, το «μπαλκόνι» ενός Τσίπρα είναι χρήσιμο ώστε να περιμαζευτεί ο κεντροαριστερός χώρος και να λειτουργήσει ως συμπληρωματικός βραχίονας. Το «συμπαράταξη» μπορεί να νοηθεί μόνο υπό την έννοια του «περιμαζώματος».

Θορυβώδης τενεκές, που θα αυτοπροσδιορίζεται ως χρυσός. Συνεπώς, διόλου «ελληνική αριστερή συμπαράταξη». Κόμμα Τσίπρα, και «σπρωχτό» με όλα τα μέσα!

(Δρόμος, φύλλο 779, 6/6/26)

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

«Αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε εξέλιξη μία ακόμη προσπάθεια σπίλωσης και παγίδευσής μου, ένα ακόμη "συμβόλαιο εκτέλεσης" που φέρεται να εκτελεί μέσω της Υποδιεύθυνσης Δίωξης Οικονομικών Εγκλημάτων, η εγκληματική οργάνωση γύρω από τον ΟΠΕΚΕΠΕ. 
Για τη μεθόδευση αυτή αξιοποιούνται πλαστά στοιχεία που κατασκευάστηκαν εις βάρος μου από τον πρώην Πρόεδρο Μπαμπασίδη και τα συνεργαζόμενα με αυτόν διευθυντικά στελέχη του πρώην ΟΠΕΚΕΠΕ που έχουν μεταφερθεί σε θέσεις ευθύνης στην ΑΑΔΕ...» 

Η Παρασκευή Τυχεροπούλου περνάει στην αντεπίθεση με μια σκληρή δήλωση καταγγέλοντας επιχείρηση σπίλωσής της και κατασκευής ενοχοποιητικών στοιχείων σε βάρος της, μέσω του δικηγόρου της Αντώνη Βαγιάνου: 

ΔΗΛΩΣΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΤΥΧΕΡΟΠΟΥΛΟΥ 

«Καταγγελία για νέα επιχείρηση σπίλωσης και κατασκευής ενοχοποιητικών στοιχείων. Αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε εξέλιξη μία ακόμη προσπάθεια σπίλωσης και παγίδευσής μου, ένα ακόμη «συμβόλαιο εκτέλεσης» που φέρεται να εκτελεί μέσω της Υποδιεύθυνσης Δίωξης Οικονομικών Εγκλημάτων, η εγκληματική οργάνωση γύρω από τον ΟΠΕΚΕΠΕ. 

Για τη μεθόδευση αυτή αξιοποιούνται πλαστά στοιχεία που κατασκευάστηκαν εις βάρος μου από τον πρώην Πρόεδρο Μπαμπασίδη και τα συνεργαζόμενα με αυτόν διευθυντικά στελέχη του πρώην ΟΠΕΚΕΠΕ που έχουν μεταφερθεί σε θέσεις ευθύνης στην ΑΑΔΕ. 

Σχετικά με τους ανυπόστατους ισχυρισμούς περί «κρυμμένων» αποφάσεων στο ερμάριό μου και υποτιθέμενων παράνομων αποφάσεών μου, η αλήθεια και το μέγεθος της μεθόδευσης αποκαλύπτεται από τα κάτωθι, που είναι ήδη σε γνώση των διωκτικών αρχών και αναγκάζομαι σήμερα να αναφέρω δημόσια για την προστασία μου: 

1ον Ο ίδιος ο δικαστικός επιμελητής, που κλήθηκε από τη Διοίκηση Μπαμπασίδη να ανοίξει το ερμάριό μου, στο οποίο τάχα βρέθηκαν τα «κρυμμένα» έγγραφα για τα οποία με κατηγορεί, βεβαιώνει επί λέξει ότι: «εισήλθαμε στο γραφείο 503, στον 5ο όροφο, όπου διατηρούσε γραφείο η κ. Παρασκευή Τυχεροπούλου το Ντουλάπι με αριθμό 12 , ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΚΑΙ ΒΡΗΚΑ ΑΝΟΙΚΤΟ (!!!!). ΣΤΗΝ ΕΡΩΤΗΣΗ ΜΟΥ «ΠΟΙΟΣ ΑΝΟΙΞΕ ΤΟ ΝΤΟΥΛΑΠΙ» ΜΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΕ Ο Κ. ΜΠΑΜΠΑΣΙΔΗΣ ΟΤΙ ΑΝΟΙΧΘΗΚΕ ΜΕ ΕΝΤΟΛΗ ΤΟΥ, ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΚΛΕΙΔΑΡΑ ΚΑΙ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΑΝΩΤΕΡΩ» (αναφέρονται 4 στελέχη του ΟΠΕΚΕΠΕ). Είναι προφανές ότι στελέχη του Οργανισμού, ενώ είχαν ήδη καλέσει τον δικαστικό επιμελητή, φρόντισαν να παραβιάσουν νωρίτερα το ερμάριό μου και να αλλοιώσουν το περιεχόμενό του, προκειμένου να «φυτευτούν» στοιχεία για λόγους εντυπώσεων. 

Για την παράνομη αυτή παραβίαση έχω ήδη υποβάλει μήνυση, καθώς εντός του ερμαρίου φυλάσσονταν, εκτός από προσωπικά μου αντικείμενα, και απόρρητα έγγραφα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. 


2ον Σε διάλογο της 21.10.2024, που περιλαμβάνεται στη δικογραφία που εστάλη στη Βουλή από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, ο Μπαμπασίδης ομολογεί στον Γ. Ξυλούρη ότι στέλεχος του ΟΠΕΚΕΠΕ, είχε ήδη δει «κρυφά και κλεφτά» το περιεχόμενο του ερμαρίου μου τουλάχιστον 4 ημέρες, πριν από το υποτιθέμενο άνοιγμά του από τον δικαστικό επιμελητή. Στον ίδιο διάλογο, η παραδοχή μεθόδευσης είναι κυνική, με αναφορές σε «μπόμπες» που θα σκάσουν στον αέρα για «να τελειώσουνε».

Από τα ανωτέρω προκύπτει πέραν πάσης αμφιβολίας ότι το επικαλούμενο από τον Μπαμπασίδη, περιεχόμενο του ερμαρίου μου είναι το περιεχόμενο που ο ίδιος με τη συνέργεια και άλλων στελεχών του ΟΠΕΚΕΠΕ διαμόρφωσε με την αυθαίρετη προσθαφαίρεση εγγράφων. 
Το δε βίντεο που διακινείται με το υποτιθέμενο άνοιγμα του ερμαρίου μου, αφορά το σκηνοθετημένο κόψιμο με τροχό του λουκέτου, που ο ίδιος ο Μπαμπασίδης είχε τοποθετήσει, μετά την παραβίαση του ερμαρίου μου. 

3ον Ως προς τις 12 ιεραρχικές προσφυγές που τάχα «έκρυβα», πρόκειται για αποφάσεις που έφεραν κανονικά αριθμούς πρωτοκόλλου, βρίσκονταν στο Γραφείο Διοίκησης και ήταν σε πλήρη γνώση της υπηρεσίας. Οι αποφάσεις αυτές αφορούσαν τη δικαίωση ΝΟΜΙΜΩΝ παραγωγών, οι οποίοι προσκόμισαν πλήθος εγγράφων, όπως Ε9, μισθωτήρια και υπεύθυνες δηλώσεις, που τεκμηρίωναν τη νόμιμη κατοχή των αγροτεμαχίων τους. Οι αποφάσεις αυτές υπογράφονταν, πλην εμού, από δύο υφιστάμενούς μου καθώς και τον τότε Πρόεδρο του Οργανισμού. 
Εντούτοις ο κ. Μπαμπασίδης, για την υπόθεση άσκησε πειθαρχική δίωξη και κατέθεσε μήνυση μόνο εις βάρος μου. 

4ον Το πλέον εξωφρενικό είναι ότι μία από τις αποφάσεις αυτές ΕΙΧΕ ΓΙΝΕΙ ΔΕΚΤΗ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΤΟΥ ΜΠΑΜΠΑΣΙΔΗ! Παρά το γεγονός αυτό, ο κ. Μπαμπασίδης υπέβαλε μήνυση εναντίον μου ισχυριζόμενος ότι η εκ μέρους μου αποδοχή της ήταν παράνομη (!!!), αποκρύπτοντας ότι και ο ίδιος είχε συνυπογράψει τη σχετική απόφαση. Μάλιστα, στη δικογραφία που εστάλη στη Βουλή από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, υπάρχει διάλογος μεταξύ του κ. Μπαμπασίδη και Διευθυντικού Στελέχους του ΟΠΕΚΕΠΕ (που σήμερα διατηρεί τις αρμοδιότητές του στην ΑΑΔΕ) στον οποίο αποκαλύπτεται η προσπάθειά τους να αποκρύψουν την υπογραφή του με στόχο την παραπλάνηση των αρχών και την ενοχοποίησή μου. 

Ο διάλογος αυτός, τον οποίο παραθέτω ολόκληρο όπως έχει δημοσιευθεί για να γίνει φανερό το μέγεθος του θράσους και του εγκληματικού σχεδιασμού, έχει ως εξής : 
ΜΠΑΜΠΑΣΙΔΗΣ Κυριάκος: […] Μόνο ο Γ [αναφέρεται το όνομα του παραγωγού] είναι ένα θέμα τώρα δεν ξέρω. 
Στέλεχος: Δεν πειράζει μην αγχώνεσαι με αυτό. 
ΜΠΑΜΠΑΣΙΔΗΣ Κυριάκος: Ε πώς το αιτιολογείς μην αγχώνεσαι με αυτό; 
Στέλεχος: Επειδή έχει την υπογραφή σου; 
ΜΠΑΜΠΑΣΙΔΗΣ Κυριάκος: Ε; Ναι. 
Στέλεχος: Ε θα βάλουμε το σχέδιο δεν θα βάλουμε το πρωτότυπο. (σ.σ. εννοεί στη μήνυση που πράγματι κατέθεσε ο Μπαμπασίδης εναντίον μου, στην οποία με κατηγορεί ότι έκανα παράνομα δεκτές τάχα ιεραρχικές προσφυγές, μεταξύ των οποίων και του συγκεκριμένου παραγωγού…) 
ΜΠΑΜΠΑΣΙΔΗΣ Κυριάκος: Ναι αλλά αφού γράφει μέσα πρωτότυπο δεν γράφει στην λίστα; 
Στέλεχος: (Ακατάληπτο περιεχόμενο) ντάξει. 
ΜΠΑΜΠΑΣΙΔΗΣ Κυριάκος: Ε πώς να το κάνω; 
Στέλεχος: Θα το φτιάξουμε. Κυριάκο θα το φτιάξουμε. Ας το βάλουμε το τέτοιο. Θα βάλουμε το Γ. τον γράψαμε δεν μπορείς να μην τον γράψουμε. 
ΜΠΑΜΠΑΣΙΔΗΣ Κυριάκος: (Ακατάληπτο περιεχόμενο). 
Στέλεχος: Τον γράψαμε ντάξει αλλά θα τον ε θα έχουμε μέσα το ακριβές αντίγραφο από τώρα μην αγχώνεσαι. Δεν φαίνεται η υπογραφή σου πουθενά. 
ΜΠΑΜΠΑΣΙΔΗΣ Κυριάκος: Τέλος πάντων.»

 Όλα τα ανωτέρω είναι σε γνώση των διωκτικών αρχών και επιτρέπουν σε κάθε καλόπιστο να διαγνώσει το μέγεθος της εις βάρος μου κατασκευής. Το γεγονός όμως, ότι σύμφωνα με δημοσιεύματα η Υποδιεύθυνση Δίωξης Οικονομικών Εγκλημάτων αναπαράγει τις ανωτέρω κατασκευασμένες κατηγορίες, είναι ένα γεγονός που θα πρέπει να ανησυχεί κάθε δημοκρατικό πολίτη, μία μάλιστα ημέρα μετά την κατάρρευση αντίστοιχης έμπνευσης σκευωρίας εις βάρος του συνδικαλιστή κ. Κώστα Ανεστίδη. Να σημειωθεί ότι σε λίγες ημέρες, εκκινεί η εκδίκαση σε δεύτερο βαθμό μίας από τις σοβαρότερες υποθέσεις γύρω από το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, στην οποία έχω κληθεί να καταθέσω ως μάρτυρας. Υπενθυμίζεται ότι ίδια προσπάθεια απονομιμοποίησης και ενοχοποίησής μου είχε μεθοδευτεί μέσω αντίστοιχων διώξεών μου και πριν την έναρξη της ίδιας δίκης σε πρώτο βαθμό». 

Αθήνα, 4 Ιουνίου 2026 

Ο πληρεξούσιος δικηγόρος της Παρασκευής Τυχεροπούλου 
Αντώνης Βαγιάνος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)