του ακτιβιστή
Ο οχετός της "καθεστηκυίας τάξης" των κομμάτων δεν άργησε ούτε μέρα προκειμένου να υποδεχθεί με εμέσματα την διαυγή απλή και ξεκάθαρη Διακήρυξη Αρχών της ΕΛΠΙΔΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ της Μαρίας Καρυστιανού.
Σε διατεταγμένη υπηρεσία όλες οι φυλλάδες και οι ιστοσελίδες του συστήματος, Νεοδημοκρατικές, κεντρώες του κοιμισμένου, "αριστερές" της πλάκας, με δημοσιογράφους ενταγμένους στα διάφορα payrools του Μαξίμου κύρια αλλά και του rebranding εξαφανισμένου μέχρι πρόσφατα κολοτούμπα πολιτικού.
Δεν θέλουμε να επεκταθούμε στους λόγους για τους οποίους τα απανταχού λαμόγια και αρδάκια απέκτησαν προσφιλή στόχο την Μαρία και το κίνημα πολιτών. Είναι κατανοητό πιστεύουμε σε όλους πως ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ.
Δείτε τα ξεράσματα που εκτόξευσαν το Σαββατοκύριακο από τα διάφορα κίτρινα εφαλτήρια και κρίνετε την διαπλοκή και τη διαφθορά που αντιπροσωπεύουν:
Κόμματα σαν αυτό της κ. Καρυστιανού κάνουν λόγο για «αποκατάσταση της δημοκρατίας» και για «καταπολέμηση των καρτέλ», λες και ζούμε σε κάποια λατινοαμερικανική μπανανία της δεκαετίας του 1970· υπόσχονται δημοψηφίσματα σε μια εποχή όπου μόνο οι πολιτικά αναλφάβητοι εξισώνουν τα δημοψηφίσματα με τη διεύρυνση της δημοκρατίας. Στην πραγματικότητα, το κόμμα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» είναι προϊόν εκμετάλλευσης: μια μητέρα που έχασε το παιδί της σε δυστύχημα, οφειλόμενο σε κρατική, επιχειρηματική και ατομική αμέλεια, ενδύεται, ως θύμα του Συστήματος, με ηθικό πλεονέκτημα και εκπροσωπεί τους εξοργισμένους, πολλοί εκ των οποίων έχουν εξοργιστεί για αιτίες που ελάχιστα σχετίζονται με την πολιτική. Αλλά, εδώ και δεκαετίες, έχει επικρατήσει η ιδέα ότι όλα είναι πολιτική· κι ότι όλα μας τα προβλήματα θα τα λύσει η «σωστή πολιτική».
Το νέο κόμμα δεν παρουσιάζει κανένα ενδιαφέρον. Δεν έχει προσελκύσει στελέχη με πολιτική πείρα, δεν έχει καμιά φρεσκάδα· είναι η θλιβερή εξέλιξη ενός προσωπικού πένθους. Δεν έχει καν το προσόν που διαφημίζεται ως «καθαρότητα»· ούτε κάποια ιδέα για τη διακυβέρνηση, για τη διπλωματία, για τις διεθνείς σχέσεις. Η πολιτική δεν ασκείται με περιστέρια που φτεροκοπάνε, ούτε με μαύρα τριαντάφυλλα γνωστών designers, ούτε με αναφορές στο «Έγκλημα και τιμωρία» του Ντοστογέφσκι —το οποίο δεν έχει καμία, μα καμία, αντιστοιχία με την πολιτική διαφθορά και την αρμόζουσα τιμωρία της.
Με λίγα λόγια, η εμφάνιση του εν λόγω νέου κόμματος, μετά τη συγκέντρωση οπαδών και φιλοθεάμονος κοινού στη Θεσσαλονίκη, μαρτυρεί περισσότερο αναπαλαίωση παρά ανανέωση: οπισθοδρομικό ιδίωμα μαζί με απλοϊκές αναλύσεις που μπορούν να ικανοποιήσουν αναρχικούς, θρησκευομένους, εθνικιστές, πουριτανούς και γενικότερα όποιους μουντζώνουν, ως μέρος της παραδοσιακής ελληνικής συμπεριφοράς, όλους τους κυβερνώντες, τους πολιτικούς και τους ειρωνικά οριζόμενους ως «πολιτικολογούντες»
Η επιλογή του γνωστού υμνητή του Πούτιν Θανάση Αυγερινού σε ρόλο παρουσιαστή και συντονιστή της ιδρυτικής εκδήλωσης, καθώς και η σύμπραξη προσώπων που έλκουν την καταγωγή τους από τα υπολείμματα του κάποτε αντιμνημονιακού χώρου, δεν αποτελούν μια απλή διακοσμητική επιλογή. Προσδίδουν στο εγχείρημα έναν σαφή πολιτικό προσανατολισμό, ο οποίος διαπνέεται από έναν έντονο αντιευρωπαϊσμό.
Σε αυτό το εκρηκτικό περιβάλλον, η θέση της Ελλάδας απειλείται άμεσα. Επειδή η στρατηγική συμμαχία της χώρας μας με το Ισραήλ αποτελεί ανάχωμα στον νέο-οθωμανικό αναθεωρητισμό, οποιαδήποτε αρνητική εξέλιξη, όπως στο Ιράν, δίνει αμέσως το δικαίωμα στην Τουρκία να επανέλθει επιθετικά, οξύνοντας τη στρατηγική της στο Αιγαίο με νέα casus belli και αναζητώντας νέες συμμαχίες με χώρες όπως η Σαουδική Αραβία και η Αίγυπτος. Καθόλου τυχαία δεν είναι άλλωστε η χρονική συγκυρία που η Τουρκία επιλέγει τη δρομολόγηση του εσωτερικου νόμου για τη Γαλάζια πατρίδα.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο φιλορωσικός απομονωτισμός και το φλερτ με τον φιλοευρασιατισμό στερούνται κάθε ίχνους ρεαλισμού. Η θεωρία ότι η Ελλάδα μπορεί να επιβιώσει αποκομμένη από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και τους συμμάχους της, τη στιγμή που η Τουρκία καραδοκεί, αποτελεί τουλαχιστον γεωπολιτική αφέλεια με ολέθρια επακόλουθα για την πατρίδα μας, για να μη τη χαρακτηρίσουμε υποβολιμαία.
Η Μαρία Καρυστιανού βρίσκεται ακόμα στην αφετηρία και η πολιτική πορεία της παραμένει γρίφος. Από τη διαδρομή του Μπέπε Γκρίλο έχει να πάρει πολλά, δεν θα ήθελε όμως να έχει και την πολιτική κατάληξή του, καθώς ο ιδρυτής του Κινήματος των Πέντε Αστέρων εξαφανίστηκε, έτσι όπως εντυπωσιακά εμφανίστηκε…
Σαν πολιτικός κομήτης…
Ισως έχει αξία η αναφορά στην εκδήλωση που διοργάνωσε ο Ν. Φαραντούρης με καλεσμένη την κ. Καρυστιανού και συμμετοχή του Χρήστου Ράμμου, πρώην προέδρου της ΑΔΑΕ, τον οποίο κάποιοι έφταναν να προτείνουν ακόμα και για ΠτΔ. Λίγο αργότερα, ο κ. Φαραντούρης διεγράφη από τον ΣΥΡΙΖΑ, εν συνεχεία συζήτησε με το κόμμα Καρυστιανού, ώσπου εν τέλει ο Νίκος Ανδρουλάκης τον υποδέχτηκε στο ΠΑΣΟΚ.
Και κάπως έτσι, παρά την κυβερνητική κόπωση και τόσες ανοιχτές υποθέσεις, η ΝΔ προηγείται ύστερα από 7 χρόνια διακυβέρνηση με 15 μονάδες.
Στη συνέχεια μια ιδιαίτερα "ευφυής" δημοσιογράφος του Σκάι, σε "πόνημά" της αναφέρθηκε στην ομιλία της Μαρίας Καρυστιανού και είπε ότι «της έμοιαζε σαν να την έγραψε το ChatGPT, αν μπεις στο ChatGPT να ζητήσεις μια ομιλία αντισυστημική, να ξεσηκώνει τα πλήθη, δεν είχε κάτι παραπάνω».
Άλλο σαΐνι της αρδίτικης δημοσιογραφίας κατέληξε στο βαρύγδουπο συμπέρασμα πως η Καρυστιανού "έκλεισε το θέμα Τέμπη":
Η οποία εκμεταλλεύθηκε στο έπακρο την τραγωδία των Τεμπών και την προσωπική της τραγωδία, για να μπει στην πολιτική κονίστρα και και να ανατρέψει το «διεφθαρμένο σύστημα».
Το πρώτο αποτέλεσμα αυτής της εξέλιξης είναι: «Τέμπη τέλος». Όπως είχαμε πει πολύ έγκαιρα, αν η κυβέρνηση Μητσοτάκη «μπάζωσε» τα Τέμπη, η Καρυστιανού τα αποτέλειωσε.
Ήρθε και η ώρα να γράψουν και οι ρωσόφοβοι που κατατάσσουν το κίνημα στην Ακροδεξιά, ακροαριστερά, στους ρώσους, στα ψέκια και δεν συμμαζεύεται:
Μπορεί η Καρυστιανού και οι συμβουλάτορές της να νομίζουν ότι με φληναφήματα του τύπου «ούτε δεξιά ούτε αριστερά» θα γκρεμίσουν το «διεφθαρμένο σύστημα», αλλά σύντομα θα φανεί ότι τέτοια μορφώματα δεν απειλούν κανένα σύστημα. Η «λύση» που προσφέρουν είναι απατηλή. Ο Μίκης και ο Ρίτσος, τραγούδια των οποίων ακούστηκαν στον «Ολύμπιον», ήταν αριστεροί, δεν έλεγαν «ούτε δεξιά ούτε αριστερά».
Οι χώρες κυβερνώνται από παρατάξεις ή κόμματα που έχουν δομή, στελέχη, παράδοση, αρχηγούς, προγράμματα. Δεν μπορούν να κυβερνηθούν από θολά «κινήματα» και πρόσωπα της συγκυρίας, που, εκμεταλλευόμενα τραγωδίες, εκπέμπουν συγκίνηση, αναμασούν αντιπολιτικές ατάκες και διανθίζουν τις ομιλίες τους με «πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια». Αυτά τα έλεγαν οι παλιοί εθνικόφρονες, τα λένε και οι νεότεροι αυτού του είδους, όπως ο Πλεύρης. Δεν χρειαζόμαστε άλλες τέτοιες «Ελπίδες».
Δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αυταπάτη. Η Καρυστιανού και το μόρφωμά της δεν έχουν καμιά σχέση με τον προοδευτικό κόσμο. Και όσοι «παραπλανηθούν» ανήκουν στην κατηγορία των καιροσκόπων.
Διαβάζω με ενδιαφέρον όσους εντοπίζουν στην πορεία της Μαρίας Καρυστιανού αυτό που θα λέγαμε «σύνδρομο της Βόρειας Ελλάδας». Μια ακατανίκητη ροπή προς την αντιεπιστημονική ερμηνεία του κόσμου και τον αντιδυτικισμό. Προς τις διάφορες ψεκασμένες θεωρίες συνωμοσίας, τη θρησκοληψία, την πατριδοκαπηλία, την επιστροφή στη δραχμή και τον διογκωμένο φιλορωσισμό.
Δεν γεννήθηκαν τυχαία, λένε, στη Βόρεια Ελλάδα οι Ψωμιάδηδες, οι Βελόπουλοι και οι Νατσιοί. Εντοπίζουν εκεί, σε υπέρμετρο βαθμό, τον ψυχολογικό διχασμό της σύγχρονης Ελλάδας που δεν έχει αποφασίσει ακόμη αν ανήκει στα Βαλκάνια ή στην Ευρώπη.
Η εκδήλωση του νέου εγχειρήματος στο «Ολύμπιον» ανέδειξε ένα χύμα και αλλοπρόσαλλο κοινό που προκάλεσε δικαιολογημένα έκπληξη και ειρωνείες. Ένα μείγμα παράξενων ανθρώπων, μεταξύ Ακροδεξιάς και Ακροαριστεράς, μεταξύ Νίκης και ΣΥΡΙΖΑ εμφανίστηκε εκεί. Μπορεί η Αριστερά να την ανέδειξε ως μάνα των Τεμπών και πασιονάρια της Δικαιοσύνης, αλλά η Καρυστιανού επέλεξε τη Δεξιά και ειδικά ό,τι εκπροσωπείται από θρησκόληπτους, αντιεμβολιαστές, δραχμιστές και, κυρίως, από διάφορους περιθωριακούς και ελαφροΐσκιωτους τύπους. Επιπλέον εμφάνισε και μια ιδιαίτερη συμπάθεια προς το Ξανθό Γένος. Σχολιάστηκε από πολλούς ότι πολλά από τα πρόσωπα που εμφανίζονται στο κόμμα της Καρυστιανού μοιάζουν περισσότερο ως πρωταγωνιστές εκπομπής της Αννίτας Πάνια. Κάποιοι ανάμεσά τους λειτουργούν ως εκπρόσωποι του ρωσικού σκοταδισμού και αντιδυτικισμού. Αλλά υπάρχουν και μπόλικοι που έρχονται από έναν κόσμο μιας καλλιτεχνικής και πνευματικής υποκουλτούρας.
Να και γραφικοί και παλαβοί κατ' άλλους:
Μόνο στην Ελλάδα ένα τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα (όπως συμβαίνει, δυστυχώς, παντού) θα έπαιρνε αυτές τις εξωφρενικές διαστάσεις. Και θα έκανε κάποιους ανθρώπους να πιστεύουν ότι μπορούν να μεταμφιεστούν σε κήνσορες και τιμωρούς, ενώ, υπό άλλες συνθήκες, θα παρέμεναν απλώς γραφικοί. Τόσο γραφικοί ώστε να λένε ότι θα βάλουν τους πολιτικούς φυλακή, θα γίνουν πρωθυπουργοί, θα κάνουν τους φτωχούς πλούσιους και θα λύσουν όλα τα προβλήματα. Προκαλώντας φυσικά μόνο γέλια στον περίγυρό τους. Αλλά η Βουλή δεν χωράει, πραγματικά, άλλους παλαβούς θαυματοποιούς. Το 2015 αναμετρηθήκαμε με μια παρέα που έπαιξε τη χώρα στα ζάρια. Όπως φαίνεται, το 2027 θα αναμετρηθούμε με μεγάλες δόσεις γραφικότητας και τρέλας. Πόσο να αντέξουμε.
Καιρός ήταν να επιστρατεύσουν και τον Ψωμιάδη:
«Ακόμα μια φορά ιδρύεται ένα κόμμα το οποίο τάζει. Όλα ωραία ακούγονται κυρία Καρυστιανού και πάρα πολύ ρομαντικά. Μπορεί στην ουσία να γίνει κάτι απ’ αυτά; Και δυστυχώς δεν βλέπω να αγγίζεις και τους νέους. Δεν το λέω εγώ, ο Ζορό τα λέει! Όχι ο Μπαντέρας αλλά ο Ζορό της καρδιάς μας».Δεν θα σας περάσει καθάρματα .... όση χολή κι αν βγάζετε εναντίον του κινήματος που ήρθε για να μείνει και που θα σας ΑΝΑΤΡΕΨΕΙ !!
-web.jpg)