Χωρίς πνευματικούς συν-ανθρώπους...

Βλέπω τα παιδιά μου, την κόρη μου και τον γιό μου, τους βλέπω μαζί με τους συνομίληκους της γενιάς τους να ζούνε σε περισσή ανασφάλεια. Που ΄ναι πρώτιστα "οικονομική". Κι ύστερα είναι κοινωνική, επειδή συμπεριλαμβάνει, μέσα σε μια μεγάλης χρονικής διάρκειας γενική κρίση, όλες τις εκφάνσεις μιας παρατεταμένης παρακμής. Που δεν είναι μόνο εγχώρια. Είναι γενικευμένη, πανευρωπαϊκή και παρανοϊκή. Επειδή όλες οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και οι γύρω της ηπείρου μας χώρες είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Που η απαράμιλλη ταχύτητα του σημερινού ίντερνετ, αλλά και της τηλεόρασης φέρνει αστραπιαία μέσα στη προσωπική ζωή μας οτιδήποτε συμβαίνει. Με πληρέστατη εικόνα και ζωντανό ήχο! Ακόμα κι απ' την άκρη του κόσμου!

Κι αυτά που συμβαίνουν είναι αυτά που πάντοτε και σε όλες τις εποχές συνέβαιναν. Ίδια κι απαράλλαχτα. Μόνο που τότε πολύ δύσκολα θα μπορούσαμε να τα μάθουμε ενώ σήμερα τα μαθαίνουμε πολύ πιο εύκολα και πολύ πιο γρήγορα. Κι είναι μεν πολλά, αλλά μονάχα τ' άσχημα, τα ελεεινά, τα τρομακτικά και τα πιο φριχτά έρχονται αυθωρεί και παραχρήμα στο κέντρο του μνημονικού και της συνείδησής μας. Κι έρχονται ανεμπόδιστα, ακαριαία και πανεύκολα στην προσωπική και ιδιωτική τράπεζα πληροφοριών του καθενός μας. Που βρίσκεται στην τσέπη μας, στα χέρια μας, στο τραπέζι μας. Στο smartphone! Που πλέον αποτελεί αναπόσπαστο μέλος του οργανισμού μας όπως η καρδιά, το στομάχι, το συκώτι και προ παντός ο εγκέφαλός μας.

Οπότε είναι πανεύκολο και "φυσιολογικό" να συμβαίνει το ανώμαλο: όλοι μας, καθολικά όλοι μας να παίρνουμε την "επιλεγμένη", την καθοδηγούμενη πληροφορία. Επίτηδες! Αυτή που θα μας τρομάξει, θα μας απογοητεύσει, θα μας αποθαρρύνει. Για να κλειστούμε στον εαυτό μας, στο καβούκι μας κι έτσι να μείνουμε αδρανείς, συγκεντρωμένοι μονάχα για ν' αντιμετωπίσουμε την κοπιαστική και δύσκολη επιβίωσή μας. Πλήρως και πάντοτε πεπεισμένοι πως κανένας μας δεν μπορεί ν' αλλάξει τον απερίγραπτο κόσμο που ζούμε. Ο καθείς στη μοναξιά του... επειδή τούτο είναι η πιότερο βολική κατάσταση, που οι κυβερνώντες τον κόσμο μπορούν να εκμεταλλευτούν για να συνεχίζουν να κάθονται εξουσιαστικά κι αναπαυτικά εσαεί στον σβέρκο μας.

"Στην ηλικία μου εσύ ήσουν παντρεμένος είχες οικογένεια και δυό παιδιά" μου λέει παραπονεμένα κι απαισιόδοξα τριανταπεντάρης φίλου γιός, μα και φίλος του γιού μου.. "Εγώ δεν έχω τίποτα... μήπως παιδιαρίζω ακόμα;΄'

Ετούτος τα 'χει καταφέρει να είναι αυτοδημιούργητος και οικονομικά ανεξάρτητος. Χωρίς οικονομική υποστήριξη απ' τον μεροκαματιάρη πατέρα του. Δεν είναι παραλής (που εύχομαι να γίνει) όμως τα πάει καλά στο μαγαζάκι του και δίνει ψωμάκι σε δυό - τρείς σταθερούς υπάλληλους. Τουτέστιν μπορεί να ζήσει οικογένεια με γυναίκα και παιδιά. Αντίθετα με τους περσότερους συνομίληκούς του (που είναι απείρως οι πιο πολλοί) που δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα με τον πενιχρό τους μισθό. Οπότε για γάμο και οικογένεια, ούτε λόγος! Κι αυτή είναι η κύρια αιτία της δραματικής υπογεννητικότητας που μαστίζει όλη την Ευρώπη...

Μου ήταν πολύ εύκολη η απάντηση που περίμενε ο Διονύσης: "αχ! Διονυσάκι. Ήταν άλλη η κοινωνία κι άλλος ο κόσμος τότε τριάντα πέντε χρόνια πριν. Τότε έφτιαξα τη δική μου δουλειά, που μέσα σε εκείνο το οικονομικό περιβάλλον, μπορούσα με ασφάλεια κι απ΄τα εικοσιπέντε – εικοσιεπτά μου χρόνια να πάρω την απόφαση να παντρευτώ και να φτιάξω οικογένεια. Τα χρήματα που κέρδιζα δεν ήταν πολλά. Ήταν όμως αρκετά για να μου δώσουν ασφάλεια να πορευτώ. Τότε η ανεργία ήταν πολύ μικρή. Ακόμα μικρότερη ήταν η υποαπασχόληση, που σήμερα έχει θεριέψει και κατατρώγει την δημιουργικότητα της νεολαίας σαν κακοφορμισμένος καρκίνος. Στον τότε ορίζοντα δεν υπήρχε σοβαρή κρίση, που να υπονομεύει το μέλλον των συνανθρώπων και συμπολιτών μας"...

"Σήμερα ισχύει το αντίθετο. Η σημερινή μειοψηφία μικροεπιχειρηματιών σαν του λόγου σου, μπορεί μεν να κερδίζει περσότερα απ΄ το μέσο όρο, όμως βλέποντας την γενική ανασφάλεια δεν έχει επαρκή σιγουριά για το μέλλον της επιχείρησής του. Δεν υπάρχουν οι τότε οικονομικές και κοινωνικές εγγυήσεις, όπου η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζόμενων τα πήγαινε καλά κι ήταν απίθανο να πιάσουμε όλοι μαζί πάτο! Σήμερα φαίνεται πολύ εύκολο να ξαναπιάσουμε πάτο! Επειδή οι περσότεροι ακροβατούν μεταξύ επιβίωσης και πάτου. Και μια επιχείρηση σαν την δική σου, όταν οι περσότεροι καταστραφούν, θα πάρουν παραμάζωμα και τη δική σου! Να λοιπόν που οφείλεται η ανασφάλειά σου και διστάζεις να κάμεις οικογένεια. Γιατί άμα αφαιρέσεις το α απ' τη λέξη ασφαλής, μένει το σφάλμα"...

Του είπα κι άλλα. Το κυριότερο όμως δεν είναι ούτε οικονομικό ούτε πολιτικό θέμα. Το μείζων πρόβλημα τη σημερινής ελληνικής κοινωνίας είναι η αφόρητη έλλειψη γνήσιων και αυθεντικών ανθρώπων του πνεύματος. Προσωπικότητες γίγαντες της σκέψης και του επιδραστικού λόγου όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Γιάννης Ρίτσος, ο Γιώργος Σεφέρης, ο Βασίλης Ραφαηλίδης, ο Οδυσσέας Ελύτης, ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Κάρολος Κούν, ο Αντώνης Σαμαράκης, ο Μιχάλης Κακογιάννης και τόσοι άλλοι που με μια κουβέντα τους και με τα έργα τους εμπόδιζαν την εκμετάλλευση της κάθε εξουσίας, διόρθωναν τις λαϊκές μαλακίες και προσδιόριζαν την κοινωνική πυξίδα προς τα δύσκολα, τα αναγκιαία κι ωφέλιμα - για όλους μας - πρέπει.

Στην έλλειψη τέτοιων σπουδαίων ανθρώπων οφείλεται η σημερινή μας ελληνική ερημιά και φτώχεια...
---Να έχουμε μια καλύτερη χρονιά το 2026!
Υ.Γ. (το 2025 να πάει κι αυτό στον αγύριστο μαζί με τα προηγούμενα...)

ΠΗΓΗ: εφημερίδα Ο ΚΑΤΟΙΚΟΣ
https://ydates.webnode.gr/

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου