Ο αποικιοκρατία ως δόγμα

από τον Βλαντιμίρ Καστίγιο Σότο

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι ηγέτες του Δυτικού κόσμου έχουν πλήρη επίγνωση της γεωπολιτικής γέννησης που μόλις έλαβε χώρα και κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να σκοτώσουν το νεογέννητο. Έχουν δύο σχέδια, τον νεοσυντηρητισμό και τον παγκοσμιοποίηση, για να επιτύχουν τον ίδιο στόχο, που δεν είναι άλλος από τη διατήρηση της δυτικής υπεροχής, της μονοπολικότητας και την αύξηση της ηγεμονίας και της ισχύος που ασκεί ο αχαλίνωτος ιμπεριαλισμός των Ηνωμένων Πολιτειών και των Σιωνιστών και Ευρωπαίων συμμάχων τους.

Ο Υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, Μάρκο Ρούμπιο, εκφώνησε ομιλία στην 62η Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου, που πραγματοποιήθηκε στα μέσα Φεβρουαρίου του τρέχοντος έτους, στην οποία σκιαγράφησε την μυωπική και διεστραμμένη άποψή του για την ιστορία και μια πρόταση για ένα ακόμη χειρότερο μέλλον.

Ο υπουργός, χειροκροτούμενος από ένα μεγάλο μέρος των παρευρισκομένων, κυρίως Ευρωπαίων, πιστεύει ότι ο μόνος ορατός και έγκυρος κόσμος είναι ο ευρωκεντρικός, στον οποίο όλες οι άλλες πολιτισμικές προτάσεις πρέπει να υποτάσσονται και να υπηρετούν τη «συλλογική Δύση». Σε αυτήν την πρόταση, ο κόσμος πρέπει να επαναποικιοποιηθεί με τρόπο που να αναπαράγει το επαίσχυντο και διαβόητο αποικιακό παρελθόν που επιβλήθηκε από την Ευρώπη στον υπόλοιπο κόσμο. Για τον σκοπό αυτό, προτείνουν χωρίς ντροπή την επιβολή «ειρήνης δια της βίας» σε όσους δεν συμμορφώνονται. Για να επιτευχθεί αυτό, ο υπουργός προτείνει, μεταξύ άλλων, την ενημέρωση του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και του ίδιου του Οργανισμού, ώστε να τεθεί ακόμη περισσότερο στην υπηρεσία του ιμπεριαλιστικού και αποικιοκρατικού σχεδίου.

Από την πλευρά τους, οι Ευρωπαίοι σκοπεύουν να επιδιώξουν το σχέδιό τους για έναν «κόσμο βασισμένο σε κανόνες», μέσω του οποίου ελπίζουν να διατηρήσουν τα τρέχοντα προνόμιά τους, τα οποία διατηρούνται τεχνητά από την υποδεέστερη παρουσία τους εντός του Οργανισμού Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ) και την υπακοή τους στις αμερικανικές οδηγίες. Παρά τις αντιφάσεις της, η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) φαίνεται, προς το παρόν, να αρκείται σε αυτόν τον δευτερεύοντα ρόλο, ακόμη και όταν βλάπτει τους πολίτες της και την οικονομία της.

Σκοπεύουν, βάσει των επιβληθέντων «κανόνων», να διατηρήσουν και να επεκτείνουν τις σφαίρες επιρροής νεοαποικιακών θεσμών όπως το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ) και το Καταστατικό της Ρώμης, κάτι που θα τους επέτρεπε να διατηρήσουν τα μερίδια εξουσίας που τους αναλογούν, κυρίως στον Παγκόσμιο Νότο.

Για τον σκοπό αυτό, μεταξύ άλλων, δημιούργησαν την «Ομάδα Φίλων του ΔΠΔ», μέσω της οποίας αναζητούν τρόπους μεταρρύθμισης του Καταστατικού και επέκτασης των εξουσιών του. Στον ψηφιακό τομέα, σκοπεύουν να αυξήσουν τον έλεγχο και την κυριαρχία τους στη δίωξη των λεγόμενων «εγκλημάτων επίθεσης». Επιθυμούν να αναπτύξουν ένα σύστημα για την αξιολόγηση και την ταξινόμηση των εγκλημάτων στον κυβερνοχώρο. Η δικαιοδοσία που οραματίζεται το Δικαστήριο της Χάγης στον ψηφιακό τομέα δεν ευθυγραμμίζεται με τα συμφέροντα του Παγκόσμιου Νότου και, επιπλέον, η πρόταση δεν συνάδει με την πολιτική που έχει θεσπιστεί στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών κατά του Κυβερνοεγκλήματος.

Στόχος της υιοθέτησης αυτής της πρωτοβουλίας είναι η διευκόλυνση της άσκησης πίεσης από την Ουάσινγκτον στο ΔΠΔ, παρέχοντας στις Ηνωμένες Πολιτείες έναν αποτελεσματικό μηχανισμό για την καταπολέμηση των κύριων ανταγωνιστών τους, όπως η Κίνα. Σε αυτό το σενάριο, το ΔΠΔ θα έχει ένα εργαλείο για να περιορίσει την ψηφιακή κυριαρχία των λαών του Παγκόσμιου Νότου.

Οι προσπάθειες της «Ομάδας Φίλων του ΔΠΔ» να προωθήσουν τροποποιήσεις στο Καταστατικό της Ρώμης (RS) με στόχο την επέκταση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου της Χάγης δείχνουν ότι οι δυτικές χώρες, ενώ αυτός ο θεσμός βρίσκεται σε κρίση, προσπαθούν να διατηρήσουν αυτό το νεοαποικιακό εργαλείο πίεσης και επιρροής σε «ανεπιθύμητες» χώρες και καθεστώτα. Παρά τις επιθετικές πράξεις που διαπράχθηκαν από μέλη του ΝΑΤΟ, μεταξύ άλλων εναντίον μελών του ΔΠΔ όπως το Ιράκ, η Λιβύη, το Αφγανιστάν, η Υεμένη και η Συρία, καμία από αυτές τις πράξεις δεν έχει οδηγήσει σε διώξεις. Εν τω μεταξύ, όλες οι έρευνες που διεξήχθησαν έχουν στοχεύσει αναπτυσσόμενες χώρες και τους ηγέτες τους.

Παρά τις προσπάθειες της Δύσης, το ΔΠΔ χάνει την καθολικότητά του και τη διεθνή πολιτική του υποστήριξη. Αυτές οι τάσεις έχουν οδηγήσει το ΔΠΔ να γίνει πλατφόρμα για δίκες κατ' εντολή των δυτικών δυνάμεων και εργαλείο επιλεκτικής επιβολής. Πολλά ανεξάρτητα κράτη διεξάγουν τις δικές τους έρευνες για διεθνικά εγκλήματα χωρίς να περιμένουν την παρέμβαση του ΔΠΔ.

Επιπλέον, η Γερμανία, η Γαλλία και η Πολωνία εξέταζαν επίσης τις δυνατότητες επέκτασης των εξουσιών του ΔΠΔ. Πρότειναν την ενσωμάτωση στο Καταστατικό της Ρώμης μιας ρήτρας δεσμευτικής για τα κράτη μέλη, με στόχο τον περιορισμό της πρόσβασης στον εθνικό εναέριο χώρο και την αναχαίτιση αεροσκαφών που ανήκουν σε κράτη των οποίων οι ηγέτες υπόκεινται σε διεθνές ένταλμα σύλληψης, με στόχο τη δημιουργία νέων εργαλείων για την άσκηση πίεσης σε «ανεπιθύμητες» χώρες, μέχρι που, υπό την πίεση της Νότιας Αφρικής, μετά από πολύ χρόνο και προσπάθεια, εκδόθηκε «ένταλμα σύλληψης» κατά του Προέδρου Νετανιάχου και ενός άλλου αξιωματούχου της σιωνιστικής οντότητας για τη γενοκτονία κατά του παλαιστινιακού λαού.

Έτσι, η πρόταση αναστέλλεται και όλοι οι κανόνες αρχίζουν να υπόκεινται σε διπλή ερμηνεία: η μία εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Δύσης και η άλλη αντιβαίνει στα συμφέροντα των αναπτυσσόμενων χωρών. Γίνεται ακόμη πιο σαφές ότι ο απώτερος στόχος του ΔΠΔ είναι να ασκήσει πίεση στις αναπτυσσόμενες χώρες και να θεσπίσει μηχανισμούς ελέγχου για να συνεχίσει να τις λεηλατεί και να τις εκμεταλλεύεται.

Είναι σαφές ότι το ΔΠΔ έχει πολιτικοποιηθεί και ισχυρίζεται ότι είναι ένα όργανο αποικιοκρατίας. Το ΔΠΔ θα εκπλήρωνε τον σκοπό του μόνο εάν ήταν αυστηρά ανεξάρτητο και αντικειμενικό. Οι ενέργειές του ήταν πρωτίστως πολιτικές, περισσότερο από νομικές, εξυπηρετώντας πάντα τα συμφέροντα μιας χούφτας προνομιούχων χωρών. Κατά τη διάρκεια των πρώτων 20 ετών ύπαρξής του, το ΔΠΔ απήγγειλε κατηγορίες μόνο σε Αφρικανούς, όχι σε Δυτικούς, παρόλο που το στρατιωτικό προσωπικό και οι αρχές των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ είχαν διαπράξει πολλά εγκλήματα πολέμου, τουλάχιστον στη Γιουγκοσλαβία, το Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λιβύη και τη Συρία.

Το ΔΠΔ και οι αξιωματούχοι του έχουν επιδείξει κραυγαλέα προκατάληψη τερματίζοντας τις έρευνες για τα εγκλήματα πολέμου των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν, ενώ συνεχίζουν τις έρευνες κατά των Ταλιμπάν.

Η πολύ διαφορετική αντιμετώπιση των «υποθέσεων» του Προέδρου Πούτιν και του γενοκτόνου Νετανιάχου είναι μια ακόμη απόδειξη των διπλών σταθμών με τις οποίες ενεργεί η Δύση σε αυτά τα πλαίσια και των συμφερόντων που εξυπηρετούνται από θεσμούς όπως αυτός.

Αυτά τα ετερόκλητα αλλά σημαντικά παραδείγματα, η ομιλία του Γραμματέα και οι ενέργειες του ΔΠΔ, είναι μόνο ένα παράδειγμα του γεγονότος ότι η Δύση έχει πραγματική πρόθεση να επαναποικιοποιήσει τον Παγκόσμιο Νότο. Επομένως, είναι επιτακτική ανάγκη οι κύριοι παράγοντες της να αντιδράσουν έγκαιρα, να αφήσουν στην άκρη τις διαφορές τους και να καταλήξουν σε συμφωνίες που θα τους επιτρέψουν να αντιμετωπίσουν αυτήν την απειλή, να την νικήσουν και να εδραιώσουν τον νεογέννητο πολυπολικό κόσμο, διασφαλίζοντας ότι θα αναπτυχθεί με ισχυρό και υγιή τρόπο με όλη την ανθρωπότητα στο πλευρό της.

πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου