Στην παγκοσμιοποίηση μπορείς να έχεις επιχείρηση οπουδήποτε – αλλά δεν μπορείς να ζεις οπουδήποτε αν είσαι φτωχός
Η παγκοσμιοποίηση παρουσιάστηκε ως η μεγάλη εξίσωση του κόσμου.
Τα σύνορα άνοιξαν για το κεφάλαιο, οι αγορές ενοποιήθηκαν, οι εταιρείες απέκτησαν παγκόσμια παρουσία. Σήμερα, μια επιχείρηση μπορεί να έχει έδρα στην Ιρλανδία, παραγωγή στην Ασία, λογιστήριο στα Βαλκάνια και πελάτες σε κάθε ήπειρο. Το χρήμα κινείται με ένα «κλικ».
Οι εταιρείες μεταφέρονται εκεί όπου το φορολογικό καθεστώς είναι ευνοϊκότερο, το εργατικό κόστος χαμηλότερο και η γραφειοκρατία πιο «φιλική».Η Ελλάδα δεν κάνει όμως τίποτα από τα παραπάνω γιατί μάλλον οι βουλευτές μας δεν το έχουν ανάγκη αφού επενδύουν άλλου .
Όμως οι άνθρωποι δεν κινούνται με την ίδια ευκολία.
Η μεγάλη αντίφαση της παγκοσμιοποίησης είναι αυτή:
το κεφάλαιο έχει ελευθερία· ο φτωχός άνθρωπος όχι.
Η ελευθερία του κεφαλαίου
--------------------------------
Μια πολυεθνική μπορεί να μεταφέρει την έδρα της μέσα σε λίγους μήνες. Μπορεί να εκμεταλλευτεί επενδυτικά κίνητρα, ειδικές οικονομικές ζώνες, φορολογικούς παραδείσους. Το διεθνές εμπόριο προστατεύεται από συμφωνίες, θεσμούς και υπερεθνικά όργανα. Οι κυβερνήσεις ανταγωνίζονται μεταξύ τους για να προσελκύσουν επενδύσεις.
Η κινητικότητα του χρήματος θεωρείται αναγκαία για την ανάπτυξη. Η κινητικότητα των ανθρώπων όμως θεωρείται πρόβλημα.
Η ανελευθερία του φτωχού
--------------------------------
Αν ένας άνθρωπος είναι φτωχός και γεννημένος σε μια χώρα με αδύναμο διαβατήριο, περιορισμένες διεθνείς συμφωνίες και χαμηλό βιοτικό επίπεδο, η δυνατότητά του να μετακινηθεί είναι δραματικά περιορισμένη. Οι βίζες είναι δύσκολες, τα σύνορα κλειστά, οι απαιτήσεις αυστηρές.
Αντίθετα, ένας πολίτης των ΗΠΑ ή της Ευρωπαϊκής Ένωσης απολαμβάνει προνόμια κινητικότητας που για άλλους μοιάζουν αδιανόητα. Ένα «ισχυρό» διαβατήριο μεταφράζεται σε δικαίωμα εγκατάστασης, εργασίας και μετακίνησης σχεδόν παντού.
Δεν είναι λοιπόν μόνο θέμα οικονομικής κατάστασης. Είναι και θέμα γεωπολιτικής καταγωγής.
Η ανισότητα της ελευθερίας
------------------------------------
Η παγκοσμιοποίηση δημιούργησε μια παράδοξη μορφή ανισότητας:
η ελευθερία δεν κατανέμεται ισότιμα.
Το κεφάλαιο δεν έχει εθνικότητα. Ο άνθρωπος έχει.
Η επιχείρηση μπορεί να «επιλέξει» χώρα. Ο φτωχός όχι.
Και εδώ γεννάται ένα κρίσιμο ερώτημα:
Είναι η παγκοσμιοποίηση πραγματικά παγκόσμια ή απλώς επιλεκτικά παγκόσμια;
Το ηθικό και πολιτικό δίλημμα
-----------------------------------------
Αν αποδεχόμαστε ότι οι αγορές πρέπει να είναι ελεύθερες, γιατί δεν ισχύει το ίδιο για τους ανθρώπους; Αν η κινητικότητα θεωρείται βασικός παράγοντας ανάπτυξης, γιατί εφαρμόζεται μόνο στο κεφάλαιο;
Η ανισότητα αυτή τροφοδοτεί κοινωνικές εντάσεις, μεταναστευτικές κρίσεις και πολιτικό λαϊκισμό. Όσο η ελευθερία θα είναι προνόμιο των ισχυρών – κρατών ή κεφαλαίων – τόσο η παγκοσμιοποίηση θα βιώνεται ως αδικία από τους αδύναμους.
Συμπέρασμα
------------------
Στην εποχή μας μπορείς να ανοίξεις εταιρεία σχεδόν παντού αν έχεις κεφάλαιο η αν έχεις πρόσβαση στα δανεικά που είναι για λίγους .
Δεν μπορείς όμως να ζήσεις παντού.
Η παγκοσμιοποίηση υπόσχεται ελευθερία, αλλά προσφέρει ελευθερία με όρους. Και όσο το δικαίωμα της μετακίνησης εξαρτάται από το πορτοφόλι ή το διαβατήριο, τόσο θα διευρύνεται το χάσμα ανάμεσα σε όσους «ανήκουν» στον παγκόσμιο κόσμο και σε όσους απλώς τον παρακολουθούν από απόσταση.
Το ερώτημα παραμένει ανοιχτό:
Θέλουμε μια παγκοσμιοποίηση των αγορών ή μια παγκοσμιοποίηση των δικαιωμάτων;
Προσθέσετε το σχόλιό σας:
0 comments:
Παρακαλώ αφήστε το μήνυμά σας. Προσπαθήστε να σχολιάζετε χωρίς προσβλητικούς και συκοφαντικούς χαρακτηρισμούς. Σχόλια που θα θεωρηθούν συκοφαντικά ή θα περιέχουν βωμολοχίες θα απορρίπτονται.