Η υπόθεση Cosmic Hitchhikers εξετάζει το ενδεχόμενο εξωγήινοι πολιτισμοί να χρησιμοποιούν περιπλανώμενους πλανήτες για να μετακινούν πληθυσμούς και πόρους από το ένα άστρο στο άλλο.
Τι θα γινόταν αν ένα διαστημόπλοιο δεν χρειαζόταν να κατασκευαστεί ποτέ; Αν, αντί να φτιάξει ένας προηγμένος πολιτισμός ένα τεράστιο σκάφος για να μεταφέρει ανθρώπους και προμήθειες επί εκατοντάδες χρόνια, μπορούσε να χρησιμοποιήσει έναν ολόκληρο πλανήτη ως «όχημα»;
Αυτό ακριβώς εξετάζει μια ιδιαίτερα τολμηρή επιστημονική υπόθεση της ερευνήτριας Irina K. Romanovskaya, η οποία δημοσιεύτηκε στο International Journal of Astrobiology. Η ιδέα ονομάζεται «Cosmic Hitchhikers» και βασίζεται σε ένα πραγματικό αστρονομικό φαινόμενο: τους περιπλανώμενους πλανήτες που κινούνται στο διάστημα χωρίς να βρίσκονται σε τροχιά γύρω από κάποιο άστρο.
Ένας ολόκληρος πλανήτης θα μπορούσε να γίνει το «διαστημόπλοιο»
Οι λεγόμενοι rogue planets ή ελεύθεροι πλανήτες δεν αποτελούν απλώς θεωρητική κατασκευή. Οι αστρονόμοι έχουν εντοπίσει τέτοια πλανητικά αντικείμενα, τα οποία δεν είναι βαρυτικά δεμένα με κάποιο άστρο. Ορισμένα μπορεί να έχουν εκτοξευθεί από τα αρχικά πλανητικά τους συστήματα έπειτα από βαρυτικές αλληλεπιδράσεις.
Η Romanovskaya εξετάζει ένα ακραίο σενάριο: ένας τεχνολογικά εξαιρετικά προηγμένος πολιτισμός θα μπορούσε να εγκατασταθεί σε έναν τέτοιο πλανήτη και να τον χρησιμοποιήσει ως φυσική πλατφόρμα για ένα ταξίδι ανάμεσα στα άστρα.
Η διαφορά σε σχέση με ένα γιγαντιαίο διαστημόπλοιο είναι τεράστια. Δεν χρειάζεται να κατασκευαστούν από την αρχή τεράστιες δεξαμενές νερού, εγκαταστάσεις παραγωγής, τεχνητές επιφάνειες και συστήματα για τη δημιουργία βαρύτητας. Ο πλανήτης τα διαθέτει ήδη σε ασύγκριτα μεγαλύτερη κλίμακα.
Η βαρύτητα αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα πλεονεκτήματα. Σε ένα συμβατικό διαστημόπλοιο που θα μετέφερε ανθρώπους για πολλές γενιές, θα έπρεπε να δημιουργηθεί τεχνητή βαρύτητα, πιθανότατα μέσω περιστροφής ενός τεράστιου σκάφους. Σε έναν πλανήτη, η ίδια η μάζα του δημιουργεί φυσική βαρύτητα.
Και αν ο πλανήτης έχει νερό κάτω από τον πάγο;
Το ακόμη πιο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι ένας πλανήτης που περιπλανιέται μόνος του στο διαστρικό κενό δεν είναι υποχρεωτικό να είναι εντελώς παγωμένος και νεκρός. Υπό συγκεκριμένες συνθήκες, η εσωτερική θερμότητα ενός πλανήτη και η θερμότητα που παράγεται από τη ραδιενεργό διάσπαση μπορούν να διατηρήσουν νερό σε υγρή μορφή κάτω από ένα παχύ στρώμα πάγου.
Αυτό σημαίνει ότι ένας κατάλληλος rogue planet θα μπορούσε θεωρητικά να διαθέτει υπόγειους ωκεανούς, οι οποίοι θα αποτελούσαν σημαντικό απόθεμα νερού για έναν πολιτισμό που θα ζούσε πάνω του.
Το νερό θα είχε ακόμη μία πολύτιμη χρήση: θα μπορούσε να λειτουργεί ως ασπίδα απέναντι στην κοσμική ακτινοβολία. Ένα διαστημόπλοιο θα έπρεπε να μεταφέρει τεράστιες ποσότητες υλικού για να προστατεύσει τους επιβάτες του, ενώ ένας πλανήτης διαθέτει ήδη βράχο, πάγο και τεράστιες μάζες υλικών.
Το ερώτημα, βέβαια, είναι πώς θα μπορούσε ένας πολιτισμός να κατευθύνει έναν ολόκληρο πλανήτη.
Η υπόθεση εξετάζει διαφορετικά σενάρια. Το απλούστερο θα ήταν ένας πολιτισμός να περιμένει μέχρι ένας κατάλληλος περιπλανώμενος πλανήτης να περάσει αρκετά κοντά από το μητρικό του σύστημα και στη συνέχεια να μεταφέρει ανθρώπους, μηχανήματα και υποδομές πάνω του.
Ένα πολύ πιο ακραίο σενάριο θα ήταν να προσπαθήσει να αλλάξει σταδιακά την τροχιά ενός rogue planet ώστε να τον οδηγήσει προς ένα συγκεκριμένο άστρο. Αυτό θα απαιτούσε τεχνολογία αστρονομικής κλίμακας και χρονικά διαστήματα εκατοντάδων ή ακόμη και χιλιάδων ετών. Δεν μιλάμε επομένως για κάτι που θα μπορούσε να κάνει η ανθρωπότητα σήμερα.
Υπάρχει ακόμη ένα πιο παράξενο ενδεχόμενο: ένας πολιτισμός θα μπορούσε να πάρει έναν μεγάλο πλανητικό ή νάνο πλανήτη από τις εξωτερικές περιοχές του δικού του συστήματος και να τον εκτοξεύσει σκόπιμα στο διαστρικό κενό. Οι κάτοικοί του θα ταξίδευαν μαζί του, γενιά με τη γενιά. Κάποιοι θα γεννιούνταν πάνω στον πλανήτη, θα ζούσαν εκεί ολόκληρη τη ζωή τους και θα πέθαιναν χωρίς ποτέ να δουν τον προορισμό. Οι επόμενες γενιές θα συνέχιζαν το ταξίδι.
Ο πλανήτης δεν θα ήταν απαραίτητα γρήγορος. Στην πραγματικότητα, η υπόθεση δεν υποστηρίζει ότι ένας τέτοιος τρόπος μετακίνησης θα έκανε τα διαστρικά ταξίδια ταχύτερα. Το μεγάλο πλεονέκτημα θα ήταν άλλο: η δυνατότητα μεταφοράς τεράστιων πληθυσμών και πόρων για εξαιρετικά μεγάλα χρονικά διαστήματα.
Ένας τέτοιος πολιτισμός θα μπορούσε επίσης, σύμφωνα με το σενάριο, να στέλνει αποικίες σε άστρα που θα συναντούσε κατά τη διαδρομή, ενώ ένα μέρος του πληθυσμού θα συνέχιζε πάνω στον περιπλανώμενο πλανήτη. Έτσι, ένας «μητρικός» πολιτισμός θα μπορούσε θεωρητικά να δημιουργεί διαδοχικούς νέους πολιτισμούς σε διαφορετικά πλανητικά συστήματα.
Η ιδέα παραμένει καθαρά υποθετική. Δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι κάποιος εξωγήινος πολιτισμός έχει χρησιμοποιήσει έναν πλανήτη ως διαστημόπλοιο και ούτε υπάρχει σήμερα η τεχνολογία για να γίνει κάτι αντίστοιχο από τον άνθρωπο.
Το ενδιαφέρον, ωστόσο, βρίσκεται στο ότι το βασικό υλικό της θεωρίας είναι πραγματικό: οι περιπλανώμενοι πλανήτες υπάρχουν.
Τι θα γινόταν αν ένα διαστημόπλοιο δεν χρειαζόταν να κατασκευαστεί ποτέ; Αν, αντί να φτιάξει ένας προηγμένος πολιτισμός ένα τεράστιο σκάφος για να μεταφέρει ανθρώπους και προμήθειες επί εκατοντάδες χρόνια, μπορούσε να χρησιμοποιήσει έναν ολόκληρο πλανήτη ως «όχημα»;
Αυτό ακριβώς εξετάζει μια ιδιαίτερα τολμηρή επιστημονική υπόθεση της ερευνήτριας Irina K. Romanovskaya, η οποία δημοσιεύτηκε στο International Journal of Astrobiology. Η ιδέα ονομάζεται «Cosmic Hitchhikers» και βασίζεται σε ένα πραγματικό αστρονομικό φαινόμενο: τους περιπλανώμενους πλανήτες που κινούνται στο διάστημα χωρίς να βρίσκονται σε τροχιά γύρω από κάποιο άστρο.
Ένας ολόκληρος πλανήτης θα μπορούσε να γίνει το «διαστημόπλοιο»
Οι λεγόμενοι rogue planets ή ελεύθεροι πλανήτες δεν αποτελούν απλώς θεωρητική κατασκευή. Οι αστρονόμοι έχουν εντοπίσει τέτοια πλανητικά αντικείμενα, τα οποία δεν είναι βαρυτικά δεμένα με κάποιο άστρο. Ορισμένα μπορεί να έχουν εκτοξευθεί από τα αρχικά πλανητικά τους συστήματα έπειτα από βαρυτικές αλληλεπιδράσεις.
Η Romanovskaya εξετάζει ένα ακραίο σενάριο: ένας τεχνολογικά εξαιρετικά προηγμένος πολιτισμός θα μπορούσε να εγκατασταθεί σε έναν τέτοιο πλανήτη και να τον χρησιμοποιήσει ως φυσική πλατφόρμα για ένα ταξίδι ανάμεσα στα άστρα.
Η διαφορά σε σχέση με ένα γιγαντιαίο διαστημόπλοιο είναι τεράστια. Δεν χρειάζεται να κατασκευαστούν από την αρχή τεράστιες δεξαμενές νερού, εγκαταστάσεις παραγωγής, τεχνητές επιφάνειες και συστήματα για τη δημιουργία βαρύτητας. Ο πλανήτης τα διαθέτει ήδη σε ασύγκριτα μεγαλύτερη κλίμακα.
Η βαρύτητα αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα πλεονεκτήματα. Σε ένα συμβατικό διαστημόπλοιο που θα μετέφερε ανθρώπους για πολλές γενιές, θα έπρεπε να δημιουργηθεί τεχνητή βαρύτητα, πιθανότατα μέσω περιστροφής ενός τεράστιου σκάφους. Σε έναν πλανήτη, η ίδια η μάζα του δημιουργεί φυσική βαρύτητα.
Και αν ο πλανήτης έχει νερό κάτω από τον πάγο;
Το ακόμη πιο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι ένας πλανήτης που περιπλανιέται μόνος του στο διαστρικό κενό δεν είναι υποχρεωτικό να είναι εντελώς παγωμένος και νεκρός. Υπό συγκεκριμένες συνθήκες, η εσωτερική θερμότητα ενός πλανήτη και η θερμότητα που παράγεται από τη ραδιενεργό διάσπαση μπορούν να διατηρήσουν νερό σε υγρή μορφή κάτω από ένα παχύ στρώμα πάγου.
Αυτό σημαίνει ότι ένας κατάλληλος rogue planet θα μπορούσε θεωρητικά να διαθέτει υπόγειους ωκεανούς, οι οποίοι θα αποτελούσαν σημαντικό απόθεμα νερού για έναν πολιτισμό που θα ζούσε πάνω του.
Το νερό θα είχε ακόμη μία πολύτιμη χρήση: θα μπορούσε να λειτουργεί ως ασπίδα απέναντι στην κοσμική ακτινοβολία. Ένα διαστημόπλοιο θα έπρεπε να μεταφέρει τεράστιες ποσότητες υλικού για να προστατεύσει τους επιβάτες του, ενώ ένας πλανήτης διαθέτει ήδη βράχο, πάγο και τεράστιες μάζες υλικών.
Το ερώτημα, βέβαια, είναι πώς θα μπορούσε ένας πολιτισμός να κατευθύνει έναν ολόκληρο πλανήτη.
Η υπόθεση εξετάζει διαφορετικά σενάρια. Το απλούστερο θα ήταν ένας πολιτισμός να περιμένει μέχρι ένας κατάλληλος περιπλανώμενος πλανήτης να περάσει αρκετά κοντά από το μητρικό του σύστημα και στη συνέχεια να μεταφέρει ανθρώπους, μηχανήματα και υποδομές πάνω του.
Ένα πολύ πιο ακραίο σενάριο θα ήταν να προσπαθήσει να αλλάξει σταδιακά την τροχιά ενός rogue planet ώστε να τον οδηγήσει προς ένα συγκεκριμένο άστρο. Αυτό θα απαιτούσε τεχνολογία αστρονομικής κλίμακας και χρονικά διαστήματα εκατοντάδων ή ακόμη και χιλιάδων ετών. Δεν μιλάμε επομένως για κάτι που θα μπορούσε να κάνει η ανθρωπότητα σήμερα.
Υπάρχει ακόμη ένα πιο παράξενο ενδεχόμενο: ένας πολιτισμός θα μπορούσε να πάρει έναν μεγάλο πλανητικό ή νάνο πλανήτη από τις εξωτερικές περιοχές του δικού του συστήματος και να τον εκτοξεύσει σκόπιμα στο διαστρικό κενό. Οι κάτοικοί του θα ταξίδευαν μαζί του, γενιά με τη γενιά. Κάποιοι θα γεννιούνταν πάνω στον πλανήτη, θα ζούσαν εκεί ολόκληρη τη ζωή τους και θα πέθαιναν χωρίς ποτέ να δουν τον προορισμό. Οι επόμενες γενιές θα συνέχιζαν το ταξίδι.
Ο πλανήτης δεν θα ήταν απαραίτητα γρήγορος. Στην πραγματικότητα, η υπόθεση δεν υποστηρίζει ότι ένας τέτοιος τρόπος μετακίνησης θα έκανε τα διαστρικά ταξίδια ταχύτερα. Το μεγάλο πλεονέκτημα θα ήταν άλλο: η δυνατότητα μεταφοράς τεράστιων πληθυσμών και πόρων για εξαιρετικά μεγάλα χρονικά διαστήματα.
Ένας τέτοιος πολιτισμός θα μπορούσε επίσης, σύμφωνα με το σενάριο, να στέλνει αποικίες σε άστρα που θα συναντούσε κατά τη διαδρομή, ενώ ένα μέρος του πληθυσμού θα συνέχιζε πάνω στον περιπλανώμενο πλανήτη. Έτσι, ένας «μητρικός» πολιτισμός θα μπορούσε θεωρητικά να δημιουργεί διαδοχικούς νέους πολιτισμούς σε διαφορετικά πλανητικά συστήματα.
Η ιδέα παραμένει καθαρά υποθετική. Δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι κάποιος εξωγήινος πολιτισμός έχει χρησιμοποιήσει έναν πλανήτη ως διαστημόπλοιο και ούτε υπάρχει σήμερα η τεχνολογία για να γίνει κάτι αντίστοιχο από τον άνθρωπο.
Το ενδιαφέρον, ωστόσο, βρίσκεται στο ότι το βασικό υλικό της θεωρίας είναι πραγματικό: οι περιπλανώμενοι πλανήτες υπάρχουν.
πηγή
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
