Articles by "Λαφαζάνης"

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Λαφαζάνης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Για μεγάλη εθνική προδοσία κατηγορεί τις κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑ και Νέας Δημοκρατίας, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, σχετικά με την «ακύρωση της ελληνορωσικής συμφωνίας της 19/6/2015».
Πρόκειται για την συμφωνία μεταξύ Ελλάδος και Ρωσίας που υπέγραψαν ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και ο Αλεξάντερ Νόβακ και που «η Ελλάδα του εθελόδουλου κατεστημένου ακύρωσε έντρομη και πέταξε σιωπηρά στο καλάθι των αχρήστων με τις πρώτες αμερικανικές πιέσεις» τη στιγμή που «η Τουρκία, παρ’ ότι μέλος του ΝΑΤΟ, μπορεί να ασκεί μια πολυδιάστατη ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική και πέραν των άλλων, να εγκαινιάζει τις προηγούμενες μέρες τον αγωγό φυσικού αερίου TurkStream», καθώς και η «»μικρή» Βουλγαρία υπογράφει με τη Ρωσία, συγκεκριμένα με τη Gazprom, τη διέλευση από τα εδάφη της αγωγού με ρωσικό φυσικό αέριο και προορισμό την κεντρική Ευρώπη, ως συνέχεια του TurkStream».


Αν η Τουρκία, παρ’ ότι μέλος του ΝΑΤΟ, μπορεί να ασκεί μια πολυδιάστατη ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική και πέραν των άλλων, να εγκαινιάζει τις προηγούμενες μέρες τον αγωγό φυσικού αερίου TurkStream που θα μεταφέρει ρωσικό φυσικό αέριο μέσω της Μαύρης Θάλασσας. Αν η “μικρή” Βουλγαρία μπορεί και υπογράφει με τη Ρωσία, συγκεκριμένα με τη Gazprom, τη διέλευση από τα εδάφη της αγωγού με ρωσικό φυσικό αέριο και προορισμό την κεντρική Ευρώπη, ως συνέχεια του TurkStream, χωρίς να φοβάται και να υπαναχωρεί μπροστά στις αντιδράσεις των ΗΠΑ. 
Αν συμβαίνουν όλα τούτα στη γειτονιά μας και η Ελλάδα του εθελόδουλου κατεστημένου ακύρωσε έντρομη και πέταξε σιωπηρά στο καλάθι των αχρήστων με τις πρώτες αμερικανικές πιέσεις την άκρως επωφελή οικονομικά και από άποψη ασφάλειας, Συμφωνία Παναγιώτη Λαφαζάνη-Alexander Novak μεταξύ Ελλάδας και Ρωσίας, που υπεγράφη τον Ιούνιο του 2015 στην Πετρούπολη για τη διέλευση από τη χώρα μας αγωγού με ρωσικό αέριο, τότε ας συγκρίνουμε την Ελλάδα με την Τουρκία αλλά και την Βουλγαρία και ας βγάλουμε συμπεράσματα για το πολιτικό κατάντημα μας. 
Διότι ο αγωγός που έσπευσε η τότε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και το ελληνικό κατεστημένο να ματαιώσουν σιωπηρά, παρά τη σχετική διακρατική συμφωνία με τη Ρωσία, είναι ο ίδιος, αν και τώρα μικρότερος, με εκείνον που εγκαινιάστηκε πρόσφατα στην Κωνσταντινούπολη και ο οποίος μέσω Μαύρης Θάλασσας περνάει από την ευρωπαϊκή Τουρκία (TurkStream) και στη συνέχεια από την Βουλγαρία για Σερβία με προορισμό την Ευρώπη. Ο αγωγός λοιπόν που ματαίωσαν τα προδοτικά ελληνικά κατεστημένα κέντρα είναι ακριβώς το σημερινό βουλγαρικό τμήμα του ευρύτερου αγωγού από τη Μαύρη Θάλασσα ως την κεντρική Ευρώπη, μόνο που τότε ούτε η Βουλγαρία του Μπορίσοφ αλλά ούτε και η Τουρκία του Ερντογάν ήθελαν να ακούσουν το παραμικρό για διέλευση αγωγού ρωσικού αερίου από το έδαφός τους, ενώ η Μόσχα δεχόταν να εγκαινιάσει άμεσα και να αρχίσει να κατασκευάζει το έργο με πρωτοπόρα την Ελλάδα και ερήμην της Τουρκίας. Όμως, η Ελλάδα του μεταλλαγμένου ΣΥΡΙΖΑ αλλά και της Νέας Δημοκρατίας έχασε τότε την μοναδική ευκαιρία που της προσφέρετο στο πιάτο . Διότι θα ήταν τότε η Ελλάδα που θα διαμόρφωνε ένα νέο ενεργειακό και πολιτικό χάρτη στην περιοχή και στην Ευρώπη, ο οποίος πέραν των εκατοντάδων εκατομμυρίων ετησίως που θα της προσέφερε από τη συμμετοχή 50-50% στην ιδιοκτησία και την διαχείριση του αγωγού, θα της προσέδιδε ένα νέο ρόλο στρατηγικής συνεργασίας με την Ρωσία, ο οποίος θα έπαιζε καθοριστικό ρόλο για την θωράκιση και την πολιτική επιρροή της.
Αν η Τουρκία, ακόμα και η “μικρή” Βουλγαρία μπορούν να έχουν μια ανεξάρτητη, σε εκείνον ή τον άλλο βαθμό πολιτική και η Ελλάδα, όπως μας λένε, και όπως δυστυχώς υιοθετεί μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού, δεν το μπορεί γιατί είναι τάχα αδύναμη, τότε ας μην παραπονούμεθα γιατί έχουμε γίνει κλωτσοσκούφι, όπως να μην παραπονούμεθα για τα δεινά που έχουμε υποστεί και τα πολύ χειρότερα που έρχονται.
Δεν είναι αδύναμη η Ελλάδα ελληνικέ λαέ ούτε οικονομικά είναι μοιραίο να φτωχοποιείται ο ελληνικός λαός. Εμείς, ως πολίτες, είμαστε απλώς φοβισμένοι και ανεχόμαστε οικονομικούς κηδεμόνες, αδίστακτες ολιγαρχίες, ξένους πολιτικούς προστάτες, προδοτικά κατεστημένα και προδοτικές κυβερνήσεις οι οποίες το μόνο που κάνουν είναι να σκάβουν βαθύτερα τον λάκκο της χώρας μας και του λαού μας. 
Παναγιώτης Λαφαζάνης

*Η φωτογραφία δείχνει στου Μαξίμου τους Αλέξη Τσίπρα και Παναγιώτη Λαφαζάνη και στο μέσο τον Alexey Miller, επικεφαλής της Gazprom, από την τελευταία επίσκεψή του στην Αθήνα, όπου ο Αλέξης Τσίπρας τον διαβεβαίωνε για την επιθυμία του να κατασκευαστεί και να διέλθει από το ελληνικό έδαφος ο αγωγός ρωσικού φυσικού αερίου με προορισμό Βαλκάνια και κεντρική Ευρώπη, ο ίδιος αγωγός που μέσω Τουρκίας και Βουλγαρίας κατευθύνεται προς την Ευρώπη και εγκαινιάστηκε πρόσφατα στην Κωνσταντινούπολη. Η στάση και ο μορφασμός Λαφαζάνη στην φωτογραφία είναι έκφραση δυσαρέσκειας για κάτι ατυχές που όπως μας είπε, ανέφερε εκείνη τη στιγμή ο Αλ. Τσίπρας.

** Η αναφορά στη στρατηγική συνεργασία Ρωσίας Ελλάδας με βάση τη διέλευση από την χώρα μας του αγωγού ρωσικού φυσικού αερίου περιέχεται στη ελληνορωσική Συμφωνία Λαφαζάνη-Novak και στην κοινή δήλωση της Πετρούπολης στη Ρωσία ανάμεσα στον Λαφαζάνη και τον πρόεδρο της κρατικής τράπεζας ανάπτυξης και διεθνούς εμπορίου της Ρωσίας, Β. Dimitrief (βλέπε εδώ).




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σε κινητικότητα δείχνει να βρίσκεται ο εξωκοινοβουλευτικός αριστερός χώρος το τελευταίο διάστημα. Το μεγαλύτερο δημοκρατικό αριστερό εξοκοινοβουλευτικό κόμμα, η ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, συνεχίζει την οργανωτική του συγκρότηση με τακτικές ανά δίμηνο συνεδριάσεις των στελεχών του και προγραμματίζει τις παρεμβάσεις της στα οξυμένα ζητήματα της ελληνικής κοινωνίας.

Εξελίξεις σημαντικές υπάρχουν, ως φαίνεται, στο Αριστερό Ρεύμα που αποτελεί το μεγαλύτερο κομμάτι της ΛΑΕ, που συρρικνώθηκε στις τελευταίες εκλογές. Δημοσιεύματα και πληροφορίες φέρουν την ΛΑΕ να αυτοκαταργείται ή να μετονομάζεται. Ο δε Παναγιώτης Λαφαζάνης, που φέρεται να αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη για την εκλογική τραγωδία φέρεται απρόθυμος να συμμετάσχει στα νέα καθοδηγητικά όργανα που συζητούνται. 
Στην πρόσφατη σύνοδο της Κεντρικής Επιτροπής Σεπτεμβρίου ο Παναγιώτης Λαφαζάνης εμπλουτίζει τις απόψεις που εξέφρασε με την παραίτησή του μετά τις εκλογές, αναφορικά με την ανάγκη εθνικοπατριωτικής κατεύθυνσης της Αριστεράς σήμερα και κατέθεσε την πρότασή του για "Επαναθεμελίωση της Αριστεράς και τη δημιουργία Μετώπου Εθνικής Κοινωνικής Απελευθέρωσης" με την ανάγκη δημιουργίας νέου πολιτικού αριστερού φορέα.

Σ' αυτήν ο Παναγ. Λαφαζάνης τονίζει ότι τόσο η επανιδρυτική προσπάθεια της Αριστεράς όσο και οι πρωτοβουλίες για ένα μεγάλο μέτωπο Εθνικής και Κοινωνικής Απελευθέρωσης δεν θα προχωρήσουν εν κενώ αλλά μέσα από μια μεγάλη αντεπίθεση ενάντια στον «ευρωενωσιακό ολοκληρωτισμό» και την «παγκοσμιοποίηση» που πνίγουν την χώρα και μια μεγάλη αντεπίθεση απέναντι σε μια ακραία νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση, σε ένα ανούσιο συναινετικό δικομματισμό και συνολικά σε ένα κατεστημένο πολιτικό σύστημα που συμπληρώνεται με δύο κόμματα της Βουλής, εκ των οποίων το ένα αποτελεί ένα είδος υποκατάστατου του «Ποταμιού» και το άλλο«light» υποκατάστατο της «Χρυσής Αυγής».

Η εισήγηση - πρόταση του Παναγιώτη Λαφαζάνη:
  • ΑΝΑΓΚΗ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ Η ΕΚ ΒΑΘΡΩΝ ΕΠΑΝΑΘΕΜΕΛΙΩΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΣΤΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ
  • ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΕΝΑ ΜΕΤΩΠΟ ΟΛΩΝ, ΧΩΡΙΣ ΕΞΑΙΡΕΣΕΙΣ, ΤΩΝ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΩΝ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΩΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΑΝΤΙΣΥΣΤΗΜΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ
  • ΠΡΟΤΑΣΗ ΣΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΡΕΥΜΑ ΝΑ ΣΥΜΒΑΛΛΕΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΑΛΛΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ:
  • ΣΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΝΕΟΥ ΦΟΡΕΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΘΕΜΕΛΙΩΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ
  • ΣΤΟ ΕΥΡΥΤΕΡΟ ΔΥΝΑΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΩΝ ΑΝΤΙΣΥΣΤΗΜΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ – ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ, ΒΑΘΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗΣ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ
1.Για το Αριστερό Ρεύμα
Το «Αριστερό Ρεύμα» (Α.Ρ) έχει πίσω του, από την ίδρυση του το 1992 ως τάση στον τότε Συνασπισμό της Αριστεράς και της Πρόοδου,  μία μεγάληπλούσια και περιπετειώδη αγωνιστική διαδρομή με σημαντική συνεισφορά στην Αριστερά και τον τόπο, η οποία δεν έχει αποτιμηθεί ούτε έχει εκτιμηθεί στην πραγματική σημαντική της αξία.
Κορύφωση αυτής της διαδρομής υπήρξε η μεγάλη μάχη του ΑΡ στην πρώτη περίοδο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, για να αποτραπεί ένα τρίτο μνημόνιο και για να ακολουθήσει η πατρίδα μας ένα καινούριο προοδευτικό αντιμνημονιακό δρόμο εθνικής ανεξαρτησίας, την οποία έδωσε σχεδόν μόνο του ενάντια σε εσωτερικούς και εξωτερικούς θεούς και δαίμονες, χωρίς καν την στήριξη και την αλληλεγγύη των αριστερών δυνάμεων.
Σήμερα, μετά τα οδυνηρά αποτελέσματα των ευρωεκλογών και των εθνικών εκλογών αλλά και όχι μόνο αυτά, καλούμαστε ως Αριστερό Ρεύμα να σκεφθούμε σε βάθος και να δώσουμε με τόλμη μία πρώτη, τουλάχιστον, αρχική απάντηση στο εύλογο ερώτημα: Και τώρα τι ΚΑΝΟΥΜΕ;
2. Να αντλήσουμε διδάγματα από την ήττα
Ζούμε σε μία φάση ήττας της Αριστεράς και εδώ και στην Ευρώπη και στον κόσμο.
Τα πρόσφατα ευρωεκλογικά αποτελέσματα για την Αριστερά υπήρξαν απογοητευτικά σε όλη την Ευρώπη. Η Αριστερά στην Ελλάδα σημείωσε στασιμότητα και υποχώρηση από τις ήδη μικρές δυνάμεις της τόσο στις ευρωεκλογές όσο και στις εθνικές εκλογές. Ως ΛΑ.Ε και ως Αριστερό Ρεύμα είχαμε ιδιαίτερα οδυνηρά αποτελέσματα.
Υπάρχουν ήττες στην πολιτική που αποβαίνουν καταστρεπτικές και διαλυτικές.
Υπάρχουν, επίσης, ήττες από τις οποίες οι πολιτικοί οργανισμοί που τις υπέστησαν αντί να εξάγουν προωθητικά συμπεράσματα για το μέλλον προχωρώντας σε μεγάλες αλλαγές, οδηγούνται στην αναδίπλωση με συνέπεια να υφίστανται κάτι χειρότερο από την διάλυση: να φυτοζωούν στο χρόνο ως πολιτικά «ζόμπι».
Υπάρχουν όμως και ήττες που διδάσκουν. Ήττες που μπορεί να γίνουν αφορμή για τολμηρά και σε βάθος συμπεράσματα και διδάγματα, ικανά να λειτουργήσουν αναδημιουργικά, όσο οδυνηρά και αν είναι αυτά τα συμπεράσματα και διδάγματα και όσο και αν «πονέσουν» πραγματικά και «ματώσουν» αυτούς που άμεσα τους αφορούν.
Μπορούμε ως Αριστερό Ρεύμα να κάνουμε αυτήν την τρίτη επιλογή αντί των δύο πρώτων ή «κολλημένοι» σε  παγιωμένες συνήθειες και ξεπερασμένα στερεότυπα δεν διαθέτουμε πλέον εσωτερικές δυνάμεις βαθιάς αυτοεξέτασηςαλλαγής και ανατροπής;
Αυτό είναι το κρίσιμο ερώτημα πάνω στο οποίο θα κριθούμε το επόμενο διάστημα.
3. Έκλεισε ένας ιστορικός κύκλος της Αριστεράς
Όπως τόνισα και μετά τις ευρωεκλογές, με την ευκαιρία της παραίτησής μου από Γραμματέας της ΛΑ.Ε και του Α.Ρ, για την Αριστερά στην Ελλάδα, στην Ευρώπη αλλά και στον κόσμο, έχει κλείσει ένας ολόκληρος ιστορικός κύκλος και αυτός ο ιστορικός κύκλος έχει κλείσει οριστικά, επί ποινή αφανισμού για όσες αριστερές δυνάμεις συνεχίζουν να κινούνται  στο εσωτερικό του και δεν τολμούν να βάλουν το δάκτυλο βαθιά στον τύπο των ήλων και να επιχειρήσουν ένα πραγματικά νέο ξεκίνημα.
Ορισμένοι κακοπροαίρετοι έσπευσαν να με καταγγείλουν, ταυτίζοντας το κλείσιμο και το τέλος ενός ολόκληρου κύκλου της Αριστεράς, που ανέφερα, με το τέλος της ίδιας της Αριστεράς.
Πράγματι, το τέλος της Αριστεράς τότε θα έλθει σίγουρα όσο συνεχίζονται οι ίδιες στερεότυπες αντιλήψεις και όσο υπάρχουν «αριστεροί» καλοθελητές που καταγγέλλουν τις καινούριες απόπειρες με τέτοια μεγάλη ευκολία και με τόσο μεγάλη διαστρέβλωση, ένα σπορ που ανθεί στην Αριστερά και έχει προκαλέσει  οπισθοχωρήσεις και τραύματα έως και εγκλήματα.
Πρέπει να σκεφτούμε γιατί όλα τα νικηφόρα εγχειρήματα της Αριστεράς μετά από τις πρώτες αρχικές κατακτήσεις τους, έχαναν σταδιακά τη δυναμική τους, άρχιζαν το πισωγύρισμα και τελικά οδηγούντο σε ήττες και συχνά σε μελανές σελίδες, οι οποίες  αμαύρωναν τα προοδευτικά, δημοκρατικά και σοσιαλιστικά ιδεώδη.
Πρέπει να σκεφτούμε γιατί τα νικηφόρα προοδευτικά και σοσιαλιστικά εγχειρήματα δεν μπόρεσαν τελικά να δημιουργήσουν ένα κράτος δημοκρατικό, συμμετοχικό και παραγωγικό για το οποίο θα ήταν ξένα η γραφειοκρατία και ο συγκεντρωτισμός. Πρέπει να σκεφτούμε, επίσης, γιατί τα νικηφόρα προοδευτικά και σοσιαλιστικά εγχειρήματα  δεν μπόρεσαν να δημιουργήσουν ένα βιώσιμο οικονομικό και κοινωνικό πρότυπο καινοτόμοπαραγωγικό και αποδοτικό που θα είχε ευρεία εργατική λαϊκή στήριξη, αποδοχή και δυναμική για βαθείς  κοινωνικούς μετασχηματισμούς.
Πρέπει να σκεφτούμε γιατί η Αριστερά και τα ταξικά συνδικάτα δεν μπόρεσαν στην Ελλάδα και  διεθνώς να συγκρατήσουν, έστω, τις πιο θεμελιώδεις εργασιακές και κοινωνικές κατακτήσεις μπροστά στη νεοφιλελεύθερη επέλαση του «ευρωπαϊσμού» και της «παγκοσμιοποίησης», «ευρωπαϊσμό» και «παγκοσμιοποίηση» που συχνά  αριστερές δυνάμεις υιοθετούσαν ή ανέχονταν στο όνομα ενός ψευτο-διεθνισμού και της καταπολέμησης, δήθεν, του εθνικισμού.
Τελευταίο πλήγμα για την Αριστερά υπήρξε η μνημονιακή μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ η οποία δυσφήμισε την Αριστερά όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και σε όλη την Ευρώπη, ενώ αξιοποιήθηκε από τη δεξιά αντίδραση για την παλινόρθωση της στην Ελλάδα και την ενίσχυση της στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, χρεώνοντας την Αριστερά με αναξιοπιστίααφερεγγυότητα, αδυναμία εφαρμογής εναλλακτικής πολιτικής και με προσχώρηση στα κατεστημένα νεοφιλελεύθερα δόγματα.
4. Επαναθεμελίωση της Αριστεράς
Η Αριστερά στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη και διεθνώς, δεν μπορεί να αρκείται μόνο στις μεγάλες αγωνιστικές και ηρωικές παραδόσεις της και στην συνεισφορά της σε μεγάλες εργατικές και λαϊκές κατακτήσεις του παρελθόντος. Η Αριστερά, δυστυχώς,  αν συνεχίσει την πεπατημένη, ιδιαίτερα των τελευταίων δεκαετιών, δεν θα έχει κανένα μέλλον και θα αργοσβήνει.
Η Αριστερά της πατρίδας μας έχει απόλυτη ανάγκη να προχωρήσει, μέσα από τη συνέχιση των καλύτερων στιγμών της και των πιο ηρωικών παραδόσεών της, σε μία εκ βάθρων επαναθεμελίωση της στη βάση των σύγχρονων προκλήσεων. Των προκλήσεων και των αναγκών του 21ου αιώνα για μία Ελλάδα ανεξάρτητη στο δρόμο της ανασυγκρότησης, της ασφάλειας, της ανάπτυξης, της δικαιοσύνης και της αναζήτησης μέσα από αυτόν τον δρόμο του νέου νικηφόρου και βιώσιμου σοσιαλισμού του 21ου αιώνα.
Και όταν λέμε επαναθεμελίωση της Αριστεράς αυτό δεν είναι μία ρητορική εκφώνηση εντυπώσεων αλλά την εννοούμε σε βάθος και συνολικά. Όταν λέμε επαναθεμελίωση εννοούμε και μιλάμε για μία διαδικασία η οποία, όπως είπαμε, θα «πονέσει» και θα «ματώσει» τους αριστερούς και θα αποτελέσει μία νέα «επανάσταση» στις αντιλήψεις και τις πρακτικές τους και στις πρακτικές της Αριστεράς.
Αυτή η επαναθεμελίωση, της οποίας  σε αυτό το κείμενο υπαινισσόμαστε  σε πολύ γενικές γραμμές μερικές από τις κατευθύνσεις της, αφορά όλους τους τομείς: την θεωρία μας, το πρόγραμμα μας, την στρατηγική μας, την κινηματική μας δράση, τις αντιλήψεις μας.
Η Αριστερά θα πρέπει να αλλάξει σε βάθος και να κάνει παρελθόν λογικές  στασιμότητας, ελιτίστικης αλαζονικής εφησύχασης, αυταρέσκειας, υποτίμησης και παντογνωσίας, επανάπαυσης, δογματικής αυτοεπανάληψης και φόβου μπροστά στις αλλαγές και το καινούργιο. Να αποκτήσει ευρύ και δημιουργικό πνεύμα, να πάρει ξανά την εθνική σκυτάλη στα χέρια της, την σκυτάλη της ηγεμονίας στις ιδέες, στις επιστήμες, στην παιδεία, στον πολιτισμό, στην πνευματική δημιουργία και τις αξίες. Να γίνει ξανά με σύγχρονους όρους πρωτοπορία  στην χώρα μας σε όλους τους τομείς της εθνικής ζωής, ώστε να καταστεί εκ νέου ελκυστική στα πιο δημιουργικά και ανήσυχα τμήματα της νεολαίας και στον πιο δημιουργικό κόσμο της εργασίας, της τέχνης, των γραμμάτων και της επιστήμης, που τα τελευταία χρόνια  όλο και περισσότερο απομακρύνεται από τους χώρους της Αριστεράς.
5. Να ανακαλύψουμε εκ νέου το κομμένο νήμα της Εαμικής παράδοσης για την εθνική, κοινωνική και ταξική απελευθέρωση
Ιδιαίτερα σε μία χώρα η οποία βιώνει μία νέας μορφής αποικιοποίηση και ένα νέο ολοκληρωτισμό και αντιμετωπίζει, ταυτόχρονα, άμεσες απειλές σε βάρος των κυριαρχικών της δικαιωμάτων, ενώ την ίδια ώρα υπομένει την στρατιωτική κατοχή μεγάλου μέρους της εκ νέου απειλούμενης Κύπρου, η Αριστερά οφείλει να ξαναπιάσει σε νέες σύγχρονες βάσεις το κομμένο νήμα της μεγάλης πατριωτικής εργατικής και λαϊκής  Εαμικής  παράδοσης. Ένα νήμα του οποίου η μήτρα, το μεγάλο ΕΑΜ, έδωσε στην Αριστερά αίγληκύρος και βαθιές λαϊκές ρίζες, επηρρέασε και αναδιάταξε βαθιά την ελληνική κοινωνία στα χρόνια της κατοχής, διαμόρφωσε μια πλατιά εργατολαϊκή κοινωνική συμμαχία και ένα ευρύ πλειοψηφικό προοδευτικό εργατοαγροτολαϊκό ρεύμα από τις πόλεις έως  την ελληνική ύπαιθρο .
Δυστυχώς αυτό το Εαμικό αναγεννητικό ρεύμα ηττήθηκε και από ένα σημείο και πέρα υποβαθμίστηκε και εγκαταλείφθηκε από την Αριστερά , ενώ και το ίδιο το ΕΑΜ, έφτασε σχετικά πρόσφατα να θεωρηθεί  περίπου ως «λάθος» από μεγάλες αριστερές δυνάμεις είτε στο όνομα της έλλειψης, τάχα, ταξικού προσανατολισμού του Εαμικού μετώπου, είτε στο όνομα μιας μεταμοντέρνας μετα-εθνικότητας και υπέρβασης του εθνικού κράτους ή ακόμα υπό την έλξη και την γοητεία του δήθεν ευρωπαϊκού «διεθνισμού» ή του «διεθνισμού», τάχα, της «παγκοσμιοποίησης».
Η Αριστερά ως αυθεντική διεθνιστική δύναμη πρέπει να πάψει να αναφέρεται με ενοχές στον πατριωτισμό ή να θεωρεί ότι η χρήση του όρου και κυρίως η συνέπεια λόγων και έργων από την επίκληση του, αποτελεί ολίσθημα ή παρέκκλιση από τις αρχές της.
Ο κόσμος της Αριστεράς οφείλει να ανακαλύψει εκ νέου δύο μεγάλους αγωνιστές του κινήματος μας, την μεγάλη πνευματική προσωπικότητα του Δημ. Γληνού και την ηρωική μορφή του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ Άρη Βελουχιώτη και να ξαναδιαβάσει το «τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ» που έγραψε ο πρώτος και τον ιστορικό λόγο του δεύτερου, το 1945, αμέσως μετά την απελευθέρωση, στην Λαμία. Και τα δύο αυτά κείμενα βαθύτατα πατριωτικάκοινωνικά  και ταξικά αλλά παραμελημένα και για πολλούς παρωχημένα και αναχρονιστικά, αποτελούν στην πραγματικότητα, σε μια περίοδο  δήθεν άνθισης του λεγόμενου «ευρωπαϊσμού» και της ψευδοπαγκοσμιοποίησης»,  επίκαιρα σύμβολα εθνικού και κοινωνικού αγωνιστικού λόγου και οφείλουν ως τέτοια  να καταγραφούν μέσα στις μεγάλες παρακαταθήκες της σύγχρονης  στρατηγικής της Αριστεράς για εθνική και κοινωνική απελευθέρωση.
Και αναφέρομαι σε δήθεν επέλαση του «ευρωπαϊσμού και της «παγκοσμιοποίησης», διότι τόσο η Ε.Ε, μπροστά και στο φάσμα του Brexit, αντιμετωπίζει βαθιές αντιθέσεις, διαιρέσεις και αποσυνθετική κρίση και γίνεται όλο και πιο ολοκληρωτική, ενώ την ίδια ώρα η αγοραία παγκοσμιοποίηση δέχεται βαριά πλήγματα και δεν έχει μέλλον, εν μέσω μεγάλων πολιτικο-οικονομικών αντιπαραθέσεων και μέτρων εμπορικού προστατευτισμού.
Ο γνήσιος δημοκρατικός προοδευτικός πατριωτισμός συνιστά σήμερα μορφή εκδήλωσης του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα και στην ουσία είναι απόλυτα συνυφασμένος με την προσπάθεια για διέξοδο από την κρίση, για την εθνική ανεξαρτησία, για την οικονομική και παραγωγική ανασυγκρότηση, για την κοινωνική δικαιοσύνη ενάντια σε μια διαπλεκόμενη και παρασιτική ολιγαρχία, για την ασφάλεια και θωράκιση της χώρας μας.
6. Οι σύγχρονες προκλήσεις, η Αριστερά και το διακύβευμα της ανεξάρτητης Ελλάδας
Η περιοχή μας, η Ευρώπη και ο κόσμος έχουν αλλάξει εκ βάθρων, χωρίς η Αριστερά να μπορεί να παρακολουθήσει αυτές τις αλλαγές και να διαμορφώσει μία νέα στρατηγική (βλέπε Iskra: Ο παλιός κόσμος τελείωσε, ο νέος βαδίζει στο χείλος της αβύσσου). Η Δύση, διαιρεμένη και σε αντιπαράθεση, χάνει την παγκόσμια ηγεμονία. Η ευρωζώνη και η Ε.Ε βιώνουν μία διαλυτική κρίση με το Brexit να απειλεί τα θεμέλια τους και να γίνεται εξ αυτού του λόγου πεδίο βολής των Βρυξελλών και του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου. Η Ανατολή  (Ρωσία, Κίνα, BRICS  κλπ) έχουν βγει δυναμικά στο προσκήνιο και στην πρώτη γραμμή. Η Μ. Ανατολή αλλάζει ριζικά, με τον αμερικανοϊσραηλινό άξονα να χάνει σε ισχύ και τον έλεγχο της περιοχής. Ελλάδα και Κύπρος τελούν υπό άμεσες απειλές, ενώ αμέριμνες  και με εξαρτημένες  και δορυφοροποιημένες εξουσίες προσπαθούν ματαίως να αναζητήσουν «προστασία» στην παρακμάζουσα και σε φθίνουσα πορεία Δύση.
Μετά την κατάρρευση του “υπαρκτού” και το άνοιγμα της Κίνας στον άγριο καπιταλισμό, οι παλιοί ιδεολογικοί διαχωρισμοί στις διακρατικές σχέσεις, ιδιαίτερα μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων, δεν υφίστανται πλέον στο σύγχρονο κόσμο. Μεγάλες ανατροπές συντελούνται και εξελίσσονται και νέες συμμαχίες συγκροτούνται και συνεχώς εναλλάσσονται  με βάση και μοναδικό γνώμονα τα στενά ιδιοτελή συμφέροντα των κρατών και κυρίως μεταξύ των ιμπεριαλιστικών χωρών. Το εθνικό κράτος όχι μόνο δεν έχει ξεπεραστεί αλλά και μέσα στις νέες συνθήκες αναβιώνει ο ρόλος του, ενώ μεγαλώνει η σημασία του για τη ζωή, τις κατακτήσεις και το μέλλον του κόσμου της εργασίας και των λαών.
Την ίδια ώρα συγκλονιστικές αλλαγές έχουν συντελεστεί στην παγκόσμια οικονομία, στην οικονομία της Ευρώπης και της χώρας μας με νέα φαινόμενα και μεγάλες αναδιατάξεις στην κοινωνία και τις κοινωνικές τάξεις. Οι αλλαγές αυτές επιβάλλουν στην Αριστερά να τις μελετήσει και κυρίως με βάση και αυτές να επιδιώξει μεγάλες αναπροσαρμογές στην θεωρία, την πολιτική και στην στρατηγική της, ιδιαίτερα σε μία χώρα σαν την Ελλάδα που έχει εξελιχθεί σε ιδιόμορφο προτεκτοράτο με μία εξωνημένη  και παραδομένη κατεστημένη πολιτική τάξη.
Η ίδια η υποχώρηση  των κατά περιόδους και ανά τον κόσμο σοσιαλιστικών εγχειρημάτων και η κατιούσα της Αριστεράς στον κόσμο και την χώρα μας επιβάλλει την επανεξέταση των θεωρητικών, πολιτικών και προγραμματικών εργαλείων μας.
Ο μαρξισμός  παραμένει και σήμερα η μεγάλη θεωρητική και ιδεολογική αφετηρία για την Αριστερά αλλά ενώπιον μας έχουμε τη μεγάλη πρόκληση να αναπτύξουμε και να πλουτίσουμε αυτή την θεωρία και να την φέρουμε στο ύψος των σημερινών περιστάσεων για την ερμηνεία και την αλλαγή των κοινωνιών και του σύγχρονου κόσμου, κάτι που πρώτος ο Μαρξ , αν ζούσε,  θα επιδίωκε χωρίς κανένα ενδοιασμό, μακριά από την αλαζονική εφησύχαση που επιδεικνύει η σημερινή Αριστερά.
Το κυριότερο, η Αριστερά χρειάζεται να επανεξετάσει σε βάθος την στρατηγική της στον οικονομικό τομέα με στόχο την διαμόρφωση ενός νέου οικονομικού προτύπου,  ικανού να συνδυάζει την καινοτομία, την συνεχή τεχνολογική ανανέωση, τα πρωτοπόρα ποιοτικά παραγωγικά χαρακτηριστικά  και  θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης, με την βαθιά δημοκρατία την κοινωνική  συμμετοχή και δικαιοσύνη και την προστασία του περιβάλλοντος.
Κεντρικό ζήτημα ενός νέου οικονομικού υποδείγματος για την Αριστερά είναι  η επανεξέταση απ’ αυτήν του ρόλου του δημοσίου και της σχέσης δημοσίου και ιδιωτικού τομέα σε μία οικονομική πορεία μετάβασης, τα οποία απεδείχθησαν η αχίλλειος πτέρνα για την Αριστερά και τα εγχειρήματά της.
Θέλουμε ένα πολύ διαφορετικό κράτος και δημόσιο τομέα τόσο σε σχέση με το βαθιά αντιπαραγωγικό  πελατειακό ελληνικό κράτος και το σημερινό δημόσιο, λάφυρο των εξουσιών και των ιδιωτικών συμφερόντων όσο και σε σχέση με τα γραφειοκρατικά και αποξενωμένα από τους λαούς κράτη όπως εξελίχθηκαν στις χώρες, για παράδειγμα, του υπαρκτού σοσιαλισμού.
Χρειάζεται με τόλμη να «σπάσουμε αυγά» και στερεότυπα  ώστε να επεξεργαστούμε μία υλοποιήσιμη στρατηγική για ένα δημόσιο με λαϊκό προσανατολισμό και  συνεχή κοινωνικό έλεγχο. Για ένα δημόσιο υψηλής παραγωγικότητας, ουσιαστικής δημοκρατικής αξιοκρατικής αξιολόγησης και  διαρκούς επανεκπαίδευσης,  που θα είναι πρωτοπόρο στην καινοτομία και στη διαρκή  τεχνολογική αναβάθμιση, προσφέροντας ποιοτικές υπηρεσίες με το μικρότερο δυνατό κόστος  και  αποτελώντας καταλύτη μιάς νέας ανάπτυξης με βαθύ κοινωνικό προσανατολισμό.
Αν η σύνολη ελληνική Αριστερά στην διάρκεια της  Γερμανικής κατοχής είχε τις ίδιες αντιλήψεις με την Αριστερά που σιγά-σιγά πορεύτηκε, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια,  στην στασιμότητα και το τέλμα, είναι βέβαιον ότι δεν θα είχαν βρεθεί η δημιουργική σκέψη και η τόλμη που προκάλεσε την αναγεννητική Εαμική εποποιΐα , η οποία έδωσε υπόσταση στην Αριστερά αλλά και στήριξε μέχρι τις μέρες μας την Ελλάδα.
Και σήμερα, λοιπόν, αντί η Αριστερά να κλίνει  σε όλες τις πτώσεις και συχνά ως φετίχ και με τον πιο δογματικό τρόπο τον σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό, χρειάζεται τηρουμένων των αναλογιών  να βρει, σε περίοδο διεθνούς συντηρητικής ξηρασίας, την ίδια και μεγαλύτερη δύναμη, καθώς και το ίδιο καινοτόμο και δημιουργικό πνεύμα με εκείνο του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, για να συλλάβει, να επεξεργαστεί και να αναδείξει το σύγχρονο και επίκαιρο διακύβευμα για τη σημερινή Ελλάδα, που έχει στην προμετωπίδα του το μέγα αίτημα των 200 περίπου χρόνων ύπαρξης του ελληνικού κράτους, που γίνεται πιο επίκαιρο και απόλυτα αναγκαίο στους καιρούς μας, το αίτημα Εθνικής Ανεξαρτησίας ή ευρύτερα το αίτημα της Εθνικής και Κοινωνικής απελευθέρωσης ,το οποίο σήμερα τίθεται με όρους εθνικής και κοινωνικής επιβίωσης της χώρας και του λαού μας.
Η Αριστερά χρειάζεται  σήμερα ένα σύγχρονο, καλά επεξεργασμένο και αξιόπιστο σχέδιο και μεταβατικό πρόγραμμα που θα ανοίξει τις διαδικασίες της εθνικής απελευθέρωσης και κοινωνικής δικαιοσύνης, για μιά Ελλάδα που θα κατακτήσει την εθνική της κυριαρχία και ανεξαρτησία ως το απαραίτητο υπόβαθρο για μια νέα βαθιά δημοκρατική προοδευτική πορεία οικονομικής ανόρθωσης, παραγωγικής ανασυγκρότησης, πλήρους απασχόλησης,  κοινωνικής δικαιοσύνης, προστασίας της ελληνικής φυσικής κληρονομιάς  και της πολιτιστικής μας παράδοσης.
Απαραίτητη προϋπόθεση για μια τέτοια ανεξάρτητη πορεία της χώρας προοδευτικής ανασυγκρότησης και διεξόδου από την κρίση, είναι η ρήξη με τον ευρωενωσιακό ολοκληρωτισμό, η ανάκτηση με νέους προοδευτικούς όρους της εθνικής νομισματικής και οικονομικοκοινωνικής πολιτικής, η αποδέσμευση από την Ε.Ε, η απαγκίστρωση από τον Ατλαντισμό και η άσκηση μιάς πολυδιάστατης πολιτικής διεθνών οικονομικών και πολιτικών σχέσεων με αιχμή, τη στρατηγική συνεργασία με την Ρωσία και τις άλλες χώρες των BRICS, στο πλαίσιο της προσπάθειας θετικών εποικοδομητικών σχέσεων προς όλες τις κατευθύνσεις, σε Δύση και Ανατολή, στη βάση του αμοιβαίου οφέλους και της αμοιβαίας επωφελούς συνεργασίας.
7. Πρωτοβουλία για ένα Ανοικτό Συνέδριο ευρύτερων δυνάμεων με στόχο ένα νέο φορέα επαναθεμελίωσης μιάς σύγχρονης Αριστεράς του 21ου αιώνα
Αυτό που χρειάζεται σήμερα η Αριστερά και ο τόπος είναι η ανάληψη μιάς διπλής πρωτοβουλίας.
ΠρώτονΠρωτοβουλία για ένα νέο φορέα επαναθεμελίωσης της Αριστεράς.
ΔεύτερονΠρωτοβουλία για την συσπείρωση των ευρύτερων δυνατών δημοκρατικών προοδευτικών αντιμνημονιακών- αντισυστημικών πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων σε ένα Μέτωπο Εθνικής και Κοινωνικής Απελευθέρωσης.
Η Λαϊκή Ενότητα ( ΛΑ.Ε),  παρά τα κρίσιμα λάθη, τις ανεπάρκειες και τις αδυναμίες της, παρουσίασε όλα τα προηγούμενα χρόνια μια μεγάλη και ιδιαίτερα δυναμική και αγωνιστική παρουσία στους κοινωνικούς αγώνες, τα κοινωνικά κινήματα και μέτωπα και σε καμιά περίπτωση δεν άξιζε να έχει αυτά τα οδυνηρά αποτελέσματα που σημείωσε στις εκλογικές αναμετρήσεις του Μαΐου και του Ιουλίου.
Η Λαϊκή Ενότητα, πάντως, σήμερα για μια σειρά λόγους και κυρίως λόγω της πολιτικής ανομοιογένειας πρώτα απ’ όλα των συνιστωσών της (Αριστερό Ρεύμα, ΑΡΑΣ, ΑΡΑΝ, ΔΕΑ, ΑΚΕΠ κ.α), δεν μπορεί να αναλάβει να γίνει το όχημα της επαναθεμελίωσης και αντεπίθεσης της Αριστεράς με σύγχρονους όρους και στο πλαίσιο ενός ευρύτερου αριστερού προοδευτικού πατριωτικού πολιτικού και κοινωνικοταξικού μετώπου εθνικής ανεξαρτησίας, ανασυγκρότησης και κοινωνικής δικαιοσύνης.
Το Αριστερό Ρεύμα, επίσης, παρά τα διαφορετικά θετικά χαρακτηριστικά του και για άλλους λόγους σε σχέση με την ΛΑ.Ε, είναι δύσκολο και αυτό από τάση σε άλλα αριστερά σχήματα (ΣΥΝΣΥΡΙΖΑ) και οργάνωση – συνιστώσα της ΛΑ.Ε να μετατραπεί σε πολιτική δύναμη  που θα αναλάβει μόνο του μια τόσο μεγάλη και σύνθετη υπόθεση όπως αυτή της επαναθεμελίωσης της Αριστεράς.
Το Αριστερό Ρεύμα, παρά τα θετικά χαρακτηριστικά του και την δυσανάλογη με την μικρή δύναμη του συνεισφορά του στην Αριστερά και στον τόπο, δεν διαθέτει ούτε από άποψη μεγέθους ούτε από τη σκοπιά των θεωρητικών, επιστημονικών  προϋποθέσεων και άλλων παραμέτρων, τις απαραίτητες δυνατότητες για μια μεγάλη επανιδρυτική  προσπάθεια της Αριστεράς, ενώ γι’ αυτήν πρέπει να αξιοποιηθούν πλήθος δυνάμεων, κυρίως σε κοινωνικό επίπεδο, που θα πλουτίσουν και θα δώσουν επικαιρότητα και σύγχρονο ριζοσπαστικό πνεύμα στην προσπάθεια.
Το Αριστερό Ρεύμα, όμως, αν δεν μπορεί να προχωρήσει μόνο του σε μια αναγεννητική πρωτοβουλία που θα αποσκοπεί στην επαναθεμελίωση της Αριστεράς στην χώρα μας, μέσα από τη συνέχεια των πιο μεγάλων στιγμών της και των ηρωικών αγωνιστικών παραδόσεών της, μπορεί να συμβάλλει καθοριστικότατα στην αριστερή επαναθεμελίωση με την εμπειρία, το ενωτικό του πνεύμα και την αγωνιστικότητά του στην προώθησή της.
Σε αυτήν την κατεύθυνση το Αριστερό Ρεύμα μπορεί να συμβάλλει με ένα μεγάλο ανοικτό προσκλητήριο σε όλη την Ελλάδα για την ισότιμη συνεύρεση των πιο πλατιών οργανωμένων και κυρίως ανένταχτων και αξιόπιστων αριστερών ριζοσπαστικών προοδευτικών επιστημονικών, καλλιτεχνικών και συνδικαλιστικών δυνάμεων, δυνάμεων, επίσης, που πρωτοστατούν στον συνεπή συνδικαλισμό, σε κινήματα και κοινωνικούς χώρους και ειδικότερα δυνάμεων  της νεολαίας, δυνάμεων που ενστερνίζονται το μέγα αίτημα μιάς ανεξάρτητης προοδευτικής δημοκρατικής Ελλάδας και της αναζήτησης μέσα από αυτήν την μεγάλη μάχη ενός νέου βιώσιμου, βαθιά δημοκρατικού, ανθρώπινου  και οικονομικά πρωτοπόρου και παραγωγικού σοσιαλισμού του 21ου αιώνα.
Σκοπός αυτής της συνεύρεσης και συνάντησης είναι η σύγκλιση και η συνεννόηση  όλων αυτών των δυνάμεων πάνω σε μια πλατφόρμα επαναθεμελίωσης της αριστερής θεωρητικής, προγραμματικής, στρατηγικής και οργανωτικής σκέψης και δράσης για τους παραπάνω στόχους και η κοινή πορεία προς ένα μεγάλο ανοικτό Συνέδριο ίδρυσης ενός νέου φορέα της Αριστεράς που με βάση τις αποφάσεις του, θα προχωρήσει σε βάθος την επαναθεμελιωτική προσπάθεια, βασισμένος στις καλύτερες εμπειρίες και παρακαταθήκες του διεθνούς και ιδιαίτερα του ελληνικού κινήματος.
8. Για ένα μέτωπο Εθνικής και κοινωνικοταξικής απελευθέρωσης
 Η πορεία για ένα ανοικτό Συνέδριο με στόχο την ίδρυση ενός νέου φορέα επαναθεμελίωσης της Αριστεράς, οφείλει να είναι ταυτόχρονα και πορεία αντεπίθεσης της Αριστεράς.
Αντεπίθεσης πρώτον απέναντι σε μια ακραία νεοφιλελεύθερη κυβερνητική πολιτική, σε ένα άγευστο, ανούσιο και βαθιά συναινετικό δικομματισμό και σε ένα κατεστημένο πολιτικό σύστημα που συμπληρώνεται με δύο μικρότερα κόμματα της Βουλής, εκ των οποίων το ένα αποτελεί  ένα είδος υποκατάστατου του “Ποταμιού” και το άλλο “light” υποκατάστατο της “Χρυσής Αυγής“.
Αντεπίθεσης δεύτερον και κυριότερο, για τη συγκρότηση ενός όσο το δυνατόν ευρύτερου μετώπου όλων, χωρίς εξαιρέσεις και αποκλεισμούς, των  πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων που από θέσεις Αριστεράς και από θέσεις δημοκρατικές, προοδευτικές, πατριωτικές και ανατρεπτικές αμφισβητούν, πέρα από άλλες διαφορές, το σύστημα της υποτέλειας, της λιτότητας και της ολιγαρχικής εκμετάλλευσης του λαού και καταλήστευσης της χώρας.
Για ένα τέτοιο μεγάλο μέτωπο Εθνικής και Κοινωνικής Απελευθέρωσης η πιο δημιουργική πηγή έμπνευσης δεν θα μπορούσε να ήταν άλλη από τη μεγάλη ΕΑΜ-ική κληρονομιά, ώστε στις σύγχρονες συνθήκες και με σύγχρονους όρους να δημιουργηθεί εκ νέου ένα ισχυρό ηγεμονικό εργατολαϊκό ρεύμα που θα επιχειρούσε να συνενώσει κάτω από τη σημαία της εθνικής ανεξαρτησίας, της παραγωγικής ανασυγκρότησης και με τα σημερινά ταξικά αιτήματα τους τις δυνάμεις της μισθωτής εργασίας και τον πληβειακό πληθυσμό, με τα μικρομεσαία και μεσαία στρώματα των πόλεων και την μικρή και μεσαία αγροτιά της υπαίθρου σε μια νικηφόρα προοπτική.
Tο Αριστερό Ρεύμα δεν πρέπει να προχωρήσει και μάλιστα βεβιασμένα σε Συνέδριο, για το οποίο άλλωστε δεν υπάρχουν οργανωτικές και σειρά άλλες προϋποθέσεις για την επιτυχή υλοποίηση του. Το ζητούμενο σήμερα δεν είναι η ίδρυση και ενός άλλου κόμματος στο χώρο της Αριστεράς, το οποίο όσο και να διαφέρει από τα άλλα, θα δώσει την εντύπωση άλλης μιάς περιχαράκωσης και μιάς κίνησης για τη διανομή ανύπαρκτων στην ουσία ρόλων και θέσεων.
Αυτό που χρειάζεται σήμερα το Αριστερό Ρεύμα είναι ανασύνταξη για πρωτοβουλίες που θα μπορούσαν να συσπειρώσουν και να παρακινήσουν όσους έχουν σήμερα αναφορά στο Ρεύμα.
Αυτό που χρειάζεται σήμερα το Α.Ρ είναι εξωστρεφείς κινήσεις που θα αγγίζουν τις αγωνίες και τις χορδές όλου του αριστερού προοδευτικού δημοκρατικού κόσμου, που νοιώθει απογοητευμένος και αναζητά στηρίγματα, ελπίδα και αισιοδοξία για ένα καινούργιο ξεκίνημα.
Μιά τέτοια κίνηση και πρωτοβουλία που είναι ώριμη και ανταποκρίνεται σε ριζοσπαστικές αναζητήσεις και λαϊκές ανάγκες είναι η συμβολή του Α.Ρ στην προσπάθεια επαναθεμελίωσης της Αριστεράς του 21ου αιώνα και στη συγκρότηση του πιο πλατιού Μετώπου για την εθνική ανεξαρτησία, την λαϊκή κυριαρχία, την ανασυγκρότηση της χώρας και την βελτίωση της θέσης των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων.
Αυτό που θα μπορούσε, ίσως, να βοηθήσει σε αυτή την φάση θα ήταν μια ανοικτή Συνδιάσκεψη του Αριστερού Ρεύματος με τη συμμετοχή όλων όσων ενδιαφέρονται και θέλουν να έχουν αναφορά στο Ρεύμα με βασικούς στόχους  την αποτίμηση της πορείας του, την συζήτηση και την λήψη όλων των απαραίτητων μέτρων και κατευθύνσεων για να συμβάλλει στην συγκρότηση ενός νέου φορέα επαναθεμελίωσης και αντεπίθεσης της Αριστεράς.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Πόλεμος μέχρις εσχάτως έχει ξεσπάσει στα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ, ειδικά μετά την καλή πρεμιέρα που έκανε στις ευρωεκλογές το κόμμα του Γιάνη Βαρουφάκη.

Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, ο οποίος πρόσφατα παραιτήθηκε από τη ΛΑΕ, έγραψε άρθρο στο οποίο θυμίζει τα γεγονότα που οδήγησαν στο τρίτο μνημόνιο. Κατηγορεί ευθέως τον Γιάνη Βαρουφάκη για μνημονιακή συνθηκολόγηση τον Φερβρουάριο του 2015, η οποία οδήγησε στην υπογραφή του μνημονίου το καλοκαίρι του ίδιου έτους. «Λίγοι, δυστυχώς, γνωρίζουν σε αυτήν την χώρα ότι ο Γ. Βαρουφάκης ήταν ο πρώτος, πριν ακόμα και τον Τσίπρα, που έσπευσε από την πρώτη στιγμή της πρώτης διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, να συνθηκολογήσει με την Τρόϊκα.»

Ο κ. Λαφαζάνης μάλιστα λέει ότι προετοιμάζεται μια νέα συνθηκολόγηση, ειδικά με όσα λέει σήμερα ο επικεφαλής του MέΡΑ 25.

Αναλυτικά το άρθρο έχει ως εξής:

«Ο Γιάννης Βαρουφάκης λέει πολλά και ευχάριστα προκειμένου να πείσει ότι αντιπροσωπεύει, τάχα, μια εναλλακτική απάντηση στη συνεχιζόμενη κηδεμονία και αποικιακή εποπτεία της χώρας μας από τους θεσμούς.

Η αλήθεια είναι ότι όλα τούτα συνιστούν ένα μεγάλο ψεύδος και μια μεγάλη εξαπάτηση του ελληνικού λαού.

Και είναι μια μεγάλη εξαπάτηση όχι μόνο γιατί καμιά από τις σημερινές δεσμεύσεις Βαρουφάκη δεν αφήνουν περιθώρια για ανακοπή της κηδεμονίας της χώρας αλλά και γιατί επαναλαμβάνουν τα απαράδεκτα έργα και την ψευδεπίγραφη ρητορική τη δική του και του Αλ. Τσίπρα στην πρώτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, έργα και ρητορική που με μαθηματική ακρίβεια οδήγησαν στο τρίτο καταστροφικό μνημόνιο.

Λίγοι, δυστυχώς, γνωρίζουν σε αυτήν την χώρα ότι ο Γ. Βαρουφάκης ήταν ο πρώτος, πριν ακόμα και τον Τσίπρα, που έσπευσε από την πρώτη στιγμή της πρώτης διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, να συνθηκολογήσει με την Τρόϊκα.

Είναι τραγικό αλλά σε αυτόν τον τόπο αρκετοί πολίτες τελούν υπό χειραγώγηση, ενώ ένα τμήμα τους αρέσκεται να ζει στη σκιά αυταπατών.

Υπογραμμίζω, λοιπόν, ότι ο Γ. Βαρουφάκης υπόγραψε, τέλη Φλεβάρη του 2015 και ερήμην των πάντων, την επέκταση της Δανειακής Σύμβασης του 2ου μνημονίου του Σαμαρά, μαζί με τα σκληρότατα προαπαιτούμενα, της 5ης αξιολόγησης και βεβαίως έβαλε φαρδιά πλατιά την υπογραφή του στην απαράδεκτη επιστολή προς τον Βίζερ του Eurogroup.

Η επέκταση της Δανειακής Σύμβασης , μαζί με τα προαπαιτούμενα μέτρα που υπόγραψε ο Γιάννης Βαρουφάκης, αντιπροσώπευε την 3η Τροποποίηση της Κύριας Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης.

Και αυτή η επικαιροποίηση του Μνημονίου του Α. Σαμαρά διέπετο από το Αγγλικό Δίκαιο, παρέπεμψε τις διαφορές αποκλειστικά στα δικαστήρια του Λουξεμβούργου και περιλάμβανε την παραίτηση της Ελλάδας από οποιαδήποτε ασυλία επί των περιουσιακών της στοιχείων.

Αυτή η συνθηκολόγηση Βαρουφάκη που αποτέλεσε την βάση, το προοίμιο και το θεμέλιο για το κατάπτυστο τρίτο μνημόνιο, πραγματοποιήθηκε στο παρασκήνιο, παρά την σφοδρή δημόσια αντίδραση της τότε Αριστερής Πλατφόρμας του ΣΥΡΙΖΑ. Πραγματοποιήθηκε μάλιστα εν κρυπτώ, παράνομα και αντισυνταγματικά, αφού η επέκταση της Δανειακής Σύμβασης με τους παλιούς και τους νέους πρόσθετους όρους που την συνόδευαν, θα έπρεπε να εγκριθεί από την Βουλή, πράγμα που συνωμοτικά και εν γνώσει τους απέφυγαν τότε Τσίπρας και Βαρουφάκης για προφανέστατους λόγους, αφού αν η κυβέρνηση πήγαινε την συνθηκολόγηση στην Βουλή θα έπεφτε, μιας και η Αριστερή Πλατφόρμα όπως είχε δηλώσει, θα την καταψήφιζε με χέρια και πόδια.

Προφανέστατα η συνθηκολόγηση Βαρουφάκη έγινε για ένα και μόνο λόγο για να διασωθεί το ευρώ και να προστατευθούν οι Ευρωπαϊκές τράπεζες, από ενδεχόμενη έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, που αναγκαστικά θα συνεπάγετο αδυναμία αποπληρωμής του ελληνικού χρέους και επομένως βαθύτατο κούρεμα του.

Προς νέα συνθηκολόγηση;

Αυτή ήταν τότε η ανεκτίμητη προσφορά Βαρουφάκη στις Βρυξέλλες και την Γερμανο- αμερικανοκρατία, η οποία ολοκληρώθηκε πραξικοπηματικά με τυμπανοκρουσίες και συναινετικά απ’ όλο το πολιτικό κατεστημένο, με πρωτεργάτη τον Τσίπρα, τον Ιούλιο και τον Αύγουστο.

Η τραγωδία είναι ότι τα ίδια ακριβώς λέει και υπόσχεται και σήμερα ο Βαρουφάκης, ο οποίος παριστάνει το ίδιο ανέξοδα και σήμερα τον θαυματοποιό που θα σώσει την Ελλάδα από την κηδεμονία και τις δεσμεύσεις των Θεσμών, χωρίς, όμως, να διαταραχθούν οι σχέσεις της χώρας μας με την Ευρωζώνη και τις Βρυξέλλες αλλά μόνο με τις μαγικές πιέσεις του, οι οποίες αν δεν έπιασαν το 2015 και μας οδήγησαν στην ταπείνωση και την τραγωδία, θα πιάσουν τώρα!

Όπως τότε, λοιπόν, έτσι και σήμερα ο Γιάνης Βαρουφάκης, διατρανώνει την πίστη του στο ευρώ και λέει, απαντώντας στον Λαφαζάνη, πως εμείς δεν είμαστε “ούτε με το Grexit ούτε με το Brexit (σώζει και τη Βρετανία!). Είμαστε στο ευρώ και θέλουμε να μείνουμε στο ευρώ“. Εκτός, όπως σημειώνει, για να επιβεβαιώσει ότι πάντα κλείνει ανούσια και αόριστα το μάτι προς όλες τις κατευθύνσεις, αν εντός του ευρώ “ερημοποιηθεί η χώρα“. Και επειδή η ερημοποίηση μιας χώρας δεν έχει τέλος ούτε υπάρχει ερημόμετρο για να διαπιστωθεί, ο Γιάνης κοροϊδεύει ξανά τους πολίτες στην χώρα μας προκειμένου να επαναληφθεί, αν υπάρξουν ανάλογες συνθήκες, η τραγωδία του καλοκαιριού του 2015 με άλλους χειρότερους όρους.

Η Ελλάδα κύριοι Βαρουφάκηδες έχει ερημοποιηθεί εδώ και καιρό και πρώτα απ’ όλα από την νεολαία της. Ως πότε η προσαρμογή σας στις Βρυξέλλες και τον ολοκληρωτισμό τους, ως πότε ακόμα η τύφλωση μπροστά στον ψευδεπίγραφο “ευρωπαϊσμό” και στην παγκοσμιοποίηση των ελίτ, θα εκτελεί την πατρίδα μας και το μέλλον της για χάρη μιας νάρκισης, παρακμιακής, καλοταϊσμένης, εθελόδουλης και ψευτοδιεθνιστικής ελίτ της χώρας μας;»
πηγή
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Μας εκβιάζουν στο όνομα του ευρώ. Τώρα μας εκβιάζουν και με τη Συνθήκη Σένγκεν. Ως πότε θα ανεχόμαστε τη γερμανική ευρωζώνη που ισοδυναμεί με το 4ο Νομισματικό Ράιχ;». Αυτό ανέφερε, μεταξύ άλλων, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης σε έδωσε συνέντευξη που παραχώρησε στο ρ/σ Alpha 9.89.
Στο πλαίσιο της συνέντευξης, αναφερόμενος στο τραγικό δυστύχημα με το ελικόπτερο του Πολεμικού Ναυτικού, ο επικεφαλής της Λαϊκής Ενότητας εξέφρασε την αμέριστη συμπαράσταση και την αλληλεγγύη του στις οικογένειες των στρατιωτικών. «Σε κάθε περίπτωση χρειάζεται άμεση και σε βάθος διερεύνηση της τραγωδίας. Να γίνει πλήρης διερεύνηση και άμεση απόδοση ευθυνών», είπε.
Ο κ. Λαφαζάνης τόνισε επίσης και τα εξής: «Έχουμε μια ασπόνδυλη, παραδομένη κυβέρνηση -οικονομικά στη Γερμανία και πολιτικοστρατιωτικά στις ΗΠΑ. Η Ελλάδα άγεται και φέρεται από τους πιστωτές της. Δεν διαμορφώνει τις εξελίξεις, απλά εκτελεί εντολές. Δεν έχουμε δημοκρατία σε αυτή τη χώρα». Επίσης έκανε λόγο για «ταπεινωτική συνθηκολόγηση Τσίπρα απέναντι στο μνημόνιο. Ο Τσίπρας έκανε προσωπικά μια κυβέρνηση χωρίς καμία βάση διαλόγου, δημοκρατίας και διαφάνειας. Δεν δικαιολογείται ο Τσίπρας να κινείται και να αποφασίζει ως απόλυτος άρχοντας. Δεν μπορώ να αντιληφθώ πώς ο Τσίπρας έγραψε 2 φόρες στα παλιά του παπούτσια τη λαϊκή ετυμηγορία».
Αναφερόμενος στο υπουργικό συμβούλιο είπε πως «είναι κρίμα οι υπουργοί να γίνονται ντεκόρ, να μαζεύονται μόνο και μόνο για να κάνει διάγγελμα ο πρωθυπουργός».
Για την εμπλοκή του ΝΑΤΟ στην αντιμετώπιση του προσφυγικού είπε ότι «πρόκειται για εθνική ντροπή. Το ΝΑΤΟ κατακτά το Αιγαίο, έχουμε μετατραπεί σε αποικία και νατοϊκό οικόπεδο. Το ΝΑΤΟ, ως γνωστόν, αμφισβητεί κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας και τη στρατιωτική παρουσία της Ελλάδας σε σειρά από νησιά. Αυτό το ΝΑΤΟ αναλαμβάνει, δυστυχώς, την ευθύνη στο Αιγαίο και όχι οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας μας. Αυτό μπορεί να οδηγήσει στην ρευστοποίηση του Αιγαίου και σε μια πορεία στη συν-διαχείρισής του. Αυτό που ενδιαφέρει το ΝΑΤΟ είναι πώς θα κρατήσει τον πλήρη έλεγχο της περιοχής και πως θα υπηρετηθούν οι στρατηγικές προτεραιότητες των ΗΠΑ και της Γερμανίας».
Για το ζήτημα με τις τηλεοπτικές άδειες ο Π. Λαφαζάνης κατήγγειλε ότι η κυβέρνηση ετοιμάζει «νέα, δική της διαπλοκή στον χώρο των ΜΜΕ». «Μπορεί να πάρουν και ορισμένοι από τους υπάρχοντες καναλάρχες άδεια αλλά θα τίθεται από την κυβέρνηση το πλαίσιο λειτουργίας τους. Μπορεί ακόμα να είναι και όλοι οι παλιοί παίχτες, κάτω όμως από νέο πλαίσιο με τους κανόνες που θα επιβάλει με αντιδημοκρατικό τρόπο η ίδια η κυβέρνηση», εκτίμησε.
Τέλος το κορυφαίο στέλεχος της ΛΑΕ υπογράμμισε τα εξής: «Η Ελλάδα χρειάζεται μια μεγάλη δημοκρατική ανατροπή για να θεμελιωθεί σε νέες βάσεις. Πρέπει να τελειώνουμε με αυτό το καθεστώς που μας έφερε σε αυτά τα χάλια. Η Ελλάδα είναι υπό κατοχή. Πρέπει να λάβουμε γρήγορα τις αποφάσεις μας για τη χώρα. Πρέπει να ανασάνει και να απαλλαγεί από τον μνημονιακό ζυγό που μας πνίγει. Αν δεν το αντιληφθούμε και δεν αποφασίσουμε να απαλλαγούμε γρήγορα από τα μνημόνια, θα είμαστε μοιραίοι σε έναν μοιραίο και ιστορικό τόπο, γιατί τον καταστρέψαμε ολοσχερώς. Χρειάζεται μια νέα λαϊκή ενότητα που θα φέρει τη δημοκρατία, θα αποκαταστήσει την εθνική ανεξαρτησία και την κοινωνική δικαιοσύνη. Πρέπει να βγούμε από την κρίση με δύσκολες και τολμηρές αποφάσεις».

Πολιτικές και ποινικές ευθύνες στον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, στον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Γιάννη Δραγασάκη, τους υπουργούς Ευκλείδη Τσακαλώτο, Γιώργο Σταθάκη και τον διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος Γιάννη Στουρνάρα, καταλογίζει ο πρόεδρος της Λαϊκής Ενότητας Παναγιώτης Λαφαζάνης, για το "μέγα σκάνδαλο", όπως το χαρακτηρίζει, της ανακεφαλαιοποίησης των Τραπεζών.

Η ανακεφαλαιοποίηση έγινε με "σκοτεινές διαδικασίες και ντροπολογίες", είπε ο κ. Λαφαζάνης, σε συνέντευξη Τύπου, που έδωσε στη Θεσσαλονίκη.

"Οι φορολογούμενοι Έλληνες έχασαν 40 δισεκατομμύρια ευρώ, το ΤΧΣ αναγκάστηκε να αποδεχθεί εξευτελιστικές τιμές για τις μετοχές των Τραπεζών και οι Τράπεζες πέρασαν σε ξένα κερδοσκοπικά χέρια, εν πολλοίς άγνωστα" τόνισε και πρόσθεσε:

"Εδώ υπάρχουν πελώριες πολιτικές και βαρύτατες ποινικές ευθύνες για το σκάνδαλο. Και τις ευθύνες τις έχουν ο πρωθυπουργός, ο Αλέξης ο Τσίπρας, ο Γιάννης ο Δραγασάκης, ο Ευκλείδης ο Τσακαλώτος, ο Γιώργος ο Σταθάκης και ο Γιάννης ο Στουρνάρας. Όλοι αυτοί, δηλαδή, οι οποίοι μετείχαν στη λεγόμενη ανακεφαλαιοποίηση των Τραπεζών. Εμείς δεν πρόκειται να αφήσουμε αυτή την υπόθεση να ξεχαστεί και να κουκουλωθεί".

Επανέφερε την πρόταση της Λαϊκής Ενότητας για τη συγκρότηση Εξεταστικής Επιτροπής για το ζήτημα και εξέφρασε την ικανοποίησή του, διότι το ίδιο ακριβώς ζήτησαν και άλλες δυνάμεις.

Επισήμανε ότι "είναι απερίγραπτο κατάντημα της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα να φλερτάρει με τον Βασίλη Λεβέντη και να εκλιπαρεί για τη στήριξή του".

Για τη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών υπό τον πρόεδρο της Δημοκρατίας υπογράμμισε ότι "ήταν η αρχή του τέλους για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και ο πρόλογος για να πάμε σε οικουμενική μνημονιακή κυβέρνηση".

Σε ερώτηση αν μιλάει με βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και του λένε ότι μπορεί να μην ψηφίσουν τα μέτρα, ο κ. Λαφαζάνης απάντησε ότι μιλάει με όλους τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν μπορεί να ξέρει τι θα κάνει ο κάθε βουλευτής. Πάντως, ελπίζει να μην ψηφίσουν το "ασφαλιστικό τερατούργημα και τον σφαγιασμό της μικρομεσαίας αγροτιάς", όπως είπε, εκφράζοντας την εκτίμηση ότι δύσκολα θα περάσουν αυτά τα μέτρα.


Σε ερώτηση για τις κινήσεις της Ζωής Κωνσταντοπούλου, απάντησε ότι είναι εξαιρετική η συνεργασία και η συνεννόηση μαζί της, γνωρίζει τις πρωτοβουλίες της και τις στηρίζει.

Η Λαϊκή Ενότητα θα είναι η μεγάλη έκπληξη των εκλογών, θα παίξει καθοριστικό ρόλο στις μετεκλογικές εξελίξεις και ο στόχος της είναι να βρεθεί γρήγορα σε κυβερνητική θέση, τόνισε ο πρόεδρος του κόμματος Παναγιώτης Λαφαζάνης, στη συνέντευξη Τύπου, που έδωσε στο πλαίσιο της ΔΕΘ.

Για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, είπε ότι "δεν έπεσε από κανέναν, παραιτήθηκε ταπεινωτικά και δεν τόλμησε να πάει να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης στη Βουλή, επειδή φοβήθηκε μην πάρει ψήφο εμπιστοσύνης, όχι, βέβαια, από εμάς".

Σε ερώτηση πότε αντιλήφθηκε ότι χωρίζουν οι δρόμοι με τον ΣΥΡΙΖΑ απάντησε ότι "επί χρόνια υπήρχαν διαφορές και αντιπαραθέσεις".

Όπως εξήγησε, "θέταμε θέμα να υπάρχει εναλλακτικό σχέδιο, είχαμε διαφορές, ασκούσαμε κριτική, διαφωνήσαμε με τη Συμφωνία του Φεβρουαρίου και το είπαμε δημόσια. Δίναμε τη μάχη πιστεύοντας ότι η κυβέρνηση θα έκανε τη σύγκρουση με το ευρωπαϊκό κατεστημένο. Δεν μπορούμε να συμπορευόμαστε με κόμματα που συνομολογούν Μνημόνια".

Ο κ. Λαφαζάνης κατηγόρησε τον κ. Τσίπρα ότι προχώρησε σε πρόωρες εκλογές για να αιφνιδιάσει τη Λαϊκή Ενότητα και σχολίασε πως "πήγε για μαλλί και κινδυνεύει να βγει κουρεμένος".

Εξέφρασε την εκτίμηση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα συνεργαστεί μετεκλογικά με το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι, για το σχηματισμό κυβέρνησης, ενώ δεν απέκλεισε και το ενδεχόμενο συνεργασίας με τη ΝΔ.

"Δεν μπορεί να υπάρξει μνημονιακή κυβέρνηση χωρίς το ΠΑΣΟΚ, θα γίνει πάλι παίκτης", είπε και σχολίασε: "Θαυμάστε κυβέρνηση. Αν λέγαμε, στον ενιαίο ΣΥΡΙΖΑ, ότι μπορούμε να συνεργαστούμε με το ΠΑΣΟΚ, θα έπεφτε το γέλιο της αρκούδας".

"Πρέπει να τελειώνουμε με τα Μνημόνια και τις πολιτικές λιτότητας", είπε ο κ. Λαφαζάνης και σημείωσε πως "το εθνικό νόμισμα δεν είναι καταστροφή".

Εξέφρασε τη λύπη του γιατί, όπως είπε, η ηγεσία του ΚΚΕ έχει ανακηρύξει κύριο αντίπαλό του τη Λαϊκή Ενότητα και "κακοήθεις" χαρακτηρισμούς. Για τη φράση "Λαφαζανιές" του γενικού γραμματέα του ΚΚΕ,Δημήτρη Κουτσούμπα, παρατήρησε: "Δεν με αγγίζει, δεν με μειώνει προσωπικά και την αντιπαρέρχομαι. Δεν αισθάνομαι αντίπαλος με το ΚΚΕ".

Για τη συνεργασία της Ελλάδας με τη Ρωσία στον τομέα της ενέργειας, τόνισε πως εφόσον γινόταν η κοινοπραξία θα δινόταν προκαταβολή για το έργο του αγωγού και ζήτησε να υλοποιηθεί πλήρως η σχετική συμφωνία.

Σε ερώτηση για την επένδυση χρυσού στις Σκουριές, απάντησε ότι οι κατηγορίες που εκτοξεύονται εναντίον του είναι "ευτελής αντιπερισπασμός" και σημείωσε: "Εγώ, ως υπουργός, άνοιξα το θέμα, με τόλμη και αποφασιστικότητα, για την κυβέρνηση".

Η επικεφαλής του ψηφοδελτίου της Λαϊκής Ενότητας στην Α΄ Αθήνας, Ζωή Κωνσταντοπούλου, είπε ότι οι εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου είναι "εκλογές εκκαθάρισης των αντιμνημονιακών δυνάμεων", τις σχεδίασαν οι δανειστές σε συνεργασία με το μέγαρο Μαξίμου και τον πρόεδρο της Δημοκρατίας και το πραγματικό δίλημμα είναι ευρώ ή δημοκρατία".

Επιτέθηκε στον Αλέξη Τσίπρα για την απόφασή του να ψηφίσει το Μνημόνιο και υπογράμμισε: "Τον υπερασπίστηκα όσο κανείς, περισσότερο ακόμα και από ό,τι ο ίδιος τον εαυτό του". Σταμάτησε, όμως, να τον υπερασπίζεται όταν μίλησε για "παιδιαρίσματα" και "σουρεαλισμούς".

Για το δίλημμα "νέο η παλιό", που θέτει ο ΣΥΡΙΖΑ, επισήμανε πως "το θέτουν εκείνοι που εγκατέλειψαν τους νέους και τη νεολαία και που τους εγκατέλειψαν οι νέοι και η νεολαία. Παράλληλα κατηγόρησε τον ΣΥΡΙΖΑ ότι χρησιμοποιεί "συκοφαντίες", "λάσπη" και παλαιοκομματικές μεθόδους".

Στο τέλος της συνέντευξης Τύπου ομάδα νέων του κόμματος φώναξε συνθήματα.

Η συνέντευξη ξεκίνησε με βιντεοσκοπημένο μήνυμα του Μανώλη Γλέζου, που έκανε λόγο για ένα κίνημα για την Ελλάδα.

Αποσπάσματα της συνέντευξης Τύπου







πηγή