Articles by "Χατζηστεφάνου"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Χατζηστεφάνου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Από τα δεκάδες σχόλια που έκανε το ελληνικό και διεθνές φιλελευθεριάτο με αφορμή το θάνατο του Φιντέλ Κάστρο έλειπε πάντα μια λέξη – η λέξη εμπάργκο.

Φαντάζει αδιανόητο πως μπορούν να μιλούν για μια χώρα, που επιβίωσε κάτω από το σκληρότερο και πιο μακροχρόνιο οικονομικό αποκλεισμό που έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα τους τελευταίους αιώνες, και να ξεχνούν το στοιχείο που καθορίζει την ύπαρξή της.

Ο λόγος για τον οποίο νοιώθουν τα πόδια τους να τρέμουν όταν σκέφτονται το εμπάργκο είναι ότι σε αυτές τις συνθήκες υπάρχει ένας κλάδος ο οποίος καταρρίπτει την κοσμοθεωρία τους για την ελεύθερη αγορά. Είναι ο κλάδος της υγείας.

Μόνο το γεγονός ότι η Κούβα έχει εδώ και δεκαετίες χαμηλότερα ποσοστά βρεφικής θνησιμότητας από την αμερικανική υπερδύναμη είναι αρκετό για να τινάξει στον αέρα κάθε επιχείρημα για το κυρίαρχο οικονομικό σύστημα.

Η Κούβα βρίσκεται σήμερα στην παγκόσμια πρωτοπορεία σε αρκετούς τομείς της ιατρικής έρευνας.

Τη στιγμή που στις ΗΠΑ χιλιάδες άποροι πολίτες σχηματίζουν ουρές χιλιομέτρων στις 5 το πρωί για να δουν έναν οφθαλμίατρο, Κουβανοί γιατροί έχουν πραγματοποιήσει τρία εκατομμύρια δωρεάν οφθαλμολογικές εγχειρήσεις σε 33 χώρες – κυρίως του Τρίτου Κόσμου.

Η Κούβα είχε εξάγει 50.000 γιατρούς που προσφέρουν δωρεάν τις υπηρεσίες τους – χρηματοδοτούμενοι παλαιότερα από την κυβέρνηση του Ούγκο Τσάβες στη Βενεζουέλα.

Όταν ο (εμμέσως ιδιωτικοποιημένος ΠΟΕ) προσπαθούσε να μαζέψει τα κομμάτια του για να αντιμετωπίσει τον ιό έμπολα, η Αβάνα είχε στήσει ήδη δωρεάν κλινικές σε χώρες της Αφρικής για να προλάβει την εξάπλωση του ιού και να βοηθήσει τους κατοίκους χωρών που λόγω της αποικιοκρατίας δεν είχαν τα μέσα να αντιμετωπίσουν την κρίση.

Πως αντέδρασαν οι ΗΠΑ σε αυτή την κινητοποίηση; Προσπαθούσαν να πείσουν τους Κουβανούς γιατρούς να εγκαταλείψουν τους ασθενείς τους και να ζητήσουν άσυλο στην πλησιέστερη αμερικανική πρεσβεία.


Την ίδια ακριβώς πρακτική εφάρμοζαν και όταν η Κούβα έστειλε γιατρούς στην Αϊτή, οι οποίοι ανέλαβαν το 40% των θυμάτων ή όταν έστειλαν 2.400 γιατρούς για το σεισμό στο Κασμίρ το 2005 (οι οποίοι παρεμπιπτόντως άφησαν πίσω τους τουλάχιστον 30 νέες κλινικές). Οι αμερικανικές πρεσβείες προσπαθούσαν να τους απομακρύνουν από τους ασθενείς για να πετύχουν τα προπαγανδιστικά τους παιχνίδια.
Προσπαθώντας να ταπεινώσουν βέβαια την Αβάνα οι Αμερικανοί διπλωμάτες εξευτέλιζαν απλώς τη χώρα τους και το οικονομικό της σύστημα.

Ήταν φυσικά αναμενόμενο ότι μια χώρα που ζεί για δεκαετίες με ένα από τα χειρότερα εμπάργκο της ιστορίας θα είχε σημαντικές στρεβλώσεις στην οικονομία, την πολιτική αλλά και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Το γεγονός όμως ότι υπό αυτές τις συνθήκες θα δημιουργούσε τομείς που θα ξεπερνούσαν σε αποτελεσατικότητα το αμερικανικό σύστημα είναι κάτι που ο μέσος φιλελές δεν θα μπορέσει να συγχωρέσει ποτέ στον Φιντέλ Κάστρο.

Άρης Χατζηστεφάνου

Το απόσπασμα από την ταινία Sicko του Μάικλ Μουρ για το σύστημα υγείας της Κούβας.



πηγή: http://info-war.gr/
varouf


Δεν πίστευα ποτέ ότι θα έπρεπε να γράψω ένα κείμενο στήριξης στον Γ.Βαρουφάκη. Στα πάνελ που βρεθήκαμε να συζητάμε για το ευρώ και τη δραχμή ή στις ραδιοφωνικές συνεντεύξεις μαζί του πίστευα πάντα ότι ήταν επικίνδυνος για τις επιδιώξεις και τα οράματα της Αριστεράς.

Δυσκολεύομαι να θυμηθώ κάποιον άλλο οικονομολόγο (του δικού του διαμετρήματος) που να επιχειρηματολογούσε με τόσο πάθος για την ανάγκη παραμονής της χώρας στην ευρωζώνη. Ήταν μάλιστα ο πρώτος που έφερε στην Ελλάδα τη θεωρία του Hotel California σχετικά με τις δυνατότητες εξόδου (You can check-out any time you like, But you can never leave!). Γι’ αυτόν ήταν λάθος ότι μπήκαμε στη νομισματική ένωση αλλά θα ήταν καταστροφή να βγούμε.

Ήταν επίσης ο πρώτος που επιτέθηκε στην πρωτοβουλία για τη σύσταση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου. Και μάλιστα το έκανε από τις σελίδες του Protagon με επιχειρήματα που θύμιζαν τα τρομολαγνικά σενάρια των νυχτερινών δελτίων ειδήσεων.

Και ύστερα ήρθαν τα ασυγχώρητα λάθη, από τη θέση πλέον του υπουργού Οικονομικών. Πληρώνοντας τις δόσεις παράνομων και απεχθών δανείων άφησε τα ταμεία να αδειάσουν και εκμηδένισε τις ελπίδες μια σοβαρής διαπραγμάτευσης. Οι προηγούμενες ιδεοληψίες του για την ανάγκη παραμονής στο ευρώ και η άρνησή του για κάθε συζήτηση σοβαρής διαγραφής του χρέους απλώς επιδείνωσαν δραματικά την κατάσταση.

Για όλους αυτούς τους λόγους το info-war άσκησε από την πρώτη στιγμήσκληρή κριτική στην επιλογή του για τη θέση του υπουργού οικονομικών. Είναι μάλιστα κωμικοτραγικό ότι ορισμένοι από τους σημερινούς διώκτες του στον ΣΥΡΙΖΑ δήλωναν ενοχλημένοι από τη στάση μας απέναντι στον «υπουργο-σταρ» της κυβέρνησης Τσίπρα.

Κι όμως σήμερα ο Γιάνης Βαρουφάκης χρειάζεται τη στήριξη όλων μας. Γιατί στο πρόσωπό του δεν διώκεται απλώς ένας πρώην υπουργός οικονομικών ή ένας οικονομολόγος. Διώκεται κάθε άνθρωπος που τολμά να υψώσει το ανάστημά του απέναντι στη δικτατορία της Ε.Ε.

Δεν έχει σημασία εάν σήκωσε το γιακά και αντιμίλησε στους Ευρωπαίους κομισάριους για ιδεολογικούς λόγους για κάποια προσωπική ατζέντα η απλώς επειδή έχει ένα τεράστιο Εγώ, το οποίο δεν μπορεί να κρύψει κάτω από το σακάκι του. Σημασία έχει ότι για εκατομμύρια ανθρώπους σε όλη την Ευρώπη ταυτίστηκε με μια μικρή χώρα που τολμά να τα βάλει με τα θηρία.

Κι αυτό δεν μπορούσε να γίνει ανεκτό ούτε από το Βερολίνο, ούτε από τους Έλληνες γερμανοτσολιάδες-υπηρέτες των τραπεζών ούτε από ορισμένα ασπόνδυλα της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, που επιχειρούν να κρύψουν την ολοκληρωτική παράδοση μιας χώρας πίσω από κόκκινες σημαίες και φωτογραφίες του Τσε Γκεβάρα.

Ο Γιάνης Βαρουφάκης δεν διώκεται επειδή προετοίμαζε εναλλακτικά σχέδια αντιμετώπισης της κρίσης (αυτό ήταν καθήκον του και δυστυχώς το έκανε με μεγάλη καθυστέρηση και προχειρότητα). Διώκεται επειδή στην περίφημη ηχογραφημένη συνομιλία αποκάλυψε το βαθμό με τον οποίο η τρόικα ελέγχει ολοκληρωτικά τον κρατικό μηχανισμό της χώρας και κυρίως τους μηχανισμούς του υπουργείου οικονομικών.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι την ένορκη διοικητική εξέταση εναντίον του διέταξε η Κατερίνα Σαββαΐδου, πρώην υψηλόβαθμο στέλεχος της PriceWaterhouseCooopers και νυν Γενική Γραμματέας Δημοσίων Εσόδων – πρόκειται δηλαδή για την υπηρεσία που, όπως προκύπτει και από τις συνομιλίες Βαρουφάκη, αποτελεί τον δούρειο ίππο για τον απόλυτο έλεγχο της ελληνικής οικονομίας από την τρόικα.

Αν προχωρήσουν οι διώξεις εναντίον του Βαρουφάκη το πραξικόπημα θα έχει ολοκληρωθεί. Κάθε εναλλακτικό σχέδιο εξόδου από την κρίση θα ποινικοποιηθεί έμμεσα η άμεσα. Μέχρι σήμερα όσοι μιλούσαν για έξοδο από το ευρώ είτε απολύονταν (αν ήταν π.χ δημοσιογράφοι) είτε περιθωριοποιούνταν (αν ήταν πανεπιστημιακοί ή πολιτικοί). Στο εξής θα βρίσκονται αντιμέτωποι και με την αυτοαποκαλούμενη «δικαιοσύνη».

Και μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και πρωθυπουργό τον Τσίπρα, θα αναρωτηθεί κάποιος; Την απάντηση έδωσε πρόσφατα ο Μανώλης Γλέζος: Άλλο η κυβέρνηση Μαξίμου και άλλο ο ΣΥΡΙΖΑ.
info-war.com

του  Άρη Χατζηστεφάνου

«H φαβέλα που θα επισκεφθούμε σήμερα είναι μια από τις πιο φιλήσυχες του Ριο ντε Τζενέιρο. Η πιθανότητα να πέσουμε σε διασταυρούμενα πυρά αντιμαχόμενων συμμοριών είναι ελάχιστες» είπε η ξεναγός από το μικρόφωνο και ξανακάθισε στη θέση της. Κοιτάζοντας τα τρομαγμένα βλέμματα των ανθρώπων γύρω μου προσπαθούσα να καταλάβω αν μιλούσε σοβαρά η εάν απλώς ήθελε να σπάσει τον πάγο.

Είχα δοκιμάσει ανάλογα τουριστικά πακέτα σε αρκετές παραγκουπόλεις του πλανήτη από το Νταράβι της Βομβάης, όπου γυρίστηκε και το Slumdog Millionaire, μέχρι τις σκουπιδοπόλεις του Καϊρου. Τότε ήθελα κυρίως για να δω πως λειτουργεί αυτού του είδους ο «ταξικός τουρισμός». Εδώ όμως τα πράγματα ήταν ελαφρώς διαφορετικά. Γιατί ένας επισκέπτης μπορεί να εισέλθει στις περίφημες φαβέλες, τις παραγκουπόλεις του Ριο Ντε Τζανέιρο, είτε με κάποιο οργανωμένο γκρουπ είτε… με δυνάμεις του βραζιλιάνικου στρατού και της αστυνομίας. Δεδομένου όμως ότι στη δεύτερη περίπτωση οι πιθανότητες επιτυχίας είναι περιορισμένες, προτίμησα την πρώτη.

Μόλις τον περασμένο μήνα τα μέλη μιας συμμορίας κατέρριψαν ένα ελικόπτερο της αστυνομίας με ρουκέτες! Αυτά τα παιδιά δεν αστειεύονται.

Καθώς το λεωφορειάκι μας ανέβαινε στα στενά και άναρχα χαραγμένα δρομάκια της παραγκούπολης αναρωτιόμουν πώς αυτή η χώρα αποφάσισε να διεκδικήσει τους ολυμπιακούς αγώνες του 2016 τη στιγμή που ο κρατικός μηχανισμός δεν ελέγχει σημαντικά τμήματα γης στην καρδιά των μεγαλύτερων αστικών κέντρων. Όταν όμως ρώτησα την οδηγό μας εάν είναι ασφαλές να κυκλοφορώ με φωτογραφική μηχανή, μου απάντησε ότι ίσως να μην υπάρχει πιο ασφαλές μέρος στη Λατινική Αμερική. Πραγματικά, από τη στιγμή που θα εισέλθεις στην «πόλη των θεών» ο αρχηγός της κάθε φαβέλας (ο οποίος έχει λάβει μερίδιο των εσόδων του τουριστικού πρακτορείου) είναι προσωπικά υπεύθυνος για την ασφάλειά σου. Όποιος σε πειράξει θα έχει να κάνει μαζί του. Και αυτό σε αρκετές περιπτώσεις μπορεί να σημαίνει… θάνατο

Κάθε φαβέλα είναι μια μικρή αυτόνομη πόλη με τις δικές της (παράνομες) τράπεζες το δικό της (παράνομο) δίκτυο ηλεκτροδότησης, τη δική της (παράνομη) αστυνομία αλλά ακόμη και ένα σύστημα κοινωνικής πρόνοιας το οποίο συχνά λειτουργεί καλύτερα από το αντίστοιχο της βραζιλιάνικης κυβέρνησης. Για όσους κατοικούν σε αυτές, οι φαβέλες αποτελούν τα ασφαλέστερα τμήματα της πόλης και γι’ αυτό μετακομίζουν εδώ ακόμη και μεσαία στρώματα του πληθυσμού που θεωρητικά θα μπορούσαν να νοικιάσουν ένα διαμέρισμα σε καλύτερα σημεία της πόλης.

Οι ιστορίες που μας διηγείται η ξεναγός για τις φαβέλες μοιάζουν βγαλμένες από κάποιο αντεστραμμένο σύμπαν. Θυμάται όταν μια ομάδα αληθινών αστυνομικών επιχείρησε να κλέψει μια τράπεζα σε μια από τις παραγκουπόλεις! Οι δράστες συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν από τον αρχηγό της φαβέλας. Η έννοια του νόμιμου και του παράνομου, του διώκτη και του διωκόμενου είναι συνήθως αντίστροφες στις φαβέλες.

Οι μεγαλύτερες συμμορίες που ελέγχουν σήμερα τις παραγκουπόλεις του Ριο δημιουργήθηκαν μέσα στις φυλακές, όταν το δικτατορικό καθεστώς της δεκαετίας του ’70 και του ’80 έκανε ένα τραγικό λάθος: τοποθέτησε στα ίδια κελιά τους πολιτικούς κρατούμενους της αριστεράς με τους εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου. Το αποτέλεσμα ήταν ότι οι «ποινικοί» διδάχθηκαν από τους κομμουνιστές πως οργανώνεται η παράνομη δράση με σχεδόν λενινιστικούς μηχανισμούς!

Σήμερα οι επικεφαλείς κάθε φαβέλας, έχουν φτάσει να ελέγχουν ένα μικρό «στρατό», άρτια εξοπλισμένο με τα πλέον σύγχρονα αυτόματα όπλα και αντιαρματικές ρουκέτες. Οι φαβέλες ελέγχουν ένα τεράστιο τμήμα της οικονομίας της πόλης. «Ακόμη και το καρναβάλι» θα μου εξηγήσει το ίδιο βράδυ ένας δυτικός διπλωμάτης «είναι ένα γιγαντιαίο πλυντήριο για το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος από το εμπόριο ναρκωτικών και όπλων αλλά και από την πορνεία».
Για να καταλάβω το μέγεθος του προβλήματος θέλησα να δω την πόλη από το λόφο Κορκοβάντο, όπου στέκει το γιγαντιαίο άγαλμα του Ιησού – κατά την προσωπική μου άποψη το σημείο με την ομορφότερη θέα στον πλανήτη.

Μπορώ να φανταστώ πως αισθάνθηκε ο Αμέριγκο Βεσπούτσι όταν έφτασε εδώ για πρώτη φορά την πρωτοχρονιά του 1502. Κοιτάζοντας τον κόλπο του Γκουαναμπάρα, πίστεψε ότι πρόκειται για ένα μεγάλο ποτάμι και έτσι ονόμασε την περιοχή Ριο Ντε Τζανέιρο (Ποτάμι του Ιανουαρίου). Σήμερα η μαγική εικόνα συμπληρώνεται από τα φώτα της πόλης και τα ελικόπτερα που πετούν προς κάθε κατεύθυνση. Το Ριο έχει το μεγαλύτερο αριθμό ελικοπτέρων από οποιαδήποτε άλλη πόλη στον κόσμο. Απογειώνονται από πολυτελείς επαύλεις (περιφραγμένες με ηλεκτροφόρα σύρματα) και πετούν πάνω από τις φαβέλες όπου ζουν οι φτωχότεροι των φτωχών. Κοιτάζοντας όμως την πόλη από ψηλά καταλαβαίνεις ότι σε αρκετές περιπτώσεις οι φαβέλες πήραν την εκδίκηση τους: Οι παραγκουπόλεις καταλαμβάνουν τα καλύτερα οικιστικά «φιλέτα» με θέα που πραγματικά κόβει την ανάσα. Τεράστιοι θύλακες φτώχιας που αναπτύσσονται διαρκώς με τον «τσαμπουκά» των κατοίκων τους.

Για να πάρω μια πληρέστερη εικόνα του Ριο ντε Τζανέιρο θέλω να επισκεφθώ και το ιστορικό κέντρο. Με είχαν προειδοποιήσει να μην πλησιάσω το σαββατοκύριακο, όταν συμμορίες νεαρών λυμαίνονται τους δρόμους. Τώρα όμως ξημερώνει Δευτέρα και το κέντρο μεταμορφώνεται θυμίζοντάς μου την μοναδική ικανότητα της πόλης να κρύβει την ομορφιά μέσα στην ασχήμια. Και ίσως το χαρακτηριστικότερο δείγμα αυτής ης λογικής είναι ο καθεδρικός μητροπολιτικός ναός (catedral metropolitana). Εξωτερικά είναι ένα αποκρουστικός τσιμεντένιος κώνος ύψους 96 μέτρων. Όταν όμως περάσεις μια από τις τέσσερις πύλες εισόδου καταλαβαίνεις τι είχε στο μυαλό του ο αρχιτέκτονας Εντγκαρ Ολιβέιρα ντε Φονσέκα, όταν αποφάσισε να σχεδιάσει έναν από τους πιο λιτούς και παράλληλα εντυπωσιακούς ναούς στον κόσμο.

Από τον καθεδρικό κατευθύνομαι προς το ιστορικό καφέ-εστιατόριο confeitaria colombo. Μια ισχυρή δόση από τη λάμη των αρχών του 20ου αιώνα κυριαρχεί και στην τελευταία λεπτομέρεια, από του γιγαντιαίους καθρέφτες μέχρι τους επιβλητικούς πολυελαίους. Το Colombo περιγράφει με την παρουσία του μια εποχή στην οποία το Ρίο πίστευε ότι διέφυγε για πάντα από τη φτώχεια της Λατινικής Αμερικής για να αποτελέσει μια από τις λαμπρότερες μητροπόλεις του πλανήτη. Αρκετά ιστορικά κτίρια στο κέντρο συνηγορούσαν σε αυτή τη βεβαιότητα, η οποία όμως κατέρρευσε με την μεγάλη ύφεση της δεκαετίας του ‘30 και την μετέπειτα εμπλοκή της Βραζιλίας στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Η πόλη όπως και ολόκληρη η χώρα ξύπνησε από τον εφιάλτη του πολέμου για να συνειδητοποιήσει ότι αποτελεί πλέον και αυτή ένα τμήμα από την περίφημη «πίσω αυλή των ΗΠΑ». Τα νεοφιλελεύθερα πειράματα που πραγματοποιούσαν στη χώρα οι οικονομολόγοι της σχολής του Σικάγο έδειξαν ο χειρότεροι τους πρόσωπο στο Ριο Ντε Τζανέιρο δημιουργώντας τη χώρα με τις μεγαλύτερες οικονομικές ανισότητες στον κόσμο.

Το ερώτημα όμως επανέρχεται πιεστικό. Πως θα καταφέρει αυτή η πόλη των θεών να φιλοξενήσει τους αθανάτους της ΔΟΕ το 2016 και το παγκόσμιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου δυο χρόνια νωρίτερα. Εάν οι αρχηγοί των παραγκουπόλεων δεν συνεργαστούν, το κράτος θα πρέπει να τους κηρύξει (κυριολεκτικά) τον πόλεμο με κίνδυνο να υπάρξουν δεκάδες χιλιάδες νεκροί. Η απάντηση που δίνουν οι καριόκας (οι κάτοικοι του Ριο) είναι «θα δούμε- έχει ο θεός». Κάποιοι άλλοι απαντούν με δυο ανέκδοτα σχετικά με το άγαλμα του Ιησού που κοιτάζει την πόλη: «Το βλέπετε που στέκει με ανοιχτά τα χέρια» μου λέει ένας ταξιτζής και συνεχίζει «Κάποιοι λένε ότι είναι έτοιμος να χειροκροτήσει μόλις δει έστω και έναν Καριόκα να δουλεύει για να φτιάξει την πόλη του. Κάποιοι άλλοι όμως λένε ότι απλώς έχει πέσει θύμα ένοπλης ληστείας και έμεινε με τα χέρια ψηλά».

Passport Φεβρουάριος 2010
Ο κόσμος δεν είναι στον καναπέ. Εκτός αν έτσι μας βολεύει να τον βλέπουμε

Πώς θα διαβάσουν οι ιστορικοί του μέλλοντος τις εξελίξεις των τελευταίων χρόνων στην Ελλάδα; Οι πολίτες, θα γράφουν, πραγματοποίησαν ορισμένες από τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις από δημιουργίας ελληνικού κράτους. Οι εργαζόμενοι, παρά τις συνεχείς προδοσίες από την ηγεσία των μεγάλων συνδικάτων, πίεσαν και ξεκίνησαν τις περισσότερες γενικές απεργίες που γνώρισε ποτέ η Ευρώπη.

Για μήνες η δημόσια ραδιοφωνία και τηλεόραση της ΕΡΤ είχε περάσει στον έλεγχό τους, σε ένα μοναδικό πείραμα στην παγκόσμια ιστορία των ΜΜΕ. Κάτοικοι περιοχών όπως η Χαλκιδική κατάφερναν να μπλοκάρουν την καταστροφή της ζωής τους, παρά την κρατική καταστολή.

Στο ίδιο χρονικό διάστημα, παρά τις απειλές από τα κυρίρχα μέσα ενημέρωσης και τις διώξεις από την κυβέρνηση, οι πολίτες έδωσαν στο σύνολο των κομμάτων της Αριστεράς τα υψηλότερα ποσοστά από την εποχή του εμφυλίου.

Προφανώς, θα συμπεράνουν οι ιστορικοί, η Αριστερά θα έπρεπε να κατέχει την πολιτική εξουσία και να ανατρέψει την πολιτική του αυταρχισμού και της ακραίας αναδιανομής πλούτου από τους κάτω προς τους πάνω. Ο μόνος τρόπος για να σταματήσει κανείς αυτή την εξέλιξη, θα πουν, θα ήταν ένα αιμοσταγές πραξικόπημα με χιλιάδες νεκρούς, φυλακισμένους και εκτοπισμένους ή τουλάχιστον ένας προσχηματικός πόλεμος με κάποια γειτονική χώρα που θα πάγωνε τις εσωτερικές εξελίξεις. Η τουλάχιστον ένας μεγάλος σεισμός, ένα ηφαίστειο, ένας μετεωρίτης. Κάτι.

Τι θα πούμε εμείς στους ιστορικούς του μέλλοντος; Ότι ο κόσμος κατέβαινε στις πορείες αλλά δεν καταφέραμε να δώσουμε ένα πολιτικό νόημα στον αγώνα του και να σχηματίσουμε ένα λαϊκό μέτωπο; Οτι εκτός από τους ίδιους τους εργαζομένους της, κανένας μας δεν εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία της ΕΡΤ;

Το χειρότερο είναι ότι κάποιοι θα θελήσουν να γράψουν στα βιβλία του μέλλοντος ότι όλα πήγαν χαμένα όχι γιατί εμείς κοιμόμασταν αλλά γιατί ο κόσμος έμενε στους καναπέδες του. Η ιστορία δεν γράφεται μόνο από τους νικητές. Γράφεται και από αυτούς που εγκατέλειψαν τη μάχη.

Άρης Χατζηστεφάνου
UNFOLLOW Νοέμβριος 2013
πηγή
Σκοτώστε όσους ζητούν δεδουλευμένα. Όπως η κυβέρνηση



















του Άρη Χατζηστεφάνου

Η τραγικότητα της είδησης της δολοφονίας του 28χρονου, που ζήτησε τα δεδουλευμένα της φίλης του, φαίνεται να καλύπτει μια τρομακτική ομοιότητα των μπράβων της νύχτας με την κυβερνητική πολιτική, για την οποία πολύ λίγα μέσα ενημέρωσης θέλουν να μιλήσουν.

Ας αφήσουμε για λίγο στην άκρη την τραγική κατάληξη του περιστατικού και ας προσπαθήσουμε να φανταστούμε ότι στη θέση του 28χρονου και της φίλης του βρίσκεται ένας κλάδος εργαζομένων ή συνταξιούχων που διαμαρτύρεται για τις περικοπές μισθών, τα χαράτσια, την άρνηση πληρωμής υπερωριών και γενικότερα την καταλήστευση των δεδουλευμένων του.

Ο εργοδότης, που στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου, απαντά σχεδόν πάντα στέλνοντας τους «μπράβους» του (στη δεύτερη περίπτωση τα ΜΑΤ) για να ξυλοκοπήσουν όσους ζητούν τα χρήματά τους.

Και στις δυο περιπτώσεις η διεκδίκηση των δεδουλευμένων μπορεί να χαρακτηριστεί παράνομη με μια στενή ερμηνεία του νόμου – στην πρώτη περίπτωση γιατί ο 28χρονος κινήθηκε εξωδικαστικά, στη δεύτερη γιατί οι όλες οι δυναμικές εργατικές κινητοποιήσεις κρίνονται παράνομες και καταχρηστικές από την «ανεξάρτητη» δικαιοσύνη της χώρας.

Παρόλα αυτά, τα μέσα ενημέρωσης που στηρίζουν την κυβέρνηση θα μεταδώσουν την πρώτη είδηση καταδικάζοντας τη βία του εργοδότη (γιατί το θέμα πουλάει και δεν έχει εκ πρώτης όψεως μεγάλο πολιτικό κόστος) ενώ στη δεύτερη θα καταδικάσουν τη «βία» των εργαζομένων.

Θα τεκμηριώσουν, μάλιστα, αυτή τους την στάση με το γνωστό επιχείρημα ότι το κράτος διαθέτει το μονοπώλιο στη νόμιμη χρήση βίας ενώ ο ιδιότης εργοδότης όχι.

Πόσο πραγματικά διαφέρει όμως η νοοτροπία ενός νονού της νύχτας με την κυβέρνηση της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ (και των κατά καιρούς δεξιών παρατρεχάμενων Καρατζαφέρη, Κουβέλη κλπ);

Θεωρητικά η απάντηση είναι ότι διαφέρουν πολύ γιατί μια κυβέρνηση μπορεί να μεριμνά για το συνολικό συμφέρον της κοινωνίας δυσαρεστώντας ορισμένα τμήματά της και γιατί πράγματι διαθέτει το μονοπώλιο στην άσκηση νόμιμης βίας.

Πρακτικά όμως όλοι γνωρίζουν ότι η κυβέρνηση μεριμνά μόνο για τα συμφέροντα συγκεκριμένων τραπεζών και οικονομικών παραγόντων και πως η δράση της δεν έχει την παραμικρή νομιμοποίηση αφού στην πλειονότητά τους οι οικονομικές αποφάσεις της λαμβάνονται κατά παράβαση του Συντάγματος και χωρίς την έγκριση του κοινοβουλίου – αλλά με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου.

Οι δράστες της στυγερής δολοφονίας θα οδηγηθούν στη δικαιοσύνη γιατί το έγκλημά τους είναι άμεσα ορατό. Οι πρωθυπουργοί του μνημονίου όμως, που ευθύνονται για δεκάδες χιλιάδες θανάτους θα μείνουν ατιμώρητοι.

Εκτός εάν…

πηγή, το είδαμε εδώ
Η ιστορία έχει ως εξής: Ένα περιοδικό, το Unfollow, παρουσιάζει ένα θέμα περί λαθρεμπορίας πετρελαίου στο οποίο φέρονται ως εμπλεκόμενοι ο προμηθευτής του αμερικανικού στόλου, Δ.Μελισσανίδης και ο γνωστός και μη εξαιρετέος ολιγάρχης Σπ.Λάτσης.
Λίγα 24ωρα αργότερα ο συντάκτης του άρθρου, Λ. Χαραλαμπόπουλος, δέχεται απειλητικό τηλεφώνημα από τα γραφεία της εταιρείας του Δ.Μελισσανίδη από κάποιον που υποστηρίζει ότι είναι ο ίδιος ο Μελισσανίδης και απειλεί να σκοτώσει τον συντάκτη και την οικογένειά του και να «σκίσει» όποιον εισαγγελέα τολμήσει να ασχοληθεί με την υπόθεση.
Η ΕΣΗΕΑ και ο πρόεδρός της Δ.Τρίμης παρεμβαίνουν άμεσα και καταδικάζουν το γεγονός.
Την επομένη ένας ακροδεξιός σύμβουλος του πρωθυπουργού (ο οποίος σε τακτά χρονικά διαστήματα ζητά την ανάπτυξη των ενόπλων δυνάμεων στο εσωτερικό της χώρας), με την ιδιότητά του ως δικηγόρος του Μελισσανίδη, ζητά μεταξύ άλλων τη διαγραφή των σχολίων στην ηλεκτρονική σελίδα του περιοδικού.
Μέχρι εδώ όλα καλά. Αυτά είναι καθημερινά φαινόμενα σε όλες ανεξαιρέτως τις δικτατορίες της υποσαχάριας Αφρικής, που βρίσκονται υπό την κατοχή του ΔΝΤ. Συμβαίνουν επίσης σε πρώην σοβιετικές δημοκρατίες, όπου ομάδες ολιγαρχών αφού απέκτησαν τον έλεγχο της δημόσιας περιουσίας μέσω των ιδιωτικοποιήσεων, δολοφονούν τους πολιτικούς τους αντιπάλους. Παρόμοια περιστατικά συναντά κανείς και σε χώρες όπως η Κολομβία,  όπου παραστρατιωτικά τάγματα θανάτου επιτίθενται σε εργαζόμενους και συνδικαλιστές.
Δεν υπάρχει λοιπόν κανένας λόγος να μην συμβαίνουν και στην Ελλάδα του Σαμαρά, του Βενιζέλου και του Κουβέλη.
Το πρόβλημα – και ζητώ συγγνώμη αν γίνομαι κουραστικός σε αυτό το σημείο – είναι ότι αυτή η ιστορία, που θα μπορούσε να γίνει ταινία στο Χόλιγουντ, δεν καταγράφεται ούτε σε μονόστηλο στις εφημερίδες και δεν τις αφιερώνεται ούτε δευτερόλεπτο στα κανάλια.
Όσοι έχουμε εργαστεί σε μεγάλα δημοσιογραφικά «μαγαζιά» στην Ελλάδα ή το εξωτερικό γνωρίζουμε ότι αυτό συνήθως δεν είναι ευθύνη των συντακτών. Εάν λόγου χάρη μια χώρα θεωρεί περιβαλλοντική βόμβα το μονοπύθμενο πετρελαιοφόρο του ιδιοκτήτη του μέσου όπου εργάζεσαι και απειλεί να το βυθίσει αν αυτό εισέλθει στα χωρικά της ύδατα, τότε δεν μπορείς να γράψεις γι’ αυτό το θέμα (αν και έχουν υπάρξει και εξαιρέσεις).
Δεν μπορείς επίσης να δημοσιεύσεις φωτογραφίες από γέφυρες που κατέρρευσαν εάν το μέσο στο οποίο εργάζεσαι ελέγχεται από την κατασκευάστρια εταιρεία της γέφυρας.
Κάθε σύγχρονος δημοσιογράφος όμως έχει και το προσωπικό του blog, ένα λογαριασμό στο twitter και το facebook και πολλούς ακόμη τρόπους να εκφράσει την άποψή του.  Πολύ περισσότερο υπάρχουν «εναλλακτικά» μέσα ενημέρωσης, τα οποία αν και φιλοξενούν διαφημίσεις τραπεζών ή δημοσίων οργανισμών, υποστήριζαν όλα αυτά τα χρόνια ότι ήταν ανεξάρτητα.
‘Οταν όλοι αυτοί οι δημοσιογράφοι και όλα αυτά τα μπλογκ σιωπούν για τις απειλές δολοφονίας ενός δημοσιογράφου η κοινωνία έχει κάθε δικαίωμα να φωνάξει «αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι». Επίσης δεν έχει κανένα λόγο να αγοράζει τις εφημερίδες που δεν αναφέρθηκαν στο γεγονός – οι οποίες καλό είναι να κλείσουν – ενώ αποκτά αυτομάτως το δικαίωμα να διαδηλώνει έξω από τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς που ελέγχουν τις δημόσιες συχνότητες – δηλαδή ελέγχουν το δημόσιο αγαθό της ενημέρωσης.
Προφανώς αυτό είναι άδικο για εκατοντάδες άλλους δημοσιογράφους που δίνουν καθημερινές μάχες αξιοπρέπειας με τη λογοκρισία των αφεντικών τους. Αυτοί είναι οι πραγματικοί ήρωες που παίζουν κορώνα γράμματα το ελάχιστο εισόδημα της οικογένειάς τους για την τιμή της δημοσιογραφίας (προς αποφυγήν παρεξηγήσεων να εξηγήσω ότι δεν θεωρώ τον εαυτό μου έναν από αυτούς τους ήρωες).
Τι να κάνεις όμως; Δεν δίνουν οι μειοψηφίες το στίγμα ενός ολόκληρου επαγγελματικού κλάδου. Εάν η κοινωνία, γενικεύοντας, αποφασίσει ότι οι μπάτσοι είναι γουρούνια και δολοφόνοι και οι δημοσιογράφοι είναι αλήτες και ρουφιάνοι… ε κάτι μπορεί να ξέρει.