Articles by "Βιομηχανία"

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βιομηχανία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

του ακτιβιστή

Το ερώτημα απευθύνεται σε όλους μας: Είναι απλά ηλίθιοι; είναι γραικύλοι; ή μήπως εξυφαίνουν σχέδιο επ' αμοιβή (όχι αναγκαστικά χρηματική); Και προφανώς αφορά την κυβερνητική συμμαχία ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που μας έλαχε ως αυτή που θα έβαζε (ντεμέκ) φρένο στο δοσιλογισμό των προηγούμενων δοτών (ΠΑΣΟΚ - ΝΔ) χαράζοντας την ΥΠΕΡΗΦΑΝΗ ΕΘΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ (προγράμματα Θεσσαλονίκης, σκίσιμο μνημονίων και τα άλλα φληναφήματα που ταϊστήκαμε τα τελευταία δύο τουλάχιστον χρόνια.

Συντελέσθηκε ένα τεράστιο έγκλημα και απ' ότι φαίνεται δεν δόθηκε η δέουσα προσοχή και δεν αναδείχθηκαν οι επιπτώσεις που ήδη ξεκίνησαν και που σαν αποτέλεσμα θα έχουν την περαιτέρω επιδείνωση και συρρίκνωση της ελληνικής παραγωγής, την ολοκληρωτική καταστροφή ενός σημαντικού κλάδου, την μείωση βιομηχανικής παραγωγής και την ακόμα μεγαλύτερη αύξηση της ανεργίας.

Από το Μάρτη του '14, ο ΣΥΡΙΖΑ δια της Αυγής (εδώ) έσκιζε τα ιμάτιά του και εξόρκιζε την πιθανολογούμενη υποταγή των "γερμανοτσολιάδων" Πασοκνουδούδων στη συμφωνία για αύξηση της διάρκειας ζωής του  "φρέσκου" γάλακτος σε 11 ημέρες, χαρακτηρίζοντας την εγκληματική.
Οι ΣαμαροΒενιζέλοι όμως  δεν τόλμησαν να  υιοθετήσουν την πλήρη ντιρεκτίβα της ΕΕ και έτσι φτάσαμε στο γάλα 7 ημερών (έκαναν δηλ το 11 επτά ...).
Να όμως που τον Οκτώβρη που μας πέρασε η δεύτερη φορά "αριστερά" συριζανέλικη διακυβέρνηση της υποταγής και των λεκτικών φούμαρων έρχεται και με υπουργική απόφαση που προφανώς εξυπηρετεί τα συμφέροντα των κτηνοτρόφων και γαλακτοβιομηχάνων της κεντρικής Ευρώπης ανεβάζει τις μέρες διάθεσης από 7 σε 11. Φυσικά το φρέκο γάλα είναι κατ' όνομα φρέσκο και προφανώς είναι υψηλότατης παστερίωσης. Το θέμα δεν μας απασχολεί - αν και θα έπρεπε - πόσο λιγότερο υγιεινό είναι το γάλα με μεγαλύτερη διάρκεια ζωής, μπορεί και να μην έχει ουσιαστική διαφορά αλλά αυτό επιβάλεται να μας το πουν οι ειδικοί  επιστήμονες.

Τις συνέπειες της καταστροφικής αυτής απόφασης του Οκτωβρίου εξετάζουμε και τις τις βλέπουμε σήμερα. Με δεδομένο το αναγκαστικά υψηλότερο κόστος διατροφής των αγελάδων στην πατρίδα μας ( δεν έχουμε τις μεγάλες και ισόπεδες χορτολιβαδικές εκτάσεις της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης) η πώληση φρέσκου (πραγματικά) ντόπιου γάλακτος στις βιομηχανίες πραγματοποιείται με τιμές  λίγο πάνω από τα 40 λεπτά το κιλό. Οι αντίστοιχες τιμές στη Γερμανία, Τσεχία κλπ είναι γύρω στα 25 λεπτά το κιλό. Πλέον το γάλα έρχεται από το εξωτερικό σε τιμές ανταγωνιστικές (sic). Μας έλεγαν όταν έγινε από 5 σε 7 μέρες ότι θα έπεφταν οι τιμές .... παρατηρήσατε κάποια έστω ελάχιστη μείωση;

Οι συμβάσεις για αγορά γάλακτος από τις μεγάλες κτηνοτροφικές μονάδες συνήθως γίνονται ανά δίμηνο. Στις πρόσφατες μαθαίνουμε πως οι ενωμένες (τραστ δεν λέγεται αυτό ;;) γαλακτοβιομηχανίες απαίτησαν τιμές εξευτελιστικές  (αρκετά κάτω από 30 λεπτά/λίτρο) με δεδομένο ότι θα μπορούσαν να αγοράσουν με αντίστοιχες ή και χαμηλότερες τιμές από τους Γερμανούς "φίλους" μας. Οι κτηνοτρόφοι αναγκάστηκαν να δεχτούν τον εκβιασμό γιατί τι να κάνεις την παραγωγή σου αν δεν μπορέσεις να την διαθέσεις άμεσα ; Δεν μπορείς να διατηρήσεις τους τόνους παραγωγής ....που θα αρμέγεις σε καθημερινή βάση.
Ελέγχεται η πληροφορία ότι σφάζονται ζώα σε όλη τη χώρα, προκειμένου να κλείσουν κτηνοτροφικές μονάδες που καθίστανται πλέον ζημιογόνες για τους ιδιοκτήτες τους, χωρίς ούτε μ' αυτόν τον τρόπο να  αποζημιώνονται με δεδομένη τη χαμηλή τιμή κρέατος (μέσα για μέσα λοιπόν).

Από την άλλη έχουμε την πληροφορία ότι έρχονται ήδη εκπρόσωποι (ντήλερς) Τσέχων γαλακτοβιομηχάνων που δεσμεύονται για διάθεση του λίτρου γάλακτος (με την ετικέτα που θέλει ο αγοραστής) σε τιμή πολύ κάτω από την αντίστοιχη  που προμηθεύουν το γάλα στην αγορά οι ελληνικές γαλακτοβιομηχανίες, δελεάζοντας έτσι τους Έλληνες βιομήχανους να κλείσουν τα τμήματα παραγωγής, να απολύσουν τους εργαζόμενους και να κρατήσουν τα logistics  διασφαλίζοντας σαφώς υψηλότερη κερδοφορία (άραγε για πόσο καιρό ;;) διαθέτοντας τσέχικο εισαγώμενο τυποποιημένο γάλα.
Δεν ξέρουμε ότι η απόσυρση από την αγορά γάλακτος της ΦΑΓΕ εντάσσεται σε αυτό το σενάριο (εδώ)

Ο κατήφορος της ελληνικής παραγωγής συνεχίζεται δια υπογραφών και υποταγής των υποτελών ελληνικών κυβερνήσεων ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ.

Τα κουαρτέτα και οι τρόικες (λέγετέ τους θεσμούς αν σας αρέσει) βρίσκοντας κατανόηση στα ευήκοα ώτα των συντρόφων της δεύτερης φορά αριστερά ζητούν μετ' επιτάσεως να διαλυθούν οι τιμές στα παλιά και οικονομικά φάρμακα, δίνοντας χώρο επικυρίαρχου στα ακριβά εισαγόμενα φάρμακα των ευρωπαϊκών πολυεθνικών εταιριών.

Απαιτούν να συμπεριληφθεί στο πολυνομοσχέδιο ως προαπαιτούμενο, η τιμολόγηση των φαρμάκων εκτός πατέντας και των γενοσήμων να γίνεται σε εξευτελιστικά επίπεδα τιμών ενώ παράλληλα αφήνουν ασύδοτα τα ακριβά εισαγόμενα.

Η εφαρμογή του συγκεκριμένου μέτρου θα έχει καταστροφικές συνέπειες για την ελληνική φαρμακοβιομηχανία γιατί συνεπάγεται πολύ χαμηλές τιμές ΜΟΝΟ στα παλαιά και φθηνά φάρμακα ελληνικής παραγωγής. Αυτό θα οδηγήσει στην απόσυρση και υποκατάστασή τους από νεώτερα ακριβότερα και τελικά σε αύξηση της δαπάνης.

Το μέτρο ευνοεί συγκεκριμένα προϊόντα και φαρμακευτικές εταιρείες. Διαλύει τα παλιά φάρμακα, κρατά στο σύστημα τα ακριβά εισαγόμενα και οδηγεί στη δημιουργία ολιγοπωλίων.

Η αξίωση των θεσμών συνεπάγεται εξευτελιστικές τιμές στα ελληνικά γενόσημα που θα αναγκαστούν να διακόψουν την κυκλοφορία τους. Τα Ταμεία θα στερηθούν το όφελος από τα φάρμακα αυτά που παραμένοντας στο σύστημα, συγκρατούν τη δαπάνη.

Δημιουργείται άνισος ανταγωνισμός μεταξύ ελληνικών φαρμακοβιομηχανιών και μεγαλοεισαγωγέων.

Ενώ λοιπόν ζητάμε ΑΝΑΠΤΥΞΗ κλείνουμε χωρίς λόγο τις ελληνικές φαρμακοβιομηχανίες που δημιουργούν προστιθέμενη αξία μέσω της ενίσχυσης της απασχόλησης, των επενδύσεων, των εξαγωγών και της τεχνογνωσίας, γεγονός που τεκμηριώνεται από σειρά μελετών.

Έτσι το επόμενο βήμα δείχνει καταστροφή της ελληνικής φαρμακοβιομηχανίας, μετά από σειρά άλλων ισχυρών τομέων της ελληνικής οικονομίας, όπως πρόσφατα της κτηνοτροφίας (με την αύξηση των ημερών που χαρακτηρίζουν το φρέσκο γάλα στις 11 μέρες) ώστε να εισάγονται πλέον κυρίως τα προϊόντα γάλατος από την βόρεια Ευρώπη Γερμανία, Ολλανδία, Γαλλία κλπ).
Την Δευτέρα 13 Οκτώβρη δημοσιοποιήθηκε το πόνημα της εταιρίας «συμβούλων» Ερνστ & Γιάνγκ σχετικά με την τύχη της ΕΛΒΟ. Έγινε καθαρό λοιπόν ότι 9 μήνες «εκκαθάρισης» στόχο είχαν την διάλυση και το ξεπούλημα του εργοστασίου και όχι να βρεθεί πραγματικά λύση.

Σύμφωνα με το «πόνημα» η εταιρία σπάει σε 4 κομμάτια και εκποιείται σαν να είναι βάρος που κάποιοι θέλουν να το ξεφορτωθούν. Αυτό και μόνο δείχνει ότι δεν υπάρχει καμία διάθεση να αξιοποιηθούν οι δυνατότητες του εργοστασίου.

Γίνεται επί της ουσίας ένα πλιάτσικο στην δημόσια περιουσία, όπου διάφορα αρπακτικά θα «διαγωνιστούν» μεταξύ τους ποιος θα πάρει ποιο κομμάτι (αν και συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις οι μεγάλοι παίκτες έχουν προσυμφωνήσει ποιος θα χτυπήσει τι).

Η «Πρόσκληση Ενδιαφέροντος» δεν αναφέρει λέξη για τους 375 εργαζόμενους, δείχνοντας ότι αυτοί θεωρούνται «βαρίδι» για τους αγοραστές.

Με βάση αυτό, και με βάση τα δημοσιεύματα που ήδη καλλιεργούν ένα κλίμα ότι «δεν υπάρχει ενδιαφέρον», φαίνεται ότι το επικρατέστερο σενάριο είναι το κλείσιμο της εταιρίας, με την εκποίηση του πλούτου της έναντι πινακίου φακής. Αλλά ακόμα και στην περίπτωση που βρεθεί ενδιαφερόμενος να αγοράσει το εργοστάσιο, δεν θα έχει καμία δέσμευση για το πόσους εργαζόμενους θα κρατήσει και με ποιους όρους.

Έτσι και αλλιώς βέβαια αποτελεί μέγιστο σκάνδαλο να έχει δώσει το κράτος μια βιώσιμη επιχείρηση στους ιδιώτες, αυτοί να την έχουν οδηγήσει στην παρακμή, μετά να την ξαναπαίρνει το δημόσιο και να φορτώνεται τα χρέη των ιδιωτών για να την ξαναπαραδώσει μετά στους ιδιώτες «καθαρή»! Αυτή είναι η ιστορία της ΕΛΒΟ, κι αυτά μόνο σε «μπανανίες» συμβαίνουν!

Υπάρχει άλλος δρόμος;

Το πιθανό κλείσιμο (ή η δραστική συρρίκνωση) της ΕΛΒΟ δεν είναι ένα θέμα που αφορά μόνο τους εργαζόμενους της. Η επικράτηση της λογικής της διάλυσης των παραγωγικών δομών της χώρας προκειμένου να κερδίζει το κεφάλαιο (ντόπιο και ξένο) αφορά τον καθέναν από μας, κι είναι αυτό που μας έχει φέρει στην κατάσταση που βρισκόμαστε.

Η ΕΛΒΟ θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από το Δημόσιο για να μειώσει τα έξοδα των Δήμων, των ΔΕΚΟ και του Κράτους και να αποτελέσει μοχλό ανάπτυξης για την περιοχή. Αρκεί να αξιοποιηθεί το ειδικευμένο προσωπικό και η τεχνική δυνατότητα του εργοστασίου σε χρήσιμα για την κοινωνία πράγματα (αστικά λεωφορεία, απορριματοφόρα, ασθενοφόρα, βαριά οχήματα, τρακτέρ και γεωργικά μηχανήματα, τραμ, ποδήλατα, κτλ). Με τον κατάλληλο «επανεξοπλισμό» (retooling) του εργοστασίου η ΕΛΒΟ μπορεί να μπει ξανά σε τροχιά ανάπτυξης.

Για να γίνει αυτό πρέπει να παραμείνει σε δημόσια ιδιοκτησία, να φύγει ο εκκαθαριστής και να οριστεί νέο ΔΣ. Στο νέο ΔΣ πρέπει να υπάρχει αποφασιστική συμμετοχή εκπροσώπων των εργαζομένων, που θα εκλεγούν από Γενική Συνέλευση, ώστε να μην υπάρχουν κρούσματα διαφθοράς.

Το νέο ΔΣ μπορεί κατ' αρχήν να στραφεί στους αντικυβερνητικούς δημάρχους σε όλη τη χώρα και να ζητήσει όλες οι εργασίες που αφορούν πολιτικά οχήματα των Δήμων να γίνονται στην ΕΛΒΟ.

Πως θα μπει φρένο στο κλείσιμο

Για να μπορέσει να σωθεί η ΕΛΒΟ χρειάζεται κατ’ αρχήν μαχητική στάση από τους ίδιους τους εργαζόμενους. Η «στάση αναμονής» δεν βοηθάει, μια και η κυβέρνηση ελπίζει ακριβώς σε αυτό: να μην δεχτεί καμία πίεση και να μπορέσει να κάνει ελεύθερα χειρισμούς ώστε να ξεφορτωθεί τους εργαζόμενους. Οι εργαζόμενοι πρέπει κατ' αρχήν να ενημερωθούν επίσημα για την κατάσταση απαιτώντας να γίνει Γενική Συνέλευση και να διατυπώσουν αιτήματα με βάση την «Πρόσκληση Ενδιαφέροντος».

Η μάχη που πρέπει να δοθεί είναι να μείνει το εργοστάσιο σε δημόσια ιδιοκτησία, με εργατικό και κοινωνικό έλεγχο και διαχείριση.

Ο αγώνας χρειάζεται να έχει τη μορφή δυναμικών κινητοποιήσεων με σταμάτημα της παραγωγής, απεργία και κλείσιμο της πύλης του εργοστασίου. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να πιεστεί η κυβέρνηση ουσιαστικά.

Ταυτόχρονα, ο αγώνας πρέπει να απλωθεί έξω από τις πύλες του εργοστασίου. Χρειάζεται συντονισμός με άλλους χώρους του ίδιου κλάδου κατ' αρχήν που βρίσκονται σε αναβρασμό (Hellenic Steel, ΙΜΑΝΤΑΣ στο Βόλο, κτλ) αλλά και γενικότερα με αγωνιζόμενους κλάδους (ΒΙΟΜΕ, σχολικοί φύλακες, καθαρίστριες ΥΠΟΙΚ, ΕΡΤ3, κτλ).

Για να αντέξει η απεργία χρειάζεται να δημιουργηθεί απεργιακό ταμείο που θα καλύπτει τουλάχιστον εν μέρει όσους εργαζόμενους αδυνατούν να καλύψουν βασικά έξοδα. Το απεργιακό ταμείο μπορεί να χρηματοδοτηθεί με κουπόνια ενίσχυσης αλλά και εκδηλώσεις συμπαράστασης.

Μπροστά στους εργαζόμενους στην ΕΛΒΟ είναι μια δύσκολη μάχη, αλλά με οργάνωση, ενότητα, σχέδιο και αποφασιστικότητα μπορεί υπάρξει νίκη!

Προκήρυξη της τοπικής οργάνωσης του «Ξ» στη Θεσ/νίκη
πηγή