Articles by "ΑΠΟΨΕΙΣ"

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΠΟΨΕΙΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

από το Nournews

Η παραδοχή του Έλον Μασκ σχετικά με τη χρήση του δικτύου Starlink από το Πεντάγωνο εναντίον του Ιράν σήκωσε το πέπλο της μετατροπής των πολιτικών υποδομών σε μέσο πολέμου, όπου το οικονομικό κέρδος έχει θυσιάσει την ηθική, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ανθρώπινη ευθύνη στο βωμό των στρατιωτικών στόχων.

Οι πρόσφατες αποκαλύψεις του Έλον Μασκ σχετικά με τη χρήση του δορυφορικού συστήματος Starlink από το Πεντάγωνο για την καθοδήγηση drones στον πόλεμο κατά του Ιράν δεν είναι απλώς ένα στρατιωτικό ζήτημα ή μια οικονομική διαμάχη μεταξύ μιας ιδιωτικής εταιρείας και του αμερικανικού στρατού. Αποκαλύπτουν μια τρομακτική πραγματικότητα για την εξέλιξη της τεχνολογίας στον σύγχρονο κόσμο. Ένα σύστημα που αρχικά σχεδιάστηκε για να αναπτύξει παγκόσμιες επικοινωνίες, να εγγυηθεί ελεύθερη πρόσβαση στο διαδίκτυο και να υπηρετήσει την ανθρωπότητα χρησιμοποιείται τώρα για στρατιωτικές επιχειρήσεις, να καθοδηγεί όπλα και να επιδεινώνει την ανασφάλεια. Αυτό το γεγονός καταδεικνύει τα εύθραυστα όρια μεταξύ των πολιτικών τεχνολογιών και των στρατιωτικών εργαλείων, και πώς οι ηγεμονικές δυνάμεις έχουν ενσωματώσει την υποδομή επικοινωνιών στις πολεμικές τους μηχανές.
Κέρδος πριν από την ευθύνη: το πραγματικό πρόσωπο των τεχνολογικών γιγάντων

Αυτό που κάνει την υπόθεση ακόμη πιο εντυπωσιακή είναι η αντίδραση του Έλον Μασκ. Αντί να διαμαρτυρηθεί για τη στρατιωτική χρήση ενός πολιτικού συστήματος ή να κινηθεί νομικά εναντίον του Πενταγώνου για κακή χρήση, απλώς επικρίνει τους όρους και το ποσό της πληρωμής. Σαν το κύριο ζήτημα να μην ήταν η μετατροπή μιας υποδομής επικοινωνιών σε όπλο πολέμου, αλλά μάλλον τα έσοδα που παράγει. Αυτή η στάση αποκαλύπτει το πραγματικό πρόσωπο ενός τμήματος του τεχνολογικού καπιταλισμού, όπου το οικονομικό κέρδος έχει υπερισχύσει της ηθικής ευθύνης, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της εθνικής ασφάλειας.

Ο Μασκ επιβεβαιώνει ουσιαστικά ότι η στρατιωτική χρήση ενός πολιτικού συστήματος συνιστά παραβίαση, και όμως, ακόμη και αυτή η παραδοχή δεν τον οδηγεί ούτε στο να αναστείλει τη συνεργασία ούτε στο να εκφράσει δημόσια τη διαφωνία του. Δεν αναφέρει ούτε τα θύματα του πολέμου, ούτε τις ανθρώπινες συνέπειες αυτής της πράξης, ούτε καν την κοινωνική ευθύνη των εταιρειών τεχνολογίας. Η μόνη του ανησυχία συνοψίζεται σε μία φράση: «Πληρώστε περισσότερα». Αυτή η προοπτική δεν είναι απλώς μια προσωπική άποψη. Είναι εμβληματική μιας επικίνδυνης προσέγγισης όπου η τεχνολογία έχει αντικαταστήσει την ηθική και η ανθρωπότητα έχει υποβιβαστεί σε δεύτερο πλάνο υπέρ του οικονομικού οφέλους.
Starlink: Από εργαλείο επικοινωνίας σε συστατικό μιας πολεμικής μηχανής

Η χρήση του Starlink από το Πεντάγωνο καταδεικνύει τέλεια τη στρατιωτικοποίηση των πολιτικών υποδομών. Ο σημερινός κόσμος δεν κυβερνάται πλέον αποκλειστικά από τανκς και πυραύλους. Τα δίκτυα επικοινωνιών, οι δορυφόροι, οι ψηφιακές πλατφόρμες και το διαδίκτυο αποτελούν πλέον αναπόσπαστα μέρη του πεδίου της μάχης. Οι δυνάμεις που κάποτε υποστήριζαν την «ελευθερία της πληροφόρησης» χρησιμοποιούν τώρα τα ίδια εργαλεία για να κατευθύνουν στρατιωτικές επιχειρήσεις και να ασκούν πίεση στα έθνη. Αυτή είναι η μεγάλη αντίφαση που παρέμεινε κρυμμένη εδώ και χρόνια πίσω από παραπλανητικά συνθήματα.
Η τεχνολογία δεν είναι ουδέτερη: ο κρυφός βραχίονας των ηγεμονικών δυνάμεων

Υπό αυτές τις συνθήκες, οι ισχυρισμοί της Δύσης σχετικά με την τεχνολογική ουδετερότητα αμφισβητούνται περισσότερο από ποτέ. Πώς μπορούμε να μιλάμε για ανεξαρτησία των υποδομών επικοινωνιών όταν μια ιδιωτική εταιρεία μπορεί να διαδραματίσει ρόλο εν μέσω πολέμου; Πώς μπορούμε να πιστεύουμε στην τεχνολογική ουδετερότητα όταν ένα σύστημα σχεδιασμένο για δημόσιες επικοινωνίες χρησιμοποιείται για την καθοδήγηση μαχητικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών; Η πραγματικότητα είναι ότι ένα σημαντικό μέρος των παγκόσμιων τεχνολογιών δεν είναι πλέον απλώς ένα εργαλείο ανάπτυξης· έχει γίνει ο γεωπολιτικός βραχίονας των μεγάλων δυνάμεων.

Το πιο σημαντικό είναι ότι αυτή η υπόθεση δεν περιορίζεται στις Ηνωμένες Πολιτείες ή την Starlink. Η παραδοχή του Musk αποτελεί μια έντονη προειδοποίηση για το μέλλον του ψηφιακού κόσμου, ενός κόσμου όπου οι εταιρείες τεχνολογίας μπορούν να διαδραματίσουν ρόλο σε πολέμους ατιμώρητα, ενώ παράλληλα συνεχίζουν να παρουσιάζονται ως απλοί «πάροχοι υπηρεσιών». Εάν η στρατιωτική χρήση πολιτικών υποδομών μείνει ατιμώρητη σήμερα, η διαχωριστική γραμμή μεταξύ της εταιρείας τεχνολογίας και του αμυντικού εργολάβου θα εξαφανιστεί εντελώς αύριο.
Η σιωπή των υπερασπιστών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η κατάρρευση των δυτικών συνθημάτων

Η σιωπή πολυάριθμων διεθνών οργανισμών και αυτοαποκαλούμενων υπερασπιστών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων απέναντι σε αυτή την ενέργεια είναι επίσης ανησυχητική. Οι ίδιες ομάδες που καταδικάζουν έντονα ακόμη και τον παραμικρό περιορισμό στις επικοινωνίες σε ανεξάρτητα έθνη παραμένουν σιωπηλές σχετικά με τη στρατιωτική χρήση ενός πολιτικού συστήματος. Αυτό το διπλό μέτρο και σταθμά καταδεικνύει για άλλη μια φορά ότι έννοιες όπως τα ανθρώπινα δικαιώματα, η ελευθερία της επικοινωνίας και η τεχνολογική ουδετερότητα, σε πολλές περιπτώσεις, δεν είναι καθολικές αρχές, αλλά μάλλον πολιτικά εργαλεία που εξυπηρετούν τα συμφέροντα ηγεμονικών δυνάμεων.

Αυτό που συνέβη σήμερα δεν είναι απλώς ένα σκάνδαλο στα μέσα ενημέρωσης· είναι ένα σημάδι ότι ο κόσμος εισέρχεται σε μια νέα φάση σύγκρουσης, μια φάση όπου η τεχνολογία δεν είναι πλέον απλώς ένα εργαλείο για την ευημερία και την ανάπτυξη, αλλά μπορεί να γίνει στοιχείο του μηχανισμού του πολέμου, της πίεσης και της κυριαρχίας.

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, η ευθύνη των εταιρειών τεχνολογίας δεν είναι πλέον μόνο τεχνική ή οικονομική. Είναι επίσης υπεύθυνες για τις συνέπειες των πράξεών τους στον άνθρωπο και στην ασφάλεια και δεν μπορούν πλέον να κρύβονται πίσω από εμπορικές συμβάσεις ή οικονομικές δικαιολογίες.

Εν ολίγοις, το Πεντάγωνο, χρησιμοποιώντας το Starlink, έχει δείξει την προθυμία του να εκμεταλλευτεί τις πολιτικές υποδομές για την εξυπηρέτηση των στρατιωτικών του στόχων. Ο Έλον Μασκ έχει επίσης δείξει ότι, για ορισμένους τεχνολογικούς γίγαντες, το οικονομικό κέρδος μπορεί να υπερισχύει της ηθικής, της ασφάλειας και των ανθρώπινων ζωών. Αυτή είναι η πραγματικότητα που ο κόσμος πρέπει να αντιμετωπίσει με σαφήνεια: αποδεικνύει ότι, αποκομμένη από οποιοδήποτε ηθικό και ανθρώπινο πλαίσιο, η τεχνολογία μπορεί να γίνει το πιο επικίνδυνο μέσο κυριαρχίας της εποχής μας.

πηγή: Nournews μέσω China Beyond the Wall


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει η Λάλε Άλατλι

Το παρόν ΔΕΝ αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας. Τα πρόσωπα, τα ονόματα και οι καταστάσεις ΔΕΝ είναι φανταστικά και οποιαδήποτε ομοιότητα ΔΕΝ είναι συμπτωματική και ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Διάβασα τον τίτλο του μέιλ με μια ξαφνική ταχυκαρδία στο στήθος μου: «Σας πετάμε από όλη την Ελλάδα». Πέρασε ξαφνικά όλη μου η ζωή μου μπροστά από τα μάτια μου. Όπως λένε αυτοί που κοντεύουν πολύ στον θάνατο.

Σκέφτηκα ότι ζω εδώ και σχεδόν είκοσι χρόνια στην Ελλάδα. Είμαι ερωτικός μετανάστης, είχα ερωτευτεί την ελληνική γλώσσα, είχα παντρευτεί μαζί της, ήμασταν μαζί πολλά χρόνια κι έτσι έμεινα εδώ. Μέσα στα χρόνια αυτά η Ελλάδα έγινε το σπίτι για μένα, το καταφύγιό μου. Γνώρισα λαμπερούς ανθρώπους και οι περισσότεροι έγιναν η οικογένειά μου. Και τώρα, μας πετάνε από όλη την Ελλάδα;

Δούλευα πολύ σκληρά. Δίδασκα ατελείωτες ώρες, μετέφραζα ασταμάτητα σαν ένα μυρμήγκι, έκανα διερμηνείες σαν να μην υπάρχει αύριο. Πλήρωνα τους φόρους μου, τις ασφαλιστικές μου εισφορές, χωρίς να πάρω κανένα επίδομα. Και τώρα, μας πετάνε από όλη την Ελλάδα; Δεν μπορούσα να το πιστέψω.

Είχα και εξακολουθώ να έχω μια εφιαλτική περιπέτεια με το αίτημά μου για ιθαγένεια, αλλά τουλάχιστον, μπορούσα ακόμα να ζω εδώ που είναι η πατρίδα μου. Το σπίτι μου, η δουλειά μου, όλοι οι φίλοι μου, όλα τα κατοικίδιά/παιδιά μου ήταν στην Ελλάδα. Η ζωή μου, καλώς ή κακώς, κυλούσε εδώ. Και τώρα μας πετάνε από όλη την Ελλάδα;

Οι εξελίξεις, πρώτα με τον αιμοβορίδη, μετά με τον άλλον που πλεύρισε στις ζωές μας, αυτές των μεταναστών και προσφύγων, είχαν καταστρέψει τη ζωή μου, την ψυχολογία μου και την υγεία μου, αλλά εγώ, κρατώντας ακόμα στην καρδιά μου όλους τους Έλληνες, γνωστούς και άγνωστους, οι οποίοι έδειχναν μια τεράστια αλληλεγγύη σε όλες τις αδικίες, κατάφερνα να συνεχίσω να αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και τώρα μας πετάνε από όλη την Ελλάδα; Μας το ανακοινώνουν με μέιλ κιόλας;

Υπήρξα μέλος σε παραπάνω από είκοσι εθελοντικές ομάδες, μάζευα σκουπίδια στις παραλίες, ήμουν αιμοδότρια, έγγραφα μικρά κείμενα, ποιήματα και δοκίμια στα ελληνικά, μετέφραζα βιβλία από και προς τα ελληνικά. Γιατί εδώ ήταν ο τόπος μου, εδώ ήταν οι άνθρωποι μου. Γιατί μας πετούν τώρα από την Ελλάδα;

Καταβρόχθιζα με μεγάλη λαιμαργία ελληνικά βιβλία. Αγάπησα τον Μίσσιο, τη Ζέη, τον Βάρναλη, τον Ρίτσο, τον Λουντέμη. Άκουγα ελληνική μουσική ακόμα και στον ύπνο μου. Είχα στην καρδιά μου την Καραΐνδρου, τον Χιώτη, τη Φαραντούρη, την Μπέλλου. Και τώρα θα με πετάξουν από την Ελλάδα;

Έκανα σχέδια για τα γεράματά μου σ’ αυτόν τον τόπο του πόνου και της χαράς. Θα έκανα περισσότερη εθελοντική δουλειά. Θα είχα μια ήσυχη ζωή, με τους φίλους μου, με τα αδέσποτα ζώα των δρόμων. Και σχεδίαζα ότι θα πέθαινα εδώ, σ’ αυτόν τον τόπο των φιλόξενων ανθρώπων και του αφιλόξενου κράτους. Αλλά τώρα, μας πετάνε από όλη την Ελλάδα! Όχι μόνο από Αθήνα και Θεσσαλονίκη, αλλά από όλη την Ελλάδα!

Είχα ιδρώσει από το άγχος. Έκλεισα τα μάτια μου για να μαζέψω δυνάμεις. Άκουγα τον αέρα που χάιδευε τις ελιές, κάτι πουλάκια από μακριά. Μύριζαν τα κιτρινισμένα χόρτα έξω. Ένιωθα την καρδιά μου να χτυπάει μέσα στον εγκέφαλό μου, στους καρπούς μου, στα πόδια μου. Πήρα μια βαθιά ανάσα και πάτησα το μέιλ να ανοίξει.

«Σας πετάμε από όλη την Ελλάδα τον Αύγουστο σε απίστευτες τιμές. Η τιμή του πακέτου περιλαμβάνει αεροπορικά εισιτήρια με φόρους και διαμονή σε δίκλινο δωμάτιο. Για περισσότερες πληροφορίες καλέστε μας στο…».

Το μέιλ που με είχε τρομοκρατήσει τόσο πολύ ήταν τελικά η διαφήμιση ενός ταξιδιωτικού γραφείου.


πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Την πλειοψηφία των «δεσμεύσεων» θα μπορούσε να τις εξαγγείλει και ο Νίκος Ανδρουλάκης ακόμη και ο Κυριάκος Μητσοτάκης.


Το πρόβλημα με το να βάζεις πολύ ψηλά τον πήχη, είναι ότι μπορεί να περάσεις από κάτω. Η παρουσίαση του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα στο Θησείο, είχε σκηνοθεσία, φώτα, το παλιό σκηνοθετικό μοτίβο με το κοριτσάκι που φέρνει το μήνυμα (κάτι ανάμεσα στο κοριτσάκι της τελετής έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων και στο κοριτσάκι της Αλλαγής του Αντρέα Παπανδρέου), υποσχέσεις (ξανά) για μια άλλη Ελλάδα και κόσμο που ήθελε από κάπου να πιαστεί.

Στημένος πάνω σε μία κυκλική εξέδρα, ο Αλέξης Τσίπρας, προσπαθούσε να είναι κάτι το νέο και ωραίο που πρώτη φορά κατέβηκε στον πλανήτη της πολιτικής. Η δική μου πρώτη εντύπωση ήταν πως ο Τσίπρας αντιγράφει επικοινωνιακά τον Μητσοτάκη του 2019 , ο οποίος είχε χρησιμοποιήσει ακριβώς το ίδιο φόντο με την Ακρόπολη, παριστάνοντας ωστόσο τον Σταύρο Θεοδωράκη. Ένα υβρίδιο που προσπαθεί να δικαιολογήσει τη συνεχή ροπή προς την πολιτική μετάλλαξη.

Οι συναισθηματικές γενικότητες και οι ποιητικοφανείς βερμπαλισμοί, επιχειρούσαν να εμφανίσουν έναν πολιτικό που μόλις ανακάλυψε τι πρέπει να γίνει. Παίζοντας τον ρόλο «Σταύρος Θεοδωράκης ο Β΄», ο Αλέξης Τσίπρας, ανακάλυψε τις θάλασσες, τα λιόδεντρα, τις ομορφιές της Ελλάδας ως αντίδοτο στην φαρμακερή πολιτική του Μητσοτάκη. Την ίδια ώρα ωστόσο προσέφερε και «ολίγον από Αριστερά», με πρώτο και κύριο το όνομα του κόμματός του που είναι Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη. Ο πρώην πρωθυπουργός φαίνεται να επιβεβαιώνει τον εαυτό του, σε κείνη την αναφορά γκάφα στη «στροφή 360 μοιρών», επιστρέφοντας εκεί απ όπου ήθελε να απομακρυνθεί: την Αριστερά.

Σε μια πιο πραγματιστική ανάλυση που έκανε πολύ καλή φίλη για την εμφάνιση Τσίπρα, θυμίζει τον φανταστικό ήρωα στο «καφέ της Χαράς», Περίανδρο Πώποτα, ο οποίος έχει ως πολιτικό του σύνθημα το «Μπρος, πίσω». Προφανώς πρόκειται για μια κατά Μαραντζίδη μετάφραση της γνωστής τακτικής του Λένιν «Ένα βήμα μπρος, δυο βήματα πίσω», που τον εμφανίζει ως Πώποτα.

Από άποψη ουσίας, αυτό που παρουσίασε ο Τσίπρας δεν ήταν η διακήρυξη ενός κόμματος, όπως άλλωστε το κείμενο που εμφάνισε το Ινστιτούτο του πριν μερικές μέρες ως «Μανιφέστο» δεν ήταν μανιφέστο. Η διακήρυξη ενός κόμματος, περιλαμβάνει πολιτικές και ιδεολογικές αρχές του κόμματος, όχι με την έννοια του προσδιορισμού (Αριστερό ή Δεξιό κόμμα) αλλά με την έννοια της πολιτικής επεξεργασίες και των λύσεων. Οι αναφορές στα καρτέλ, την ακρίβεια, το Κράτος Δικαίου και όσα αναφέρθηκαν ως «δεσμεύσεις» ήταν γενικόλογες αναφορές προεκλογικού τύπου, χωρίς προγραμματική επεξεργασία. Δεν φτάνει να λες θα φορολογηθούν τα μεγάλα εισοδήματα (αυτό είναι προεκλογικό πυροτέχνημα) αλλά γιατί έχει σημασία να φορολογηθούν και πώς αυτό θα ενταχθεί σε μια ανασυγκρότηση της χώρας. Την πλειοψηφία των «δεσμεύσεων» θα μπορούσε να τις εξαγγείλει και ο Νίκος Ανδρουλάκης ακόμη και ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Την έλλειψη των προγραμματικών θέσεων με πρόσημο, ο Αλέξης Τσίπρας επιχείρησε να τις καλύψει με συναισθηματικές αναφορές στην Αριστερά. Θυμήθηκε την ΕΔΑ, τους αγώνες ακόμη και την Εθνική Αντίσταση. Έχει σημασία πως ως σύμβολο της Αντίστασης ανέφερε την Ηλέκτρα Αποστόλου, την ηρωίδα που βασάνισαν οι ασφαλίτες συνεργάτες των Γερμανών. Απέφυγε αναφορές στα σύμβολα της Εθνικής Αντίστασης Άρη Βελουχιώτη ή Στέφανο Σαράφη, προφανώς για να μην δυσαρεστήσει τον σύμβουλό του και αναθεωρητή της Ιστορίας Νίκο Μαραντζίδη, που τους έχει εμφανίσει ως σφαγείς που προκαλούσαν τους Γερμανούς κάνοντας Αντίσταση.

Ο Αλέξης Τσίπρας κατά τα λοιπά, σκηνοθέτησε τον εαυτό του, κατά τα πρότυπα Μητσοτάκη του 2019. Ο πρώην πρωθυπουργός έπαιξε με επιτυχία το ρόλο. Τολμώ να πω καλύτερα από τους δύο ηθοποιούς που προλόγισαν την εκδήλωση.

Κορυφαία στιγμή υποκριτικής ήταν όταν, ο Τσίπρας ανοίγει το γράμμα που του φέρνει το μικρό κοριτσάκι και μένει θεατρικά έκπληκτος διαβάζοντας το όνομα του κόμματος που ο ίδιος έχει επιλέξει!

Αμήχανες στιγμές στο έργο, ήταν όταν ενώ προσπαθούσε να παίξει τον «παλιό Αλέξη» έπρεπε να κοιτάει τις κακά τοποθετημένες οθόνες με το κείμενο της ομιλίας του και να εμφανίζεται έτσι ως Μεσσίας που αλληθωρίζει.

Ας δούμε όμως πώς προετοιμάστηκε όλο αυτό. Η παράσταση «ΕΛΑΣ ΕΛΑΣ τι θα γίνει φίλε μου με εμάς» άρχισε τις προετοιμασίες τον Μάρτιο του 2024. Ήταν τότε που η κάμερα του κινητού ενός επιβάτη σε αεροπορικό ταξίδι, φωτογραφίζει τον Αλέξη Τσίπρα να διαβάζει ένα memo της Γαλλικού κολοσσού επικοινωνίας Publicis. Το κείμενο φαίνεται να είναι η πρόταση της εταιρείας για το rebranding του Τσίπρα. Την αναδιαμόρφωση δηλαδή του προφίλ του. Όσα ακολουθούν, θυμίζουν τοποθέτηση προϊόντος. Ο Αλέξης Τσίπρας απομακρύνεται από την τρέχουσα πολιτική που καθορίζει η τοξικότητα Μητσοτάκη και φτιάχνει πολιτικό μάγουλο και μακιγιάζ. Φτιάχνει ένα Ινστιτούτο, ταξιδεύει πέραν του Ατλαντικού για να αποκτήσει εσάνς Χάρβαρντ, ζητάει συγνώμη για τη Novartis, διαρρέει ότι είναι πλέον ένας ώριμος συστημικός παίκτης και (κυρίως) υπογράφει, είτε το γράφει είτε όχι, ένα βιβλίο που ευλογεί τα γένια του και ξυρίζει ΣΥΡΙΖΑ τους ανθρώπους με τους οποίους έκανε το άλμα στην εξουσία. Άκρως αντιφατικός, υπερασπίζεται την διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, όχι αυτούς που ήταν μέλη της και ταυτόχρονα δείχνει πως θέλει να την ξεχάσει. Διατρανώνει ότι είναι άλλος, από αλλού και διακατέχεται ξαφνικά από τη λαγνεία του Κέντρου. Στις εμφανίσεις του, ο όρος Αριστερά δεν υπάρχει πουθενά. Του διαφεύγει ότι στη Γάζα γίνεται γενοκτονία και πως ο Νετανιάχου είναι δολοφόνος. Γύρω του, εμφανίζονται ως σύμβουλοι, πάτρωνες και αναλυτές, πρόσωπα όπως ο Νίκος Μαραντζίδης και ο Γιώργος Σιακαντάρης που υπήρξαν πολέμιοι του ίδιου και της πολιτικής του. Δηλώνουν δε δημόσια πως συνεχίζουν να μην εκτιμούν την διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και τον πρωθυπουργό Τσίπρα και να διαβεβαιώνουν πως είναι αυτός που έχει αλλάξει.

Φυσικά όλα αυτά έρχονται ως επιστέγασμα της βουλευτικής του αφωνίας. Παραμένει στη Βουλή επί δύο χρόνια, χωρίς να αρθρώσει λέξη ενάντια στον Μητσοτάκη. Αντιθέτως παρεμβαίνει παρασκηνιακά στο πρώην κόμμα του, το ΣΥΡΙΖΑ, δημιουργώντας διαλυτικές καταστάσεις στο όνομα της προσμονής της επιστροφής του. Αφού ζήτησε με παρέμβασή του να τελειώσει το «τραγικό φαινόμενο Κασσελάκη» (που ο ίδιος επέβαλε στο ΣΥΡΙΖΑ έχοντας την βεβαιότητα του ελέγχου του από το παρασκήνιο), εγκαταλείπει το κόμμα του με τον πιο προσβλητικό τρόπο. Απευθύνεται στο κόμμα, την ηγεσία, τα στελέχη με την απαξιωτική τοποθέτηση που τους εμφανίζει ανίκανους να κάνουν αντιπολίτευση. Αποδίδει στον εαυτό του κατ αξίωμα, τον ρόλο του σωτήρα και Μεσσία.

Μόνο που τα δημοσκοπικά δεδομένα που τόσο αγάπησε και μίσησε ο Τσίπρας, δείχνουν πως δεν έχει πρόσβαση στο ακροατήριο του Κέντρου. Έτσι ξαφνικά, στην παρουσίαση στη Ρεματιά Χαλανδρίου, ανακαλύπτει την «Κυβερνώσα Αριστερά» ξανά. Στο Θησείο, γίνεται η πλήρης μεταμόρφωση. Κάνει Αριστερό κόμμα, θυμάται την Εθνική Αντίσταση και ανακαλύπτει το φως του. Κατά την διάρκεια αυτών των τακτικισμών υπάρχουν μερικά μειονεκτήματα εκτός σκηνοθεσίας:

1. Ο Τσίπρας επιβεβαιώνει πάλι τον μισητό προσδιορισμό του κωλοτούμπα

2. Τελειώνει το παιχνίδι της επικοινωνιακής προσμονής και ξαναμπαίνει στο δια ταύτα της πολιτικής χωρίς να μπορεί να υποστηρίξει ότι προέρχεται από παρθενογένεση. Γιατί δεν έκανε όσα λέει ότι θα κάνει ως κυβέρνηση και γιατί δεν τα υποστήριξε ως Αντιπολίτευση;

3. Θα κινηθεί σε ένα εχθρικό περιβάλλον που ο ίδιος δημιουργεί με το χώρο του, έχοντας δηλώσει προκαταβολικά ότι οι άλλοι είναι οι αχρείαστοι και πεπαλαιωμένοι. Επιπλέον δεν θα ξέρει τι να κάνει όσους ψώνισε για να τον οδηγήσουν προς το Κέντρο κατηγορώντας την Αριστερά.

Ο Τσίπρας εγκατέλειψε τη λαγνεία του Κέντρου και έκανε την εκλογική του ανάγκη Αριστερά. Η σκηνοθεσία μόλις τελείωσε και αρχίζει η πραγματικότητα. Πόσο Πώποτα να αντέξει αυτή η Αριστερά;

ΥΓ: Ο Τσίπρας προφανώς επιθυμούσε ηρωικούς συνειρμούς εθνικής αντίστασης με το ΕΛΑΣ ως όνομα κόμματος αλλά μοιραία παραπέμπει στην Ελληνική Αστυνομία. Το δε σήμα, συγχωρέστε με, παρότι επιχείρησε την αντιγραφή από το αστέρι του ΣΥΡΙΖΑ, θυμίζει σήμα βενζινάδικου.

πηγή:  documentonews 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
ΝΑ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ!!!
Πρεπει να φυγουν να ΑΝΑΣΑΝΕΙ η χωρα !
Αντιγραφω αναρτηση του δικηγορου Ζαχαρια Κεσσε, διαβαστε να φριξετε πως «μπαζωνουν» το θεμα των υποκλοπων:
“Η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου φέρει κεντρική ευθύνη για τη συγκάλυψη στην υπόθεση των υποκλοπών. Η λειτουργία της θυμίζει πλέον σκυταλοδρομία προκαθορισμένων ρόλων και αποφάσεων.
✔ Ο σημερινός κάτοχος της «σκυτάλης» είναι ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ε. Μπακέλας, ο οποίος εμφανίζεται να γνωρίζει, να συντονίζει και να χειρίζεται κρίσιμα ζητήματα της υπόθεσης πριν ακόμη του ανατεθούν επίσημα.
✔ Ο Ε. Μπακέλας έχει καταστεί, με άτυπες ή τυπικές αναθέσεις από τον Κ. Τζαβέλλα, το πρόσωπο που μονοπωλιακά διαχειρίζεται κάθε κρίσιμο ζήτημα που αφορά τις υποκλοπές.
✔ Στις 24.4.2026, λίγες ώρες μετά την αίτηση που κατέθεσα προς τον Κ. Τζαβέλλα, κλήθηκα από τον Ε. Μπακέλα στον Άρειο Πάγο, χωρίς να του έχει ανατεθεί επισήμως οποιαδήποτε αρμοδιότητα επί του ζητήματος.
✔ Κατά τη συνάντηση αυτή ενημερώθηκε προσωπικά από εμένα για νέα εμπιστευτικά στοιχεία, νέες μηνύσεις και για τον κίνδυνο που αντιμετωπίζουν συγκεκριμένα πρόσωπα, καθώς και για την ανάγκη ασφαλούς και εμπιστευτικής κατάθεσης εγγράφων.
✔ Ο ίδιος συμφώνησε ότι έπρεπε να αποφευχθεί η παραγραφή αδικημάτων, ότι υπήρχε δυνατότητα απευθείας παραπομπής σε δίκη των 9 συνεργών των 4 ήδη καταδικασθέντων ιδιωτών χωρίς νέα διαβίβαση της δικογραφίας στον Άρειο Πάγο και ότι εσφαλμένα οι πράξεις είχαν αποδοθεί ως κατ’ εξακολούθηση και όχι κατά συρροή.
✔ Παράλληλα, διατύπωσε άποψη ακόμη και για το ζήτημα της αυτοεξαίρεσης του Κ. Τζαβέλλα, διαβεβαιώνοντάς με ότι ανέμενε η υπόθεση να χρεωθεί σε άλλον εισαγγελικό λειτουργό του Αρείου Πάγου, κάτι που αποδείχθηκε αναληθές.
✔ Αμέσως μετά τη συζήτησή μας, και ενώ βρισκόμασταν έξω από το γραφείο του Κ. Τζαβέλλα, ο Ε. Μπακέλας εισήλθε στο γραφείο του μεταφέροντας όσα είχαν προηγηθεί. Λίγες ώρες αργότερα εκδόθηκε η γνωστή απαράδεκτη διάταξη του Κ.Τζαβέλλα με την οποία κρίθηκε ότι δεν υπήρχε λόγος περαιτέρω έρευνας, ενώ παράλληλα έκλεισε ο φάκελος ώστε να μην κατατεθεί κανένα νέο έγγραφο.
✔ Στις 7.5.2026, ο Κ. Τζαβέλλας ανέθεσε απευθείας στον Ε. Μπακέλα:
• τη νέα αίτηση ανάσυρσης από το αρχείο που υπέβαλε ο Χ. Σπίρτζης,
• καθώς και την αίτηση εξαίρεσης που είχε κατατεθεί κατά του ίδιου του Κ. Τζαβέλλα.
✔ Ο Ε. Μπακέλας έχει επιλεγεί να διαχειρίζεται όλες τις κρίσιμες πτυχές της υπόθεσης, παρά το γεγονός ότι δεν είναι ούτε ο αρχαιότερος ούτε ο εμπειρότερος μεταξύ των υπηρετούντων εισαγγελικών λειτουργών του Αρείου Πάγου. Αυτό συνιστά ευθεία απομάκρυνση από την παραδοσιακή λογική της επετηρίδας και της θεσμικής ουδετερότητας.
✔ Παρά το ότι έχει χρεωθεί την αίτηση ανάσυρσης ήδη από τις 7.5.2026, μέχρι σήμερα δεν έχει προβεί σε καμία ουσιαστική ενέργεια.
✔ Όλα τα παραπάνω δημιουργούν την εικόνα ενός μηχανισμού που λειτουργεί με στόχο όχι την αναζήτηση της αλήθειας, αλλά τον έλεγχο και την απορρόφηση κάθε κρίσιμης εξέλιξης στην υπόθεση των υποκλοπών.
Επισυνάπτω τα σχετικά έγγραφα που αποδεικνύουν την προβληματική χρέωση των αιτήσεων αποκλειστικά από τον Κ. Τζαβέλλα προς τον Ε.Μπακέλα με φωτογραφική παράκαμψη της μέχρι τώρα πρακτικής του Αρείου Πάγου και της επετηρίδας.”

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του ακτιβιστή

Ο οχετός της "καθεστηκυίας τάξης" των κομμάτων δεν άργησε ούτε μέρα προκειμένου να υποδεχθεί με εμέσματα την διαυγή απλή και ξεκάθαρη Διακήρυξη Αρχών της ΕΛΠΙΔΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ της Μαρίας Καρυστιανού.
Σε διατεταγμένη υπηρεσία όλες οι φυλλάδες και οι ιστοσελίδες του συστήματος, Νεοδημοκρατικές, κεντρώες του κοιμισμένου, "αριστερές" της πλάκας, με δημοσιογράφους ενταγμένους στα διάφορα payrools του Μαξίμου κύρια αλλά και του rebranding εξαφανισμένου μέχρι πρόσφατα κολοτούμπα πολιτικού.
Δεν θέλουμε να επεκταθούμε στους λόγους για τους οποίους τα απανταχού λαμόγια και αρδάκια απέκτησαν προσφιλή στόχο την Μαρία και το κίνημα πολιτών. Είναι κατανοητό πιστεύουμε σε όλους πως ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ.
Δείτε τα ξεράσματα που εκτόξευσαν το Σαββατοκύριακο από τα διάφορα κίτρινα εφαλτήρια και κρίνετε την διαπλοκή και τη διαφθορά που αντιπροσωπεύουν:

Κόμματα σαν αυτό της κ. Καρυστιανού κάνουν λόγο για «αποκατάσταση της δημοκρατίας» και για «καταπολέμηση των καρτέλ», λες και ζούμε σε κάποια λατινοαμερικανική μπανανία της δεκαετίας του 1970· υπόσχονται δημοψηφίσματα σε μια εποχή όπου μόνο οι πολιτικά αναλφάβητοι εξισώνουν τα δημοψηφίσματα με τη διεύρυνση της δημοκρατίας. Στην πραγματικότητα, το κόμμα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» είναι προϊόν εκμετάλλευσης: μια μητέρα που έχασε το παιδί της σε δυστύχημα, οφειλόμενο σε κρατική, επιχειρηματική και ατομική αμέλεια, ενδύεται, ως θύμα του Συστήματος, με ηθικό πλεονέκτημα και εκπροσωπεί τους εξοργισμένους, πολλοί εκ των οποίων έχουν εξοργιστεί για αιτίες που ελάχιστα σχετίζονται με την πολιτική. Αλλά, εδώ και δεκαετίες, έχει επικρατήσει η ιδέα ότι όλα είναι πολιτική· κι ότι όλα μας τα προβλήματα θα τα λύσει η «σωστή πολιτική».


Το νέο κόμμα δεν παρουσιάζει κανένα ενδιαφέρον. Δεν έχει προσελκύσει στελέχη με πολιτική πείρα, δεν έχει καμιά φρεσκάδα· είναι η θλιβερή εξέλιξη ενός προσωπικού πένθους. Δεν έχει καν το προσόν που διαφημίζεται ως «καθαρότητα»· ούτε κάποια ιδέα για τη διακυβέρνηση, για τη διπλωματία, για τις διεθνείς σχέσεις. Η πολιτική δεν ασκείται με περιστέρια που φτεροκοπάνε, ούτε με μαύρα τριαντάφυλλα γνωστών designers, ούτε με αναφορές στο «Έγκλημα και τιμωρία» του Ντοστογέφσκι —το οποίο δεν έχει καμία, μα καμία, αντιστοιχία με την πολιτική διαφθορά και την αρμόζουσα τιμωρία της.


Με λίγα λόγια, η εμφάνιση του εν λόγω νέου κόμματος, μετά τη συγκέντρωση οπαδών και φιλοθεάμονος κοινού στη Θεσσαλονίκη, μαρτυρεί περισσότερο αναπαλαίωση παρά ανανέωση: οπισθοδρομικό ιδίωμα μαζί με απλοϊκές αναλύσεις που μπορούν να ικανοποιήσουν αναρχικούς, θρησκευομένους, εθνικιστές, πουριτανούς και γενικότερα όποιους μουντζώνουν, ως μέρος της παραδοσιακής ελληνικής συμπεριφοράς, όλους τους κυβερνώντες, τους πολιτικούς και τους ειρωνικά οριζόμενους ως «πολιτικολογούντες»

Η επιλογή του γνωστού υμνητή του Πούτιν Θανάση Αυγερινού σε ρόλο παρουσιαστή και συντονιστή της ιδρυτικής εκδήλωσης, καθώς και η σύμπραξη προσώπων που έλκουν την καταγωγή τους από τα υπολείμματα του κάποτε αντιμνημονιακού χώρου, δεν αποτελούν μια απλή διακοσμητική επιλογή. Προσδίδουν στο εγχείρημα έναν σαφή πολιτικό προσανατολισμό, ο οποίος διαπνέεται από έναν έντονο αντιευρωπαϊσμό.



Σε αυτό το εκρηκτικό περιβάλλον, η θέση της Ελλάδας απειλείται άμεσα. Επειδή η στρατηγική συμμαχία της χώρας μας με το Ισραήλ αποτελεί ανάχωμα στον νέο-οθωμανικό αναθεωρητισμό, οποιαδήποτε αρνητική εξέλιξη, όπως στο Ιράν, δίνει αμέσως το δικαίωμα στην Τουρκία να επανέλθει επιθετικά, οξύνοντας τη στρατηγική της στο Αιγαίο με νέα casus belli και αναζητώντας νέες συμμαχίες με χώρες όπως η Σαουδική Αραβία και η Αίγυπτος. Καθόλου τυχαία δεν είναι άλλωστε η χρονική συγκυρία που η Τουρκία επιλέγει τη δρομολόγηση του εσωτερικου νόμου για τη Γαλάζια πατρίδα.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο φιλορωσικός απομονωτισμός και το φλερτ με τον φιλοευρασιατισμό στερούνται κάθε ίχνους ρεαλισμού. Η θεωρία ότι η Ελλάδα μπορεί να επιβιώσει αποκομμένη από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και τους συμμάχους της, τη στιγμή που η Τουρκία καραδοκεί, αποτελεί τουλαχιστον γεωπολιτική αφέλεια με ολέθρια επακόλουθα για την πατρίδα μας, για να μη τη χαρακτηρίσουμε υποβολιμαία.



Η Μαρία Καρυστιανού βρίσκεται ακόμα στην αφετηρία και η πολιτική πορεία της παραμένει γρίφος. Από τη διαδρομή του Μπέπε Γκρίλο έχει να πάρει πολλά, δεν θα ήθελε όμως να έχει και την πολιτική κατάληξή του, καθώς ο ιδρυτής του Κινήματος των Πέντε Αστέρων εξαφανίστηκε, έτσι όπως εντυπωσιακά εμφανίστηκε…

Σαν πολιτικός κομήτης…

 

Παρακάτω ένας "πανέξυπνος" πολιτικός αναλυτής προσπάθησε με πολύ οξυδερκή συλλογισμό να αποδώσει στην Μαρία Καρυστιανού την 7χρονη διακυβέρνηση Μητσοτάκη.....

Ισως έχει αξία η αναφορά στην εκδήλωση που διοργάνωσε ο Ν. Φαραντούρης με καλεσμένη την κ. Καρυστιανού και συμμετοχή του Χρήστου Ράμμου, πρώην προέδρου της ΑΔΑΕ, τον οποίο κάποιοι έφταναν να προτείνουν ακόμα και για ΠτΔ. Λίγο αργότερα, ο κ. Φαραντούρης διεγράφη από τον ΣΥΡΙΖΑ, εν συνεχεία συζήτησε με το κόμμα Καρυστιανού, ώσπου εν τέλει ο Νίκος Ανδρουλάκης τον υποδέχτηκε στο ΠΑΣΟΚ.

Και κάπως έτσι, παρά την κυβερνητική κόπωση και τόσες ανοιχτές υποθέσεις, η ΝΔ προηγείται ύστερα από 7 χρόνια διακυβέρνηση με 15 μονάδες.


Στη συνέχεια μια ιδιαίτερα "ευφυής" δημοσιογράφος του Σκάι, σε "πόνημά" της αναφέρθηκε στην ομιλία της Μαρίας Καρυστιανού και είπε ότι «της έμοιαζε σαν να την έγραψε το ChatGPT, αν μπεις στο ChatGPT να ζητήσεις μια ομιλία αντισυστημική, να ξεσηκώνει τα πλήθη, δεν είχε κάτι παραπάνω».


Άλλο σαΐνι της αρδίτικης δημοσιογραφίας κατέληξε στο βαρύγδουπο συμπέρασμα πως η Καρυστιανού "έκλεισε το θέμα Τέμπη":


Η οποία εκμεταλλεύθηκε στο έπακρο την τραγωδία των Τεμπών και την προσωπική της τραγωδία, για να μπει στην πολιτική κονίστρα και και να ανατρέψει το «διεφθαρμένο σύστημα».

Το πρώτο αποτέλεσμα αυτής της εξέλιξης είναι: «Τέμπη τέλος». Όπως είχαμε πει πολύ έγκαιρα, αν η κυβέρνηση Μητσοτάκη «μπάζωσε» τα Τέμπη, η Καρυστιανού τα αποτέλειωσε.

Υπάρχουν όμως κι άλλοι διάττοντες αστέρες της δημοσιογραφίας που χαίρονται για τους ηγέτες που έχουμε και εξορκίζουν την πιθανότητα να κυβερνηθεί η πατρίδα μας από θολά μορφώματα κλπ κλπ.

Μπορεί η Καρυστιανού και οι συμβουλάτορές της να νομίζουν ότι με φληναφήματα του τύπου «ούτε δεξιά ούτε αριστερά» θα γκρεμίσουν το «διεφθαρμένο σύστημα», αλλά σύντομα θα φανεί ότι τέτοια μορφώματα δεν απειλούν κανένα σύστημα. Η «λύση» που προσφέρουν είναι απατηλή. Ο Μίκης και ο Ρίτσος, τραγούδια των οποίων ακούστηκαν στον «Ολύμπιον», ήταν αριστεροί, δεν έλεγαν «ούτε δεξιά ούτε αριστερά».

Οι χώρες κυβερνώνται από παρατάξεις ή κόμματα που έχουν δομή, στελέχη, παράδοση, αρχηγούς, προγράμματα. Δεν μπορούν να κυβερνηθούν από θολά «κινήματα» και πρόσωπα της συγκυρίας, που, εκμεταλλευόμενα τραγωδίες, εκπέμπουν συγκίνηση, αναμασούν αντιπολιτικές ατάκες και διανθίζουν τις ομιλίες τους με «πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια». Αυτά τα έλεγαν οι παλιοί εθνικόφρονες, τα λένε και οι νεότεροι αυτού του είδους, όπως ο Πλεύρης. Δεν χρειαζόμαστε άλλες τέτοιες «Ελπίδες».

Δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αυταπάτη. Η Καρυστιανού και το μόρφωμά της δεν έχουν καμιά σχέση με τον προοδευτικό κόσμο. Και όσοι «παραπλανηθούν» ανήκουν στην κατηγορία των καιροσκόπων.
Ήρθε και η ώρα να γράψουν και οι ρωσόφοβοι που κατατάσσουν το κίνημα στην Ακροδεξιά, ακροαριστερά, στους ρώσους, στα ψέκια και δεν συμμαζεύεται:
Διαβάζω με ενδιαφέρον όσους εντοπίζουν στην πορεία της Μαρίας Καρυστιανού αυτό που θα λέγαμε «σύνδρομο της Βόρειας Ελλάδας». Μια ακατανίκητη ροπή προς την αντιεπιστημονική ερμηνεία του κόσμου και τον αντιδυτικισμό. Προς τις διάφορες ψεκασμένες θεωρίες συνωμοσίας, τη θρησκοληψία, την πατριδοκαπηλία, την επιστροφή στη δραχμή και τον διογκωμένο φιλορωσισμό.

Δεν γεννήθηκαν τυχαία, λένε, στη Βόρεια Ελλάδα οι Ψωμιάδηδες, οι Βελόπουλοι και οι Νατσιοί. Εντοπίζουν εκεί, σε υπέρμετρο βαθμό, τον ψυχολογικό διχασμό της σύγχρονης Ελλάδας που δεν έχει αποφασίσει ακόμη αν ανήκει στα Βαλκάνια ή στην Ευρώπη.

Η εκδήλωση του νέου εγχειρήματος στο «Ολύμπιον» ανέδειξε ένα χύμα και αλλοπρόσαλλο κοινό που προκάλεσε δικαιολογημένα έκπληξη και ειρωνείες. Ένα μείγμα παράξενων ανθρώπων, μεταξύ Ακροδεξιάς και Ακροαριστεράς, μεταξύ Νίκης και ΣΥΡΙΖΑ εμφανίστηκε εκεί. Μπορεί η Αριστερά να την ανέδειξε ως μάνα των Τεμπών και πασιονάρια της Δικαιοσύνης, αλλά η Καρυστιανού επέλεξε τη Δεξιά και ειδικά ό,τι εκπροσωπείται από θρησκόληπτους, αντιεμβολιαστές, δραχμιστές και, κυρίως, από διάφορους περιθωριακούς και ελαφροΐσκιωτους τύπους. Επιπλέον εμφάνισε και μια ιδιαίτερη συμπάθεια προς το Ξανθό Γένος. Σχολιάστηκε από πολλούς ότι πολλά από τα πρόσωπα που εμφανίζονται στο κόμμα της Καρυστιανού μοιάζουν περισσότερο ως πρωταγωνιστές εκπομπής της Αννίτας Πάνια. Κάποιοι ανάμεσά τους λειτουργούν ως εκπρόσωποι του ρωσικού σκοταδισμού και αντιδυτικισμού. Αλλά υπάρχουν και μπόλικοι που έρχονται από έναν κόσμο μιας καλλιτεχνικής και πνευματικής υποκουλτούρας.
Να και γραφικοί και παλαβοί κατ' άλλους:

Μόνο στην Ελλάδα ένα τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα (όπως συμβαίνει, δυστυχώς, παντού) θα έπαιρνε αυτές τις εξωφρενικές διαστάσεις. Και θα έκανε κάποιους ανθρώπους να πιστεύουν ότι μπορούν να μεταμφιεστούν σε κήνσορες και τιμωρούς, ενώ, υπό άλλες συνθήκες, θα παρέμεναν απλώς γραφικοί. Τόσο γραφικοί ώστε να λένε ότι θα βάλουν τους πολιτικούς φυλακή, θα γίνουν πρωθυπουργοί, θα κάνουν τους φτωχούς πλούσιους και θα λύσουν όλα τα προβλήματα. Προκαλώντας φυσικά μόνο γέλια στον περίγυρό τους. Αλλά η Βουλή δεν χωράει, πραγματικά, άλλους παλαβούς θαυματοποιούς. Το 2015 αναμετρηθήκαμε με μια παρέα που έπαιξε τη χώρα στα ζάρια. Όπως φαίνεται, το 2027 θα αναμετρηθούμε με μεγάλες δόσεις γραφικότητας και τρέλας. Πόσο να αντέξουμε.

Καιρός ήταν να επιστρατεύσουν και τον Ψωμιάδη:

«Ακόμα μια φορά ιδρύεται ένα κόμμα το οποίο τάζει. Όλα ωραία ακούγονται κυρία Καρυστιανού και πάρα πολύ ρομαντικά. Μπορεί στην ουσία να γίνει κάτι απ’ αυτά; Και δυστυχώς δεν βλέπω να αγγίζεις και τους νέους. Δεν το λέω εγώ, ο Ζορό τα λέει! Όχι ο Μπαντέρας αλλά ο Ζορό της καρδιάς μας».
Δεν θα σας περάσει καθάρματα .... όση χολή κι αν βγάζετε εναντίον του κινήματος που ήρθε για να μείνει και που θα σας ΑΝΑΤΡΕΨΕΙ !!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Του Γιώργου Χαρβαλιά

Mια υπηρεσία που αναμφισβήτητα έχει προσφέρει στον τόπο η Μαρία Καρυστιανού είναι η ανάταξη της χαμένης ελπίδας. Η αποκατάσταση της πεποίθησης δηλαδή ότι αξίζει να παλεύεις για το δίκιο σου ακόμη και σε ένα περιβάλλον που μοιάζει εκ των προτέρων ναρκοθετημένο.

Η «Μαρία των Τεμπών» είχε το σθένος να τα βάλει με μια αδίστακτη εξουσία, αναζητώντας δικαιοσύνη για την αδικοχαμένη κόρη της και για όλα τα παιδιά μας που έφυγαν εκείνη τη μοιραία νύχτα. Παρότι ανώνυμη, μια απλή πολίτης από εκείνη την έρμη αστική τάξη που εξαϋλώνεται μέσα στη λαίλαπα του οικονομικού μας εξανδραποδισμού, η Καρυστιανού κατάφερε να σταθεί όρθια. Όχι απαραίτητα να νικήσει, αλλά να παλέψει με αξιοπρέπεια και να κλονίσει μια κυβέρνηση που πέρασε αλώβητη από άλλες συμπληγάδες.

Από κει και πέρα οι υπηρεσίες που μπορεί να προσφέρει η ίδια στην πολιτική ζωή του τόπου μέλλουν να κριθούν. Η ελπίδα που γέννησε στη συνείδηση του λοβοτομημένου Έλληνα των Μνημονίων δεν είναι βέβαιο ότι θα μετουσιωθεί σε ελπίδα για τη σωτηρία μιας παραπαίουσας χώρας όπως υπονοεί το όνομα του κόμματος που ανακοίνωσε προχθές.

Η κάθοδός της στον πολιτικό στίβο είναι ασφαλώς καλοδεχούμενη στον βαθμό που αποτελεί συνταγματικό δικαίωμα κάθε Έλληνα πολίτη, και ειδικά ανθρώπων που ενσαρκώνουν κοινωνικούς αγώνες. Πλην όμως οι πραγματικές συνθήκες της ελληνικής κοινοβουλευτικής ζούγκλας μπορεί να αποδειχτούν εξαιρετικά ανθυγιεινές για κάποιον που δεν διαθέτει την απαιτούμενη εκπαίδευση, την εμπειρία, κυρίως όμως τον κυνισμό και την αναισθησία των επαγγελματιών της πολιτικής.

Υπό την έννοια αυτή αναμενόμενα ήταν και τα δηλητηριώδη σχόλια για τον ερασιτεχνισμό ή και τη γραφικότητα της προχθεσινής εκδήλωσης στο Ολύμπιον. Πλην όμως, άτοπα. Γιατί κανείς δεν μπορούσε να έχει την απαίτηση από μία παιδίατρο, μία δικηγόρο, έναν ανήσυχο δημοσιογράφο που ζει στη Ρωσία, και μια ακτιβίστρια με καλλιτεχνικές ανησυχίες από την Καλιφόρνια να στήσουν στο άψε σβήσε προεκλογική συγκέντρωση προδιαγραφών… υπερπαραγωγής, όπως αυτές που οργανώνει η Νέα Δημοκρατία στο Βελλίδειο ξοδεύοντας έναν σκασμό λεφτά.

Η εκδήλωση, λοιπόν, της περασμένης Πέμπτης ήταν προδήλως ερασιτεχνική. Ο Θανάσης Αυγερινός και η Κατερίνα Μουτσάτσου βγήκαν στη σκηνή χωρίς να έχουν ποτέ στο παρελθόν συναντηθεί διά ζώσης. Υποψιάζομαι ότι δεν είχαν προλάβει να κάνουν ούτε μία πρόβα. Ήταν προφανές ότι αυτοσχεδίαζαν. Αλλά και δεν το έκρυβαν. Έμοιαζαν περισσότερο με εθελοντές, παρά με επαγγελματίες.

Και η ίδια η Μαρία Καρυστιανού στην παρθενική προεκλογική ομιλία της, χωρίς να κομπιάζει, δεν έβγαζε στόφα επαγγελματία πολιτικού. Είχε όμως πάθος και μάτι που γυαλίζει.

Είναι απαραίτητα «ντεφό» για τον ηγέτη και τα πρωταγωνιστικά στελέχη ενός νεοπαγούς κόμματος ο ερασιτεχνισμός; Η φανερή δηλαδή έλλειψη πολιτικής τριβής και εμπειρίας; Κανονικά θα σας έλεγα πως ναι. Σε μία κοινωνία όμως που έχει μπουχτίσει από τους επαγγελματίες της πολιτικής και τους θεωρεί συλλήβδην απατεώνες, κλέφτες και ανήθικους, ίσως και να μην είναι.

Στην Ελλάδα του καθεστώτος Μητσοτάκη αυτό ακριβώς συμβαίνει. Ένα μικρό τμήμα της κοινωνίας περνάει καλά γιατί νέμεται μέσα από βρόμικες και αδιαφανείς διαδικασίες τα λεφτά των υπολοίπων και οι άλλοι, οι πολλοί, βαρυγκομούν, ασφυκτιούν και ενίοτε μουντζώνουν.

Κουβεντιάζοντας τις προάλλες με έναν εξαιρετικά έμπειρο δημοσκόπο, από τους ελάχιστους «μη πιασμένους», μου εξέφρασε την άποψη ότι το πολιτικό σκηνικό αλλάζει άρδην. Με τρία νέα κόμματα που προσελκύουν και απογοητευμένους ή και εξοργισμένους πρώην ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας το κυβερνών κόμμα μπορεί σε επόμενες μετρήσεις να μη γράφει ούτε «2» μπροστά. Όπερ σημαίνει ότι, αν γίνονταν οι εκλογές αύριο, δύσκολα θα ξεπερνούσε το κρίσιμο ψυχολογικό κατώφλι του 25% για να πριμοδοτηθεί από το εκλογικό bonus.

Τον ρώτησα ειδικά για τη Μαρία Καρυστιανού και μου είπε ότι μέχρι να φτάσουμε στις κάλπες, που κατά την εκτίμησή του θα στηθούν την άνοιξη του 2027 και όχι τον ερχόμενο Σεπτέμβριο (ο Μητσοτάκης απλώς μπλόφαρε για να αφήσει τους αντιπάλους του να ανοίξουν τα χαρτιά τους), θα την έχουν κατασπαράξει τα σκυλιά του συστήματος. Με τις διάφορες ανοησίες περί «ρωσοκίνητων», «φυτευτών» ή γυρολόγων, αλλά και με τις αθλιότητες της «Ομάδας Αλήθειας» και των άλλων τρολ με τα ουκρανικά σημαιάκια που θα σπεύσουν να χλευάσουν όποιες αδυναμίες είναι φυσικό ένα κίνημα πολιτών με ετερόκλητο ακροατήριο να έχει στη γέννησή του.

Αν όμως, μου είπε ο δημοσκόπος, καταφέρει η Καρυστιανού να φτάσει σχετικά αλώβητη μέχρι τις κάλπες, γυρνώντας την καμπάνια μίσους υπέρ της, τότε μπορεί να διεκδικήσει ένα διψήφιο ποσοστό και να τρίβουμε τα μάτια μας.

«Ξέρεις», συνέχισε ο συνομιλητής μου, «για πρώτη φορά ξαναβλέπουμε ένα φαινόμενο που συναντούσαμε στα χρόνια των Μνημονίων. Έναν κόσμο φοβισμένο, μοιρολατρικό και άβουλο, που προσπαθεί να επιβιώσει σιτιζόμενος από το πελατειακό κράτος κι έναν άλλο κόσμο απασφαλισμένο και έξαλλο, έτοιμο να πει το “γαία πυρί μειχθήτω”. Δεν τον ενδιαφέρει τι θα απογίνει την επόμενη μέρα, αρκεί να ξεκουμπιστούν και κυρίως να λογοδοτήσουν οι «μαφιόζοι» της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Είναι ακριβώς -μου είπε- το ίδιο βουβό εκείνο κύμα εξέγερσης απέναντι στην πολιτική ορθότητα και την «ευρωπαϊκή κανονικότητα» που έδωσε το 61% στο δημοψήφισμα του 2015. Αν δούμε θεαματική προσέλευση στη πρώτη κάλπη και η Καρυστιανού, προτάσσοντας την κάθαρση, καταφέρει να εισπράξει την τιμωρητική ψήφο, θα πάει καλά. Μία αύξηση 10% στη συμμετοχή, που θα προκύπτει σχεδόν εξ ολοκλήρου από ψηφοφόρους που επιθυμούν να αποδοκιμάσουν την κυβέρνηση, θα αλλάξει πλήρως τα δεδομένα. Και θα ανατρέψει τη στρατηγική της Ν.Δ. που ποντάρει σε έναν δεύτερο επαναληπτικό γύρο.

Προσωπικά, σας εξομολογούμαι ότι δεν συμμερίζομαι αυτή την ανάλυση γιατί υποτιμά τα ανακλαστικά του καθεστώτος και όλων όσα το στηρίζουν. Αν το σύστημα μυριστεί κίνδυνο από την Καρυστιανού, θα σπεύσει να τη λιώσει. Με τρόπους που δυσκολεύεστε να φανταστείτε. Εδώ μιλάμε για αδίστακτα καθάρματα που νοθεύουν, μπροστά στα μάτια μας, τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες, ακριβώς για να μην έρθει η ώρα της λογοδοσίας. Μιλάμε για εισαγγελείς εντεταλμένους υπαλλήλους της κυβέρνησης, που δεν θα έχουν κανένα πρόβλημα να στραμπουλήξουν τους νόμους για να πετάξουν το κόμμα της έξω από την εκλογική διαδικασία. Μιλάμε για πανίσχυρους χορηγούς, όπως οι τράπεζες που μπροστά στον κίνδυνο να φορολογηθούν θα επιστρατεύσουν τα μέσα ενημέρωσης που χρηματοδοτούν για να πρωτοστατήσουν στη δολοφονία χαρακτήρα της ίδιας και των συνεργατών της. Μακάρι να έχει δίκιο ο δημοσκόπος που βλέπει την έκπληξη. Αλλά δυστυχώς η πολιτική είναι δύσκολος στίβος για ερασιτέχνες…



του Μανώλη  Κοττάκη 

Η Μαρία Καρυστιανού είναι πλέον πολιτικός αρχηγός και θα αξιολογηθεί από το εκλογικό σώμα με την ίδια αυστηρότητα που κρίθηκαν στο παρελθόν και άλλοι αστέρες του αντισυστημικού μπλοκ, οι οποίοι απεδείχθησαν διάττοντες... Θα την αξιολογήσουμε κι εμείς και στο σωστό και στο λάθος.

Αυτό που μας εντυπωσιάζει για την ώρα είναι πόσο παλαιά εργαλεία χρησιμοποιεί το Μέγαρο Μαξίμου για να αντιμετωπίσει την κυρία Καρυστιανού πριν καλά καλά αρθρώσει την πρώτη πολιτική της λέξη. Γιατί τα εργαλεία αυτά ξεπερνούν την εσωτερική πολιτική αντιπαράθεση και αγγίζουν τις διεθνείς σχέσεις της χώρας σε μια περίοδο πολύ λεπτών ισορροπιών.

Ειδικά στα εθνικά μας θέματα. Κατηγορείται η κυρία Καρυστιανού, και μάλιστα από κορυφαίους υπουργούς, ότι ιδρύει κόμμα του Πούτιν, κόμμα ρωσικό, κόμμα που υπακούει στις εντολές ξένων, κόμμα που φλερτάρει με εχθρική αυταρχική δύναμη. Θα αντιπαρέλθω το γεγονός ότι κάνουν κριτική στην ιατρό για ξένη κηδεμονία πολιτικοί που δείχνουν στις τηλεοπτικές κάμερες με υπερηφάνεια τα μανικετόκουμπά τους με τη σημαία των ΗΠΑ – μανικετόκουμπα με την ελληνική δεν έχουν;

Υπουργοί που πωλούν αντικομμουνισμό στην Ελλάδα, αλλά δέχονται να εφαρμόζονται επί της κεφαλής τους και επί της ακοής τους κομμουνιστικές πρακτικές των σοβιέτ: Παρακολουθήσεις του ιδιωτικού τους βίου τύπου Στάζι. Θα τα αντιπαρέλθω γιατί τα ζητήματα στην πολιτική είναι στρατηγικά και όχι προσωπικά.

Υπάρχουν τέσσερα μεγάλα θέματα που πρέπει να απαντήσει το συγκεκριμένο ρεύμα των «ακροκεντρώων» της πατρίδας μας, γιατί δεξιούς δεν τους λες.

Το πρώτο: Αν έχει ένα πρόβλημα από Βορρά αυτή τη στιγμή η κυβέρνηση, αυτό ονομάζεται Πούτιν ή Ζελένσκι; Το «Ρωσικό» κόμμα είναι το θέμα ή το «Ουκρανικό» κόμμα που κατάπιε τη γλώσσα του στην υπόθεση με το drone που θα κατέστρεφε περιβαλλοντικά το Ιόνιο και θα προκαλούσε αιματοχυσία; Απαντήσεις, παρακαλώ. Γιατί, αν πρέπει να απολογείται κάποιος εδώ είναι το πασίγνωστο κόμμα του φιλότουρκου Ζελένσκι, ο οποίος τα 80 από τα 110 δισ. ευρώ με τα οποία τον ενίσχυσε η Ε.Ε. τα έστειλε σε εργοστάσια των ΗΠΑ και της Τουρκίας. Η Καρυστιανού θα απολογηθεί γι’ αυτά, λοιπόν, ή κάποια άλλα παλικάρια που συγκροτούν τα ελληνικά τάγματα του Αζόφ;

Το δεύτερο: Το 2022 «κηρύξαμε» διά στόματος πρωθυπουργού τον πόλεμο στη Ρωσία και ο κ. Μητσοτάκης δήλωσε ότι θα πρέπει να πολεμήσουμε μέχρι τέλους για να νικηθεί ο Πούτιν. Το 2026 ξέρουμε ότι ο Πούτιν δεν έχασε και είναι συνομιλητής του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, του προέδρου Σι και συντόμως και της Ε.Ε. Πόσο σοφό είναι, λοιπόν, να συνεχίζουμε να κραυγάζουμε σαν να μη συνέβη τίποτε και να επιτιθέμεθα στους Ρώσους επ’ αφορμή της ιδρύσεως του κόμματος Καρυστιανού; Είναι σοβαρή εξωτερική πολιτική αυτή; Τι κόστος θα έχει αυτή η ανοησία στα Ελληνοτουρκικά και στο Κυπριακό;

Το τρίτο: Και αυτά να μην είχαν συμβεί, εδώ έχουμε ένα νέο δεδομένο που προκύπτει από πλήθος ιστορικών πηγών.. ακόμα και από το βιβλίο «Ελευθερία» της Μέρκελ, το βιβλίο του Τσίπρα «Ιθάκη», οι δηλώσεις κορυφαίων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, τα πρακτικά του συμβουλίου πολιτικών αρχηγών του 2015, όπως δημοσιεύθηκαν στα «Νέα», οι συνεντεύξεις του Προέδρου της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου κ.ά.

Το νέο δεδομένο είναι ότι ο Πούτιν που κατηγορείται ως ο εχθρός της Ευρώπης, που βυσσοδομεί για τη διάλυσή της αρνήθηκε να αξιοποιήσει την ελληνική κρίση για να πλήξει το ευρωπαϊκό νόμισμα. Αρνήθηκε να παίξει τον ρόλο του «Μόσκοβου» που του επιφύλαξε η ανιστόρητος κομμουνιστική συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ που τίποτε δεν διδάχθηκε από την τακτική του Στάλιν στη Γιάλτα (είχε στον νου του να κερδίσει τον ζωτικό χώρο των ανατολικών χωρών της αυλής του και όχι τον Γράμμο και το Βίτσι). Και όχι μόνο αρνήθηκε, τηλεφώνησε κιόλας και ενημέρωσε. Εδωσε στο «πιάτο» στη Μέρκελ τους αυτοσχεδιασμούς των συριζαίων που ονειρεύονταν πως θα λύσουν το πρόβλημα της χώρας με 5 δισ. ευρώ από την Gazprom.
Αντιθέτως, όπως προκύπτει από προσεκτική ανάγνωση του βιβλίου του Βαρουφάκη, επιχειρηματικές συνιστώσες της Δύσης... σε συνεργασία με τέως πλέον χώρες της Ε.Ε. ήταν αυτές που εργάστηκαν αόκνως πάνω στο σχέδιο διάλυσης της ευρωζώνης μέσω της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ. Αντί, λοιπόν, κάποιοι να τολμήσουν να «δείξουν» την ευρωπαϊκή πρωτεύουσα όπου έχουν τις καταθέσεις τους ως υποκινητή της κρίσεως, δείχνουν ακόμη τη Μόσχα μέσω Καρυστιανού;

Ας ρίξουν μια ματιά τουλάχιστον ακόμα και στα ντοκιμαντέρ του σταθμού τους. Θα βρουν μια αλήθεια με ακρίβεια «Χιλιοστού», ώστε να μην εκτίθενται αθωώνοντας τον Πούτιν για το ευρώ τη νύχτα και να τον καταδικάζουν ταυτόχρονα ως υποκινητή ίδρυσης κόμματος στην Ελλάδα το πρωί! Άτοπον. (Τα ίδια έκαναν και στον πόλεμο. Κάθε πρωί κατήγγελλαν τον Πούτιν για την εισβολή και για το ενεργειακό μονοπώλιο, και κάθε βράδυ κουβαλούσαν το πετρέλαιό του με τον σκιώδη πειρατικό στόλο των ιδιοκτησιών τους.)

Αυτοί οι αυτοματισμοί πρέπει κάποτε να λήξουν. Δεν κάνουν κακό στην Καρυστιανού, η Ελλάς έχει από απόψεως πολιτισμικών και ορθόδοξων δεσμών αισθήματα φιλίας για τον ομόδοξο λαό. Κακό στη χώρα κάνουν γιατί δείχνουν ότι αρνούνται να παραδεχθούν τη νέα πραγματικότητα που τους ξεπέρασε. Οι Αμερικανοί μιλάνε πλέον με όλους. Και με τους Ρώσους. Εμείς δεν θα μιλάμε με κανέναν; Ξυπνάτε, λυκόπουλα.

πηγή:  dimokratia.gr 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου