Articles by "Νόμπελ"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Νόμπελ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

του Νίκου Λυγερού 

Το λάθος της απόφασης του Βενιζέλου το 1934 αφορά την πρότασή του για την απονομή του βραβείου Νόμπελ Ειρήνης στον Μουσταφά Κεμάλ.


Ευτυχώς, η Επιτροπή Νόμπελ με υποδειγματική σοφία δεν την έλαβε καθόλου υπόψη της κι αυτή η υποψηφιότητα δεν συζητήθηκε καν.

Ωστόσο, έχει ενδιαφέρον να μελετήσουμε το πρωτότυπο αυτής της επιστολής για να κατανοήσουμε αυτόν τον συλλογισμό που δεν λαμβάνει υπόψη την ύπαρξης της γενοκτονίας, ιδίως με την ευκαιρία της συμπλήρωσης των 100 χρόνων της τελευταίας.


Κύριε Πρόεδρε,

Για σχεδόν επτά αιώνες ολόκληρη η Εγγύς Ανατολή και μεγάλο μέρος της κεντρικής Ευρώπης ήταν η σκηνή αιματηρών πολέμων.
Η Οθωμανική Αυτοκρατορία και το απολυταρχικό καθεστώς των Σουλτάνων ήταν η κύρια αιτία.
Η υποδούλωση χριστιανικών λαών, οι θρησκευτικοί πόλεμοι και ο Σταυρός εναντίον της Ημισελήνου που μοιραία επακολούθησαν και οι διαδοχικές επαναστάσεις όλων αυτών των λαών που επιδίωκαν την απελευθέρωσή τους, δημιούργησαν μια κατάσταση, η οποία παρέμενε ως μια σταθερή πηγή κινδύνου όσο η Οθωμανική Αυτοκρατορία διατηρούσε το στίγμα που της είχαν αφήσει οι Σουλτάνοι.


Οι δύο πρώτες παράγραφοι είναι μια ευθεία καταγγελία του καθεστώτος των Σουλτάνων και κατά συνέπεια μόνο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που ο ίδιος θεωρεί ως την αποκλειστική υπεύθυνη για τους αιματηρούς πολέμους στην Εγγύς Ανατολή και στην Κεντρική Ευρώπη.
Παρά το γεγονός ότι αυτή η κατηγορία είναι βάσιμη, έχει τοποθετηθεί στην κορυφή, παραλείποντας τελείως την οποιαδήποτε αναφορά στο καθεστώς των Νεοτούρκων, για να τονίσει το φιλελεύθερο πνεύμα του μεταρρυθμιστή χωρίς να διευκρινίσει βέβαια ότι μέσα στο πλαίσιο γενοκτονίας συνέχισε μέχρι το 1923, την πολιτική που άρχισε το 1894 αναφορικά με τη συστηματική καταστροφή όλων των μη μουσουλμανικών λαών της Aυτοκρατορίας.


Η εγκαθίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας το 1922, όταν το εθνικό κίνημα του Μουσταφά Κεμάλ Πασά θριάμβευσε ενάντια των αντιπάλων του, έθεσε οριστικά τέλος σε αυτό το καθεστώς αστάθειας και αδιαλλαξίας.
Σπάνια, πράγματι, πραγματοποιήθηκε σε ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα μια αλλαγή τόσο ριζική στη ζωή ενός έθνους.
Σε μία αυτοκρατορία σε παρακμή, η οποία ζει κάτω από ένα θεοκρατικό καθεστώς όπου η έννοια του δικαίου και της θρησκείας συγχέονται, αντικαταστάθηκε από ένα κράτος εθνικό και σύγχρονο, γεμάτο σθένος και ζωή.


Είναι ενδιαφέρον να διαπιστώσουμε σε αυτές τις παραγράφους την σύγχυση που υπάρχει ανάμεσα στις έννοιες της αστάθειας και αδιαλλαξίας.
Διότι είναι αλήθεια ότι το νέο καθεστώς δημιούργησε σταθερότητα συνεχίζοντας τη γενοκτονία, εφόσον οι διαφορές είχαν εξαλειφθεί αλλά αυτό επιτεύχθηκε χάρη στην αδιαλλαξία η οποία αποδείχθηκε μέσω της γενοκτονίας και την τελική της φάση που ήταν η χειρότερη δυνατή.
Έτσι η αλλαγή ήταν ριζική, επειδή επρόκειτο απλά για μια πραγματική δικτατορία και τίποτα λιγότερο.
Αναφορικά με την κριτική στην αντιπαράθεση του θεοκρατικού καθεστώτος, όπου η έννοια του δικαίου και της θρησκείας συγχέονται, είναι εξίσου προσβλητική που προέρχεται από έναν πολιτικό ο οποίος ζει σε ένα κράτος, όπου το κράτος και η εκκλησία δεν διαχωρίζονται καθόλου.
Ο Βενιζέλος υπολόγιζε στην άγνοια αυτού του γεγονότος από την πλευρά της επιτροπής του Νόμπελ;


Υπό την καθοδήγηση του μεγάλου μεταρρυθμιστή Μουσταφά Κεμάλ Πασά, το απολυταρχικό καθεστώς των Σουλτάνων καταργήθηκε και το κράτος γίνεται εντελώς κοσμικό.
Το έθνος στο σύνολό του όρμησε προς την πρόοδο, φιλόδοξο, και δικαίως, στο να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των πολιτισμένων εθνών.
Όμως το κίνημα για την εδραίωση της ειρήνης συμπορευόταν με όλες τις εσωτερικές μεταρρυθμίσεις που έδωσαν την πραγματική κατάσταση του στο νέο ακραιφνώς εθνικό κράτος της Τουρκίας.
Πράγματι, η Τουρκία δεν δίστασε να αποδεχθεί πιστά την απώλεια επαρχιών που κατοικούνταν από άλλες εθνότητες, και ειλικρινά ικανοποιημένη με τα εθνικά και πολιτικά σύνορά της που ορίζονται από τις Συνθήκες έγινε ένας πραγματικός στυλοβάτης της ειρήνης στην Εγγύς Ανατολή.



Αυτή τη φορά ο Μουσταφά Κεμάλ παρουσιάζεται ως ένας μεγάλος μεταρρυθμιστής χωρίς να διευκρινίζει ότι πρόκειται για την περίπτωση της απόλυτης δικτατορίας.Β
έβαια ο Βενιζέλος δεν θα μπορούσε να το ξέρει, αλλά αυτά είναι τα ίδια χαρακτηριστικά που θα καθορίσουν στη συνέχεια το καθεστώς του Χίτλερ, του Μουσολίνι, του Στάλιν.
Η Τουρκία έγινε βεβαίως ένα κράτος λαϊκό, αλλά μόνο με μουσουλμάνους, πράγμα που συνεχίζει να προξενεί σύγχυση μέχρι και τις μέρες μας, εφόσον όλοι οι άλλοι είχαν εξολοθρευτεί ή εξαιρεθεί.
Όσον αφορά στην πρώτη γραμμή των πολιτισμένων λαών, είναι καλύτερο να αποφευχθεί αυτό το παράδειγμα γενοκτόνου.
Με το να γράφει ότι η Τουρκία αποδέχθηκε πιστά την απώλεια επαρχιών που κατοικούνταν από άλλες εθνότητες, ο Βενιζέλος δεν χρησιμοποιεί μόνο έναν ευφημισμό, αλλά διαπράττει σοβαρό σφάλμα προπαγάνδας.
Η Τουρκία δεν αποδέχθηκε αυτές τις παραχωρήσεις παρά μόνο επειδή ήταν αναγκαστικές, επειδή είχε χάσει τους δύο Βαλκανικούς Πολέμους και επίσης τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Είναι αυτές οι ήττες που την ανάγκασαν να αποχωριστεί από τα εδάφη της που είχε καταλάβει, και τίποτε άλλο.


Είναι εμείς οι Έλληνες, που αιματηρές μάχες που διήρκησαν αιώνες μας έφεραν σε μια κατάσταση συνεχούς ανταγωνισμού με την Τουρκία, οι οποίοι είχαμε πρώτοι την ευκαιρία να αντιληφθούμε τα αποτελέσματα της ριζικής αλλαγής που εμφανίστηκαν σε αυτή τη χώρα, τους διαδόχους της παλιάς Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Από την επόμενη μέρα της καταστροφής της Μικράς Ασίας, έχοντας διακρίνει τη δυνατότητα συνεννόησης με την αναγεννημένη Τουρκία, μετά τον πόλεμο ως εθνικό κράτος, της τείναμε το χέρι που το δέχτηκε με ειλικρίνεια.


Οι αναφορές στην Μικρασιατική καταστροφή και οι σχετικές εξηγήσεις δεν είναι μόνο ακατάλληλες για να μιλήσουμε για αυτά τα γεγονότα, αλλά είναι απλώς απαράδεκτες για τα αμέτρητα θύματα αυτών των φρικαλεοτήτων του πολέμου και όλο το σύνολο των εξόριστων από τις πατρογονικές τους εστίες.
Όσο για την αναγεννημένη Τουρκία, γιατί να μην δούμε μέσα σε αυτήν την έκφραση την συγκεκριμενοποίηση του αποτελέσματος της γενοκτονίας που προέκυψε από την εξολόθρευση όλων των πληθυσμών που θεωρούνταν εκφυλισμένοι από την τούρκικη οπτική πλευρά, δηλαδή από την πλευρά κάποιου που κρίνει ότι είναι ισχυρός έναντι των αδύναμων.
Και όσον αφορά τους Έλληνες, δεν μπορούσαν να τείνουν το χέρι, εφόσον τα χέρια τους είχαν κοπεί εκείνη την εποχή μαζί με την απώλεια της περιοχής του Πόντου και της Μικράς Ασίας.
Μαζί με την ακρωτηριασμένη Θράκη, πώς θα μπορούσαμε να αποδεχτούμε χωρίς να μας εξαναγκάσουν, αυτή την ανθρωπιστική φρίκη.


Αυτή η επαναπροσέγγιση μπορεί να αποτελέσει παράδειγμα αναφορικά με τις δυνατότητες συνεννόησης ανάμεσα σε λαούς που τους χωρίζουν οι πιο σοβαρές διαφορές, εφόσον αυτοί αφήσουν να εισχωρήσει η ειλικρινής επιθυμία για ειρήνη, δεν έχει ως αποτέλεσμα παρά μόνο οφέλη τόσο για τις δύο χώρες όσο για τη διατήρηση της ειρηνικής τάξης στην Εγγύς Ανατολή.
Αλλά ο άνθρωπος στον οποίο αυτή η πολύτιμη συμβολή στην υπόθεση της ειρήνης οφείλεται είναι ο Πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας Μουσταφά Κεμάλ Πασά.
Έτσι έχω την τιμή όντας αρχηγός της Ελληνικής Κυβέρνησης το 1930, όταν η υπογραφή του ελληνοτουρκικού συμφώνου σηματοδότησε μια νέα εποχή στο μονοπάτι της Εγγύς Ανατολής προς την ειρήνη, να θέσω την υποψηφιότητα του Μουσταφά Κεμάλ Πασά για να τιμηθεί με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης.
Παρακαλώ δεχθείτε, Κύριε, τη διαβεβαίωση της βαθύτατης εκτίμησής μου.


Οι παράγραφοι του τέλους αγγίζουν τα όρια της πολιτικής αθωότητας γιατί μετά από όλες αυτές τις τρομακτικές απώλειες, αυτές τις γενοκτονίες, να μιλάμε για ειλικρινή επιθυμία για την ειρήνη, φτάνει να καταδειχθεί η ανικανότητα όχι μόνο στο να αναλυθεί σωστά το παρελθόν αλλά επίσης στο να κατανοηθεί στρατηγικά το μέλλον.
Ευτυχώς, για τον Βενιζέλο, πέθανε το 1936 και δεν μπόρεσε να δει την συνέχεια του κεμαλισμού.
Ευτυχώς επίσης, ο Μουσταφά Κεμάλ πέθανε το 1938 και δεν είχε τον χρόνο να προσθέσει περισσότερα ελαττώματα στις σκέψεις του Βενιζέλου.
Γιατί αυτές οι τελευταίες αποδεικνύουν σαφώς την ανικανότητά του να κρίνει στοιχεία και καταστάσεις σαφείς σε σχέση με την ιστορία.
Σε κάθε περίπτωση, το σημαντικό είναι ότι αυτή η συστατική επιστολή του τοποθετήθηκε εκεί όπου της άξιζε να είναι και που κανείς στην Επιτροπή Νόμπελ δεν την έλαβε υπόψην του.

 Διότι η δικαιοσύνη της Ανθρωπότητας δεν χρειάζεται συστάσεις.


Μετάφραση από τα γαλλικά Βίκυ Τσατσαμπά




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Η πανδημία του Covid 19 ανέδειξε με τον πιο απόλυτο τρόπο την ανάγκη της ενίσχυσης του δημόσιου συστήματος υγείας. Η καθολική πρόσβαση του πληθυσμού στην περίθαλψη και η ανάπτυξη των δημόσιων υποδομών αποδείχθηκε ότι θα πρέπει να είναι μέσα στις άμεσες προτεραιότητες όλων των κυβερνήσεων. Κι όμως, υπήρξαν χώρες με πολύ υψηλούς οικονομικούς δείκτες και αυξημένους ρυθμούς ανάπτυξης που αποδείχτηκαν ανεπαρκείς να παρέχουν ασφάλεια στους πολίτες τους, θρηνώντας εκατόμβες θυμάτων.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο μία μικρή χώρα απέδειξε ότι η προστασία της δημόσιας υγείας είναι πολιτική απόφαση. Η Κούβα, μία σοσιαλιστική χώρα, εξαντλημένη οικονομικά από το μακροχρόνιο εμπάργκο υπερηφανεύεται ότι έχει ένα από τα καλύτερα δημόσια συστήματα υγείας του πλανήτη. Και παρά τα τεράστια οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει, δεν διστάζει να δείχνει την αλληλεγγύη της ακόμα και σε πλουσιότερες χώρες. Την ίδια ώρα που η Ευρωπαϊκή Ένωση έκλεινε τα σύνορα της προς την Ιταλία, οι γιατροί της Κούβας μπήκαν μπροστά και επισκέφτηκαν την Ιταλία, αναδεικνύοντας την αξία της αλληλεγγύης, όχι στα λόγια αλλά με πράξεις.

Οι «Διεθνείς Ιατρικές Ταξιαρχίες» της Κούβας έχουν παίξει σημαντικό ρόλο στην αντιμετώπιση σοβαρών επιδημιών όπως ο Έμπολα για την καταπολέμηση του οποίου περισσότεροι από 250 Κουβανοί γιατροί ταξίδεψαν στην δυτική Αφρική, ή η επιδημία χολέρας στην Αϊτή. Περίπου 70 αποστολές Κουβανών γιατρών και νοσηλευτών δραστηριοποιούνται αυτή τη στιγμή σε όλο τον κόσμο.

Όπως είναι φυσικό δεν θα μπορούσαν παρά να παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην αντιμετώπιση της πανδημίας του Covid 19, προσφέροντας την εμπειρία και την τεχνογνωσία τους σε όποιον την χρειάζονταν. Με οδηγό την φράση «δεν προσφέρουμε ό,τι περισσεύει, μοιραζόμαστε ό,τι έχουμε» αποδεικνύουν καθημερινά ότι η κοινωνική ευθύνη, η προστασία των αδυνάτων, η αλληλεγγύη και η συμπόνια είναι η μόνη ασπίδα της ανθρωπότητας απέναντι στους μεγάλους κινδύνους.

Για όλα τα παραπάνω η Πανελλήνια Ομοσπονδία Θεάματος Ακροάματος στηρίζει την υποψηφιότητα της Διεθνούς Ιατρικής Ταξιαρχίας της Κούβας «Χένρι Ριβ» για το Νόμπελ Ειρήνης 2021.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΘΕΑΜΑΤΟΣ ΑΚΡΟΑΜΑΤΟΣ

Δευτεροβάθμια Ένωση Σωματείων των εργαζομένων στο θέαμα και ακρόαμα, ιδιαίτερα δε στο Θέατρο, Κινηματογράφο, Ραδιόφωνο, Τηλεόραση, Θέατρο Σκιών, Λυρικό Θέατρο, Μουσική, Χορό, Τραγούδι, με την επωνυμία “ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΘΕΑΜΑΤΟΣ – ΑΚΡΟΑΜΑΤΟΣ” (Π.Ο.Θ.Α.) ΓΛΑΔΣΤΩΝΟΣ 10 -10677 ΑΘΗΝΑ – ΤΗΛ. : 210 5228 770 – 210 5235 764 – FAX: 210 5228 730

ΕΔΩ ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΜΕ

Οσοι θέλουν να υπογράψουν για το αίτημα μας μπορούν:
Με ΕMAIL στο newstarcine@gmail.com
στις σελίδες στο Fb: Νόμπελ στους γιατρούς της ΚΟΥΒΑΣ 2021, Nobel Prize for the Doctors of Cuba 2021
Premio Nobel de la Paz para las brigadas médicas cubanas Henry Reeve 2021
στο avaaz org: Βραβείο Νόμπελ για τους γιατρούς της Κούβας





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τους Τζούλιαν Ασάνζ, Έντουαρντ Σνόουντεν και Τσέλσι Μάνινγκ προτείνουν για το Νόμπελ Ειρήνης του 2020 17 βουλευτές της γερμανικής Αριστεράς, τονίζοντας ότι «οφείλουν να αναγνωριστούν για την άνευ προηγουμένου προσφορά τους στην Ειρήνη και τις εξαιρετικές προσωπικές θυσίες τις οποίες υπέστησαν, ακριβώς για να προωθήσουν την Ειρήνη για όλους μας».

Στο κείμενο της επιστολής τους προς τη Νορβηγική Επιτροπή απονομής του βραβείου, στο Όσλο, οι Γερμανοί βουλευτές επισημαίνουν ότι αυτοί οι τρεις, με την αποκάλυψη των εγκλημάτων πολέμου των ΗΠΑ σε Αφγανισταν και Ιράκ, όπως και του παγκόσμιου προγράμματος παρακολούθησης των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ, «έφεραν στο φως την αρχιτεκτονική του πολέμου και ενίσχυσαν την αρχιτεκτονική της Ειρήνης».

«Οι εγκληματίες πολέμου και οι δήμιοί τους έπρεπε να δίνουν λόγο» και όχι ο Ασάνζ, η Μάνινγκ και ο Σνόουντεν, οι οποίοι, «αντί να κυνηγιούνται σαν να ήταν εκείνοι οι εγκληματίες, όφειλαν να αναγνωρίζονται και να τιμώνται» για τους αγώνες τους, υπογραμμίζουν στην επιστολή τους οι αριστεροί βουλευτές και προτείνουν να δοθεί στους τρεις συγκεκριμένους «γενναίους ανθρώπους» το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης του 2020.

Στο κείμενο εξηγούν αναλυτικά όσα έχουν υποστεί και οι τρεις προτεινόμενοι τα τελευταία χρόνια, και παραθέτουν όλα τα διεθνή βραβεία που έχουν λάβει.

Στο μεταξύ, σε πολιτική εκδήλωση των Εργατικών, στη Βρετανία, με την υποστήριξη αριστερών οργανώσεων και πρωτοβουλιών για την απελευθέρωση του Ασάνζ, ο σκιώδης υπουργός Δικαιοσύνης των Εργατικών, Ρίτσαρντ Μπάργκον, τόνισε ότι είναι ανεπίτρεπτο «να παραδοθεί κάποιος - από τη Βρετανία - για να περάσει 175 χρόνια, το υπόλοιπο της ζωής του, στη φυλακή γιατί έφερε στο φως δολοφονίες και βασανιστήρια στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, μεταξύ των οποίων και τη δολοφονία του δημοσιογράφου Ναμίρ Νουρ Ελντίν, από αμερικανικά πυρά, τον Ιούλιο του 2007, στη Βαγδάτη.

Ο γνωστός αριστερός ακτιβιστής και εκδότης της New Left Review, Ταρίκ Αλί, τόνισε πως πρέπει να αποδοθούν ευθύνες στους αληθινούς εγκληματίες, όπως ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζωρτζ Μπους και ο υπουργός του, Ντικ Τσέινι.

Στην εκδήλωση συμμετείχαν βουλευτές και σκιώδεις υπουργοί των Εργατικών, η εκ των δικηγόρων του Ασάνζ Τζένιφερ Ρόμπινσον, ανώτερα στελέχη των Wikileaks και ο ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ, σε θέματα βασανιστηρίων, Νιλς Μέλζερ, ο οποίος έχει κάνει την έρευνα με συνταρακτικά ευρήματα για τον Αυστραλό δημοσιογράφο.
πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Στη δημοσιότητα δόθηκε το πλήρες κείμενο της επιστολής του ανεξάρτητου υποψηφίου Δημάρχου Θεσσαλονίκης Γιάννη Νασιούλα προς την Νορβηγική Επιτροπή του Βραβείου Νόμπελ Ειρήνης με ημερομηνία 9 Απριλίου 2019. Το κείμενο, μεταφρασμένο στην ελληνική, έχει ως εξής:

Σεβαστά Μέλη της Νορβηγικής Επιτροπής Νόμπελ

Βραβείο Νόμπελ στον Αλέξη Τσίπρα θα εθεωρείτο ως ευθεία προσβολή προς την ορατή πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών και θα επιβάρυνε την αποσταθεροποίηση της ειρήνης που ήδη δοκιμάζεται στην γειτονιά της Ελλάδος.

Γενικευμένη αντίθεση είναι αυτό που ο Έλλην Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και η κυβέρνηση μειοψηφίας έχουν καταφέρει να ενεργοποιήσουν, καταλήγοντας σε μια αμφιλεγόμενη συμφωνία με τον πρωθυπουργό της γειτονικής μας χώρας, Ζόραν Ζάεφ. Η συμφωνία αφορά στον νέο κρατικό ονοματισμό του νοτιότερου υπολοίπου της Γιουγκοσλαβίας, συνορεύοντος με την βορειότερη Ελληνική περιοχή της Μακεδονίας. Παράλληλα, οι δύο υπουργοί εξωτερικών συμφώνησαν σε ένα νέο όνομα για την εθνικότητα/υπηκοότητα των πολυεθνικών γειτόνων μας, που κυρίως αποτελούνται από Βουλγάρους, Σέρβους, Αλβανούς, Ρομά και μια ορατή ελληνική μειονότητα.

Αυτό που εξαγρίωσε τους Έλληνες είναι το γεγονός πως ο πρωθυπουργός τους έχει δώσει την συναίνεσή του στην εκχώρηση του πανάρχαιου ελληνικού ονόματος της Μακεδονίας για χρήση υπό ένα πολύ θολό διεθνές και εθνικό θεσμικό πλαίσιο στους ξένους γείτονές μας. Για διάστημα δεκαετιών, οι αρχές στα Σκόπια επιζητούσαν μια κοινή εθνική ταυτότητα για τους κατοίκους αυτού του μικροσκοπικού κράτους που προηγουμένως ανήκε στην Γιουγκοσλαβία. Υιοθετώντας το όνομα της Μακεδονίας αυθαίρετα για το πρώην Γιουγκοσλαβικό (δηλ. «Ενωμένο Σλαβικό») κράτος τους, καθώς και για το λαό τους και την λέξη «Μακεδονική» για το νοτιο-σλαβικό/βουλγαρικό γλωσσικό τους ιδίωμα που αποδίδεται στα Κυριλλικά, μια μείζονα αντιπαράθεση έχει ανακύψει, με τους δύο γείτονες να διατηρούν ως πρότινος ελάχιστες επίσημες σχέσεις.

Έκτοτε, οι Έλληνες βγαίνουν συνεχώς στους δρόμους.

Το όνομα της Μακεδονίας σημαίνει πολλά για τους Έλληνες, αφ ης στιγμής περιγράφει το λίκνο του Ελληνιστικού Πολιτισμού: το βασίλειο της Μακεδονίας υπό τον Φίλιππο τον Β’ και τον γιό του Αλέξανδρο τον Μέγα ένωσε όλες τις αντιμαχόμενες ελληνικές πόλεις-κράτη σε έναν κοινό σκοπό – να δώσουν ένα μάθημα στους Πέρσες, που είχαν εισβάλει στα ελληνικά βασίλεια και στις ελληνικές πόλεις-κράτη και κατέστρεψαν τα ιερά των Ελλήνων. Στον εμβληματικό ναό της Θεάς Αθηνάς, τον Παρθενώνα, ο Αλέξανδρος ο Μέγας, ο Νο1 ήρωας των Ελλήνων επί 23 αιώνες, επισημοποίησε την συλλογικά ανατεθιμένη σ’ αυτόν εντολή (mandate) με μια γραπτή διακήρυξη που έχει ως εξής: «Ο Αλέξανδρος, γιος του Φιλίππου, και οι Έλληνες, πλην Λακεδαιμονίων…» κλπ. Οι Λακεδαιμόνιοι, δηλαδή οι Σπαρτιάτες, δεν επιθυμούσαν να αφήσουν την ιδιαίτερη πατρίδα τους και έτσι οι υπόλοιποι Έλληνες ξεκίνησαν μόνοι τους να αντιμετωπίσουν τον προαιώνιο ασιατικό τους εχθρό, ώστε να αποκατασταθεί η δικαιοσύνη ενάντια στους εχθρούς του Βασιλιά Λεωνίδα και του Περικλέους των Αθηνών. Και οι εχθροί αυτοί ήταν οι πανίσχυροι Πέρσες Βασιλείς πρώτα ο Ξέρξης και τότε ο Δαρείος, που επετέθησαν στην Ελλάδα και ισοπέδωσαν τα ιερά των Ελληνικών Θεών, που από τα προϊστορικά χρόνια πιστευόταν πως κατοικούν στο όρος Όλυμπος, στην καρδιά της σημερινής Μακεδονίας, στην Βόρειο Ελλάδα.

Από την στιγμή που οι κάτοικοι πάνω από τα βόρεια σύνορα της Ελλάδας είναι Σλάβοι και Βούλγαροι και έφτασαν στην περιοχή μετά τον 6ο μ.Χ. αιώνα, χρόνους μετά τον Αλέξανδρο και τον δάσκαλό του Αριστοτέλη, όσοι εκ της διεθνούς κοινότητας απαιτούν οι Έλληνες να δεχθούν μια εθνογένεση εις βάρος της ιστορικής, ανθρωπολογικής, γλωσσολογικής και πολιτισμικής ακεραιότητας μας ζητούν υπερβολικά πολλά.

Η Συμφωνία Τσίπρα-Ζάεφ θεωρείται πράξη προδοσίας από την πλειονότητα των Ελλήνων. Αποτελεί ευθεία προσβολή στην επιστημονική και ιστορική αλήθεια, εκχωρώντας δικαιώματα σε μη Έλληνες επί του ελληνικού ονόματος της Μακεδονίας και των συνδηλώσεών του. Αυτό ευθέως οδηγεί σε ανυπόστατες αξιώσεις τρίτων μερών επί της επικράτειας, της γλώσσας και του πληθυσμού της Ελλάδος.

Η Συμφωνία Τσίπρα-Ζάεφ δεν θα γίνει σεβαστή από την πλειονότητα των Ελλήνων.

Παρακαλώ, δεχθείτε αυτήν την επιστολή ως ευθεία απεύθυνση στην συμβολική εξουσία σας ως θεσμού απονέμοντος το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης.

Δικός σας

Δρ. Ιωάννης Νασιούλας
Υποψήφιος Δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Ελλάς
Απρίλιος 09 2019