Search Result For "ΗΠΑ"
Εμφάνιση αναρτήσεων ταξινομημένων κατά συνάφεια για το ερώτημα ΗΠΑ. Ταξινόμηση κατά ημερομηνία Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

του Τζωρτζ Φρίντμαν

[Μακάβριο εμβατήριο για τα φιλόμουσα ώτα της ΄Ανγκελας Μέρκελ και δορυφόρων της το κατωτέρω άρθρο του Τζωρτζ Φρίντμαν, του παγκόσμιας φήμης γκουρού των μυστικών πληροφοριών, που εδώ, με αμείλικτη ευσυνειδησία, μεθοδικότητα -και ωμότητα- αποκωδικοποιεί τους χρησμούς φράσεων του νέου Προέδρου Τραμπ για το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, υπό μορφή εφιαλτικού τελεσιγράφου, αδύνατης αποδοχής. Ο ιδρυτής και διευθυντής του Στράτφορντ είναι –ήταν μέχρι σήμερα τουλάχιστον- προσφιλές εικόνισμα και πηγή καθοδήγησης των συστημικών ΜΜΕ και δημοσιολόγων στο παγκόσμιο στρατόπεδο της ορθής σκέψης. Το παρόν όμως άρθρο του μάλλον θα προσπαθήσουν να το εξαφανίσουν. Πρόσθετος λόγος για την προσοχή σας… Σημείωση: Υπογραμμίσεις κάθε μορφής είναι του αρθρογράφου.]

Απόδοση: Μιχαήλ Στυλιανού

Ο Ντόναλντ Τραμπ αναστάτωσε πολύ του Ευρωπαίους όταν έθεσε το ερώτημα εάν το ΝΑΤΟ είναι ξεπερασμένο και η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση αποτυγχάνει.
Αλλά δεν είναι αυτή η πρώτη φορά που συζητιούνται αυτά τα ζητήματα. ΄Εγραψα γι’ αυτά πέρυσι και η συζήτηση απλώς συνεχίστηκε.
Αυτό που έκανε ο Τραμπ ήταν απλά να θέσει ανοικτά το θέμα των σχέσεων της Ευρώπης με τις ΗΠΑ.
Οι αποστολές και τα κίνητρα του ΝΑΤΟ και της ΕΕ

Το ΝΑΤΟ ήταν μια στρατιωτική συμμαχία με ένα και μοναδικό σκοπό: Να προστατεύσει την Δυτική Ευρώπη από Σοβιετική εισβολή.
Η βασική δομή του ΝΑΤΟ δεν άλλαξε όταν η Σοβιετική ΄Ενωση κατέρρευσε το 1991. Απλώς διευρύνθηκε για να περιλάβει τα κράτη-τέως σοβιετικούς δορυφόρους και τα Βαλτικά Κράτη.
Το κίνητρο της επέκτασης του ΝΑΤΟ ήταν να φέρει αυτές τις χώρες στο πλαίσιο του Δυτικού αμυντικού συστήματος, ώστε να τονώσει την εμπιστοσύνη στην ανεξαρτησία τους και να συμβάλει στην ανάπτυξη της δημοκρατίας.
Τα ίδια περίπου κίνητρα υπαγόρευσαν την επέκταση της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης. Το συγκρότημα ήταν κυρίως μια οικονομική ένωση. Επιστεύετο ότι και μόνο το γεγονός πως είσαι μέλος της ΕΕ αυξάνει την ευημερία, έτσι ώστε και οι ασθενέστερες χώρες θα γίνονταν ισχυρότερες με την εισδοχή τους στην ένωση.
Ο πραγματικός σκοπός ήταν να διευρυνθεί η ΕΕ όσο δυνατόν περισσότερο. Όπως και με το ΝΑΤΟ, η επέκταση της ΕΕ είχε λιγότερη σχέση με τον πρωταρχικό σκοπό της και περισσότερο με πολιτικούς και ιδεολογικούς παράγοντες.
Το ΝΑΤΟ είναι απαρχαιωμένο, αν δεν μπορεί να υποστηρίξει τα συμφέροντα των ΗΠΑ.
Το θέμα της ΕΕ είναι τελικά ένα ευρωπαϊκό πρόβλημα.

Αλλά το ΝΑΤΟ είναι μια συμμαχία. Οι ΗΠΑ έχουν σημαντικά και θεμιτά συμφέροντα. Αλλά εγείρονται ερωτήματα.

Πρώτον, με το τέλος της Σοβιετικής ΄Ενωσης, ποιος είναι ο σκοπός του ΝΑΤΟ; Δεύτερο, πως το ΝΑΤΟ εξυπηρετεί τα αμερικανικά συμφέροντα; Τρίτο, δοθέντος ότι η ΕΕ έχει το ίδιο μέγεθος ακαθάριστου εθνικού εισοδήματος και πληθυσμό κατά 200 εκατομμύρια μεγαλύτερο των ΗΠΑ, γιατί η συλλογική συνεισφορά της στη στρατιωτική συγκρότηση του ΝΑΤΟ δεν είναι μεγαλύτερη των ΗΠΑ;

Αμυντικές Δαπάνες Μελών του ΝΑΤΟ


Η αυτόματη απάντηση στο πρώτο ερώτημα είναι στοιχειώδης: Σκοπός του ΝΑΤΟ είναι να εγγυάται την ασφάλεια των μελών του.

Στη δεύτερη ερώτηση, δεν μπορεί να υποστηριχτεί πως το ΝΑΤΟ υπηρέτησε τα συμφέροντα των ΗΠΑ μετά το 1991.

Είναι αλήθεια πως η περιοχή ευθύνης του ΝΑΤΟ εστιάζεται στην Ευρώπη. Οι τρέχοντες πόλεμοι των ΗΠΑ διεξάγονται εκτός αυτής της περιοχής. Αλλά από την αμερικανική σκοπιά, το να έχεις μια συμμαχία με μια περιοχή όπου είναι απίθανη μια σύρραξη ευρείας εκτάσεως δεν έχει νόημα.

Το ΝΑΤΟ πρέπει να εξελιχθεί σύμφωνα με τις ανάγκες των μελών του. Αν δεν μπορεί, τότε μπορεί να αντιμετωπίζεται (όπως το είπε ο Τραμπ) σαν απαρχαιωμένο.

Και αυτό μας φέρνει στο τρίτο ερώτημα, τον όγκο της ευρωπαϊκής δύναμης. Μια στρατιωτική συμμαχία έχει ανάγκη στρατού.

Πολλές ευρωπαϊκές χώρες, σε εποχές πλούτου όπως και σε καιρούς στενότητας, επέλεξαν να μη συγκροτήσουν μια δύναμη αρκετά μεγάλη για την στήριξη των αμερικανικών συμφερόντων.

Ακόμη και όταν το ΝΑΤΟ δεσμεύεται να πολεμήσει στο πλευρό των Αμερικανών, οι ευρωπαϊκές δυνατότητες περιορίζουν τη συμμετοχή τους. Δεν υπάρχει αυτόματη υποστήριξη του ΝΑΤΟ. Οι χώρες που επιθυμούν να συμμετάσχουν, πολεμούν με ότι διαθέτουν ή με ότι αποφασίζουν να στείλουν.

Αυτό είναι το δικαίωμά τους ως κυρίαρχων κρατών. Αλλά αυτό αλλάζει ριζικά τη σχέση τους με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Θα συμμετείχαν σε ένα πόλεμο υπό την ηγεσία των ΗΠΑ εφ’ όσον αυτό εξυπηρετεί τα δικά τους συμφέροντα.

Τα έθνη έχουν το δικαίωμα και την υποχρέωση να εφαρμόζουν την εξωτερική και στρατιωτική πολιτική τους όπως επιθυμούν. Αλλά μια συμμαχία υποχρεώνει τα μέλη της να ενεργούν κατά ένα συγκεκριμένο τρόπο ενώπιον ορισμένων γεγονότων.
Οι Ευρωπαίοι πρέπει να αντιληφθούν δύο πραγματικότητες.
Πρώτον, οι πόλεμοι που έχουν σημασία για τις ΗΠΑ διεξάγονται στον ισλαμικό κόσμο. Δεύτερον, η Ευρώπη δεν αγωνίζεται να συνέλθει από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι στρατιωτικές της δυνατότητες θα πρέπει να είναι ίσες με των ΗΠΑ. Το ΝΑΤΟ είναι απαρχαιωμένο, όταν προσδιορίζει την ευθύνη του κυρίως στην απόκρουση μιας ρωσικής εισβολής. Ειδικότερα όταν αρνήθηκε να συγκροτήσει μια στρατιωτική δύναμη ικανή να το κάνει. Είναι απαρχαιωμένο υπό την έννοια ότι θεωρεί τις ΗΠΑ ως εγγυητή της ευρωπαϊκής ασφάλειας, όταν η Ευρώπη είναι απολύτως ικανή να αναλάβει το κόστος της άμυνάς της.
Εάν τα ευρωπαϊκά έθνη είναι ελεύθερα να ακολουθήσουν τα δικά τους συμφέροντα, τότε το ίδιο και οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Εάν κάνουμε βήματα πίσω, αντικρίζουμε την ευρύτερη αλήθεια. Πρώτο, η Ευρωπαϊκή΄Ενωση θρυμματίζεται. Η Ευρώπη δεν είναι σε θέση να πραγματοποιήσει ομόφωνα στηριζόμενες επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ. Για τους Ευρωπαίους το ΝΑΤΟ είναι σημαντικό επειδή σημαίνει ότι στη σπάνια περίπτωση ενός ευρωπαϊκού πολέμου οι ΗΠΑ πρέπει να είναι παρούσες. Οι ΗΠΑ θέλουν να σταματήσουν τη ρωσική ηγεμονία επί της Ευρωπαϊκής Χερσονήσου. Αλλά οι ΗΠΑ μπορούν να το επιτύχουν τοποθετώντας περιορισμένες δυνάμεις στις Βαλτικές Χώρες, στη Πολωνία και στη Ρουμανία. Οι Ευρωπαίοι μετάλλαξαν το ΝΑΤΟ σε διμερείς σχέσεις μεταξύ των ΗΠΑ και κάθε μέλους της συμμαχίας. ΄Ετσι οι ΗΠΑ μπορούν να κάνουν το ίδιο. Επίσης οι ΗΠΑ μπορούν να αποδεχθούν την υφιστάμενη κατάσταση (status quo) στην Ουκρανία, επίσημη ή άτυπη. Οι ΗΠΑ δεν πρόκειται να κάνουν πόλεμο για την Ουκρανία. Ούτε και η Ρωσία, άλλωστε.
Την στάση του Τραμπ έναντι του ΝΑΤΟ την επέβαλαν στις ΗΠΑ οι Ευρωπαίοι. Το ΝΑΤΟ δεν λειτουργεί σαν συμμαχία. Είναι μια ομάδα κυρίαρχων κρατών που θα ανταποκριθούν στα αμερικανικά αιτήματα όπως κρίνουν σκόπιμο. Οι ΗΠΑ το γνωρίζουν αυτό και κάποιος, κάποτε επρόκειτο να επισημάνει ότι το ΝΑΤΟ είναι απαρχαιωμένο.

Το θέμα μπορεί να συνοψισθεί κατά τον ακόλουθο τρόπο. Ποια είναι η δέσμευση των ευρωπαϊκών χωρών προς τις Ηνωμένες Πολιτείες; Και ποια είναι η δέσμευση των ΗΠΑ προς την Ευρώπη;
Δεν είναι σαφές ότι υπάρχει πλέον μια γεωπολιτική βάση για τέτοια δέσμευση. Τα συμφέροντα πήραν αποκλίνουσες κατευθύνσεις. 

Το ΝΑΤΟ δεν ανταποκρίνεται στη σημερινή πραγματικότητα.

Σημ.μτφ: Υπογραμμίσεις κάθε μορφής είναι του αρθρογράφου.

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Μόνο ανησυχία και προβληματισμό προκάλεσε σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο η εκεχειρία που συμφώνησαν ΗΠΑ και Κίνα στον μεταξύ τους εμπορικό πόλεμο, τον οποίο προκάλεσε ο πρόεδρος Τραμπ. Η συμφωνία δεν ακυρώνει τους δασμούς που επιβλήθηκαν και από τις δύο πλευρές και σε ό,τι αφορά τα προϊόντα που εισάγονται από την Κίνα στις ΗΠΑ ξεπερνούν τα 360 δισ. δολ. Ως ποσοστό δε ανέρχονται σε 19,3% από 3% που ήταν όταν ανέλαβε ο Τραμπ.

Η συμφωνία προβλέπει βασικά δύο υποχρεώσεις της Κίνας. Να πάψει να ιδιοποιείται δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας όσων εταιρειών επενδύουν στην Κίνα και, το σημαντικότερο, να αυξήσει τις εισαγωγές της από τις ΗΠΑ την επόμενη διετία, μέχρι δηλαδή τις 31/12/2021 κατά 200 δισ. δολ. Πρόκειται για μια αύξηση – μαμούθ που επ’ ουδενί δεν μπορεί να προέλθει από την φυσική διεύρυνση της εσωτερικής κινέζικης αγοράς των 1,4 δισ. ανθρώπων και 5,9 τρισ. δολ., κι ας επεκτείνεται με οικονομικούς όρους κατά 8% ετησίως. Η δέσμευση που ανέλαβε το Πεκίνο είναι πολύ μεγάλη όχι μόνο για να υλοποιηθεί ομαλά, αλλά ακόμη και για να υλοποιηθεί. Αρκεί να λάβουμε υπ’ όψη μας ότι το 2018 οι εξαγωγές των ΗΠΑ στην Κίνα ανέρχονταν σε 179 δισ. δολ. και οι εισαγωγές σε 558 δισ., δημιουργώντας ένα ετήσιο εμπορικό έλλειμμα της τάξης των 379 δισ. δολ. Σωστά εκτιμήθηκε ότι ποτέ άλλοτε δεν έχει συμβεί μια χώρα να υπερδιπλασιάσει τις εισαγωγές της από μια άλλη, εντός δύο ετών, εκτός…

Εκτός κι αν οι νέες εισαγωγές από τις ΗΠΑ προέλθουν από μειωμένες εισαγωγές από άλλους εμπορικούς εταίρους της Κίνας! Η αιτία της ανησυχίας που δημιούργησε η συμφωνία Πεκίνου – Ουάσιγκτον είναι απλή κι αφορά τον κίνδυνο, καλύτερα την προοπτική, η Κίνα να πάψει να εισάγει από τη Νοτιοανατολική Ασία, την Ιαπωνία και την Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική και να αρχίσει να εισάγει υποκατάστατα αγαθά από τις ΗΠΑ, πραγματοποιώντας μια θεαματική σε όγκο και ταχύτητα υλοποίησης εκτροπή εμπορίου. Ως αποτέλεσμα τότε, το εμπορικό ισοζύγιο των ΗΠΑ πράγματι μπορεί να βελτιωθεί, της Κίνας να παραμείνει απαράλλαχτο, καθώς ο ίδια όγκος εισαγωγών που θα εισέρχεται στη χώρα απλώς θα αλλάξει λιμάνια αναχώρησης και του υπόλοιπου κόσμου να μετατραπεί σε θεαματικά ελλειμματικό, καθώς το έλλειμμα των ΗΠΑ θα μοιραστεί στον υπόλοιπο κόσμο.

Το αποτέλεσμα της ανακωχής επί του εμπορικού πολέμου μεταξύ ΗΠΑ – Κίνας, που ισοδυναμεί με αποζημίωση των ΗΠΑ για να μην επιβάλουν νέους δασμούς, οξύνει τον παγκόσμιο εμπορικό ανταγωνισμό και τις αντιπαλότητες. Το εμπορικό έλλειμμα της ΕΕ πιθανότατα θα αυξηθεί περαιτέρω από το επίπεδο ρεκόρ 185 δισ. δολ. που ήταν το 2018, ως αποτέλεσμα κινέζικων εισαγωγών προς την Ευρώπη αξίας 395 δισ. δολ. και ευρωπαϊκών εξαγωγών στην Κίνα αξίας 210 δισ. δολ.

Όσο κι αν η απόφαση των ΗΠΑ φαίνεται να εξισορροπεί τις εμπορικές σχέσεις της με την Κίνα στην πράξη επιχειρεί να διαιωνίσει ανισότητες της προηγούμενης περιόδου. Είναι ενδεικτικό πώς για το άνοιγμα στις ξένες άμεσες επενδύσεις δεν λαβαίνει κανένα μέτρο εξισορρόπησης. Χαρακτηριστικά, οι αμερικανικές Ξένες Άμεσες Επενδύσεις στην Κίνα το 2017 (σε όρους αποθέματος) ανέρχονταν σε 108 δισ. δολ. (αυξημένες κατά 11% σε σχέση με τον προηγούμενο χρόνο). Αντίθετα, οι κινέζικες Ξένες ‘Άμεσες Επενδύσεις στις ΗΠΑ (επίσης σε όρους αποθέματος) ανέρχονταν σε 39 δισ. δολ. (μειωμένες κατά 2% σε σχέση με τον προηγούμενο χρόνο), ενώ οι ΗΠΑ απαγορεύουν τις κινέζικες επενδύσεις σε νευραλγικούς τομείς της αμερικανικής οικονομίας, εφαρμόζοντας έτσι τις πιο πρωτόγονες πολιτικές προστατευτισμού. Είναι προφανές επομένως ότι το μεγαλύτερο μέρος των κινέζικων εξαγωγών στις ΗΠΑ, μόνο κινέζικο δεν είναι. Αμερικανικά προϊόντα αφορά, από τηλέφωνα iphone μέχρι αθλητικά είδη Nike, που παράγονται στην Κίνα, λόγω χαμηλού εργατικού κόστους. Το πάγωμα των δασμών ήρθε να βάλει ένα φρένο στις αυξήσεις τιμών που επήλθαν στα συγκεκριμένα προϊόντα…

Από την άλλη, οι ΗΠΑ που «τιμώρησαν» την Κίνα για το εμπορικό της πλεόνασμα, όπως έκαναν πρόσφατα με την Ευρώπη, το Μεξικό κι άλλες χώρες, δεν έλαβαν κανέναν αντίστοιχο μέτρο συρρίκνωσης του εμπορικού ελλείμματος που προκαλούν λόγω του διακρατικού εμπορίου σε άλλους εταίρους τους, όπως Χονγκ Κογκ, Ολλανδία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Βέλγιο, Αυστραλία, Σιγκαπούρη, Βραζιλία, Αγγλία, Χιλή και Σαουδική Αραβία.

Οι κυρώσεις των ΗΠΑ στην Κίνα υπό την μορφή επιπλέον εισαγωγών αξίας 200 δισ. δολ. αποτελούν επιπλέον την αντίδραση τους απέναντι στην στρατηγική «Made in China 2025» που επιχειρεί να αναβαθμίσει σε μια ποιοτική κατεύθυνση την παραγωγική βάση του ασιατικού οικονομικού γίγαντα. Για να υλοποιηθεί αυτός ο μετασχηματισμός το Πεκίνο θα αφιερώσει 300 δισ. δολ. υπό την μορφή άμεσης οικονομικής επιδότησης κι άλλων μορφών υποστήριξης σε 10 κλάδους προηγμένης τεχνολογίας, περιλαμβανομένων των ημιαγωγών. Η ενδυνάμωση αυτών των κλάδων θα προσδώσει νέα πλεονεκτήματα στον ανταγωνισμό της Κίνας με τις ΗΠΑ οξύνοντας τα πεδία αντιπαράθεσης τους. Μένει να δούμε τότε ποια θα είναι η αμερικανική απάντηση…

Πηγή : Νέα Σελίδα


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Nauman Sadiq,* Zero Hedge, Oct.6.2017

Η Τουρκία, που έχει τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό του ΝΑΤΟ, συνεργάζεται από πέρυσι με την Ρωσία στην Συρία, εναντίον των συμφερόντων της Ουάσιγκτον και πρόσφατα υπέγραψε συμφωνία αγοράς του ρωσικού πυραυλικού συστήματος S-400.
Παρόμοια, ο βασιλιάς της Σαουδικής Αραβίας Σαλμάν, που πραγματοποίησε μιαν ιστορική επίσκεψη στην Μόσχα, υπέγραψε σειρά συμφωνιών συνεργασίας με την Μόσχα και επίσης εξέφρασε την επιθυμία του να αγοράσει το σύστημα S-400.
΄Ενας άλλος παραδοσιακός σύμμαχος των ΗΠΑ στην περιοχή, το Πακιστάν, συμφώνησε να κατασκευάσει ένα εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας ισχύος 600 μεγαβάτ με την βοήθεια της Ρωσίας, αγόρασε ρωσικά ελικόπτερα και αμυντικό εξοπλισμό και πραγματοποίησε κοινά στρατιωτικά γυμνάσια με τους Ρώσους.
Όλες οι τρεις χώρες υπήρξαν πιστοί σύμμαχοι των ΗΠΑ από την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, ή για να το θέσουμε ωμότερα, τα πολιτικά κατεστημένα των χωρών αυτών λειτουργούσαν ως ουσιαστικοί πληρεξούσιοι της Ουάσιγκτον στην περιοχή και είχαν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην κατάρρευση της πρώην Σοβιετικής ΄Ενωσης το 1991.
Για να γίνει αντιληπτή η σημασία των σχέσεων μεταξύ Ουάσιγκτον και Αγκύρας, που είναι μέλος του ΝΑΤΟ, ας θυμηθούμε ότι οι ΗΠΑ  εκτελούσαν αεροπορικούς βομβαρδισμούς εναντίον στόχων στη Συρία από την αεροπορική βάση του Ινσιρλίκ και ότι περί τις πενήντα αμερικανικές βόμβες υδρογόνου Β-61 ήταν αποθηκευμένες εκεί. Η ασφάλειά τους έγινε μάλιστα θέμα ανησυχίας κατά το αποτυχημένο πραξικόπημα κατά της κυβέρνησης Ερντογάν, όταν ο διοικητής της βάσης Ινσιρλίκ, στρατηγός Μπεκίρ Ερκάν Βαν, συνελήφθη με άλλους εννέα αξιωματικούς για υποστήριξη του πραξικοπήματος. Απαγορεύτηκε τότε η είσοδος και έξοδος από την βάση, η ηλεκτροδότησή της διακόπηκε και η απειλή ασφαλείας καθορίστηκε στον υψηλότερο βαθμό συναγερμού, σύμφωνα με το ρεπορτάζ του ΄Ερικ Σλόσσερ στον Νιου Υόρκερ.
Επίσης, για να εκτιμηθεί η φύση της σχέσης βασικού οργάνου μεταξύ των ΗΠΑ αφ’ ενός και της Σαουδικής Αραβίας και του Πακιστάν αφ’ ετέρου θα πρέπει να μη λησμονείται ότι η Ουάσιγκτον χρησιμοποιούσε τα πετροδολάρια των χωρών του Κόλπου και τις μυστικές υπηρεσίες του Πακιστάν για να ανατρέφει τζιχαντιστές εναντίον της πρώην Σοβιετικής ΄Ενωσης  κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.
Είναι αδιαφιλονίκητο το γεγονός ότι οι ΗΠΑ συντηρούν ένοπλους αντικαθεστωτικούς, αλλά μόνο για μιαν ορισμένη χρονική περίοδο προκειμένου να πετύχουν συγκεκριμένες πολιτικές επιδιώξεις. Για παράδειγμα: Οι ΗΠΑ δημιούργησαν τους Αφγανούς τζιχαντιστές  εναντίον της Σοβιετικής ΄Ενωσης από το 1979 ως το1988, αλλά μετά την υπογραφή των συμφωνιών της Γενεύης και την μετέπειτα αποχώρηση των σοβιετικών στρατευμάτων από το Αφγανιστάν οι ΗΠΑ απέσυραν την υποστήριξή τους στους Αφγανούς  τζιχαντιστές.
Επίσης οι ΗΠΑ υποστήριξαν τους αντάρτες κατά τον εμφύλιο πόλεμο στην Λιβύη και την Συρία, αλλά όταν πέτυχαν τον σκοπό τους να ανατρέψουν το εθνικιστικό καθεστώς Καντάφι στη Λιβύη και να εξασθενίσουν το αντι-ισραηλινό καθεστώς ΄Ασαντ στη Συρία οι ΗΠΑ σταμάτησαν την γενική υποστήριξη των ενόπλων αντιπάλων του καθεστώτος και τελικά κήρυξαν τον πόλεμο εναντίον μιας μερίδας Σουνιτών, του «Ισλαμικού Κράτους», όταν αυτοί παραβίασαν την εξουσιοδότηση για την Συρία και τόλμησαν να καταλάβουν την Μοσούλη και το Ανμπάρ στο Ιράκ, στις αρχές του 2014.
Οι περιφερειακοί σύμμαχοι των ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή δεν είναι ωστόσο τόσο ραφιναρισμένοι και πεπειραμένοι στην μακιαβελική γεωπολιτική. Με την ψευδαίσθηση ότι οι συμμαχίες και οι εχθρότητες στην διεθνή πολιτική κρατούν για πάντα, οι αυταρχικοί ηγέτης της Μέσης Ανατολής συνεχίζουν να εφαρμόζουν απεριόριστα την ίδια πολιτική που οι ιέρακες της Ουάσιγκτον προγραμμάτισαν για τον χρόνο μέχρι επίτευξης των στρατηγικών τους επιδιώξεων.
Για παράδειγμα, το σύστημα ασφαλείας του Πακιστάν συνέχισε την πολιτική της εκπαίδευσης και του εξοπλισμού τζιχαντιστών του Αφγανιστάν και του Κασμίρ σε όλη την εικοσαετία ’80 και΄90 και μέχρι τον Σεπτέμβριο 2001, παρά το γεγονός ότι οι ΗΠΑ είχαν αποσύρει την υποστήριξή τους σ’ αυτούς.
Παρόμοια, η υπό την ηγεσία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας κυβέρνηση της Τουρκίας διέπραξε το ίδια σφάλμα να παρέχει χωρίς διάκριση την υποστήριξή της στους αντικαθεστωτικούς στη Συρία ακόμη και μετά την μερική μεταστροφή της πολιτικής των ΗΠΑ και την κήρυξη πολέμου κατά του «Ισλαμικού Κράτους» τον Αύγουστο του 2014, με σκοπό να εξευμενίσει την διεθνή κοινή γνώμη, όταν οι εικόνες και τα βίντεο με τις αγριότητες των ισλαμιστών τζιχαντιστών πρόβαλαν στα κοινωνικά δίκτυα,
Η τήρηση των προφάσεων, για την συντήρηση της επίφασης Δικαιοσύνης και ηθικής, είναι απαραίτητη στην διεθνή πολιτική και οι Δυτικές Δυνάμεις φροντίζουν  να σέβονται αυτόν τον κανόνα.Τα μεσαιωνικά πελατειακά κράτη της Μέσης Ανατολής δεν διαθέτουν όμως την απαραίτητη πείρα και συχνά συνεχίζουν να εκπαιδεύουν και να εξοπλίζουν τους αντιπάλους των περιφερειακών ανταγωνιστών τους, τακτική που δεν είναι ανεκτή μακροπρόθεσμα σ’ ένα κόσμο όπου η ειρηνοφιλία έχει υιοθετηθεί ως ένα από τα θεμελιώδη αξιώματα της σύγχρονης κοσμοθεωρίας
Σχετικά με την πρόσφατη συνεργασία μεταξύ Μόσχας και Αγκύρας στον συριακό εμφύλιο πόλεμο, η εκπληκτική αυτή εξέλιξη φωτίζει επίσης τις βαθύτερες διαιρέσεις μεταξύ των ΗΠΑ και της Τουρκίας στην πολιτική απέναντι της Συρίας.
Μετά την αμερικανική μεταστροφή από την πολιτική της «αλλαγής καθεστώτος» στη Συρία τον Αύγουστο του 2014, όταν το «Ισλαμικό Κράτος» κατέλαβε την Μοσούλη και το Ανμπάρ στο Ιράκ και απειλούσε την πρωτεύουσα Ερμπίλ ενός άλλου πιστού συμμάχου των ΗΠΑ, του Μασούντ Μπαρζανί, στο πλούσιο σε πετρέλαιο Ιρακινό Κουρδιστάν, η Ουάσιγκτον προήγαγε τους Κούρδους σε βασικό όργανο της πολιτικής της στη Συρία και στο Ιράκ.       
Πρέπει να σημειωθεί ότι ο πόλεμος στη Συρία και στο Ιράκ είναι μια τριμερής σύρραξη μεταξύ Σουνιτών Αράβων, Σιιτών Αράβων και Σουνιτών Κούρδων. Μετά την κήρυξη του πολέμου εναντίον των Σουνιτών του «Ισλαμικού Κράτους», οι ΗΠΑ υποστήριξαν την υπό Σιϊτική ηγεσία κυβέρνηση του Ιράκ, αλλά οι Σιίτες ΄Αραβες του Ιράκ δεν κρίνονται  αξιόπιστοι σύμμαχοι των ΗΠΑ επειδή τελούν υπό την επιρροή του Ιράν.
Κατά συνέπεια στις ΗΠΑ δεν έμενε άλλη επιλογή από το να κάνουν τους Κούρδους το βασικό όργανο της πολιτικής τους στη Συρία και στο Ιράκ όταν οι Σουνίτες Τζιχαντιστές παρέβησαν την δικαιοδοσία τους στη Συρία και επιτέθηκαν σε περιοχές του Ιράκ, από όπου οι ΗΠΑ είχαν αποσύρει τα στρατεύματά τους το 2001.
Οι με αμερικανική υποστήριξη Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις, που είναι στα πρόθυρα απελευθέρωσης της Ράκας, πρωτεύουσας του «Ισλαμικού Κράτους», δεν είναι παρά Κούρδοι πολιτοφύλακες, με μια συμβολική παρουσία Αράβων μισθοφόρων για να τους δίνει την εμφάνιση αντιπροσωπευτικού σώματος.
΄Οσον αφορά τους περιφερειακούς παράγοντες στον συριακό εμφύλιο πόλεμο, η Σαουδική Αραβία, η Ιορδανία και τα λοιπά κράτη του Κόλπου μπορεί να μην έχουν σοβαρές επιφυλάξεις γι’ αυτήν την στενή συνεργασία μεταξύ των ΗΠΑ και των Κούρδων στη Συρία και στο Ιράκ, επειδή τα κράτη του Περσικού Κόλπου τείνουν να βλέπουν τις περιφερειακές συγκρούσεις με τον φακό της ιρανικής Σιϊτικής απειλής.
Η Τουρκία, από την άλλη πλευρά, ανησυχεί περισσότερο για τις κουρδικές χωριστικές τάσεις στις νότιο-ανατολικές επαρχίες της παρά για το Σιϊτικό  Ιράν. Και ιδιαίτερα τώρα που οι Κούρδοι πραγματοποίησαν ένα δημοψήφισμα στο Ιράκ, παρά την διεθνή πίεση εναντίον μιας τέτοιας αλόγιστης ενέργειας.
Τελικά, είναι εξαιρετικά απίθανη οποιαδήποτε ριζική  μεταβολή της  καθιερωμένης από την εποχή  του Μουσταφά Κεμάλ πολιτικής του τουρκικού πολιτικού κατεστημένου για  την παροχή ανεπιφύλακτης  υποστήριξης στην πολιτική της Ουάσιγκτον στην περιοχή. Αλλά μετά την απιστία της Ουάσιγκτον να δώσει την υποστήριξή της στους Κούρδους εναντίον των πληρεξουσίων της Τουρκίας στη Συρία είναι πολύ πιθανό ότι η υπό την ηγεσία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας κυβέρνηση της Τουρκίας μπορεί να προσπαθήσει να ισορροπήσει τις σχέσεις της μεταξύ των αντιπάλων της εποχής του Ψυχρού Πολέμου.
---------------
*Ο Nauman Sadiq είναι νομικός, γεωπολιτικός αναλυτής εστιασμένος στις περιοχές Αφγανιστάν-Πακιστάν και Μέση Ανατολή, στην νέο-αποικιοκρατία και τον πετρο-ιμπεριαλισμό.


Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού
Είναι απλά ένα σενάριο που ποστάρησε ένας ευφάνταστος φίλος στο facebook, αλλά έχει αναρτηθεί και σε ιστοσελίδα που μάλλον έχει καταργηθεί (όπως μας πληροφορεί ο blogger). Μπορεί να είναι μια εφιαλτική εκδοχή που προσπαθεί να ερμηνεύσει διάφορα δεδομένα και στοιχεία που έχουν αναδυθεί τις τελευταίες μέρες αλλά εισάγονται και πολλές πληροφορίες για τη γεωπολιτική σκακιέρα της περιοχής της ανατολικής Μεσογείου, της Μέσης ανατολής και όχι μόνο.
Κυρίαρχοι παίκτες στο στόρι οι Αμερικάνοι (πως θα μπορούσαν να έλλειπαν; ), αλλά και οι Γερμανοί, Ρώσοι όπως και οι γείτονες Ελλάδα και Τουρκία.
Είναι λίγο σεντόνι το κείμενο αλλά νομίζουμε πως αξίζει να διαβαστεί. Και φυσικά η δημοσίευσή του δεν σημαίνει πως συμμεριζόμαστε τις απόψεις και φυσικά την κατάληξη που προβλέπει.

ΑΠΛΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Οι ΗΠΑ πολύ θα ήθελαν να μπορούσαν να έχουν περισσότερη στρατιωτική ισχύ διότι έτσι θα μπορούσαν να επέμβουν με αποφασιστικότητα στην Συρία από το 2013.
Το 2013 ο Ερντογάν είχε στήσει μια σειρά από προβοκάτσιες στην Συρία με βομβιστικές επιθέσεις εναντίον αμάχων για να κατηγορήσει τον Άσαντ στην διεθνή κοινότητα, αλλά ο Ομπάμα δεν τόλμησε να οργανώσει χερσαία επιχείρηση του αμερικάνικού τακτικού στρατού στην Συρία.
Ο λόγος είναι ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν πλέον να διεξάγουν στρατιωτικές επιχειρήσεις ευρείας κλίμακας.
Το 2003 ο Paul Wolfowitz, ένας από τους πρωτεργάτες και φανατικούς οπαδούς της επέμβασης των ΗΠΑ στο Ιράκ το 2003 δήλωνε σε συνέντευξη του στην εφημερίδα THE SUNDAY TIMES ότι : "Φοβάται πως η κόπωση των Αμερικάνων από τους πολέμους στο Ιράκ και Αφγανιστάν θα οδηγήσει τις ΗΠΑ στο να εγκαταλείψουν τους αντάρτες στην Συρίας στην τύχη τους, όπως ακριβώς άφησαν και τους Ιρακινούς αντικαθεστωτικούς το 1991 οι οποίοι συνετρίβησαν από τον Σαντάμ. Εξέφρασε την απογοήτευση του για την ελλειπή βοήθεια προς τους αντάρτες στην Συρία αλλά είπε πως η στρατιωτική επέμβαση στην Συρία δεν είναι στο πρόγραμμα ."
Από αυτήν την δήλωση καταλαβαίνουμε ότι η πάλαι ποτέ αμερικανική πολεμική μηχανή αποτελεί φάντασμα του παρελθόντος. Βεβαίως αυτό δεν σημαίνει πως οι ΗΠΑ είναι ανίσχυρες στρατιωτικά, κάθε άλλο... αλλού είναι το πρόβλημά τους... Στην χρηματοδότηση...
οι ΗΠΑ δαπανούν ετήσια κάπου 600 δις δολάρια σε αμυντικές δαπάνες, αλλά, το μεγαλύτερο ποσοστό αυτού του τεράστιου ποσού (σχεδόν το 75 %) πάει σε λειτουργικά έξοδα... Απο την συντήρηση των δεκάδων χιλιάδων οπλικών συστημάτων που έχουν, Αεροπλανοφόρα, πλοία, υποβρύχια, αεροσκάφη κάθε τύπου, άρματα μάχης, πυροβόλα, οχήματα, μέχρι τις αναβαθμίσεις του κάθε οπλικού συστήματος, και τις δαπάνες για την μισθοδοσία του προσωπικού των ενόπλων δυνάμεών τους... και φυσικά στην συντήρηση των στρατιωτικών βάσεων που έχουν διάσπαρτες εκτός ΗΠΑ σε ολόκληρο τον πλανήτη...

Οι ΗΠΑ χωρίς στρατό λοιπόν, δεν μπορούν να ασκήσουν εξωτερική πολιτική, γιαυτό και βλέπουμε σήμερα την Αμερική να ΄΄γλείφει» τον Ερντογάν και να τρέχει σαν σκυλάκι από πίσω του στην Συρία, όπου ο τελευταίος προσπαθεί να κάνει ότι γουστάρει, και μάλιστα ενώ αποκομίζει τους καρπούς της ενδοτικότητας των Αμερικάνων, την ίδια στιγμή τους φτύνει στα μούτρα συνάπτοντας συμμαχία με την Ρωσία.

Αυτό δεν είναι και πολύ καλό για την Ελλάδα διότι αφού αρνήθηκε την βοήθεια της Ρωσίας , πρώτα ο ΓΑΠ και μετά ο Τσίπρας, παραμένει στο άρμα της δύσης αλλά την ίδια στιγμή βρίσκεται μεταξύ της διαμάχης ΗΠΑ και Γερμανίας...

Ο Ομπάμα λοιπόν, το 2013 δεν τόλμησε να κάνει χερσαία επιχείρηση, εξάλλου ακόμα και η εισβολή στο Ιράκ το 2003 έγινε με την αμέριστη οικονομική βοήθεια των Σαουδαράβων και Καταριανών οι οποίοι είχαν φοβηθεί ότι ο Σαντάμ Χουσέιν θα τους καταλάμβανε όπως έκανε με το Κουβέιτ.
Ο Ομπάμα δεν ήθελε αυτή την φορά η Αμερική να ζητήσει λεφτά από τους πλούσιους Άραβες του ΟΠΕΚ για μια στρατιωτική επιχείρηση εφόσον όπως πολύ σωστά τον είχαν πληροφορήσει οι σύμβουλοί του σε δύο χρόνια από τότε, το 2015, οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να αυτονομηθούν ενεργειακά από την Μ.Ανατολή με την εξόρυξη των εγχώριων ,αμερικανικών, κοιτασμάτων σχιστολιθικού αερίου, κάτι που έγινε πραγματικότητα. Έτσι ο Ομπάμα μπορούσε πλέον να αρχίσει την υλοποίηση του οράματος του για την απεμπλοκή της Αμερικής από την Μ.Ανατολή και να επικεντρωθεί στην αντιμετώπιση της Κίνας.
Ωστόσο ο δημοκρατικός Ομπαμα δεν μπόρεσε ποτέ να ελέγξει το βαθύ αμερικανικό κράτος που ανήκε στους ρεπουμπλικάνους, οι οποίοι έχουν και το χρήμα στην Αμερική, χρήμα το οποίο απέκτησαν με "μπιζνες" στην Μ.Ανατολή, και οι οποίοι μπορεί μέσω Γουλφοβιτς να παραδέχονταν την αδυναμία για πόλεμο, αλλά δεν ήθελαν να εγκαταλείψουν στην τύχη τους τους συνεταίρους τους Σαουδάραβες και Καταριανούς.
Οι ρεπουμπλικάνοι τελικά βρήκαν την λύση με το Ισλαμικό Κράτος.
Ο Ομπάμα εκτός από τις εκκρεμότητες που άφησε στην Μ.Ανατολή άφησε και άλλες στην Ευρώπη. Εγκαταλείποντας της πλούσιες αραβικές πετρελαιοπαραγωγές χώρες στην τύχη τους απέναντι στο εχθρικό Ιράν, άφησε και το θέμα της ενεργειακής αυτονομίας της Ευρώπης ανοιχτό.
Η Ευρώπη, δηλαδή η Γερμανία, τροφοδοτείται σχεδόν αποκλειστικά με αέριο από την Ρωσία και από το 2009 σχεδίαζε με το Κατάρ την κατασκευή ενός αγωγού που θα διέσχιζε το Κατάρ-Ιορδανία-Συρία-Τουρκία-Ελλάδα-Αλβανία-Ιταλία-Αυστρία για να μπορέσει επί τέλους να ανεξαρτοποιηθεί. Εξάλλου η "οδηγία" Ομπάμα προς τους ευρωπαίους, από το 2008, ήταν : "απεξάρτηση από τον Ρωσικό ενεργειακό παράγοντα.."

Η Συρία αρνήθηκε να συμπράξει στο πρότζεκτ διότι είχε στα σκαριά έναν άλλο αγωγό, αυτόν που θα διέσχιζε το Ιράν-Ιράκ και Συρία. Ο αγωγός αυτός θα διέσχιζε το σιιτκό Ιράν, τις σιιτκές νότιες επαρχίες του Ιράκ και την φιλική προς τον σιιτισμό Συρία.
Κατάρ-Σαουδική Αραβία είναι σουνιτικές χώρες και για λόγους που δεν είναι του παρόντος, τρέφουν θανάσιμο μίσος προς τις σιιτκές, και το αντίστροφο. Είναι κάπως σαν τις σχέσεις Ελλάδας Τουρκίας....
Έτσι το Κατάρ και Σαουδική Αραβία και Γερμανία ζήτησαν βοήθεια από τις ΗΠΑ και συγκεκριμένα από την ρεπουμπλικανική αντιπολίτευση του Ομπαμα η οποία ελέγχει την CIA.
Λεφτά υπήρχαν από το Κατάρ, τεχνογνωσία από την CIA, και το Ισλαμικό Κράτος έγινε πραγματικότητα. Στόχος του ΙΚ ήταν είτε η κατάληψη του δυτικού Ιράκ, και το πέρασμα του αγωγού από εκεί ( γιαυτό και όλα τα ηγετικά στελέχη ήταν σουνίτες πρώην στρατιωτικοί του Σαντάμ Χουσέιν), είτε η πτώση του ‘Ασαντ και και το πέρασμα του αγωγού από την Συρία.

Έτσι αναγκαστικά η Ρωσία επενέβη για να αποσοβήσει τον κίνδυνο του αγωγού ο οποίος θα οδηγούσε στο χάσιμο της ενεργειακής αγοράς της Ευρώπης. Ο Πούτιν είναι ένας εξαιρετικός παίκτης στην διεθνή Γεωπολιτική και Γεωστρατηγική σκακιέρα, και έχοντας φυσικά μια πολύ καλή υπηρεσία πληροφοριών...
Όταν είδε πως οι ΗΠΑ αδυνατούν να πληρώσουν μόνες τους το οικονομικό κόστος των δις δολαρίων για μια στρατιωτική επέμβαση στην Συρία, και τους Νατοϊκούς συμμάχους των να κάνουν τους "κινέζους", και να μην δείχνουν καθόλου πρόθυμοι να πληρώσουν τον λογαριασμό, εν έλαβε άμεσα δράση στο Συριακό μέτωπο...

Ο Ομπαμα υπέκυψε στο θέλημα της αντιπολίτευσης του και έκανε τα στραβά μάτια, ή τέλος πάντων στήριξε το Ισλαμικό Κράτος εξαναγκασμένος από τις συνθήκες.
Η Τουρκία από το 2011 έγινε ο αποδέκτης τόνων χρημάτων από τους Σαουδάραβαες και το Κατάρ για να αναλάβει τον υποστηρικτικό ρόλο του Ισλαμικού κράτους.
Ο Ερντογάν ανέταξε την οικονομία του, τσίμπησε και ο ίδιος δεκάδες δις δολάρια, βόλεψε την οικογένεια του, τον γαμπρό του, τον εαυτό του, νοικοκυρεύτηκε αυτός και η Τουρκία, και όλα καλά.
Ο Ερντογάν σιγά σιγά κατάλαβε ότι οι ΗΠΑ αποτελούν ένα γεωπολιτικό ψοφίμι, ούτε στρατό διαθέτουν πλέον, ούτε λεφτά. Γι' αυτό και σήμερα ο Ερντογάν δουλεύει τους Αμερικάνους ψιλό γαζί, τους βρίζει και τους φτύνει δημόσια...
Εκτός από τον Ενρτογάν και οι Γερμανοί βλέπουν ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν ούτε την θέληση ούτε την δύναμη να αντιπρατάξουν ικανές στρατιωτικές δυνάμεις στην Συρία αλλά και…..που πονάει η Γερμανία; …..μα στα ρωσοπολωνικά σύνορα. Ούτε η ίδια Γερμανία βέβαια έχει στρατό ικανό για κάτι σοβαρό. Έτσι η Γερμανία είναι αναγκασμένη, ακόμα και μετά από 5 χρόνια πολέμου στην Συρία, να εξαρτάται από την Ρωσία ενεργειακά.

Από την άλλη οι ΗΠΑ επιμένουν να πείσουν την Γερμανία να προσυπογράψει την συνθήκη τελωνειακή ένωσης ΗΠΑ-Ευρώπης TTIP , αλλά ο Σόιμπλε αρνείται εφόσον καταλαβαίνει ότι οι ΗΠΑ δεν αποτελούν πλέον ισχυρό εταίρο και ότι η Γερμανία θα μπορούσε μόνη της να κυριαρχήσει στην Ευρώπη ολοκληρώνοντας το Δ΄Ράιχ, ίσως.. και με λίγη βοήθεια από την Ρωσία. Γι' αυτό μην εκπλαγείτε εάν Γερμανία και Ρωσία τα "βρουνε" στην Ουκρανία με την διχοτόμησή της.

Οι ΗΠΑ θέλουν να βοηθήσουν την Ελλάδα σχετικά με το χρέος της, αλλά η Γερμανία δεν υποκύπτει στις προτάσεις για κούρεμα του. Η Αμερική δεν φοβίζει πια κανένα. Εξάλλου ο ίδιος ο Σόιμπλε γύρισε και είπε με περίσσιο θράσος στον υπουργό Οικονομικών του Ομπάμα, εαν θέλετε να βοηθήσετε την Ελλάδα, να βάλετε το χέρι στην τσέπη σας...
Ωστόσο η Γερμανία δεν μας θέλει εντός ευρωζώνης διότι φοβάται πως μπορούμε ακόμη να χρεοκοπήσουμε με άμεσες συνέπειες στο γόητρο του ΕΥΡΩ.
Εάν όμως μας πετάξει έξω από την ευρωζώνη, τότε η Γερμανία γνωρίζει ότι οι ΗΠΑ, μαζί με την Ελλάδα, θα προσεταιρισθούν και τα τεράστια ενεργεικά αποθέματα της. Η Γερμανία δεν θέλει αυτά τα κοιτάσματα για τον εαυτό της, τα έχει τάξει στο Κατάρ και την Σαουδική Αραβία η οποία΄΄στεγνωνει’΄από πετρέλαιο.
Η Γερμανία λοιπόν βρίσκεται σε δίλημμα, ή κρατάει την Ελλάδα εντός ευρωζώνης με κίνδυνο την χρεοκοπία της και την κατάρρευση του ΕΥΡΩ, ή μας πετάει έξω και κάνει ένα ανέλπιστο δώρο στις ΗΠΑ, αθετώντας τις υποσχέσεις της στο Κατάρ.
Άρα η μόνη λύση είναι η εισβολή στην Ελλάδα της συμμαχικής προς την Γερμανία Τουρκίας. Εάν η Τουρκία εισβάλει στην Ελλάδα, ή έστω προβεί σε ένα ΄΄βαρύ΄΄ θερμό επεισόδιο με κατάληψη ακόμα και ενός μεγάλου κατοικημένου νησιού, ή τον ναυτικό αποκλεισμό του, τότε θα συμβούν τα εξής ωφέλιμα για τις Τουρκία και Γερμανία :
Α - Η Ελλάδα ως χώρα που βρίσκεται σε εμπόλεμο καθεστώς θα εξαιρεθεί από κάθε εκτίμηση, αξιολόγηση σε ότι αφορά τα οικονομικά της, και οποιαδήποτε αστοχία στον τραπεζικό τομέα θα αποδοθεί στην εμπόλεμη κατάσταση και όχι στο ΕΥΡΩ. Με άλλα λόγια να κάψουμε το μαγαζί πριν αυτό επίσημα χρεοκοπήσει.

Β - Η Τουρκία θα συντομεύσει κατά δέκα περίπου χρόνια την διαδικασία συνεκμετάλλευσης του Αιγαίου, διαδικασία που μέχρι σήμερα προσπαθεί με την αμφισβήτηση των συνθηκών που διέπουν το καθεστώς του και τον "εποικισμό" των νησιών, όχι μόνο με πρόσφυγες αλλά και με επιλεγμένα "ατομα" από την μεσαία και υψηλή τουρκική τάξη τα οποία δήθεν θα καταφύγουν στην Ελλάδα λόγω μεταπραξικοπηματικών διωγμών από τον Ερντογάν.

Το μόνο που σταματάει τους Γερμανούς και Τούρκους ακόμα είναι ότι η Ελλάδα ανήκει στην Ε.Ε. και στο ΝΑΤΟ.
Εάν η Τουρκία εισβάλει στην Ελλάδα και οι ΗΠΑ δεν ενεργοποιηθούν εναντίον της τότε θα δικαιωθεί ο Ρώσος εθνικιστής Ζιρινόφσκι, ο οποίος λέει ότι η Ρωσία θα μπορούσε να επιτεθεί στην Τουρκία χωρίς να ανησυχεί ότι το ΝΑΤΟ θα αντιδράσει. Οι ΗΠΑ θα ξεφτιλισθούν και το ΝΑΤΟ το οποίο προσπαθεί να παρουσιασθεί ως σωτήρας της Πολωνίας και των Βαλτικών χωρών θα χάσει κάθε αξιοπιστία.

Από την άλλη οι ΗΠΑ είναι εξαναγκασμένες να κάνουν όλα τα χατίρια της Τουρκίας, όπως ήδη κάνουνε, διότι στην Συρία το μισθοφορικό ισλαμικό κράτος απέτυχε, και διότι δεν μπορούν να στείλουν τακτικό στρατό, αλλά και γιατί η Τουρκία ελέγχει τα στενά του Βοσπόρου, και όχι μόνο αυτό, αλλά και βελτιώνει συνεχώς τις σχέσεις της με την Ρωσία. Δηλαδή όσο περνάει ο καιρός, τόσο πιο δύσκολα θα υπακούσει στις ΗΠΑ για το κλείσιμο των στενών για να περιορίσει την Ρωσία, εάν ποτέ χρειαστεί να γίνει αυτό.

Η μόνη λύση για τις ΗΠΑ είναι ο συμβιβασμός, δηλαδή η άδεια προς την Τουρκία και την Γερμανία, για την διεξαγωγή ενός θερμού επεισοδίου το οποίο θα είναι πολύ πιο σοβαρό από αυτό των Ιμίων, και το οποίο θα σύρει την Ελλάδα σε διαπραγματεύσεις για τον διαμοιρασμό του Αιγαίου. Μισό η Τουρκία-Γερμανία και μισό οι ΗΠΑ.
Κατόπιν το ΝΑΤΟ θα επέμβει σε ρόλο διαμεσολαβητή και έτσι θα σώσει το γόητρο του...
Αυτό πήγε να γίνει προχθές με το επεισόδιο στα Ίμια, ο σκοπός του τούρκου κυβερνήτη ήταν η βύθιση του ελληνικού λιμενικού σκάφους...
και το γεγονός πως στην περιοχή δεν υπάρχουν μεγάλες και ισχυρές μονάδες του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, μάλλον δείχνει πως και η Ελληνική πλευρά έχει αποδεχτεί ένα σχέδιο για την διχοτόμηση του Αιγαίου...
άρα, πρέπει να περιμένουμε ένα πιο σοβαρό επεισόδιο, και μάλιστα αρκετά σύντομα...
Η Ελλάδα είναι πλέον αντικείμενο πλειστηριασμού...

ΥΓ
* Χάρτης Νο 1, ο 25ος μεσημβρινός
* Χάρτης Νο 2, οι διεκδικήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο,
και το τι θα προβλέπει η διχοτόμησή του..


του John Ross*  R.T.12 May, 2020    1300w


[Βλάσφημο κείμενο, βάναυσα προκλητικό για τους θεματοφύλακες και τους πιστούς της Δυτικής γεωπολιτικής θεολογίας και αφόρητα περιφρονητικό για τους κανόνες του ορθού πολιτικού λόγου, το κατωτέρω άρθρο, πρωτάκουστων ως τώρα και εφιαλτικών προρρήσεων για τις γεωπολιτικές συνέπειες της μάστιγας του κορωναϊού, αξίζει ωστόσο της ανάγνωσης των επιτελών της πολιτικό-ιατρικής στρατηγικής αλλά και της περιέργειας του απλού πολίτη.]

Μετάφραση/Εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

Η αποτυχία της κυβέρνησης Τραμπ να αξιολογήσει σοβαρά τον Κορωναϊό όχι μόνο θα προκαλέσει χιλιάδες αδικαιολόγητους θανάτους, αλλά θα μπορούσε να αλλάξει δραστικά τον πολιτικό χάρτη του κόσμου.
Οι ΗΠΑ είναι τώρα μια θανάσιμη απειλή για κάθε άνθρωπο στον πλανήτη – αυτό είναι το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της απόφασης της Ουάσιγκτον να άρει τα πολύ περιορισμένα μέτρα εγκλεισμού, παρά το γεγονός ότι ο ιός εξακολουθεί να μαίνεται εντός των αμερικανικών συνόρων.
Στο εσωτερικό αυτό θα σημάνει τον θάνατο δεκάδων χιλιάδων περισσότερων Αμερικανών, δημιουργώντας έναν απολογισμό θυμάτων συγκρίσιμο μόνο με την επιδημία της ισπανικής γρίπης του 1918 και του Εμφυλίου Πολέμου. Αλλά στις διεθνείς συνέπειες θα δούμε τον κόσμο να διχάζεται σε δύο ζώνες.
 Η πρώτη, με κέντρο την Ασία και τον Δυτικό Ειρηνικό, περιλαμβάνουσα την Αυστραλία και την Νέα Ζηλανδία, έχει βασικά θέσει τον κορωναϊό υπό έλεγχο. Αλλά η δεύτερη ζώνη, με επίκεντρο τις ΗΠΑ, με λίγες χώρες όπως η Βραζιλία, η Σουηδία και η Βρετανία ευθυγραμμισμένες, έχει άρει στην ουσία οποιαδήποτε προσπάθεια να  σταματήσει την μετάδοση του κορωναϊού. 
Μολονότι ορισμένες αμερικανικές πολιτείες αντιστέκονται αποφασιστικά στην πολιτική της κυβέρνησης, δεν διαθέτουν την ισχύ της ομοσπονδιακής εξουσίας. Η ομοσπονδιακή πολιτική των ΗΠΑ θα επιτρέψει ουσιαστικά στον κορωναϊό να εξαπλώνεται χωρίς αποτελεσματικόν έλεγχο μέχρι τις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου, οι οποίες θα δώσουν την ευκαιρία απομάκρυνσης της παρούσας κυβέρνησης.
Η διεθνής κατάσταση απεικονίζεται πολύ καθαρά με τα κατά κεφαλήν ποσοστά θανάτων. Μέχρι στιγμής, γραφής του παρόντος, οι περισσότερες χώρες της Ασίας/Δυτικού Ειρηνικού πέτυχαν να εκριζώσουν ή να περιορίσουν τον ιό: Ο μέσος αριθμός ημερήσιων θανάτων  στο εκατομμύριο κατοίκων στην Κίνα είναι μηδέν, στην Νότιο Κορέα 0,01, στην Αυστραλία 0,01, στην Νέα Ζηλανδία 0,03. Εντωμεταξύ, στις ΗΠΑ είναι 5,07 στο εκατομμύριο και στην Βρετανία 7,01 θάνατοι στο εκατομμύριο.
Διαφορετικές στρατηγικές, Διαφορετικά αποτελέσματα.
Αυτά τα στοιχεία αποδεικνύουν ότι  εφαρμόζονται δύο εντελώς ασυμβίβαστες στρατηγικές για την αντιμετώπιση του κορωναϊού.
Η πρώτη, στην Ασία, τον Δυτικό Ειρηνικό και τμήματα της Ανατολικής Ευρώπης, μπορεί να χαρακτηριστεί «στρατηγική εκρίζωσης» και χρησιμοποιεί αυστηρά μέτρα εγκλεισμού και ελέγχου εισόδων στην χώρα, για να μειώσει τα κρούσματα του ιού στο μηδέν ή κοντά στο μηδέν. Η επιτυχία αυτής της στρατηγικής, που αποδεικνύεται με τα στατιστικά στοιχεία, δείχνει αξιόπιστα ότι, τουλάχιστον σε ανεπτυγμένες χώρες, κάθε απόπειρα να υποστηριχτεί ότι ο κορωνοϊός δεν μπορεί να εξαλειφθεί είναι εσφαλμένη.
 Η δεύτερη προσέγγιση, που ακολουθείται σαφέστερα από την αμερικανική κυβέρνηση, συνίσταται στο να αφήνεται ο κορωναϊός να διασπείρεται στον πληθυσμό, χωρίς αποτελεσματικόν έλεγχο, πράγμα που σημαίνει εκατοντάδες χιλιάδες θανάτους.

Σχεδόν καμιά κυβέρνηση δεν τολμά να μιλήσει πλέον για την στρατηγική της «ανοσίας του κοπαδιού», που ακολουθήθηκε αρχικά στην Βρετανία, λόγω της αποστροφής που προκαλεί με τον τεράστιο αριθμό θυμάτων που συνεπάγεται.
Αλλά στην πραγματικότητα, αυτή παραμένει η πολιτική που εφαρμόζεται στις ΗΠΑ και σε λίγες ακόμη χώρες, όπως η Βραζιλία, η Σουηδία και η Βρετανία – αφού δεν εφαρμόζουν γνήσια αποτελεσματικά μέτρα για να θέσουν τον κορωναϊό υπό πλήρη έλεγχο.
΄Ενας Κόσμος Κομμένος στα Δύο
Προκύπτει όμως έτσι, σαν αναπόφευκτο αποτέλεσμα, ένα κόσμος διχασμένος σε  μιαν «καθαρή, υγιεινή ζώνη» της Ασίας/ Δυτικού Ειρηνικού και κάποιων χωρών της Ανατολικής Ευρώπης, και μια «ανθυγιεινή/μολυσματική ζώνη», στις ΗΠΑ και τμήματα της Δυτικής Ευρώπης..
Κυβερνήσεις μπορεί να βλέπουν διαβατήρια ανοσίας σαν μέσο ανοίγματος των κοινωνιών, αλλά  αυτά αποτελούν μιαν βουτιά στον ολοκληρωτισμό.                                                                

Αυτές οι δύο ζώνες διασυνδέονται φυσικά στον ίδιο πλανήτη. Και αυτό σημαίνει ότι κάθε αεροπλάνο και κάθε πλοίο από τις ΗΠΑ θα αποτελεί θανάσιμη απειλή για τον πληθυσμό οποιασδήποτε χώρας στην  οποία θα φτάνει. Οι χώρες Ασίας/Δυτικού Ειρηνικού αντιμετωπίζουν τώρα ένα πραγματικό ενδεχόμενο μόλυνσης από τον ιό των ΗΠΑ. Και οποιεσδήποτε άλλες περιοχές του κόσμου εκτός αυτών των δύο ζωνών αντιμετωπίζουν μιαν επιλογή μεταξύ ζωής και θανάτου  εντός ολίγων εβδομάδων. Ο κύριος παγκόσμιος μηχανισμός μετάδοσης του κορωναϊού ήταν οι αεροπορικές μεταφορές. Είναι γρήγορες αλλά δαπανηρές, σε συγκριτικά διεθνείς όρους. Κατά συνέπεια οι περισσότερο πληγείσες χώρες ήταν η Κίνα -όπου εκδηλώθηκε η πανδημία και που είναι μια σχετικά προηγμένη αναπτυσσόμενη χώρα- και οι ανεπτυγμένες χώρες –Δυτική Ευρώπη και ΗΠΑ.
Λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες – στην Αφρική, στο μεγαλύτερο μέρος της Λατινικής Αμερικής και σε τμήματα της Ανατολικής Ευρώπης –που δεν είναι σε τόσο εντατική αεροπορική διασύνδεση, μόνο τώρα συνειδητοποιούν τις καταστροφικές δυνατότητες του κορωναϊού. Μέχρι τώρα στις περισσότερες χώρες αυτών περιοχών ο αριθμός των  κρουσμάτων και των θανάτων είναι ακόμη χαμηλός –όχι πολύ μεγαλύτερος από όσο στην Ασία/Δυτικό Ειρηνικό. Θα παραμείνουν τώρα αυτές οι χώρες ευθυγραμμισμένες με τις υγιείς/περιορισμένων θανάτων περιοχές της Ασίας/Δυτικού Ειρηνικού, ή θα συρθούν μέσα στην ανθυγιεινή ζώνη πολλών θανάτων, των ΗΠΑ;
Η επιλογή έχει μείζονες γεωπολιτικές και εσωτερικές πολιτικές συνέπειες. Μέχρι τώρα, χώρες που διεθνώς συντάσσονταν με τις ΗΠΑ, ήταν συνηθισμένες να απειλούνται με οικονομική πίεση. Για παράδειγμα οι ΗΠΑ επιχείρησαν να αναγκάσουν την Γερμανία να εγκαταλείψει τον αγωγό αερίου Nord Stream 2 από την Ρωσία, παρά το γεγονός ότι αυτός προσφέρει τον χαμηλότερου κόστους ενεργειακό εφοδιασμό της χώρας. Οι ΗΠΑ προσπάθησαν επίσης να πείσουν κάθε έθνος να μην χρησιμοποιήσει την κινεζική Huawei στην ανάπτυξη του τηλεπικοινωνιακού συστήματος 5G, με πολύ μικρή επιτυχία ως τώρα.
Οι ΗΠΑ είναι το κέντρο της νόσου
Αλλά τώρα οι κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο αντιμετωπίζουν τις ΗΠΑ ως την εστία μιας νόσου που απειλεί την υγεία στην χώρα τους. Υπάρχει επίσης το ενδεχόμενο οι Αμερικανοί να αντιστέκονται σε μέτρα παρεμπόδισης μεταφορών από τις ΗΠΑ που απειλούν την διασπορά του ιού.
Και οι συνέπειες δεν είναι μόνο ιατρικές, αλλά και πολιτικές. Κάθε κυβέρνηση που αποτυγχάνει να ελέγξει τον κορωναϊό λόγω αμερικανικής πίεσης θα αντιμετωπίζει την απειλή να αποσταθεροποιηθεί από τις κοινωνικές συνέπειες. Η προβολή των ΗΠΑ ως της μεγαλύτερης εστίας της νόσου του κορωναϊού στον κόσμο θα έχει έτσι πολιτικές συνέπειες σε κάθε χώρα.
Στο εσωτερικό τους, οι ΗΠΑ θα εκφράσουν την κρίση τους για τον  κυβερνητικό χειρισμό της κρίσης του κορωναϊού στις προεδρικές εκλογές. Η επίδραση του ιού στην αμερικανική πολιτική θα είναι τεράστια. Δεν είναι απλά το θέμα των δεκάδων χιλιάδων Αμερικανών που είναι τώρα βέβαιο πως θα προστεθούν στους νεκρούς. Ο ιός εξαπλώνεται από τις αρχικές του εστίες στις μεγαλουπόλεις στις μικρότερες πόλεις και στις αγροτικές περιοχές. Θα πλήξει εκατομμύρια Αμερικανούς, αφού κάθε μετάβαση σε σουπερμάρκετ θα αποτελεί μια πιθανή θανάσιμη εμπειρία.
Θα υπάρξουν επίσης δεινές συνέπειες για την διεθνή οικονομία. Οι ΗΠΑ ήδη εισέρχονται στην μεγαλύτερη οικονομική ύφεση από την Μεγάλη Οικονομική Κρίση. Αλλά επειδή οι χώρες της Ασίας/Δυτικού Ειρηνικού έχουν θέσει τον ιό υπό έλεγχο, αυτές μπορούν να αρχίσουν την επανεκκίνηση των οικονομιών τους.
Αυτό σημειώθηκε όχι μόνο στην Κίνα, αλλά και από σημαντικούς Δυτικούς οργανισμούς ερεύνης. Η μονάδα Ιντέλιζενς του Εκόνομιστ έγραφε στην τελευταία έκθεσή της για τον κορωναϊό: «Η Κίνα, χάρις στο γεγονός ότι βγήκε πρώτη από την κρίση, θα είναι και η πρώτη στον δρόμο για την ανόρθωση… Η Κίνα και άλλες γοργά αναπτυσσόμενες οικονομίες στην Ασία είναι πιθανότερο να γνωρίσουν μιαν ταχύτερη ανόρθωση, βασιζόμενη στα υποκείμενα πλεονεκτήματα των ισχυρών επενδύσεων, των επινοήσεων και της αύξουσας παραγωγικότητας. Η πανδημία πρόκειται επομένως να επιταχύνει μάλλον την αναπροσαρμογή της ισορροπίας στην διεθνή οικονομική δύναμη, από την Δύση στην Ανατολή, κατά τα προσεχή χρόνια.»
Αυτές οι οικονομικές και γεωπολιτικές αλλαγές που προκαλεί ο κορωναϊός θα είναι βαθειές. Αλλά ακόμη προτού εκτυλιχθούν, κάθε χώρα στις προσεχείς ημέρες και εβδομάδες αντιμετωπίζει μιαν επιλογή που θα επηρεάσει κρίσιμα το μέλλον της.
Η αμερικανική κυβέρνηση ξεκίνησε σε μια πορεία που είναι βέβαιο πως θα επισύρει μαζικούς θανάτους στο εσωτερικό και θα καταστήσει την χώρα σε παγκόσμια κεντρική εστία της πανδημίας. Οι πολίτες της θα αποφασίσουν προς τα τέλη του χρόνου αν αποδέχονται αυτήν την επιλογή. Αλλά το μεγαλύτερο ερώτημα είναι αν θα της επιτραπεί να μολύνει όλο τον κόσμο.

*Ο John Ross είναι διακεκριμένος εταίρος του ΙνστιτούτουΤσονγιάγκ Οικονομικών Σπουδών, του Πανεπιστημίου Ρενμίν της Κίνας και πρώην διευθυντής οικονομικής και επιχειρηματικής πολιτικής του Δήμου του Λονδίνου.



του Tom Luongo, Zero Hedge, Sun, 22/12/2019

[ Το κατωτέρω άρθρο Αμερικανού δημοσιογράφου φωτίζει την βαρύτητα, τις διαστάσεις και τις συνέπειες γεγονότος των τελευταίων ημερών, που διαγράφεται ήδη ως το σημαντικότερο του χρόνου που λήγει και που πιθανώτατα θα κριθεί από μελλοντικούς ιστορικούς ως ο αποφασιστικός καταλύτης ριζικών γεωπολιτικών ανατροπών και μεταμορφώσεων.]

Μετάφραση/ εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

Οι ΗΠΑ αυτήν την βδομάδα πέρασαν τον Ρουβίκωνα. Και δεν αναφέρομαι στην γελοία παραπομπή του Προέδρου Τραμπ επειδή έκανε την δουλειά του.

Αναφέρομαι στο ψήφισμα NDAA*, που περιλαμβάνει και διατάξεις βαρύτατων κυρώσεων σε βάρος όσων συνδέονται με την αποπεράτωση του αγωγού Nord Stream 2.

Oι HΠΑ δια νόμου απολύουν τώρα κάθε σύμμαχο ή εταίρο που προβαίνει σε οικονομική δραστηριότητα την οποία αυτές δεν εγκρίνουν. Το κάναμε αυτό κάθε φορά σε χώρες τις οποίες θεωρούμε ανταγωνιστικές, ή που έχουν διαπράξει «παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων», ή παραβίασαν το Διεθνές Δίκαιο και τους κοινωνικούς κανόνες…

Εδώ πρόκειται για μιαν απλή εμπορική συναλλαγή. Ναι, έχει γεωπολιτικές επιπτώσεις, αλλά αυτές είναι δευτερεύουσες. Κανείς δεν θα υποστεί βλάβη από τον αγωγό Nord Stream 2. Η πραγματική βλάβη αφορά στην ικανότητα των ΗΠΑ να αναγκάζουν τις χώρες της Ευρώπης να ακολουθούν τις αντιρωσικές πολιτικές τους.

Γι΄αυτόν τον αγωγό δεν πέφτει λόγος στις ΗΠΑ. Είναι ένα ενεργειακό πρόγραμμα στο οποίο ελεύθερα εντάχθηκαν έξη εταιρείες τηρώντας τους κανονισμούς της Ε.Ε. (που, χάρις στις πιέσεις των ΗΠΑ, μεταβλήθηκαν κατά την κατασκευή του) . Είναι ένα πρόγραμμα που προορίζεται να εξασφαλίσει ενεργειακή ασφάλεια στην Γερμανία.

Η Γερμανία έχει ανάγκη τον αγωγό, και ανάγκη επίσης τον έχει η περισσότερη Ευρώπη, με μεταπώληση του αερίου.

Οι ΗΠΑ προβαίνουν τώρα σ’ αυτό το βήμα με αυτοκρατορικό ουκάζιο, επειδή κάθε άλλη προσπάθεια τους απέτυχε. Αυτό προϋποθέτει ότι η Ρωσία και οι Ευρώπη είναι εχθροί. Αλλά δεν είναι. Εάν ο γερουσιαστής Τεντ Κρούζ ( Σημ. μτφ: εισηγητής του ψηφίσματος) επιθυμεί να προσδιορίσει έτσι την σχέση μαζί τους θα έπρεπε να εισαγάγει την κήρυξη πολέμου κατά της Ρωσίας και να επιβάλει μιαν ανάλογη απόφαση του ΝΑΤΟ.

Αυτό δεν το κάνει. Απλά προκαλεί ένα διεθνές επεισόδιο και εξασφαλίζει ότι η διάσπαση του ΝΑΤΟ θα έρθει πολύ πιο γρήγορα.

Μα σοβαρά αυτοί οι άνθρωποι είναι τόσο εγκεφαλικά νεκροί;

΄Ετσι νομίζω τελικά.
Και αυτό δείχνει πόσο σημαντικό είναι το ζήτημα, όχι μόνο για την Ρωσία αλλά και για την Γερμανία και την Ε. Ε.

Η Ευρώπη είναι έτοιμη να αντιταχτεί στις ΗΠΑ στο θέμα του Αγωγού, σε βαθμό που να αναγκάσει τις ΗΠΑ να καταστρέψουν την φήμη τους απροκάλυπτα και απροσχημάτιστα τους στους Ευρωπαίους επιχειρηματίες και στις κυβερνήσεις, μόνο και μόνο για να σταματήσουν έναν αγωγό σε μια περιοχή όπου θα απαιτηθούν πολλαπλοί αγωγοί αερίου για την μελλοντική της ανάπτυξη.

Αυτό είναι το ισοδύναμο της επιλογής πυρηνικού πολέμου.

Και οι νεοσυντηρητικοί και η Γερουσία μόλις πάτησαν το κουμπί.

Η Ευρώπη καταλαβαίνει τι ακριβώς σημαίνει αυτό, οι ΗΠΑ επιμένουν στην αυτοκρατορική τους θέση του άρχοντα που καθορίζει την πολιτική για όλο τον κόσμο. Εάν μπορεί να καθορίζει την ενεργειακή πολιτική για την Ευρώπη τότε μπορεί να καθορίζει τα πάντα.

Και είναι φανερό ότι η ηγεσία στην Ευρώπη έχει απαυδήσει με το σημερινό καθεστώς. Η κυβέρνηση Τραμπ χρησιμοποίησε εξ αρχής το ΝΑΤΟ σαν προκάλυμμα για να μεταμφιέσει τις πραγματικές προθέσεις της , που είναι η συνέχιση της κυριαρχίας της στις ευρωπαϊκές πολιτικές επιλογές.

Ο Τραμπ παραπονείται ότι οι ΗΠΑ πληρώνουν το ΝΑΤΟ για να προστατεύει την Ευρώπη, αλλά η Ευρώπη αγοράζει την ενέργειά της από την Ρωσία. Αυτό είναι άδικο, γκρινιάζει ο Τραμπ, σαν μικρή σκυλίτσα, αν και επιφανειακά έχει δίκιο. Αλλά, εάν η τελευταία σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ αποτελεί μιαν ένδειξη, η Ευρώπη δεν ενδιαφέρεται πια γι΄αυτήν την λειτουργία του ΝΑΤΟ. Ο Γάλλος Πρόεδρος Εμμάνουελ Μακρόν θέλει τον αναπροσανατολισμό του ΝΑΤΟ στην καταπολέμηση της διεθνούς τρομοκρατίας -μια τρομερή ιδέα.

Το ΝΑΤΟ πρέπει απλά να τερματιστεί

Αλλά θα προσέξατε πως ο Τραμπ έπαψε να μιλά πια γι’ αυτό. Θέλει να προικιστεί το ΝΑΤΟ με περισσότερα εκατομμύρια, ενώ τις πολιτικές κατευθύνσεις του να καθορίζουν πάντοτε οι ΗΠΑ. Και αυτό δεν είναι μια δημαγωγική ρητορική, είναι η σπάθη του Δαμοκλέους πάνω από το κεφάλι της Ευρώπης.

Η αμερικανική ανάμειξη θα όφειλε να τερματιστεί άμεσα, τα στρατεύματα να επιστρέψουν στις ΗΠΑ και τα δισεκατομμύρια δολάρια να δαπανώνται εδώ στις ΗΠΑ, αντί να ξοδεύονται στην Ευρώπη για το στήσιμο πυραύλων εναντίον μιας Ρωσίας τελείως άσχετης με αυτοκρατορικά σχέδια και εντελώς αδιάφορης γι’ αυτά. Και ο Τραμπ επίσης το ξέρει αυτό, αλλά πιστεύει ότι η ματαίωση της εγκατάστασης του Αγωγού Nordstream 2 είναι το τίμημα που πρέπει να πληρώσει η Ευρώπη.

Η ώρα σήμανε για την Ευρώπη να λειτουργεί ανεξάρτητα από τις ΗΠΑ. Όσο και αν περιφρονώ την Ε.Ε., το να αποδεσμευτεί από τις ΗΠΑ στην ενεργητική πολιτική είναι ένα μέσο για να μπορέσει να αντιμετωπίσει στην συνέχεια τα εσωτερικά προβλήματά της. Αυτό δεν μπορεί να το κάνει όσο οι ΗΠΑ την απειλούν. Πρώτα οχύρωση κατά της άμεσης απειλής.

Και αυτό σημαίνει προστασία των επιχειρήσεων και των πολιτών της από τις πειρατικές επιθέσεις των εξουσιομανών νεοσυντηρητικών στην αμερικανική Γερουσία, όπως ο Τεντ Κρουζ και ο Λίντσεϋ Γκράχαμ.

Η ελβετική εταιρεία Allseas, που εγκαθιστά τον αγωγό Nordstream 2, ανέστειλε προς το παρόν τις εργασίες της, αναμένοντας οδηγίες από τις ΗΠΑ. Η Gazprom πιθανώς θα παρέμβει για να τελειώσει το έργο και η Γερμανία θα δώσει το πράσινο φως και τις απαραίτητες άδειες για την αποπεράτωση της εγκατάστασης του αγωγού.

Οι εκεί εργαζόμενοι θα απολυθούν παραμονές Χριστουγέννων, στρέφοντας χιλιάδες κόσμου εναντίον των ΗΠΑ. Και η βιασύνη να τελειώσει γρήγορα ο αγωγός έπαψε τώρα να έχει λόγο υπάρξεως αφού, Ουκρανία και Ρωσία συμφώνησαν για ένα νέο πενταετές συμβόλαιο ενοικίασης του ουκρανικού αγωγού. Αυτό εξασφαλίζει στην Γκαζπρόμ την δυνατότητα να τηρήσει τις συμβατικές υποχρεώσεις της, με παραδόσεις αερίου στην Ευρώπη που κανείς δεν πίστευε πως θα γίνονταν έγκαιρα.

Αλλά όταν δεν πραγματοποιήθηκε η απειλή των Ουκρανών ναζιστών εναντίον της συνάντησης του νέου Προέδρου Ζελένσκι με τους Μέρκελ, Μακρόν και Πούτιν στο Παρίσι, μια συμφωνία για το αέριο ήτανε να αναμένεται. ΄Ετσι, με αυτήν την εξέλιξη, το αμερικανικό υγραέριο LNG στερήθηκε τον βοηθητικό λεβιέ εκβιασμού για την ενεργειακή πολιτική της Ευρώπης. Ο Πούτιν με τον Ζελένσκι υπερφαλάγγισαν τον ελιγμό των Κρουζ, Γκράχαμ και Τραμπ.

Επειδή περί αυτού ακριβώς πρόκειται. Ο αποκλεισμός του ρωσικού αερίου από την Ευρώπη προοριζόταν να συμπιέζει όχι μόνο την ανάπτυξη της Ρωσίας αλλά και της Ευρώπης. Επειδή τότε η αμερικανική κυβέρνηση θα μπορούσε να ελέγχει ποιος και πόση ενέργεια μπορεί να εισαγάγει στις ευρωπαϊκές αγορές σε πολιτικά κρίσιμες περιόδους.

Αυτό ήταν το Δόγμα Μπόλτον για την εθνική ασφάλεια, το οποίο δεν έφερε παρά δυστυχία σε εκατομμύρια ανθρώπους.

Και αν κοιτάξετε πίσω, στις Ευρω-Αμερικανικές σχέσεις της τελευταίας πενταετίας, θα δείτε τι ακριβώς ήταν το στρατήγημα: Μια μέθοδος παράτασης της ευρωπαϊκής υποδούλωσης στις επιθυμίες της Ουάσιγκτον, εκβιάζοντας την εκχώρηση μεριδίου των ευρωπαϊκών αγορών σε Αμερικανούς προμηθευτές.

Αυτό μας φέρνει πίσω στις ιδέες του Τραμπ για ενεργειακή κυριαρχία και να καταστήσει τις ΗΠΑ τον προμηθευτή του απαραίτητου ενεργειακού συμπληρώματος σε σημαντικές οικονομίες σε όλο τον κόσμο.

Η έξυπνη απάντηση της Ευρώπης, τώρα μετά την συμφωνία για τον ουκρανικό αγωγό, θα ήταν να απειλήσει αντι-κυρώσεις κατά των ΗΠΑ και να απαγορεύσει κάθε εισαγωγή αμερικανικού υγραερίου στην Ευρώπη. Οι τιμές φυσικού αερίου βρίσκονται σε ιστορική πτώση και οι προσφορές ξεχειλίζουν λόγω του φόβου πως δεν θα υπάρξει συμφωνία. ΄Ετσι, ένα τρίμηνο ως εξάμηνο εμπάργκο για το αμερικανικό υγραέριο LNG στην Ευρώπη, για να αιμορραγήσουν οι Αμερικανοί εξαγωγείς μέχρι να τελειώσει ο ρωσικός αγωγός, θα ήταν η πολιτικά κατάλληλη απάντηση στις κυρώσεις

Αλλά δεν χρειάζεται, γιατί οι ΗΠΑ δεν θα μπορέσουν να εξαγάγουν πολύ υγραέριο στην Ευρώπη με τις παρούσες τιμές και τις συνθήκες στην αγορά. Και μόλις αποπερατωθεί ο Nordstream 2, οι πωλήσεις του LNG στην Ευρώπη θα πιάσουν πάτο.

Τελικά πιστεύω πως δυστυχώς για τον Κρούζ, η οικονομία και η ανθρώπινη επινοητικότητα είναι ισχυρότερες από τις νομοθετικές αρχές. Επειδή ο Nordstream 2 θα αποπερατωθεί. Ο ρωσικός αγωγός Turkstream θα προχωρήσει στην Ευρώπη. Και άλλοι αγωγοί θα εγκατασταθούν. Η Βενεζουέλα θα συνεχίσει να αναπτύσσει τον ενεργειακό τομέα της με ρωσική και κινεζική βοήθεια.

Δεν υπάρχει θέση για αμερικανικό LNG στην Ευρώπη, εκτός από τους Πολωνούς που καίνε λεφτά για να σηματοδοτήσουν την Ρωσοφοβία τους.

Το Bottom of FormNordstream 2 ήταν η απάντηση στην καθεστωτική ανατροπή στην Ουκρανία, προκειμένου να αναπληρώσει τις πιθανές απώλειες του ρωσικού μερίσματος στην αγορά της Ευρώπης. Τώρα η Ρωσία θα έχει ότι είχε πριν, περνώντας μέσω Ουκρανίας, και επιπλέον τον Nordstream 2. Μέχρι το 2024 στην Ευρώπη θα υπάρχουν επίσης τουλάχιστον δυο κλάδοι του Turkstream. Το Ιράν θα συνεχίσει να αυξάνει τις εξαγωγές του, οργανώνοντας το εμπόριό του μέσω ρωσικών τραπεζών. Και οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να ωρύονται και να γίνονται ολοένα και λιγώτερο άξιες προσοχής, με το πέρασμα του χρόνου.

Αυτό που άνθρωποι σαν τον Τεντ Κρουζ και Ντόναλντ Τραμπ αρνούνται να καταλάβουν είναι ότι όταν διαλέγεις το πυρηνικό όπλο, δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω. Εάν απειλήσεις με πυρηνικό βομβαρδισμό, δεν έχεις που να υποχωρήσεις.

Και όταν αυτοί που απείλησες με εκμηδένιση επιζήσουν, έχουν γίνει πολύ πιο ισχυροί, έχοντας περάσει από το μάτι της βελόνας.

Κοιτάζοντας ακριβώς τώρα το ισοζύγιο της Gazprom, αυτό είναι το συμπέρασμά μου.


*Σημ.Μτφ :Ο νόμος NDAA ( National Defense Authorization Act), που ψηφίστηκε προ ημερών και υπογράφτηκε από τον Τραμπ, περιλαμβάνει και άλλες εκρηκτικές διατάξεις, όπως τον εξοπλισμό και αμερικανικό έλεγχο του Διαστήματος και την ενίσχυση της Ουκρανίας με επιθετικά όπλα, όπως πυραύλους Κρούζ και πυραύλους θαλάσσης, εναντίον του «ρωσικού ελέγχου της Μαύρης Θάλασσας», συνολικής αξίας 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Σημειωτέον επίσης ότι το ΝΑΤΟ έχει ήδη σημαντική παρουσία στην Μαύρη Θάλασσα, με την Ρουμανία, Βουλγαρία και την Τουρκία.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Général Dominique Delawarde, Ρeseau International,25-4- 2019

[Ένας γνώστης της προσωπικότητας, εμπειρίας και παιδείας του αρθρογράφου -πρώην επικεφαλής της μυστικής υπηρεσίας στρατού στο γαλλικό ΓΕΕΘΑ- θα συνιστούσε ένθερμα στους παρ ημίν ομολόγους του αλλά και σε κάθε μελετητή της γεωστρατηγικής –στρατιωτικό, πολιτικό, διπλωμάτη, ή ανήσυχο πατριώτη πολίτη-να βρει τον χρόνο (στο διήμερο της αργίας) να ενδιατρίψει σε αυτό το εξαιρετικά κατατοπιστικό και διδακτικό κείμενο –τροφή για σκέψη και συναγωγή συμπερασμάτων, που οδηγούν στην διαπίστωση ότι αφορά όχι απλά το γεωγραφικό χώρο αλλά και άμεσα την ίδια την χώρα μας. Η γνώση των δεδομένων, η στερεότητα της συλλογιστικής και η παρρησία στην έκθεση συντελεστών και στοιχείων που παντού επιμελώς συγκαλύπτονται, καθιστούν το παρόν άρθρο απόκτημα συλλεκτικού αρχείου.]

Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού

Ορισμένοι ενήμεροι αναλυτές αναφέρονται επίμονα στο ενδεχόμενο ενός πολέμου μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν: https://ejmagnier.com/2019/04/11/les-allies-de-liran-au-moyen-orient-se-preparent-a-riposter-a-une-attaque-americano-israelienne/ ΄Αλλοι πιστεύουν ότι η εκλογή του Νετανιάχου και οι διασυνδέσεις του με τον Τραμπ μπορεί να ενισχύουν αυτή την προοπτική.

Εκ πρώτης όψεως, φαίνεται βέβαιο ότι η νίκη του Νετανιάχου, που θα ηγηθεί συνασπισμού της άκρας δεξιάς, της πιο σκληρής σιωνιστικής ιδεολογίας, δεν οδηγεί προς την ειρηνική λύση του παλαιστινιακού προβλήματος, της συριακής κρίσης και ευρύτερα των Μέσο-Ανατολικών κρίσεων. Καθιστά πιθανότερη επομένως την έκρηξη ενός πολέμου ΗΠΑ-Ιράν, με πιθανή εμπλοκή του ΝΑΤΟ και με όσα, αλυσιδωτά, μπορεί να ακολουθήσουν.

Ωστόσο, δεν θα πρέπει να σταθούμε σε αυτά τα πρώτα συμπεράσματα, χωρίς να τοποθετήσουμε τις σχέσεις Ισραήλ-Ιράν-ΗΠΑ στο πολύ μεγαλύτερο πλαίσιο της παγκόσμιας γεωπολιτικής, θέτοντας και ορισμένα ερωτήματα:

-Πως θα αντιδρούσε η διεθνής κοινότητα και ιδιαίτερα η Ρωσία και η Κίνα;

-Ποιες θα ήταν οι οικονομικές και πολιτικές συνέπειες μιας στρατιωτικής επίθεσης των ΗΠΑ κατά του Ιράν;

- Υπάρχουν εναλλακτικές επιλογές, πέραν της ένοπλης σύρραξης;

Σήμερα, οι Ρώσοι και οι Κινέζοι προσπαθούν ακόμη να κερδίσουν όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο για να ολοκληρώσουν τις προετοιμασίες τους για μιαν σύρραξη μεγάλης ευρύτητας, την οποία θεωρούν αναπόφευκτη. Δεν έχουν καμιά πρόθεση να πάρουν βραχυπρόθεσμα την πρωτοβουλία. Δεν γνωρίζουν, επομένως, ακόμη ούτε τον χρόνο, ούτε το θέατρο –Ανατολική Ευρώπη, Κινεζική Θάλασσα, ή Εγγύς/Μέση Ανατολή- και θα αποφύγουν, όσο μπορούν, να πέσουν στις –συχνά χονδροειδείς- παγίδες των Δυτικών προκλήσεων.

Ρώσοι και Κινέζοι γνωρίζουν ότι η αναμενόμενη σύρραξη θα είναι, όπως συχνά από τις αρχές του αιώνα, με Δυτική πρωτοβουλία, πιθανώς αμερικανική, ίσως του Ισραήλ. Γνωρίζουν ότι ένα αληθο/ψεύτικο πρόσχημα θα βρεθεί ή θα κατασκευαστεί από την «δυτική συμμαχία» για να δοθεί μια επίφαση νομιμότητας στην επίθεσή τους: Δημοκρατία, Ανθρώπινα Δικαιώματα, Καθήκον Ανθρωπιστικής Επέμβασης, Αντιτρομοκρατικός Αγώνας, είναι οι ετικέτες με τις οποίες τα Δυτικά ΜΜΕ προσπαθούν να πείσουν την κοινή γνώμη για την νομιμότητα της επίθεσης που ξεκίνησε. Γνωρίζουν, Κινέζοι και Ρώσοι, πως οι αντίπαλοί τους θα περιφρονήσουν του κανόνες και τις αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών, όπως το έκαναν από την αρχή του αιώνα.

Αλλά Ρωσία και Κίνα ξέρουν επίσης πλέον πως αν δεν αντιδράσουν, η μία ή η άλλη από αυτές μπορεί να είναι το επόμενο θύμα των δυτικών ηγεμονικών επιδιώξεων. Γνωρίζουν ότι οι ΗΠΑ και οι υποτελείς τους δεν βρίσκονται στην καλύτερη οικονομική, κοινωνική και στρατιωτική κατάσταση και ότι μπορεί να υπάρχει ένα παράθυρο ευκαιρίας να αντιδράσουν μαζί, με επιτυχία, εάν εξαναγκαστούν.

Η CIA και οι Αμερικανοί νεοσυντηρητικοί, από την άλλη πλευρά, έχουν γνώση της κατάστασης πνευμάτων και κυρίως του επιπέδου ετοιμότητας του αντίπαλου στρατοπέδου. Δεν αγνοούν πως η υπομονή ενός αντιπάλου, που πολύ συχνά αντιμετωπίστηκε με περιφρόνηση, έχει τα όριά της. ΄Εχουν συνείδηση ότι η Ρωσία και η Κίνα δεν είναι μόνες και ότι ένας αυξανόμενος αριθμός χωρών εντάσσονται στο στρατόπεδό τους, στο πλαίσιο οικονομικών και εμπορικών, αλλά και στρατιωτικών συμφωνιών. Αντιλαμβάνοντα ότι ένα αυξανόμενο τμήμα της Δυτικής κοινής γνώμης απορρίπτει πια τα γελοία προσχήματα και τις ριψοκίνδυνες στρατιωτικές επεμβάσεις στις υποθέσεις κυριάρχων χωρών και ότι επίσης απορρίπτει τα εξωχώρια δικαιώματα των ΗΠΑ, που δεν υπηρετούν παρά μόνο τα αμερικανικά συμφέροντα. Ξέρουν καλά ότι υπό αυτές τις συνθήκες η νίκη κάθε άλλο παρά είναι εξασφαλισμένη. Και αυτό πιθανώς τους κάνει να διστάζουν.

Ο Νετανιάχου, από την πλευρά του, είναι ίσως ένας «ριψοκίνδυνος» τολμητίας, όταν ξέρει πως βρίσκεται κάτω από την ασπίδα των ΗΠΑ, αλλά η κυβέρνηση Τραμπ και η κοινή γνώμη στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη, σίγουρα δεν ομοφωνούν για την εξαπόλυση ενός πολέμου για τα μάτια του Μπέντζαμιν, χωρίς την βεβαιότητα πως θα τον κερδίσουν. ΄Ετσι και αλλιώς οι ΗΠΑ έχασαν σε όλους τους μεγάλους πολέμους που εξαπέλυσαν, αρχίζοντας από το Βιετνάμ. Είναι αυτοί οι χαμένοι πόλεμοι και οι δεκάδες τρισεκατομμυρίων δολαρίων που καταβρόχθισαν, που έχουν φέρει τις ΗΠΑ σήμερα σε «κίνδυνο μείζονος οικονομικής κρίσης». Ο Τραμπ έχει επίγνωση αυτής της πραγματικότητας. Ήταν ένα ισχυρό επιχείρημα της προεκλογικής εκστρατείας του το 2016.

Ο πόλεμος μπορεί να εκραγεί από ατύχημα, αλλά δεν θα είναι ίσως με τρόπο προγραμματισμένο, αιφνιδιαστικό και παταγώδη. Κάποια έντονα προειδοποιητικά σημάδια θα έχουν αναπόφευκτα επισημανθεί (κίνηση αεροπλανοφόρων και αναβάθμιση της επιχειρησιακής διαθεσιμότητάς τους, για παράδειγμα). Κοντολογίς τα πράγματα δεν είναι απλά για τα δύο στρατόπεδα.

Ορισμένοι μπορεί ακόμη να ελπίζουν να πείσουν την Ρωσία και την Κίνα να εγκαταλείψουν το Ιράν. Αλλά η Μόσχα ξέρει πολύ καλά ποιος κρύβεται πίσω από τις αντιρωσικές εκστρατείες μίσους στην Δύση. Η Μόσχα και το Πεκίνο γνωρίζουν τον αποφασιστικό ρόλο του Ισραήλ και των πλοκάμων του στην διαμόρφωση της εξωτερικής πολιτικής της συμμορίας των τριών « USA+UK+FR » και επομένως των χωρών του ΝΑΤΟ, που ακολουθούν τους «3 επικεφαλής του κοπαδιού».

Ο Μπέντζαμιν δεν σταματά, από πολλά χρόνια τώρα, να προτείνει στον Πούτιν την εξής συναλλαγή: «Εγκατάλειψε το Ιράν και εγώ θα φροντίσω να πάψει η Δυτική αντιρωσική προπαγάνδα και οι κυρώσεις». Ο Πούτιν ξέρει ότι ο Νετανιάχου έχει αυτή την εξουσία (τα Δυτικά συστημικά ΜΜΕ ελέγχονται από τα όργανά του, τους σαγιανίμ (πράκτορες- επιφανή μέλη της εβραϊκής ομογένειας), που έχουν διεισδύσει στα υψηλότερα κρατικά αξιώματα των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της Γαλλίας και την χρηματοπιστωτική εξουσία της διασποράς.)

Το πρόβλημα είναι ότι ο Πούτιν δεν έχει πια καμιά εμπιστοσύνη ούτε στον λόγο του Νετανιάχου, ούτε στα λόγια των Δυτικών. Ξέρει, από πείρα, ότι αυτοί δεν σέβονται τον λόγο τους. «Θέλουν και το βούτυρο και τα λεφτά που κοστίζει » (γαλλική έκφραση, για τα «όλα δικά τους»). Δεν πρόκειται λοιπόν ο Πούτιν να εγκαταλείψει το Ιράν. Αυτό θα ήταν άλλωστε ένα μεγάλο στρατηγικό σφάλμα. Φτάνει να κοιτάξει κανείς τον χάρτη για να πειστεί. Το Ιράν είναι γεωγραφικά ένα σημαντικό τμήμα της OCS ( Οργάνωσης Συνεργασίας της Σαγκάης) της οποίας είναι μέλος-παρατηρητής, από14ετίας.

Εξ άλλου, το Ισραήλ, χώρα μικροσκοπική, στερούμενη στρατηγικού βάθους, θα έθετε σε κίνδυνο την ίδια την ύπαρξή της εάν επιτίθετο στο Ιράν, είτε άμεσα, είτε μέσω των ΗΠΑ. ΄Ένα μαζικό πλήγμα αντιποίνων, προερχόμενο από το Ιράν, θα ήταν λογικό και δικαιολογημένο. Το εβραϊκό πυρηνικό κέντρο της Ντιμόνα θα μπορούσε να πληγεί από ιρανικό βομβαρδισμό. Οι Ιρανοί έχουν ήδη αποδείξει, στην Συρία, ότι μπορούν να πλήξουν από απόσταση, με ακρίβεια, εκτοξεύοντας από την επικράτειά τους. Ο αντιαεροπορικός «σιδερένιος τρούλος» του Ισραήλ έχει δείξει, σε πολλές περιπτώσεις, τα όριά της αποτελεσματικότητάς του. Θα ήταν ασφαλώς ευπρόσβλητος σε ένα πλήγμα καταιγισμού. Ακόμη και αν τα 90% των ιρανική πυραύλων καταστρέφονταν πριν να φθάσουν στον στόχο τους, τα 10% αναμφίβολα θα αρκούσαν για να επιτύχουν το αποτέλεσμα. Εξ άλλου, οι πύραυλοι μικρότερου βεληνεκούς του Εσμπολά και των Παλαιστινίων θα μπορούσαν να συμπληρώσουν τον μαζικό βομβαρδισμό, κατευθυνόμενοι σε άλλους στόχους. Το Ισραήλ θα είχε τότε πράγματι ένα πρόβλημα επιβίωσης.

Παράλληλα τα ιρανικά πλήγματα αντιποίνων θα στόχευαν επίσης τις χώρες συμμάχους του Ισραήλ και των ΗΠΑ στον Περσικό Κόλπο: Την Σαουδική Αραβία, τους συμμάχους της εναντίον του Ιράν και τις Δυτικές βάσεις στα εδάφη τους. Αυτό θα προκαλούσε μιαν πετρελαϊκή κρίση πρωτοφανούς έκτασης στην Ιστορία. Οι δυτικές χώρες και οι πληθυσμοί τους, ανήσυχες για την αγοραστική τους δύναμη, δεν είναι έτοιμες να αντιμετωπίσουν μιαν τέτοια κρίση στην οικονομική και κοινωνική κατάσταση που βρίσκονται, όταν μάλιστα οι εναλλακτικές πηγές πετρελαίου (Ρωσία, Βενεζουέλα, Ιράν, Αλγερία, Λιβύη, ακόμη και Νιγηρία) δεν είναι πραγματικά παθιασμένοι οπαδοί του Δυτικού στρατοπέδου. Για την Νιγηρία διαβάστε στην Μοντ:

https://www.francetvinfo.fr/monde/journal-du-monde-de-france-24/au-nigeria-la-chine-fait-recette_2923165.html-

Αυτά εξηγούν την εξαιρετική προσοχή των ΗΠΑ και των συμμάχων τους, που προτιμούν λύσεις λιγότερο δραστικές, όταν μάλιστα μια εμπόλεμη σύρραξη θα μπορούσε να αποδειχτεί καταστροφική για τον δυτικό κόσμο ολόκληρο και για τις ίδιες τις ΗΠΑ, που δεν είναι σήμερα σε εξαιρετική φόρμα, οικονομικά και στρατιωτικά.

Οι εναλλακτικές επιλογές αντί της ένοπλης σύρραξης νομίζω ότι είναι σήμερα τρεις:

1.- Η επιδίωξη μιας «Αλλαγής Καθεστώτος» στο Ιράν, με την προσπάθεια πρόκλησης οικονομικής ασφυξίας, με τις κυρώσεις και την απαγόρευση, που ανακοινώθηκε σε όλες τις χώρες, να συναλλάσσονται με το Ιράν. Είναι ο σημερινός στόχος της σημερινής πολιτικής των ΗΠΑ απέναντι στο Ιράν.

Μετά 40 χρόνια αποτυχίας, η επιδίωξη μιας αλλαγής καθεστώτος στο Ιράν έχει μικρές πιθανότητες επιτυχίας, εάν το Ιράν διατηρήσει την υποστήριξη της Ρωσίας, της Κίνας, της Ινδίας και πολλών άλλων χωρών που συνδέονται με την Οργάνωση Συνεργασίας της Σαγκάης και την πολύ-κεντρικότητα. Και πολύ περισσότερο μια και ο χρόνος λειτουργεί σήμερα εναντίον των αντιπάλων του Ιράν, που μπορεί να βρεθούν σύντομα αντιμέτωποι με μια μεγάλη οικονομική και χρηματιστική κρίση, συνδεόμενη με τον όγκο του χρέους και των εμπορικών και δημοσιονομικών ελλειμμάτων των ΗΠΑ.

2.- Μια συνθήκη ειρήνης μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινίων σε μια λύση δύο κρατών, που σήμερα υποστηρίζεται από την ομοφωνία σχεδόν της διεθνούς κοινότητας, με την αξιοσημείωτη εξαίρεση των ΗΠΑ. Ο Νετανιάχου και ο Τραμπ δεν την θέλουν…

3.-Τη λύση ενός ενιαίου δι-εθνικού κράτους, με τους Ισραηλινούς και τους ΄Αραβες να συμβιώνουν ειρηνικά στην ίδια επικράτεια. Και οι δυο πλευρές απορρίπτουν σήμερα αυτό το είδος λύσης, που δεν λύνει το πρόβλημα του δικαιώματος επανόδου, που είναι ιερό για τους Παλαιστινίους και είναι αδιανόητο για την εβραϊκή κοινότητα, που θα γινόταν περιορισμένη μειοψηφία.

*

Το συμπέρασμά μου είναι απλό. Περιμένω περισσότερο σήμερα, ότι επίκειται μια μεγάλη οικονομική, χρηματιστηριακή και νομισματική κρίση, που θα ξεκινήσει από τις ΗΠΑ και θα επεκταθεί σε όλο τον κόσμο, παρά την έκρηξη, βραχυπρόθεσμα, μιας ανοικτής σύρραξης, μεταξύ της συμμαχίας Ισραήλ-ΗΠΑ και Ιράν.

Αυτή η αναπόδραστη οικονομική κρίση θα πρέπει να ανατρέψει τα δεδομένα και ίσως να προκαλέσει αντιδράσεις απροσδόκητες και επικίνδυνες «φυγής προς τα εμπρός» εκ μέρους των ΗΠΑ, που διαθέτουν πάντοτε ένα σημαντικό στρατιωτικό εργαλείο. Αλλά μέχρι τότε, η επιδίωξη μιας «Αλλαγής Καθεστώτος» στο Ιράν θα πρέπει να μείνει η προτιμητέα επιλογή, παρά τις ελάχιστες πιθανότητες επιτυχίας της.

Σε ότι αφορά τις Ισραηλινές εκλογές, διαπιστώνω ότι ο Νετανιάχου δεν συγκέντρωσε υπέρ του ονόματός του παρά 1,140.000 ψήφους σε σύνολο 6.340.000 εγγεγραμμένων ψηφοφόρων (λιγότερο του 18% των εγγεγραμμένων). Πολλοί ΄Αραβες ψηφοφόροι απείχαν από αυτές τις εκλογές και οι απόντες έχουν πάντοτε άδικο.

Ο Νετανιάχου θα κυβερνήσει λοιπόν μια χώρα, που τα 82% των κατοίκων της διάλεξαν να ψηφίσουν κάποιον άλλον από αυτόν, ή να απόσχουν…

Εάν 100.000 ψηφοφόροι του Λικούντ είχαν ψηφίσει Γαλάζιο και Λευκό, ή αν οι άραβες ισραηλινοί είχαν ψηφίσει σε ίση αναλογία με την εβραϊκή κοινότητα, τα δεδομένα της ισραηλινής πολιτικής ζωής και της εξωτερικής πολιτικής του εβραϊκού κράτους θα είχαν κάποιαν ελπίδα εξέλιξης…

Δεν μπορεί παρά να μας ξαφνιάζει και να μας αφήνει κατάπληκτους η διαπίστωση ότι εκατό χιλιάδες ψηφοφόροι μια μικρής χώρας, λιγότερων των 9 εκατομμυρίων κατοίκων, μπορούν να επηρεάσουν σε τέτοιον βαθμό την εξωτερική πολιτική της χώρας αυτής και σε προέκταση την πολιτική της τριάδας ΗΠΑ-Βρετανίας-Γαλλίας και του Νατοϊκού κοπαδιού που τις ακολουθεί. Και αυτό πάντοτε ως εκ των πιέσεων μιας διασποράς ισχυρής σε επιρροή, σε επαγρύπνηση και κυρίως σε συνέργεια με την ισραηλινή κυβέρνηση. Μένουμε ενεοί βλέποντας πως τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών ενός μικροσκοπικού εβραϊκού κράτους μπορούν να βαρύνουν για ειρήνη ή παγκόσμιο πόλεμο και για την μοίρα εκατομμυρίων ανθρώπων στον πλανήτη.

Σημείωση Αρθρογράφου: Ο σημερινός πληθυσμός της Παλαιστίνης αποτελείται από 13,8 εκατομμύρια κατοίκους από δύο σχεδόν ισομερείς εθνικές ομάδες.

Η εβραϊκή κοινότητα υπολογίζεται σε 6,9/7 εκατομμύρια κατοίκους

Η αραβική κοινότητα, σε 1,9 εκατομμύρια άραβες, πολίτες του Ισραήλ και 4,9 εκατομμύρια άραβες που ζουν στα κατεχόμενα εδάφη. Σύνολο Αράβων στην Παλαιστίνη 6,8 εκατομμύρια.

Οι εκτός Παλαιστίνης Παλαιστίνιοι πρόσφυγες, που διεκδικούν το δικαίωμα επανόδου είναι 5 έως 6 εκατομμύρια, που θα έρχονταν να προστεθούν στους 6,8 εκατομμύρια που επιβιώνουν εκεί.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο Αμερικανός πρόεδρος Donald Trump ανακοίνωσε απαγόρευση εισόδου επισκεπτών από 26 ευρωπαϊκές χώρες σε μια προσπάθεια καταπολέμησης της εξάπλωσης του κορωναϊού.

Η απαγόρευση ισχύει για τους ταξιδιώτες από χώρες που είναι μέλη της Σένγκεν.

Το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ιρλανδία και άλλες χώρες εκτός Σένγκεν δεν επηρεάζονται. Απαλλάσσονται επίσης οι πολίτες των ΗΠΑ.

Η ΕΕ καταδίκασε τα μέτρα, τα οποία ανέφερε ότι ελήφθησαν «μονομερώς και χωρίς διαβούλευση».

Οι νέοι κανόνες τίθενται σε ισχύ την Παρασκευή τα μεσάνυχτα EDT (0400 GMT) και σηματοδοτούν μια σημαντική κλιμάκωση από τον πρόεδρο των ΗΠΑ, ο οποίος κατηγορείται για αδράνεια σχετικά με τον κοροναϊό.

Υπάρχουν ήδη 1.135 επιβεβαιωμένες περιπτώσεις του ιού στις ΗΠΑ, με 38 θανάτους μέχρι στιγμής.


Τι άλλο είπε ο Αμερικανός πρόεδρος;

"Αυτή είναι η πιο επιθετική και ολοκληρωμένη προσπάθεια να αντιμετωπιστεί ένας ξένος ιός στη σύγχρονη ιστορία", δήλωσε σε τηλεοπτική διεύθυνση του Οβάλ Γραφείου την Τετάρτη.

Διευκρινίζοντας τους περιορισμούς στις μετακινήσεις, κατηγόρησε την ΕΕ ότι δεν κατάφερε να λάβει «τις ίδιες προφυλάξεις» με τις ΗΠΑ για την καταπολέμηση του ιού.

Στην ομιλία του είπε ότι όλα τα ταξίδια από την Ευρώπη θα ανασταλούν, αλλά με μια ύστερη προεδρική ανακοίνωση αργότερα δήλωσε ότι αυτό θα ισχύει μόνο για όποιον είχε βρεθεί σε χώρα της Σένγκεν τις 14 ημέρες πριν από την άφιξή τους στις ΗΠΑ.

Ο κ. Trump ανέφερε επίσης ότι η αναστολή θα ισχύει και για τα φορτία που προέρχονται από την Ευρώπη στις ΗΠΑ. Και ααργότερα στο tweet το ακύρωσε με δήλωση πως το εμπόριο "δεν θα επηρεαστεί καθόλου".

Η ομιλία περιελάμβανε σχέδια για την παροχή δισεκατομμυρίων δολαρίων σε δάνεια σε μικρές επιχειρήσεις και ο πρόεδρος κάλεσε το Κογκρέσο να απελευθερώσει περισσότερα κεφάλαια.

Ο Πρόεδρος Trump είπε για τους περισσότερους Αμερικανούς ότι ο κίνδυνος ήταν "πολύ, πολύ χαμηλός" προσθέτοντας, "κανένα έθνος δεν είναι πιο προετοιμασμένο ή πιο ανθεκτικό από τις Ηνωμένες Πολιτείες".




Η απάντηση της ΕΕ

Στην απάντησή της η ΕΕ δήλωσε ότι ο κοροναϊός ήταν "μια παγκόσμια κρίση που δεν περιορίζεται σε καμία ήπειρο και απαιτεί συνεργασία παρά μονομερή δράση".

"Η ΕΕ αποδοκιμάζει το γεγονός ότι η αμερικανική απόφαση για επιβολή ταξιδιωτικής απαγόρευσης λήφθηκε μονομερώς και χωρίς διαβουλεύσεις", δήλωσε σε δήλωσή του ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. Ursula Von der Leyen και ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Charles Michel.

Οι ανώτεροι αξιωματούχοι της ΕΕ δήλωσαν ότι είναι "ανησυχητικό" ότι ο Πρόεδρος Trump δεν φρόντισε να αντιμετωπίσει την έλλειψη δοκιμαστικών κιτ για την ανίχνευση του κορωναϊού στις ΗΠΑ.

Η Νάνσυ Πελόζι

"Ο καλύτερος τρόπος για να βοηθήσουμε τον αμερικανικό λαό να είναι ασφαλής και να εξασφαλίσει την οικονομική του ασφάλεια είναι ο πρόεδρος να επικεντρωθεί στην καταπολέμηση της εξάπλωσης του ίδιου του κορωναϊού", δήλωσε σε δήλωσή του η ηγέτης της Βουλής Νανσί Πελόσι και ο αρχηγός της μειοψηφίας της Γερουσίας Τσακ Σούμι.


Σχετικά με την απαγόρευση ταξιδιών, ο Lawrence Gostin, ειδικός της δημόσιας υγείας στο Πανεπιστήμιο του Georgetown, δήλωσε: "Το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης είναι εξίσου ασφαλές με τις ΗΠΑ, κάτι που δεν θα έχει αντίκτυπο στις ΗΠΑ ... τα μικρόβια δεν σέβονται τα σύνορα".


Πόσο άσχημα έχουν πληγεί οι ΗΠΑ;

Η ανησυχία για το ξέσπασμα αυξήθηκε μετά την επιβεβαίωση ορισμένων νέων περιπτώσεων στις ΗΠΑ νωρίτερα αυτό το μήνα.

Οι προσπάθειες περιορισμού έχουν αρχίσει σοβαρά. Στρατεύματα έχουν αναπτυχθεί στη Νέα Ροκέλ, βόρεια της Νέας Υόρκης, όπου πιστεύεται ότι ξεκίνησε μια εστία.

Η Εθνική Φρουρά θα παραδώσει τρόφιμα σε μερικά άτομα που έχουν πει να απομονωθούν εκεί.

Ο κυβερνήτης του κράτους της Ουάσινγκτον έχει επίσης απαγορεύσει τις μεγάλες συγκεντρώσεις σε αρκετές επαρχίες. Το βορειοδυτικό κράτος είναι το επίκεντρο της έκρηξης στις ΗΠΑ, που αντιπροσωπεύει 24 από τουλάχιστον 38 θανάτους σε ολόκληρη τη χώρα.

Σταματά το ΝΒΑ

Σε μια άνευ προηγουμένου κίνηση, η Εθνική Ένωση Μπάσκετ (NBA) ανακοίνωσε ότι θα αναστείλει την εποχή μετά τα παιχνίδια της Τετάρτης το βράδυ. Η απόφαση ήρθε μετά από έναν παίκτη για το Utah Jazz που είχε δοκιμαστεί θετικά για τον ιό.

Θετικός ο Τομ Χάνκς και η σύζυγός του

Ο ηθοποιός που κέρδισε Oscar Tom Hanks, εν τω μεταξύ, ανακοίνωσε ότι ο ίδιος και η σύζυγός του, η ηθοποιός και η τραγουδίστρια Rita Wilson, είχαν προσβληθεί από τον ιό στην Αυστραλία



Ο Δρ Anthony Fauci, διευθυντής του Εθνικού Ινστιτούτου Αλλεργίας και Λοιμωδών Ασθενειών, δήλωσε στο Κογκρέσο ότι η επιδημία «θα επιδεινωθεί» και αυτό εξαρτάται από την ικανότητα συγκράτησης των προσβεβλημένων.

Το υψηλό ιατρικό κόστος καθιστά τον ιό ιδιαίτερα προβληματικό στις ΗΠΑ - πολλοί Αμερικανοί αποφεύγουν να επισκέπτονται το γιατρό τους λόγω της επιβάρυνσης των ιατρικών εξετάσεων. Η έλλειψη αδειών μετ 'αποδοχών είναι άλλη ανησυχία, όπως και οι φόβοι για τον αριθμό των απαραίτητων εξετάσεων.

Ο αντιπρόεδρος Mike Pence, ο οποίος είναι υπεύθυνος για την ομάδα εργασίας που συντονίζει την κρίση, δήλωσε ότι "οποιοσδήποτε Αμερικανός μπορεί να δοκιμαστεί, χωρίς περιορισμούς, σύμφωνα με τις εντολές του γιατρού" και ότι οι ασφαλιστές είχαν υποσχεθεί να αντισταθμίσουν τις χρεώσεις.


πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Zero Hedge, 21-1-20
Authored by Federico Pieraccini via The Strategic Culture Foundation,

[Καθημερινά άρθρα Αμερικανών σχολιαστών αδιαμφισβήτητης εγκυρότητας συμπίπτουν με την κατωτέρω διεξοδική και τεκμηριωμένη ανάλυση του ευρύτατα διαβαζόμενου συντάκτη της, Ιταλού γεωπολιτικού αναλυτή. Η ανάγνωσή της και στην Ελλάδα, ίσως και από κάποιες υπεύθυνες κεφαλές αποκλείεται να ζημιώσει το περιεχόμενό τους και τα εθνικά συμφέροντα. Η γνώση ποτέ κανέναν δεν έβλαψε.]

Μετάφραση/εισαγωγή Μιχαήλ Στυλιανού

Από την Προεδρία του Τζωρτζ Μπους έως αυτήν του Τραμπ οι ΗΠΑ έκαναν κάποια στραβοπατήματα που μείωσαν όχι μόνο την επιρροή τους σε στρατηγικές περιοχές του κόσμου αλλά και την ικανότητα τους να προβάλλουν εικόνα ισχύος και να επιβάλλουν έτσι την θέλησή τους σε όσους δεν είναι πρόθυμοι να γονατίσουν σε συμμόρφωση.

Ορισμένα παραδείγματα από το πρόσφατο παρελθόν αρκούν για να δείξουν πως μια σειρά από στρατηγικά σφάλματα πέτυχαν μόνο να επιταχύνουν την ηγεμονική παρακμή των ΗΠΑ.

ΑΒΝ-ΙΝF = Υπερηχητική Υπεροχή

Μπορεί να λεχθεί ότι απόφαση να εισβάλουν στο Αφγανιστάν, μετά την επίθεση στους πύργους της Νέας Υόρκης, διακηρύσσοντας πως πρέπει να αντιμετωπιστεί ένας «άξονας του κακού» που περιλαμβάνει την πυρηνικά εξοπλισμένη Βόρειο Κορέα και τον αναπτυσσόμενο περιφερειακό ηγεμόνα Ιράν, ήταν η αιτία για πολλά από τα σημαντικότερα στρατηγικά προβλήματα που ταλαιπωρούν τις ΗΠΑ.

Η Ουάσιγκτον συχνά προτιμά να μεταμφιέζει τους μέσους ως μακροπρόθεσμους στόχους της, με το να επικεντρώνεται σε υποτιθέμενες πιο άμεσες και βραχυπρόθεσμες απειλές. Έτσι, η αποχώρηση των ΗΠΑ από την Συνθήκη για τους Αντιβαλλιστικούς Πυραύλους (ΑΒΜ) και η εγκατάσταση του Συστήματος Αίγις (χερσαίου και ναυτικού) ως μέρους του πυραυλικού αμυντικού εξοπλισμού του ΝΑΤΟ, παρουσιάσθηκε ως προορισμένη να προστατεύσει τους Ευρωπαίους συμμάχους από την απειλή των πυραύλων του Ιράν. Αυτό το επιχείρημα είχε ελάχιστη πειστικότητα, αφού το Ιράν δεν είχε ούτε την ικανότητα ούτε την πρόθεση να εκτοξεύσει τέτοιους πυραύλους.

Καθώς ήταν αμέσως φανερό στους περισσότερους ανεξάρτητους αναλυτές, όπως και στον Πρόεδρο Πούτιν, η ανάπτυξη τέτοιων επιθετικών οπλικών συστημάτων απέβλεπε μόνο στο να εκμηδενίσει την δυνατότητα της Ρωσικής Ομοσπονδίας να αποτρέψει μιαν πυρηνική επίθεση. Οι Ομπάμα και Τραμπ ακολούθησαν πιστά τα βήματα του Τζωρτζ Μπους, τοποθετώντας συστήματα αντιβαλλιστικών πυραύλων στα σύνορα της Ρωσίας, περιλαμβανομένης της Ρουμανίας και της Πολωνίας.

Μετά την βαρυσήμαντη απόφαση του Τραμπ να αποχωρήσει και από την Συνθήκη Πυρηνικών Δυνάμεων Μέσου Βεληνεκούς (INF Treaty), είναι επίσης πιθανό ότι η νέα Συνθήκη START (Περιορισμού Στρατηγικών ΄Οπλων) θα εγκαταλειφθεί επίσης, προκαλώντας μεγαλύτερη διεθνή ανασφάλεια, με την διόγκωση της πυρηνικής απειλής.

Η Μόσχα εξαναγκάστηκε να εγκαταλείψει τις αναστολές της στην ανάπτυξη νέων όπλων για την αποκατάσταση της ισορροπίας και ο Πούτιν, σε ομιλία του τον Μάρτιο του 2018, αποκάλυψε στον κόσμο την ανάπτυξη υπερηχητικών όπλων και άλλων τεχνολογικών αλμάτων που θα έβγαζαν την Ουάσιγκτον από τις φαντασιώσεις της για πρώτο πυρηνικό πλήγμα.

Όσο και εάν η προπαγάνδα της Ουάσιγκτον αρνείται να παραδεχτεί τις τεκτονικές μετακινήσεις στην παγκόσμια σκακιέρα που επέφεραν αυτά τα ρωσικά τεχνολογικά επιτεύγματα, νηφάλιες στρατιωτικές εκτιμήσεις αναγνωρίζουν ότι το παιχνίδι έχει μεταβληθεί ριζικά.

Δεν υπάρχει άμυνα εναντίον τέτοιων ρωσικών συστημάτων όπως το υπερηχητικό ανεμοπλάνο Avangard, το οποίο αποκαθιστά την ισχύ του αποτρεπτικού δόγματος Εξασφαλισμένη Αμοιβαία Καταστροφή (ΜΑD), το οποίο πάλι εξασφαλίζει ότι δεν μπορούν ποτέ να χρησιμοποιηθούν πυρηνικά όπλα όσο υπάρχει αυτή η «ισορροπία του τρόμου». Η Μόσχα είναι έτσι σε θέση να επιβάλει την ειρήνη δια της ισχύος, δείχνοντας ότι είναι ικανή να καταφέρει ένα εξοντωτικό δεύτερο πυρηνικό χτύπημα, παρά τα πολυθρύλητα συστήματα ΑΒΜ της Ουάσιγκτον.

Επιπλέον, για να εξασφαλίσει την ικανότητά της για την επίτευξη ανταποδοτικού πλήγματος, η Μόσχα υποχρεώθηκε να δημιουργήσει το πιο προηγμένο στον κόσμο σύστημα αντιβαλλιστικών πυραύλων ΑΒΜ, για να αποκρούσει την επίθεση της Ουάσιγκτον.

Αυτό το σύστημα ΑΒΜ είναι ενταγμένο στο αμυντικό δίκτυο που περιλαμβάνει τους πυραύλους Pantsir, Tor, Buk, S-400 και σύντομα τα εξοντωτικά πυραυλικά συστήματα S-500 και A-235. Αυτό το συνδυασμένο σύστημα είναι σχεδιασμένο να καταρρίπτει δι-ηπειρωτικούς βαλλιστικούς πυραύλουςI (ΙCBM) όπως και όποια μελλοντικά αμερικανικά υπερηχητικά όπλα.

Οι επιδρομικοί πόλεμοι που εξαπέλυσαν ο Τζωρτζ Μπους, ο Ομπάμα και ο Τραμπ κατάφεραν μόνο να φέρουν τις ΗΠΑ σε μια θέση πυρηνικής μειονεκτικότητας απέναντι στην Ρωσία και στην Κίνα. Η Μόσχα προφανώς μοιράστηκε κάποιες από τις τεχνολογικές καινοτομίες της με την στρατηγική της σύμμαχο, επιτρέποντας στο Πεκίνο να διαθέτει επίσης υπερηχητικά όπλα, μαζί με αντιπυραυλικά συστήματα όπως το ρωσικό S-400


Τέλος στην Πυρηνική Συμφωνία; Να που Έρχεται Πυρηνικό το Ιράν.


Επιπλέον της συνεχιζόμενης οικονομικής και στρατιωτικής πίεσης σε βάρος του Ιράν, μια από τις αμεσότερες συνέπειες της αμερικανικής αποχώρησης από την πυρηνική συμφωνία με το Ιράν (να μην κατασκευάσει πυρηνικά όπλα, με αντάλλαγμα να αρθούν οι αμερικανικές και ευρωπαϊκές κυρώσεις εναντίον του) ήταν να αναγκαστεί το Ιράν να επανεξετάσει όλες τις εναλλακτικές επιλογές για την άμυνά του. Μολονότι οι ηγέτες της χώρας και οι πολιτικοί έχουν πάντοτε υποστηρίξει ότι δεν θέλουν να αναπτύξουν ένα πυρηνικό όπλο, λέγοντας ότι απαγορεύεται από τον ισλαμικό νόμο, προσωπικά πιστεύω πως ο καλύτερος δρόμος γι’ αυτούς είναι να ακολουθήσουν το παράδειγμα του Βορείου Βιετνάμ και να αποκτήσουν ένα πυρηνικό αποτρεπτικό για να προστατευθούν από την αμερικανική επιθετικότητα.

Ενώ αυτή η δική μου εισήγηση μπορεί να μην συμπίπτει με τις προθέσεις των ηγετών της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν, η προστασία που έχει εξασφαλίσει η Βόρειος Κορέα από αμερικανική επίθεση, λόγω του πυρηνικού εξοπλισμού της, μπορεί να υποχρεώσει την ιρανική ηγεσία να σταθμίσει προσεκτικά τα υπέρ και τα κατά υιοθέτησης του Βορειοκορεατικού παραδείγματος, ίσως διαλέγοντας την ισραηλινή μέθοδο της πυρηνικής αμφισημίας ή πυρηνικής αδιαφάνειας, όπου η κατοχή πυρηνικών όπλων ούτε επιβεβαιώνεται, ούτε διαψεύδεται.

Ενώ ένας κόσμος χωρίς πυρηνικά όπλα θα ήταν το ιδεώδες, δεν μπορεί να αρνηθεί κανείς την αποτρεπτική τους αξία, όπως πιστοποιεί η βορειοκορεατική εμπειρία.

Ενώ το Ιράν δεν θέλει πόλεμο, όποια επιδίωξη πυρηνικού οπλοστασίου μπορεί να προκαλέσει μια σύρραξη στην Μέση Ανατολή. Αλλά, όπως έχω υποστηρίξει από παλιά, ο κίνδυνος πυρηνικού πολέμου δεν υπάρχει (εφ΄ όσον έχουν αποκτηθεί τα πυρηνικά όπλα), επειδή αυτά έχουν μιαν σταθεροποιό και όχι αποσταθεροποιητική επιρροή, ιδιαίτερα σε ένα πολυκεντρικό περιβάλλον.

΄Ετσι, άλλη μια φορά, η Ουάσιγκτον πυροβόλησε το πόδι της με το να ωθήσει απερίσκεπτα έναν από τους γεωπολιτικούς αντιπάλους της να ακολουθήσει την αντίθετη από την επιδιωκόμενη πορεία. Αντί να σταματήσει την πυρηνική εξάπλωση στην περιοχή, οι ΗΠΑ, με την ακύρωση της Πυρηνικής Συμφωνίας του Ιράν, απλά ενίσχυσαν την προοπτική εξάπλωσης των πυρηνικών εξοπλισμών.

Η μυωπία του Τραμπ στην αποχώρηση από την πυρηνική συμφωνία του Ιράν θυμίζει την αποχώρηση του Τζωρτζ Μπους από την Συνθήκη ΑΒΜ (αντιβαλλιστικών πυραύλων). Προκαλώντας τις αναγκαίες αντιδράσεις από την Μόσχα και την Τεχεράνη, οι ενέργειες της Ουάσιγκτον τελικά κατάφεραν να την φέρουν σε μειονεκτική θέση, σε ορισμένα κρίσιμα πεδία, σε σχέση με τους ανταγωνιστές της.
Ο θάνατος του Σολεϊμανί ξεφουσκώνει τον μύθο του αήττητου των ΗΠΑ.

΄Εχω γράψει κάποια άρθρα μετά τον θάνατο του Σολεϊμανί που εξέταζαν το γεγονός και τις βαθειές προεκτάσεις του στην περιοχή. Αυτό που μοιάζει φανερό είναι ότι η Ουάσιγκτον εμφανίζεται ανίκανη να εκτιμήσει τις συνέπειες των ασύνετων ενεργειών της Ο φόνος του Σολεϊμανί ήταν βέβαιο πως θα προκαλούσε μια ιρανική αντίδραση. Και ακόμη και αν πιστεύουμε ότι ο Τραμπ δεν επιζητεί πόλεμο, ήταν φανερό σε κάθε παρατηρητή ότι θα ακολουθούσε μια αντίδραση του Ιράν στις τρομοκρατικές ενέργειες των ΗΠΑ.

Η απάντηση ήρθε μερικές νύχτες αργότερα, όταν για πρώτη φορά μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο μια αμερικανική στρατιωτική βάση δέχτηκε μια βροχή πυραύλων (22 πυραύλους, με φορτίο 700 κιλών ο καθένας ). Με αυτόν τον τρόπο η Τεχεράνη έδειχνε ότι διέθετε τα αναγκαία τεχνικά, επιχειρησιακά και στρατηγικά μέσα να εξοντώσει χιλιάδες Αμερικανούς στρατιωτικούς και βοηθητικό προσωπικό σε διάστημα λίγων λεπτών εάν το επιθυμούσε και οι ΗΠΑ θα ήταν ανίκανες να το σταματήσουν.

Τα αμερικανικά αντιαεροπορικά συστήματα Πάτριοτ άλλη μια φορά απέτυχαν να κάνουν την δουλειά τους, επαναλαμβάνοντας την αποτυχία τους να προστατεύσουν τις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις της Σαουδικής Αραβίας από μια πυραυλική επίθεση των ανταρτών Χούθις της Υεμένης, προ ολίγων μηνών.

΄Εχουμε έτσι, σε διάστημα λίγων μηνών, την επιβεβαίωση της ανικανότητας των ΗΠΑ να προστατεύσουν τα στρατεύματά τους ή συμμάχους από πυραύλους των Χούθι, των Εσμπολά ή του Ιράν.

Ο Τραμπ και οι στρατηγοί του θα ήταν απρόθυμοι να απαντήσουν στην ιρανική πυραυλική επίθεση, ξέροντας ότι οποιαδήποτε ιρανική ανταπάντηση θα επέφερε ανεξέλεγκτη περιφερειακή πυρκαγιά, που θα ερήμωνε τις αμερικανικές βάσεις, όπως και πετρελαϊκές υποδομές και πόλεις συμμάχων των ΗΠΑ, όπως το Τελ Αβίβ, η Χάιφα και το Ντουμπάϊ.

Αφού επέδειξε στον κόσμο ότι οι σύμμαχοι των ΗΠΑ στην περιοχή είναι ανυπεράσπιστοι από πυραυλικές επιθέσεις ακόμη και των Χούθις, το Ιράν υπογράμμισε το μήνυμα ενεργώντας χειρουργικούς βομβαρδισμούς σε δυο αμερικανικές βάσεις, ενέργεια που διατυμπανίζει την διάσταση μεταξύ της ιδέας περί αήττητου των ΗΠΑ και της πραγματικότητας που θα προέκυπτε σε μια πολυεπίπεδη πυραυλική σύρραξη.

Συμπέρασμα

Οι διπλωματικές και στρατιωτικές αποφάσεις της Ουάσιγκτον τα τελευταία χρόνια κατόρθωσαν μόνο να δημιουργήσουν ένα κόσμο που είναι περισσότερο εχθρικός προς τις ΗΠΑ, λιγότερο διατεθειμένος να δεχτεί τις διαταγές τους και συχνά ωθείται, αντίθετα, να αποκτήσει τα στρατιωτικά μέσα για να αντιδράσει στους τραμπουκισμούς της Ουάσιγκτον.

Όσο και αν παραμένουν οι ΗΠΑ η μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη, η ανικανότητά τους είχε ως αποτέλεσμα να τις ξεπεράσουν Ρωσία και Κίνα σε ορισμένους κρίσιμους τομείς, έτσι που οι ΗΠΑ να μην έχουν ελπίδα να προστατευτούν από ένα πυρηνικό ανταποδοτικό πλήγμα και με το Ιράν ακόμη να διαθέτει τα μέσα να επιβάλει με επιτυχία αντίποινα κατά των ΗΠΑ την περιοχή.

Όπως το έχω γράψει συχνά, η δύναμη της Ουάσιγκτον στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στην τεχνική του εντυπωσιασμού, βοηθούμενην από τον παραπειστικό τεχνητό κόσμο του Χόλυγουντ. Οι πρόσφατες πυραυλικές επιθέσεις των Χούθις στις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις της Σαουδικής Αραβίας και η ιρανική πυραυλική επίθεση προ ημερών σε αμερικανικές βάσεις στο Ιράκ (που καμιά τους δεν αποτράπηκε) είναι σαν τον Τοτό που τραβάει πίσω την αυλαία για να αποκαλύψει την στρατιωτική ευπάθεια της Ουάσιγκτον. Οι ικεσίες της Ουάσιγκτον στο κοινό να μην δίνει προσοχή σε ότι δείχνει το άνοιγμα της αυλαίας δεν πρόκειται να βοηθήσουν.

Όσο πιο επιθετικές γίνονται οι ΗΠΑ τόσο αποκαλύπτουν τα τακτικά, επιχειρησιακά και στρατηγικά όριά τους, πράγμα που τελικά συμβάλλει μόνο στο να επιταχύνει την απώλεια της ηγεμονίας τους.

Εάν οι ΗΠΑ

Εάν οι ΗΠΑ μπορούσαν να καταφέρουν ένα πρώτο πυρηνικό χτύπημα χωρίς τον φόβο μιας συντριπτικής ανταπόδοσης, χάρις στα αντιβαλλιστικά πυραυλικά τους συστήματα (ΑΒΜ), τότε η επιδίωξή τους για αέναη μονοκρατορία θα μπορούσε να είναι ρεαλιστική. Αλλά οι κύριοι ανταγωνιστές της Ουάσιγκτον έδειξαν ότι έχουν τα μέσα να υπερασπιστούν από ένα πρώτο χτύπημα της Ουάσιγκτον, όντας ικανοί να καταφέρουν έναν ανεμπόδιστο εξοντωτικό πλήγμα ανταπόδοσης, πληροφορώντας έτσι ότι το δόγμα της αμοιβαίας εξασφαλισμένης καταστροφής θα παραμείνει κυρίαρχο. ΄Ετσι εχόντων των πραγμάτων οι προσπάθειες της Ουάσιγκτον να διατηρήσει την θέση της ως του αναμφισβήτητου παγκόσμιου ηγεμόνα είναι μάταιες.

Σε μια περιοχή ζωτικής σημασίας για τα συμφέροντα των ΗΠΑ η Ουάσιγκτον δεν έχει την επιχειρησιακή ικανότητα να εμποδίσει την απελευθέρωση της Συρίας. Όταν επιχείρησε η ίδια να επιβάλει στρατιωτικά την θέλησή της είδε μέχρι και τα 80% των πυραύλων της να καταρρίπτονται ή να εκτρέπονται του στόχου τους, προβάλλοντας άλλη μια φορά την απόσταση ανάμεσα στην χολιγουντιανή προπαγάνδα της Ουάσιγκτον και την σκληρή στρατιωτική πραγματικότητα.

Οι ενέργειες των Τζωρτζ Μπους, Ομπάμα και Τραμπ χρησίμευσαν μόνο στο να επισπεύσουν αθέλητα την μετακίνηση της ανθρωπότητας πέρα από ένα μονοπολικό κόσμο, σε έναν πολυκεντρικό. Καθώς ο Τραμπ ακολουθεί στα βήματα των προκατόχων του με το να είναι επιθετικός εναντίον του Ιράν, το μόνο που πετυχαίνει είναι να εξασθενίζει την διεθνή θέση των ΗΠΑ και να ενισχύει την θέση των αντιπάλων τους.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου