Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γιαννακόπουλος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γιαννακόπουλος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δεν είναι η δημοκρατία, ούτε ο νεοφιλελευθερισμός που ανακατασκευάζουν την ΕΕ, αλλά η ασφάλεια!...

Όποιος είναι ανίκανος να "διαβάσει" το σενάριο που έχει μπροστά του, ενώ την ίδια στιγμή αναζητεί το "missingscenario", είναι προφανώς μια χαμένη περίπτωση. 
Η πολιτική δεν είναι προθέσεις και διακηρύξεις. Δεν είναι ιδεολογική κατασκευή σαν θρησκευτική / θεολογική κοσμοαντίληψη. Είναι λόγος και πράξη στη βάση μιας πραγματικότητας σχέσεων (δομών) και λειτουργιών. Θέλει πολιτικό σχέδιο η συντήρηση, όπως θέλει και πολιτικό σχέδιο η πρόοδος. Απαιτείται ασφαλώς σενάριο για να δράσουν οι παράγοντες (με την έννοια του actor) της πολιτικής είτε ως συντηρητικοί, είτε ως προοδευτικοί στη βάση της διαμορφούμενης από τους ίδιους κονστρουκτιβιστικής πραγματικότητας. Αυτό είναι ρεαλισμός στην πράξη και όχι ρεαλισμός ως μεθοδολογία (θεωρία).
Αν κάτι πράγματι λείπει από τα κόμματα της σύγχρονης αριστεράς στην Ευρώπη είναι η διανόηση επί της πραγματικότητας, για την παραγωγή ενός εναλλακτικού σεναρίου οργάνωσης και δράσης και όχι κάποια αφηρημένη διανόηση ως φιλοσοφία του "τι θα έπρεπε να γίνει" ( "normative approach" - normative model of decision-making).
Δεν είναι δυνατόν οι προοδευτικοί άνθρωποι στην ΕΕ και τα κινήματα να παρακολουθούν κριτικά τα προηγούμενα βήματα της λεγόμενης ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και να αγνοούν την σημερινή τάση που δομείται στο πλαίσιο της ασφάλειας. (Με εντυπωσιάζει που κάποιοι στην ηγεσία του ΚΚΕ φαίνεται να καταλαβαίνουν τι συμβαίνει, αν και αδυνατούν να αναπτύξουν ένα σοβαρό εναλλακτικό σενάριο)!
Η ΕΕ μετατρέπεται πλέον σε σαφή γεωπολιτικό πόλο στη βάση ενός νέου αφηγήματος απειλών και ασφάλειας, αφήνοντας πίσω την εποχή της δημοκρατικοποίησης (democratization), όπως και εκείνη του οικονομισμού (νεοφιλελεύθερου ολοκληρωτισμού). Τώρα οικονομία, άμυνα, κοινωνία και δημοκρατία μετατρέπονται σε μεταβλητές μιας συνάρτησης ολοκλήρωσης υπό μία και μοναδική σταθερά, την ασφάλεια. Αποκτούν, δηλαδή, σχετική αξία σε συνάρτηση με τις απειλές, οι οποίες ορίζονται αυτή την περίοδο θεσμικά και δεν αφορούν μόνον παραδοσιακές απειλές γεωστρατηγικού χαρακτήρα, αλλά επίσης και πολιτικές διενέξεις που αναφέρονται στο μεταναστευτικό, στο κλίμα, στην ενέργεια, στο εμπόριο, στον ανταγωνισμό, στο ΝΑΤΟ, στο διάστημα, στον κυβερνοχώρο, στο BREXIT, στην διοίκηση Τραμπ και ασφαλώς στην τρομοκρατία.
Με δυο κουβέντες και για να συνεννοηθούμε στο ζήτημα της ορολογίας, η ΕΕ μετατρέπεται σαφώς πλέον σε έναsecuritizing actor με την έννοια μίας ενιαίας υπερεθνικής προσωπικότητας από πολιτικούς γραφειοκράτες και οικονομική ελίτ, που αναπτύσσεται οντολογικώς στο πλαίσιο συγκεκριμένων διλημμάτων ασφαλείας (securitydilemma) και οργανώνοντας την λειτουργία της στην βάση αντιμετώπισης συγκεκριμένων ζητημάτων ασφαλείας (securitized issue), τα οποία απαιτούν επείγουσες ενέργειες έξω από τις υφιστάμενες συντακτικές και γενικότερα νομοθετικές διαδικασίες των χωρών-μελών της Ένωσης. Και ασφαλώς με αυτή την έννοια η ίδια η ΕΕ μετατρέπεται σε απειλή για την πολιτειακή και κοινοβουλευτική οργάνωση της κάθε χώρας ξεχωριστά. Ακόμη και της Γερμανίας. Αυτό "επιλύεται" συνήθως και συγκυριακά με την επίκληση των λεγόμενων "ασύμμετρων απειλών", οι οποίες τελικά ορίζουν το μέτρο της δημοκρατίας, της ελευθερίας και της πολιτικής νομιμοποίησης της εκτροπής από την πολιτική κανονικότητα και νομιμότητα.
Αυτό, αγαπητέ αναγνώστη, είναι το πραγματικό σενάριο. Πρόκειται για ένα σενάριο στο οποίο και με το οποίο παίζουν όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα, δεξιά, κεντρώα ή αριστερά, όπως και τα νέα μεταμοντέρνα πολιτικά μορφώματα του λεγόμενου ριζοσπαστικού κέντρου που αναφύονται τελευταίως. Κανείς από αυτούς και από αυτά δεν προσφέρει ένα εναλλακτικό σενάριο, καθώς μπλέκοντας στο αφήγημα ασφαλείας της ΕΕ ποτέ δεν θα μπορούσες να το προσφέρεις - εκτός αν μιλήσεις με όρους "άλλου κόσμου", σαν ιστορικό υβρίδιο που θα προκύψει μετά από κάποια επανάσταση για την οποία ούτε θεωρία διαθέτεις, ούτε κοινωνική οργάνωση.
Τι γίνεται λοιπόν; Ενώ η ΕΕ αναδιοργανώνεται στο γενικό πλαίσιο του σύγχρονου αφηγήματος ασφαλείας, όπου η στρατικοποίηση και ο συγκεντρωτισμός έρχονται να αντικαταστήσουν την αυθεντική κοινοβουλευτική δημοκρατία, τον πλουραλισμό, την πολυπολιτισμικότητα, τον κοσμοπολιτισμό και την αποκέντρωση, οι προοδευτικοί - με έμφαση στην κυβερνητική ιλαροτραγωδία του ΣΥΡΙΖΑ - αναζητούν το "missing scenario" στον αντι-νεοφιλελευθερισμό, μια και εγκαταλείφθηκε σιωπηλώς ο αντι-καπιταλισμός!
Απλώς, για άλλη μια φορά στην ιστορία μεταβλήθηκαν σε ουραγούς της, ενώ για άλλη μια φορά νομίζουν πως αποτελούν πρωτοπορία. Δυστυχώς ή ευτυχώς το εναλλακτικό σενάριο για την Ευρώπη αυτή τη φορά δεν θα μπορούσε να είναι ένα αντιδραστικό σενάριο στο υφιστάμενο συντηρητικό. Το σύγχρονο αφήγημα ασφαλείας που έρχεται να προσφέρει αυτό που λείπει για την "ερήμην των λαών" πολιτική και οικονομική ολοκλήρωση της ΕΕ, είναι στην πραγματικότητα το "missing scenario". Και δεν είναι πλέον "missing"! Το έχουν βρει και το επεξεργάζονται συστηματικά πλέον οι συντηρητικές και νεο-συντηρητικές δυνάμεις της ΕΕ, ενώ οι προοδευτικοί χαζεύουν και κριτικάρουν την ουρά του νεοφιλελευθερισμού που οι πρώτοι κουνούν επιδεικτικά στο πρόσωπο των δεύτερων. Όσο για τον ΣΥΡΙΖΑ ...είπαμε, ιλαροτραγωδία: Ενώ κουνιούνται οι ίδιοι - πακτωμένοι στην ουρά του νεοφιλελευθερισμού - δηλώνουν ότι σχεδιάζουν να κόψουν την ουρά, την οποία προφανώς δεν αντιμετωπίζουν σαν ουρά, αλλά σαν το κύριο σώμα του καπιταλισμού στην ΕΕ.
Φαιδρές καταστάσεις από διανοητικά και συναισθηματικά χαμηλής ποιότητας προσωπικό, το οποίο ήδη από το τέλος της δεκαετίας του '80 έχει χάσει το μπούσουλά του, για να ακολουθήσει η απώλεια της ταυτότητάς του. Κάπως έτσι, φτάσαμε σήμερα οι λιγούρηδες της εξουσίας να αντικαθιστούν τους διανοητές της εξουσίας στην αριστερή αντιπολίτευση της Ευρώπης και εμφατικώς στην κυβέρνηση της Ελλάδας.
Δεν είναι σοβαροί, γι' αυτό ο κόσμος, ο λαός δυσκολεύεται να τους πάρει στα σοβαρά. Στο βαθμό, αναγνώστη μου, που ο πολιτικός ή/και οικονομικός παράγοντας δεν διαθέτει αυθεντική διανόηση, δεν θα μπορούσε να κερδίσει σήμερα την εμπιστοσύνη μας. Συγκυριακά την ψήφο μας, ίσως, την εμπιστοσύνη μας, όχι! Μόνον εάν η αυθεντική διανόηση επιστρέψει στην αριστερά και το προοδευτικό κίνημα για να κατασκευάσει έναν διαφορετικό κόσμο ισότητας και ελευθερίας, που θα καταλύει με πραγματισμό το σύγχρονο αφήγημα ασφαλείας της ΕΕ και που θα μετατρέπει την ΕΕ σε έναν εναλλακτικό πόλο ηγεμονίας (και όχι απλώς οικονομίας), θα μπορούσε να δομηθεί μια σχέση εμπιστοσύνης λαού και αριστερού πολιτικού προσωπικού. 

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Ο Σόιμπλε μας έβγαλε στο κλαρί και μας έβαλε στην διαλαθροπλοκή!...

Λέω, θα γράψω ένα μικρό σημείωμα για να δείξω πώς η στρατηγική των υψηλών πλεονασμάτων καταλύει την δημοκρατία στην Ελλάδα, αλλά φοβάμαι πως κανείς δεν θα με πάρει στα σοβαρά, καθώς όσοι δεν φορτώνουν γενικά και αόριστα το πρόβλημα στον καπιταλισμό ή στον Ιούδα, θεωρούν αιτία τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.
Αυτός ο σατανάς οδηγεί τις γυναίκες και κόρες μας (: πατριαρχική η αφήγηση, ασφαλώς, αν και εμείς είμαστε μοντέρνοι τύποι, απελευθερωμένοι, φεμινιστές και ασφαλώς αντι-ισλαμιστές) στο πεζοδρόμιο και αυτός ο διώκτης της υγιούς επιχειρηματικότητας των καναλαρχών και συκοφάντης της μεγάλης βιομηχανίας μας των θαλασσών, της απλώστρας και της ξαπλώστρας μάς εισαγάγει στον αδελφοκτόνο πόλεμο της διαλαθροπλοκής (διαπλοκή + λαθρεμπόριο). Αυτό κατάλαβα διαβάζοντας ελληνικό τύπο. Αυτό διαδίδεται στα - και από τα - ελληνικά ΜΜΕ και αναπαράγεται για να ενισχυθεί από ευτελή ταμπλόιντ του εξωτερικού ή από δήθεν σοβαρές φυλλάδες που αποβλακώνουν, κατασκευάζοντας το κοινό των προηγούμενων (των χυδαίων ταμπλόιντ). 
Ξέρω, τώρα επιτέλους αποκαλύπτομαι! Ήμουν ανέκαθεν ο δούρειος ίππος του Σόιμπλε, αφού σταθερά υποστηρίζω πως στο βαθμό που "ο κοινοβουλευτισμός είναι ο στρατωνισμός της πολιτικής πορνείας" (Karl Kraus), η πολιτική νομιμοποίηση της πορνείας πολυτελείας και του πεζοδρομίου, καθώς και της διαπλοκής πολιτικών με λαθρέμπορους κάθε είδους είναι ο κανόνας.
Αν σε κάτι χρησιμεύει η δημοσιογραφία, αναγνώστη μου, είναι στο να παρεμποδίζει την μετατροπή της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας σε χώρο (πεδίο) στρατωνισμού της πολιτικής πορνείας. Ως δημοσιογράφος μόνον αυτό είχα διαρκώς στο μυαλό μου. Ως "άνθρωπος της αγοράς" και της στρατηγικής της ανάπτυξης πάντα σε αυτό κατέληγα, παρακολουθώντας τις παραμορφώσεις και σοβαρές στρεβλώσεις στον ανταγωνισμό και μελετώντας τη δομή των σύγχρονων κρίσεων.
Ωστόσο, πώς να μιλήσεις ειλικρινά και έντιμα σήμερα χωρίς να παρεξηγηθείς, χωρίς να υποστείς ερμηνευτικό και υφολογικό βιασμό και να ενταχθείς ο δυστυχής σε ένα στρατόπεδο που φυσιολογικά σιχαίνεσαι; Αν πω «δεν φταίει ο Σόιμπλε για το τραγικό αδιέξοδο της ελληνικής κοινωνίας, αλλά η μορφή της κοινοβουλευτικής πορνείας στην Ελλάδα που αφορά και στις σχέσεις του πολιτικού συστήματος με τον "Σόιμπλε"», ή θα καταλήξω αγκαλιά με κάποιον άθλιο φασίστα-υπερπατριώτη, ή με κάποιο διαπλεκόμενο πρεζόνι του νεοφιλελευθερισμού, ή, τι να σου πω, μπορεί και με κάποιον σαλεμένο του εξτρεμισμού! 
Δεν την γλιτώνεις, αν θες να δείξεις τον πολιτικό, αιτιατό μηχανισμό που οδήγησε στην πτώχευση και στην συγκεκριμένη διαχείριση της κρίσης. Πώς να καταλάβει ο κόσμος την μικρή, πικρή αλήθεια που οδήγησε σε εκτεταμένη κοινωνική καταστροφή την Ελλάδα και σήμερα, επί αριστεράς παρακαλώ, την εγκλωβίζει σε ένα σπιράλ αβύσσου για άλλη μια δεκαετία τουλάχιστον;
Με αυτή την ποιότητα στα ελληνικά ΜΜΕ, μην περιμένεις να κατανοήσεις τον αιτιατό μηχανισμό της κρίσης και άρα να έχεις την πιθανότητα να αντιδράσεις ορθολογικά και δημοκρατικά. Κοίταξε αναγνώστη μου, πόρνη δεν γεννιέσαι, γίνεσαι. Αλλά για να γίνεις και να παραμείνεις στο χώρο, πρέπει να διαθέτεις και την αντίστοιχη κουλτούρα και το χάρισμα να την διασκεδάζεις με την επίκληση της ηθικής της ανάγκης, της σωτηρίας, της αγαθότητας και της θυματοποίησης.
Η στρατηγική των "απίθανων" πλεονασμάτων στη συγκεκριμένη οικονομική και κοινωνική φάση της Ελλάδας, που με ικανοποίηση συνομολόγησε ο απίθανος Αλέξης Τσίπρας με την τρόικα, για να σπρωχτεί κάτω από το χαλί το χάλι του χρέους και του ατομικού μηχανισμού προσαρμογής, δεν θα αφήσει τίποτε όρθιο σε ό, τι αφορά στην δημοκρατία στην Ελλάδα. Αυτό, το υπογράφω, καθώς αυτό στην πραγματικότητα μελετώ συστηματικά για περισσότερα από 35 χρόνια. Και αυτό διασκεδάζεται καθημερινά στον ελληνικό Τύπο μέσω του γενικού μηνύματος: ο Σόιμπλε μας έβγαλε στο κλαρί και μας έβαλε στην διαλαθροπλοκή!

Αν ήθελες, απλοϊκά έστω, να συναντηθείς με την αλήθεια, θα μπορούσες ίσως να ισχυριστείς: Η (δεξιά, κεντρώα και αριστερή) πολιτική πορνεία μας έβγαλε στο κλαρί και μας έβαλε στην διαλαθροπλοκή, καθώς αυτά τα δύο κυριαρχούσαν στο διεφθαρμένο από κούνια υποσυνείδητό μας. Αλλιώς δεν γίνεται! Πάντα η πορνεία και το λαθρεμπόριο είχαν υψηλό στάτους στη γενική μας κουλτούρα. Τα μνημόνια απλώς βοήθησαν να νομιμοποιηθεί πολιτικώς η πορνεία χαμηλής τιμής και ο πόλεμος των λαθρέμπορων υψηλής πολιτικής (κομματικής, εδώ) αξίας.

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Πόσες γλώσσες ακόμη θα μάθει ο Αρχηγός;

"Ζηλευτό" πράγμα, αναγνώστη μου, η λευκή σελίδα στο μυαλό των ενηλίκων! Μπορείς να τοποθετήσεις ό, τι σου υπαγορεύουν κάθε φορά και να μένει και χώρος για τον επόμενο λογογράφο: για μια ακόμη γλώσσα.
Παρακολουθώ με επαγγελματική συνέπεια και ερασιτεχνικό σφρίγος την εξέλιξη του πολιτικού λόγου στην Ελλάδα ήδη από την μεταπολίτευση του 1974 και ειλικρινά σου λέω ποτέ άλλοτε δεν υπήρξε Αρχηγός που να εκφράζει τις “απόψεις” του με τόσο μεγάλη δόση και ικανότητα πολυγλωσσίας. Εντυπωσιακές είναι οι επιδόσεις στο ζήτημα του σημερινού Αρχηγού. Σπάνιες στο πλαίσιο της νεότερης ευρωπαϊκής ιστορίας. Ελάχιστοι ηγέτες της Ευρασίας επέδειξαν τόσο ταλέντο. Όσο για την Αφρική και τη Νότιο Αμερική δεν έχω γνώμη, δεν γνωρίζω.
Ξέρεις τι είναι την μια μέρα να μιλάς με άνεση μια πολιτική γλώσσα, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που ο ειδικός στην πολιτική μεθοδολογία να θεωρεί πως την κατέχεις σε βάθος και την άλλη ημέρα να ομιλείς μια άλλη εξίσου καλά, για να εκφραστείς την επόμενη μέρα σε μια τρίτη σαν να είναι η μητρική σου!
Όσοι ειρωνεύονταν τον Αρχηγό για τις επιδώσεις του στην Αγγλική είναι συμπλεγματικοί και ανόητοι. Αν ήταν οι ίδιοι γλωσσικώς εκπαιδευμένοι θα τον θαύμαζαν, όπως με κάποια έννοια συμβαίνει να τον θαυμάζω εγώ. Μα, πως τα λέει αυτός ο άνθρωπος, αναρωτιέμαι! Πώς μπορεί να εναλλάσσει τον πολιτικό του λόγο διαρκώς και σχετικά άρτια, πατώντας με άνεση σε μια διαφορετική πολιτική μεθοδολογία κάθε φορά; Με τους σοσιαλιστές, σοσιαλιστής, με τους καπιταλιστές, καπιταλιστής, με τους νεοφιλελεύθερους, νεοφιλελεύθερος, με τους ρεαλιστές, ρεαλιστής, με τους κονστρουκτιβιστές, κονστρουκτιβιστής και πάει λέγοντας, καλύπτοντας και τις 1000 περίπου σελίδες του κλασικού ίσως πλέον μεθοδολογικού εγχειριδίου της Πολιτικής Επιστήμης των "Goodin and Klingemann".
Είναι να μην τον θαυμάζεις, λοιπόν! Είναι μοναδικός! Ξέρεις τι προσπάθεια έχω καταβάλει για να συμβουλεύσω πολιτικούς πάνω σε μια διαφορετική από αυτή που έχουν ήδη εσωτερικεύσει και εντάξει στο γνωστικό τους μοντέλο πολιτική / οικονομική αφήγηση; Τεράστια και συχνά αναποτελεσματικά. Το ίδιο και με άλλες προσωπικότητες σε άλλους χώρους της διοίκησης και των επιχειρήσεων και γενικότερα των διαμορφωτών αποφάσεων. Εδώ - εξομολογούμαι - ιδρώνω για να μάθει η γυναικά μου μια διαφορετική γλώσσα από αυτήν που εκπαιδεύτηκε για να διοικεί την εκπαιδευτική της μονάδα!
Είναι δύσκολο πράγμα, αναγνώστη μου, να μετεκπαιδεύσεις επαγγελματίες πολιτικούς και μάνατζερ σε διαφορετική πολιτική και οικονομική αφήγηση από αυτήν με την οποία έχουν συγκροτήσει το γνωστικό τους μοντέλο, μέσα από μια μακρά συνήθως διαδικασία εκπαίδευσης (θεωρίας, πρακτικής, ρουτίνας, στερεοτύπων και εξάσκησης), ακόμη και εάν οι ίδιοι το επιθυμούν διακαώς.  
Όσο πιο καταρτισμένος στο αντικείμενό του είναι ο ηγέτης, τόσο πιο δύσκολη η άρτια εκμάθηση μιας διαφορετικής πολιτικοοικονομικής discourse, από αυτήν με την οποία είναι εξοικειωμένος. Δύσκολα μπορεί να εμφανιστεί και να μιλήσει μια διαφορετική πολιτική γλώσσα σαν να είναι αυθεντικά δική του. Ελάχιστοι το πετυχαίνουν πραγματικά. Η προηγούμενη εμπεδωμένη γνώση τους "μπερδεύει" και τα μπερδεύουν. 
Έλα όμως που ο Αρχηγός μας στην Ελλάδα, ελάχιστα "μπερδεύεται"! Είναι σχεδόν άψογος περνώντας από την μια γλώσσα στην άλλη! Αυτό θέλει ιδιαίτερη ικανότητα και "λευκή σελίδα" σε ό,τι αφορά στην δομημένη γνώση για να επιτευχθεί. Είναι αρετή;
Πολιτική αρετή όχι, με την έννοια της αρχαιολογίας και γενεαλογίας της συγκεκριμένης γλώσσας / γνώσης και της αίσθησης του κόσμου μέσω αυτής, αλλά σίγουρα αυτό θεωρείται αρετή στον κοινωνικό χώρο που εξομοιώνεται με την αγορά. Διαφορετικές αγορές, διαφορετικές γλώσσες. Διαφορετικό "κοινό στόχος", διαφορετική γλώσσα. Αρκεί το αφήγημα να εμφανίζει κάθε φορά μεγάλο βαθμό μεθοδολογικής συνέπειας και συνοχής.

Η πολυγλωσσία αυτή είναι χαρακτηριστικό φαινόμενο της μετάβασης από τη νεωτερικότητα στη μετανεωτερικότητα και από τις μοντέρνες πολιτικές στον πολιτικό μεταμοντερνισμό. Ναι, διαθέτουμε έναν μεταμοντέρνο Αρχηγό, που δυστυχώς "βασανίζεται" σε ένα κόμμα που μεταμορφώθηκε μόλις πριν από λίγο σε μοντέρνα πολιτική οντότητα, ενώ τώρα καλείται να ακολουθήσει τον ηγέτη του στον μεταμοντερνισμό. Πόσες γλώσσες, θεέ μου, να μάθει μέσα σε μια κυβερνητική θητεία αυτό το κόμμα!

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Στο τέλος κερδίζουν οι σοβαροί!...


Με λάθος πρότυπα είναι διαπαιδαγωγημένος ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. Στο τέλος δεν κερδίζουν οι καλοί, όπως νομίζει, αλλά οι πραγματικά σοβαροί. Όχι οι σοβαροφανείς, αλλά οι αυθεντικά σοβαροί, οι έντιμοι και οι υπεύθυνοι που μιλούν όχι για να παραπλανήσουν, όχι για να διασκεδάσουν, όχι για να δεσμεύσουν, αλλά για να δεσμευτούν οι ίδιοι, στο πλαίσιο μιας μικρής αλήθειας που δεν μεταβάλλεται διαρκώς και οβιδιακώς.
Τι να γράψω για το χθεσινό Eurogroup, που δεν έχω ήδη σημειώσει; Όλα εξελίχθηκαν όπως έγραφα πως θα γίνουν, χωρίς καμία απολύτως έκπληξη. Οι "κακοί" - κατά το πολιτικό αφήγημα που κυριαρχεί στην Ελλάδα και αναπαράγεται από μια αριστερά που δεν γνωρίζει πως κάτι τέτοιο είναι ανάρμοστο για την αναφερόμενη παιδαγωγική της και την οντολογία της - κατασκεύασαν έναν λαβύρινθο για την ελληνική κοινωνία και οικονομία χωρίς ορατό τέλος, όπου, ωστόσο, ένας κυριολεκτικώς και μεταφορικώς τσαλακωμένος κύριος Τσακαλώτος (: Τσαλακώτος από σήμερα), διέκρινε "φως στο τούνελ"! Πρόκειται για μια φράση κλισέ κάθε "καλού" που εμφανίζεται σαν αγαθιάρης για να γλιτώσει από την κατακραυγή, μετά από την αποτυχία του να σεβαστεί τα ίδια του τα λόγια: τις προηγούμενες δηλώσεις του και προσεγγίσεις του.
Εγώ είμαι έτοιμος να δεχτώ πως οι κύριοι Τσίπρας και Τσαλακώτος είναι οι "καλοί" της υπόθεσης - αν και στη γλώσσα μου δεν υπάρχουν καλοί και κακοί - μόνον που αν οι πολιτικοί τους αντίπαλοι είχαν συμφωνήσει σε αυτά που συμφώνησαν οι ίδιοι χθες το απόγευμα στο Eurogroup, θα τους αποκαλούσαν "κακούς" και "άθλιους" και θα τους κατήγγειλαν στον λαό για διπλοπροσωπία, υποκρισία και δραματική αποτυχία που οδηγεί τη χώρα στο απόλυτο αδιέξοδο. Και θα είχαν δίκιο! Το έχουν πράξει άλλωστε σε ανάλογες - της ιδίας μεθοδολογίας - προτάσεις του Οργάνου κατά το παρελθόν, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στην αντιπολίτευση. Το χειρότερο ήταν η δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου πως "η χθεσινή απόφαση του Eurogroup είναι μια παρά πολύ θετική απόφαση, η οποία δίνει στην ελληνική πλευρά αυτά που ζητούσε"!
Αν αυτά ζητούσε, τότε γιατί άλλα συζητούσε και εμφανιζόταν να απαιτεί, απειλώντας μάλιστα με Σύνοδο Κορυφής; Επειδή προφανώς δεν είναι σοβαροί άνθρωποι. Μόνον αυτό; Όχι, δυστυχώς! Εδώ κινούμαστε πλέον στον πολιτικό χώρο της απόλυτης γελοιότητας. Καθαρές δεσμεύσεις - με τη μορφή μάλιστα υποτελούς πολιτείας στο διηνεκές - ανέλαβε αποκλειστικά η κυβέρνηση και μάλιστα πολύ πέρα από την εξουσία της και της συνταγματικής τάξης, ενώ, αντίθετα, καμία απολύτως καθαρή δέσμευση για το χρέος και την ανάπτυξη δεν ανέλαβαν οι εταίροι-δανειστές. Τίποτε καθαρό, εκτός του ό, τι θα πρέπει η κυβέρνηση να ξεχάσει αυτά που δήλωνε για (δοκιμαστική έστω) έξοδο στις αγορές πριν από τη λήξη του προγράμματος και για αναδιάρθρωση του χρέους. Οι "δοκιμές" μετά τις εκλογές! Εάν θεωρείς "καθαρό" το "εάν και εφόσον" τότε ούτε καθαρός είσαι, ούτε ασφαλώς σοβαρός, εκτός του ότι η πίεση για βιωσιμότητα του χρέους περνά από τους δανειστές στην ελληνική πλευρά, προδηλώνοντας ένα ασφυκτικό πλαίσιο λιτότητας με συνέχιση της εσωτερικής υποτίμησης.

Λένε πως από το σοβαρό στο γελοίο η απόσταση είναι μικρή και έτσι γρήγορα την κάλυψε αυτή η κυβέρνηση - αν δεχθούμε φυσικά πως σοβαρολογούσε ποτέ! Από το γελοίο όμως στο σοβαρό, η απόσταση είναι τεράστια! Μεγάλο, λοιπόν, τεράστιο είναι πλέον το τούνελ που έχει να διασχίσει ο ΣΥΡΙΖΑ για να συναντηθεί με το φως της σοβαρότητας στην άκρη του. Και ιστορικώς έχει αποδειχθεί πως στο τέλος κερδίζουν οι σοβαροί και όχι αυτοί που κινούνται σαν να πιστεύουν τον Βοναπάρτη πως "από το γελοίο στο μεγαλείο" είναι ένα μόνο βήμα. Ένα βήμα προς το τέλος των γελοίων είναι που σαν σχιζοφρενείς βιώνουν μέσα σε αυτό (το γελοίο) το "μεγαλείο" τους!...

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Έφτασε η ώρα του αντίο;


Το "αντίο σύγκληση" δεν είναι είδηση. Είναι η επτάχρονη πραγματικότητα που αφορά στην ιστορία της Ελλάδας στην ΕΕ.
Κάποιο άλλο αντίο έχει υπόψιν του ο Αλέξης Τσίπρας, το οποίο δεν θα μπορούσε να αρθρώσει στο Eurogroup, ούτε ασφαλώς να δηλώσει σε μια Σύνοδο Κορυφής. Σύνοδος Κορυφής για το ελληνικό ζήτημα θα μπορούσε να γίνει μόνον στην περίπτωση που η κυβέρνηση ήταν έτοιμη να πει "αντίο στην Ευρωζώνη", με ταυτόχρονη αναστολή άρθρων της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση και της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Αυτό το γνωρίζει ο κ. Τσίπρας από την προηγούμενη εμπειρία του. Τότε που η κυρία Μέρκελ είχε ζητήσει από πρωθυπουργούς χωρών της ΕΕ που βρίσκονταν σε διακοπές (όπως για παράδειγμα ο Σουηδός) να είναι στο τηλέφωνο, μήπως απαιτηθεί να διακόψουν τις διακοπές τους και να πεταχτούν στις Βρυξέλλες για να "καθαρίσουν" με τον Τσίπρα και την Ελληνική υπόθεση.
Αυτό δεν έγινε επειδή ο κ. Τσίπρας μετά από 17 ώρες απίθανου καραγκιοζιλικιού εμφανίστηκε έτοιμος "να τα δώσει όλα" εκτός από το σακάκι του που δεν το ήθελε κανείς. Τα "έδωσε", συμφώνησε με σκληρούς όρους συνθηκολόγησης που έδιναν ακόμη μεγαλύτερη τυπική και ουσιαστική εξουσία στην τρόικα στα ελληνικά πράγματα, μεταθέτοντας το ζήτημα της ρύθμισης του χρέους σε ένα όργανο που ποτέ δεν θα μπορούσε να προβεί σε αναδιάρθρωσή του, στοEurogroup - καθώς οι υπουργοί που το συνθέτουν δεσμεύονται από το Κοινοβούλιο των χωρών τους και τις σχετικές αποφάσεις που έχουν ληφθεί για την δανειοδότηση της Ελλάδας. 
Με δύο κουβέντες: Το Eurogroup είναι αναρμόδιο για να προσφέρει λύση στην υπόθεση του ελληνικού χρέους προς τον λεγόμενο επίσημο τομέα. Μια Σύνοδος Κορυφής θα μπορούσε, αλλά αυτό είναι σαφές πως δεν πρόκειται να συμβεί χωρίς η Ελλάδα να πει εκεί "αντίο" ή έστω "auf Wiedersehen" στην Ευρωζώνη.
Και αφού το Eurogroup είναι αναρμόδιο και ανίσχυρο ασφαλώς στο ζήτημα της αναδιάρθρωσης του χρέους, γιατί ο κύριος Τσίπρας και το επιτελείο του επιμένουν να δημιουργούν την εντύπωση πως προσδοκούν λύση στο ζήτημα του χρέους από αυτό;
Μα, πλέον δεν επιμένουν! Στο παρά ένα "απειλούν" με Σύνοδο Κορυφής. Ποιόν "απειλούν"; Σίγουρα όχι αυτόν και αυτούς που τους είχαν απειλήσει με Σύνοδο "Εξόδου από την Ευρωζώνη", αν δεν συμφωνούσαν στο Τρίτο και πολιτικώς ισχυρότερο και αυταρχικότερο Μνημόνιο. Μάλλον στον ελληνικό λαό απευθύνονται, όχι ασφαλώς για να τον ρωτήσουν τι προτιμά, αλλά για να υπονοήσουν πως οποιαδήποτε συμφωνία στο Eurogroup, θα αποτελούσε καλύτερη λύση από εκείνη που θα έδινε μια Σύνοδος Κορυφής. Δεν θα πρόκειται για συμφωνία για αναδιάρθρωση του χρέους, ούτε για συμφωνία σύγκλησης και περιορισμού έστω της λιτότητας, αλλά για συμφωνία παραμονής στην Ευρωζώνη με τους όρους και την μεθοδολογία που έχει αποδεχτεί η κυβέρνηση και η κυβερνητική πλειοψηφία κατά την τρέχουσα φάση της λεγόμενης αξιολόγησης.
Η μεθοδολογία αυτή είναι προφανές πως δεν ευνοεί την ανάπτυξη και την εργασία. Το αντίστροφο είναι το πρακτικό αποτέλεσμά της, για αυτό ο Αλέξης Τσίπρας με άρθρο του που δημοσιεύεται ταυτόχρονα, στη γαλλική Le Monde και τη γερμανική Die Welt λέει πως "πρέπει να ληφθούν αποφάσεις που ουσιαστικά θα δίνουν το σήμα για την είσοδο στην πορεία σε μια νέα εποχή, μακριά από τα λάθη και τις υπερβολές του παρελθόντος, μια εποχή βιώσιμης ανάπτυξης και ευημερίας για όλους".
Μπορεί το Eurogroup να μεταβάλλει μεθοδολογία, όπως ουσιαστικά ζητεί ο πρωθυπουργός; Όχι, ασφαλώς και το γνωρίζει καλά. Γιατί τότε το λέει ενώ γνωρίζει τι θα σήμαινε μια Σύνοδος Κορυφής αυτή τη στιγμή για την Ελλάδα; Διότι έχει στο μυαλό του ένα "αντίο". Προς ποιόν, ποιους; Όχι βέβαια προς τους εταίρους-δανειστές της χώρας μας και το ΔΝΤ, αλλά προς όσους "παγίδευσε" με την υπόθεση της διαπραγμάτευσης του χρέους, που στην πραγματικότητα ποτέ δεν έκανε, καθώς από την αρχή δεσμεύτηκε σε μια μεθοδολογία που δεν την περιελάμβανε, μέχρι τουλάχιστον το τυπικό τέλος του προγράμματος για την Ελλάδα. Μόνον προς αυτούς; Αν το πει σε αυτούς, σύντομα θα υποχρεωθεί αντικειμενικά να το πει και στο υπουργικό του συμβούλιο και μετά στον ΠτΔ για να το ακούσουμε όλοι μας!
Η ίδια η μεθοδολογία του "κουαρτέτου" με την οποία δουλεύει η κυβέρνηση περιλαμβάνει την σταδιακή αναμόρφωση του χρέους - και όχι ασφαλώς την αναδιάρθρωσή του - έτσι ώστε να μην τιναχτεί στον αέρα το πρόγραμμα λόγω αδυναμίας πληρωμών (μη-συντεταγμένης χρεοκοπίας). Αυτό σημαίνει βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα μέτρα για το χρέος που "προσφέρουν" (: ρυθμιστικά καταφεύγουν σε αυτά για να βγαίνει λογιστικά ο λογαριασμός του προγράμματος) σε συνεννόηση μεταξύ τους οι δανειστές και δεν αποτελούν διαπραγματευτικό πεδίο με την ελληνική κυβέρνηση. Έτσι, εφαρμόζονται ήδη κάποια από τα βραχυπρόθεσμα, ενώ στο Eurogroup θα μπορούσαν να εξειδικευτούν περισσότερο τα μεσοπρόθεσμα, τα οποία σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσαν να εφαρμοστούν ή να να λάβουν την μορφή πολιτικών αποφάσεων για το μέλλον. Μόνα αρμόδια για να αποφασίσουν για τα μεσοπρόθεσμα μέτρα για το χρέος είναι τα κοινοβούλια των δανειστών.

Και αυτό το γνωρίζει ο κύριος Τσίπρας. Τότε για ποιες αποφάσεις μιλά, σε τι ακριβώς αναφέρεται; Ή επιδιώκει ψευδώς να εμφανίσει τις προτάσεις του Eurogroup - για μετά το τέλος του προγράμματος - προς τα κοινοβούλια και το ΔΝΤ ως αποφάσεις, ή σκηνοθετεί την πολιτική νομιμοποίηση του “αντίο” του. Άλλη εξήγηση δεν βρίσκω!

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Από το όλα είναι οικονομία στο όλα είναι ψυχολογία και τώρα στο όλα είναι μια καλή διατύπωση!

Ο Wittgenstein πέθανε, οι Foucault και Adorno επίσης και εγώ αναγνώστη μου δεν αισθάνομαι καθόλου καλά τελευταία, στο βαθμό που παρακολουθώ την εξέλιξη του πολιτικού δράματος της Ελλάδας.
Όταν οι νεοφιλελεύθεροι ανακάλυψαν την ομορφιά της εξουσίας διά του οικονομικού ολοκληρωτισμού - τον οποίο είχαν προηγουμένως θεοποιήσει οι κρατιστές αντίπαλοί τους - είχε έρθει η ώρα του ψυχολόγου και σε πολλές περιπτώσεις του ψυχιάτρου. Φυσιολογικώς! Περάσαμε τότε από το "όλα είναι οικονομία" στο "όλα είναι ψυχολογία". 
Δεν είναι έτσι, ρε παιδιά, αν και έτσι ιστορικώς εκφράζεται φωνάζει από τον τάφο ο Κορνήλιος Καστοριάδης, ρωτήστε και την Piera (Aulagnier) που το έχει ψάξει καλά από την πλευρά της ψυχανάλυσης! Μόνον αν θεωρήσεις πως όλα είναι οικονομία θα καταλήξεις στο όλα είναι ψυχολογία. Μόνον αν σκεφτείς ολοκληρωτικά με όρους αγοράς ή οικονομικού συγκεντρωτισμού θα καταλήξεις στο όλα είναι ψυχολογία, για να διασκεδάσεις το φαινόμενο της ηγεμονίας. Αλλιώς δεν γίνεται! 
Κάνει λάθος, λοιπόν, ο οικονομολόγος μας που πιστεύει πως όλα είναι ψυχολογία στην οικονομική στάση και συμπεριφορά; Όχι βέβαια! Μόνον που έτσι αποκαλύπτει την αντιφατική ιδεολογία του και την προσωπική του δογματική θεώρηση. Την γνωστική του παθολογία, με άλλα λόγια, η οποία απαιτεί θεραπεία από έναν έμπειρο κλινικό ψυχολόγο, έτσι ώστε ο οικονομολόγος να ξαναγίνει οικονομολόγος, εγκαταλείποντας τους ψυχολογισμούς για την πολιτική νομιμοποίηση της δουλειάς του.
Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει με τους πολιτικούς επιστήμονες, αλλά και τους πολιτικούς (ας μην συγχέουμε την μια δουλειά με την άλλη - όπως άλλο πράγμα είναι η πολιτική επιστήμη και άλλο η επιστήμη της πολιτικής). Είναι όχι απλώς γνωστικά ανεπαρκής, αλλά μάλλον ψυχικά ασθενής ο πολιτικός ή επιστήμονας που από την μεθοδολογία του "όλα είναι οικονομία" καταλήγει στο "όλα είναι μια καλή διατύπωση" στην ανακοίνωση του Eurogroup.
Ο Pierre Bourdieu έδειξε πως οι γλωσσικές παραγωγές που αποτελούν προϊόν της σχέσης ανάμεσα σε μια γλωσσική αγορά και σε μια γλωσσική έξη (habitus), προσαρμόζονται από τους ομιλητές στα αιτήματα του εκάστοτε πεδίου. Έτσι κάθε γλωσσική διάδραση, όσο προσωπική και ασήμαντη και αν είναι, φέρει τα ίχνη της κοινωνικής δομής την οποία εκφράζει και στην αναπαραγωγή της οποίας συντελεί. Δηλαδή, αγαπητέ αναγνώστη, η "καλή διατύπωση" που αναζητεί και ασφαλώς θα λάβει στο Eurogroup η κυβέρνηση δεν μπορεί παρά να εκφράζει την πραγματικότητα του πεδίου που ορίζει θεσμικά, ηγεμονικά, στενά οικονομικά και κοινωνικά την συγκεκριμένη στρατηγική της τρόικας για την Ελλάδα.
Η "καλή διατύπωση" θα είναι μέρος της "κοινοκτημοσύνης της γλώσσας" του Eurogroup και θα εντάσσει δομικά τον ΣΥΡΙΖΑ στην οικονομική λογική των μνημονίων, η οποία εκφράζει ασφαλώς το ηγεμονικό καθεστώς της Ελλάδας σήμερα, καθώς και την δυναμική επέκτασής του στο μέλλον. Άρα, η "καλή διατύπωση" θα εκφράζει την κακή σχέση και κατάσταση που ο ΣΥΡΙΖΑ δήλωνε πως σκόπευε να ανατρέψει.
Η "καλή διατύπωση" υπονοεί την "κακή συμφωνία", όχι γενικά και αντικειμενικά, αλλά ειδικά και έτσι όπως προσδιόριζε αρχικά / προγραμματικά "το καλό και συμφέρον" για την χώρα μεσο-μακροπρόθεσμα ο ίδιος ο πρωθυπουργός και το κόμμα του. Είναι προφανές πως η κυβέρνηση προσβλέπει σε ένα κείμενο όχι απλώς δημιουργικής ασάφειας (: σαν ένα κείμενο συντακτικού νομοθέτη, για παράδειγμα), αλλά σε ένα κείμενο που θα επιτρέπει την εφαρμογή μεγάλης δόσης από  ερμηνευτική βία και συνεπώς αυθαίρετων λογιστικών προσεγγίσεων του τύπου "εάν και εφόσον, σίγουρα τόσο"! Και αυτό "οδηγεί" κατευθείαν στον ψυχίατρο ή στον ψυχολόγο. Ποιόν; Μα, τον παράγοντα που ερμηνεύει την "καλή διατύπωση", ασφαλώς!

Η αναζήτηση "καλών διατυπώσεων" αποτελεί το τέλος της πολιτικής και του πολιτικού που αντιμετώπισε την οικονομία σαν ψυχολογία, καθώς πίστεψε ο φουκαράς πως υπάρχουν γητευτές του λαού και αυτός είναι ένας από αυτούς. Γητευτές χωρίς όπλα και καταστολή δεν υπάρχουν. Μεγάλοι ηγέτες υπάρχουν, οι οποίοι έχουν μάθει, ωστόσο, να διακρίνουν μεταξύ οικονομίας, ψυχολογίας και γλώσσας, που δεν οικονομεί ψυχολογώντας και ψυχολογεί οικονομώντας. Ηγέτες που κατανοούν και σέβονται το "κοινωνικό μυστήριο" και το πολιτικό ελατήριο της γλώσσας και δεν την εξευτελίζουν εκλιπαρώντας για μια "καλή διατύπωση".

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Το τέλος μιας φαιδρής, μουλωχτής και αξιολύπητης κυβέρνησης...


Κανείς δεν πρέπει να χαίρεται για τον διαρκή εξευτελισμό αυτής της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα. Κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν πρέπει να νιώθει ικανοποιημένος από το ουσιαστικό, πολιτικό της, ταπεινωτικό τέλος. Γιά τέσσερεις κυρίως λόγους:
1. Διότι καταδηλώθηκε η αδυναμία αντιμετώπισης της ελληνικής κρίσης της ευρωζώνης με ένα εναλλακτικό οικονομικώς και ηγεμονικώς τρόπο. Κατέρρευσε η άλλη πιθανότητα και εξευτελίστηκαν οι κεντρικοί της πολιτικοί φορείς στην Ελλάδα.
 2. Διότι κανείς πλέον δεν μπορεί να παίρνει στα σοβαρά αριστερούς που διεκδικούν κυβερνητική εξουσία. Και αυτό δεν είναι καλό για την ελληνική κοινωνία και το πλουραλιστικό-δημοκρατικό πολίτευμα. Δεν αποδείχθηκε πως είναι ανίκανοι, αλλά ότι είναι ικανοί και έτοιμοι για όλα! Αδίστακτοι στο να διασύρουν θεμελιώδεις θεσμούς της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Αδίστακτοι στους τακτικισμούς. Μόνον που αν δεν σέβεσαι τους κανόνες και τις πρακτικές του κοινοβουλευτισμού και δεν φροντίζεις για την ποιοτική τους αναβάθμιση, παύεις να έχεις το κύρος της μεταρρυθμιστικής αριστεράς. Μετατρέπεσαι σε μια κυβερνητική φάρσα του ΚΚΕ, η οποία, ωστόσο, νομοθετεί στα μουλωχτά και άκρως παραπλανητικά αντικοινωνικά μέτρα, υπερηφάνως μάλιστα, καθώς καμία άλλη κυβέρνηση δεξιότερα του πολιτικού φάσματος δεν θα μπορούσε να το πραγματοποιήσει με μικρότερες κοινωνικές αντιδράσεις! Ο συνάδελφoς που συμβουλεύει τον πρωθυπουργό σε ζητήματα πολιτικής ψυχολογίας, φαντάζομαι πως θα τον έχει ενημερώσει για την επιστημονική υπόθεση: αντιδράσεις που δεν διασκεδάζονται στο πεζοδρόμιο, εκτονώνονται συνήθως βίαια στη κάλπη!
3. Διότι καταδείχθηκε πως αριστεροί πολιτικοί δεν είναι αυτονοήτως και κοινωνοί του πολιτισμού που, ως αναφορά τουλάχιστον, διακρίνει τους αριστερούς από τους δεξιούς πολίτες. Το κοστούμι χωρίς γραβάτα δεν κάνει τον αριστερό, αλλά απλώς τον κακόγουστο ή/και κομπλεξικό. Ο επαρχιωτισμός, η κουτοπονηριά, το θράσος και το ύφος του Αλέξη Τσίπρα και μερικών κορυφαίων υπουργών του στις διεθνείς δημόσιες σχέσεις τους είναι εξευτελιστικό για τους ίδιους και για μια παλαιά χώρα στο λεγόμενο Δυτικό Σύστημα. Η Ελλάδα οπισθοδρόμησε υφολογικά και ως πολιτική αισθητική παραπέμπει στην πρώτη περίοδο της μετάβασης κάποιων χωρών της Βαλτικής από το Σοβιετικό στο Δυτικό Σύστημα. Καμία σχέση με την υφολογική παράδοση της ευρωπαϊκής αριστεράς στην Ιταλία, στην Γαλλία, στην Ισπανία ή ακόμη στην Γερμανία! Η ταπεινωτική υποχώρηση αυτής της κυβέρνησης - με την τακτική μάλιστα της παραπλανητικής προς τον ελληνικό λαό διολίσθησης - ενώπιον της στρατηγικής Σόιμπλε-ΔΝΤ, αποκαλύπτει δραματική έλλειψη ποιότητας χαρακτήρων και αυτό δεν είναι καλή εικόνα για τους Έλληνες γενικότερα.
4. Διότι οι κοινωνικές, παράπλευρες συνέπειες της εφαρμογής των μνημονίων στην πράξη θα απαιτούσαν ως αντιστάθμισμα μια ρωμαλέα μεταρρυθμιστική αριστερή κυβέρνηση με αφοσίωση στην ριζοσπαστικοποίηση των δημοκρατικών θεσμών και όχι μια νεοφιλελεύθερη ή αντιδραστική δεξιά κυβέρνηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ ενώ πάλεψε ζητήματα κοινωνικού φιλελευθερισμού, παρά την αντίδραση του κυβερνητικού του εταίρου, δεν έδειξε να έχει απαλλαγεί από την κυβερνητική στρουκτούρα του λενινισμού. Και αυτό είναι αντίφαση. Ο λενινισμός είναι μια εκδοχή της επανάστασης και όχι της πολιτικής μεταρρύθμισης. Η τελευταία αντιστρέφει το δόγμα: ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Τα μέσα αγιάζουν τον σκοπό. Τα "μέσα", οι διαδικασίες έχουν σημασία μεγαλύτερη από τον σκοπό κατά την αριστερή μεταρρύθμιση. Το τέλος μιας φαιδρής, μουλωχτής και αξιολύπητης κυβέρνησης συνδέεται με έναν παιδιάστικο τις περισσότερες φορές τακτικισμό για την υποκατάσταση του μέσου από τον σκοπό και αντίστροφα, έτσι ώστε να προκληθεί σύγχυση στον πολίτη. Και αυτό, επίσης, είναι κάτι πολύ αρνητικό για την πολιτική ωρίμανση της ελληνικής κοινωνίας.

Η κυβέρνηση αυτή θα μπορούσε να πέσει ή να "πέσει", δρομολογώντας μια μεταβατική διαδικασία δημοκρατικής προόδου, με πολλούς τρόπους. Νομίζω πως ακολουθεί πλέον τον χειρότερο τρόπο, ο οποίος δεν είναι καλός για κανέναν. Ασχέτως αν πρόκειται για αριστερό, κεντρώο ή δεξιό.

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Τι σημαίνει εθνική ενότητα, σήμερα!

Κάθε φορά που ακούς εκκλήσεις για εθνική ενότητα θα πρέπει να κάνεις μαύρες σκέψεις για την ποιότητα της δημοκρατίας και την ευημερία στην Ελλάδα!
Η "εθνική ενότητα" ως master point ενός πολιτικού αφηγήματος (Political discourse) γεμίζει με σημασία για δράση (ενέργεια) - αποκτά συγκεκριμένη έννοια, δηλαδή - στο πλαίσιο της πολιτικοοικονομικής και πολιτισμικής δομής που ορίζει την ανάγκη άρθρωσής του. Άρα, ποτέ με τον όρο "εθνική ενότητα" δεν εννοούμε το ίδιο πράγμα σε διαφορετική ιστορικώς στιγμή / συγκυρία. Η "εθνική ενότητα" αποσκοπεί στη διαμόρφωση πολιτικής κοινότητας με διαφορετικό τρόπο και διαφορετική οντολογία κάθε φορά που εκφράζεται ως εθνική ανάγκη ενώπιον κάποιας αναφερόμενης κρίσης (: υπαρκτής, ανύπαρκτης, περισσότερο ή λιγότερο κατασκευασμένης).
Θα είμαι σύντομος και άρα κυνικός, αναγνώστη μου, επιχειρώντας να προσεγγίσω τη σημερινή σημασία της "εθνικής ενότητας", καθώς παρατηρώ την επαναφορά του όρου στα πρωτοσέλιδα και την εκφορά του από παράγοντες υψηλής πολιτικής και οικονομικής επιρροής.
Γιατί, λοιπόν, ακούμε και μιλάμε αυτή την στιγμή για εθνική ενότητα;
Επειδή η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει στην ουσία (αφηγηματικώς και διοικητικώς) καταρρεύσει, ενώ πρέπει πάση θυσία να αποφευχθεί άμεση προσφυγή σε εκλογές με σοβαρή πιθανότητα να σχηματίσει ισχυρή κυβέρνηση ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Όσοι μιλούν για εθνική ενότητα δεν θα ήθελαν, τουλάχιστον αυτή τη στιγμή, να δουν τον Μητσοτάκη πρωθυπουργό. Θα έχουν τους λόγους τους! Αν ζούσε λίγο ακόμη ο Κ. Μητσοτάκης ίσως τα πράγματα για τον Κυριάκο να ήταν λίγο ευνοϊκότερα. Ίσως! Τώρα, δεν φαίνεται να έχει τύχη, καθώς οι παράγοντες που διαμορφώνουν τη κοινή γνώμη γενικά στην Ελλάδα και ειδικότερα στη ΝΔ, δεν μοιάζει αυτή τη στιγμή να επιθυμούν να του δώσουν την ευκαιρία. Δεν τον θέλουν και προσβλέπουν σε μια κυβέρνηση " εθνικής ενότητας" μέχρι το πέρας της θητείας της παρούσης βουλής. Στο μεταξύ θα έχει γίνει προσπάθεια να ρευστοποιηθεί ο Μητσοτάκης και να είναι άλλος ο ηγέτης της κεντροδεξιάς που θα διεκδικήσει την πρωθυπουργία στη συνέχεια. 
Από την άλλη, η κυβέρνηση του κ. Αλέξη Τσίπρα μπορεί να έχει αποτύχει αφηγηματικώς και διοικητικώς και να έχει υπονομεύσει παγκοσμίως την ευρωπαϊκή προοπτική μιας σύγχρονης μη-λενινιστικής αριστεράς, διακριτής από την παραδοσιακή και μεταμοντέρνα κεντροαριστερά, αλλά έχει κάνει κυριολεκτικώς θαύματα στον τομέα υποστήριξης των ισχυρών οικονομικών παραγόντων της χώρας και μάλιστα εντός ενός εχθρικού έως πολύ εχθρικού διεθνούς περιβάλλοντος για τους περισσότερους από αυτούς. Και όχι μόνον αυτό. Τα έχει πάει καλά και ως προς την εξισορρόπηση των συμφερόντων τους.
Τελικώς, δεν είναι κακός στο μάνατζμεντ της διαπλοκής ο κ. Τσίπρας! Μάλλον είναι από τους ικανότερους πρωθυπουργούς της μεταπολίτευσης στο ζήτημα. Και δεν το λέω ειρωνικά! Έχει προσόντα σε αυτό το κρίσιμο θέμα για κάθε ελληνική κυβέρνηση - και αυτός ο ίδιος και η ομάδα που τον υποστηρίζει σε αυτό του το έργο.
Δεν πρέπει λοιπόν να χτυπηθεί - και να ακυρωθεί για το μέλλον - ο Τσίπρας, είναι πολύτιμο κεφάλαιο για το "κεφάλαιο" , όπως θα έλεγε και ο ίδιος σε μια στιγμή αυτογνωσίας. Είναι πολύτιμος ακόμη και ως προς το νέο κοινωνικό μοντέλο, το οποίο στην ουσία ολοκληρώνει και το οποίο βασίζεται στην (ανα)διανομή της συνολικής φτώχειας και όχι ασφαλώς του συνολικού πλούτου.
Δεν πρέπει, λοιπόν, να καταρρεύσει αυτή η κυβέρνηση υπό το βάρος των δραματικών της αντιφάσεων και ανακολουθιών στο ζήτημα της περίφημης διαπραγμάτευσης με τους δανειστές. Αυτό θα ήταν κακό για την αναδιαρθρούμενη διαπλοκή, ακόμη και για εμπόρους όπλων, όπως πληροφορούμαστε από εξειδικευμένους στο μιλιταριστικό και πατριδοκάπηλο "άθλημα" δημιουργούς. Τι πρέπει; Ομαλά να γεφυρωθεί το αντικειμενικά υφιστάμενο αυτή τη στιγμή πολιτικό κενό από μια κυβέρνηση "Εθνικής Ενότητας", με μια πατριωτική έως αλτρουισμού κίνηση του κυρίου Τσίπρα και πρωτοβουλία του ΠτΔ, ασφαλώς! Έτσι σώζεται μια από χέρι χαμένη παρτίδα πόκερ για τον ίδιο και για όσους επένδυσαν σε αυτό το σικέ παιχνίδι με την τρόικα, όπου τελικώς το μόνο που είχε σημασία ήταν - και είναι - πώς θα πουλήσουμε την εθνική μας αποτυχία σαν ευρωπαϊκή (άρα και δική μας) επιτυχία και το εθνικό μας, πολιτικό ναυάγιο σαν σανίδα σωτηρίας για τη χώρα!

Δεν λέω εκ πεποιθήσεως,πως θα είναι κακό πράγμα μια Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας σήμερα. Ούτε ισχυρίζομαι πως είναι επιζήμιο για την χώρα το "φάγωμα" Μητσοτάκη. Η μεθόδευση με ενοχλεί. Ο τρόπος δεν μου αρέσει, επειδή δεν είναι δημοκρατικός. Επειδή "βραχυκυκλώνει" την ουσιαστική, πολιτική διάσταση του πλουραλισμού. Επειδή μια υποκριτική και "από πάνω" "εθνική συναίνεση" θα έρθει να υποκαταστήσει παραμορφωτικά τον υγιή πολιτικό αγωνισμό και ανταγωνισμό: Τον γνήσιο πολιτικό φιλελευθερισμό, που αποτελεί την βασική προϋπόθεση για δημιουργία περιβάλλοντος ισότητας μέσω της ριζοσπαστικοποίησης των δημοκρατικών θεσμών. 

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Google+ Followers

Addthis

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates