Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γιαννακόπουλος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γιαννακόπουλος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Η μετακοινωνική φιλοσοφία της νέας πολιτικής εκκλησίας της Ελλάδας...

Διάβασα την ομιλία του κ. Μητσοτάκη στο Ελληνογερμανικό Επιμελητήριο και εκείνη του κ. Στουρνάρα στην Ελληνοαμερικανική Ένωση για να διαπιστώσω πως πράγματι υπάρχει κάτι που τους συνδέει με τον κ. Τσίπρα και πως είναι αυτό ακριβώς που επιφέρει σταδιακή σύγκλιση των πολιτικών δυνάμεων της Ελλάδας σε μια μορφή "μεταμνημονιακού" παραμιλητού, το οποίο δομεί φαντασιακά μια νέα κατηγορία πολιτικών - ως πολιτική εκκλησία - που ορίζονται ως "αναγκαίες πολιτικές". 
Οι πολιτικές (μεταρρυθμίσεις) δεν ορίζονται πλέον στον ιστορικό άξονα δεξιά-αριστερά, αλλά σε έναν μάλλον θρησκευτικό άξονα, εκείνον του αναγκαίου, που για τους κυρίους Μητσοτάκη και Στουρνάρα είναι καί επιθυμητό, ενώ για τον κ. Τσίπρα ανεπιθύμητο.
Ποιό είναι το αναγκαίο; Η αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της χώρας. Τι σημαίνει αυτό; Αερολογία με απορητικό κατακερματισμό και ψέλλισμα διαφόρων πολιτικώς ορθών στερεοτύπων από τον χώρο της οικονομίας της σύγχρονης ανάπτυξης, χωρίς να λαμβάνονται υπόψιν τα πραγματικά χαρακτηριστικά της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας και χωρίς επίγνωση των δεδομένων της σύγχρονης παγκοσμιοποίησης.
Πρόκειται για ένα παραμιλητό μέσα σε ένα όνειρο ανάπτυξης, το οποίο θα ήταν εφιάλτης αν μελετούσε κάποιος στοιχειωδώς σοβαρά τα θεσμικά και μακροοικονομικά δεδομένα που ορίζονται από την επιτροπεία των λεγόμενων "θεσμών" και του ΔΝΤ στις ελληνικές πολιτικές. Παραμιλούν - όπως ακριβώς και ο κ. Τσίπρας - αγνοώντας την απόλυτη αδυναμία της ελληνικής πολιτείας να ασκήσει αυτόνομες πολιτικές. Όλα αποτελούν και θα αποτελούν στο μέλλον ετερόνομες και εξωκοινωνικές πολιτικές, αν η χώρα δεν απελευθερωθεί από το θεσμικό περίβλημα που την καθιστά "αποικία χρέους" - Υποτελή Πολιτεία.
Πέραν αυτού μιλούν για αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου, παραμένοντας στο επίπεδο της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής και θεωρώντας πως αν ιδιωτικοποιηθεί πλήρως η παραγωγή όλα τα διαρθρωτικά προβλήματα θα επιλυθούν αυτομάτως, καθώς αυτό αναφέρεται στο ευαγγέλιο των αυτορυθμιζόμενων αγορών. Έτσι λένε τα βιβλία μιας μορφής οικονομικού στοχασμού που καμία σχέση δεν έχει με τον βαθύτερα επιστημονικό στοχασμό, ο οποίος βασίζεται στην κριτική θεωρία. Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα μετακοινωνικό φιλοσόφημα που συστήνει εξωκοινωνικά και εξωανθρώπινα μια νέα πολιτική εκκλησία της Ελλάδας.
Στο βαθμό που συσταθεί αυτή η "εκκλησία", η συναίνεση των πολιτικών δυνάμεων θα λάβει αυτονόητα, δηλαδή αναγκαία χαρακτηριστικά! Και ο στόχος της εξαφάνισης της ελληνικής κοινωνίας με την μετατροπή της σε μια απολύτως ετερόνομη αγορά θα έχει επιτευχθεί. Μετά από αυτό οι κανόνες θα είναι αποτέλεσμα των συγκυριακών αναγκών της αγοράς και όχι ασφαλώς της κοινωνίας και του ανθρώπου σε αυτήν. Και ποιος ορίζει αυτές τις ανάγκες; Μα, το "αόρατο χέρι" της αγοράς (: ένα άτομο που δρα για το προσωπικό του συμφέρον τείνει να προωθεί και το συμφέρον της κοινότητάς του -  Άνταμ Σμιθ). Πρόκειται για μια παράδοξη αρχή που ωστόσο μια χαρά συστήνει πολιτική εκκλησία στον νεοφιλελευθερισμό, κατά ανάλογο τρόπο που συστήθηκαν και κατέρρευσαν οι εκκλησίες του "υπαρκτού σοσιαλισμού" στις οποίες το ρόλο της  Αόρατης Χείρας έπαιζε η Χείρα του Κόμματος.
Στην πραγματικότητα κανείς δεν μιλά επί μιας μεθοδολογίας αλλαγής του παραγωγικού μοντέλου της χώρας (που είναι ασφαλώς ζητούμενο και κατά την δική μου γνώμη), αλλά για άναρχες ιδιωτικοποιήσεις και για εκποίηση της δημόσιας περιουσίας που καμία σχέση δεν έχουν με την εξωστρέφεια την οποία επικαλούνται με έναν απατηλό τρόπο. Ούτε παραγωγική αναδιάρθρωση στον βιομηχανικό κλάδο πραγματοποιείται, ούτε ασφαλώς στον πρωτογενή τομέα της οικονομίας. Για να γίνει κάτι τέτοιο θα απαιτείτο αυτόνομη, ελληνική στρατηγική με έμμεσες ή / και άμεσες επιδοτήσεις και φορολογικές μεταρρυθμίσεις, οι οποίες ωστόσο απαγορεύονται αυστηρά από το καθεστώς επιτροπείας της χώρας μας.

Άρα, τα τροπάρια που ψάλλονται στο πλαίσιο της κατασκευής της νέας πολιτικής εκκλησίας της Ελλάδας, ή από δεξιά, ή από το κέντρο, ή από την αριστερά του κ. Τσίπρα, έρχονται απλώς να νομιμοποιήσουν πολιτικώς την σοβαρή πολιτική εξασθένηση της ελληνικής κοινωνίας και παραγωγής και να διασκεδάσουν την απόλυτη ετερονομία στην άσκηση των ελληνικών πολιτικών στο παρόν και στο μέλλον. Για να διασκεδάσουν, με άλλα λόγια, τον δικό τους αντιπαραγωγικό και τραγικά αντικοινωνικό ρόλο. Και αυτό δεξιοί και κεντρώοι αρέσκονται να αποκαλούν ρεαλισμό, ενώ τα καλαμπούρια της αριστράς Realpolitik! Μεσιανικοί και εσχατολόγοι είναι στην ουσία όλοι αυτοί. Φάρσες της ιστορίας που δεν τελείωσε, ούτε θα τελειώσει, καθώς "η εξέλιξη είναι ασυνεχής, μεταπτωτική, ανεπανόρθωτη, παράδοξη, για να γεννήσει όχι το γνωστό αλλά το άγνωστο" (Ζαν-Φρανσουά Λυοτάρ). Αυτή η εξέλιξη φοβίζει κάθε είδους εκκλησίες και τους αυθαίρετους ιερείς τους. Είναι αυτός ο φόβος που τους οδήγησε, τους οδηγεί και θα τους οδηγεί να τρομοκρατούν, όταν δεν υπνωτίζουν, τις κοινωνίες, στον βαθμό που αντιλαμβάνονται οτι η κρίση στα συστήματα παραγωγής είναι αντικειμενικά η δική τους προσωπική κρίση.

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Η Ελλάδα ανήκει στις ΗΠΑ, είναι το δόγμα της ελληνικής νεοαριστεράς...


Η αριστερά στην Ελλάδα έκτισε την μεταπολεμική της ταυτότητα στον αντιαμερικανισμό. Και προφανώς υπήρχε ιστορική και μεθοδολογική βάση σε αυτό το δόγμα. Όπως μεθοδολογική συνάφεια υπάρχει στην αντιστροφή αυτού του δόγματος από την νεοαριστερά που εκπροσωπεί σήμερα ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας.
Η σύντηξη του αριστερού αφηγήματος και ύφους με την πολιτική και οικονομική πρακτική του νεοφιλελευθερισμού, διαμορφώνει αντικειμενικά συνθήκες επιστροφής της Ελλάδας στην αγκαλιά των ΗΠΑ. Ακόμη και των ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ! Η τάση αυτή ενισχύεται από τις πιέσεις που ασκεί το ευρωπαϊκό πρόγραμμα προσαρμογής (: μνημόνια) και κυρίως από τις σαρωτικές για την ελληνική κοινωνία παράπλευρες απώλειες αυτής της βίαιης και αυθαίρετης προσαρμογής, της οποίας ηγήθηκε και ηγείται η Γερμανική κυβέρνηση.
Ο μύθος της (νεο)αριστεράς, όπως διαμορφώθηκε από την κυβέρνηση Τσίπρα - Καμμένου, καταρρέει μέσα στις αντιφάσεις του καθημερινά εντός του ευρωπαϊκού πλαισίου πολιτικής, όπως και εντός του ελληνικού πλαισίου διακυβέρνησης, στο βαθμό που διακηρύσσεται η αναστολή των λεγόμενων αριστερών πολιτικών - από την ίδια την κυβέρνηση των αριστερών - μέχρι τουλάχιστον να ολοκληρωθεί το πρόγραμμα Σόιμπλε-ΔΝΤ και μεταβληθούν οι συσχετισμοί πολιτικής ισχύος στην ΕΕ!
Δεν υπάρχει πλέον ο μύθος της αριστερής μεταρρύθμισης για την Ελλάδα. Υπάρχει μόνον η πραγματικότητα της δεξιάς (νεοφιλελεύθερης με άκρως αυταρχική και συγκεντρωτική μάλιστα μεθοδολογία) μεταρρύθμισης και ασφαλώς η ανεκδοτολογία περί επανάστασης. Η κυβέρνηση Τσίπρα - Καμμένου αποδείχθηκε η πλέον αποτελεσματική κυβέρνηση της οκταετούς κρίσης στο ζήτημα της πολιτικής νομιμοποίησης του προγράμματος Σόιμπλε-ΔΝΤ. Πέτυχε χωρίς μείζονες αντιδράσεις να περάσει και να εφαρμόσει μέτρα που δομούν ένα σαφές νεοφιλελεύθερο Κοινωνικό Μοντέλο και να διασκεδάσει το καθεστώς Υποτελούς Πολιτείας που έχει επιβληθεί στην χώρα από την γενική θεσμική υπόσταση της ΕΕ. Πέτυχε, με άλλα λόγια, να νομιμοποιήσει ευρύτερα πολιτικά την μεγαλύτερη πολιτική ανωμαλία που έχει βιώσει η Ελλάδα μετά τον εμφύλιο. Και αυτό δεν έγινε τυχαία. Έγινε με σχέδιο, άφθονο "θέατρο" και καπατσοσύνη από μια ομάδα ανθρώπων και ένα κόμμα (ΣΥΡΙΖΑ), το οποίο κατάφερε στην αρχή να ξεγελάσει ακόμη και υψηλού κύρους διανοητές με την στάση του. Ξεγέλασε όσους είχαν πιστέψει πως η φιλελεύθερη αριστερά ήταν μια ανώτερη και ώριμη πολιτισμικά οντότητα, η οποία είχε ξεπεράσει την χυδαιότητα (: ανηθικότητα) και τον τυχοδιωκτισμό του "ο σκοπός της εξουσίας αγιάζει τα μέσα". Σε ό, τι με αφορά έχω ζητήσει συγνώμη από τον αναγνώστη των σημειωμάτων μου, καθώς δεν μπόρεσα να αντιληφθώ από την αρχή την ποιότητα νέων και άφθαρτων πολιτικών που επαγγέλθηκαν αυτά για τα οποία αγωνίστηκε και συνεχίζει να μιλά η λεγόμενη μη-λενινιστική αριστερά, απλώς και μόνον για να έρθουν αυτοί στα πράγματα, καταλαμβάνοντας τις θέσεις των προηγούμενων - τους οποίους μάλλον ζήλευαν και στους οποίους τελικά φαίνεται πως ήθελαν να μοιάσουν, αν και τους κατηγορούσαν ως "παλιό" και "παρηκμασμένο".
Δυστυχώς, τμήμα αυτής της παρακμής είναι και η ίδια η νεοαριστερά. Και στοιχείο της είναι το πέρασμα από τον αντιαμερικανισμό στην αμερικανολαγνεία, την ίδια στιγμή που η υπόλοιπη Ευρώπη κρατά αποστάσεις από την διοίκηση Τραμπ και αναζητεί μια νέα ταυτότητα που θα την ξεχωρίζει από τις ΗΠΑ.
Η "Δύση" δεν είναι όπως τότε που ο Καραμανλής αποφαινόταν δογματικά: Η Ελλάδα ανήκει στην Δύση! Η "Δύση" σήμερα και ασφαλώς πολιτικώς έχει μια εντελώς διαφορετική οντολογία και βρίσκεται σε καθεστώς αναθεώρησης σχεδόν σε όλους του τομείς άρθρωσης του συμφέροντος και της ισχύος. Η νεοαριστερά στον τόπο μας αντιμετωπίζει καί αυτήν την σύγχρονη διάσταση στις παγκόσμιες πολιτικές τυχοδιωκτικά. Η Ελλάδα ανήκει στις ΗΠΑ, μοιάζει να είναι το νέο ευκαιριακό δόγμα "Τσίπρα - Καμμένου", για να διασκεδαστούν τα αδιέξοδα που προκαλούνται από την συμμόρφωσή τους σε ένα καταστροφικό για την ελληνική κοινωνία και οικονομία ευρωπαϊκό πρόγραμμα, για την διατήρηση της Ελλάδας, έστω και υπό καραντίνα και υπό αυστηρή επιτήρηση και αυταρχική διακυβέρνηση, στην ευρωζώνη. Αυτό το μήνυμα πέρασε από την επίσκεψη Τσίπρα στην Ουάσιγκτον, ενώ αυτό το μήνυμα αρθρώνει εδώ και καιρό ο κ. Καμμένος.
Και το πρόβλημα που προκαλεί αυτό το δόγμα στην διεθνή και ευρωπαϊκή υπόσταση της Ελλάδας ήταν μικρό, σχεδόν ανύπαρκτο επί Ομπάμα, ενώ αντίθετα δεν θα είναι έτσι καί επί Τραμπ. Ο τελευταίος είναι κυνικός επιχειρηματίας και δεν θα διστάσει να χρησιμοποιήσει τον κ. Τσίπρα για να κάνει κινήσεις αντιπερισπασμού στην ευρωπαϊκή σκακιέρα ή / και στην ευρύτερη γεωπολιτικώς περιοχή μας. Ο Ομπάμα δεν θέλησε να "παίξει" με την Ελλάδα, αλλά δεν είναι καθόλου βέβαιο πως θα ακολουθήσει την ίδια τακτική ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ, που βρίσκεται ήδη σε μεγάλη απόσταση από την σημαντικότερη φιλοαμερικανική δύναμη της Ευρώπης, την κεντροαριστερά, ενώ τον βλέπει με καχυποψία και ένα μεγάλο τμήμα της κεντροδεξιάς. Ο Τραμπ βρήκε έναν ιδανικό σύμμαχο για τις δύσκολες μέρες του στο πρόσωπο του Αλέξη, αλλά ο κ. Τσίπρας ίσως αισθανθεί πολύ σύντομα την ασφυξία που θα του προκαλέσει η αγκαλιά του πρώτου.

Είναι ίσως ανορθολογισμός σήμερα το "ανήκουμε στην Δύση", αλλά αποτελεί απόλυτη τρέλα και μοιραίο τυχωδιωκτσμό το "ανήκουμε στις ΗΠΑ". Αλλά για τη νεοαριστερά δεν μοιάζει να υπάρχει πρόβλημα, καθώς έχει ξεπεράσει το ζήτημα της "ιδιοκτησίας" και "παλαιά" στερεότυπα που χαρακτήριζαν τις σχέσεις κρατών και ηγετών. Για την νεοαριστερά, που με δέος ανακαλύπτει τον κόσμο των μπίζνες, όλα είναι ένα winwin game. Έτσι φαντάζεται! Και έτσι φαντάζονται όσοι αναλύουν την συνάντηση Τραμπ-Τσίπρα στον σημερινό ελληνικό Τύπο. Μάλλον βρίσκονται σε σύγχυση, δεν είναι ο Αλέξης Τσίπρας ο Σι Τσινπίνγκ, ο οποίος αν δεν ήταν σεμνός και ευγενής θα μπορούσε να πει: οι ΗΠΑ ανήκουν στην Κίνα!

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Η πολιτική σημειολογία ενός νομοσχεδίου περιτομή του φιλελευθερισμού!


Αν ήμουν βουλευτής θα ψήφιζα το νομοσχέδιο για την "ταυτότητα φύλου", αλλά δεν θριαμβολογούσα. Δεν θα έβλεπα μέσω αυτού "φως στο σκοτάδι" και δεν θα το όριζα ως "μεγάλη τομή". Δεν πρόκειται στην πραγματικότητα για φιλελεύθερη τομή, αλλά μάλλον για περιτομή του φιλελευθερισμού... και εξηγούμαι:
Ένα νομοσχέδιο δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται απομονωμένα. Είναι ένα σημείο-κόμπος στο νομοθετικό δίχτυ μιας κυβέρνησης, το οποίο περιλαμβάνει πλήθος κόμπων. Πρόκειται για ένα σημείο που ενώνεται με τα άλλα σημεία-νομοθετήματα, χωρίς να είναι αυτό που καθορίζει την πολιτική φύση των υπολοίπων. Η αντικειμενική πολιτική φύση μιας κυβέρνησης (η ταυτότητά της, με άλλα λόγια) προσδιορίζεται από ολόκληρο το δίχτυ του νομοθετικού της έργου και από την διαδικασία της νομοθέτησης και εφαρμογής των κανόνων δικαίου στην πράξη (: διοίκηση).
Είναι, λοιπόν, αυτό το δίχτυ - και κυρίως η στρατηγική στόχευση και η διαδικασία κατασκευής του - το γενικό πολιτικό αφήγημα μέσα στο οποίο αποκτά νόημα και το νομοσχέδιο για την “ταυτότητα φύλου”, όπως και οποιοδήποτε άλλο.
Έτσι, η πολιτική σημειολογία του συγκεκριμένου νομοθετήματος πηγάζει από τον συνδυασμό του με όλα τα υπόλοιπα και δεν προκύπτει αυτοτελώς και απομονωμένα. Αν έκανες δημοσιογραφία και όχι προπαγάνδα θα το γνώριζες! Και καθώς θα το γνώριζες, θα προβληματιζόσουν και δεν θα εμφανιζόσουν να το "γιορτάζεις" σαν χαζοχαρούμενος/η.
Το συγκεκριμένο νομοθέτημα δεν είναι έκφραση κάποιας αριστερής πολιτικής, αλλά μιας νεοφιλελεύθερης πολιτικής με την μορφή του ριζοσπαστικού κέντρου, η οποία ενώ φαίνεται να εστιάζει στην αντιμετώπιση κοινωνικών ανισοτήτων, στην πραγματικότητα τις ενισχύει, υποστηρίζοντας μια μορφή κοινωνικής ανάπτυξης κατά την οποία η οικονομική ελευθερία κυριαρχεί. Ναι, στα δικαιώματα και τις ελευθερίες που υπηρετούν τον οικονομικό νεοφιλελευθερισμό ή τέλος πάντων δεν τον βλάπτουν, είναι το μήνυμα που προκύπτει από την σημειολογία του νομοθετικού διχτιού (και διχτυού), το οποίο συνθέτει το πραγματικό αφήγημα της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα. 
Είναι αυτό φιλελευθερισμός και προοδευτική πολιτική; Όχι, είναι προοδευτισμός που συνιστά περιτομή του φιλελευθερισμού. Πρόκειται για την έμμεση παραδοχή πως η οικονομική ελευθερία υπερισχύει όλων των δικαιωμάτων του ανθρώπου, τα οποία στην πραγματικότητα ετεροκαθορίζονται από την οικονομική ισχύ και μια ολοκληρωτική αγορά που αγωνίζεται να ξεφύγει από σχέσεις της νεωτερικότητας και του μοντερνισμού, χωρίς, ωστόσο, να ξεφεύγει από τις λέξεις που ορίζουν αυτές τις σχέσεις. Τις υιοθετεί για να ακυρώσει το νόημα τους.
Στο πλαίσιο αυτό θα πρέπει να ερμηνεύσεις και το συγκεκριμένο νομοθέτημα περί "ταυτότητας φύλου". Δεν είναι έκφραση προοδευτικής πολιτικής, αλλά έκφραση προοδευτισμού, ο οποίος κατατείνει:
- Στο τέλος της ιστορίας, με την χαοτική παραφορά στη γενεαλογία και αρχαιολογία της γνώσης.
- Στο τέλος των μονοθεϊστικών θρησκειών.
- Στο τέλος οποιουδήποτε νοήματος δεν οργανώνεται από κάποιο μονοπώλιο η ολιγοπώλιο της αγοράς.
- Στο τέλος των φύλων και ασφαλώς της έννοιας της ταυτότητας των φίλων.
- Στο τέλος του κόσμου των παλαιών ψευδαισθήσεων, αλλά και των αισθήσεων.
- Στην αρχή ενός κόσμου που δομείται πάνω στην ιδέα του "θαυμαστού καινούργιου κόσμου" του Άλντους Χάξλεϋ. 
Και, τότε, εγώ γιατί να ψήφιζα αυτό το νομοσχέδιο; Επειδή θα με είχαν εγκλωβίσει οι κουτοπόνηροι! Επειδή η λύση δεν βρίσκεται στο φοβικό παρελθόν, αλλά στο προοδευτικό μέλλον, έστω υπό το απατηλό καθεστώς του προοδευτισμού. Και το τελευταίο προϋποθέτει να καταλαβαίνεις τουλάχιστον τον κίνδυνο από τον προοδευτισμό και τις πιθανές συνέπειες των επιλογών σου, στο πλαίσιο του. Απαιτείται πολιτική ωριμότητα και έντιμη, δημοκρατική κριτική.

Δεν πρέπει να επιτρέψουμε στον προοδευτισμό του νεοφιλελευθερισμού να πνίξει ή διαστρέψει το αυθεντικό προοδευτικό κίνημα. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε την απόλυτη, ασυνείδητη διολίσθηση στον "θαυμαστό καινούργιο κόσμο", αν και δεν μπορούμε πλέον να αποφύγουμε εκφάνσεις του. Μόνον αν ξέρουμε πού βαδίζουμε, μπορούμε ίσως να χαράξουμε ένα προοδευτικό μονοπάτι για να ξεφύγουμε από τον νέο ολοκληρωτισμό που περιβάλλεται από τον παραπλανητικό μανδύα του προοδευτισμού. 

* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Η αλλαγή φύλλου της αριστεράς διαταράσσει φύλα και ταυτότητες!...

Όταν το φύλλο της αριστεράς προβάλλει υπερηφάνως και διαρκώς την αύξηση των θέσεων απασχόλησης στην Ελλάδα ως επίτευγμα της κυβέρνησης Τσίπρα και ως ένδειξη προόδου, στην πραγματικότητα νομιμοποιεί πολιτικώς το "στίγμα" του νεοφιλελευθερισμού: καθιέρωση ελαστικών συμβάσεων εργασίας και διπλασιασμός των εργαζομένων με συμβάσεις μερικής απασχόλησης (ΕΡΓΑΝΗ).
Αυτή ακριβώς η αλλαγή πολιτικού φύλλου της αριστεράς διαταράσσει φύλα και ταυτότητες στην Ελλάδα, όπου κυρίαρχο στοιχείο της ζωής γίνεται ο ερμαφροδιτισμός σε ένα σικέ παίγνιο (πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό). Δεν αναφέρομαι στην ταυτόχρονη παρουσία ανδρικών και θηλυκών γεννητικών οργάνων στον ίδιο άνθρωπο, που καθιστά προβληματική την ένταξή του σε ένα από τα δύο μέχρι πρότινος αναγνωρισμένα φύλα (ταυτότητες) και φυσιολογικό δικαίωμα την αναγνώριση, την υπεράσπιση και τον σεβασμό προς αυτόν έξω από τις κατηγορίες του αρσενικού ή του θηλυκού, ή στην επιλογή του να μεταβάλλει ταυτότητα φύλου. Δεν αναφέρομαι, αναγνώστη μου, στις διαταραχές της σεξουαλικής διαφοροποίησης (: Disorders of Sexual Differentiation - DSD). Για την δραματική κοινωνικοπολιτική ανωμαλία του ερμαφροδιτισμού μιλώ, η οποία σαν μετανεωτερική και μεταμοντέρνα μόδα ήρθε για να βασανίσει το σώμα της ελληνικής κοινωνίας. Στην αριστερονεοφιλελεύθερη σύντηξη αναφέρομαι που έχει τις πολιτικές αναλογίες της στην ανδρογυνική σύντηξη.
Είναι σαν η κυβερνώσα αριστερά να αποτελεί μια παραλλαγή και μετεξέλιξη όχι του δημοκρατικού σοσιαλισμού ή του λενινισμού, αλλά του νεοφιλελευθερισμού. Είναι σαν η κυβέρνηση Τσίπρα να αποτελεί διαταραχή ενός δήθεν βασικού και πρωταρχικού πολιτικού φύλου με τη μορφή του ολοκληρωτισμού της ελευθέριας αγοράς. Είναι σαν η κυβέρνηση αυτή να προέκυψε από την εφαρμογή του νεοφιλελευθερισμού στην πράξη και ως προϋπόθεση για την εξέλιξη της κοινωνικής και οικονομικής αναπαραγωγής στη βάση της γενεαλογίας και αρχαιολογίας της οικονομικής ελευθεριότητας.
Ποιό άραγε είναι το "στίγμα" - όπως το χαρακτηρίζει η σημερινή Αυγή; Η απόλυτη διαταραχή στην "σεξουαλική" σχέση εργασίας-κεφαλαίου, ή η στάση και συμπεριφορά αυτής της κυβέρνησης ως προς την ίδια αυτή σχέση;
Ρώταγε τις προάλλες στην Βουλή ο κύριος Τσίπρας τον κύριο Μητσοτάκη να του εξηγήσει αν μπορεί, την εκτίμηση που τρέφουν ομοϊδεάτες του δεύτερου ως προς τις επιτυχίες του πρώτου στον οικονομικό τομέα. Και ο άλλος δεν απάντησε! Τι να πει; Πως ήρθε η αριστερά στα πράγματα για να νομιμοποιήσει πολιτικώς αυτά που δεν θα μπορούσε ποτέ καμία απολύτως δεξιά ή κεντρώα κυβέρνηση στην σημερινή Υποτελή Πολιτεία - Ελλάδα; Πως ο ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε να καταστήσει τον ερμαφροδιτισμό φυσιολογικό φαινόμενο και την πολιτικοικονομική ανωμαλία των λεγόμενων μνημονίων πολιτική Flexicurity για δήθεν πρόοδο, επενδύσεις και τελικώς για δήθεν έξοδο από την "μνημονιακή πολιτική", η οποία με απολύτως αυταρχικό τρόπο θεμελιώνει το καθεστώς του νεοφιλελευθερισμού στην Ελλάδα;
Τι να πει ο Μητσοτάκης; Πως ο ίδιος στη θέση του Τσίπρα θα είχε προ πολλού πέσει, εάν η πράξη του δικού του αφηγήματος για μείωση της ανεργίας περιελάμβανε τις πραγματικότητες που δομεί η σημερινή κυβέρνηση για τους εργαζόμενους ωρομίσθιους και με μια ποικιλία εξευτελιστικών για τον άνθρωπο ευέλικτων μορφών εργασίας; Να γιατί μιλάμε για απασχόληση ή εργασία και όχι πλέον για εργαζόμενους! Πώς να πεις εργαζόμενο τον άνθρωπο που σε μια χώρα του αναπτυγμένου καπιταλισμού αμείβεται με 3 ευρώ την ώρα;
Καί τα φύλα καί οι ταυτότητες διαταράσσονται σε μια χώρα όπου το 60% των νέων προσλήψεων στον ιδιωτικό τομέα είναι με ευέλικτες μορφές απασχόλησης, εκ των οποίων 126.956 εργαζόμενοι αμείβονται με μεικτό μηνιαίο μισθό έως 100 ευρώ! Ούτε σαν άντρας, ούτε σαν γυναίκα μπορείς να νιώθεις άνετα αν είσαι ωρομίσθιος - ο ΟΑΕΔ δεν σε θεωρεί άνεργο - κατακλύζοντας τα τελευταία χρόνια τις εταιρείες πωλήσεων, την προώθηση προϊόντων μέσω τηλεφώνου, ταe-shop, τις εταιρείες σεκιούριτι, τα ντελίβερι και τα συνεργεία καθαρισμού. Και δεν χρειάζεται να φέρεις στην παρέα τον Ντουρκχάιμ, τον Φρόυντ ή τον φίλο μου τον Πιαζέ για να σου πουν πόσο πιέζονται φύλα και ταυτότητες με καθαρούς μηνιαίους μισθούς κάτω των 800 ευρώ, που αφορά σε περισσότερους από τους μισούς εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα ενώ σχεδόν 1.200.000 συνταξιούχοι ζουν με κύρια σύνταξη κάτω από 500 ευρώ... και έπεται ακόμη πιο δραματική εξέλιξη με τις δεσμεύσεις της κυβέρνησης για συνέχιση την μνημονιακής πολιτικής μετά το "σκίσιμο" του παρόντος μνημονίου!
Με μια κουβέντα: Η αλλαγή φύλλου της αριστεράς νομιμοποιεί πολιτικώς κάθε διαταραχή και ανωμαλία στον κοινωνικό και οικονομικό χώρο της Ελλάδας, ενισχύοντας μια ερμαφρόδιτη κουλτούρα στις κοινωνικές σχέσεις και κυρίως στην αναπαράστασή τους στον Τύπο και στην Τηλεόραση. Αν βλέπεις τον κόσμο γύρω σου να σαπίζει μέσα στο τέλμα, την σαχλαμάρα, την φτηνιάρικη αντιδραστικότητα, το σύμπλεγμα και την παρακμή, να ξέρεις πως η ερμαφρόδιτη διαταραχή γίνεται και δική σου, προσωπική κατάσταση. Για να λυτρωθείς προσωρινά, για να την βγάλεις και σήμερα, περιμένοντας τους επενδυτές σαν τους μάγους με τα δώρα, σε μια χώρα αποεπένδυσης, αποβιομηχάνισης με μείωση της ανταγωνιστικότητας παρά τον εξευτελισμό των εργαζομένων.
Το άστρο που οδηγεί τους επενδυτές στον πρωτογενή και κυρίως δευτερογενή τομέα της οικονομίας δεν θα σταθεί ούτε μια στιγμή στον ουρανό της Ελλάδας όσο κυριαρχεί ο ερμαφροδιτισμός. Να το ξέρεις! Η μορφή επενδύσεων για τις οποίες διψά η χώρα για να σταθεροποιηθεί και να προοδεύσει, απεχθάνεται το ερμαφρόδιτο και τους ερμαφρόδιτους. Αντίθετα, έτσι αναπτύσσονται οι αρπαχτές, το real estate σε κατάσταση ανάγκης και οι ανταλλαγές σε κατάσταση ανωμαλίας, οι οποίες με έναν απολύτως διαστροφικό τρόπο εκθειάζονται σήμερα από πολιτικούς και δημοσιογραφικά όργανα!

Φίλε μου, καί το φύλο καί οι ταυτότητες είναι τελικά υπόθεση της μορφής παραγωγής και των σχέσεων παραγωγής. Αν δεν είναι, τότε κάτι ανώμαλο συμβαίνει. Και αν δεν σου συμβαίνει ήδη, να δεις που σύντομα θα σου συμβεί, ασχέτως αν το θεωρήσεις φυσιολογικό ή ντροπιαστική παρέκκλιση.

* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Το ύφος της Μούτι δεν έχει αντίπαλο, επειδή η μαμά είναι υπεράνω κριτικής στα νοικοκυρεμένα σπίτια!...


Η Άνγκελα Μέρκελ είναι πλέον σύμβολο που υπερβαίνει τις πολιτικές αντιθέσεις στην Γερμανία. Όλα δείχνουν πως θα κερδίσει, με άνεση μάλιστα, μια τέταρτη θητεία στην καγκελαρία και όλοι διερωτώνται πού οφείλεται αυτή η ιστορικών διαστάσεων επιτυχία.
Μην αναζητείς τα αίτια αμιγώς στην πολιτική! Ερεύνησε τον μηχανισμό δημιουργίας πολιτικής συμπεριφοράς στο μετανεωτερικό και μεταμοντέρνο πλαίσιο πολιτικής αναφοράς, το οποίο άρρητα αλλά σταθερά οικοδομεί η σημερινή Γερμανία στην ΕΕ και υποστηρίζει διεθνώς με την οικονομική, εσωτερική και εξωτερική της πολιτική.
Η ίδια η σημερινή Γερμανία δομεί την αναφερόμενη ταυτότητά της ως ενάρετη μητέρα που με μετριοπάθεια και κατανόηση προσπαθεί να εναρμονίσει τις "αρσενικές" αντιθέσεις στο εσωτερικό της, στην ΕΕ και στον κόσμο. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια κυνική μαμά που επιχειρεί με ένα πολιτικώς ισοπεδωτικό ύφος να ρευστοποιήσει τις αντιθέσεις για να τις αποδυναμώσει. Και αυτό δεν το πράττει με ένα ιδεολογικό τρόπο, ούτε με έναν αντι-ιδεολογικό προτάσσοντας το τέλος της ιστορίας - όπως πράττουν οι νεοφιλελεύθεροι. Το κάνει κατευναστικά, έτοιμη να δώσει χώρο στα "αγόρια" και στα "αγοροκόριτσα" να παίξουν ακόμη και απολύτως αντικομφορμιστικά, αλλά χωρίς να χαλάσουν το νοικοκυριό (της).
Αυτή είναι η σημερινή Γερμανία και η Άνγκελα Μέρκελ αποτελεί το πλέον αντιπροσωπευτικό ηγετικό της σύμβολο. Είναι η μούτι της Γερμανίας και του κόσμου ολόκληρου. Μια μετριοπαθής μαμά με  μια μεγάλη, αλλά ταυτόχρονα χαλαρή, σχεδόν άψυχη αγκαλιά, που χωρά οτιδήποτε "αρσενικό" από αριστερά ή δεξιά. Οτιδήποτε, που ωστόσο δεν χαλά την οργάνωση και λειτουργία του νοικοκυριού (της).
Η βάση και το πλαίσιο είναι το γερμανικό νοικοκυριό, το οποίο χωρά τα πάντα και τους πάντες, στο βαθμό που δεν διαταράσσεται η οικονομία του - το οικονομικό του μοντέλο: Ο γερμανικός νεοηγεμονισμός (λιτότητα, αντιπληθωρισμός), έτσι ώστε η ανάπτυξη να μην καταλήξει στον γερμανικό εφιάλτη. Σε κρίση υπερπαραγωγής. 
Ωστόσο, η μούτι - όπως οι περισσότερες Γερμανίδες καλές νοικοκυρές που γνώρισα - δεν συνηθίζει να υπερηφανεύεται για το νοικοκυριό της. Δεν είναι υπερφίαλη. Αποφεύγει να ερεθίσει και επιλέγει κουβέντες με χαλαρό, "ουδέτερο"  μαμαδίστικο και όχι τεχνοκρατικό νόημα. Δεν θα χαλάσουμε το σπίτι μας για μια απιστία, για μια μαλακία, για κάποια ιδεοληψία, για κάποια παλιοκουβέντα, για μια προσβολή και διάφορα συμπλέγματα, για τις "αδελφές" ή τους ρατσιστές, είναι σαν να λέει.
Δεν έχει σημασία αν η ίδια συμφωνεί ή διαφωνεί με τα "αγόρια" της στο εσωτερικό και εξωτερικό. Σημασία έχει να παραμείνει η μούτι. Όσο παραμένει μούτι ο κόσμος θα σέβεται το νοικοκυριό (της). Και το οικονομικό μοντέλο του νοικοκυριού (της) θα υπαγορεύει άμεσα ή έμμεσα και την ηθική και την πολιτική, ενώ ταυτόχρονα θα επιτρέπει στην Άνγκελα Μέρκελ να ελίσσεται και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Στην πραγματικότητα αυτό το ύφος της μούτι δεν έχει αντίπαλο, επειδή η μαμά είναι υπεράνω κριτικής στα νοικοκυρεμένα σπίτια! Για όσο διάστημα ασφαλώς τα σπίτια μπορούν να εμφανίζονται σαν τα ιδανικά νοικοκυριά.

Η νοικοκυροσύνη σε συνδυασμό με την μετριοπάθεια της ισχυρής μαμάς διαμορφώνουν έναν πανίσχυρο μηχανισμό πολιτικής νομιμοποίησης, ο οποίος προσδίδει στην μαμά αίγλη και μεταπολιτικές ιδιότητες διοίκησης. Κάνει τα δύσκολα απλά και τα απολύτως αντιφατικά σχεδόν αρμονικά. Η Ανγκελα Μέρκελ είναι πλέον μια μεταμοντέρνα καλοκάγαθη βασίλισσα, η οποία πάντα έλειπε από τον γερμανικό χώρο και τους γερμανικούς λαούς που πάντα την αναζητούσαν...

* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Ο Οικουμενικός Αλέξης!


Μιμείται τον Ανδρέα. Εκτιμά τον Καραμανλή. Υποκλίνεται στο κοινοβουλευτικό μεγαλείο του Κώστα Μητσοτάκη, στην αριστεία της μητριαρχίας του Κύρκου και στην υπερβατική πατριαρχία του Φλωράκη. Νιώθει αδελφός με τον Καμμένο και αλληλέγγυος με τον Λεβέντη. Είναι ο Οικουμενικός Αλέξης.
Συμφωνεί με την Λαγκάρντ, όταν αυτή διαφωνεί με την Μέρκελ και συμφωνεί με την Μέρκελ όταν αυτή εμφανίζεται να διαφωνεί με την Λαγκάρντ, όπως συμφωνεί με τον Πιέρ Μοσκοβισί (: "Είναι σκάνδαλο για τις δημοκρατικές διαδικασίες το πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής της Ελλάδας"), αν και χρησιμοποιεί τα επιχειρήματα του Σόιμπλε, όταν θριαμβολογεί για την πρόοδο της ελληνικής οικονομίας. Είναι ο Οικουμενικός Αλέξης.
Είναι ο πολιτικός του σήμερα και του αύριο, ο οποίος αποτελεί το μοναδικό χωνευτήρι πολιτισμών, ιδεολογιών, θρησκειών, φιλοσοφιών και τρόπων ζωής στον κόσμο μας. Είναι ο πρωθυπουργός που πριν δώσει πολιτικό όρκο "δίνει" ατομικώς θρησκευτικό στον Αρχιεπίσκοπο. Είναι ο Οικουμενικός Αλέξης, ο οποίος καμία σχέση δεν έχει με τις αποκρυσταλλώσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο οποίος όταν ερωτάται πώς κατάφερε να κατακτήσει τον κόσμο σε τόσο σύντομο διάστημα, απαντά: "Με θέληση, με παραμύθια και με την τέχνη της εξαπάτησης" (Βουλή και μύθοισι και ηπεροπηΐδι τέχνη)!
Είναι ένας σύγχρονος άνθρωπος που ξεπέρασε πλέον τις ιστορικές αγκυλώσεις των πολιτικών. Είναι ένας Μακρόν, αλλά ταυτόχρονα και ένας Μελανσόν με μνημόνιο! Είναι ένας Ζίζεκ και ταυτόχρονα ένας Τσόμσκι. Είναι κονστρουκτιβιστής και ταυτόχρονα ρεαλιστής. Είναι και έτσι και αλλιώς, αμ πώς; Είναι Οικουμενικός!
Είναι το ύφος που δεν έχει αντίπαλο, επειδή αποκρυσταλλώνεται σε αυτό το αντίπαλο. Το αντίπαλο είναι οργανικό και διαλεκτικό μέρος της ίδιας προσωπικότητας που συγκυριακά το ορίζει ως κατηγορία. Ο σημερινός Αλέξης Τσίπρας δεν έχει αντίπαλο έξω από τον εαυτό του, καθώς είναι ένα οικουμενικό Όλον, όπως πριν από λίγα χρόνια "το όλον ΠΑΣΟΚ".
Είναι κακό αυτό; Το τέλος του κοινοβουλευτισμού, όπως τον ξέραμε κατά την νεωτερικότητα είναι και η αρχή ενός νεο-ολοκληρωτισμού που υπηρετείται σήμερα στην Ελλάδα από όλα τα κόμματα, μέσω του προγράμματος της τρόικας. Είναι μέγα σκάνδαλο για την δημοκρατία ο σημερινός ελληνικός κοινοβουλευτισμός, ο οποίος υποκρίνεται ξεδιάντροπα και αηδιαστικά ενώπιον ενός διαρκούς σκανδάλου πολιτικής και διακυβέρνησης. "Μιλώ για τις βασικές λεπτομέρειες της ζωής μιας χώρας - όπως λέει και ο απίθανος ντερμπεντέρης Πιέρ Μοσκοβισί -  που αποφασίστηκαν σε έναν οργανισμό, κεκλεισμένων των θυρών, οι εργασίες του οποίου ετοιμάζονται από τεχνοκράτες, χωρίς τον ελάχιστο έλεγχο ενός κοινοβουλίου. Χωρίς τα μέσα ενημέρωσης να γνωρίζουν πραγματικά τι λέγεται, χωρίς σταθερά κριτήρια ή μια κοινή κατευθυντήρια γραμμή". Πώς, εντός αυτού του πραγματικού μοντέλου πολιτικής, θα μπορούσες να υπάρξεις ως Έλληνας πολιτικός ηγέτης, αν δεν εμφανιζόσουν σαν Οικουμενικός Αλέξης;
Ο Οικουμενικός Αλέξης αποτελεί μορφή πολιτικής νομιμοποίησης ενός ολοκληρωτισμού για τον οποίο δεν μιλά κανείς στην Ελλάδα. Μεταξύ του κομμουνισμού, του ναζισμού και του νεοφιλελευθερισμού, που απασχολούν φαρσοειδώς την επικαιρότητα, παραπέφτει η πραγματικότητα τους σύγχρονου ολοκληρωτισμού στην Ελλάδα υπό την αιγίδα και ηγεμονία της ΕΕ - στον οποίο αναφέρεται πλέον και ο Μοσκοβισί. Ο σύγχρονος "οικουμενισμός" είναι ακριβώς ο φερετζές του νεο-ολοκληρωτισμού, ο οποίος προφανώς ταιριάζει στον Αλέξη ...και σε πολλούς άλλους Έλληνες πολιτικούς!

Στις εκλογές που ακολουθούν θα γίνει μάχη για την επικράτηση του πλέον Οικουμενικού ηγέτη. Από τους ηγέτες του Οικονομισμού περνούμε δηλαδή ξανά στους ηγέτες του Οικουμενισμού και έτσι είναι βέβαιο πως θα ξαναγεννηθεί το έθνος και θα αναγεννηθεί ο λαός και οι επιχειρήσεις! Ο Οικουμενικός Αλέξης το έχει ήδη αντιληφθεί και αποκλείεται να παρεξηγηθεί από αυτό το σημείωμα (μου). Ο Οικουμενισμός προϋποθέτει λαρτζ συναισθήματα και λαρτζ αυτοσεβασμό. Τόσο λαρτζ σαν να μην διαθέτεις καθόλου!....

* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Τα όρια ενός φιλελεύθερου καθορίζονται από τα όρια του αντικομμουνισμού του!...


Γνώρισα τον Μάνο Χατζιδάκι για να διαπιστώσω πως το μεγάλο εύρος του φιλελευθερισμού του ήταν αποτέλεσμα αποκρυστάλλωσης κομμουνιστικών ιδεωδών. Γνώρισα επιφανείς "αντικομμουνιστές" Έλληνες πολιτικούς της γενιάς του εμφυλίου για να διαπιστώσω σε όλες τις περιπτώσεις πως τα όρια ενός φιλελεύθερου καθορίζονται από τα όρια του αντικομμουνισμού του! Όσο πιο φιλελεύθερος ήταν κάποιος, τόσο μεγαλύτερο το εύρος της κομμουνιστικής γλώσσας που όριζε την διάνοιά του και γενικότερα την προσωπικότητά του.
"Τα όρια της γλώσσας είναι τα όρια του ανθρώπινου μυαλού. Όσα ξέρω είναι αυτά για τα οποία έχω λέξεις", έλεγε οLudwig Wittgenstein και αυτά που ξέρει ένας πραγματικά φιλελεύθερος σήμερα είναι κτισμένα με λέξεις που αναπτύχθηκαν και εξελίχθηκαν κυρίως εντός του κομμουνιστικού αφηγήματος περί ισότητας και ελευθερίας.
Αν σου φαίνεται παράδοξο αναγνώστη μου, συμφωνώ πως πράγματι είναι παράδοξο, αλλά έτσι είναι. Αυτή είναι η ιστορικά διαμορφωμένη κοινωνική πραγματικότητα. Όσο πλησιάζεις τα όρια της ισότητας, ανακαλύπτεις την ανάγκη της ελευθερίας και αντίστροφα. Αυτό οι πολιτικοί επιστήμονες το αναγνωρίζουν ως "το δημοκρατικό παράδοξο" (Chantal Mouffe).
Διαβάζω του κόσμου τις ανοησίες με αφορμή την απόφαση της κυβέρνησης Τσίπρα να μην συμμετάσχει στην αυριανή σύνοδο των υπουργών Δικαιοσύνης της ΕΕ στο Ταλίν της Εσθονίας με θέμα τα εγκλήματα των αυταρχικών και ολοκληρωτικών καθεστώτων κατά τον εικοστό αιώνα. Με θέμα, δηλαδή, του τύπου: "Αλλού με τρίβεις δέσποτα, αλλού έχω εγώ τον πόνο". Μαλακία είναι η διάσκεψη στο βαθμό που για άλλη μια φορά τα τελευταία χρόνια επιχειρείται εντός της ΕΕ να προκληθεί σύγχυση μεταξύ δυο ιστορικώς εντελώς διαφορετικών φαινομένων: του ναζισμού-φασισμού από την μια και του κομμουνισμού-σοσιαλισμού από την άλλη. Μαλακία είναι, αλλά εγώ θα συμμετείχα ως υπουργός Δικαιοσύνης της Ελλάδας, ακριβώς για να υποστηρίξω πόσο μαλακία είναι το ζήτημα και πόσο λαϊκιστικό μέσα στην χυδαία απλοϊκότητά του. Θα μπορούσα μάλιστα να το "πιάσω" από την παραγωγή δικαίου στον φασισμό και στον σοσιαλισμό αντίστοιχα ... για να περάσουμε καλά, ανοίγοντας σφιγμένα μυαλά!  
Και μην νομίζεις πως αγνοώ τις ευαισθησίες στην Βαλτική για το ζήτημα και το ιστορικό τους background! Τα ξέρω μάλλον επαρκώς. Μεταπτυχιακό έκανα ακριβώς στην υπόθεση μετάβασης των Βαλτικών Πολιτειών από το ένα σύστημα στο άλλο, μελετώντας επιπλέον την ιστορική πορεία στον άξονα που έθεσε κυρίως ο Anatol Lieven (: TheBaltic Revolution). Πέραν του ότι συνεργάστηκα για μεγάλο διάστημα σε επίπεδο μεθοδολογίας με την ομάδα που εκπόνησε το (αρχικό) Κοινωνικό Μοντέλο στην Λιθουανία. Συμπέρασμα: Ναι, οι λαοί της Βαλτικής έχουν βιώσει μια τεράστια τραγωδία τον περασμένο αιώνα, αποτελώντας ένα από τα σημαντικότερα θέατρα ανταγωνισμού μεταξύ Βερολίνου-Μόσχας-Λονδίνου και Παρισιού. Για πολλές δεκαετίες η πολιτική ήταν άμεσα συνυφασμένη με το έγκλημα στην περιοχή αυτή και έλαβε εξοντωτικές διαστάσεις με την άνοδο του ναζισμού και την επικράτηση του σταλινισμού. Έζησαν την μοναδική εμπειρία να γίνεσαι "σάντουιτς" - και να σε καταπίνουν αμάσητο - μεταξύ δύο ολοκληρωτικών καθεστώτων. Με αυτή την έννοια είναι μάλλον φυσιολογικό, αν και απλοϊκό, να δομείς σήμερα την εθνική σου ταυτότητα στην Βαλτική ως πολεμική εναντίον των δύο κύριων καθεστώτων ολοκληρωτισμού που πράγματι άσκησαν ακραία εγκληματική πολιτική στην περιοχή.
Αυτό ίσως να είναι φυσιολογικό, καθώς με πολιτικό τρόπο και άκρως αφαιρετικά, στα όρια του αντιδραστισμού, δομούνται και ανασχηματίζονται οι εθνικές ταυτότητες. Αλλά δεν είναι καθόλου φυσιολογικό και φιλελεύθερο το δράμα της Βαλτικής να ερμηνεύεται κατά τέτοιο τρόπο που δίνει ισχύ μεγάλης αλήθειας στην νεοφιλελεύθερη σαχλαμάρα-"θεωρία των δύο άκρων". Ναι, τα καθεστώτα του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού υπήρξαν αυταρχικά, ήταν ολοκληρωτικά και διέπραξαν εγκλήματα στο όνομα του κομμουνισμού, αν και δεν ήταν εγκληματικά από την ιδεολογικοπολιτική τους φύση, όπως τα φασιστικά και ναζιστικά.
Από αυτό βγαίνει το συμπέρασμα πως ο κομμουνισμός και ο ναζισμός είναι στην πράξη και για τον άνθρωπο το ίδιο πράγμα; Είμαστε καλά; Και στο κάτω-κάτω, όπως σημειώνει ο Μ. Σαλβαντόρι: "γιατί αυτός που μετράει στην κρίση μας πρέπει να είναι ο Μαρξ όσων μαρξιστών ήταν στην εξουσία και όχι εκείνος των μαρξιστών οι οποίοι πάλεψαν ενάντια στη δεσποτική παρέκκλιση", που ήταν και περισσότεροι και κινούντο σε ένα πολύ ευρύτερο ιδεολογικοπολικό φάσμα από την αναρχία και τους ελευθεριακούς κομμουνιστές, την Λούξεμπουργκ, τον Γκράμσι, μέχρι τους ευρωκομμουνιστές και την σύγχρονη φιλελεύθερη αριστερά;

Ας παραμείνουμε σοβαροί. Ο κομμουνισμός ούτε "άκρο" είναι, ούτε εγκληματική ιδεολογία και κοσμοαντίληψη - όπως πράγματι είναι ο φασισμός και ο εθνικοσοσιαλισμός (ναζισμός). Ο κομμουνισμός είναι στο κέντρο κάθε ανθρωπισμού και παραμένει στο επίκεντρο της διανόησης. Ο φιλελεύθερος το γνωρίζει, καθώς σέβεται την γενεαλογία και αρχαιολογία της γνώσης, ενώ ο νεοφιλελεύθερος το αγνοεί όταν δεν το μισεί, καθώς ο ίδιος αποτελεί την σύγχρονη επιτομή της βαρβαρότητας που ορίζει την οικονομική ελευθερία πάνω από όλες τις άλλες. Αυτό τον φέρνει σήμερα αντικειμενικά κοντά στον κάθε ακροδεξιό νεοφασίστα ή νεοναζί και τον απομακρύνει από την πηγή της εμπειρικής γνώσης που εμπλουτίζει τις κοινωνίες με βαθύτερη καλλιέργεια, κοινωνική συνείδηση, αισθητική, αλληλεγγύη και βιοοικονομικό προσανατολισμό.

* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Νέα μορφή μνημονίων σε νέο καθεστώς χρέους για την Ελλάδα!...

Είδηση από τον Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλο *
Έχει δίκιο ο Έκο, πράγματι τον Αύγουστο δεν παράγονται κανονικές ειδήσεις. Έτσι δίνεται η ευκαιρία στο τυχαίο να προκαλέσει για την παραγωγή... ειδησάρας! Και το τυχαίο έκανε την δουλειά του στην περίπτωση που θα αναφέρω και αφορά στην πληροφορία που αποκόμισα από στενό συνεργάτη του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.
Ποια είναι η είδηση; Η γερμανική κυβέρνηση έχει συμφωνήσει ήδη με την πολιτική ηγεσία του ΔΝΤ (δεσμευόμενοι αμφότεροι σε εμπάργκο στην ενημέρωση) πως για την παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη μετά το πέρας του τρέχοντος προγράμματος, θα απαιτηθεί μια νέα συμφωνία με τις Ελληνικές Αρχές, η οποία θα εισαγάγει μια νέα μορφή ολοκληρωμένων μνημονίων εντός ενός διαφορετικού καθεστώτος ορισμού και εξυπηρέτησης του χρέους προς τον λεγόμενο επίσημο τομέα. Η συμφωνία αυτή δεν προνοεί για αναχρηματοδότηση του ελληνικού χρέους από επίσημες ευρωπαϊκές πηγές ή το ΔΝΤ, αν και υπάρχουν προς διερεύνηση εναλλακτικά σενάρια, σε περίπτωση αδυναμίας πληρωμών, τα οποία στηρίζονται στην ευελιξία του European Stability Mechanism (ESM) με την μορφή εμπλουτισμού του δημόσιου διεθνούς δικαίου που δομείται/παράγεται εντός της ευρωζώνης.
Έτσι - σύμφωνα με τον άνθρωπο που γνωρίζει από πρώτο χέρι το πλαίσιο συμφωνίας της γερμανικής κυβέρνησης με την κυρία Lagarde και τους στενούς της συμβούλους - μετά την ολοκλήρωση του τρέχοντος προγράμματος που περιλαμβάνει ακόμη πολλές και σοβαρές έως δραματικές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις στο Κοινωνικό Μοντέλο και στην Αγορά, σχεδιάζεται η Ελλάδα να περάσει από την "αντιδημιουργική καταστροφή" σε μια δεύτερη φάση μνημονίων που θα δίνουν έμφαση στην σταδιακή ανάπτυξη με την ενεργοποίηση του μηχανισμού της αγοράς και τη συνέχιση της στενής εποπτείας από τους λεγόμενους "θεσμούς" και το ΔΝΤ.
"Δεν υπήρξε λάθος στρατηγικής", υποστηρίζει ο συνομιλητής μου - αντιδρώντας σε παρατήρησή μου που αφορά σε εξόχως αντιφατικές τακτικές και απολύτως άστοχες και σαφώς αντιδημοκρατικές προσεγγίσεις από όλους τους παράγοντες της τρόικας, οι οποίοι εμφανίζονταν μάλιστα κατά καιρούς να βρίσκονται σε σοβαρή διάσταση απόψεων (σε επίπεδο πολιτικής πέραν του τεχνικού μέρους).
Και εξηγείται, αναφερόμενος στο "όραμα" του σχεδίου για την Ελλάδα το οποίο επιμελήθηκε ιδιαιτέρως μια ομάδα εκ τεσσάρων συνεργατών του κ. Σόιμπλε: Ήταν στην πραγματικότητα μια διαφορετική εκδοχή του σχεδίου του Τομάζο Σκιόπα, με το οποίο ο Γιώργος Παπανδρέου προσέγγισε στρατηγικώς (και ασφαλώς θεωρητικώς) την κρίση και την επίλυσή της. Σε αντίθεση με τον Σκιόπα, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε εντόπισε το πρόβλημα της κρίσης - όπως μου εξηγεί ο σύμβουλός του - πολύ πέραν της δημοσιονομικής συμπεριφοράς του ελληνικού κράτους και του χρηματοπιστωτικού διλήμματος της συγκυρίας. "Στην Ελλάδα βασίλευσε μια αντιεπιχειρηματική κουλτούρα στην αγορά, υπό την πατρωνία του κράτους και όλων ανεξαιρέτως των κυβερνήσεων", μου λέει. "Υπήρξε δυσανάλογα μεγάλη σπατάλη ευρώ σε σχέση με τις επενδύσεις. Κυριάρχησε ο πλουτοκρατισμός και είχε χαθεί απολύτως το παραγωγικό πνεύμα, για τη δημιουργία κεφαλαίου. Υπήρξε μια μεγάλη παρεξήγηση στην ελληνική αγορά που ενισχύθηκε από το πολιτικό και διοικητικό σύστημα: η παραγωγή χρήματος - και η ενθυλάκωσή του - εξομοιώθηκε στρεβλά με την παραγωγή κεφαλαίου". 
"Με την μεθοδολογία που ακολουθήθηκε μέχρι σήμερα επιδιώχθηκε στην πραγματικότητα να αποκατασταθεί ο μηχανισμός παραγωγής κεφαλαίου στο μέλλον, καθώς δίχως αυτόν η ελληνική αγορά θα ήταν μια αντιπαραγωγική ρουφήχτρα χρήματος με τον δημόσιο τομέα να πρωτοστατεί και να οργανώνει αυτή την επιχείρηση (: η Ελλάδα να παράγει διαρκώς λιγότερα από όσα καταναλώνει) ", υποστηρίζει - εξηγώντας το περίφημο "η Ελλάδα πρεπεί να σταματήσει να καταναλώνει περισσότερα από όσα παράγει" (Σόιμπλε), το οποίο έθιξα στον συνομιλητή μου, χαρακτηρίζοντάς το ανοησία.
Το γερμανικό υπουργείο οικονομικών - όπως και το ΔΝΤ - θεωρεί πως έχουν γίνει αρκετά, αλλά όχι ακόμη επαρκή βήματα για την αποκατάσταση του παραγωγικού μηχανισμού που μετατρέπει το χρήμα σε επένδυση. “Αυτός ήταν ο στόχος”, μου λέει, και "η περιοριστική πολιτική είναι ένα βασικό μέσο προς αυτό και όχι αυτοσκοπός". "Η νέα μορφή μνημονίων σε νέο καθεστώς χρέους στην επόμενη φάση προσαρμογής της Ελλάδας, θα υπακούει ακριβώς στο ίδιο όραμα, το οποίο δεν είναι διαφορετικό από τον πολιτικό οραματισμό της σημερινής κυβέρνησης [στην Γερμανία] για το μέλλον της Ευρώπης" - αποσαφηνίζει.
Μετέφερα, αναγνώστη μου, χωρίς δικό μου σχολιασμό, την είδηση για την "επόμενη μέρα" του ελληνικού προγράμματος και το σκεπτικό της γερμανικής κυβέρνησης που για πρώτη φορά αρθρώνεται - καθόσον γνωρίζω - με πολιτικώς σαφή τρόπο. Είμαι χαρούμενος για αυτή τη συνάντηση και συνομιλία με έναν από τους "senior" συμβούλους της γερμανικής κυβέρνησης, από την οποία καταρρίπτονται αυταπάτες και απάτες με τις οποίες δομείται το κυρίαρχο πολιτικό αφήγημα τόσο από την ελληνική κυβέρνηση, όσο και από την αντιπολίτευση. Η πολιτική μου διαφωνία ως προς την συγκεκριμένη μεθοδολογία που εφαρμόζεται και πρόκειται να επεκταθεί αναθεωρούμενη ως εφαρμογή - αν συμφωνήσει φυσικά το ελληνικό κοινοβούλιο (: το υφιστάμενο σώμα ή άλλο μετά από εκλογές που θεωρούνται πιθανές)  - στο μέλλον με αρκετά ασαφή μάλιστα χρονικό ορίζοντα ως προς το περίφημο τέλος των μνημονίων και της επιτήρησης, δεν έχει σημασία στο πλαίσιο αυτού του σημειώματος.

Την γνώμη μου και την πολιτική μου άποψη για το ζήτημα την γνωρίζεις, τακτικέ αναγνώστη μου, καλό (: απαραίτητο) θεωρώ πως είναι να μάθεις και την "φιλοσοφία" αυτών που επηρεάζουν καθοριστικά το μέλλον της κοινωνίας και αγοράς στην Ελλάδα. Αν δεν ξέρεις πως σκέφτονται και πού το πάνε - ή δεν σε ενδιαφέρει να γνωρίζεις - μάλλον δεν σε ενδιαφέρει η πραγματικότητα, αλλά αποκλειστικά η υποκριτική σπέκουλα πάνω στην πραγματικότητα και τον συγκυριακό της πολιτικό μύθο... 

* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Addthis

Google+ Followers

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates