Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γιαννακόπουλος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γιαννακόπουλος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ο Homo Militaris είναι ο σύγχρονος καραγκιόζης μεταξύ Αθηνών και Άγκυρας


Ένας σύγχρονος καραγκιόζης έρχεται να διασκεδάσει το πολιτικό αδιέξοδο του Homo Idioticus, ταυτόχρονα στην Αθήνα και στην Άγκυρα.
Πρόκειται για τον Homo Militaris που εμφανίζεται καμαρωτός - καμαρωτός, αυτές τις πονηρές ημέρες, να απλώνει τη δρασκελιά του πάνω από το Αιγαίο. Το ένα του πόδι στηρίζεται στην Αθήνα, ενώ το άλλο ακουμπά στην Άγκυρα.
Δεν επιθυμεί ελληνοτουρκικό πόλεμο ο καραγκιόζης αυτός, τού αρκεί ένα "θερμό επεισόδιο" και προς αυτό προσανατολίζεται! Τα έχει, βλέπεις, όλα συγυρισμένα στο κενό περιεχομένου μυαλό του! Έχει κάνει τις αναλύσεις του και είναι βέβαιος! Αν και μόνον ένας ηλίθιος θα μπορούσε στη σημερινή (διεθνή) κατάσταση να είναι βέβαιος για την εξέλιξη μιας θερμής αναμέτρησης μεταξύ των δύο αυτών χωρών του ΝΑΤΟ.
Ο Homo Militaris, ωστόσο, είναι βέβαιος, καθώς διαφορετικά θα εμφανιζόταν - σύμφωνα (καί) με τη δική του ανάλυση - να είναι εγκληματικά ηλίθιος ή εγκληματικά τυχοδιώκτης και θα έχανε ακόμη και το κοινό που νιώθει να ταυτίζεται με τις παραστάσεις του μιλιταριστή /εθνικιστή καραγκιόζη.
Ο Homo Militaris κατασκευάζει ανενόχλητος, μήνες τώρα, πολεμικό κλίμα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, πάντα στο πλαίσιο αναφοράς ενός "ατυχήματος", ενός "μεμονωμένου επεισοδίου", καθώς εάν αναφερόταν σε έναν γενικό ελληνοτουρκικό πόλεμο δεν θα μπορούσε να σταθεί στην παράσταση και θα άδειαζε η πλατεία από θεατές. Θα του γύριζαν όλοι την πλάτη, αν δεν τον έφτυναν κατάμουτρα! Άρα, θα έχανε την πολιτική του διείσδυση, επιρροή και την αξία του να επιδρά παραπλανητικά στην πολιτική ατζέντα της συγκυρίας.
Το μιλιταριστικό αφήγημα με master point το "θερμό επεισόδιο" συντηρεί τον καραγκιόζη αυτόν στην επικαιρότητα, άμεσα στην Αθήνα και εμμέσως στην Άγκυρα. Καταδηλωτικώς στην Αθήνα, προδηλωτικώς στην Άγκυρα. Και η υπόθεση αυτή σε λίγο θα έχει την εξέλιξη μιας αυτοεπιβεβαιούμενης προφητείας, αν δεν κάνουμε κάτι όσοι καταλαβαίνουμε τι γίνεται.
Αν δεν σταματήσει αμέσως αυτό το καραγκιοζιλίκι που λαμβάνει χώρα, άκρως υποκριτικά και ανεύθυνα μεταξύ της πολιτικής ηγεσίας της Τουρκίας και των αντίστοιχων δικών μας Homo Militaris-πολιτικών και διαμορφωτών της κοινής γνώμης, η ευθύνη για τις άγνωστες στην πραγματικότητα, αλλά δραματικές έως τραγικές σε κάθε περίπτωση, συνέπειές του, θα είναι τεράστια και θα πρέπει να αποδοθεί από τον τουρκικό λαό, στους δικούς του και κυρίως στον Ερντογάν και από τον ελληνικό λαό στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και στο μέρος εκείνο του πολιτικού συστήματος που νομίζει πως οι πολεμικές κραυγές καλύπτουν ικανοποιητικά την έλλειψη πολιτικής προσωπικότητας και πρότασης σε αυτήν τη φάση της κοινωνικοοικονομικής κρίσης. 

Τουλάχιστον, εάν ο Homo Militaris δεν ήταν τραβεστί, θα ήταν απλώς μια κατηγορία του Homo Idioticus και τίποτε περισσότερο. Στον βαθμό όμως που η προσέγγισή του βασίζεται αποκλειστικά στο "θερμό επεισόδιο" είναι τραβεστί της πολιτικής ή αμυντικής ανάλυσης και μάλλον περισσότερο επικίνδυνος από ότι φανταζόμαστε... 

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Δεν είναι ψεύτης, είναι ψεύτικος...

Ένας κανονικός-ψεύτης άνθρωπος άλλα έχει κρυμμένα στο μυαλό του και άλλα λέει ("Ανήρ δ’ άλλα κέκευθεν ενί φρεσίν, άλλα δε βάζει" :  Φωκυλίδης). Τι συμβαίνει, ωστόσο, όταν δεν υπάρχουν τα "άλλα κρυμμένα στο μυαλό", απλώς ο άνδρας λέει διαρκώς "άλλα" με τη μορφή παιδαριωδών ψεμάτων, σύμφωνα με το διαρκώς αναθεωρούμενο σενάριο της πρωθυπουργίας του; 
Παύει να είναι κανονικός άνθρωπος, αναγνώστη μου, είναι αποκλειστικά ρόλος και υπάρχει μόνον για το σόου! Δεν είδα έναν κανονικό-ψεύτη χθες, απέναντι στον Νίκο - όπως είδαν μάλλον οι περισσότεροι - είδα κάτι ψεύτικο. Και δεν χάρηκα, ψυχοπλακώθηκα! Κρίμα στον άνθρωπο σκέφτηκα, που δεν θα μπορέσει πλέον να γίνει ξανά ένας κανονικός-ψεύτης. Διότι, στο βαθμό που περνάς σε αυτό το στάδιο στην παράστασή σου, δεν υπάρχει γυρισμός.
Δεν πρόκειται να σχολιάσω κάτι από τη συνέντευξη, καθώς τρόμαξα, παρατηρώντας τα όρια της γλώσσας σε αυτήν να βρίσκονται έξω από το μυαλό ενός ώριμου ανθρώπου. Να είναι ψεύτικα και όχι απλώς συμβατικά πλαίσια Ψεμάτων.
Είχε ασφαλώς δίκιο ο Ludwig Wittgenstein όταν παρατηρούσε πως οι σκέψεις πέφτουν καμιά φορά από το δέντρο πριν ωριμάσουν, μόνον που εγώ χθες είδα να πέφτει ολόκληρο το δέντρο πάνω στις σκέψεις ενός ανθρώπου πριν αυτός προλάβει να ωριμάσει. Το δένδρο μιας αφάνταστα ιδιόμορφης εξουσίας πλάκωσε έναν πρωθυπουργό, ο οποίος για να γλιτώσει ως άνθρωπος-πρωθυπουργός μεταβλήθηκε απολύτως σε ρόλο. Και οι ρόλοι δεν λένε ψέματα. Οι ρόλοι αναπτύσσονται στο πλαίσιο ενός μύθου. Και δυστυχώς στην περίπτωσή μας εξανεμίστηκε και ο μύθος!

Τι απέμεινε; Μια κουρελιασμένη, αδέσποτη αλήθεια που ζητεί απεγνωσμένα έναν ώριμο άνθρωπο για να εκφραστεί, έστω και σαν ένα ακόμη κανονικό-ψέμα για την επίλυση της ελληνικής κρίσης.

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Η δημοκρατία στα όρια της, είναι το συμπέρασμα από τις γαλλικές εκλογές...


Εάν δεν ήμουν πολιτικός επιστήμονας δεν θα προβληματιζόμουν τόσο πολύ από την διαδικασία και το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου των εκλογών στη Γαλλία για την ανάδειξη νέου προέδρου. Αν δεν καταλάβαινα τα σύγχρονα προβλήματα της δημόσιας διοίκησης και τη σύγχρονη ανταγωνιστική και ταυτόχρονα υποκριτική σχέση αγοράς-κοινωνίας-κράτους- κόμματος ή εργασίας-κεφαλαίου δεν θα υποψιαζόμουν την κρίση που αφορά στην οργάνωση και λειτουργία της αστικής δημοκρατίας στις ίδιες τις χώρες που παρήγαγαν το φαινόμενο.
Γιατί; Ίσως, επειδή στις σύγχρονες κοινωνίες (μας) του θεάματος η προσοχή μας περιορίζεται (καθοδηγείται) από τη κάμερα και τον προβολέα και έτσι χάνουμε τη γενική εικόνα του σκηνικού, που αποτελεί την πραγματική μορφή και το αντικειμενικό (παιδαγωγικό) περιβάλλον άρθρωσης της πολιτικής διαδικασίας, του κοινωνικού ανταγωνισμού και του αποκλεισμού.
Τι είναι, λοιπόν, αυτό που προβληματίζει αν δεις ολόκληρο - όσο μπορείς πιο απροκατάληπτα - το σκηνικό των εκλογών στην Γαλλία; Η πολιτική του μορφή, είναι η δική μου απάντηση.
Η Μαρίν Λεπέν έρχεται να καταστήσει τις περιθωριοποιημένες μετά τον πόλεμο ακροδεξιές φοβίες και συμπλέγματα κοινό τόπο και φυσιολογικά πράγματα για κάθε Γάλλο πατριώτη, ενώ ο νικητής στον πρώτο γύρο Εμμανουέλ Μακρόν έρχεται να εμφανίσει τα κλισέ της αγοράς και του μάρκετινγκ, όπως και το απλοϊκό και συντηρητικό σαν καινοτόμο, προοδευτικό και μοντέρνο. 
Και έτσι έχουμε μια λιγότερο φιλοσοφημένη από τον Haider πολιτικό του ακροδεξιού - δήθεν αντισυστημικού - λαϊκισμού να βρίσκεται στον δεύτερο γύρο, απέναντι σε έναν απολιτικό τύπο, ο οποίος ενώ ορίζεται από το παλαιό, παρίσταται σαν το απολύτως νέο. Ενώ είναι προϊόν του συστήματος και της πατρωνίας των ελίτ, παρουσιάζεται σαν κάτι αντισυστημικό, αυτοδημιούργητο και αντικομφορμιστικό. Ενώ δεν λέει τίποτε φρέσκο και καινούργιο, προβάλλεται σαν κάτι δροσερό και αναζωογονητικό για τις γαλλικές και ευρωπαϊκές πολιτικές. 
Και να το πρόβλημα! Η μορφή, το σχήμα μέσα από το οποίο οι πολιτικές και οι πολιτικοί αποκτούν γνωστική και συναισθηματική υπόσταση για τον πολίτη. Στην περίπτωση του Μακρόν διαπιστώνουμε την αποθέωση μιας εργαλειακής κουλτούρας της αγοράς, διά της οποίας διασκεδάζεται η σύγχρονη διαπάλη μεταξύ εργασίας και κεφαλαίου και η σύνθεση που προκύπτει από το αποτέλεσμά της. Από την άλλη, στην περίπτωση της Λεπέν τα στερεότυπα του φασισμού, εμπλουτισμένα με νέες ρατσιστικές κατηγορίες, προσφέρονται με τη μορφή του πατριωτισμού για να διασκεδάσουν το ίδιο δημοκρατικό παράδοξο από το οποίο υπεκφεύγει με έναν παραληρηματικό λόγο ο Μακρόν.
Τι ζημιώνεται μέχρι εξαφανίσεως και από τους δυο; Το ίδιο φαινόμενο, η δημοκρατική επινόηση του αστικού κράτους. Οι δυο τους αποτελούν τις δύο όψεις του ιδίου νομίσματος: εκείνου των ραγδαία αποπολιτικοποιούμενων κοινωνιών. Και οι δυο από έναν εντελώς διαφορετικό και φαινομενικά αντίθετο δρόμο οδηγούν τη δημοκρατία στα όρια της. Έξω από τον κοινωνικό χώρο που προσδίδει νόημα στις πολιτικές. Και οι δυο αναφέρονται σε έναν ρεαλισμό που βρίσκεται έξω από την πραγματικότητα του κοινωνικού ανταγωνισμού και των παραγωγικών σχέσεων, αλλά και των ευρωπαϊκών και διεθνών σχέσεων.

Πρόκειται για δύο ακραία υποκριτικές παραστάσεις, που έρχονται για να διασκεδάσουν τα προβλήματα της καθημερινής ζωής και όχι για να τα επιλύσουν στο πλαίσιο του δημοκρατικού προτύπου, που προϋποθέτει την ανάδειξη των κοινωνικών αντιθέσεων και όχι την ισοπέδωσή τους μέσω της αγοράς ή του εθνικισμού.

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Δεκαετές τέταρτο μνημόνιο με δομικές μεταρρυθμίσεις στη θέση μέτρων λιτότητας, είναι η νέα τάση της τρόικας...


Είναι παθολογικώς ψεύτες όσοι μετά τις συζητήσεις του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης στο περιθώριο των εργασιών της εαρινής Συνόδου του ΔΝΤ στην Ουάσιγκτον, ανακοινώνουν το "τέλος της επιτήρησης".
Περί του αντιθέτου ακριβώς πρόκειται, όπως μαθαίνω από ευρωπαϊκή "πηγή", η οποία συμμετέχει στις συζητήσεις και ποτέ μέχρι σήμερα δεν έχει διαψευστεί από τα γεγονότα.
Αυτό που έχουν ήδη συμφωνήσει όλοι οι παράγοντες που εμπλέκονται στο ελληνικό πρόγραμμα, είναι μια σημαντική αλλαγή στο αφήγημα της συντεταγμένης χρεοκοπίας και ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας. Από το master point"μεγάλα και διαρκή πρωτογενή πλεονάσματα" περνούμε στο "βιώσιμοι προϋπολογισμοί".
Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Σύμφωνα με αυτά στα οποία καταλήγουν σε επίπεδο (νέων) αρχών οι παράγοντες του προγράμματος, ένα Τέταρτο Μνημόνιο με την ελληνική πλευρά - και όχι αποκλειστικά με την ελληνική κυβέρνηση - δεκαετούς διάρκειας με συμμετοχή χωρίς επιπλέον κεφάλαια του ΔΝΤ και των υπολοίπων κρατών-δανειστών, διά του οποίου θα καθορίζονται οι παράμετροι αναμόρφωσης του επίσημου χρέους και των λεγόμενων μέτρων λιτότητας ως προς μια σειρά δομικών μεταρρυθμίσεων της διοίκησης και της αγοράς, στο νεοφιλελεύθερο πρότυπο ασφαλώς.
Δηλαδή, η νέα τάση στην τρόικα είναι η διαμόρφωση ενός νέου προγράμματος για την Ελλάδα - μετά το επίσημο τέλος του τρέχοντος - με την μορφή ενός δεκαετούς ατομικού μηχανισμού προσαρμογής, όπου τα περιοριστικά δημοσιονομικά μέτρα και η αναμόρφωση χρέους θα αναδιαμορφώνονται σταδιακώς στη βάση της αξιολόγησης προόδου δομικών μεταρρυθμίσεων που θα ορισθούν στο πλαίσιο χρονοδιαγράμματος. Μεταρρυθμίσεις ως αντιστάθμισμα (compensation) μέτρων λιτότητας, μεγέθυνσης εσωτερικής υποτίμησης, καθώς και ευνοϊκότερο καθεστώς αποπληρωμής του επίσημου χρέους (σημαντικά μικρότερη επιβάρυνση ώστε να είναι βιώσιμοι οι προϋπολογισμοί και όχι γενικά και συνολικά το χρέος) είναι τώρα το νέο concept της τρόικας (: κουαρτέτου), επί του οποίου συγκλίνουν αυτή την στιγμή όλοι οι παράγοντες που εμπλέκονται στην διαμόρφωση και την επιτήρηση των ελληνικών οικονομικών πολιτικών.

Ποια είναι η στάση της ελληνικής κυβέρνησης ενώπιον αυτής της κρίσιμης για τις ελληνικές πολιτικές, την κοινωνία και την αγορά μεταβολές στην προσέγγιση από την τρόικα, δεν γνωρίζω. Αυτό που παρατηρώ είναι το ζήτημα να αντιμετωπίζεται τόσο από την κυβέρνηση, όσο και από την αντιπολίτευση αποσπασματικά και άρα παραπλανητικά. Υπάρχει ασφαλώς ερμηνεία γι' αυτό, που δείχνει τη στάση και τις μικροπολιτικές προθέσεις του κάθε παράγοντα του ελληνικού πολιτικού συστήματος ξεχωριστά, αλλά αυτό δεν είναι το θέμα αυτού του σημειώματος. Αυτό που θέλω να επισημάνω είναι πως συνολικά το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα, στον βαθμό που γνωρίζει τη νέα τάση της τρόικας, διαπράττει το ίδιο λάθος που έκανε όταν γνώριζε το πλαίσιο και την πραγματική σημασία του Πρώτου Μνημονίου και αντί να πει στον λαό την αλήθεια, τον τρομοκρατούσε και του έλεγε παραμύθια τα οποία αλλοίωναν ουσιωδώς την πολιτική σημασία της παρέμβασης της τρόικας, ενώ συσκότιζε τις συνέπειες από την εφαρμογή του.
Το Τέταρτο Μνημόνιο, που δεν είναι σε καμία περίπτωση μία απλή νομοθετική υπόθεση, είναι πολιτική χυδαιότητα αν επιχειρηθεί να εισαχθεί στις ελληνικές πολιτικές "κατατεμαχισμένο" και χωρίς την κρίσιμη πολιτική του διάσταση στο σύνολό του. Δεν πρόκειται για μια ουδέτερη, τεχνοκρατική και αντικειμενική συνέχιση και διόρθωση των τριών προηγουμένων Μνημονίων. Είναι ένα άλλο concept πολιτικής και μια διαφορετική ιδέα που στηρίζεται στην αρχή της διεθνούς οικονομικής και γεωπολιτικής σταθερότητας και όχι σε αυτήν της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης ή οικονομικής και θεσμικής υποστήριξης υπό πτώχευση ή υπό κοινωνική καταστροφή, κρατών.

Στην πραγματικότητα, μέσω αυτής της νέας προσέγγισης έρχεται το ΔΝΤ να νομιμοποιήσει πολιτικά όχι απλώς την συμμετοχή του στη συνέχεια του ελληνικού προγράμματος, αλλά κυρίως το μεγάλο άνοιγμα που έχει ήδη κάνει σε αυτό και για το οποίο κατηγορείται από ορισμένους διεθνείς παράγοντες που έχουν μεγαλύτερη ή μικρότερη συμμετοχή σε αυτό. Η κυρία Λαγκάρντ ζήτησε την βοήθεια της κυρίας Μέρκελ και η τελευταία της την πρόσφερε μέσω της πρόνοιας που από δω και πέρα θα συσχετίζει άμεσα δομικές μεταρρυθμίσεις με ελάφρυνση βαρών από τον επίσημο δανεισμό της χώρας. Και ασφαλώς δεν πρόκειται για μεταρρυθμίσεις χωρίς σαφή πολιτική απόχρωση. Και έχει ενδιαφέρον πώς αυτές οι μεταρρυθμίσεις θα υποστηριχθούν στο εσωτερικό από πολιτικές δυνάμεις που έχτισαν το κομματικό τους προφίλ και διαμόρφωσαν την κομματική τους πελατεία σε απόλυτη αντίθεση με αυτές.

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Γιατί πέφτει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ...


Υπ' ατμόν είναι η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, όχι για αυτό που νομίζεις, αλλά για αυτό που δεν φανταζόσουν πως θα συμβεί. Χάνει τη μάχη της διαπλοκής.
Όχι επειδή η διαπλοκή νίκησε την κυβέρνηση, αλλά επειδή ο Αλέξης Τσίπρας δεν φαίνεται να μπορεί πλέον να προστατέψει την κορυφή της διαπλεκόμενης πυραμίδας στην Ελλάδα.
Η δικαιοσύνη ακουμπά πλέον τις "ιερές αγελάδες" της διαπλοκής και αυτό είναι επιλογή της τρόικας και όχι της κυβέρνησης, η οποία από την αρχή επέλεξε τη δημιουργική ώσμωση με αυτήν.
Είναι η τρόικα που θα "εξυγιάνει" το αστικό καθεστώς στην Ελλάδα και όχι η κυβέρνηση και η βουλή. Δηλαδή, είναι η τρόικα που θα αναδιαρθρώσει τη διαπλοκή. Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, παρά τις κορώνες εναντίον της διαπλοκής, συνθηκολόγησε με ένα σημαντικό μέρος της, από το οποίο έλαβε έμμεση και σε πολλές περιπτώσεις άμεση υποστήριξη.
Θα την χάσει σε λίγο, στο βαθμό που φαίνεται ανήμπορη να προστατέψει τους ανθρώπους κλειδιά του καθεστώτος κορυφαίας διαπλοκής και διαφθοράς από διώξεις και πιθανές καταδίκες.
Στον βαθμό που η κυβέρνηση χάσει τον έλεγχο στην προστασία τουλάχιστον του πυρήνα της διαπλοκής θα πέσει επειδή θα κριθεί ανίκανη να προστατεύσει τον κεντρικό μύθο της διαπλοκής στην Ελλάδα και τους φορείς του. Θα πέσει καθώς δεν θα έχει πλέον έννοια η ανταλλαγή μεταξύ κυβέρνησης και κορυφαίων οικονομικών παραγόντων του εσωτερικού.
Οι σημαντικοί εσωτερικοί παράγοντες που λειτούργησαν ως ρυθμιστές και κόμβοι του πολιτικοοικονομικού καθεστώτος που πτώχευσε και στη συνέχεια εντάχθηκε - με γενική ανακούφιση της διαπλοκής - στον ατομικό μηχανισμό (πρόγραμμα της τρόικας) συντεταγμένης χρεοκοπίας με εσωτερική υποτίμηση, στον βαθμό που δεν πέτυχαν οι ίδιοι μια καλή συμφωνία με τους εξωτερικούς παράγοντες που προωθεί στην Ελλάδα η τρόικα, υφίστανται "κόφτη". Δηλαδή σταδιακό αποκλεισμό και "κούρεμα" βασικών παιχτών τους. Είδες ο "κόφτης" που δεν αφορά μόνον σε μισθούς, συντάξεις και ευρύτερα στο κοινωνικό κράτος και σε ανελαστικές πλέον δαπάνες του δημοσίου;
Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δεν πέφτουν, λοιπόν, επειδή διαφωνεί ο Σόιμπλε με το ΔΝΤ. Ούτε επειδή αποδείχθηκαν "αριστερή φάρσα", αλλά επειδή χάνουν τον έλεγχο στην προστασία της διαπλοκής. Μιας, δηλαδή, κρίσιμης μεταρρύθμισης στο καθεστώς ηγεμονίας και αγοράς στην Ελλάδα.
Αυτό, συνειδητά προφανώς, άφησε η τρόικα για το τελικό στάδιο της εμπλοκής της στα ελληνικά πράγματα. Εάν το δοκίμαζε νωρίτερα θα είχε γίνει (εθνικό) πραξικόπημα ή και "επανάσταση" εναντίον των "επικυρίαρχων - δανειστών" μας. Βλέπεις, σπανίως γίνονται "επαναστάσεις" όταν θίγονται οι βάσεις της κοινωνικής και ατομικής ύπαρξης, του κοινωνικού κράτους, του πολιτεύματος και της λαϊκής κυριαρχίας, αλλά αυτές είναι κανόνας όταν θίγονται οι βάσεις οργάνωσης και λειτουργίας των διαπλεκομένων σχέσεων ηγεμονίας.

Λες να γίνει τώρα η "επανάσταση" που δεν έγινε στην Ελλάδα, όταν υπήρχαν "λαϊκοί λόγοι" και σοβαρά /κοινωνικά αίτια; Δεν νομίζω, αλλά κρατώ επιφυλάξεις στο ζήτημα, στον βαθμό που η φάρσα είναι το μοντέλο με το οποίο πραγματοποιείται η πολιτική διαδικασία στις μέρες μας και στην χώρα μας. 

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Τι σημαίνει για την Ελλάδα η νίκη του Ερντογάν


Η νίκη του Ερντογάν στο χθεσινό δημοψήφισμα στην Τουρκία για την αναθεώρηση του Συντάγματος σημαίνει για την Ελλάδα ό, τι εμείς νομίζουμε. Και αυτό θέλει προσοχή.
Αν θεωρήσεις πως η άνευ προηγουμένου συγκέντρωση εξουσίας στα χέρια του Ερντογάν θα διαμορφώσει τις προϋποθέσεις για επιδείνωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, μάλλον λάθος θα κάνεις, αλλά αυτό σημαίνει πως θα επιδεινωθούν πράγματι οι σχέσεις σε σημείο έκδηλης κρίσης.
Αν θεωρήσεις πως η οριακή επικράτηση Ερντογάν ενώπιον όλων των αντιπάλων του διχάζει την Τουρκία, μάλλον λάθος θα κάνεις, αλλά αυτό σημαίνει επίσης επιδείνωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων.  
Αν θεωρήσεις πως ενώπιον των υπερεξουσιών του Ερντογάν ΕΕ και ΗΠΑ θα σπεύσουν να ενισχύσουν και να στηρίξουν με πολλούς τρόπους την Ελλάδα, μάλλον λάθος θα κάνεις, αλλά και αυτό θα οδηγήσει στην επιδείνωση των σχέσεων.
Αν, ωστόσο, θεωρήσεις πως η επικράτηση Ερντογάν διαμορφώνει συνθήκες σταθερότητας στη γείτονα - αν και δεν είναι βέβαιο, αλλά πιθανό -  αυτό σημαίνει πως θα μπορούσαν οι σχέσεις να βελτιωθούν και η ένταση του τελευταίου καιρού να μειωθεί. 
Το κρίσιμο για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις δεν είναι η σημασία του αποτελέσματος για τις τουρκικές πολιτικές αυτές καθ' εαυτές, αλλά ο τρόπος με τον οποίο εμείς οι έλληνες ερμηνεύουμε το συγκεκριμένο αποτέλεσμα.
Εάν αποσκοπείς στην κλιμάκωση της έντασης μεταξύ των δύο χωρών, με σχετική άνεση θα μπορούσες να δείξεις πώς η αναθεώρηση συμβάλλει στην επιδείνωση των σχέσεων. Αντίθετα, αν προσβλέπεις στην βελτίωση των σχέσεων με την ανάπτυξη της συνεργασίας και της αλληλοκατανόησης σε διμερές και ευρωπαϊκό επίπεδο, τότε θα μπορούσες να δεις την αναθεώρηση υπό ένα θετικό πρίσμα.
Εάν πιστεύεις το δόγμα πως οι δημοκρατίες δεν πολεμούν μεταξύ τους και εμπορεύεσαι την πολεμική απειλή στα ελληνοτουρκικά, θα σπεύσεις να δείξεις πως η δημοκρατία τώρα υποχωρεί έως εξαφανίσεως στην Τουρκία. Αντίθετα, αν δεν επιθυμείς την πολεμική αναμέτρηση, θα μπορούσες να διακρίνεις στην αναθεώρηση στοιχεία που περιορίζουν τουλάχιστον την δημοκρατική υποκρισία ενός καθεστώτος που στηριζόταν στο μοίρασμα εξουσίας και προνομίων μεταξύ της ελίτ. 
Ο Ερντογάν μέσω αυτής της αναθεώρησης δεν εμφανίζεται παντοδύναμος, όπως πρόχειρα θα μπορούσε να εικάσει κανείς, αλλά πολύ περισσότερο ευάλωτος στο εσωτερικό, καθώς πλέον δεν θα μοιράζεται με κανέναν άλλον την εκτελεστική εξουσία. Θα είναι μόνος του στην ηγεσία του κράτους, όπως μόνος του στην πραγματικότητα βρέθηκε την ημέρα του πραξικοπήματος. Αυτό μεγεθύνει σε δραματικό βαθμό τις ευθύνες του και ασφαλώς περιορίζει αναθεωρητικές πρωτοβουλίες του στις διμερείς και διεθνείς σχέσεις της χώρας, που θα μπορούσαν με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο να ενισχύσουν τους αποσταθεροποιητικούς παράγοντες στην Τουρκία. Είναι τώρα που ο "σουλτάνος" αναγκαστικά θα πρέπει να εμφανίσει ένα συνετό προφίλ στο εσωτερικό και ένα πολύ διπλωματικότερο στις εξωτερικές σχέσεις της χώρας του.
Στην πραγματικότητα αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Τουρκία είναι άκρως αντιφατικό. Από την μία το καθεστώς αποκτά αυταρχικότερα χαρακτηριστικά, ενώ από την άλλη, αν η εξουσία ασκηθεί με αυταρχικό τρόπο, το καθεστώς θα απειληθεί με κατάλυση. Και το ζήτημα αυτό θα αντιμετωπίσει η Τουρκία αργά ή γρήγορα, ως αποτέλεσμα και του δημοψηφίσματος. Μέχρι να συμβεί όμως αυτό, το πιθανότερο είναι να βελτιωθούν αντί να επιδεινωθούν οι σχέσεις του Ερντογάν με τις περισσότερες από τις χώρες της ΕΕ και τις ΗΠΑ, τη  στιγμή μάλιστα κατά την οποία έχει πετύχει να σταθεροποιήσει τις σχέσεις της Τουρκίας με την Ρωσία.
Από σήμερα είναι αλήθεια ότι θα πρέπει να μιλούμε για Ερντογανισμό στην Τουρκία, ένα φαινόμενο εξουσίας με χαρακτηριστικά "ενός ανδρός αρχή", που δεν είναι εντελώς αντίθετο στον Κεμαλισμό, αλλά αντίθετα επιχειρεί να αφομιώσει τα βασικά του χαρακτηριστικά, ικανοποιώντας παράλληλα έναν ισλαμικού, θα έλεγε κανείς, χαρακτήρα, εθνικισμού που δίνει έμφαση στην ενδυνάμωση του τουρκικού παράγοντα στην Ευρασία. Ο συνδυασμός αυτός μάλλον θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται ανακουφιστικά από το ελληνικό πολιτικό σύστημα και τα ΜΜΕ, τα οποία επίσης μάλλον επιπόλαια και ανιστόρητα υιοθετούν μία πολεμική εναντίον του Ερντογάν και πλέον του Ερντογανισμού.

Ο Ερντογανισμός δεν είναι καλό πράγμα για τον τουρκικό λαό. Είναι όμως σίγουρα ένα καλό πράγμα στη σημερινή συγκυρία για την αγορά και την διεθνή ασφάλεια, όπως ίσως και για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, στον βαθμό που δεν έχεις σκοπό να υπονομεύσεις την σταθερότητα - που πλέον θα αναπαρίσταται στο πρόσωπο του Ερντογάν - στην χώρα αυτή, προκαλώντας μία ευρύτερη αποσταθεροποίηση σε μία ήδη κλονισμένη περιοχή που συμπεριλαμβάνει τα Βαλκάνια.

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.


Το θαύμα που δεν έγινε στην Ελλάδα προκαλεί τη γενιά των ανώμαλων φαντασιώσεων...

Η γενιά των ανώμαλων φαντασιώσεων είναι η γενιά των διεγερτικών αναπαραστάσεων της πραγματικότητας στη θέση αυτής καθ΄εαυτής της πραγματικότητας. Η γενιά που φτιάχνεται βλέποντας (συνήθως υπό το πρίσμα κάποιου Μέσου) αναπαραστάσεις ισχύος - όπως ακριβώς σεξουαλικές αναπαραστάσεις και σύμβολα - και κουτσομπολεύοντας και όχι κάνοντας, δρώντας. Η γενιά των "out there" θαυμάτων χωρίς προσωπική δημιουργία και φυσική επαφή ή άσκηση. Η γενιά των θεατών του “Survivor”.
Πρόκειται για τη γενιά της προέκτασης των αισθήσεων - που πλέον παίζουν διαρκώς με τον Θεό και τον λυτρωτικό μύθο - η οποία απομακρύνεται διαρκώς από την παιδεία (τον κόσμο) των αισθήσεων, τον φυσιολογικό, φυσικό άνθρωπο. Είναι η γενιά που ικανοποιεί την διαταραγμένη ψυχολογικώς φιληδονία της και την φιλοδοξία της με προεκτάσεις των αισθήσεων και όχι άμεσα με τις αισθήσεις της. Αυτό είναι μια διαδικασία αλλοτρίωσης και ουσιαστικής αδρανοποίησης που προδιαθέτει για την λατρεία κάποιου εξιδανικευμένου φανταστικού κόσμου και ενός μισάνθρωπου Θεού.
Αυτή ακριβώς η γενιά βρίσκεται δυστυχώς σε άνοδο αυτή την περίοδο στην Ελλάδα, ως αντίδραση στο θαύμα που δεν έγινε στην Ελλάδα και έχει να κάνει με τον σχηματισμό κυβέρνησης (για πρώτη φορά) από ένα κόμμα της αριστεράς, το οποίο επαγγέλθηκε μεταρρυθμίσεις αριστερού χαρακτήρα στη θέση νεοφιλελεύθερων πρακτικών και εκδημοκρατισμό είτε με όρους ριζοσπαστικοποίησης των αστικών θεσμών, είτε με όρους νεοκομμουνισμού.
Τίποτα από όλα αυτά δεν έγινε! Ο ΣΥΡΙΖΑ αποδείχθηκε μία φάρσα της αριστεράς με οποιαδήποτε έννοια και μια φάρσα αναγέννησης του ΠΑΣΟΚ στην πιο τραχεία και άξεστη μορφή του. Στην ανάσταση του πιο ωμού πασοκισμού θα έπρεπε λογικά να παραπέμπει η φετινή Πασχαλιά, αν θέλαμε να διατηρήσουμε την επαφή μας με την πραγματικότητα. Εάν επιτρέπαμε στις αισθήσεις μας να λειτουργήσουν απροκατάληπτα και όχι στις παραισθήσεις μας να κάνουν πολιτική.
Η πασίδηλη άνοδος της γενιάς των ανώμαλων φαντασιώσεων που έχει κατακλύσει πλέον ολόκληρο το σώμα των Νέων και Παλαιών Μέσων Επικοινωνίας στην Ελλάδα, δεν έρχεται απλώς να καλύψει την ελπίδα και το κενό πολιτικής που προκαλεί η απογοήτευση από την κυβερνητική πορεία του ΣΥΡΙΖΑ στα ελληνικά πράγματα, αλλά και στα ευρωπαϊκά και στα διεθνή με όρους εναλλακτικής εξουσίας από τη σύγχρονη μη-λενινιστική αριστερά, αλλά να νοηματοδοτήσει τόσο το περιεχόμενο της δεξιάς, όσο και εκείνο της αριστεράς σε μία Υποτελή Πολιτεία του σύγχρονου ευρωπαϊκού οικοδομήματος.
Αυτό ακριβώς είναι το δράμα της ελληνικής κοινωνίας σήμερα, όπου δεν απέτυχε απλώς η πολιτική, αλλά γελοιοποιήθηκε εξευτελιζόμενη η έννοια της πολιτικής στο πρόσωπο της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ. Οι άνθρωποι αυτοί παπαγάλισαν στην κυριολεξία ένα μεγάλο κομμάτι της σύγχρονης αριστερής αφήγησης σαν να επρόκειτο για μία κοινή ιδεοληψία ή μία φαντασιακή αναπαράσταση των ίδιων των αισθήσεων του σύγχρονου ανθρώπου στην Ευρώπη. Η φάρσα με τον ΣΥΡΙΖΑ έχει να κάνει κυρίως με τον τρόπο που η ηγεσία του προσέγγισε και προσεγγίζει τον κόσμο, την πραγματικότητα. Το έκανε μέσω της προέκτασης των αισθήσεών της και διάφορων μυθικών αναπαραστάσεων των αριστερών κινημάτων και όχι με τις αισθήσεις της και το βίωμα. Εκτός εάν το βίωμα το περιορίσουμε στενά στο χώρο κομματικών παραστάσεων ή διαδηλώσεων. Ασφαλώς είναι και αυτά βίωμα! Δεν είναι όμως το δημιουργικό βίωμα που προκαλείται από τις αισθήσεις στον πραγματικό χώρο όπου αναπτύσσεται φυσιολογικά ο γνήσιος κοινωνικός ανταγωνισμός και οι ταξικές συγκρούσεις.
 Έτσι, και στην ουσία με την προέκταση των αισθήσεων και όχι με τις αισθήσεις ήρθε να κυβερνήσει και κυβερνά ο ΣΥΡΙΖΑ, αναδομώντας το καθεστώς πολιτικού φαντασιασμού στην Ελλάδα. Εκεί που ο χώρος αυτός έτεινε να μειωθεί με την μακρόχρονη διαδικασία συντεταγμένης πτώχευσης εντός της ευρωζώνης, ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ για να τον νομιμοποιήσει από αριστερά και να τον μεγεθύνει. Επέκτεινε, δηλαδή, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ένα χώρο τον οποίο εύκολα πλέον μπορεί να εκμεταλλευθεί ο κάθε πολιτικός απατεώνας μιας δεξιάς που σαν φάντασμα ξεπροβάλλει από τις πιο μαύρες σελίδες της ελληνικής ιστορίας.
Ο κύριος Τσίπρας ορθώς κάποια στιγμή, μέσα στα πολλά που έλεγε είχε προειδοποιήσει πως η αποτυχία της "πρώτη φορά αριστερά" θα επιφέρει την άνοδο της ακροδεξιάς. Έχοντας, ωστόσο, υπόψιν τη σημερινή πραγματικότητα που διαμορφώνεται στην Ελλάδα, θα μπορούσα με ασφάλεια να ισχυριστώ πως ο τρόπος που πολιτεύεται ο ΣΥΡΙΖΑ στη βάση της αναπαράστασης των αισθήσεων, είναι αυτός που ενισχύει έμμεσα το ακροδεξιό αφήγημα και τις ακροδεξιές αναπαραστάσεις του έθνους, της κοινωνίας, της θρησκείας και των διεθνών σχέσεων της χώρας. Αυτό ακριβώς είναι το πραγματικό "θαύμα" στη σημερινή Ελλάδα - αν τελικά συνεπαρμένος από τα πρωτοσέλιδα του ελληνικού Τύπου, ερμηνεύεις τον κόσμο μέσω θαυμάτων. Το "θαύμα" είναι πως η "θαυματουργία" του ΣΥΡΙΖΑ στην διαχείριση της ελληνικής κρίσης καλλιεργεί την ανάσταση ακροδεξιών στάσεων που επεκτείνονται πλέον και διαπερνούν ολόκληρο το ελληνικό πολιτικό σύστημα από την ΧΑ μέχρι και το ΚΚΕ.
Αντί για ανάσταση της ελληνικής κοινωνίας, της πολιτικής, της δημιουργίας, της εθνικής μας πολιτικής οντότητας και ταυτότητας και ασφαλώς της εθνικής μας οικονομίας, βιώνουμε μια κυριολεκτικώς φασιστική, θρησκόληπτη και υφολογικώς απερίγραπτη αναπαράσταση της πραγματικότητας. Η τάση απομυθοποίησης του ελληνικού κράτους, της ελληνικής οικονομίας και της ελληνικής κοινωνίας που έφερε τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, έχει απολύτως αντιστραφεί. Και αυτό με ευθύνη της ίδιας της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ και ασφαλώς όλων ανεξαιρέτως των προοδευτικών διαύλων ενημέρωσης και επικοινωνίας στην Ελλάδα.
Η ακροδεξιά κάθεται σήμερα αναπαυμένη στην αμμουδιά για να υποδεχθεί τα ψάρια που φέρνει στο καλάθι της το κύμα της ελπίδας που προκάλεσε η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στα ελληνικά πράγματα και η σχεδόν μεσσιανική υποδοχή του Αλέξη Τσίπρα στο αριστερό κίνημα κυρίως της Ευρώπης και της Ν. Αμερικής. Η γενιά των ανώμαλων φαντασιώσεων τροφοδοτείται πλέον άμεσα από τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ, κάνοντας ξανά-μανά λιτανείες στον τουρισμό, στα θεάματα και στο υδροκέφαλο ελληνικό κράτος, αντί να εστιάσει στην παραγωγική αναδιάρθρωση και μεγέθυνση του πρωτογενούς και δευτερογενούς τομέα της εθνικής μας οικονομίας.
Η χώρα επανιδρύεται στο πλαίσιο μιας φαντασιακής επένδυσης στα κοινωνικά και οικονομικά στοιχεία που αποτέλεσαν διαχρονικώς τις πληγές του ελληνικού κράτους από την ίδρυσή του. Και αυτό, αναγνώστη μου, είναι ένα μεγάλο κρίμα αν λάβεις υπόψιν την δραματική καταστροφή σε αυτή την μακρά περίοδο της πολυεπίπεδης κρίσης. Και όλα αυτά επειδή δεν μάθαμε ότι η πρόοδος και η ευημερία, όπως ασφαλώς και η δημοκρατία, είναι υπόθεση των αισθήσεων και όχι της αναπαράστασής τους. Αυτός θα ήταν ένας πραγματιστικός ρεαλισμός, ικανός να αντιμετωπίσει με σοβαρότητα και εντιμότητα την κρίση και τα αίτιά της. Αντί γι' αυτόν αναπτύχθηκε καί από δεξιά καί από αριστερά ένας μηχανιστικός ρεαλισμός με δόσεις θεοκρατισμού και έξαλλου - αλλοπρόσαλλου εθνικισμού, ο οποίος αναπόδραστα πλέον θα καταλήξει στην ολοκλήρωση της εθνικής τραγωδίας. Και αυτό δεν θα είναι παιχνίδι “Survivor”, αλλά πραγματικότητα με τα ίδια χυδαία διλήμματα, τα οποία η γενιά των ανώμαλων φαντασιώσεων θα θεωρήσει πως αναπαριστούν αυθεντικά την πραγματική φύση του ανθρώπου. Και μέσα σε αυτό το κλίμα δύσκολα θα πείσουμε όσοι πιστεύουμε ότι αυτό δεν είναι η φύση του ανθρώπου ούτε "υψηλός" πολιτισμός, αλλά η φύση μίας ατομικής και κοινωνικής ανωμαλίας που αναπαρίσταται ως άνθρωπος και ελληνοχριστιανικός πολιτισμός.

Η επιστροφή στον κόσμο των αισθήσεων είναι σήμερα όσο ποτέ άλλοτε η μοναδική οδός επιβίωσης για τους έλληνες. Αυτό θα μπορούσε να είναι το μήνυμα της φετινής Ανάστασης!

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Η αριστερά ως παράσταση χρέους

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια αριστερά που δεν μοιάζει πλέον να έχει επαφή ούτε καν με τα κλασικά οικονομικά. Ανακοινώνει πως δήθεν βρίσκεται σε αντίθεση με την φιλοσοφία και στρατηγική Σόιμπλε ως προς την σχέση δημοσιονομικής - νομισματικής πολιτικής για την Ελλάδα, ενώ στην πραγματικότητα ακολουθεί πιστά το πρόγραμμά του. Προφανώς τα νέα περιοριστικά μέτρα δημοσιονομικής πολιτικής που θα προνομοθετηθούν, θα εφαρμοστούν αφού προηγουμένως εξειδικευτούν τα μεσοπρόθεσμα μέτρα για την αναμόρφωση και όχι αναδιάρθρωση του δημοσίου χρέους προς τους λεγόμενους επίσημους δανειστές και το ΔΝΤ.
Αυτό λέει τόσο καιρό ο Σόιμπλε: Εξειδίκευση των μεσοπρόθεσμων μέτρων για το χρέος - που έχουν ήδη γενικά περιγραφεί στο Τρίτο Μνημόνιο - μετά τη λήξη του προγράμματος (2018) και επιπλέον λιτότητα, με εσωτερική υποτίμηση μάλιστα, από το 2019, αφού ασφαλώς υπάρξει επιπρόσθετος δημοσιονομικός περιορισμός το 2017 και το 2018 εάν πέσουν έξω οι εκτιμήσεις για το πλεόνασμα. Τι κάνει η κυβέρνηση; Επιχειρεί κουτοπόνηρα, ως συνήθως, να σε μπερδέψει. Αναφέρεται στην εφαρμογή και όχι στη νομοθέτηση των νέων μέτρων που προδήλως θα προηγηθεί της μεσοπρόθεσμης αναμόρφωσης του χρέους. Πρώτα, λοιπόν, θα πάρει τα νέα μέτρα και μετά θα λάβει το νέο μεσοπρόθεσμο πλάνο εξυπηρέτησης του χρέους προς τον λεγόμενο επίσημο τομέα. Αυτή είναι η θλιβερή πραγματικότητα.
Η άλλη (εναλλακτική) πραγματικότητα, εάν ο κύριος Σόιμπλε δεν ήθελε να σε οδηγήσει σε εθνικό νόμισμα και εσύ ακολουθούσες τον δρόμο του, θα ήταν να αναδιαρθρωθεί ουσιαστικά (ριζικά) το δημόσιο-επίσημο χρέος πριν την ολοκλήρωση του τρέχοντος προγράμματος, έτσι ώστε αμέσως μετά να μπορεί να εφαρμοστεί επεκτατική δημοσιονομική πολιτική με μείωση στην φορολογία εισοδήματος φυσικών προσώπων και μείωση της φορολογίας των κερδών επιχειρήσεων. Έτσι έρχονται επενδύσεις και η ανάκαμψη δρομολογείται σε σταθερή βάση και όχι έτσι όπως πράττει η κυβέρνηση, επιχειρώντας να εξαπατήσει τον ελληνικό λαό σαν να πρόκειται για μια μάζα ηλίθιων. Αυτό έκανε η κυβέρνηση Kennedy στις ΗΠΑ το 1964 και έβγαλε τη χώρα από την ύφεση. Αυτό έκαναν και άλλοι εφαρμόζοντας πρώτα επεκτατική δημοσιονομική πολιτική για να ακολουθήσει η επεκτατική νομισματική, αφού πρώτα έχει ενεργοποιηθεί από την πρώτη η αναπτυξιακή πορεία. Αυτό λέγεται αριστερή μεταρρύθμιση στην καπιταλιστική οικονομία, ενώ αυτό που κάνει η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, λέγεται «αριστερό μπαλαμούτι» με τον δεξιό Σόιμπλε. 
Η κυβέρνηση αφού ουσιαστικά εγκατέλειψε το αφήγημα της αναδιάρθρωσης του χρέους ως βάση για την ανάπτυξη και την παραγωγική αναδιάρθρωση, παίζει με την ψυχολογία και την κουτοπονηριά των υπερχρεωμένων στην Ελλάδα. Και αυτό το βρίσκω μάλλον πολύ δεξιό έως φασιστικό πολιτικό κόλπο, το οποίο ωστόσο, προβάλλεται από τα ΜΜΕ σαν αριστερό.   
Κάποιοι, αγαπητέ αναγνώστη, μεγαλώσαμε με περίεργες ενοχές που δεν καταλάβαιναν συγγενείς και φίλοι. Θεωρούσαμε από μικρά παιδιά πως χρωστάμε στη κοινωνία. Ένα χρέος που μεγάλωνε όσο μεγαλώναμε και δυναμώναμε. Και κάθε φορά που κερδίζαμε μια παράσταση το άτιμο αυτό χρέος μεγεθυνόταν μαζί και η λεγόμενη κοινωνική ευθύνη και ατομική υπευθυνότητα.
Είμαστε αριστεροί; Δεν είχε σημασία. Αν είχε σημασία, τότε τα πράγματα άλλαζαν. Τότε αυτόματα έπαυες να νιώθεις πως χρωστάς στη κοινωνία και θεωρούσες πως σου χρωστάει ολόκληρος ο κόσμος. Γινόσουν ξαφνικά ο πλούτος του λαού, που για να αποδώσει παραγωγικά όφειλε να απαλλαγεί από το χρέος του. Το δικό του ασφαλώς χρέος - και το οικονομικό και το ηθικό!
Και πώς γίνεται αυτό; Με το να βάλεις τον Μαρξ στην τσέπη σου και να θεωρήσεις πως μιλά για το δικό σου προσωπικό ή επιχειρηματικό χρέος, όταν ορθώς ισχυρίζεται πως το μοναδικό κομμάτι του λεγόμενου εθνικού πλούτου, που στους σύγχρονους λαούς ανήκει πραγματικά στο σύνολο του λαού, είναι το δημόσιο χρέος τους.
Ο δόλιος ο Μαρξ μίλησε για το δημόσιο χρέος ως βασικό μοχλό της πρωταρχικής συσσώρευσης, το οποίο με έναν μαγικό, δηλαδή πολιτικό τρόπο προικίζει το μη παραγωγικό χρήμα με παραγωγική δύναμη και το μετατρέπει έτσι σε κεφάλαιο και όχι για το παραγωγικό χρήμα που εσύ μασκαρά ενθυλάκωσες, φοροδιαφεύγοντας και εισφοροδιαφεύγοντας επιπλέον!
Σήμερα η αριστεροσύνη στην Ελλάδα είναι συνάρτηση της παράστασης χρέους. Δεν χρωστάμε, μας χρωστάνε οι τοκογλύφοι και ασφαλώς το κράτος και η κοινωνία. Ποιος το λέει αυτό; Ο εργαζόμενος που δεν μπορεί να ξεφύγει - ούτε στην πραγματικότητα να διαπραγματευτεί - από την εφορία και την τράπεζα; Όχι, δεν το λέει αυτός που έχει κάθε λόγο να το ισχυριστεί. Το φωνάζουν αυτοί που σαν επιχειρηματίες-συνέταιροι του τραπεζικού συστήματος και άρα του κράτους, συνέβαλλαν στην κεφαλαιοποίηση του πλούτου του ελληνικού λαού και άρα στην απαλλοτρίωση των εργαζομένων, σημαντικό μέρος των οποίων (πλούτου και εργαζομένων) αφαίρεσαν από την παραγωγική διαδικασία. Έτσι προέκυψαν οι νεόπλουτοι, οι τρελές καταθέσεις και τοποθετήσεις στο εξωτερικό και το σημερινό δραματικό μέγεθος των ανέργων.

Η παράσταση του χρέους στη σημερινή Ελλάδα κατέληξε να είναι μια παράσταση του πλούτου εναντίον εκείνων που τον παράγουν στην κλασική του μορφή. Η αριστερά που κυβερνά ως παράσταση χρέους απευθύνεται στην πραγματικότητα στον χρεοκοπημένο επιχειρηματία για να ακούει με δέος ο εργαζόμενος και να ελπίζει ο άνεργος. Έτσι, σε λίγο και δίχως υπερβολή η «νέα αριστερά» μαζί με τη «νέα αναρχία» θα ορίζονται απολύτως παραμορφωτικά στον χώρο της επιχειρηματικότητας και όχι της εργασίας. Όλα εξαρτώνται από το μήνυμα της παράστασης του χρέους που περνά η σημερινή αριστερή κυβέρνηση δια του Τύπου που την υποστηρίζει. Και αυτό είναι ένα μήνυμα με ψυχωτικού χαρακτήρα ερμηνευτική βία.

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Ο αντιμετροπόλεμος ως σημειολογία της πλέον άθλιας απατεωνιάς

Η εποχή των δύο πρώτων μνημονίων με την τρόικα εξευτέλισε τους κεντροδεξιούς και κεντροαριστερούς απατεώνες της πολιτικής επικοινωνίας και δημοσιογραφίας της Ελλάδας.
Η πρώτη περίοδος του τρίτου μνημονίου γελοιοποίησε τη μεταρρυθμιστική αριστερά της Ελλάδας, ενώ από σήμερα και μέχρι τη θέσπιση του τέταρτου μνημονίου η πλέον άθλια απατεωνιά που γνώρισε η Ελλάδα ως πολιτική επικοινωνία και πρακτική έρχεται να σαρώσει ό, τι είχε απομείνει υγιές, έντιμο και σοβαρό στην ελληνική δημοσιογραφία και στον κυρίαρχο στα ΜΜΕ πολιτικό λόγο.
Ειλικρινά, αναγνώστη μου, θλίβομαι αφάνταστα, διαβάζοντας σήμερα (Κυριακή 9/4/2017) τα πρωτοσέλιδα του ελληνικού Τύπου. Δεν έχω πλέον λόγια για να εκφράσω το αίσθημα αηδίας προς εκείνους που εμφανίζονται να εκφράζουν αυθεντικά την προοδευτική ελληνική κοινωνία. Είναι αυτοί που σήμερα παρουσιάζουν το φτηνιάρικο τέχνασμα ενός υπερβατικού της πραγματικότητας των νέων και μάλιστα υπό προνομοθέτηση αντικοινωνικών και αντισυνταγματικών μέτρων εσωτερικής υποτίμησης - και όχι λιτότητας - σαν προοδευτική πολιτική! Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια μορφή "αντιμετροπολέμου" ως σημειολογία της πλέον άθλιας απατεωνιάς που έχει βιώσει η ελληνική κοινωνία από την πολιτική (της) ηγεσία μετά το 1974.
Είναι οι ίδιοι πολιτικοί και δημοσιογραφικοί φορείς οι οποίοι από τον σημειολογικό ανταρτοπόλεμο εναντίον της τρόικας πέρασαν με άνεση και χωρίς ντροπή στον αντιμετροπόλεμο για να διασκεδάσουν το βαρύ φορτίο μέτρων κοινωνικής απαθλίωσης που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ έχει συμφωνήσει με την τρόικα. Ο δεύτερος είναι ένας πόλεμος όχι απλώς εναντίον της ελληνικής κοινωνίας, αλλά και εναντίον κάθε κώδικα πολιτικού λόγου στη βάση οποιασδήποτε επιστημονικής/μεθοδολογικής επάρκειας και εντιμότητας. Πρόκειται για μία άθλια απατεωνιά, η χυδαιότητα της οποίας δεν έχει προηγούμενο μετά την μεταπολίτευση, ενώ προσβάλλει με ένα πρωτοφανή τρόπο ακόμη και την λεγόμενη "κοινή λογική".
Η απατεωνιά των "αντιμέτρων" είναι ένα τόσο φτηνιάρικο επικοινωνιακό τέχνασμα που μόνον σταλινικοί με μεταρρυθμιστικό - προοδευτικό προσωπείο θα μπορούσαν να εφεύρουν και να υποστηρίξουν. Γι' αυτό φαίνεται βρίσκουν συνοδοιπόρους στην απάτη προς τον ελληνικό λαό ένα μάλλον σημαντικό μέρος εκ των ακροδεξιών φασιστών ή νεοναζί που ανέκαθεν εκτιμούσαν αφάνταστα και μιμούντο κάθε σταλινικού χαρακτήρα χυδαιότητα στην επικοινωνία και δημοσιογραφία.
Και αυτό ένας επιμελής μελετητής της ελληνικής πολιτικής ιστορίας θα μπορούσε να το κατανοήσει και να το ερμηνεύσει. Όπως θα μπορούσε να ερμηνεύσει κανείς τα πρωτοσέλιδα της απατεωνιάς του σημερινού Τύπου στη βάση των νέων εξαρτήσεων της ιδιοκτησίας τους με την κυβέρνηση και σε εκείνη της αναδιαρθρούμενης διαπλοκής. Αυτό που δυσκολεύομαι προσωπικά να αντιληφθώ είναι πώς τόσοι πολλοί δημοσιογράφοι δέχονται με τόση ευκολία να εξευτελιστούν, αναπαράγοντας το αφήγημα των "αντιμέτρων" στη θέση των δραματικών και ασφαλώς υφεσιακών μέτρων εναντίον της πλειονότητας των ελλήνων!
Επίτρεψέ μου, αναγνώστη μου, να απευθυνθώ αποκλειστικά και μόνο σε εκείνους τους δημοσιογράφους - και όχι ασφαλώς σε εκείνους που χαράσσουν την πολιτική επικοινωνία της κυβέρνησης, καθώς αυτό θα ήταν πλέον φαιδρό εκ μέρους μου - που αυτοπροσδιορίζονται στο χώρο του προοδευτικού κινήματος και της μη-λενινιστικής αριστεράς, ενώ προβάλλουν την φαρσοειδή θεωρία των αντιμέτρων: Πώς μπορεί να έχετε καταντήσει τόσο ελεεινοί και γλοιώδεις, πιστεύοντας πως με αυτά τα πρωτοσέλιδα πετυχαίνετε να εξαπατήσετε τον ελληνικό λαό, εξωραΐζοντας τη θηλιά που περνά η κυβέρνηση γύρω από τον λαιμό του;

Τα σημερινά πρωτοσέλιδα θα είναι οι Ερινύες που θα κυνηγούν σε όλη τους τη ζωή όσους τα δημιούργησαν και διαθέτουν βαθιά μέσα τους ένα μικρό έστω ποσό στοιχειώδους ευαισθησίας και αξιοπρέπειας. Όσο για τους υπόλοιπους απατεωνίσκους που το παίζουν αριστεροί δεν υπάρχει πρόβλημα: Έχει δικαίωμα και η αριστερά στην αλητεία. Από αυτή την περίοδο και μετά και σημαντικό μερίδιο.

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Google+ Followers

Addthis

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates