Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γιαννακόπουλος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γιαννακόπουλος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Η Ελλάδα ανήκει στο Eurogroup και όχι στη Μονή!


Εκμεταλλευόμενος την «ασυλία» που απολαμβάνω από το ανυπόκριτο πνεύμα (: το μόνο «άγιο πνεύμα» που γνωρίζω), σπεύδω να «διορθώσω» τον ΠτΔ Προκόπη Παυλόπουλο, για να μην «εκτίθεται» στην ιστορία. Όχι, η Ελλάδα δεν ανήκει εδώ και χρόνια πλέον στην Ευρωζώνη! Στο Eurogroup και στο ΔΝΤ ανήκει και αυτό την καθιστά οντολογικώς μοναδική περίπτωση στον κόσμο και όχι απλώς στην ΕΕ και στην Ευρωζώνη.  
Αν υπάρχει αμφιβολία ρωτήστε τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα τι απαντά όταν η κυρία Μέρκελ τον παραπέμπει στο Eurogroup για όλες τις αποφάσεις που αφορούν όχι απλώς στενά στα δημοσιοοικονομικά, αλλά καί στο κοινωνικό μοντέλο καί στο πολιτικό μοντέλο (κυβερνητική και κοινοβουλευτική διαδικασία /λειτουργία) καί στη διοικητική λειτουργία καί στην αγορά… καί σε λίγο άμεσα και για την εξωτερική πολιτική και άμυνα.  Μάλιστα, λέει, μετά το Τρίτο Μνημόνιο.
Είναι αυτό Ευρώπη με την έννοια της ευρωπαϊκής, θεσμικής (συντακτικής) κουλτούρας και νομιμότητας; Είναι αυτό ευρωπαϊκός πολιτισμός, όπως θα τον όριζε o Jürgen Habermas; Ασφαλώς και δεν είναι. Είναι εξαίρεση, είναι αποκλεισμός, είναι καραντίνα, είναι έκφραση της ευρωπαϊκής πολιτικής παθολογίας. Είναι αυταρχισμός χωρίς όρια. Είναι μεγάλη υποκρισία, αναγνώστη μου! Πρόκειται για ένα συντεταγμένο «Grexit», το οποίο ενώ εξελίσσεται βήμα-βήμα επί μία επταετία, εξορκίζεται από το πολιτικό μας σύστημα, με κύριο μέσο την «discourse» της περίφημης «αξιολόγησης».  
Τι σημαίνει η νομοθέτηση «προληπτικών μέτρων» Κύριε Πρόεδρε; Ανήκουμε στην Ευρωζώνη ή ανήκουμε μόνοι εμείς στο Eurogroup, με «διευθύνοντα σύμβουλο» το ΔΝΤ; Και, εν τέλει, τι σημαίνει «ανήκουμε στο Eurogroup»; Πως είμαστε μια μεταμοντέρνα «puppet state» (κράτος-μαριονέτα της Ευρωζώνης). Δεν κάνω λάθος, δεν υπερβάλω καθόλου, κυριολεκτώ! Και αυτό είναι επιλογή της Ελλάδας, επιλογή του πολιτικού της συστήματος, επιλογή της οικονομικής της ελίτ, μέχρι σήμερα… μέχρι σήμερα, το τονίζω! Είναι μια επιλογή, στην «Ευρώπη των Πολλαπλών Επιλογών», που υποκατέστησε την «Ευρώπη των Λαών» στον λόγο του Αλέξη Τσίπρα.
Είναι μια επιλογή, αναγνώστη μου, που δεν μπορεί να εκφραστεί και να υποστηριχθεί ως τέτοια, για να μην παρουσιαστή γυμνή η αλήθεια που αφορά στο πολιτικό «Είναι» και «Υπάρχειν» της Ελλάδας. Για να διασκεδαστεί, λοιπόν, το φαινόμενο (η επιλογή), επιστρέφουμε, σαν τον ναυαγό που πιάνεται από τα μαλλιά του, στο σκάνδαλο της Μονής. Καλά/λογικά κάνει ο Καραμανλής και νοιώθει ανακουφισμένος από την απόφαση των δικαστών. Καλά χειρίστηκε (μικρο)πολιτικώς το σκάνδαλο, όταν πλέον μια σειρά κακουργήματα ήταν πρόδηλα. Η ακύρωση των μεταβιβάσεων, εξαφάνισε την αδικοπραξία και το σκάνδαλο δεν έλαβε τελικώς εμπράγματη διάσταση. Ο Καραμανλής για να διασωθεί έδειξε πως δεν ανήκει στη Μονή. Και θα ήταν μάλλον ηλιθιότητα να επιτρέψει σήμερα να εμφανιστεί ως «ανήκων» στη Μονή.
Πολιτικώς και νομικώς επιβεβαιώθηκε πως η Ελλάδα δεν ανήκει στη Μονή, αν και οι μισές εφημερίδες στο σημερινό περίπτερο υποδηλώνουν διαφορετική βούληση. Αυτοί που προπαγανδίζουν πως η «Ελλάδα ανήκει στη Μονή» [πνευματικώς ασφαλώς(!), αν και το πνεύμα χρειάζεται την ύλη για να εκφράζεται και αναπτύσσεται] δεν είναι (η) κοινωνική δεξιά, είναι η «μαύρη, φασιστική δεξιά» που δύσκολα συμβιώνει με την «εμπριμέ δεξιά» των νεοφιλελευθέρων του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ο Κώστας Καραμανλής δεν ανήκει στη «μαύρη δεξιά», όπως δεν ανήκει και στην «εμπριμέ» και θα χρειαστεί να το ξεκαθαρίσει αμέσως, αν πράγματι ενδιαφέρεται να επιστρέψει στο πολιτικό προσκήνιο «επανιδρυμένος».   
Με αυτή την έννοια ο Κώστας Καραμανλής πρέπει να κτίσει από την αρχή την αναφερόμενη (πολιτική) ταυτότητά του. Και αυτό δεν πιστεύω πως θα μπορούσε να κάνει αποτελεσματικά όσο η Ελλάδα ανήκει στο Eurogroup. Όσο η Ελλάδα θα ανήκει στην πολιτικοοικονομική κλινική του Eurogroup, δεν θα υπάρχει χώρος για τον Καραμανλή, ούτε για κάποιον άλλον «Καραμανλή» από αριστερά. Και επειδή ακριβώς δεν υπάρχει τέτοιος «χώρος» οι συστημικοί και αντισυστημικοί απατεώνες κάνουν πάρτι στην Ελλάδα, εξευτελίζοντας όποιον αγκαλιάζουν ή απλώς ακουμπούν.

Φαντάζομαι πως ο Καραμανλής θα αναζητεί αυτή την στιγμή χώρο και μέσο «απολύμανσης», μετά την σημερινή επίθεση φιλίας, με θερμό εναγκαλισμό από κάθε απατεώνα ή απατεωνίσκο. Έτσι θέλω να φαντάζομαι! Δυστυχώς, είναι η ίδια αγκαλιά που πνίγει και βρωμίζει καθημερινά και τον Τσίπρα. Είναι να μην σε αγαπήσει ο «απατεώνας-έμπορος»! Θα σε «πουλήσει» και μάλιστα σε εξευτελιστική τιμή, αν δεν μπορεί να σε ανταλλάσσει τμηματικώς με διαρκώς περισσότερα προνόμια και παροχές!... 

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Από το πατρίδα στο παρτίδα ήταν επτά χρόνια κατηφόρας!


Δεν πρόκειται για σαρδάμ του παρουσιαστή! Είναι απλώς η φυσιολογική εξέλιξη της διαδικασίας συντεταγμένης χρεοκοπίας της Ελλάδας με εσωτερική υποτίμηση που υποκαθιστά το «πατρίδα» με το «παρτίδα».  Ένας αναγραμματισμός που δεν έχει σχέση με τη (κοινή) γραμματική, αλλά με την πολιτική της γραμματικής.
Μετά από επτά χρόνια αντιευρωπαϊσμού, ύφεσης και καταστροφής κεφαλαίου και εργασίας - στο πλαίσιο των αυτοματοποιημένων σχέσεων υποτέλειας που ορίζει το καθεστώς των μνημονίων με την τρόικα - δεν είναι καθόλου παράδοξο το «εξευτελιζόμαστε ως κυβέρνηση για να σωθεί η πατρίδα» να λέγεται: «αγωνιζόμαστε για να σωθεί η παρτίδα της οικονομικής μας υπανάπτυξης»!
Δεν υπάρχει μόνον οικονομία της ανάπτυξης, υπάρχει και οικονομία της υπανάπτυξης. Για να σωθεί η παρτίδα της δεύτερης «παίζουν» τα ρέστα τους οι όμηροι/υπουργοί του Αλέξη Τσίπρα στις Βρυξέλλες. Αν σωθεί αυτή η παρτίδα, προφανώς δεν θα καταστραφεί η πατρίδα, καθώς αυτό έχει ήδη επισυμβεί την εποχή που «σώθηκε η πατρίδα», με την αχαρακτήριστη και ιστορικώς μοναδική σε αβελτηρία μεθοδολογία διάσωσης του ευρωπαϊκού και διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος από την σοβαρή απειλή της πιστωτικής κρίσης της Ελλάδας.
Έχει πάντως ενδιαφέρον για τον πολιτικό επιστήμονα και ασφαλώς τον κοινωνιολόγο το πώς από το «για να σωθεί η πατρίδα» φτάσαμε μετά από επτά δραματικά χρόνια να ορίζουμε ως κράτος και αγορά τη διάσωση με όρους παρτίδας και όχι πατρίδας: «για να σωθεί η παρτίδα».
Για τον δημοσιογράφο φαίνεται να μην έχει σημασία. Τι πατρίδα, τι παρτίδα! Προσωπικά τον κατανοώ πλήρως. Η Ελλάδα μετεξελίχθηκε αντικειμενικά και μέσα σε μια επταετία από πατρίδα σε παρτίδα. Μόνον που δεν συμμετέχει στην παρτίδα αυτή ο ελληνικός λαός – όπως ασφαλώς δεν συμμετείχε και στις προηγούμενες. Η πολιτική συμμετοχή δια των εκλογών που αφορά στην πατρίδα, αντιφάσκει απολύτως οντολογικώς με τη συμμετοχή στις αποφάσεις για να σωθεί η παρτίδα με την τρόικα. Και αυτό δεν είναι απλώς «έλλειμμα» δημοκρατίας, είναι μετουσίωση του αστικού πολιτεύματος σε παρτίδα πολιτικής νομιμοποίησης ενός νέου κοινωνικού μοντέλου που δεν υπερασπίζεται ανοιχτά κανείς στην Ελλάδα. Έχει κόστος που κανείς δεν μπορεί να επωμισθεί.

Και έτσι για να διασκεδαστεί αποτελεσματικά το αβάσταχτο πολιτικό κόστος των νέων μέτρων εσωτερικής υποτίμησης και απαξίωσης, «συμβουλεύω» κυβέρνηση και αντιπολίτευση την 25η Μαρτίου αντί για το σύνθημα «Αθάνατη Ελλάδα», να χρησιμοποιήσουν το σύγχρονο, καινοτόμο και ασφαλώς δημιουργικό και σοσιαλνεοφιλελεύθερο σύνθημα - το οποίο υπερβαίνει αναμφισβήτητα τη μιζέρια της πατρίδας - «Αθάνατη Παρτίδα»! Τι νομίζεις αναγνώστη μου, και ο Αθανάσιος Διάκος σε μια παρτίδα έπαιξε και έχασε. Για μια παρτίδα αγωνίστηκε και ανασκολοπίστηκε! Για τις λεπτομέρειες του ανασκολοπισμού θα μιλήσει - κάποια στιγμή - ο Ευκλείδης Τσακαλώτος ή ο βιογράφος του!...

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Ο εξευτελισμός είναι μόδα, αλλά δεν θα περάσει έτσι απλά!

Επιμένουν οι ντεμοντέ και γράφει το «ΠΡΙΝ»: «Όχι, ο εξευτελισμός δεν είναι  cool, είναι ντροπή».
Μην επιμένεις, δεν είναι ντροπή πλέον ! Ο εξευτελισμός είναι μόδα διεθνώς και η καταστατική πραγματικότητα στη σημερινή Ελλάδα. Το «Survivor» δεν αναπαριστά απλώς αυτή την πραγματικότητα, αλλά την διασκεδάζει μυθοπλαστικά, ορίζοντάς την ηρωικά. Είναι ήρωας της καθημερινότητας αυτός που ηδονίζεται με τον (αυτο)εξευτελισμό του και που απολαμβάνει το ρεζίλεμά του και ασφαλώς την διαδικασία ρεζιλέματος του Άλλου. Και αν δεν είναι ακόμη, έχει μεγάλες πιθανότητες να γίνει αύριο.
Η ζωή αν δεν είναι ρόλος και παράσταση εξευτελισμού παύει να έχει νόημα, από τη στιγμή που όλα όσα έδιναν νόημα στην ύπαρξη εξευτελίζονται καθημερινά σε μια ολοκληρωτική αγορά, η οποία υποκαθιστά οντολογικά και λειτουργικά την κοινωνία.  
Η φιλαυτία είναι χαρακτηριστικό του νικητή και τονίζεται από την παράσταση ηγεσίας και ηγεμονίας, με την υποκριτική μορφή του αλτρουισμού και της φιλαλληλίας. Χωρίς αυτή την απόλυτη υποκρισία η επιβίωση θα αντέφασκε με την ηγεμονία. Η επιβίωση θα ήταν ήττα και όχι νίκη! Θα ήταν ντροπή και όχι θρίαμβος!
Τι διδάσκει στην πραγματικότητα το «Survivor»; Την μόδα της επιχειρηματικότητας στην αναρχοκαπιταλιστική της εκδοχή. Ουσιαστικά αποτελεί το σχήμα υποκατάστασης της κοινωνικότητας από την επιχειρηματικότητα. Και όλα αυτά για μία επιβίωση που συνδέεται με την καταστροφή του Άλλου. «Ο θάνατός σου η ζωή μου»! Η ήττα σου νίκη για την επιβίωσή μου! Ο αποκλεισμός σου μοναδική συνθήκη για την δική μου πρόοδο και ευημερία! Η δόξα του πλέον χυδαίου ρεαλιστικού ατομισμού.
Είναι καινούρια όλα αυτά; Δυστυχώς όχι! Είναι τόσο παλιά όσο τα κλασικά οικονομικά και η κοινωνιολογία και πριν από αυτά φιλοσοφικά ρεύματα και ατομικιστικές φιλοσοφικές προσεγγίσεις. Το καινούριο της υπόθεσης είναι το «παιχνίδι» μέσω του οποίου αποκτούν ισχυρό παιδαγωγικό impact σε ευρύτερα στρώματα του πληθυσμού και γίνονται μόδα. Ωστόσο, μια μορφή μόδας που δεν μπορεί και δεν θα περάσει έτσι απλά, όπως άλλες επιμέρους μόδες της αγοράς, αλλά θα περάσει αφού προηγουμένως καταστρέψει απολύτως την σχέση ηθικού – πολιτικού που δομεί κάθε κοινωνία για να μπορεί να ορίζεται ως τέτοια. Και τότε θα ξανασυζητήσουμε για την έννοια του επιζώντος!
Μου αρέσει που ο αγαπητός Κυριάκος Μητσοτάκης έρχεται σήμερα να αγωνιστεί για την «αποποινικοποίηση της επιχειρηματικότητας» στην Ελλάδα! Με συμπάθεια το λέω: Αν το πιστεύει, έχει μείνει πολύ πίσω στο ζήτημα. Δεν είμαστε εκεί που ίσως βρισκόμαστε στην Ελλάδα πριν από κάμποσα χρόνια. Οι εποχές πλέον μεταβάλλονται με μεγάλη ταχύτητα διεθνώς και η ελληνική κρίση λειτουργεί σαν επιταχυντής της ιστορίας σε ο, τι αφορά στην ελληνική κοινωνία. Άδηλα και σε μεγάλο βαθμό «υπόγεια» και παραθεσμικά διαλύεται το πλέγμα κανονικότητας και νομιμότητας που αποτελούσε θεμέλιο της πολιτείας και πλαίσιο ανάπτυξης των κοινωνικών και παραγωγικών σχέσεων. Με άλλα λόγια, διαμορφώνεται ένα ηθικοπολιτικό κενό, το οποίο έρχεται να καλύψει ο «Survivor» που παρίσταται ως κοινωνικός ρόλος με τα χαρακτηριστικά και την προσωπικότητα του νικητή στο συγκεκριμένο παιχνίδι.
Αυτό δεν αφορά στην «αποποινικοποίηση της επιχειρηματικότητας», αλλά στον απόλυτο εκχυδαϊσμό της επιχειρηματικότητας. Στο επιχειρηματικό πνεύμα δεν υπάρχει πια η έννοια του εξευτελισμού όπως πριν. Καλός επιχειρηματίας σε κάθε παραγωγικό τομέα είναι ο καλά εξευτελισμένος επιχειρηματίας. Δηλαδή, αυτός που αναγνωρίζεται ως τελικός νικητής μέσω εξευτελιστικών διαδικασιών για την επικράτησή του. Κάπως έτσι αναπτύσσεται ο ανταγωνισμός για το ποιος θα εξευτελιστεί περισσότερο!
Πριν από λίγα χρόνια κάθε επιχειρηματίας, πολιτικός, δημοσιογράφος ή άλλος επαγγελματίας που διατηρούσε φιλοδοξίες κοινωνικής ανόδου και επέκτασης/προόδου στην αγορά (του) αγωνιζόταν για την ανάπτυξη και προβολή ενός προφίλ, το οποίο τουλάχιστον δεν θα περιείχε εξευτελιστικά στοιχεία. Αντίθετα, η σημερινή μόδα της ελευθέριας αγοράς όχι μόνον επιτρέπει τον εξευτελισμό, αλλά τον συνδέει ευθέως και θετικά με την πολιτική και κοινωνική νομιμοποίηση. Αν δεν είσαι κατεξευτελισμένος προσωπικά και δεν έχεις δεκάδες κατηγορίες στην πλάτη και κάμποσες καταδίκες, δεν αναγνωρίζεσαι ως κάτι σημαντικό τη σήμερον! Είσαι ένα τίποτα, ανίκανο να εσωτερικεύσει το πνεύμα της εποχής. Ένας/μία ντεμοντέ, ένας από χέρι χαμένος, ένας οπισθοδρομικός που αδυνατεί να συλλάβει το πνεύμα της εποχής και να προσαρμοστεί στη νέα μορφή επιχειρηματικότητας, η οποία ορίζει όχι απλώς τον επιχειρηματία, αλλά και τον κάθε άνθρωπο ως νικητή, στον βαθμό που είναι έτοιμος να ρεζιλευτεί δημοσίως, εμφανιζόμενος παράλληλα ως «θύμα» της άτιμης κοινωνίας ή ζωής.
Για να είσαι με τους νικητές πρέπει οπωσδήποτε η αναφερόμενη ταυτότητά σου να περιέχει το μοιραίο. Να είσαι μοιραία ή μοιραίος. Αυτή, η στην πραγματικότητα μεταμοντέρνα φυσιολογικότητα αποτελεί μορφή κοινωνικής παιδαγωγικής που καταργεί όλα τα παιδαγωγικά πρότυπα που αναπτύχθηκαν κατά τη νεωτερικότητα και τον μοντερνισμό. Στην ουσία καταργεί την έννοια της ιστορίας και παραστάσεις της ιδεολογίας. Όλα μεταβάλλονται σε μία case study για την επιβίωση με μοναδική προϋπόθεση την ανοχή σου και την αντοχή σου στον αυτοεξευτελισμό και την μάχη σου για τον εξευτελισμό των άλλων.
Δεν ξέρω αν αυτό αποτελεί τον «πάτο» στον κοινωνικό βούρκο, αλλά σίγουρα αποτελεί μία διαδικασία κοινωνικής διάλυσης και εκχυδαϊσμού της προσωπικότητας με την μορφή μίας μαζικά πλέον νομιμοποιημένης βαρβαρότητας. Μετά από αυτό επίτρεψέ μου, αναγνώστη μου, να κλείσω με το σύνθημα/μήνυμα: Βοήθεια, θέλω πίσω την ουρά μου! Για να ισορροπήσουμε κάπως, βρε αδελφέ! 


Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Οι ψευδείς ειδήσεις κατασκευάζονται όπως ακριβώς και οι άλλες!


Σοκαρισμένη η διεύθυνση ειδήσεων του MEGA λάμβανε το πολιτικό ρεπορτάζ του απεσταλμένου της από το Βελιγράδι ή/και το Ζάγκρεμπ κατά την πρώτη περίοδο του πολέμου που διέλυσε τη Γιουγκοσλαβία.  Ένα ρεπορτάζ που δεν παραγόταν στο «μέτωπο» - το οποίο δεν είχε πάρει ακόμη γενικευμένη φωτιά - αλλά ούτε σε κυβερνητικά ή αλλά γραφεία παραγωγής ειδήσεων προς εξυπηρέτηση κάποιας προπαγανδιστικής γραμμής. Δεν έμοιαζε με τις ειδήσεις του Reuters και του Associated Press από την περιοχή. Είχε σημαντικές διαφορές ως προς τα πραγματικά συμβάντα και τις προεκτάσεις τους.
 Ήταν ένα ρεπορτάζ που αγνοούσε συνειδητά το Reuters και το Associated Press, όπως και οποιαδήποτε άλλη παράγωγη πηγή ειδήσεων και ενδιαφερόταν αποκλειστικά για την πρωτογενή, αυθεντική, συνήθως off-the-record πηγή σε ξενοδοχεία, ταβέρνες, αυτοκίνητα, ακόμη και απίθανους χώρους, όπου υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι, στρατιωτικοί, διπλωμάτες και επαναστάτες-αποσχιστικοί με συναντούσαν. Δεν ήταν εύκολες οι συναντήσεις αυτές και οι περισσότερες δεν θα πραγματοποιούνταν χωρίς την ολόθερμη βοήθεια ελλήνων διπλωματών, «μεταφραστών» και κάποιων άλλων ελλήνων και ξένων που γνώριζαν καλά πρόσωπα και πράγματα. Αυτοί ήταν η εγγύηση πως αυτά που μάθαινα ήταν για να διαμορφώσω προσωπική άποψη για τα γεγονότα και όχι για αποσπασματική-προπαγανδιστική χρήση. Στο βαθμό που κέρδιζα την εμπιστοσύνη ενός μεγάλου εύρους εκ των αντιπάλων-πρωταγωνιστών στο γιουγκοσλαβικό δράμα της διάλυσης, μπορούσα να κρίνω σωστά (και μάλλον αμερόληπτα) πολιτικές, στρατιωτικές και διπλωματικές κινήσεις και να «προβλέψω» πρωτοβουλίες ή να προβλέψω το πιθανό αποτέλεσμα πρωτοβουλιών σε Ομοσπονδιακό και διεθνές επίπεδο. Με άλλα λόγια, να διηγηθώ τι συμβαίνει πραγματικά (ανταγωνιστικά) και τι μέσα σε αυτό είναι η είδηση των ημερών ή της ημέρας.  
Μα, αυτό δεν είναι ακριβώς «η είδηση»! Λάθος, χωρίς αυτό δεν μπορεί να παραχθεί καμία απολύτως είδηση. Η μετάδοση της είδησης εμπεριέχει και τον κώδικα για τη διαμόρφωση μηνύματος από τον αποδέκτη - τον τηλεθεατή στην περίπτωσή μας. Η μάθησή μου στη γιουγκοσλαβική κρίση, δομούσε ένα σφαιρικό γνωστικό μοντέλο για να κρίνω τι είναι είδηση και τι δεν είναι. Τι είναι αυτό που μια προπαγανδιστική δομή σχηματίζει και ορίζει σαν Ψευδές ή αληθές. Πώς, εσύ ο πολιτικός παράγοντας, για να ορίσεις την αληθινή είδηση, διασπείρεις - εσύ ο ίδιος - ψευδείς ειδήσεις, με φορέα τον δημοσιογράφο, χωρίς ασφαλώς να νοιάζεσαι για το κύρος του.
 Ο αποδέκτης της πληροφορίας είναι το κρίσιμο στοιχείο της επικοινωνίας και όχι ο πομπός του μηνύματος (είδηση). Μαζί με το συμβάν που μεταφέρεις ως είδηση είναι ενσωματωμένος και ο κώδικας ερμηνείας του από τον αποδέκτη. Και με αυτή την έννοια οι ψευδείς ειδήσεις - που προβληματίζουν ιδιαίτερα σήμερα, ακόμη και στην Ελλάδα με το περιστατικό της «είδησης για προκήρυξη εκλογών»  - κατασκευάζονται όπως ακριβώς οι άλλες!  
Κόλαση για τους συναδέλφους μου στο MEGA ήταν οι ανταποκρίσεις μου από τη Γιουγκοσλαβία! Τι να κόψουν και τι να αφήσουν, κατά τη στιγμή που άλλα περιείχαν τα τηλεγραφήματα των διεθνών πρακτορείων! «Διάβαζε τουλάχιστον τι γράφουν για να προσαρμόζεις αυτά που λες», ήταν η παρότρυνση ενός εξαιρετικού και πολύπειρου συναδέλφου, που ασκούσε τότε καθήκοντα διευθυντή. Ενώ εγώ του εξηγούσα πως δεν χρειαζόταν να «διαβάσω» τίποτε μια και ήμουν κάμποσες ώρες της ημέρας στα γραφεία του Reuters, παρακολουθώντας τα «κεντρικά» - και όχι οι δημοσιογράφοι του στην περιοχή - να είναι αυτά που διαμόρφωναν τον κώδικα ερμηνείας κάθε συμβάντος, πλάθοντας τελικά κάθε είδηση. Τα ήξερε και αυτός, αλλά τι να κάνει; Είναι επανάσταση να αγνοήσεις τα διεθνή πρακτορεία. Και η επανάσταση δεν γίνεται από δημοσιογράφους. Ασφαλώς δεν γίνεται και χωρίς αυτούς!
Θέλω με το σημείωμα αυτό να απαντήσω στο σχετικό σχόλιο / «άποψη» υπό τον τίτλο «Ψευδείς ειδήσεις και παραμύθια» της «Εφημερίδας των συντακτών». Ο δημοσιογράφος για να προστατεύσει τον εαυτό του και το κοινό (του) από «ψευδείς ειδήσεις» πρέπει να απεγκλωβιστεί από τον επαγγελματικό του ανταγωνισμό και τις ορθολογικές / κατεστημένες συνθήκες άσκησης του επαγγέλματός του – από τον πολιτικό στην ουσία ανταγωνισμό που διαμορφώνει τον κώδικα ερμηνείας συμβάντων, αλλά και τα συμβάντα αυτά καθ΄ εαυτά ως γεγονότα. Είναι ακριβώς αυτός ο κώδικας που σε καθιστά εν δυνάμει φορέα «ψευδών ειδήσεων», με τον ίδιο τρόπο που σε ορίζει ως έγκριτο λειτουργό της δημοσιογραφίας, που μεταδίδει «μη-ψευδείς ειδήσεις».
Τί να σημαίνει άραγε αυτή η διαφοροποίηση σε προσωπικό επίπεδο για αυτοπροστασία και σεβασμό των αποδεκτών της είδησης (σου); Ποια θα μπορούσε να είναι μακροπρόθεσμα η τύχη αυτού του δημοσιογράφου; Η απάντηση είναι γνωστή. Ας μην κοροϊδευόμαστε, λοιπόν! Οι ψευδείς ειδήσεις είναι η άλλη όψη της δημοσιογραφικής πραγματικότητας. Είναι πραγματικότητα που διαμορφώνει πολιτικά γεγονότα, όπως και οι ειδήσεις που δεν διαψεύδονται, αλλά με μεγαλύτερη ένταση στο μήνυμα κατά την διαδικασία διάψευσης. Αυτό δεν είναι καινούργιο φαινόμενο. Το καινούργιο αυτής της υπόθεσης είναι η ταχύτητα και το εύρος αναμετάδοσης της ψευδούς ειδήσεως, που την καθιστούν μια πανίσχυρη στιγμή «αλήθειας», ικανή να προκαλέσει πολιτικές εξελίξεις σημαντικότερες από τις ειδήσεις που δεν διαψεύδονται επίσημα.
Η φήμη είναι πάντοτε ισχυρότερη από την πραγματικότητα, επειδή αντί για έναν κοινό κώδικα ερμηνείας, χρησιμοποιεί το αιφνιδιαστικό στοιχείο που διαταράσσει αυτόν τον κώδικα. Στον κόσμο μας όπου η (κανονική) πολιτική υποχωρεί, ολοένα και περισσότερο η ζωή θα διαμορφώνεται στο πλαίσιο ψευδών ειδήσεων. Οι ψευδείς ειδήσεις εκφράζουν την αντικανονικότητα - την καταστροφή της κλασικής οντολογίας - στον καταστατικό χαρακτήρα του πραγματικού. Και για αυτό είναι ένα πολύτιμο εργαλείο πολιτικών που εμφορούνται από ολοκληρωτικές αντιλήψεις.

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Η ποιοτική διάσταση του βιώματος της ανεργίας θα κινήσει την ιστορία στην Ελλάδα…


Η ιστορία κινείται από το βίωμα και όχι από την αναπαράστασή του στον Τύπο και στα ΜΜΕ.

Το βίωμα της ανεργίας δεν είναι απλώς η σκοτεινή και σιωπηρή όψη της στατιστικής, σαν και αυτήν που διατρέχει την κυριολεκτικώς δραματική ετήσια έκθεση του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ για την Ελληνική Οικονομία και την Απασχόληση, η οποία μάλλον αντικειμενικά επιχειρεί να «συλλάβει» και αναδείξει το… ασύλληπτο! Το τραγικό, μη-αναστρέψιμο πλέον, κοινωνικό ζήτημα που έχει προκληθεί και εξελίσσεται από την εφαρμογή της στρατηγικής της «συντεταγμένης χρεοκοπίας» με πρωτόγνωρη ιστορικώς σε μέγεθος εσωτερική υποτίμηση στην πράξη.

Η αλήθεια των μεγεθών της ανεργίας φανερώνει τον απόλυτο ή σημαντικό αποκλεισμό περισσότερων από το ένα τρίτο του εργατικού δυναμικού της Ελλάδας. Αυτό σημαίνει πως ο μισός ελληνικός πληθυσμός βρίσκεται στο φάσμα του αποκλεισμού με κοινωνικοοικονομικούς όρους. Και αυτό, αγαπητέ αναγνώστη, προκαλεί όχι απλώς για πολιτική εκμετάλλευση των ανέργων, των απασχολούμενων σε μη-σταθερές θέσεις εργασίας και ασφαλώς των οικογενειών τους, αλλά για πολιτικές εξελίξεις πέραν κάθε φαντασίας. Το σημερινό πολιτικό δυναμικό της Ελλάδας «φωλιάζει» όχι απλώς στην ποιοτική διάσταση της ανεργίας, με την κυκλική να μειώνεται ελάχιστα και την διαθρωτική να μεγεθύνεται εξοντωτικά, προκαλώντας πρωτόγνωρα μετά τον πόλεμο κοινωνικά αδιέξοδα, αλλά μάλλον περισσότερο σε αυτό καθ’ εαυτό το βίωμα της ανεργίας. Στο πώς ο καθένας βιώνει αυτή τη μορφή αποκλεισμού και πώς αντιδρούν οι γύρω του, το κράτος και η αγορά.   

Δεν είναι, λοιπόν, η ποιοτική διάσταση της ανεργίας αυτή που θα «κινήσει» την ιστορία στην Ελλάδα, όπως ενδεχομένως νομίζει ο επιστήμονας που ερευνά ορθώς μεθοδολογικά το φαινόμενο, αλλά η ποιοτική διάσταση του βιώματος της ανεργίας.

Το υποκειμενικό βίωμα έχει κρίσιμη πολιτική σημασία και όχι οι κοινωνικές και ατομικές/προσωπικές αντικειμενικότητες (παράγωγα)  που συνυφαίνονται με αυτή τη μορφή αποκλεισμού.

Αν δεν έχεις νοιώσει τις συνέπειες της ανεργίας στο «πετσί» σου και στον «κόσμο» σου, μάλλον δεν καταλαβαίνεις τι εννοώ ακριβώς. Προσπάθησε, αλλά δεν πιστεύω πως θα νοιώσεις την - συνειδητά αποφορτισμένη συναισθηματικά - γραφή μου. Όσους βλέπω να μιλούν πολιτικάντικα και να διαπληκτίζονται με άλλους και με ιδιαίτερο «πάθος» για την ανεργία, δεν τους υπολήπτομαι! Δεν ξέρουν για ποιο φαινόμενο μιλούν. Αυτός που ξέρει «πνίγεται» από το τραύμα και δυσκολεύεται να απαντήσει με ειλικρίνεια για το προσωπικό του δράμα. Όσοι τα καταφέρνουν και μιλούν για την τραγωδία τους στην καθημερινότητα, αντλούν επιχειρήματα από εξωτερικές προς αυτούς νοηματοδοτήσεις και προσλήψεις της ανεργίας. Ιδεολογικοποιούν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το δράματα τους και αυτό κάτι δείχνει για τον κοινωνιολόγο ή τον πολιτικό επιστήμονα, αλλά στην πραγματικότητα παραμορφώνει την πολιτική αίσθηση του ανέργου, μέσα σε έναν κόσμο που προσβάλει το θεμέλιο της ύπαρξης και όχι το θεμέλιο της συνύπαρξης και της δημοκρατίας.

Η ανεργία, αναγνώστη μου, είναι αρρώστια. Μια κοινωνική πανούκλα με διαφορετικά ψυχικά και ψυχοσωματικά συμπτώματα για τον κάθε άνεργο. Και η διαφοροποίηση αυτή είναι άσχετη στη σημερινή ελληνική κοινωνία από την κοινωνική του διαστρωμάτωση (ομάδα, τάξη) – σε αντίθεση με αυτό που συνέβαινε πριν από την τρέχουσα κρίση. Έχει σχέση με άλλους παράγοντες και σχέσεις ατομικής ανάπτυξης και ασφαλώς κοινωνικοποίησης. Έχει σχέση με τη δόμηση του «υπερεγώ» εντός της αγοράς. Και στο βαθμό που η ελληνίδα και ο έλληνας νοιώθουν αποκλεισμένοι από την αγορά - συνήθως από κάποια συγκεκριμένη αγορά αναφοράς - βιώνουν μια ζωτικού χαρακτήρα μορφή απόρριψης, η οποία έχει ως αποτέλεσμα την αποδιοργάνωση της προσωπικότητας.

Ο σημερινός άνεργος και ιδιαίτερα ο μακροχρόνια άνεργος είναι ο αυριανός «απροσάρμοστος» - και χωρίς εισαγωγικά - πολίτης. Η ανεργία του γίνεται συνθήκη σοβαρής και στις περισσότερες περιπτώσεις μόνιμης διαταραχής της προσωπικότητάς του, οδηγώντας σε νευρώσεις και ψυχώσεις, από τις οποίες παράγεται ο «έλληνας πολίτης μετά τη κρίση». Θα είναι πλέον το τραύμα της ανεργίας που θα καθορίζει την πολιτική στάση και συμπεριφορά των Ελλήνων. Και όσοι πολιτικοί πιστεύουν πως θα καταφέρουν να χειραγωγήσουν προς το συμφέρον τους τη δραματική δυσαρμονία μεταξύ του «εκείνου», του «εγώ» και του «υπερεγώ» αυταπατώνται. Ο σημερινός άνεργος είναι μια «βόμβα», την οποία δεν μπορεί να «εξουδετερώσει» κανείς πολιτικός σχηματισμός. Είναι η «βόμβα» στα θεμέλια του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Και όποιος παίζει με τις βόμβες κινδυνεύει ασφαλώς να τιναχθεί στον αέρα.

 Συμβουλή: Αν δεν μπορείς να προσφέρεις συνθήκες αξιοπρεπούς, σταθερής εργασίας στον λαό που κυβερνάς, μην μιλάς για ανεργία. Μην προκαλείς την «βόμβα»! Δεν ξέρεις, όπως δεν ξέρω, πώς και πότε θα σκάσει. Και δεν ξέρουμε επειδή η «βόμβα» αυτή δεν έχει ενιαία δομή. Αποτελείται από δύο εκατομμύρια περίπου ξεχωριστά τμήματα, που λειτουργούν αυτόνομα. Η διαταραχή της δυναμικής ισορροπίας των τμημάτων της κάθε προσωπικότητας-άνεργος, διαταράσσει και την πολιτική δομή της «βόμβας» πάνω στην οποία στρογγυλοκάθεται η ελληνική πολιτική και οικονομική ελίτ, νομίζοντας πως πρόκειται για πολυθρόνα!...

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Από την Ευρώπη των Λαών στην Ευρώπη των Πολλαπλών Επιλογών και ακόμη παρακάτω!

Η πολιτική είναι γλώσσα και υλικός μετασχηματισμός, στο πλαίσιο ενός δυναμικού και μιας διαδικασίας παραγωγικής και κοινωνικής (ανα)διάρθρωσης και (ανα)διανομής. Με τη γλώσσα του νεοφιλελευθερισμού δεν κάνεις ασφαλώς σοσιαλιστική πολιτική, ασκείς νεοφιλελεύθερη πολιτική-πρακτική.
Αυτά «διαφεύγουν» από τους σημερινούς αριστερούς κυβερνήτες στην Ελλάδα, επειδή προφανώς μεγάλωσαν με το αριστερό ή αριστερίστικο lifestyle και τις κορώνες του λαϊκιστικού ιδιώματος του μαρξιστικού λόγου και όχι με τη σοβαρή μελέτη μεθοδολογιών που καθόρισαν και καθορίζουν (ανταγωνιστικά) ιστορικά την εξέλιξη της ανθρωπότητας, των πολιτικών συστημάτων, των κινημάτων, της παραγωγής και των ιδιαίτερων κοινωνιών ή λαών, όπως και των διεθνών σχέσεων και πολιτικών. Έτσι, με άνεση και άφθονη σαχλαμάρα περνούμε από την έννοια της «Ευρώπης των λαών» σε εκείνη της «Ευρώπης των πολλαπλών επιλογών», δηλαδή από την αριστερή πολιτική discourse στη μεταμοντέρνα δεξιά discourse, εμφανίζοντας μάλιστα τον εαυτό μας (: Τσίπρας) σαν ανήσυχο ευρωπαίο σοσιαλιστή διανοούμενο!
Η έννοια των «επιλογών» στο πλαίσιο των συμφραζομένων που ορίζουν διαλογικώς την ΕΕ, είναι ένα σαφές νεοφιλελεύθερο master point, το οποίο γεμίζει με περιεχόμενο από μια σειρά nodal points στον ίδιο γλωσσικό ιστό. Π.χ.: ευκαιρία, πρόκληση, επάρκεια, ευχέρεια, ικανότητα, διάθεση, αξιολόγηση, διακυβερνητικό μοντέλο, υπευθυνότητα, συμμόρφωση, προθυμία. Φαντάσου, αναγνώστη μου, τον ιστό της αράχνης στο κέντρο του οποίου βρίσκεται η λέξη «επιλογή», ενώ  γύρω από αυτήν και ως κόμβοι του ιστού αναπτύσσονται οι λέξεις που προανέφερα, μαζί με μια σειρά άλλων ασφαλώς που (συν)ορίζουν τη γλωσσική δομή του νεοφιλελευθερισμού ως ενιαίο, ολοκληρωμένο μεταφιλοσοφικό, πολιτικό, οικονομικό, πολιτισμικό, υφολογικό και κοινωνικό, γλωσσικό μοντέλο, το οποίο διαμορφώνει την κυρίαρχη αντιληπτική και συναισθηματική δομή του σύγχρονου γνωστικού μας μοντέλου. Πρόκειται για το «τέλος της ιστορίας», το τέλος της σύνδεσης ηθικής-πολιτικής και το τέλος κάθε κανονιστικής προσέγγισης.
 Ε, πάνω σε αυτό και μέσα σε αυτή την αντιληπτική και συναισθηματική δομή κτίζει τη σημερινή του πολιτική, αναφερόμενη ταυτότητα ο κύριος Αλέξης Τσίπρας, προσποιούμενος την εναλλακτική, αριστερή έκφραση, εντός της νεοφιλελεύθερης ΕΕ! Και το χειρότερο, αγωνιστές, ακόμη και διανοούμενοι σύντροφοί του από τον χώρο των κινημάτων ακολουθούν και υπερθεματίζουν, χρησιμοποιώντας την ίδια γλώσσα, η οποία δεν ασκεί κριτική στον νεοφιλελευθερισμό, αλλά «πρόστυχα» - εμφανιζόμενη σαν κριτική απεικόνιση και παρέμβαση (καφενείου και όχι μεθοδολογική) σε αυτόν - έρχεται να τον νομιμοποιήσει πολιτικώς και κυρίως πολιτισμικώς και να τον εμβαθύνει στη συνείδηση και στο υποσυνείδητο τουλάχιστον των σύγχρονων ελλήνων μη-λενινιστών αριστερών.
Και γιατί συμβαίνει αυτή η φάρσα; Δεν είμαι σίγουρος, αλλά σίγουρα τα αίτια είναι αρκετά και σύνθετα, αν και ο αιτιατός μηχανισμός μάλλον ένας: ανεκπαίδευτοι στις πολιτικές μεθοδολογίες, λιγούρηδες της εξουσίας που υπερεκτιμούν την ικανότητά τους να εξαπατούν τον αποδέκτη του μηνύματός τους, υιοθετούν άκριτα λέξεις  - που φαντάζουν στα μάτια τους ελκυστικές και μοντέρνες, με την προοδευτική μάλιστα έννοια - τις οποίες αραδιάζουν ως δήθεν εναλλακτικές προσεγγίσεις (: όχι ΕΕ πολλών ταχυτήτων, αλλά ΕΕ πολλαπλών επιλογών) για να εντυπωσιάσουν και να δείξουν πως εμφορούνται από διαφορετική από την κυρίαρχη στην ΕΕ φιλοσοφία.
Στην πραγματικότητα πράττουν αυτό που κάνει ένας αντιδραστικός έφηβος. Χρησιμοποιούν τη γλώσσα των «μεγάλων» και της αγοράς για να δείξουν πως είναι «μεγάλοι» και αυτοί, ενώ ταυτόχρονα με την ίδια γλώσσα επιχειρούν να αμφισβητήσουν τον κόσμο των «μεγάλων». Ασφαλώς και στην πραγματικότητα η προσπάθειά τους αυτή δείχνει την αγωνία τους για συμμόρφωση και προσαρμογή στην αγορά. Θέλουν να δείξουν πως ενώ δεν είναι κάτι διαφορετικό (μιλούν άπταιστα τη γλώσσα των «μεγάλων»), είναι διαφορετικοί/μοναδικοί /αντίθετοι/ αντιφρονούντες. Αυτό ενισχύει την διαδικασία κοινωνικοποίησης του έφηβου στον κόσμο των ενηλίκων, όπως το περί «Ευρώπης των πολλαπλών επιλογών» στη θέση εκείνου της «Ευρώπης των λαών» ενισχύει την κοινωνικοποίηση του κυρίου Τσίπρα στον κόσμο της ευρωπαϊκής ελίτ, εναρμονίζοντας μάλιστα τον ΣΥΡΙΖΑ με τον «ιδεογλωσσικό» πυρήνα του νεοφιλελευθερισμού.

Μπορεί η Ελλάδα να απέτυχε να παραμείνει στον πύρινα της ΕΕ, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να εγκαταλείψει την προσπάθεια γλωσσικού εναρμονισμού με τον νεοφιλελευθερισμό! Είναι και αυτό μια επιλογή! Αγαπητοί μου, η ΕΕ δεν διέπεται από την έννοια της «επιλογής», όπως ο σεξουαλικός προσανατολισμός, αλλά από άλλες έννοιες που έχουν να κάνουν με τη δομή και τη λειτουργία της. Αυτές οι λέξεις αποκλείστηκαν από το στόμα του σημερινού Αλέξη(ς), για να αντικατασταθούν από τις λέξεις της ολοκληρωτικής αγοράς, τις οποίες οι «Μέρκελ, Ολάντ, Ραχόι και Τζεντιλόνι» «διδάσκουν» στον Αλέξη, αλλά δεν χρησιμοποιούν οι ίδιοι όταν μιλούν μεταξύ τους! Και αυτό δεν είναι παράδοξο, ούτε επιλογή, είναι ηγεμονική στρατηγική και παιδαγωγική. 

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Οι ειδήσεις μας τελείωσαν και ο Αύγουστος είναι ακόμη μακριά!...


Μία είναι η είδηση των ημερών: Δεν υπάρχει πολιτική είδηση στην Ελλάδα, ενώ οι πολιτικές ειδήσεις που παράγονται στο επίπεδο της ΕΕ και διεθνώς απομονώνονται από το Habitus [: σύστημα σχημάτων αντίληψης, σκέψης και δράσης, τα οποία είναι το αποτέλεσμα της ενεργούς παρουσίας των εμπειριών του παρελθόντος και διαμορφώνουν ατομικές και συλλογικές πρακτικές (Bourdieu)] που τις παράγει και εκείνο που τις προσαρμόζει στο ελληνικό περιβάλλον και τις αναμεταδίδει – ως ιδεολογικοποιημένες ασφαλώς αναπαραστάσεις της πραγματικότητας που αφορούν στη ζωή της ελληνίδας και του έλληνα.   
Δες, αναγνώστη μου, τα σημερινά πρωτοσέλιδα για να καταλάβεις τι εννοώ! Μια απέραντη «ΕΡΤ» κατάντησε ο ελληνικός Τύπος, ο οποίος συμπληρώνεται ως γενική εικόνα από ρυπαρές φυλλάδες, κατασκευασμένες από σοβαρά διαταραγμένους ψυχικά ασθενείς, οι οποίοι αναζητούν απεγνωσμένα κοινό μεταξύ άλλων, επίσης σοβαρά διαταραγμένων υπάρξεων. Πρόκειται για έναν ανταγωνισμό στο πεδίο των εκχυδαϊσμένων σχέσεων, προσώπων και καταστάσεων, από τον οποίο παράγεται ο σαχλαμάρας, «ματάκιας», βαθιά συμπλεγματικός, μνησίκακος, μισογύνης, «ουάου», ακαλλιέργητος, ρατσιστής και μαλάκας άνθρωπος, ο οποίος θεωρεί πως ζωή είναι η παράσταση (των άλλων ή/και η δική του). Όλα για τη στιγμιαία εντύπωση! Όλα τα μέσα για να κερδίσουν μια ματιά, η οποία τελικώς κατασκευάζει την ίδια την «όρασή» μας. Τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο και τον εαυτό μας μέσα σε αυτόν.
Ο Τύπος δεν αντικατοπτρίζει τη κοινωνία, την κατασκευάζει. Τα αρρωστημένα αυτά πλάσμα που δημιουργούν αυτές τις λαϊκιστικές φυλλάδες δεν αντιπροσωπεύουν τη σημερινή ελληνική κοινωνία, είναι κοινωνικοπολιτικοί θεσμοί που την παράγουν, που τη δομούν για να αναπαραχθεί πλέον αυτόματα σαν αγορά μέσα στον βούρκο, όπου τα πλέον βρώμικα και ευτελή φύκια «πωλούνται» /πλασάρονται σαν μεταξωτές κορδέλες. Και ποιο είναι το κύριο ερμηνευτικό εργαλείο αυτών των ασθενών που υποδύονται τον δημοσιογράφο; Η γλοιώδης υποκρισία και το απύθμενο θράσος, το οποίο ορίζει τον Άλλον σαν ηλίθιο. Και πράγματι γίνεσαι ηλίθιος στον βαθμό που εγκλωβιστείς στον κόσμο τους. Στο μέτρο που τους προσέξεις, που τους παρακολουθήσεις, που τους δώσεις σημασία.
Δυστυχώς, σήμερα, αυτό που θεωρούσαμε τα προηγούμενα χρόνια «κανονική δημοσιογραφία» έχει αλλοιωθεί σημαντικά από την έξη και τις ροπές που σχηματίζονται κοινωνικά από τα λαϊκιστικά έντυπα και ασφαλώς τις σιχαμερές ως ύφος και μήνυμα τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές. Αυτά δίνουν τον τόνο και οι «σοβαροί» ακολουθούν, ανταγωνιζόμενοι στη διαμόρφωση διαστροφικών ή υπερβατικών της πραγματικότητας ειδήσεων, ως παθολογικά σχήματα για να σκέπτεται, να αισθάνεται, να αντιλαμβάνεται, να αξιολογεί και να ενεργεί ο σημερινός έλληνας. Όπως είναι ντροπή να εκδίδονται σήμερα νέες «πολιτικές εφημερίδες» με το concept εκείνο προ τριάντα ή σαράντα ετών!
Εμφανίζεται σαν να είναι πλέον αδύνατον οι ειδήσεις να μπορούν να υπηρετήσουν ένα μη-παθολογικό γνωστικό μοντέλο! Όλα γράφονται και απευθύνονται σε πάσχοντες με τη γλώσσα του πάσχοντος – η οποία δεν είναι ακριβώς η γλώσσα του πάσχοντος, αλλά η γλώσσα του δημοσιογράφου, η οποία κατασκευάζεται συνειδητά σαν παθολογικό αφήγημα, αντιπροσωπεύοντας δήθεν τις επιθυμίες, τις ανάγκες, το δίκιο και το φρόνημα του απλού λαού, των εξουσιαζόμενων.
Και πού είναι η είδηση σήμερα; Στην σε κρίσιμο βαθμό «ΕΡΤοποίηση» του πρωτοσέλιδου. Στην εθνικοποίηση, δηλαδή, του πολιτικού περιεχόμενου συμβάντων που αναπαρίστανται ως γεγονότα, με την ισοπέδωση του (ανταγωνιστικού) πολιτικού τους μηνύματος. Έτσι ουδετεροποιείται το μήνυμα και αποκτά υπερεθνικό χαρακτήρα, μετατρέποντας σημειολογικά την κυβέρνηση σε υπερεθνική, από αμιγώς πολιτική δομή. Μοιάζει σαν η κυβέρνηση να είναι το χωνευτήρι όλων των ιδιαίτερων ανταγωνιστικών πολιτικών, τις οποίες εναρμονίζει στη μάχη εναντίον του κοινού εχθρού (μια το ΔΝΤ, μια ο Σόιμπλε και την άλλη ο Ερντογάν). Ο Μητσοτάκης δεν είναι εχθρός, είναι το χθες, που δεν έχει αύριο, διότι απλώς εκφράζει το παθολογικό χθες!
 Η ελληνική κοινωνία αναρρώνει, αναπτύσσεται, προοδεύει, ισχυρίζεται η κυβέρνηση κόντρα στην πραγματικότητα, η οποία με τη σειρά της ρευστοποιείται για να παραμορφώνεται εύκολα και να κατασταλάζει δια του Τύπου στο μυαλό των ελλήνων ως αγώνας εναντίον των ξένων καταπατητών, κατακτητών, επικυρίαρχων, δανειστών, εισβολέων, σφετεριστών, γεράκων και κοράκων! Σαν πολιτική της κυβέρνησης εμφανίζεται ο εθνικός αγώνας εναντίον όλων αυτών και … άντε μετά να παρουσιάσεις ειδήσεις πολιτικού χαρακτήρα! Πάνε, πέθαναν οι ειδήσεις, ας προβάλλουμε προσλήψεις ή επαναλήψεις που εστιάζουν ασφαλώς στην ψυχούλα ή στα ψίχουλα του συνανθρώπου μας. «Ειδήσεις» αγαπησιάρικες, «ειδήσεις» πονεσιάρικες, «ειδήσεις» ανωμαλιάρικες, «ειδήσεις» κουτσομπολιό, γεμάτες μυστήριο, πάθη και μοιραία λάθη! Ανθρώπινα, πράγματα, δηλαδή! Ξανά στην ελληνική ιστορία ο «εθνικός άνθρωπος», αντικατέστησε τον πολίτη και τον πολιτικό άνθρωπο στο πρωτοσέλιδο και αυτό είναι διαστροφή καί του εθνικού καί του πολιτικού.

Εξαφανίζεται ο κοινωνικός και πολιτικός ανταγωνισμός στα σημερινά πρωτοσέλιδα και αυτό γκριζάρει τον χαρακτήρα της πολιτικής κοινότητας των ελλήνων, ακόμη και τη «φαντασία», την υπέρβαση και τον μύθο που μας ορίζουν σαν εθνική οντότητα. Αυτό εκφράζει την ουσία του ολοκληρωτισμού.  Και τα σημερινά πρωτοσέλιδα αποπνέουν την διάσταση του ολοκληρωτισμού.  Ισοπεδώνουν την πολιτική και τον κοινωνικό ανταγωνισμό στην Ελλάδα. Ας το προσέξουν, όσοι τουλάχιστον συνεχίζουν να διατηρούν αντι-ολοκληρωτικά αισθήματα και αντανακλαστικά!

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Η ΕΕ των πολλαπλών επιπέδων προκαλεί πολυεπίπεδη γεωπολιτική κρίση στην Ελλάδα!...


Εμπνεόμενος από το χθεσινό πνεύμα των Βερσαλλιών, όπου οι ηγέτες της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Ισπανίας και της Ιταλίας τάχθηκαν όχι ακριβώς υπέρ μίας Ευρώπης πολλών ταχυτήτων (αυτό δεν είναι είδηση, αλλά ήδη θεσμική πραγματικότητα), αλλά υπέρ μιας Ευρώπης πολλών, διαφορετικών επιπέδων ολοκλήρωσης, θα οπλιστώ με τόλμη για να μη χάσω και εγώ τη γοητεία μου! Θα πράξω, δηλαδή, αυτό που η κυρία Άνγκελα Μέρκελ προέτρεψε να κάνουμε οι φιλοπρόοδοι ευρωπαίοι.
Δεν είναι δυνατόν ένας άνθρωπος γερμανικής παιδείας και - «δυστυχώς» για την οικογένειά μου - γερμανικής κουλτούρας, να μην αφουγκράζεται δημιουργικώς το αίτημα των καιρών, όπως το εξέφρασε χθες με σαφήνεια και αγωνία η κ. Μέρκελ:  «θα πρέπει να μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά», αφήνοντας τα βαρίδια πίσω μας!
Θάρρος, λοιπόν! Θα τα σημειώσω με γνώση και παρρησία, αδιαφορώντας για τις εύλογες αντιδράσεις φίλων και μάλλον της πλειονότητας των αναγνωστών μου. Αν το όραμα της νέας σύνθεσης των κεντροευρωπαϊκών δυνάμεων είναι αυτό που επιχειρήθηκε, μάλλον παράδοξα, ανιστόρητα και αυταρχικά, να αποδοθεί ως μήνυμα της άτυπης συνόδου του χθεσινού ηγετικού καρέ των «Μετα- Βερσαλλιών», τότε η πολυεπίπεδη - γεωπολιτική στην ουσία - κρίση που προκύπτει αντικειμενικά ως συνέπεια για την Ελλάδα, αντί να επιλυθεί με πολεμική σύγκρουση με την Τουρκία, ας επιλυθεί ευφυώς πολιτικά με τη συγκρότηση θεσμών ελληνοτουρκικής αυξημένης συνεργασίας, η οποία θα περιλαμβάνει ασφαλώς και την Κύπρο.
Αν έτσι ονειρεύονται τον γεωπολιτικό πόλο της Ευρώπης οι τέσσερεις, τότε το αντικειμενικό συμφέρον της Ελλάδας είναι να κάνει ένα άλμα προόδου διαμορφώνοντας μαζί με την Τουρκία έναν γεωπολιτικό και γεωοικονομικό πυρήνα, με τον οποίο θα μπορούσαν να συνδεθούν σε δεύτερο στάδιο και άλλες χώρες της περιοχής, οι οποίες βρίσκονται σήμερα και αυτές σε κρίση και δραματικά διλήμματα.
Η μόνη σοβαρή ελληνική απάντηση στον στρατηγικού χαρακτήρα οραματισμό των τεσσάρων θα ήταν ένα όραμα αντίστοιχου επιπέδου συνεργασίας και εναρμονισμού με την Τουρκία – καταρχήν. Μα αυτοί είναι εχθροί μας, μα είναι μουσουλμάνοι, μα είναι αντίπαλοι, μα είναι ανταγωνιστές που θέλουν να βάλουν χέρι στον πλούτο μας! Είπα, ας σοβαρευτούμε, ρίχνοντας μια ματιά στην ιστορία της Ευρώπης, για να συνειδητοποιήσουμε τα μεγέθη αίματος και έχθρας που κατασκεύασαν τις σημερινές ισχυρές φιλίες και πολύ στενές συνεργασίες ακόμη και σε αμυντικό επίπεδο, εις βάρος προηγούμενων φιλικών ή /και «ερωτικών» σχέσεων μεταξύ εθνών. Η Ευρώπη έδειξε πως από τους αλληλοσκοτωμούς και τις δήθεν αγεφύρωτες θρησκευτικές, ιδεολογικές ή εθνικές και εμπορικές αντιθέσεις μπορούμε ταχύτατα να περάσουμε στις πιο ζεστές σχέσεις φιλίας και συνεργασίας. Αυτό είναι το μάθημα που δηλώνουν πως αποτελεί κοινή γνώση των τεσσάρων, αλλά τούρκοι και έλληνες δυσκολευόμαστε να το αφομοιώσουμε στις μεταξύ μας σχέσεις!        
Οι τέσσερεις με μια φάρσα πολιτικής προχωρούν στη διατύπωση ενός στην κυριολεξία «Μετα-Βερσαλλιακού» οράματος αποκλεισμού, που «καταργεί» τη λέξη και όχι την ουσία της έννοιας «αποκλεισμός». Τώρα το λένε αυξημένη συνεργασία αυτών που μπορούν και επιθυμούν. Η Συνθήκη των Βερσαλλιών του 1919 δεν ήταν απλώς η συνθήκη ειρήνης που τερμάτισε επίσημα τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ανάμεσα στην Αντάντ και την Γερμανική Αυτοκρατορία, αλλά εκείνη που ως παράπλευρη συνέπεια στα καθ’ ημάς είχε την Μικρασιατική Εκστρατεία (:  Ελληνοτουρκικός Πόλεμος του 1919-1922) και ως αποτέλεσμα, σε ό, τι αφορά στην περιοχή μας, την Μικρασιατική Καταστροφή. Σήμερα, το «Μετα-Βερσαλλιακό» όραμα αποκλεισμού της νέας σύνθεσης των κεντροευρωπαϊκών δυνάμεων (καταργείται η πολιτική διάκριση Βορράς-Νότος και καταπίπτει η σχετική φιλολογία) θα πρέπει να έχει ως αποτέλεσμα την αυξημένη στο ίδιο επίπεδο συνεργασία της Τουρκίας με την Ελλάδα - για να ισχυριστούμε και εμείς πως είμαστε δημιουργοί της ιστορίας και όχι το αποτέλεσμα της ιστορίας κάποιων άλλων.
Σε άλλη περίπτωση, ή ακόμη στην απολύτως βλακώδη και τυχοδιωκτική  περίπτωση της ελληνοτουρκικής σύγκρουσης, αυτή την περίοδο πολυεπίπεδου αποκλεισμού της Ελλάδας εντός της ΕΕ, το ευρύτερο πολιτικό σύστημα της Ελλάδας θα αποδειχθεί όχι απλώς άχρηστο, αλλά μάλλον τραγικό για το κοινωνικό και εθνικό συμφέρον της χώρας μας. Κάτι αντίστοιχο ισχύει και για το καθεστώς Ερντογάν. Εάν ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν κατανοήσει πως και το δικό του συμφέρον συνδέεται με την ανάπτυξη ειλικρινών πολιτικών αυξημένης συνεργασίας στρατηγικού χαρακτήρα πρωτίστως με την Ελλάδα, και μάλιστα στο επίπεδο συγκρότησης ενός ελληνοτουρκικού άξονα/πυρήνα αντίστοιχου του γαλλογερμανικού, θα είναι μια μοιραία προσωπικότητα, μια τραγική περίπτωση ηγέτη για τον τουρκικό λαό.  
Άρα, η μόνη θαρραλέα και ταυτόχρονα προοδευτική απάντηση στην ΕΕ των πολλαπλών επιπέδων ολοκλήρωσης, που αντικειμενικά επιφέρουν γεωπολιτικού χαρακτήρα κρίση στην Ελλάδα -πέραν της τρέχουσας επί μια επταετία οικονομικής - δεν μπορεί να είναι άλλη από τη ριζοσπαστική αναθεώρηση των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Αν Ελλάδα και Τουρκία μπορούσαν να συγκροτήσουν έναν ισχυρό πολιτικό πυρήνα στη γεωπολιτική περιοχή μας θα ακολουθούσαν και άλλες χώρες της περιοχής, οι οποίες θα έβλεπαν με «ανοιχτό μυαλό» το συμφέρον τους.

Μια τέτοια προοπτική δεν βλέπω πώς θα προκαλούσε ανασφάλεια στις ΗΠΑ – Βρετανία ή Ρωσία και Κίνα. Μάλλον θα ήταν μια λύση που θα ενίσχυε το παγκόσμιο equilibrium ασφαλείας. Νομίζω μάλιστα πως αν οι τέσσερεις των «Μετα-Βερσαλλιών» ήταν πράγματι ρεαλιστές, θα κατανοούσαν επίσης πού οδηγεί Ελλάδα και Τουρκία η νέα αντικειμενικότητα που επιχειρούν να θεσμοθετήσουν στην ΕΕ. Ή στην πολιτική και οικονομική υποχώρηση /υποβάθμισή τους - με πιθανή μάλιστα τη σύγκρουσή τους - ή σε μια αυξημένη συνεργασία πολλών επιπέδων μεταξύ τους, για να σπάσουν από κοινού τον αποκλεισμό τους.  

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Google+ Followers

Addthis

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates