Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γιαννακόπουλος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γιαννακόπουλος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πως Τσίπρας και Καμμένος σχεδιάζουν την πτώση τους!...


Επισημαίνει ο Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος *

Η φάρσα του «σκοπιανού» είναι η καλύτερη αφορμή, στο πλαίσιο της ανάπτυξης ενός σικέ παιχνιδιού μεταξύ των δύο κυβερνητικών εταίρων στην Ελλάδα, που θα οδηγήσει στις κάλπες των γενικών εκλογών. Προφανώς επιδίωξη (τους) είναι να εμπλακεί ενεργά ολόκληρο το πολιτικό σύστημα στην υπόθεση της επαναφοράς του «σκοπιανού» στο προσκήνιο, αλλά μέχρι σήμερα οι υπόλοιποι προσπαθούν να το αποφύγουν. Και αν είναι στοιχειωδώς σοβαροί θα το αποφύγουν, παρά τις πιέσεις που δέχονται από το εσωτερικό του κόμματός τους – κυρίως ο κ. Μητσοτάκης.

Άλλωστε, δεν είναι η πρώτη φορά που η βουλή θα διαλυθεί πρόωρα για διαφορετικό λόγο από αυτόν που ορίζει την πραγματική ανάγκη των κυβερνώντων. Ναι, αυτή τη στιγμή υπάρχει ένα «παράθυρο ευκαιρίας» για τη κυβέρνηση, έτσι ώστε να οδηγήσει τη χώρα στις εκλογές μέσα σε ένα κλίμα (καλοπληρωμένης και ασφαλώς κατασκευασμένης) αισιοδοξίας ως προς την εθνική οικονομία και άρα επιτυχίας της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ. Από την άνοιξη το κλίμα αυτό, που διαμορφώνει θετικό «social mood» αυτή τη στιγμή, θα επιβαρυνθεί από τις διαδικασίες για μια νέα συμφωνία με τους επίσημους ευρωπαίους δανειστές και το ΔΝΤ, που θα ορίζει τη δεύτερη φάση «διάσωσης», στο πλαίσιο μιας νέας μορφής «μνημονίων», τα οποία δεν θα επιβαρύνουν πλέον τους προϋπολογισμούς των εταίρων της Ελλάδας στην ευρωζώνη. Είναι εύλογο πως μια τέτοια διαπραγμάτευση θα εκμηδένιζε την εκλογική ισχύ και του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ!

Και να η ευκαιρία για «βελούδινο διαζύγιο» μεταξύ του κυρίου Τσίπρα και του κυρίου Καμμένου. Διαφωνούν ως προς την τελική ονομασία της ΠΓΔΜ! Και αντί ο λαός να γελά με το καλαμπούρι, τους παίρνει στα σοβαρά, καθώς τα ΜΜΕ φρόντισαν να διαμορφώσουν κλίμα σύγκρουσης στα όρια του διχασμού για μια υπόθεση απολύτως παραπλανητική, η οποία αν δεν στηριζόταν στο πραγματικό ενδιαφέρον των ΗΠΑ για επίσημη ένταξη της γείτονος στο ΝΑΤΟ το καλοκαίρι - στο πλαίσιο της νέας στρατηγικής τους για την Ευρώπη, σύμφωνα με την οποία τα Δυτικά Βαλκάνια μετατρέπονται σε γεωστρατηγικό πυρήνα του ΝΑΤΟ - θα μπορούσε κάποιος να της δώσει την διάσταση των fake news.

Η Ελλάδα δεν μπορεί (αντικειμενικά) να εμποδίσει την επίσημη ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, χωρίς να προσβάλει πλέον ευθέως (και για δεύτερη φορά) την Ενδιάμεση Συμφωνία της 13ης Σεπτεμβρίου 1995, αλλά και την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης (5 Δεκεμβρίου 2011). Τότε με ψήφους 15 προς 1 το Δικαστήριο έκρινε ότι η Ελληνική Δημοκρατία ασκώντας βέτο στην εισδοχή της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, παραβίασε την υποχρέωσή της βάσει του άρθρου 11, παρ.1, της Ενδιάμεσης Συμφωνίας, ενώ απέρριψε όλα τα άλλα αιτήματα της ΠΓΔΜ για επιβολή μελλοντικών μέτρων από το Δικαστήριο. Αυτό σημαίνει πως σήμερα - σε αντίθεση με τη σύνοδο του Βουκουρεστίου του 2008 - η άρνηση της Ελλάδας θα οδηγούσε σε κρίση με το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, ακριβώς την περίοδο που θα είχε ανάγκη το αντίθετο, για να υπολογίζει σε μια σχετικά ομαλή επανένταξή της στη διεθνή χρηματαγορά και πολιτική υποστήριξη στη βήμα-βήμα ρύθμιση του χρέους, έναντι μέτρων περιοριστικής πολιτικής και μεταρρυθμίσεων υπέρ της αγοράς.

Ποιος θα αποτολμούσε τέτοια σύγκρουση, η οποία θα έφερνε στο προσκήνιο των ΗΠΑ – ερεθίζοντας παράλληλα το υποσυνείδητο στην ΕΕ – τις απόψεις που διατύπωσαν οι απίθανοι τύποι Σάμιουελ Χάντινγκτον και Ρόμπερτ Κάπλαν περί της Ελλάδος ως ανωμαλία στην Ευρώπη και στην Μέση Ανατολή που πρέπει να εξοβελιστεί από κεντρικούς Δυτικούς Θεσμούς; Ποιος; Μήπως οι δεξιοί και κεντροαριστεροί που διαδίδουν πως «οι Αμερικανοί είναι οι μοναδικοί φίλοι της Ελλάδας»; Μήπως ο Αλέξης Τσίπρας; Έχει πολύ πλάκα ο υπερ-φιλοαμερικανός Πάνος Καμμένος στο ζήτημα!

Γενικότερα η κατάσταση είναι μια ακόμη παράσταση για γέλια και για κλάματα, όπου απουσιάζει εντελώς η σοβαρότητα, ενώ περισσεύει η κουτοπονηριά και η χυδαιότητα. Με ενοχλεί αισθητικά, αναγνώστη μου!

Σύμφωνοι, οι εκλογές υπό αυτές τις συνθήκες συμφέρουν καί τον κ. Τσίπρα καί τον κ. Καμμένο, ο οποίος εμφανιζόμενος να διαφωνεί με τον πρωθυπουργό στο «σκοπιανό» βάσιμα θα μπορούσε να θεωρήσει πως θα αντλήσει ψήφους από τη δεξαμενή των «εθνικοφρόνων» που δεν δέχονται να απωλέσουν το ιδεαλιστικό και εμπορικό μονοπώλιο ως προς τη Μακεδονία – το οποίο, ωστόσο, έχουν αντικειμενικά χάσει ήδη από το 1992-93. Και όχι μόνον αυτό. Με την απολύτως ηλίθια συμπεριφορά του ελληνικού πολιτικού συστήματος στο ζήτημα υπάρχει κίνδυνος να διαμορφωθεί μονοπώλιο από τα Σκόπια στο «Μακεδονία», στο βαθμό που το ζήτημα συνεχίσει να παραμένει εκκρεμές.

Ήταν τραγικό λάθος ο χειρισμός για την ονομασία της ΠΓΔΜ. Σήμερα είναι απλώς φάρσα. Το όνομα ασφαλώς θα έπρεπε να περιέχει προσδιορισμό, ο οποίος θα καταδήλωνε ή υποδήλωνε ή προδήλωνε πως το νέο κράτος της περιοχής δεν κατασκευάζει εθνική ταυτότητα κατακυριεύοντας πολιτικά ολόκληρη τη Μακεδονία. Η ονομασία θα πρέπει να δηλώνει σαφώς διάκριση από την Ελληνική Μακεδονία και ασφαλώς η εθνική ταυτότητα του «νέου» κράτους και η συντακτική του οντολογία να μην δομούνται στη βάση συμβόλων που αποσκοπούν στο μονοπώλιο της Μακεδονίας και στον αλυτρωτισμό.

Έτσι, το όνομα είναι δευτερεύον ζήτημα. Σε αυτό καταλήγουμε αφού πρώτα συμφωνήσουμε σε όλα τα άλλα, τα σοβαρά, τα πολιτικά που αποσκοπούν ενδεχομένως στον αποκλεισμό του άλλου και στην παραχάραξη των ιστορικών πηγών. Το πώς θα ονομάζονται οι γείτονες και πως θα αναφέρονται δεν είναι δική μας υπόθεση. Ωστόσο, το εάν συγκροτούνται εθνικά στη βάση μιας πολιτικής που θίγει το καλώς εννοούμενο εθνικό-ελληνικό συμφέρον, είναι. Και δεν νομίζω πως υπάρχει κάποιος σοβαρός παράγοντας στις διεθνείς πολιτικές που αρνείται στην Ελλάδα το δικαίωμα να εμποδίσει πολιτικές της γείτονος που κατατείνουν στον αποκλεισμό της χώρας μας ως προς την ιστορική, εμπορική και πολιτισμική διάσταση της ελληνικής Μακεδονίας. Αυτό μπορούν να το πετύχουν μόνον ηλίθιοι, τυχοδιώκτες Έλληνες που ορκιζόμενοι στο μονοπώλιο της Μακεδονίας, εμφανίζονται αποφασισμένοι να αποκλείσουν κάθε άλλον που θεωρεί τον εαυτό του Μακεδόνα και δεν είναι Έλληνας.

Η εθνική ταυτότητα, αναγνώστη μου, είναι πολιτικό δημιούργημα και σχηματίζεται με πολύ φαντασία και μπόλικο μύθο. Σε όλες τις περιπτώσεις ανεξαιρέτως. Αυτό που θα έπρεπε να ενδιαφέρει τη σύγχρονη Ελλάδα είναι πώς το «νέο» (όμορο κράτος) πολιτικό δημιούργημα στα βόρεια σύνορά της να μην θίγει το πολιτικό και διοικητικό δημιούργημα Ελλάδα. Αυτό είναι ζήτημα διαπραγμάτευσης και μόνον έτσι έχει έννοια η διαμεσολάβηση από τον ΟΗΕ. Όλα τα άλλα είναι ελεεινοί εθνικισμοί που ήδη αποδείχθηκαν της «πλάκας», του παραεμπορίου και της «αρπαχτής», παράλληλα με τον εκχυδαϊσμό του «εθνικού» και της ποδοσφαιροποίησης του εθνικού συμφέροντος. Αν μάλιστα όλοι αυτοί που εμφανίζονται να μην διανοούνται η γειτονική χώρα να φέρει στη σύνθεση της ονομασίας της το «Μακεδονία», ενώ μια χαρά δέχθηκαν και αποδέχονται την εκχώρηση του πυρήνα της ελληνικής κυριαρχίας στην τρόικα, σκέφτονταν για μια στιγμή ώριμα, μάλλον θα έθεταν οι ίδιοι την ηθική τους υπόσταση σε δοκιμασία! Είναι άκρως αναισθητικό το αποτέλεσμα.

Όπως επίσης είναι αντιαισθητικό το σικέ παίγνιο που οδηγεί στην πρόωρη διάλυση αυτής της βουλής, για να έρθει η κυβέρνηση που θα προκύψει από την επόμενη να συναινέσει όπως-όπως (και κάτω από την πίεση του χρόνου και του χρήματος) σε μια σύνθετη του «Μακεδονία» τελική ονομασία για την ΠΓΔΜ , χωρίς μάλιστα να έχουν διασφαλιστεί προηγουμένως και πλήρως τα πολιτικά και νομικά ζητήματα που ευλόγως προκύπτουν από τη κοινή χρήση του όρου «Μακεδονία» και των παραγώγων του μεταξύ Ελλάδας και ΠΓΔΜ.


Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Τα κακαρίσματα για την παρενόχληση, αλλά οι κότες γεννούν στη μισθοδοσία!


Επισημαίνει ο Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος *

Δεν έχω γράψει ακόμη για την πολιτική όψη του (διεθνούς) σκανδαλισμού από συνήθως ετεροχρονισμένες αποκαλύψεις ή/και καταγγελίες παρενοχλήσεων, βιασμών και παιδοφιλίας, με φερόμενους δράστες επώνυμους, κυρίως από τον χώρο του θεάματος και των ΜΜΕ.

Θα γράψω σύντομα, όταν πλέον τα στοιχεία που θα ορίζουν με πολιτικούς όρους αυτό το κύμα σκανδαλισμού, θα είναι απολύτως σαφή και δεν θα υπάρχει περιθώριο να θεωρήσει κάποιος πως εικοτολογώ ή πως επιχειρώ να μειώσω τη σοβαρότητα αυτού του κοινωνικού φαινομένου, το οποίο αυτό καθ΄ εαυτό αποτελεί διάσταση της εξουσίας.

Ωστόσο, και σε κάθε περίπτωση η παροιμία «αλλού τα κακαρίσματα κι αλλού γεννούν οι κότες» έχει εφαρμογή και εδώ - εκτός από τα κακαρίσματα στην Ελλάδα για το «σκοπιανό», την ώρα που οι κότες γεννούν στη μνημονιακή φωλιά τους διαρκώς περισσότερα και αθλιότερα αντικοινωνικά μέτρα!

Είναι ειρωνεία, φίλε μου, να στρέφονται οι προβολείς και οι κάμερες στις παρενοχλήσεις που (σκοπίμως) συγχέονται με βιασμούς, παιδοφιλία και άλλες εγκληματικές «ανωμαλίες», την ίδια ώρα που οι συνάδελφοι της σημαντικής δημοσιογράφου του BBC, Carrie Gracie, υφίστανται λογοκρισία και δεν μπορούν να εκφράσουν, όπως επιθυμούν, την υποστήριξή τους στην ίδια και το δίκαιο αίτημα των γυναικών να αμείβονται όπως και οι άντρες συνάδελφοί τους, χωρίς διακρίσεις που αφορούν στο φύλο.

Ενώ γίνεται χαμός για τις παρενοχλήσεις, επιχειρείται εναγωνίως από τους ίδιους διαύλους που αναδεικνύουν σήμερα μαζικά και ξαφνικά το φαινόμενο - σαν να ξύπνησαν αίφνης από χειμερία νάρκη - να υποβαθμιστεί το ζήτημα των διακρίσεων στις αμοιβές γυναικών.

Εδώ έχουμε και θεωρία που ερμηνεύει αυτή την συμπεριφορά διακρίσεων εις βάρος των γυναικών στην αγορά εργασίας, αλλά τα κακαρίσματα αφορούν σε άλλες εξουσιαστικές συμπεριφορές κάποιων ανδρών και μιας λεσβίας, δίχως μάλιστα να συνδέονται με την οικονομία του φαινομένου! Λες και είναι αποκλειστικά ζήτημα ιδεών και ψυχολόγου το πράγμα!

Τι λέει η θεωρία του G. Becker - The Economics of Discrimination; Εισαγάγει την έννοια της ροπής για διακρίσεις, η οποία κοινωνιολογικά και πολιτικά συμπίπτει με την έννοια της φυλετικής προκατάληψης, ως εξής: Αν ένας εργοδότης είναι προκατειλημμένος με τις γυναίκες εργαζόμενες, τότε η πρόσληψη μιας από αυτές θα εμφανίζεται πως μειώνει την ωφέλειά του, στο βαθμό που για αντίστοιχη θέση αυτή αμειφθεί όπως ακριβώς ο άνδρας συνάδελφός της. Αν λοιπόν η πρόσληψη μια γυναίκας κοστίζει wB ανά ώρα, ο εργοδότης θα λειτουργήσει σαν να κοστίζει [wB (1+d)], όπου d είναι ένας θετικός αριθμός ο οποίος ονομάζεται συντελεστής διάκρισης. Ο συντελεστής διάκρισης δίνει την ποσοστιαία ανατίμηση του κόστους για την πρόσληψη μιας γυναίκας που οφείλεται στην προκατάληψη του εργοδότη. Όσο μεγαλύτερη είναι η προκατάληψη, τόσο μεγαλύτερη εμφανίζεται στο μυαλό του να είναι και η απώλεια ωφέλειας από την πρόσληψη γυναικών εργαζομένων και τόσο μεγαλύτερος ο συντελεστής διάκρισης. Προφανώς, αν d = 0, τότε δεν υπάρχει διάκριση και γυναίκες και άνδρες θα αμείβονται κατά όμοιο τρόπο.

Ναι, αλλά αντί για το άτιμο το (d) «κακαρίζουμε» για άλλα ζητήματα εκμετάλλευσης της εξουσιαστικής θέσης, τα οποία χωρίς να ισχυρίζομαι πως δεν είναι σοβαρά και εξίσου πολιτικά, λαμβάνουν τη διάσταση υποκρισίας στο βαθμό που μοιάζει να διαδίδονται για να «σκεπάσουν» και συσκοτίσουν την ύπαρξη του συντελεστή διάκρισης στην αγορά μεταξύ γυναικών και ανδρών, όπως και άλλων μορφών διακρίσεων / αποκλεισμού των γυναικών στις σύγχρονες, μεταμοντέρνες, υπερ-φιλελεύθερες κοινωνίες μας!...


Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Η αισθητική της γελοιότητας στην ΕΡΤ!...


Μια παρατήρηση «[Σ]ΤΑ ΠΡΑΣΕΙΝΑΛΟΓΑ ΤΟΥ ΣΤΑΘΗ» γίνεται αφορμή για την εκδήλωση της αγάπης μου προς την ΕΡΤ, σε αυτό το σημείωμα, αγαπητέ αναγνώστη. «Είναι μια παράξενη σκέψη - έλεγε η Αγκάθα Κρίστι - αλλά μόνον όταν βλέπεις τους ανθρώπους να γελοιοποιούνται, συνειδητοποιείς πόσο πολύ τους αγαπάς». Ναι, αγαπώ τον δημοσιογράφο που γελοιοποιείται καθημερινά στην ΕΡΤ, εξαιτίας μιας σοβαροφανούς δημοσιογραφικής αισθητικής που αποτελεί επιτομή γελοιότητας.  

Γράφει ο «ΣΤΑΘΗΣ»: «Το έχουν τερματίσει στην Αγία Παρασκευή. Δίνει φερ’ ειπείν συνέντευξη ο Πρωθυπουργός ή κάνει κάποια δήλωση. Αμέσως η ΕΡΤ παρουσιάζει το ρεπορτάζ, «σπηκάρει» ο συντάκτης τι είπε ο Τσίπρας κι αφού το πει, ο (η) παρουσιαστής - παρουσιάστρια προβάλλει καπάκι τον Τσίπρα να λέει αυτοπροσώπως αυτά που ο συντάκτης έλεγε ότι είπε! Θεϊκό! Άλλωστε η επανάληψη είναι η μήτηρ της προπαγάνδας. Υπολογίστε προσέτι ότι το εν λόγω γκρότεσκ (να λέει ο δημοσιογράφος τι είπε ο Τσίπρας και μετά ο Τσίπρας να το επαναλαμβάνει) επαναλαμβάνεται με τη σειρά του όλη μέρα! Εν τέλει θα μπορούσε να συμπεράνει κανείς ότι η ΕΡΤ επί Δεξιάς ήταν απλώς δεξιά, επί ΠΑΣΟΚ ήταν απλώς Πασόκια και επί ΣΥΡΙΖΑ είναι απλώς γελοία…».

Διαφωνώ! Πάντοτε γελοία ήταν. Στην ΕΡΤ κυριαρχεί η αισθητική της γελοιότητας σε ό, τι αφορά κυρίως στις ειδήσεις από την εποχή της ίδρυσής της μέχρι σήμερα, την εποχή της επανίδρυσής της. Το ζήτημα είναι γιατί να μην αλλάζει αυτή η αισθητική – αυτή η δημοσιογραφική κουλτούρα, με άλλα λόγια, η οποία ήταν η βασική αιτία της δικής μου αποχώρησης (τέσσερις φορές, κατά το παρελθόν);

Επειδή, δυστυχώς, η δημοσιογραφική αισθητική της ΕΡΤ εκφράζει την πολιτική αισθητική κάθε κυβέρνησης και η τελευταία δεν έχει μεταβληθεί επί αριστεράς στην κυβέρνηση. Ίσως μάλιστα να έχει υποβαθμιστεί (: χειροτερέψει) σημαντικά.

Πρόκειται για μια εξοργιστικά ηλίθια, μέσα στην απλοϊκότητά της, προπαγανδιστική φόρμα, κατασκευασμένη από ανθρώπους που αγνοούν πεισματικά την εξέλιξη της επιστήμης της επικοινωνίας σε ό, τι αφορά στο τηλεοπτικό προϊόν. Όπως αγνοούν την εξέλιξη της ελληνικής κοινωνίας σε σχέση με τα ΜΜΕ που αναπαριστούν δημοσιογραφικώς την πραγματικότητα. 

Έχουμε πλημύρα στην Αττική; Καπάκι οι μεγαλύτερες και καταστροφικότερες πλημμύρες την ίδια χρονική περίοδο στην Μανίλα, με επισήμανση ασφαλώς των καταστροφικών πλημμυρών πριν από 30 χρόνια στην ίδια περιοχή της Αττικής επί άλλης φυσικά κυβερνήσεως, αντίπαλων πολιτικών δυνάμεων των σημερινών κυβερνητών. Σεισμός στην Αθήνα; Καπάκι ο ισχυρότερος σεισμός στο Σαντιάγο με θύματα και καταστροφές πολύ μεγαλύτερες από τις δικές μας. Και πάει λέγοντας, στο πλαίσιο μιας άθλιας αισθητικής που υποκρίνεται την πλουραλιστική ενημέρωση, ενώ αποσκοπεί αποκλειστικά στην παραμυθία.

Τι να πεις για την ιερή αγελάδα της ΕΡΤ που είναι ο εκάστοτε πρωθυπουργός! Η εκάστοτε ηγεσία της ΕΡΤ θεωρεί υποχρέωσή της να διαμορφώνει μια γελοία σχέση με τον πρωθυπουργό και την «αυλή» του που αντανακλάται στον τρόπο που παρουσιάζουν τον πρωθυπουργό, κυρίως στις ειδήσεις και στον τρόπο που εμφανίζουν δηλώσεις του. Από την πολύ «προστασία» της «ιερής αγελάδας» και την υπερβολική φροντίδα του προσώπου της, καταλήγουν αντί να υπηρετούν το κύρος της, να γελοιοποιούν την ύπαρξή της – γελοιοποιώντας παράλληλα και τον δημοσιογράφο-φορέα της είδησης.

Αυτός, ο ιδιόμορφος αισθητικά Γαλλορουμάνος φιλόσοφος, Emile M. Cioran, είχε διατυπώσει την άποψη πως μεγάλοι στοχαστές μπορούν να είναι μόνο εκείνοι που δεν υποφέρουν από την αίσθηση του γελοίου. Κάτι παρόμοιο φαίνεται να πιστεύουν οι ηγεσίες στην ΕΡΤ: Μεγάλοι πρωθυπουργοί, όπως ακριβώς μεγάλοι και σημαντικοί δημοσιογράφοι, μπορούν να είναι μόνο εκείνοι που δεν υποφέρουν από την αίσθηση του γελοίου!

Τι να σου πω; Μπορεί να έχουν δίκιο! Απαιτείται πράγματι - όπως θα έλεγε ο  Ευγένιος Ιονέσκο -  διεστραμμένο, αλλά σίγουρα μεγάλο πνεύμα και πολύ χαμηλή αισθητική για να εφεύρεις το μουστάκι του Χίτλερ, το πηγούνι του Μουσολίνι, το κασκέτο του Φράνκο, το χαμόγελο του Χρουστσόφ και το επόμενο δελτίο της ΕΡΤ. Ιδιαίτερα αν περιέχει πρωθυπουργό!

Η γελοιότητα είναι πηγή έμπνευσης και δημοσιογραφικής δημιουργίας στην ΕΡΤ, αλλά πώς να την εντοπίσεις σήμερα μέσα στη γενικευμένη αισθητική αθλιότητα των ελληνικών καναλιών; Ούτε ο Αλέξης Τσίπρας κατάλαβε το προσωπικό του κόστος από αυτή την αισθητική της παρακμής. Ίσως μάλιστα να μην το καταλάβει ποτέ, όπως δεν το κατάλαβαν οι προηγούμενοι…

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Το όνομα της ΠΓΔΜ είναι αιτία ή αποτέλεσμα προβληματικής λίμπιντο;



Όπως αρμοδίως και ασφαλώς εμπειρικώς κρίνει η κυρία Μπέτυ Μπαζιάνα «η εξουσία, ακόμα και η αριστερή, χτυπάει πολύ εσωτερικές χορδές του ανθρώπου, έχει να κάνει με την αυταρέσκειά του, ακόμα και με τη λίμπιντο του». Και ασφαλώς το όνομα της ΠΓΔΜ αποτελεί βασικό στοιχείο της αίσθησης της εξουσίας που επηρεάζει καθοριστικά την λειτουργία της λίμπιντο στην Ελλάδα και στην ΠΓΔΜ. 

Η πολιτική μεσολάβηση δεν βοήθησε στην επίλυση αυτού του προβλήματος, όπως ήταν φυσικό. Φοβάμαι μάλιστα - σε αντίθεση με την κυρία Μπαζιάνα -  πως δεν θα μπορούσε να βοηθήσει ούτε η ψυχανάλυση. Τι να σου πω, ίσως να δοκιμάζαμε τη γνωστική θεραπεία που είναι προσανατολισμένη στην επίλυση προβλημάτων αυτής ακριβώς της μορφής με έμφαση στην πρόληψη της υποτροπής. Μια μορφή ψυχοθεραπείας που θα βοηθούσε τους ασθενείς-μακεδονιστές στις δύο χώρες να αποφύγουν ή να μειώσουν τη συχνότητα και βαρύτητα μελλοντικών νοσηρών επεισοδίων, τα οποία καταλήγουν σε φάρσες εκλογών.

«Παιχνιδιάρικα» τα γράφω για να μην προσβάλω τους νέους, αριστερούς αυτή τη φορά, καραγκιόζηδες που έρχονται με μια άθλια πολιτική αισθητική να προστεθούν στους δεξιούς καραγκιόζηδες που κατέστησαν μια απλή διαπραγμάτευση «κυπριακό»! Το κυπριακό ζήτημα είναι ένα σοβαρό και πλέον δύσκολο πρόβλημα για τη θεωρία και πρακτική επίλυσης διενέξεων στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου και των διεθνών πολιτικών, ενώ το «σκοπιανό» ένα απλό ζήτημα που μεγεθύνεται για να εξυπηρετήσει μικροπολιτικές σκοπιμότητες και στις δύο χώρες. Πρόκειται για ένα θέμα που, σαν φάρσα πλέον, φαίνεται να επηρεάζει (σχεδιασμένες) διαδικασίες αναδιάρθρωσης της εσωτερικής πολιτικής σκηνής στην Αθήνα και τα Σκόπια, ρυθμίζοντας την λίμπιντο πολιτικών που βασανίζονται και βασανίζουν (τον λαό) με το οιδιπόδειό τους. 

Είναι, ωστόσο, αιτία ή αποτέλεσμα της προβληματικής λίμπιντο το ζήτημα της «οριστικής» ονομασίας της ΠΓΔΜ; Και αιτία, αν πας πίσω στον Απρίλιο του 1992 και στην απόφαση του συμβουλίου πολιτικών αρχηγών, και αποτέλεσμα αν εξετάσεις την ανοησία να μην κλείσει το ζήτημα τον Μάϊο του 1993 στη βάση της προτάσεως Βανς-Όουενς για ονομασία «Nova Makedonija» και στο πλαίσιο του «πακέτου Πινέϊρο για Νέα Μακεδονία».   

Τι συζητάμε σήμερα (το 2018 παρακαλώ) αντικειμενικώς, αλλά τα «μασάμε» και συνεχίζουμε να εξαπατούμε τον λαό, διαμορφώνοντας συνθήκες εκλογών, για να διαφύγουμε από το τελικό, εξοντωτικό για την κυβέρνηση «σφίξιμο» του βρόγχου του «τρίτου μνημονίου», που θα επιφέρει και «πέμπτο μνημόνιο» στο ίδιο πνεύμα με το «τέταρτο», το οποίο ήδη αποτελεί νόμο του ελληνικού κράτους; Για συμφωνία Αθηνών-Σκοπίων στη βάση της προτάσεως Βανς-Όουενς, που θα αντικαταστήσει το «FYROM» εκεί όπου έχει θεσπισθεί να αναγράφεται (προσωρινώς) σήμερα, αλλά χωρίς να επηρεάζονται στην πραγματικότητα οι διμερείς αναγνωρίσεις με το όνομα «Μακεδονία» που έγιναν στο μεταξύ. Δηλαδή, η Ελλάδα, όπως ο ΟΗΕ και διεθνείς οργανισμοί θα σημειώνουν «Nova Makedonija» ή «Нова Македонија», εννοώντας το κράτος «Μακεδονία» το οποίο έχει αναγνωριστεί με αυτό το όνομα (Μακεδονία) από ολόκληρο σχεδόν τον κόσμο.

Αυτό σημαίνει «σύνθετη ονομασία έναντι όλων» πλέον! Όλοι θα αναγνωρίζουν πως το «Nova Makedonija», για παράδειγμα, αντικαθιστά το «FYROM», εκεί όπου υπάρχει σήμερα, δίχως να αλλάζουν οι διμερείς αναγνωρίσεις ως «Μακεδονία» και να μεταβάλλεται το κεκτημένο της γείτονος ως προς την μακεδονική ταυτότητα (της) και τα εμπορικά σήματα (της) που φέρουν τον όρο Μακεδονία ή παράγωγά του. Ασφαλώς και η Ελλάδα θα διατηρήσει το ίδιο δικαίωμα ως προς τα εμπορικά (της) σήματα και ως προς την αναφορά στη σύνθεση της εθνικής της ταυτότητας και του πολιτικού-διοικητικού της χώρου. 

Άρα; Άρα, σήμερα η υπόθεση είναι μια ιστορική φάρσα, που πάνω της επιχειρείται να στηθεί ένα πανηγύρι καραγκιόζηδων για να καταλήξουμε σε εκλογές - και ασφαλώς άρση των εμποδίων από ελληνικής πλευράς στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ για τη γείτονα - με νέες κομματικές αναδιαρθρώσεις κυρίως στο χώρο της δεξιάς και κεντροδεξιάς της Ελλάδας. Αυτό φυσικά συμφέρει τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα προσωπικά, παρότι αισθητικώς αποτελεί μια ακόμη ασχήμια στο «πάνθεο» της σύγχρονης αριστεράς. Άλλωστε, αν πρόκειται για την άνοδο της προβληματικής λίμπιντο της αριστεράς και ταυτόχρονα της παραδοσιακής δεξιάς, την αισθητική θα κοιτάξουμε; ‘Έτσι δεν είναι κυρία Μπαζιάνα; Ποια αισθητική, αν πάσχουμε από διαταραχή του πρωτογενούς είτε με όρους ψυχανάλυσης, είτε με όρους ιδεολογίας και αριστερής οντολογίας! 

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

...2018 Καλή χρονιά με πολύ αγάπη…


2017 σε λίγο μας αφήνεις με τις καλές σου στιγμές αλλά και με τις δύσκολες σου στιγμές...
Σκέφτομαι όμως να κρατήσω για άλλη μια χρονιά τις όμορφες στιγμές
Φεύγεις όμορφα, μου χάρισες απλόχερα στιγμές μοναδικές τις τελευταίες τρεις ημέρες.
Ήρθα να βρω μια οικογένεια που συνάντησα τυχαία πριν λίγο καιρό στο Kαμπ του Ελληνικού εδώ στην Οστάνδη
Η φιλοξενία και η αγκαλιές τους μοναδικές, μας υποδέχθηκαν σαν μέλη της οικογένεια τους που ήρθαν από μακριά.
Ο μικρός μου φίλος ο Μπακτάς με τα μεγάλα του αυτάκια τώρα μαθαίνει γαλλικά και γερμανικά , ο μικρός του αδερφός Σαχέλ τώρα ξεκινάει να μαθαίνει να μετράει και το νέο μέλος της οικογένειας ένα πανέμορφο κορίτσι που ήρθε πριν είκοσι ημέρες
Ο μπαμπάς Ζαμαράϊ, και ο αδερφό του ο Ταούζ άνθρωποι με μια ανοικτή αγκαλιά
Τελευταία άφησα την μαμά Φρείμπα μια γυναίκα που η φιλοξενία της και το φαγητό της σε σκλαβώνει, άκουγες εκείνες τις δύσκολες ημέρες στο Ελληνικό από όλες τις γυναίκες όταν θα έρθεις στο δικό μας σπίτι θα μπορέσεις να καταλάβεις τι σημαίνει για εμάς φιλοξενία. Ένα μεγάλο ευχαριστώ...
Μια οικογένεια που άνοιξε τα φτερά της όπως ο γλάρος της φωτογραφίας για να μπορέσουν τα παιδιά τους να μεγαλώσουν με ασφάλεια.
Αφιερωμένο σ όσους αγαπούν τον άνθρωπο όπως λέμε και στους Γιατρούς του Κόσμου ...όπου υπάρχουν άνθρωποι.

Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος

Πώς τα ακαταλαβίστικα γίνονται κατανοητά και τα γνωστικώς συνεπή ακαταλαβίστικα!...



Η άνοδος και τελικώς κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού ως πλαίσιο (: πολιτισμός, θεσμική οργάνωση και οικονομία) σχηματισμού του γνωστικού τρόπου αντίληψης (cognitive conceptualization) διαταράσσει σοβαρά το γνωστικό μοντέλο του κάθε ανθρώπου, προκαλώντας κρίση στην αντίληψη της πραγματικότητας και της ικανότητάς του να κρίνει δημιουργικά και μη-αντιδραστικά το λόγο που επιχειρεί να την αναπαραστήσει.

Έτσι περάσαμε από την ιδεαλιστική και την ιδεολογική ερμηνεία - που ασφαλώς απέκλειε κάθε άλλη, διαφορετική -  στον «παρανοϊκό» σχηματισμό νοήματος, όπου διαμορφώνεται μια συμφωνία νοήματος στη βάση μιας απόλυτης μεθοδολογικής (γλωσσικής) αυθαιρεσίας. Δηλαδή, σχηματίζονται αντιλήψεις - και ασφαλώς δομούνται πάνω σε αυτές συναισθήματα και συμπεριφορές - που αγνοούν, όταν δεν σνομπάρουν αλαζονικώς (: βλακωδώς), την αρχαιολογία και γενεαλογία της συγκεκριμένης γνώσης που παράγει συγκεκριμένες τάξεις πράγματων και τάξη στην αντιληπτική οργάνωση των πραγμάτων και των σχέσεων (: πραγματικότητα).

Αυτή η σύγχρονη γενική συμφωνία νοήματος οδηγεί στο να γίνονται κατανοητά, ή καλύτερα να νομίζουμε πως γίνονται κατανοητά, τα ακαταλαβίστικα, τα οποία ωστόσο εκφέρονται ή διατυπώνονται με έναν γλωσσικώς και γνωστικώς απλοϊκό τρόπο. Όσο μάλιστα περισσότερο μεθοδολογικώς αυθαίρετη μέσα στην απλοϊκότητά της είναι η άποψη, τόσο περισσότερο φαίνεται να γίνεται κατανοητή από τους περισσότερους αποδέκτες της. Και αυτό τροφοδοτεί τον λαϊκισμό και τη χυδαιότητα.
Αν υποταχθούμε, όσοι θα μπορούσαμε να αντισταθούμε, σε αυτή την τάση που κυριολεκτικώς εκφράζει το «τέλος της ιστορίας» και την ισοπέδωση του κόσμου, θα έχουμε εκχυδαϊστεί εμείς οι ίδιοι και εκμηδενιστεί ως δημιουργικές, προοδευτικές προσωπικότητες. Θα έχουμε «αυτοκτονήσει» κοινωνικώς και «ευνουχιστεί» ατομικώς.

Ας δούμε ένα παράδειγμα: 
Διαβάζω αυτή τη στιγμή τη συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα «Έθνος», ο πρώην πρωθυπουργός και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπανδρέου. Ένας πολιτικός που θα μπορούσε με αυθεντικό τρόπο να μιλήσει για την πρόκληση της ελληνικής κρίσης, τη μορφή της και πιθανώς για την εξέλιξή της και να βοηθήσει στον σχηματισμό ενός σύγχρονου πραγματικού και μη-παρανοϊκού γνωστικού μοντέλου στο πλαίσιο (δομή) που αυτή ορίζει. Το κάνει ωστόσο; Ασφαλώς, θα απαντήσουν όλοι όσοι εμφανίζονται να  καταλαβαίνουν τα ακαταλαβίστικα και να αντιδρούν στα γνωστικώς συνεπή, τα οποία αρέσκονται να αποκαλούν «θολά» και «ακαταλαβίστικα». Είναι κατανοητά όσα λέει ο Γιώργος, ασχέτως αν συμφωνείς ή δεν συμφωνείς με τους ισχυρισμούς του. Η γλώσσα του είναι κατανοητή, θα συμφωνήσουν όλοι όσοι δεν έχουν συνείδηση της καθημερινής τους γλωσσικής και κατά προέκταση πολιτικοκοινωνικής τους αλλοτρίωσης.

Εμφανίζονται απολύτως κατανοητά τα απλοϊκά που όχι απλώς συσκοτίζουν την πραγματικότητα, αλλά δομούν ένα παρανοϊκό γνωστικό μοντέλο στον αναγνώστη. Λέει ο Γιώργος - τον οποίο χρησιμοποιώ αυτή τη στιγμή ως παράδειγμα για το πώς τα ακαταλαβίστικα γίνονται κατανοητά - αναγνωρίζοντας πως είναι σχετικά έντιμος και αυτό που λέμε «καλός άνθρωπος» σε αντίθεση με πολλούς άλλους πολιτικούς: «… η μόνη καθαρή έξοδος, είναι αυτή που εγγυάται την έξοδο από την κρίση και την οικοδόμηση μιας επόμενης βιώσιμης ημέρας, απαλλαγμένης από τις παθογένειες ενός πολιτικοοικονομικού συστήματος που μας οδήγησε στην κρίση […] Το τέλος της δανειακής σύμβασης - που ονομάστηκε μνημόνιο, θα υπάρξει. Η κρίση όμως θα παραμείνει όσο δεν κάνουμε ριζοσπαστικές αλλαγές. Δεν είναι θέμα της τρόικας ότι το δημόσιο είναι τροχοπέδη για τον Έλληνα, ότι η δικαιοσύνη αργεί και έχει σοβαρά ελλείμματα, ότι δεν αναμορφώνουμε το εκπαιδευτικό μας σύστημα ώστε να ανταποκρίνεται στις νέες ανάγκες μιας παγκόσμιας οικονομίας, ότι έχουμε το πιο συγκεντρωτικό κράτος και φοβόμαστε την ουσιαστική αποκέντρωση. Για αυτό η κρίση θα συνεχίζεται αν δεν αλλάξουμε».

Απλά και με σαφήνεια δεν τα λέει; Απλοϊκά και απολύτως ασαφώς τα λέει, αλλά οι περισσότεροι θα δηλώσουν πως κατανοούν πλήρως όλα αυτά τα ακαταλαβίστικα για έναν άνθρωπο που ομιλεί και καλλιεργεί μια γνωστικώς συνεπή γλώσσα.

Αν - παραμένοντας στο παράδειγμα – ερχόμουν εγώ να αντιτάξω πως όλα όσα ισχυρίζεται ο κ. Παπανδρέου, ενώ είναι αληθοφανή κατατείνουν στον διαστροφικό έως παρανοϊκό σχηματισμό του γνωστικού μοντέλου του αποδέκτη, καθώς αλλοιώνουν απολύτως την αρχαιολογία και γενεαλογία της γνώσης που έχει διαμορφωθεί από την εμπειρία των κρίσεων αυτής της μορφής, προφανώς μια μεγάλη ίσως μερίδα αναγνωστών θα θεωρούσε πως είμαι «ακαταλαβίστικος» και μια και δεν συμμετέχω στη «συνομωσία» σχηματισμού των αυτονόητων, μάλλον «αλαζόνας»!   

Και όμως δεν είναι έτσι. Είναι μάλλον εντελώς διαφορετικά τα πράγματα. Φίλε μου Χρήστο, δεν είμαι καν «αιρετικός», απλώς προσπαθώ να είμαι στοιχειωδώς κριτικός. Στο παραπάνω απόσπασμα του Γιώργου Παπανδρέου – σε αντίθεση από αυτό που φαίνεται με μια απλοϊκή ή δημοσιογραφική ματιά -δεν υπάρχει ίχνος κριτικής (στον αιτιατό μηχανισμό της κρίσης και της επέκτασής της μέχρι σήμερα, όπως και στην θεμελίωση θεσμών επέκτασής της στο άμεσο μέλλον).

Αν ήθελες να προσεγγίσεις κριτικά το ζήτημα που απασχολεί τον Γιώργο, δεν θα μπορούσες επίσης να το μελετήσεις ούτε σαν «κρίση χρέους», ούτε σαν «χρηματοπιστωτική διαταραχή», ούτε σαν «φούσκα» ή «πολιτικό ανορθολογισμό». Κριτική για να προσεγγίσεις την πραγματικότητα στο ζήτημα γίνεται με τρείς γνωστούς τρόπους: Είτε με (1) μαρξιστική ανάλυση στη βάση της έννοιας «υπερσυσσώρευση κεφαλαίου», είτε με (2) μεταμαρξιστική στη βάση της κρίσης της «οργανικής σύνθεσης του κεφαλαίου στην ευρωζώνη», είτε (3) συνδυάζοντας κριτικά σύγχρονες θεωρίες ηγεμονίας με το οικονομικό μοντέλο «λιτότητα-αντιπληθωρισμός», που χαρακτηρίζει τη σημερινή μορφή ανάπτυξης της ευρωζώνης υπό γερμανική ηγεσία. Κάθε μορφή μεθοδολογικά συνεπούς κριτικής διαμορφώνει και αντιστοιχεί (σε) ένα ύφος διήγησης που χαρακτηρίζεται από συγκεκριμένη αισθητική και διακρίνεται από άλλες μορφές αισθητικής που χαρακτηρίζουν την απλοϊκότητα ή την προπαγάνδα στον πολιτικό λόγο.  
    
Η δική μου προσέγγιση στη κρίση και στην πολιτικοοικονομική και κοινωνική προοπτική της Ελλάδας (: λύσεις) στηρίχθηκε αρχικώς στο (2) και αργότερα επεκτάθηκε στο (3), ενώ έχω διαβάσει εξαιρετικές προσεγγίσεις επί του (1) από Έλληνες κυρίως, μαρξιστές. Σίγουρα αυτές οι προσεγγίσεις για τον σχηματισμό ενός καλά διαρθρωμένου γνωστικού μοντέλου που αφορά στην ελληνική κρίση, απαιτούν μία επίπονη ίσως, δημιουργική προσέγγιση για την ερμηνεία και τελικά κατανόηση από τον αποδέκτη-αναγνώστη. Το μήνυμα είναι αποκλειστικά υπόθεση του αναγνώστη. Αν ο αναγνώστης έχει συνηθίσει να κατασκευάζει με απλοϊκό τρόπο μηνύματα, είναι εύλογο πως οποιαδήποτε κριτική προσέγγιση της κρίσης και των επιμέρους πολιτικών και κοινωνικών φαινομένων που συνδέονται ή απορρέουν από αυτήν, θα αποτελούσε ένα αλαζονικό αφήγημα που κινείται στο περιθώριο του ορθολογισμού και στο φάσμα του ακατανόητου. Η κριτική προσέγγιση για τον σχηματισμό της πραγματικότητας δεν ήταν ποτέ μια εύκολη, αυτονόητη και απλοϊκή εξερεύνηση του λόγου του άλλου. 

Καλή χρονιά με δημιουργική αντίληψη, που προϋποθέτει ανοιχτό μυαλό!

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Μεταξύ Αλέξη και Ζωής προτιμώ Κοκό Σανέλ!


Αν ψάχνεις για τις δύο περισσότερο πολεμικές κατηγορίες στο πλαίσιο της ελληνικής πολιτικής σκηνής, δεν θα τις βρεις να σχηματίζονται στο δίπολο Τσίπρας-Μητσοτάκης, ούτε ασφαλώς στο Τσίπρας-Κουτσούμπας, άλλα σε εκείνο των Τσίπρα - Κωνσταντοπούλου. Ο κύριος Τσίπρας ενώ γνωρίζει πως δεν τον συμφέρει ούτε καν να υπονοεί κάτι για την κυρία Κωνσταντοπούλου, καθώς έτσι νομιμοποιεί πολιτικώς την δεύτερη να τον ξεμπροστιάσει, δεν αποφεύγει τον πειρασμό. Έχει αναπτύξει ένα είδος μαζοχισμού με την Ζωή ο Αλέξης και αυτή δεν αφήνει ανεκμετάλλευτη την πρόκληση. "Ικανοποιεί" τον μαζοχισμό του με τηλεοπτικά "διαγγέλματα-μαστιγώματα" εναντίον του. 
"Τα λέει καλά", μου λένε στο σπίτι! "Τα λέει άσχημα", αντιτάσσω εγώ. Και τι σημασία έχει πώς τα λέει, στο βαθμό που συμφωνείς και εσύ με αυτά που αναφέρει στα "μέγα-σποτάκια" της;
Κοίταξε, αγαπητέ αναγνώστη, μετά την ιλαροτραγωδία στην πολιτική πράξη του μείγματος μη-λενινιστών αριστερών που σχημάτισε κυβερνητική ένωση με τον Καμμένο και την ακρολαϊκιστική δεξιά του, δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ στη συνέχεια να κάνω έκπτωση στο ζήτημα της (πολιτικής) αισθητικής. Με ανησυχεί το ύφος του ΣΥΡΙΖΑ, έλεγα, εντίμως, ακόμη και την περίοδο που υποστήριζα τον ΣΥΡΙΖΑ στον δρόμο (του) για την κυβερνητική εξουσία - αν θυμάσαι. Σύντομα αποδείχθηκε πως η "εμμονή" μου στο ζήτημα της αισθητικής ήταν ο πλέον αξιόπιστος δείκτης για την ηθική και πολιτική ποιότητα του μεγαλύτερου μέρους αυτού του κόμματος που κέρδισε ξανά εκλογές, αφού ο Αλέξης Τσίπρας και η παρέα του απαλλάχθηκαν από τα "προγραμματικά βαρίδιά" τους. Πολλά θα μπορούσες να παραβλέψεις στην ηγεσία ενός κόμματος, όχι όμως την γενική (πολιτική) αισθητική της! Αυτό είναι το κρίσιμο. Αυτό δείχνει το μέλλον του κόμματος. Και αυτό αφορά περισσότερο στα κόμματα που αυτοπροσδιορίζονται ως αριστερά στο δίπολο αριστερά- δεξιά, καθώς είναι αυτά που συνδέουν ιδεολογικώς το ύφος με το ήθος της εξουσίας. Και ασφαλώς το πλαίσιο του ύφους χαρακτηρίζεται από την αισθητική που αυτό ως δομή ενσωματώνει.
Εδώ είναι το πρόβλημα με την Ζωή Κωνσταντοπούλου. Ένα πρόβλημα που μάλλον δεν συνειδητοποιεί η ίδια. Η αισθητική του πολιτικού της λόγου δεν διαφέρει σε τίποτε από εκείνη του Αλέξη Τσίπρα και της κυβερνητικής του παρέας. Πρόκειται για έναν άσχημο τρόπο, με τον οποίο μοιάζει να κυκλοφορεί η φαινομενικά ανεπτυγμένη κουλτούρα αυτής της πολιτικού μέσα της. Ένας τρόπος που δεν διαφέρει με εκείνον του Αλέξη, παρότι στην δική του περίπτωση καί η κουλτούρα εμφανίζεται πιο απλοϊκή και η συνοχή του λόγου υποδεέστερη. Σημασία, επιμένω, έχει να μην κυκλοφορεί η κουλτούρα μέσα μας σαν βαρβαρότητα. Και αυτό δυστυχώς φαίνεται να συμβαίνει και στην περίπτωση της Κωνσταντοπούλου, όταν δοκιμάζει να απαντήσει στους υπαινιγμούς Τσίπρα εις βάρος της. Ίσως θα πρέπει να προσέξει τι επισημαίνει ο σοβαρός μελετητής της αισθητικής Marc Jimenez: "Η αισθητική δέχεται το στοίχημα να ανταποκριθεί στις αυξανόμενες απαιτήσεις όσον αφορά την ερμηνεία, την αποσαφήνιση και το νόημα, να καταδείξει ότι το να κυκλοφορεί κάποιος στα θελκτικά πάρκα της κουλτούρας είναι ευχάριστο, αλλά πως είναι σημαντικότερο να κυκλοφορεί η κουλτούρα μέσα στον καθένα από εμάς". Και αυτό προσδιορίζει την αισθητική του καθενός μας.
Το ότι το μεταμοντέρνο στην αισθητική περνά αυτή την περίοδο κρίση, δεν σημαίνει πως πρέπει να αγνοήσουμε και τίς μοντέρνες απόψεις που συνέδεσαν άρρηκτα την πολιτική με την αισθητική (Μπένγιαμιν, Μαρκούζε, Αντόρνο). Εκεί πράγματι υπάρχει έδαφος για να παλέψουμε με την βαρβαρότητα στην άρθρωση του πολιτικού λόγου και ευρύτερα στην υφολογική μας παράσταση. Αν δεν μπορείς να εντρυφήσεις στην αισθητική του Ηλία Ηλιού, του Λεωνίδα Κύρκου ή του μοναδικού Σοφιανού Χρυσοστομίδη, μελέτησε τουλάχιστον την Κοκό Σανέλ! Ο Κοκτώ κάποτε είπε γι’ αυτήν ότι "ήταν κάτι σαν θαύμα, δούλεψε στον κόσμο της μόδας με κανόνες οι οποίοι είχαν αξία μόνο για τους ζωγράφους, τους ποιητές και τους μουσικούς". Αυτό ακριβώς έπρεπε να χαρακτηρίζει και τον πολιτικό λόγο, αλλά ασφαλώς και την πολιτική πρακτική μιας σύγχρονης αριστεράς.
Όταν κάποια ξημερώματα κουβέντιαζα με τον Σοφιανό Χρυσοστομίδη ζητήματα πολιτικής, στο αγαπημένο του πατσατζίδικο της Ομόνοιας, "έβλεπα" να παρελαύνουν μπροστά μου δημιουργίες της Κοκό Σανέλ. Επροκείτο για έκφραση μιας ορθολογικής δραστηριότητας που αμφισβητούσε, χωρίς βαρβαρότητα, το πολιτικώς ορθό, η οποία ωστόσο δεν ήταν εξηγήσιμη ορθολογικά με απλό, αυτονόητο τρόπο. Απαιτείτο ένα είδος αισθησιακότητας για την αντίληψη του πολιτικού φαινομένου, πράξη που συνέδεε με έναν φυσιολογικό τρόπο την πολιτική με το ήθος. Όπως ακριβώς έκανε με μεγάλη επιτυχία η Κοκό Σανέλ, υπηρετώντας με ολοκληρωμένο τρόπο την θηλυκότητα και όχι την βαρβαρότητα πάνω στο σώμα μιας γυναίκας.

Τα τελευταία σποτ της κυρίας Ζωής Κωνσταντοπούλου είναι εξίσου αντιαισθητικά με εκείνο το προεκλογικό όπου η "γόβα πίεζε τον γρύλο". Ο πολιτικός της λόγος ως αισθητική προσβάλει αυτούς που θα μπορούσαν να την αποδεχτούν, επειδή συμφωνούν μαζί της. Και όσο αδιαφορεί η ίδια για το αισθητικό αποτέλεσμα της πολιτικής της παρέμβασης, επίτρεψέ μου, μεταξύ Αλέξη και Ζωής να προτιμώ Κοκό Σανέλ, παρότι λέγεται οτι ανέπτυξε “παραφύση σχέση” με τους ναζί !...

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Εκεί όπου η παικτική δύναμη συρρικνώνεται, η αύξηση της περιπαικτικής είναι μια λύση!...


Η ζωή δεν είναι η αναπαράστασή της στα ΜΜΕ, ούτε οι ιστορίες μας στο κάθε κουτσομπολιό. Η οικονομία δεν είναι η φούσκα της, αλλά οι νόμοι και οι θεσμοί της - οι μηχανισμοί της. Οι ανθρώπινες σχέσεις δεν είναι ταινία με ήρωες, θύτες, θύματα και ηδονοβλεψίες, είναι διαρκής απομυθοποίηση. Οι διεθνείς σχέσεις δεν είναι αυτό που εννοείται στην "νέα στρατηγική εθνικής ασφαλείας" του Τραμπ, αλλά αυτό που υπονοείται - ο κόσμος άλλαξε σε MultipolarWorld. Και η ουσία της πολιτικής δεν είναι δυστυχώς το αφήγημά της, η ιδεολογία της ή η μεθοδολογία της. Είναι η συνωμοσία της, με σκοπό την κατασκευή του άλλου και τον αποκλεισμό του.

Στην Ελλάδα ποτέ άλλοτε η πραγματικότητα δεν διέφερε τόσο πολύ από την αναπαράστασή της στη βουλή και τα ΜΜΕ. Οι μεγάλοι παίκτες είναι σήμερα οι μεγάλοι χρεοκοπημένοι παράγοντες. Και όσο χάνουν παικτική δύναμη τόσο εκχυδαΐζουν την επικοινωνία (τους) και μετατρέπουν σε παιδαριώδες αφήγημα την προπαγάνδα (τους). Αυτό που πραγματικά σοκάρει είναι η υποβάθμιση της ποιότητας και η προσβολή της ωριμότητας. Από την άλλη, τα μνημόνια μειώσαν δραστικά την παικτική δύναμη των κομμάτων και έτσι φυσιολογικά μεγεθύνθηκε η περιπαικτική τους δύναμη (προς τον λαό ασφαλώς). Η χθεσινή συζήτηση επί του Προϋπολογισμού ήταν η ιλαροτραγωδία του διεστραμμένου φαντασιακού. Ήταν η επιτομή του περιπαικτικού ύφους.  

Η πολιτική στην Ελλάδα είναι πλέον μια υπόθεση διαρκούς διαστροφής του φαντασιακού, κτισμένη πάνω στο αφήγημα των μνημονίων και την έξοδο από αυτά. Δεν πρόκειται για την αντίληψη ενός παιδιού, που αισθανόμενο το σώμα του ασυντόνιστο λόγω της διαρθρωτικής του αναπηρίας, ταυτίζεται με την εικόνα του στον καθρέφτη για να αποκτήσει "ενότητα", μια φαινομενική πληρότητα (: σταθερότητα), αλλά για ένα παιδί που καθρεφτίζεται σε μια βιτρίνα μιας Ευρώπης που δεν υπάρχει στην πραγματικότητα και μιας Ελλάδας κατεστραμμένη βιτρίνα. Δεν πρόκειται, λοιπόν, για το φαντασιακό του Λακάν - μια συνηθισμένη μορφή αλλοτρίωσης - αλλά για μια διεστραμμένη αλλοτρίωση, καθώς δεν πρόκειται για ταύτιση έξω από τον πραγματικό εαυτό, αλλά για ταύτιση με την εικόνα του εαυτού σε συνάρτηση με τις κούκλες και τα εμπορεύματα της βιτρίνας ή το ρημαδιό της βιτρίνας. Είναι διαστροφή, φίλε μου, να καθρεφτίζεσαι στις βιτρίνες και όχι απλώς διάσταση της αλλοτρίωσης.

Το καθρέφτισμα στην βιτρίνα μεγεθύνει την παικτική δύναμη του ανθρώπου: την διάθεση του για τζογάρισμα, ισχυρίζονται κάποιοι ερευνητές της συμπεριφοράς. Ναι, αλλά εδώ, παρά την ενίσχυση του τζόγου από τις κυβερνήσεις και ιδιαίτερα από την σημερινή, την αριστερή, οι επιχειρηματίες του χώρου εμφανίζονται ανήσυχοι. Διαπιστώνουν θορυβημένοι την συρρίκνωση της παικτικής δύναμης του Έλληνα και προβληματίζονται για την εξέλιξη του κοινωνικού μοντέλου στην πατρίδα μας και όχι ασφαλώς στενά και χυδαία για το μέλλον των επιχειρήσεων τους - όπως ισχυρίζονται οι μίζεροι και ανίκανοι να δουν τον εαυτό τους ως στοιχείο της βιτρίνας!

Να συμπεράνουμε πως οι Έλληνες έπαψαν να καθρεφτίζονται στις βιτρίνες και πως περιορίζονται στον καθρέφτη του σπιτιού τους; Δεν νομίζω. Μάλλον ολοένα και περισσότεροι καθρεφτίζονται στις βιτρίνες με περιπαικτική πλέον και όχι παικτική διάθεση! Αυτό είναι μια κρίσιμη μεταβολή, η οποία στον βαθμό που συμβαίνει θα διαμορφώσει τάσεις επαναστατικών αλλαγών σχεδόν παντού στην χώρα. Αν καί ο λαός μετατρέψει την - χαμένη του - παικτική δύναμη σε περιπαικτική, όπως ακριβώς πράττουν ένα σωρό επιχειρηματίες, τα κόμματα, τα ΜΜΕ και οι κυβερνήσεις, τότε μια νέα πολιτική ισορροπία θα δομηθεί στην Ελλάδα. Και μη φοβάσαι, αναγνώστη μου, εάν μας κοπεί η παικτική διάθεση, δεν θα πάψει να λειτουργεί το φαντασιακό (είτε με την έννοια του Κορνήλιου Καστοριάδη, είτε με εκείνη του Ζακ Λακάν). Απλώς αυτό θα λάβει την μορφή της κριτικής διασκέδασης της αλλοτρίωσής μας. Θα βλέπουμε το είδωλό μας, όχι για να σταθεροποιήσουμε το ύφος μας ποζάροντας και για να αποκτήσουμε φανταστική πληρότητα ως προς τον κατακερματισμένο εαυτό μας, αλλά για να "γελάσουμε" μαζί του. Αυτός είναι προσωπικός μηχανισμός ακύρωσης (: αποκλεισμού) όσων θρασύτατα παίζουν μαζί μας αυτό τον καιρό, χωρίς να διαθέτουν αντικειμενικά παικτική δύναμη. Έτσι αποκλείεις αυτόν που σε περιπαίζει. Και αυτό αποτελεί πολιτική πράξη και όχι απλώς ψυχολογικό κόλπο. 

Η αύξηση της περιπαικτικής δύναμης είναι μια λύση την εποχή της αντικειμενικής μείωσης της παικτικής δύναμης. Μια καλή λύση σωτηρίας από την ψύχωση που προκαλείται από την γενικευμένη απορρύθμιση των πολιτικών σε εθνικό και πλέον παγκόσμιο επίπεδο. Εάν διαβάσεις την πρώτη παράγραφο αυτού του σημειώματος με παικτική διάθεση θα σου κοπεί κάθε διάθεση, ενώ αν δεις την πραγματικότητα που μεταφέρει με περιπαικτική διάθεση θα έχεις την πιθανότητα να υπάρξεις χωρίς διεστραμμένους αντικατοπτρισμούς του ευτού σου. Τότε θα έχεις σπάσει την βιτρίνα του πολιτικού και οικονομικού μάρκετινγκ, όχι για να κάνεις οπωσδήποτε επανάσταση, αλλά απλώς για να προσεγγίσεις την πραγματικότητα (: δομή) που σε ορίζει και ασφαλώς σε εκπαιδεύει ως κοινωνικό και πολιτικό ον.

Τότε ίσως πετύχεις να μετατραπείς εσύ σε καθρέφτη του άλλου και ο άλλος σε δικό σου καθρέφτη. Εκεί αρχίζει ο πραγματισμός που δεν έχει σχέση με τον ρεαλισμό και "αλήθειες" που κατασκευάζονται έξω από εσένα. Αλήθεια είναι η δική σου αίσθηση της πραγματικότητας, στο βαθμό που αυτή δομείται με φυσικό και όχι μεταφυσικό τρόπο ή ως προέκταση των αισθήσεων. Η μεγέθυνση της περιπαικτικής μας δύναμης είναι μια κάποια λύση αυτή την περίοδο προς αυτή την κατεύθυνση. Ας περιπαίξουμε τους περιπαίζοντές μας! 

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Πουλάω για να μεγαλώσω vs πουλιέμαι για να τους μεγαλώσω!

Ποια είναι η διαφορά του φιλόδοξου επιχειρηματία από τον φιλόδοξο, αμοραλιστή πολιτικό; Ο πρώτος πουλάει για να μεγαλώσει, όπως για παράδειγμα κάνει σήμερα ο Ρούπερτ Μέρντοχ, ενώ ο δεύτερος πουλιέται για να μεγαλώσει εκείνα τα επιχειρηματικά συμφέροντα που θεωρεί πως του διασφαλίζουν την ύπαρξη και την προοπτική. Ας αποφύγω τα παραδείγματα για να μην παρεξηγηθώ από την αρχή. Ο αναγνώστης των σημειωμάτων μου θα έχει μπόλικα και ασχέτως προσδιορισμού στο δίπολο δεξιά-αριστερά. 
Είναι κάτι καινούργιο και καινοτόμο αυτό; Καθόλου! Είναι παλιό, αλλά δεν θα το μάθεις από την κλασική πολιτική οικονομία (: την αφελή οικονομία, όπως μου αρέσει να την αποκαλώ), ούτε από την κλασική πολιτική μεθοδολογία (: την αγαθιάρικη πολιτική επιστήμη, όπως την θεωρώ).
Το γνωρίζουν έξυπνοι επιχειρηματίες στην Ελλάδα και πονηροί πολιτικοί από όλους ανεξαιρέτως τους πολιτικούς χώρους; Ασφαλώς! Δεν είναι πίσω η Ελλάδα σε αυτά. Το έχω διαπιστώσει εμπειρικώς ως σύμβουλός τους. Στο συγκεκριμένο μάλιστα ζήτημα θα ήταν μάλλον σωστό να θεωρήσεις τον επιχειρηματία ή πολιτικό ως σύμβουλο του συμβούλου. Είναι παράδοξο, αλλά η ιστορία, όπως ο καπιταλισμός και η ηγεμονία, εξελίσσονται μέσω παραδόξων. Αυτό που φαίνεται ή/και αναφέρεται ποτέ δεν είναι αυτό που είναι, όχι επειδή η αναφερόμενη ταυτότητα συγκρούεται με την πραγματική (υπάρχειν) - ή με την μορφή του καλού ανθρώπου που συγκρούεται με τον κακό νόμο - αλλά επειδή στην πολιτική και στην οικονομία το παράδοξο έχει τη μορφή του διλήμματος "η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα". Αν δεις την κότα εξαφανίζεται το αυγό και αν δεις το αυγό δεν υπάρχει κότα. Αν δεις την μεγέθυνση στη βάση της αγοράς (συσσώρευση) χάνεις το πολιτικό παιχνίδι το οποίο μεγεθύνει αυτόν που πουλά - ενώ φαίνεται να μεγαλώνει αυτός που αγοράζει - αν φυσικά ο ίδιος χρησιμοποιεί τον αγοραστή ως φορέα της δικής του ισχυροποίησης.
Μα, αυτό δεν κάνει και ο πονηρός πολιτικός, που δεν είναι άλλος από τον παραδοσιακό πολιτικό (:με την έννοια τουconventional politician); Όχι ακριβώς. Δεν πουλάει πλούτο για να ισχυροποιήσει την θέση του, πουλάει νόμο για να ιδιοποιηθεί κάποιος τρίτος πλούτο που θα ισχυροποιήσει την θέση του πρώτου. Δεν πουλάει για να μεγαλώσει, αλλά πουλιέται για να μεγαλώσει τα οικονομικά συμφέροντα, που δίχως αυτά δεν μπορεί να αναπαραχθεί κοινοβουλευτικώς.
Και ποια είναι η διαφορά μεταξύ του δεξιού ή κεντρώου με τον αριστερό πολιτικό στο ζήτημα; Ο τρόπος θέσπισης και ο τρόπος πολιτικής νομιμοποίησης. Οι πρώτοι πουλιούνται επειδή έτσι κάνουν όλοι οι καλοί πολιτικοί στις καλές και δημοκρατικές χώρες. Επειδή έτσι δουλεύει η αγορά και τα πολιτικά συστήματα που την υπερασπίζονται. Ενώ οι δεύτεροι πουλιούνται για να μπουν και αυτοί στο παιχνίδι των πρώτων που δεν είναι, κατά το δικό τους αφήγημα, καλό, αλλά κακό, αλλά θα γίνει καλό αν επικρατήσουν οι καλοί (οι αριστεροί). Έτσι οι νόμοι θεσπίζονται όχι με κανόνα την αγορά, όπου πουλά κάποιος για να μεγαλώσει, αλλά με κανόνα την ανάγκη εισαγωγής αντιφρονούντων πολιτικών σε αυτή την αγορά. Νομοθετούμε αυτά που θα νομοθετούσαν ίσως οι αντίπαλοί μας δεξιοί ή κεντρώοι, αλλά εμείς το κάνουμε με βαριά καρδιά, θυσιάζοντας τις ιδέες μας, ενώ οι άλλοι επενδύοντας στις ιδέες τους. Είμαστε πόρνες από ανάγκη και όχι πουτάνες από συνείδηση, είναι σαν να λένε.
Μόνο που αυτό σε τι διαφέρει από τις παραδοσιακές αντιλήψεις περί ηγεμονίας και πολιτικής εξουσίας; Σε τίποτε. Απλώς ορίζει μια νέα παραδοξότητα: Να εμφανίζονται σαν καινοτόμοι, ριζοσπάστες και ανανεωτικοί πολιτικοί οι πλέον συμβατικοί, παραδοσιακοί εισοδιστές, διαδίδοντας, για να αντλήσουν πολιτική νομιμοποίηση, πως πουλάνε για να μεγαλώσουν, ενώ πουλιούνται για να μεγαλώσουν αυτούς που η ελληνική κρίση φυσιολογικά θα συρρίκνωνε. 

Το “πουλάω για να μεγαλώσω” αποτελεί σύγχρονη καπιταλιστική αντίληψη και στον βαθμό που πετυχαίνει, ορίζει τον ικανό επιχειρηματία. Αντίθετα, το “πουλιέμαι για να τους μεγαλώσω” εκφράζει έναν εγγενή αναχρονισμό στην πολιτική αντίληψη. Δυστυχώς δεν πραγματοποιείται διαφορετικά ο εισοδισμός στην πράξη. Και ο εισοδισμός είναι πλέον ρητό concept πολιτικής νομιμοποίησης του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ υπονόμευσε το αίτημα για επαναπολιτικοποίηση της πολιτικής!...

Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβερνητική εξουσία δεν πέτυχε να αλλάξει τη δομή άρθρωσης των ελληνικών πολιτικών, ούτε να μεταβάλλει το σύστημα παραγωγής και αναδιανομής που κυριαρχεί στην χώρα. Σήμερα το κόμμα αυτό είναι ένας ακόμη παράγοντας-μαριονέτα της τρόικας, η οποία ασκεί την πραγματική διακυβέρνηση στην Ελλάδα. Είναι ένα ακόμη εργαλείο άσκησης και μηχανισμός πολιτικής νομιμοποίησης στο εσωτερικό και στο εξωτερικό μιας σαφούς μορφής αντιδημοκρατικής εξουσίας που διαμορφώνεται "out there", στη βάση των λεγόμενων μνημονίων.
Ωστόσο, κάτι άλλαξε ο ΣΥΡΙΖΑ για να συνεχίσει να παράγει ιδιαίτερο νόημα, άρα να παίζει ρόλο στην εξέλιξη του πολιτικού φαινομένου στην πατρίδα μας. Άλλαξε τις "κακές λέξεις" της ελληνικής κρίσης και μεταμοντέρνας υποτέλειας με άλλες στις οποίες επιχείρησε να προσδώσει ουδέτερη σημασία. Άλλαξε, με μια κουβέντα την γλώσσα στην δομή του πολιτικού αφηγήματος της ελληνικής κρίσης και ελληνικής πολιτικής και κοινωνικής εξασθένησης και οικονομικής συρρίκνωσης και αποτελμάτωσης. Είχε μια σημαντική διαλογική (discursive) παρέμβαση, μεταβάλλοντας με την βοήθεια των πολιτικών παραγόντων της τρόικας τις λεγόμενες στην πολιτική επιστήμη, την κοινωνιολογία και σύγχρονη φιλολογία "discursive practices". Άλλαξε με άλλες λέξεις τα κομβικά σημεία (nodal points) του λόγου πολιτικής νομιμοποίησης των πρακτικών άσκησης της εξουσίας από την τρόικα ή/και επιχείρησε να αλλάξει τις έννοιες στο πλαίσιο άρθρωσης του λόγου των μνημονίων, εκεί όπου διατήρησε τις ίδιες λέξεις (: σημαίνοντα).
Απλά, στην αριστερά που εκφράζει ο ΣΥΡΙΖΑ κυριάρχησαν οι "αλχημιστές του λόγου", οι οποίοι ακολουθώντας σύγχρονες στρατηγικές επικοινωνίας, σε συμφωνία με τους παράγοντες της τρόικας προφανώς, δοκίμασαν να μεταβάλλουν το τμήμα αυτό των "discursive practices" που εμφανίζει να έχει κρίσιμο ρόλο στην διαμόρφωση κλίματος πολιτικής νομιμοποίησης. Εδώ θέλει προσοχή. Εάν πετύχαινε ολική μεταβολή των "discursive practices" θα μπορούσε κάποιος να θεωρήσει πως αυτό αποτελεί προοδευτική παρέμβαση που θα επηρέαζε μεσοπρόθεσμα θετικά για την ελληνική κοινωνία και πολιτική εξουσία την εξέλιξη των πολιτικών υποτέλειας στην Ελληνική Πολιτεία. Δεν έγινε όμως αυτό. Άλλαξε και αλλάζει καθημερινά το τμήμα εκείνο των "discursive practices" που χρησιμοποιείται για την άρθρωση της κυβερνητικής/ κομματικής προπαγάνδας. Και αυτό προφανώς δεν ενοχλεί τους παράγοντες της τρόικας, αν και προκαλεί συχνές παρεξηγήσεις και "ιλαροτραγωδίες" στις οποίες έχει συνηθίσει πλέον η ελληνική κοινή γνώμη. 
Τα ΜΜΕ αποτέλεσαν - για δικούς τους λόγους - θετικό δίαυλο αυτής της απορρύθμισης και τελικώς αλχημείας στις "discursive practices", που αποσκοπούσε στην ρευστοποίηση της ελληνικής και διεθνούς κοινής γνώμης και σε δεύρο στάδιο στο γκριζάρισα κρίσιμων δημοσιονομικών και κοινωνικών πολιτικών. Αυτό υπήρξε ένα σύνθετο στρατηγικού χαρακτήρα εγχείρημα που έχει στεφθεί με επιτυχία μέχρι σήμερα, εξαιτίας αντικειμενικοτήτων που ξεφεύγουν από το πλαίσιο σχολιασμού αυτού του σημειώματος. 
Εσύ χαζούλη που "συμβουλεύεις" τον κ. Τσίπρα και το επιτελείο του να εκπαιδευτούν στα αγγλικά για να μην “σκοτώνουν” την γλώσσα και πλήττονται ως προς το κύρος , αν ήξερες τι γλώσσα αναπαράγεις άκριτα, ακριβώς από τους ίδιους παραγωγούς που "χλευάζεις", θα είχες πάψει να ορίζεις τον εαυτό σου ως δημοσιογράφο! Στην πραγματικότητα ο ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε να επιβάλλει (πολιτική) γλώσσα, δηλαδή μηχανισμό γνωστικής αποκρυστάλλωσης των συμβάντων και έτσι να τα μετατρέψει σε γεγονότα που εξυπηρετούν το δικό του αφήγημα... Και αυτό μέσω καί του Τύπου που εμφανίζεται να κινείται αντιπολιτευτικά. Ακόμη και διά του Πρετεντέρη! Ναι, Γιάννη μου, είσαι και εσύ ένα ακόμη κορόιδο του επικοινωνιακού μηχανισμού του ΣΥΡΙΖΑ και ας νομίζεις πως τους απομυθοποιείς! Γιατί; Αυτό είναι ένα άλλο μεγάλο ζήτημα, αλλά δεν είναι το θέμα μου, σήμερα...
Το θέμα μου είναι πως με την μεθοδολογία αυτή που περιγράφω ο ΣΥΡΙΖΑ, με "ύπουλο", αλλά στρατηγικώς ορθό τρόπο υπονόμευσε το αίτημα για επαναπολιτικοποίηση της πολιτικής στην Ελλάδα και στην ΕΕ. Κατέστρεψε, δηλαδή, τις διαλογικές (discursive) βάσεις που τον έφεραν στην εξουσία. Δεν σκότωσε την τρόικα, αλλά "εμάς" , όσοι είδαμε στον ΣΥΡΙΖΑ μια μοναδική ευκαιρία για επαναπολιτικοποίηση της παρηκμασμένης πολιτικής. Εμάς σκότωσε και όχι την διαπλοκή, το κατεστημένο, το παλιό και το διεφθαρμένο. Και ήταν μάλλον εύκολο να το πράξει, καθώς τα ΜΜΕ αντιστάθηκαν με σθένος στο ενδεχόμενο επαναπολιτικοποίησης της πολιτικής. Αυτό δεν συνέφερε την οικονομική ηγεσία και τις πολιτικές ηγεσίες στην Ελλάδα και στην ΕΕ.
Σήμερα και λίγο πριν την επίσημη ανακοίνωση πρόωρων εκλογών η ανάγκη για επαναπολιτικοποίηση της πολιτικής, επιχειρείται -  discursively - να αντικατασταθεί από την ανάγκη δημιουργίας πλουραλιστικών κυβερνήσεων, αν είναι δυνατόν "Οικουμενικού" χαρακτήρα! Δηλαδή, τα κόμματα και τα συνδικάτα (τους), που για την πλειονότητα του εκλογικού σώματος στην Ελλάδα εκφράζουν παρωχημένες δομές δημοκρατικής εξουσίας, να συνεργαστούν για να περάσει το πολιτικό σύστημα στην δεύτερη φάση της κρίσης που καθόλου δεν σημαίνει ανάκαμψη και βεβαιότητα παραμονής στην ευρωζώνη.
Με άλλα λόγια, η κοινωνική και εθνική ανάγκη για επαναπολιτικοποίηση της πολιτικής, αντικαθίσταται από την ανάγκη της οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας για ένα νέο "power-sharing" μεταξύ των κομμάτων. Και αυτό εναρμονίζεται πλήρως με την αλλαγή στην πράξη του λόγου και όχι στην πράξη της ηθικής και υλικής παραμέτρου της πολιτικής - μέρος της οποίας είναι ασφαλώς και ο (συγκεκριμένος) λόγος. Έτσι ακριβώς ορίζεται το μεγάλο πρόβλημα αισθητικής της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας που εντοπίζω και σχολιάζω, εκεί όπου ακόμη μου επιτρέπεται!

Τελικώς, αναγνώστη μου, αυτό που ενοχλούσε περισσότερο δεν ήταν οι διαστροφές της αντιπροσώπευσης και της δημοκρατικής οργάνωσης, αλλά ο αγώνας για επαναπολιτικοποίηση της πολιτικής. Χάσαμε, αλλά δεν είπαμε ακόμη την τελευταία κουβέντα και δεν προσβάλλαμε τον όρο της ύπαρξής μας: την αισθητική.

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Addthis

Google+ Followers

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates