Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γιαννακόπουλος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γιαννακόπουλος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Νέα μορφή μνημονίων σε νέο καθεστώς χρέους για την Ελλάδα!...

Είδηση από τον Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλο *
Έχει δίκιο ο Έκο, πράγματι τον Αύγουστο δεν παράγονται κανονικές ειδήσεις. Έτσι δίνεται η ευκαιρία στο τυχαίο να προκαλέσει για την παραγωγή... ειδησάρας! Και το τυχαίο έκανε την δουλειά του στην περίπτωση που θα αναφέρω και αφορά στην πληροφορία που αποκόμισα από στενό συνεργάτη του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.
Ποια είναι η είδηση; Η γερμανική κυβέρνηση έχει συμφωνήσει ήδη με την πολιτική ηγεσία του ΔΝΤ (δεσμευόμενοι αμφότεροι σε εμπάργκο στην ενημέρωση) πως για την παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη μετά το πέρας του τρέχοντος προγράμματος, θα απαιτηθεί μια νέα συμφωνία με τις Ελληνικές Αρχές, η οποία θα εισαγάγει μια νέα μορφή ολοκληρωμένων μνημονίων εντός ενός διαφορετικού καθεστώτος ορισμού και εξυπηρέτησης του χρέους προς τον λεγόμενο επίσημο τομέα. Η συμφωνία αυτή δεν προνοεί για αναχρηματοδότηση του ελληνικού χρέους από επίσημες ευρωπαϊκές πηγές ή το ΔΝΤ, αν και υπάρχουν προς διερεύνηση εναλλακτικά σενάρια, σε περίπτωση αδυναμίας πληρωμών, τα οποία στηρίζονται στην ευελιξία του European Stability Mechanism (ESM) με την μορφή εμπλουτισμού του δημόσιου διεθνούς δικαίου που δομείται/παράγεται εντός της ευρωζώνης.
Έτσι - σύμφωνα με τον άνθρωπο που γνωρίζει από πρώτο χέρι το πλαίσιο συμφωνίας της γερμανικής κυβέρνησης με την κυρία Lagarde και τους στενούς της συμβούλους - μετά την ολοκλήρωση του τρέχοντος προγράμματος που περιλαμβάνει ακόμη πολλές και σοβαρές έως δραματικές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις στο Κοινωνικό Μοντέλο και στην Αγορά, σχεδιάζεται η Ελλάδα να περάσει από την "αντιδημιουργική καταστροφή" σε μια δεύτερη φάση μνημονίων που θα δίνουν έμφαση στην σταδιακή ανάπτυξη με την ενεργοποίηση του μηχανισμού της αγοράς και τη συνέχιση της στενής εποπτείας από τους λεγόμενους "θεσμούς" και το ΔΝΤ.
"Δεν υπήρξε λάθος στρατηγικής", υποστηρίζει ο συνομιλητής μου - αντιδρώντας σε παρατήρησή μου που αφορά σε εξόχως αντιφατικές τακτικές και απολύτως άστοχες και σαφώς αντιδημοκρατικές προσεγγίσεις από όλους τους παράγοντες της τρόικας, οι οποίοι εμφανίζονταν μάλιστα κατά καιρούς να βρίσκονται σε σοβαρή διάσταση απόψεων (σε επίπεδο πολιτικής πέραν του τεχνικού μέρους).
Και εξηγείται, αναφερόμενος στο "όραμα" του σχεδίου για την Ελλάδα το οποίο επιμελήθηκε ιδιαιτέρως μια ομάδα εκ τεσσάρων συνεργατών του κ. Σόιμπλε: Ήταν στην πραγματικότητα μια διαφορετική εκδοχή του σχεδίου του Τομάζο Σκιόπα, με το οποίο ο Γιώργος Παπανδρέου προσέγγισε στρατηγικώς (και ασφαλώς θεωρητικώς) την κρίση και την επίλυσή της. Σε αντίθεση με τον Σκιόπα, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε εντόπισε το πρόβλημα της κρίσης - όπως μου εξηγεί ο σύμβουλός του - πολύ πέραν της δημοσιονομικής συμπεριφοράς του ελληνικού κράτους και του χρηματοπιστωτικού διλήμματος της συγκυρίας. "Στην Ελλάδα βασίλευσε μια αντιεπιχειρηματική κουλτούρα στην αγορά, υπό την πατρωνία του κράτους και όλων ανεξαιρέτως των κυβερνήσεων", μου λέει. "Υπήρξε δυσανάλογα μεγάλη σπατάλη ευρώ σε σχέση με τις επενδύσεις. Κυριάρχησε ο πλουτοκρατισμός και είχε χαθεί απολύτως το παραγωγικό πνεύμα, για τη δημιουργία κεφαλαίου. Υπήρξε μια μεγάλη παρεξήγηση στην ελληνική αγορά που ενισχύθηκε από το πολιτικό και διοικητικό σύστημα: η παραγωγή χρήματος - και η ενθυλάκωσή του - εξομοιώθηκε στρεβλά με την παραγωγή κεφαλαίου". 
"Με την μεθοδολογία που ακολουθήθηκε μέχρι σήμερα επιδιώχθηκε στην πραγματικότητα να αποκατασταθεί ο μηχανισμός παραγωγής κεφαλαίου στο μέλλον, καθώς δίχως αυτόν η ελληνική αγορά θα ήταν μια αντιπαραγωγική ρουφήχτρα χρήματος με τον δημόσιο τομέα να πρωτοστατεί και να οργανώνει αυτή την επιχείρηση (: η Ελλάδα να παράγει διαρκώς λιγότερα από όσα καταναλώνει) ", υποστηρίζει - εξηγώντας το περίφημο "η Ελλάδα πρεπεί να σταματήσει να καταναλώνει περισσότερα από όσα παράγει" (Σόιμπλε), το οποίο έθιξα στον συνομιλητή μου, χαρακτηρίζοντάς το ανοησία.
Το γερμανικό υπουργείο οικονομικών - όπως και το ΔΝΤ - θεωρεί πως έχουν γίνει αρκετά, αλλά όχι ακόμη επαρκή βήματα για την αποκατάσταση του παραγωγικού μηχανισμού που μετατρέπει το χρήμα σε επένδυση. “Αυτός ήταν ο στόχος”, μου λέει, και "η περιοριστική πολιτική είναι ένα βασικό μέσο προς αυτό και όχι αυτοσκοπός". "Η νέα μορφή μνημονίων σε νέο καθεστώς χρέους στην επόμενη φάση προσαρμογής της Ελλάδας, θα υπακούει ακριβώς στο ίδιο όραμα, το οποίο δεν είναι διαφορετικό από τον πολιτικό οραματισμό της σημερινής κυβέρνησης [στην Γερμανία] για το μέλλον της Ευρώπης" - αποσαφηνίζει.
Μετέφερα, αναγνώστη μου, χωρίς δικό μου σχολιασμό, την είδηση για την "επόμενη μέρα" του ελληνικού προγράμματος και το σκεπτικό της γερμανικής κυβέρνησης που για πρώτη φορά αρθρώνεται - καθόσον γνωρίζω - με πολιτικώς σαφή τρόπο. Είμαι χαρούμενος για αυτή τη συνάντηση και συνομιλία με έναν από τους "senior" συμβούλους της γερμανικής κυβέρνησης, από την οποία καταρρίπτονται αυταπάτες και απάτες με τις οποίες δομείται το κυρίαρχο πολιτικό αφήγημα τόσο από την ελληνική κυβέρνηση, όσο και από την αντιπολίτευση. Η πολιτική μου διαφωνία ως προς την συγκεκριμένη μεθοδολογία που εφαρμόζεται και πρόκειται να επεκταθεί αναθεωρούμενη ως εφαρμογή - αν συμφωνήσει φυσικά το ελληνικό κοινοβούλιο (: το υφιστάμενο σώμα ή άλλο μετά από εκλογές που θεωρούνται πιθανές)  - στο μέλλον με αρκετά ασαφή μάλιστα χρονικό ορίζοντα ως προς το περίφημο τέλος των μνημονίων και της επιτήρησης, δεν έχει σημασία στο πλαίσιο αυτού του σημειώματος.

Την γνώμη μου και την πολιτική μου άποψη για το ζήτημα την γνωρίζεις, τακτικέ αναγνώστη μου, καλό (: απαραίτητο) θεωρώ πως είναι να μάθεις και την "φιλοσοφία" αυτών που επηρεάζουν καθοριστικά το μέλλον της κοινωνίας και αγοράς στην Ελλάδα. Αν δεν ξέρεις πως σκέφτονται και πού το πάνε - ή δεν σε ενδιαφέρει να γνωρίζεις - μάλλον δεν σε ενδιαφέρει η πραγματικότητα, αλλά αποκλειστικά η υποκριτική σπέκουλα πάνω στην πραγματικότητα και τον συγκυριακό της πολιτικό μύθο... 

* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Σύνορα η ελληνοτουρκική σχέση δεν γνωρίζει!...


Ακόμη και αν υπήρχαν σύνορα σε ολόκληρο το Αιγαίο θα τα μετακινούσε ο καιρός! Έτσι συμβαίνει εκεί όπου αναπτύσσονται ισχυρά γεωπολιτικά ρεύματα, τα οποία μάλιστα μεταβάλουν διεύθυνση ανάλογα με το πού φυσάει ο άνεμος στις διεθνείς πολιτικές.
Αυτή είναι η (ιστορική) αλήθεια, αναγνώστη μου, στο ζήτημα που συχνά-πυκνά απασχολεί τον Τύπο μετά από δηλώσεις Τούρκων ή Ελλήνων πολιτικών, αρμοδίων υπουργών, προέδρων και πρωθυπουργών - όπως έγινε προχθές με τις δηλώσεις του Μεβλούτ Τσαβούσογλου: "Μεταξύ των προβλημάτων [στο Αιγαίο] είναι και το καθεστώς κυριαρχίας ορισμένων νησίδων και βραχονησίδων και το γεγονός ότι δεν υπάρχουν θαλάσσια σύνορα, καθορισμένα από μια διεθνή συμφωνία, η οποία να είναι σε ισχύ ανάμεσα σε Τουρκία και Ελλάδα''.
Η αλήθεια είναι πως τα σύνορα στην θάλασσα έχουν διαφορετική έννοια από αυτά στην στεριά και πως βορείως και νοτίως των Δωδεκανήσων δεν υπάρχει διμερής συμφωνία για τις περιοχές εθνικής δικαιοδοσίας μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, ενώ η Τουρκία, που δεν αναγνωρίζει το Πρωτόκολλο του 1932 (: το θεωρεί ανίσχυρο) και δεν έχει επιπλέον υπογράψει τη Συνθήκη για το δίκαιο της θάλασσας, ουσιαστικά εμποδίζει τη χώρα μας να εκμεταλλευτεί υπέρ της θεσμικές πρόνοιες και πρακτικές του Διεθνούς Δικαίου και στοιχεία από την "θαλάσσια πολιτική" της ΕΕ.
Άρα, κοινά αναγνωρισμένα "σύνορα" σε ολόκληρο το Αιγαίο δεν υπάρχουν και για να οριοθετηθούν πλήρως θα απαιτηθεί μια νέα Συνθήκη μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας. Αυτό δεν είναι κάτι απλό και εύκολο. Είναι νομικός λαβύρινθος, χωρίς το Διεθνές Δίκαιο να παρέχει σε όλες τις περιπτώσεις τον Μίτο της Αριάδνης. Είναι ένα πολύπλοκο νομικώς ζήτημα με 4 κύριες και αλληλένδετες πτυχές, όσες και οι ζώνες δικαιοδοσίας, και ένα δραματικά δύσκολο πολιτικό εγχείρημα, που κανένας παράγοντας της περιοχής ή της διεθνούς πολιτικής δεν θα μπορούσε σήμερα να σηκώσει.
Το σημειώνω για να σοβαρευτούμε. Τίποτε δεν είναι αυτονόητο (όπως υποστηρίζει ο ελληνικός Τύπος) και τίποτε τόσο απλό και αποκλειστικά υπόθεση ισχύος, εθνικής βούλησης και τσαμπουκά (όπως υποστηρίζει ο τουρκικός Τύπος). Το ζήτημα της συμπεφωνημένης οριοθέτησης θαλάσσιων "συνόρων" μεταξύ των δύο χωρών είναι σύνθετο, δύσκολο και σοβαρό και μάλλον απαιτεί κάποιου είδους νομική και ευρύτερα θεσμική καινοτομία, έτσι ώστε να θεσπισθεί ένα νέο διεθνές παράδειγμα-έθιμο.

Και αυτό υπερβαίνει το σημερινό "σύνορο" / όριο στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Για να καταλήξεις κάποια στιγμή ειρηνικώς και φιλικώς σε πλήρη διάστιξη συνόρων στο Αιγαίο, θα πρέπει να δεχτείς και να αποκρυσταλλώσεις πως σύνορα η ελληνοτουρκική σχέση δεν γνωρίζει! Στον βαθμό που οι πολιτικές ηγεσίες και από τις δύο πλευρές αγωνίζονται ιδιοτελώς να τοποθετήσουν σύνορα στις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών, θα συνεχίζεται η διένεξη για τα "σύνορα" στην θάλασσα. Δυστυχώς στο ζήτημα αυτό (: των σχέσεων) μονομερής λύση δεν υπάρχει...

* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Σταματήστε τους εμπρησμούς στο διαδίκτυο, σταματήστε τη γη να κατέβω!...


Σημειολογεί ο Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος *          
Υπάρχει δικαιολογημένη αγανάκτηση από τον κόσμο που μάχεται με τις φλόγες των δασικών πυρκαγιών στην Ελλάδα και κυριολεκτικά οργή από τον κόσμο στα κυβερνητικά και περιφερειακά κέντρα των αποφάσεων! Όλους αυτούς επιχείρησε να εκφράσει η Περιφερειάρχης Αττικής Ρένα Δούρου, με την έκκληση: "Σταματήστε τα ποσταρίσματα, σταματήστε τα τιτιβίσματα και τα δελτία Τύπου".
Αν δεν σταματήσουν οι εμπρησμοί στο διαδίκτυο, πώς να σβηστούν οι φωτιές που άναψαν οι εχθροί της πατρίδας και ασφαλώς της κυβέρνησης και πώς να διεξαχθεί ομαλά ο "αγώνας δρόμου στα αποκαΐδια" (ΑΥΓΗ);
Δεν γίνεται έτσι! Οι εμπρηστές του διαδικτύου θα έπρεπε να κληθούν ως βασικοί ύποπτοι για τους εμπρησμούς των ημερών σε όλες τις περιοχές της χώρας όπου διεξάγεται αγώνας δρόμου για νέες "τακτοποιήσεις", νέες καταπατήσεις, για νέες οικοδομικές πρωτοβουλίες, μέσω των οποίων θα επιστρέψει η Ελλάδα στην γνωστή (της) μορφή ανάπτυξης, νομοθέτησης και του ελεεινότερου είδους ρουσφετιού, με την μορφή της κοινωνικής αλληλεγγύης ασφαλώς!
Είμαι 58 ετών και γεννήθηκα σε ένα παράδεισο της Αττικής, στα Μελίσσια. Ξέρεις πως ήταν όταν ήμουν παιδί η περιοχή από το Χαλάνδρι και πάνω μέχρι την Πεντέλη και κάτω μέχρι τη Νέα Μάκρη; Αν ήξερες, αν θυμάσαι! Αν ήξερες τις μάχες που δίναμε και χάναμε κάθε καλοκαίρι - ιδιαίτερα όταν "μύριζαν" εκλογές - με τις φλόγες που σε διαδοχικά στάδια μετέτρεψαν πρώτα σε αποκαΐδια και μετά σε μπετόν τον μεγαλύτερο και ωραιότερο πνεύμονα της Αττικής! Εγώ πάντως δεν ήξερα γιατί έκλαιγα - καθώς έχω κλάψει μπόλικες φορές στο μέτωπο της φωτιάς. Ήταν από τον καπνό, από πίκρα για την καταστροφή της μοναδικής φύσης με τα πεύκα, ή από το “αίσθημα” αγανάκτησης και θυμού για τους εγκληματίες εμπρηστές και τους αλήτες πολιτικούς ή άλλους "συνεργάτες" τους εμπορικούς παράγοντες που μετέτρεπαν τα δάση σε οικόπεδα;
Το αποτέλεσμα που βλέπεις και ζεις, αναγνώστη μου, σήμερα, δείχνει ακριβώς την φύση των πυρκαγιών της εποχής εκείνης - αρκετών δεκαετιών - και την πολιτική φύση που κυριάρχησε και κυριαρχεί στην Ελλάδα, καθώς η υπόθεση αυτή ήταν και είναι κανόνας παντού στην χώρα μας. Έτσι έγινε παντού: στην ηπειρωτική χώρα και στα νησιά. Και δεν είχε τότε "ποσταρίσματα" ή "τιτιβίσματα", με τα "δελτία Τύπου" να είναι λιγοστά και μια περίοδο αυστηρά λογοκριμένα!
Σήμερα, όποιος πολιτικός εμφανίζεται αγανακτισμένος με τα "ποσταρίσματα, τα τιτιβίσματα και τα δελτία Τύπου", που ανάβουν διαδικτυακές φωτιές για τις υλικού χαρακτήρα φωτιές, ενώ ζητεί να σταματήσει αυτή η "ασέβεια" και οι μαλακίες εναντίον των θυμάτων και των αγωνιστών στα πύρινα μέτωπα ή στα γραφεία της δημόσιας διοίκησης, είναι σαν να ζητεί να σταματήσει η γη να κατέβει.
Δυστυχώς η γη δεν περιβάλλεται πλέον μόνον από μολυσμένη σε πολλές περιοχές ατμόσφαιρα, αλλά και από μολυσματικό διαδίκτυο. Κακό αυτό, αλλά μάλλον δένει γάντι με την πολιτική αθλιότητα και απύθμενη υποκρισία μέσω της οποίας δικαιώνονται διαχρονικώς οι εμπρηστές και κάθε είδους καταπατητές στην Ελλάδα. Είναι και αυτό λαϊκή πολιτική, σου λένε!
Πολιτική αθλιότητα είναι! Ένα διαχρονικό πολιτικό έγκλημα που παράγει πολλά άλλα, με σοβαρότερο ασφαλώς όλων το αρχικό: την καταστροφή της φύσης από αυγουστιάτικες κυρίως πυρκαγιές, οι οποίες σε κάποιες περιπτώσεις σκοτώνουν άμεσα ανθρώπους και ζώα, ενώ ρημάζουν περιουσίες.
Το διαδίκτυο τρέφεται από τις discursive (διαλογικές) "φωτιές", όπως ακριβώς ο Έλληνας πολιτικός (με λιγοστές εξαιρέσεις) από τους εμπρησμούς και τα αποκαΐδια στα δάση και στα χωράφια. Το ζήτημα είναι πάντοτε η εκμετάλλευση της φωτιάς και των αποτελεσμάτων της. Αν το παράδοξο για τον πολιτικό είναι πως η γη γυρίζει - κυρίως με φήμες, κουτσομπολιά, προπαγάνδα, χυδαιότητα, ιδεολογία, αγορά, τεχνολογία και σπέκουλα για ειρήνη ή πόλεμο - και όχι πως η γη καίγεται, τότε αυτός εκτός από υποκριτής είναι και κακός λογιστής. Δεν λογαριάζει σωστά το έξοδο, εστιάζοντας αποκλειστικά στο εφήμερο κέρδος ή/και στο πολιτικό κόστος.

Το έξοδο για την ανθρωπότητα από τη γη που καίγεται είναι πολύ μεγαλύτερο από εκείνο από τη γη που περιστρέφεται μαζί με την τεχνολογία του διαδικτύου (της). Αυτός ο λογαριασμός είναι υπόθεση ηθικής και βιοοικονομίας και όχι υπόθεση μικροπολιτικής, ατομικής περιουσίας και "real estate"! Ανάλογα με το πώς κάνεις αυτόν τον λογαριασμό και τι είναι εκείνο που σε συντρίβει, σε θυμώνει και σε οργανώνει, τοποθετείσαι αντικειμενικά σήμερα στο δίπολο αριστερός-δεξιός.

* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Δεν είμαστε οι ταλιμπάν της Ορθοδοξίας, είμαστε οι ζαπατίστας των ελαστικών σχέσεων!...


"Σιγά-σιγά αλλά σίγουρα, όπως το σαλιγκάρι" των ζαπατίστας αναπτύσσονται οι caracoles του νεοφιλελευθερισμού στην Ελλάδα. Από το ιδεολογικό περιθώριο της αγοράς στο κέντρο των αποφάσεων, έτσι ώστε οι ελαστικές σχέσεις όλων των μορφών να αποκτήσουν χαρακτηριστικά επικρατούσας θρησκείας στη χώρα μας.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως αποδείχθηκε στην πράξη, ήρθε στα πράγματα για να νομιμοποιήσει πολιτικώς από αριστερά αυτή την μετάβαση στην ολοκληρωτική αγορά, όπου όλα είναι ελαστικά εκτός από την οικονομία του κράτους και των επιχειρήσεων. Με βάση αυτή τη σταθερά κτίζονται όλες οι σχέσεις στην κοινωνία σε ένα πλαίσιο ελαστικότητας του τύπου: όλες οι ελευθερίες και τα δικαιώματα σχετικοποιούνται και εξαρτώνται από τις οικονομικές επιδόσεις. Δηλαδή, για να εμφανίσει η ελληνική κοινωνία υψηλή ανταγωνιστικότητα και παραγωγικότητα, πρέπει οι σχέσεις εργασίας, όπως και όλες οι υπόλοιπες σχέσεις στην κοινωνία και την κοινοβουλευτική διαδικασία να γίνουν ελαστικές!
Κάνω λάθος; Δυστυχώς δεν κάνω.... Λάθος κάνει ο πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης, ο οποίος φαίνεται να νομίζει πως με τον πολιτικαντισμό μπορεί να ελίσσεται διαρκώς, μεταβάλλοντας την πολιτική ατζέντα και αλλάζοντας παραμορφωτικά τα σύγχρονα πολιτικά διλήμματα. Μα, ίσως παρατηρήσεις, πώς κάνει λάθος, αφού ο Καμμένος "τσίμπησε" και η ΝΔ έσπευσε να ταυτιστεί με αυτούς που για να εξυπηρετήσουν οικονομικά μονοπώλια ορίζουν ουσιαστικά την Ελλάδα σαν φονταμενταλιστικό Ορθόδοξο κράτος (: θρησκευτικό μονοπώλιο);
Δεν ισχυρίζομαι πως έκανε λάθος στην στρατηγική της μικροπολιτικής επικοινωνίας του ΣΥΡΙΖΑ. Λάθος κάνει να νομίζει πως είναι τόσο πονηρός που ο κόσμος δεν καταλαβαίνει το παίγνιο στο οποίο επιδίδεται. Από την μια δίνει την ευκαιρία στον κύριο Καμμένο να δοξάσει την αναφερόμενη ταυτότητά του στο πολιτικό του ακροατήριο και να υπονοήσει τη χρησιμότητα του ως κυβερνητικός εταίρος (: για να μην προσβληθεί το φασιστικό και άκρως υποκριτικό στις μέρες του νεοφιλελευθερισμού τρίπτυχο "πατρίς, θρησκεία, οικογένεια"), ενώ από την άλλη εγκλωβίζει την φιλελεύθερη ηγεσία της ΝΔ σε ένα ακροδεξιό πλαίσιο, το οποίο απελευθερώνει διαλεκτικά πολιτικό χώρο για τον ΣΥΡΙΖΑ στο Κέντρο. Αυτό, ωστόσο, είναι πολιτικαντισμός, τετριμμένο κόλπο και όχι φιλελεύθερος-αριστερός ριζοσπαστισμός. 

Προφανώς η Ελλάδα δεν μπορεί να ατενίζει προς ένα προοδευτικό μέλλον ευημερίας, με τις προδιαγραφές ενός φονταμενταλιστικού Ορθόδοξου κράτους, αλλά δεν είναι αυτό το ζήτημα σήμερα. Το πρόβλημα είναι πως, δυστυχώς, και από αριστερά νομιμοποιείται πολιτικώς ένα Κοινωνικό Μοντέλο ελαστικών σχέσεων, απόλυτα εναρμονισμένο με την ιδεολογία και πρακτική του νεοφιλελευθερισμού. Αυτό είναι που διαμορφώνει αντικειμενικές τάσεις οπισθοδρόμησης της ελληνικής κοινωνίας, για να συναντηθεί το αποτέλεσμα της πολιτικής πρακτικής των "Ελλήνων ζαπατίστας" με τον κάλπικο εθνικισμό των "Ελλήνων ταλιμπάν" της Ορθοδοξίας... Το ένα δουλεύει για το άλλο και αντίστροφα!

* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Οι αριθμοί που δεν ντοπάρουν και δεν ντοπάρονται υπαινίσσονται την αλήθεια!....

Ποτέ οι αριθμοί-δείκτες που αποτελούν τα κριτήρια-μεταβλητές μιας εθνικής οικονομίας δεν θα μπορούσαν να συλλάβουν και να περιγράψουν την κοινωνική πραγματικότητα. Η στατιστική για όσους σπουδάσαμε και δουλεύουμε πάνω στην Ανάλυση Κοινωνικών στοιχείων (Statistics for Social Data Analysis) σε σχέση με τα μακροοικονομικά μεγέθη μιας εθνικής οικονομίας, δεν αποσκοπεί στο να περιγράψει την πραγματικότητα στην συγκεκριμένη κοινωνία (και αγορά), αλλά για να βοηθήσει να τεθούν με επιστημονικώς πειθαρχημένο τρόπο ερωτήματα ως υποθέσεις εργασίας, ως ερωτήματα για επιστημονική έρευνα.
Ήθελα, αναγνώστη μου, να το ξεκαθαρίσω αυτό, για να υποστηρίξω πως οι αριθμοί που δεν κατασκευάζονται για να ντοπάρουν "αθλητές" του πολιτικού στίβου και δεν ντοπάρονται οι ίδιοι από πολιτικοικονομικά συμφέροντα, αποτελούν έναν υπαινιγμό αλήθειας, τον οποίον οφείλουμε να ερευνήσουμε για να προσεγγίσουμε την πραγματικότητα στην κοινωνία αναφοράς μας.
Έτσι πρέπει να διαβάζεις τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για την περίοδο 2009-2016, τα οποία σήμερα εκθέτει "Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ", αντί να απασχολείται με τις μαλακίες των άλλων, οι οποίες θα μπορούσαν να ενταχθούν σε ένα και μοναδικό φύλλο υπό τον τίτλο: "Αλλού με τρίβεις δέσποτα κι αλλού έχω εγώ τον πόνο".
Όταν μετά έρχομαι και γράφω περί του τέλους της πολιτικής και της πολιτικής δημοσιογραφίας στην Ελλάδα, χαμογελάς ειρωνικά...υπερβολές! Καμία απολύτως υπερβολή! Η πολιτική προσέγγιση και αντιπαράθεση δεν μπορεί να γίνεται με σαχλαμαρίτσες για την ελληνική σημαία και τους σημαιοφόρους, περί του φαντάσματος της δημοκρατίας εναντίον της αριστείας και αντίστροφα, ούτε με τις μαθητικές εκθεσούλες του Πύρρου (που δεν ντράπηκε να τις κάνει κύριο θέμα στο πρωτοσέλιδο της η "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" την Κυριακή), ούτε με τις κοσμογονικές δήθεν, διεργασίες στο πολιτικώς νεκρό εδώ και μια δεκαετία Κέντρο, το οποίο πέραν από κουτσομπολιό και ίντριγκα δεν παράγει τίποτε άλλο σήμερα.    
Ξέρεις τι υπαινίσσονται οι αριθμοί της μεταβολής των μακροοικονομικών μεγεθών, στους οποίους αναφέρομαι; Όχι απλώς δυσανάλογα μεγάλη κοινωνική καταστροφή σε σχέση με την δυναμική από το όφελος της εξάλειψης του δημοσιονομικού ελλείμματος! Όχι μόνον αποτυχία των μνημονίων στην πράξη: Η εξάλειψη του δημοσιονομικού ελλείμματος, δεν συνοδεύτηκε από δομικές μεταβολές στα παθολογικά και ανορθολογικά χαρακτηριστικά της ελληνικής οικονομίας, ούτε πραγματοποιήθηκε σύμφωνα με τις προδιαγραφές της τρόικας για παράλληλη εξάλειψη του ελλείμματος στο εμπορικό ισοζύγιο και σοβαρή βελτίωση της ανταγωνιστικότητας και παραγωγικότητας! Υπαινίσσονται κάτι πολύ-πολύ χειρότερο. Εάν δεν υπάρξει ένα "σχέδιο Μάρσαλ" για την Ελλάδα, παράλληλα με δραστική απομείωση του χρέους προς τον λεγόμενο επίσημο τομέα, θα υπάρξει ένα σχέδιο εξόδου από την ευρωζώνη, έτσι ώστε η επέκταση και εμβάθυνση της κοινωνικής καταστροφής να μην οδηγήσει σε πολιτικό χάος την χώρα μας με αναφορά στην ευρωζώνη.  
Η κοινωνική αλήθεια δεν μπορεί να κατασκευαστεί ως υπέρβαση της οδυνηρής και μη αναστρέψιμης - χωρίς έναν πακτωλό παραγωγικών επενδύσεων - οικονομικής πραγματικότητας. Οι αριθμοί υπαινίσσονται την μεγέθυνση της κοινωνικής καταστροφής στο άμεσο μέλλον και όχι την βελτίωση της καθημερινότητας των δύο τρίτων της κοινωνίας που πλήττονται ζωτικά από την δεκαετή κρίση.
Δεν άλλαξε κάτι στην ιστορία της οικονομικής θεωρίας, ούτε μεταβλήθηκε η πολιτική οικονομία, επειδή για πρώτη φορά στην ιστορία κάποιοι απίθανοι πολιτικοί συμφώνησαν πως θα μπορούσαν να πετύχουν προσαρμογή και ανάπτυξη σε συνθήκες μακροχρόνιας εσωτερικής υποτίμησης και ύφεσης με δραστική, αν και σε σημαντικό βαθμό εικονική, περιστολή του δημοσιονομικού ελλείμματος. Αν δεν υπήρχε το "εικονικό στοιχείο" δεν θα μπορούσε να σταθεί καμία απολύτως κυβέρνηση στην Αθήνα. Αν, επίσης, δεν υπήρχε το "εικονικό στοιχείο" δεν θα μπορούσε να κομπάζει ο κύριος Σόιμπλε για την επιτυχία να εξαλείφεις το δημοσιονομικό έλλειμμα, χωρίς να εξαλείφεις τα αίτια και τον μηχανισμό που παράγει το συγκεκριμένο έλλειμμα!
Αν σκεφτόμαστε πολιτικά πάνω στον υπαινιγμό των μακροοικονομικών μεγεθών, θα υποθέταμε βάσιμα πως έρχεται μεγάλη πολιτική κρίση στην Ελλάδα, στο άμεσο μέλλον. Κι αυτό επειδή έχει κτιστεί από όλες τις πλευρές και τους παράγοντες του ελληνικού συστήματος ένα ανεδαφικό έως εντελώς παλαβό πολιτικό αφήγημα που δεν συναρτά τις μακροοικονομικές μεταβολές με τα κοινωνικά στοιχεία που επηρεάζονται διαρκώς δυσμενέστερα από αυτές. Και με σημαίες, φούσκες με την μορφή πολύχρωμων μπαλονιών, βαρουφακιάδες, φτηνιάρικες σπέκουλες, κιτρινισμό μέχρι αηδίας και κεντροδεξιοαριστερές παρτούζες, απέναντι σε μια αριστερά της πλάκας και της φανφάρας, πολιτική για την πρόληψη της "νέας" κρίσης δεν γίνεται!

Θα μου πεις, γιατί να ενδιαφερθούν οι πολιτικοί μας παράγοντες για την πρόληψη της μεγαλύτερης πολιτικής κρίσης από την εποχή της μεταπολίτευσης; Το ζήτημα είναι πώς θα την εκμεταλλευτούν καλύτερα και πώς θα απαλλαγούν από κάποιους πολιτικούς ηγέτες που ποτέ δεν ενέκρινε η διαπλοκή. Είναι και ο τυχοδιωκτισμός πολιτική, αλλά δεν μου φαίνεται να είναι η καλύτερη εθνική και προοδευτική πολιτική!...

* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Τα οπτικά σλόγκαν δεν είναι υπόθεση του καλύτερου μαθητή, αλλά του καλύτερου διαφημιστή!....


Δεν είμαστε καλά! Αποκλείεται να είμαστε καλά! Η κυβέρνηση κατασκευάζει τσάμπα "δημοκρατικές" ειδήσεις με τη σημαία ως σημαίνον. Η αντιπολίτευση τζογάρει σε αυτές, προτάσσοντας ένα θέμα με το οποίο δεν έχει καμία απολύτως σχέση (: αριστεία). Και ο Τύπος κάνει φασαρία για ένα θέμα που λύθηκε με κριτήρια μάλλον "εθνικής αγοράς" στο Δημοτικό του Μαρασλείου πριν από δεκαετίες!
Αναφέρομαι σε ένα "σκάνδαλο" στο οποίο υπήρξα άθελά μου πρωταγωνιστής. Υπήρξα η εξαιρετική περίπτωση μαθητή δημοτικού που ως σημαιοφόρος του Μαρασλείου παρήλασα δύο συνεχείς χρονιές: στην πέμπτη και στην έκτη τάξη. Κάποιοι γονείς ενοχλήθηκαν όταν πληροφορήθηκαν ότι ένας μαθητής της πέμπτης τάξης - και όχι της έκτης - ορίστηκε ως σημαιοφόρος. Εγώ δεν ενοχλήθηκα ακριβώς, αλλά, αν και έμπλεος υπερηφάνειας, φοβήθηκα. Γιατί επέλεξαν εμένα, θα τα καταφέρω στον δύσκολο αυτό ρόλο; Ήταν "βαρύ το έργο", μεγάλη η απόσταση στην παρέλαση, ενώ περιελάμβανε εκκλησιασμό στον Άγιο Διονύσιο, στην Σκουφά. Ας μην συζητήσουμε για το ψυχολογικό βάρος! Γιατί, λοιπόν, εμένα; Στο κάτω-κάτω, αν και καλός μαθητής, δεν νομίζω ότι ήμουν ο καλύτερος.
Επειδή τότε επικρατούσε η άποψη πως ο σημαφόρος εκτός από καλός μαθητής έπρεπε να διαθέτει και παράστημα. Και εγώ τύχαινε να έχω το μεγαλύτερο ανάστημα στο σχολείο ήδη από την πέμπτη και "λεβέντικη κορμοστασιά", η οποία την επομένη της παρελάσεως δεν έμοιαζε και τόσο λεβέντικη - πονούσα παντού!
Αναγνωρίζω πως η περίπτωσή μου ήταν ένα αντιδημοκρατικό φαινόμενο σε αντιδημοκρατικούς καιρούς, αλλά δεν μπορώ να παραγνωρίσω το γεγονός πως η σημαία ως "οπτικό σλόγκαν", κατά Arthur Koestler, δεν είναι βραβείο για τον καλύτερο μαθητή, αλλά μια σημείωση του σχολείου για να τραβά την προσοχή με κολακευτικό τρόπο και να ικανοποιεί παράλληλα πατριωτικές ταυτίσεις. Άλλωστε, τα οπτικά σλόγκαν δεν είναι υπόθεση του καλύτερου μαθητή, αλλά του καλύτερου διαφημιστή! Μα, ο άριστος δεν αποτελεί την καλύτερη διαφήμιση για το σχολείο του, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί τον καλύτερο διαφημιστή του; Πού, στην παρέλαση επί τη ευκαιρία κάποιας εθνικής επετείου; Δεν είμαστε καλά!
Δεν μιλάμε για το σύμβολο του σχολείου, στο εθνικό σύμβολο αναφερόμαστε, το οποίο έχει να κάνει με την εθνική συνείδηση και όχι την επιβράβευση της καλύτερης μαθητικής επίδοσης. Αν ήθελες να συνδέσεις τον σημαιοφόρο του εθνικού μας συμβόλου με την αριστεία, τότε αντί για εκλογές για την Εθνική Αντιπροσωπεία θα έπρεπε να διεξάγεις έναν πανελλήνιο διαγωνισμό για βουλευτές, με τους καλύτερους στην βαθμολογία διαγωνιζόμενους να σχηματίζουν κυβέρνηση!
Σαχλαμάρες και υποκρισία από έναν εσμό πατρώνων και πελατών, προσδεμένων αιωνίως στο άρμα της διαπλοκής ή/και της οικογενειοκρατίας και παρεοκρατίας. Το οπτικό μας (εθνικό) σλόγκαν έχει δικαίωμα να το "σηκώσει ψηλά" και να παρελάσει, κρατώντας το στα χέρια του, οποιοσδήποτε μπορεί να σηκώσει την ιδέα του και το αντικειμενικό του βάρος.
Η ελληνική σημαία δεν είναι βραβείο, ούτε λαχνός, είναι βάρος ασήκωτο για όσους συνεχίζει να λέει κάτι ως εθνικό σλόγκαν. Ούτε ο άριστος κάνει την ελληνική σημαία, ούτε η σημαία τον άριστο. Μακάρι να υπήρχε στην χώρα μας η πολιτική αρετή να συνδεθεί το οπτικό μας σλόγκαν με την κοινωνική προσφορά, με την αντιρατσιστική αγωγή, με την βιοοικονομική συμπεριφορά, την εντιμότητα και τον αγώνα για πρόοδο (κοινωνική, αισθητική, επιστημονική, τεχνολογική).


* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Η τεχνολογία της μπαρούφας...

Επισημαίνει ο Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος *
Πολύ μου άρεσε αυτό το περί "τεχνολογίας της μπαρούφας" στο άρθρο " Δακτυλοδεικτούμενοι και Δακτυλοδείκτες" του Θανάση Καρτερού στην Αυγή!  Μόνον που αν ο δημοσιογράφος είχε μελετήσει το "The New Sociology ofKnowledgeThe Life and Work of Peter LBerger" (Michaela Pfadenhauerwith Selected Essays by Peter LBerger), ή το περίφημο "The Order of Things" (Foucault), δεν θα το έγραφε - τουλάχιστον έτσι. Θα μπορούσε γύρω από την "τεχνολογία της μπαρούφας" να στήσει μια όμορφη και δίκαιη ιστορία που θα αφορούσε στην εξέλιξη του πολιτικού λόγου από την κυβέρνηση (τις κυβερνήσεις) του Αλέξη Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ. Θα μπορούσε να γράψει ένα ειρωνικό άρθρο πλήρες νοήματος για να συμβάλλει στην γνώση και ασφαλώς αυτογνωσία της μεταρρυθμιστικής αριστεράς.
Με το άρθρο αυτό θα έδειχνε, υπαινικτικώς, πως ο σημερινός πολιτικός λόγος της κυβέρνησης και ιδιαίτερα του ίδιου του πρωθυπουργού είναι αυθεντικό προϊόν της τεχνολογίας της μπαρούφας - και τίποτε άλλο.
Ποιο είναι το κύριο χαρακτηριστικό αυτής της τεχνολογίας - αιχμής για την σύγχρονη Ελλάδα; Η παραγωγή μιας διαλογικής και ευρύτερα συμβολικής τάξης πραγμάτων σε απόλυτη αντίθεση με το αποτέλεσμα και την μορφή της θεσμικής και υλικής διαδικασίας που ρυθμίζει τη ζωή και τις σχέσεις στην ελληνική κοινωνία. Για παράδειγμα, δεν λέει μπαρούφες ο Βαρουφάκης (: μπαρουφάκης) - αν και αναπτύσσει τελευταίως ένα υφολογικό τερατούργημα - αλλά καθημερινά ο ίδιος ο πρωθυπουργός, επιχειρώντας να νομιμοποιήσει πολιτικώς το "nomization" της τρόικας σαν διαδικασία οικονομικής και κοινωνικής προόδου, η οποία  προνοεί για την θέσπιση μιας δημοκρατικότερης τάξης στην ελληνική κοινωνία για το άμεσο μέλλον. Και αυτό σε πλήρη αντίθεση με τις προγραμματικές θέσεις και πολιτικές αποκρυσταλλώσεις του κόμματός του. Σε απόλυτη αντίθεση με την ίδια την αναφερόμενη ταυτότητά του.  
Μπαρούφα, αναγνώστη μου, δεν είναι η κουβέντα που δεν καταλαβαίνεις, ή εκείνη που παρουσιάζει ασάφεια στο λογικό της περιεχόμενο, αλλά εκείνη που στηρίζεται σε μορφή ερμηνευτικής βίας - λόγω εντυπωσιασμού ή διάθεσης παραπλάνησης του αποδέκτη  - που διαταράσσει σοβαρά την αρχαιολογία και γενεαλογία της γνώσης από την οποία φαίνεται, ή δηλώνεται από τον πομπό της πως παράγεται. Μπαρούφα είναι να σου λέω "τέλος τα μνημόνια" την στιγμή κατά την οποία θεσπίζω την επέκτασή τους, την ανανέωσή τους και την εμβάθυνσή τους ως διαδικασία εσωτερικής υποτίμησης και λιτότητας.
Η τεχνολογία της μπαρούφας δεν αναπτύσσεται στον χώρο της ουτοπίας, της οποιασδήποτε ιδεολογίας, των ιδεών ή της επιστημονικής θεωρίας, αλλά στο πεδίο πολιτικής νομιμοποίησης κανόνων που αντιφάσκουν στην πράξη με το νόημα που επιχειρεί να τους προσδώσει ο κυβερνήτης, ο νομοθέτης και εν τέλει ο κάθε πομπός-ομιλητής.
Η μπαρούφα δεν αντιφάσκει με τον ρεαλισμό ή τον θετικισμό. Είναι μορφή δήθεν ρεαλισμού που δεν σέβεται το καταστατικό περιεχόμενο καμίας απολύτως εμπειρικά / ιστορικά θεσπισμένης γνώσης της ανθρωπότητας. Ο πομπός της δεν ενδιαφέρεται για την εξέλιξη κάποιας γνώσης ή για την ανατροπή της, αλλά εστιάζει απλώς στον έμμεσο ή άμεσο διασυρμό της μέσω δραματικών αντιφάσεων που "απο-ιστορικοποιούν", όλα τα επιστημονικά ή φιλοσοφικά αφηγήματα.

Έτσι, η τεχνολογία της μπαρούφας δεν είναι τίποτε άλλο παρά η τεχνολογία του τέλους της ιστορίας που έρχεται να υποκαταστήσει σε πολλές σύγχρονες περιπτώσεις ή να συμπληρώσει σε άλλες την ιδεολογία του τέλους της ιστορίας, είτε από δεξιά, είτε από αριστερά.


* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος 
είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, 
ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Αν αναστηθεί το MEGA πρέπει κάτι να σημαίνει για να συμβαίνει!...

Διαβάζω πως υπάρχουν σκέψεις και γίνονται κινήσεις για να λειτουργήσει κανονικά το MEGA, για να "ξανανοίξει" το MEGA.
Δεν γνωρίζω τι πραγματικά συμβαίνει. Το μόνο που γνωρίζω είναι πως αν είναι να συμβεί η ανάσταση αυτού του καναλιού, θα είχε νόημα στο βαθμό που αναθεωρηθεί απολύτως η αντίληψη του τηλεοπτικού φαινομένου στην Ελλάδα. Αν δεν συμβεί αυτό δεν θα έχει νόημα η "επιστροφή" του MEGA.
Τι νόημα θα μπορούσε να έχει η επιστροφή στο χώρο ενός εγκλήματος αισθητικής και δημοσιογραφίας στον οποίο πρωτοστάτησε επί πολλά χρόνια, ανταγωνιζόμενο τα πλέον ευτελή τηλεοπτικά προϊόντα της Ελλάδας και κάποιων άλλων χωρών που ζημιώθηκαν αφάνταστα ως κοινωνίες από την αποστέωση της τηλεοπτικής γλώσσας, η οποία στη συνέχεια εκχυδαΐστηκε απολύτως, καταλήγοντας στον απόλυτο ξεπεσμό στην παραγωγή νοήματος; 
Δεν θα είχε νόημα η ανάσταση του MEGA χωρίς τον αγώνα για την ανάσταση του νοήματος στην ελληνική κοινωνία, στο πλαίσιο μιας υψηλής αισθητικής και αναλόγου ύφους δημοσιογραφίας. Με την μίμηση του ευτελούς και λαϊκιστικού ή παρηκμασμένα μαρκετίστικου, δεν θα είχε νόημα η "επιστροφή". Θα ήταν απλώς η επιβεβαίωση ενός θανάτου και η απόδειξη πως τίποτε δεν μπορεί να πτωχεύσει, αν προηγουμένως δεν έχει εκφυλιστεί ως μηχανισμός παραγωγής νοήματος.
Έτσι συμβαίνει, αναγνώστη μου, σε όλες τις σχέσεις, τις δομές. Δεν συμβαίνει τίποτε σημαντικό, αν δεν σημαίνει κάτι πραγματικά δημιουργικό. Κάτι που να σου λέει κάτι για να υπάρξεις διαφορετικά, ποιοτικά, λιγότερο φοβικά και περισσότερο ενσυνείδητα, απροκατάληπτα και δημοκρατικά.
Και αυτό θέλει αφοσίωση και βαθιά κοινωνική συνείδηση, γνώση, ταλέντο και ακομπλεξάριστες συνεργασίες πάθους για ποιότητα, δημοκρατικό και προοδευτικό φρόνιμα και όχι συνωμοτικό αυτισμό παρεών, πατρώνων και πελατών. Όχι μίμηση, μίμηση, μίμηση, κακή συνήθως, άκριτη αντιγραφή! Όχι εκπτώσεις στον Λόγο για να είμαστε δήθεν κατανοητοί από όλους, εμπορικοί και για να μην προκαλούμε τον κομπλεξικό. Όχι επίσης στην σοβαροφάνεια και την υποκριτική μετριοπάθεια ή την επιτηδευμένη αυθάδεια, μαγκιά, προστυχιά και αγαπησιάρικη αποκοτιά. Όχι στο κομματισμό, στον «αυνανισμό», στο μπανιστήρι και στην κλειδαρότρυπα.

Όχι σε αυτό και αυτά, που διά της σοβαρής έκπτωσης στα ελληνικά ΜΜΕ, ενίσχυσαν τον μηχανισμό κρίσιμης αποδυνάμωσης του νοήματος της δημοκρατίας και της ποιότητας στη ζωή στην πατρίδα μας. 

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Google+ Followers

Addthis

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates