Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

ΧΡΗΣΤΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

ΑΠΟΔΕΧΕΣΤΕ Ή ΟΧΙ ΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ ;

bike tracks
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τσίπρας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τσίπρας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ζωή Κωνσταντοπούλου στον Guardian: «Κανίς της Ουάσινγκτον» ο Αλέξης Τσίπρας, «πολιτικό ζόμπι» ο ΣΥΡΙΖΑ


Σκληρότατη επίθεση εξαπολύει η πρώην πρόεδρος της Βουλής, Ζωή Κωνσταντοπούλου, εναντίον του πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης εν γένει, σε άρθρο της που δημοσιεύεται στον βρετανικό Guardian.
Με αφορμή την επέτειο του δημοψηφίσματος, η Ζωή Κωνσταντοπούλου γράφει πως ο Αλέξης Τσίπρας πρόδωσε το «γενναίο όχι του ελληνικού λαού». «Φανταστείτε πώς οι Βρετανοί θα έβλεπαν έναν πρωθυπουργό που εξελέγη για να σταματήσει τις ιδιωτικοποιήσεις, και που αντ‘αυτού ιδιωτικοποίησε σχεδόν κάθε τμήμα δημόσιας περιουσίας, που εξελέγη για να υπηρετήσει την ειρήνη και που αντ‘αυτού διευκόλυνε στρατιωτική δράση κατά στόχων στη Συρία και συμφώνησε να πουλήσει όπλα σε χώρες που κατηγορούνται για διεθνή εγκλήματα, που εξελέγη για να προστατέψει τα σπίτια του κόσμου και καθόταν άπρακτος ενώ οι τράπεζες προχωρούσαν σε κατασχέσεις, αφήνοντας ανθρώπους αστέγους, που εξελέγη για αν υπηρετήσει τη δημοκρατία και την ανεξαρτησία της χώρας, και που αντ’αυτού την παρέδωσε στην ΕΕ, το ΔΝΤ και την ΕΚΤ. Αυτό έκανε ο Τσίπρας στον ελληνικό λαό» γράφει η πρώην πρόεδρος της Βουλής και πρώην στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ.
Η κ. Κωνσταντοπούλου χαρακτηρίζει «καταστροφική» τη «συνθηκολόγηση στην Τρόικα», προσθέτοντας πως «η αποκαλούμενη αριστερή κυβέρνηση του Τσίπρα έκανε ό,τι μπορούσε για να αποδείξει πως μπορεί να εφαρμόσει τη λιτότητα καλύτερα από τους προκατόχους της. Καυχιέται μάλιστα ότι θα υπερβεί τους αποτρόπαιους στόχους της τρόικας σε περικοπές και φόρους». Παράλληλα, αποδοκιμάζει τη συμφωνία στο Eurogroup της 21ης Ιουνίου για το χρέος. «Κάθε νεογέννητο στην Ελλάδα αρχίζει τη ζωή του με χρέος 40.000 ευρώ- και όλο και λιγότερα παιδιά γεννιούνται από την εφαρμογή μέτρων λιτότητας». Ως προς τα περί «ιστορικής ημέρας» για την 21η Ιουνίου, η κ. Κωνσταντοπούλου γράφει πως αμφιβάλλει ότι θα τη θυμάται κανείς του χρόνου», ενώ σημειώνει πως ο Αλέξης Τσίπρας ποτέ δεν χρησιμοποίησε τα πορίσματα της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους που είχε συστήσει η ίδια. «Υπό τη διακυβέρνησή του, το χρέος της Ελλάδας αυξήθηκε και πρόκειται να φτάσει σε εκρηκτικά επίπεδα». Επίσης, καταφέρεται κατά του πρωθυπουργού για τους «ολιγάρχες των ΜΜΕ», λέγοντας πως «σήμερα οι παλιοί ολιγάρχες εξακολουθούν να ελέγχουν τα ελληνικά ΜΜΕ, ενώ μια νέα γενιά, οι ολιγάρχες της περιόδου Τσίπρα, έχουν εδραιωθεί»- ενώ αποδοκιμάζει και τους χειρισμούς στην εξωτερική πολιτική, αναφερόμενη στη συμφωνία για τα F-16, τους επαίνους στον Τραμπ, τη σύσφιξη των σχέσεων με το Ισραήλ και τη συμφωνία πώλησης πυρομαχικών στη Σαουδική Αραβία, καθώς και την «άρση του βέτο της Ελλάδας στην επέκταση του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια. Επίσης υπέγραψε συμφωνίες για τους πρόσφυγες, παραβιάζοντας κατάφωρα τη διεθνή ανθρωπιστική νομοθεσία». Μάλιστα, χαρακτηρίζει τον πρωθυπουργό «κανίς της Ουάσινγκτον».
Καταλήγοντας, αναφέρεται στις ιδιωτικοποιήσεις, λέγοντας πως «κανείς από τους νεοφιλελεύθερους προκατόχους του δεν τόλμησε να πάει τόσο μακριά», και στις δημοπρασίες. «Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι το αριστερό κόμμα που ισχυρίζεται πως είναι. Έχει γίνει ένα πολιτικό ζόμπι, συντρίβοντας κάθε προοδευτική αξία καθώς υπνοβατεί προς την εκλογική του ήττα. Η απομάκρυνσή του από την εξουσία είναι το πρώτο βήμα προς την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα».
πηγή

If you love Greece, help us get rid of Alexis Tsipras and his zombie party

Zoe Konstantopoulou

The Greek prime minister and Syriza have betrayed their people and their principles. They have to go
Mon 9 Jul 2018 10.00 BST


Greek pensioners at an anti-austerity rally in Athens.
Photograph: Yannis Kolesidis/EPA

Last week was the third anniversary of the 2015 referendum, in which the Greek people voted no to more austerity, and no to the violation of democracy by the creditors.
The week before Alexis Tsipras, the prime minister who betrayed the brave no of the Greek people, visited London to present his capitulation to the troika of the European commission, the International Monetary Fund and the European Central Bank as an achievement.

Imagine how the British people would view a prime minister elected to end privatisation, and who instead privatised almost every piece of public property; who was elected to serve peace, and who instead facilitated military action against targets in Syria and agreed to sell weapons to countries accused of committing international crimes; who was elected to protect people’s homes, and who stood by while banks seized them, leaving people homeless; who was elected to serve democracy and the independence of his country, and who instead turned it over to the EU, the IMF and the ECB.

This is what Tsipras did to the Greek people.


Greek PM survives no-confidence vote in parliament
I was a Syriza MP and president of the Greek parliament during the seven months of the first Syriza government. When Tsipras signed the toxic third memorandum in 2015, I fought hard to protect our parliamentary procedures that he and the troika violated. In spite of continuous pressure, I refused to bend our democratic rules and accept more illegal debt for our people. Together with dozens of other Syriza MPs, I voted against the monstrous agreement.

Tsipras then dissolved parliament prematurely to get rid of me and the dissenting MPs.

Three years on, his capitulation to the troika has proved the disaster many of us predicted. People’s lives have become unbearable. Youth unemploymenthas become the norm and an estimated 8% of the population has left in search of work. The minimum salary doesn’t pay the bills, and hundreds of thousands of families go without electricity for extended periods of time.

This tragedy began in 2010, but Tsipras’s so-called left government has done everything to prove that it can implement austerity better than its predecessors. It even brags about exceeding the troika’s cruel targets in cuts and taxes.

FacebookTwitterPinterest ‘Alexis Tsipras’s so-called “left government” has done everything to prove that it can implement austerity better than its predecessors.’ Photograph: Petros Giannakouris/AP

During the 2015 snap elections Tsipras claimed to have signed the third memorandum because the troika promised him debt-relief discussions. The Eurogroup only agreed on 21 June to a 10-year extension of Greece’s debt repayment schedule. This means more children and youngsters will become indebted against their will. Each newborn child in Greece starts life €40,000 in debt – and fewer and fewer babies are being born since the imposition of austerity measures.

Tsipras celebrated the debt repayment extension with a speech referring to 21 June as “a historic day”. I doubt anyone will remember it next year. Greece’s debt, the source of our troubles, was found to be “illegitimate, illegal, odious and unsustainable” by the parliamentary debt audit committee I convened as president of parliament in 2015. Tsipras never used the committee’s official reports. Under his governance, Greece’s debt increased and is projected to reach explosive levels.

The Eurogroup imposed on Greece budget surplus targets of 2.2% of GDP or more until 2060. Tsipras claims that Greece will have a “clean exit” from the memorandum of understanding this August: he has already legislated for new troika-imposed austerity until 2022, accepted surveillance of the economy until 2060 and surrendered control over public property until 2114.
Tsipras had vowed to destroy media oligarchs. Today, the old oligarchs still control Greece’s media, while a new generation, the “Tsipras-era oligarchs”, have established themselves.
His foreign policy met with the same fate. Last October, representing a bankrupt state, he spent $2.4bn to buy F-16 fighters from the US. He then praised Donald Trump for continuing the “tradition of democracy and freedom” that was born in Greece. As Washington’s poodle, Tsipras built close relations with Benjamin Netanyahu’s Israel, agreed to sell weapons to Saudi Arabia – a regime that has been accused of bombing children in Yemen – and lifted Greece’s veto to Nato expansion in the Balkans. He also signed agreements on refugees, bluntly violating international humanitarian law.



Greek coalition forced into cabinet reshuffle after benefits scandal

Since 2015 he has implemented a shameless privatisation programme, selling our ports, airports, sea-shores, railways, electricity, water and gas companies, archaeological and cultural sites, theatres, court-houses, goldmines and other profitable enterprises for a pittance. None of his neoliberal predecessors dared go this far.

In 2017 his government launched the electronic auction of homes of families unable to pay their debts to banks, using unconstitutional methods and police violence. As a lawyer, I witnessed the police use teargas inside a courthouse. To please the troika, he even criminalised protests against the auctioning of homes.

As leader of the Course to Freedom party, I have called upon the Greek people to resist the troika and its client Syriza government. We ask for the support of all progressives, including our friends in the Labour party.

Syriza is not the leftwing party it claims to be. It has become a political zombie, crushing every progressive value as it sleepwalks to its electoral demise. Its removal from power is the first step towards restoring democracy in Greece.

• Zoe Konstantopoulou is the former president of the Hellenic parliament

https://www.theguardian.com/commentisfree/2018/jul/09/greece-alexis-tsipras-syriza-austerity-eu

Εκχωρήθηκε το όνομα - Τσίπρας: Βόρεια Μακεδονία, μακεδονική γλώσσα και υπηκοότητα


Ιστορικό διάγγελμα εκχώρησης του ονόματος της Μακεδονίας - «Η Ελλάδα θα αναγνωρίζει την υπηκοότητα των γειτόνων πολιτών ως «πολίτες της Βόρειας Μακεδονίας» είπε ο πρωθυπουργός

Oι βόρειοι γείτονες μας συμφώνησαν να αλλάξουν τη Συνταγματική τους ονομασία για όλες τις χρήσεις και έναντι όλων, "συμφώνησαν να μετονομάσουν τη χώρα τους σε Δημοκρατία της Severna Makedonija (Σεβέρνα Μακεντόνιγια), δηλαδή στη γλώσσα μας σε Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας", είπε ο Αλέξης Τσίπρας στην τηλεοπτική του δήλωση προς τον ελληνικό λαό.

Σημείωσε ότι "η αλλαγή του ονόματος θα υλοποιηθεί τόσο σε ότι αφορά τις διεθνείς και διμερείς τους σχέσεις όσο όμως και στο εσωτερικό", δηλαδή το όνομα αυτό θα ισχύει erga omnes - έναντι όλων, τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό, γεγονός που συνεπάγεται ότι οι γείτονές μας ανέλαβαν την υποχρέωση να αναθεωρήσουν σχετικά το Σύνταγμα τους.
Με τη Συμφωνία, τόνισε ο Αλ. Τσίπρας, "επιτυγχάνεται ένας σαφής διαχωρισμός μεταξύ της Ελληνικής Μακεδονίας και των Βόρειων Γειτόνων μας και μπαίνει οριστικό τέλος στον αλυτρωτισμό που ενέχει η σημερινή Συνταγματική τους ονομασία".
Με τη Συμφωνία, τόνισε ο Αλ. Τσίπρας, "επιτυγχάνεται ένας σαφής διαχωρισμός μεταξύ της Ελληνικής Μακεδονίας και των Βόρειων Γειτόνων μας και μπαίνει οριστικό τέλος στον αλυτρωτισμό που ενέχει η σημερινή Συνταγματική τους ονομασία".
Εφόσον η Συνταγματική Αναθεώρηση δεν ευδοκιμήσει τότε αυτοδικαίως ακυρώνεται η πρόσκληση για ένταξη στο ΝΑΤΟ και δεν εκκινούν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την ΕΕ, τόνισε ο Αλ. Τσίπρας.
"Είμαι βαθύτατα πεπεισμένος ότι η Συμφωνία αυτή αποτελεί μια μεγάλη διπλωματική νίκη αλλά και μια μεγάλη ιστορική ευκαιρία", σημείωσε ο Αλ. Τσίπρας.

Υπογράμμισε ότι "η Ελληνική κυβέρνηση υπερασπίστηκε στο ακέραιο όλες τις κόκκινες γραμμές της, όλες τις κόκκινες γραμμές της εθνικής μας θέσης, όπως αυτή διαμορφώθηκε τα τελευταία 20 και πλέον χρόνια".

Τόνισε ότι "πρόκειται για μια ιστορική στιγμή για τα Βαλκάνια, και τους λαούς μας" και πως "με τη Συμφωνία αυτή η πατρίδα μας εδραιώνεται ως ηγέτιδα δύναμη στα Βαλκάνια και ως πραγματικός πυλώνας σταθερότητας σε μια βαθειά πληγωμένη περιοχή".



Αναλυτικά το διάγγελμα του Πρωθυπουργού

«Ελληνίδες Έλληνες,

Πριν από λίγη ώρα και μετά από πολύμηνες και επίμονες διαπραγματεύσεις, καταφέραμε να καταλήξουμε σε Συμφωνία με τον Πρωθυπουργό της πΓΔΜ, για την επίλυση της χρόνιας διαφοράς μας σε ό,τι αφορά την ονομασία της γείτονος.
Εδώ και πάνω από εβδομήντα χρόνια, από την ίδρυση του γειτονικού ομόσπονδου Κράτους της Γιουγκοσλαβίας, και ιδιαίτερα μετά την ανεξαρτητοποίησή της το 1992, η γειτονική χώρα έφερε την ονομασία «Δημοκρατία της Μακεδονίας», με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την οικειοποίηση της βαριάς πολιτισμικής κληρονομιάς της ελληνικής Μακεδονίας.
Θέλω να σας ενημερώσω ότι προκειμένου να αποκατασταθούν σχέσεις εποικοδομητικής συνεργασίας και ειλικρινούς φιλίας ανάμεσα στους λαούς μας και προκειμένου η Ελλάδα όχι μόνο να δεχθεί, αλλά και να πρωτοστατήσει στην ευρωπαϊκή και ευρωατλαντική προοπτική των γειτόνων μας, οι τελευταίοι συμφώνησαν να αλλάξουν τη συνταγματική τους ονομασία για όλες τις χρήσεις και έναντι όλων.
Συμφώνησαν να μετονομάσουν τη χώρα τους σε Δημοκρατία της Severna Makedonija (Σεβέρνα Μακεντόνιγια), δηλαδή στη γλώσσα μας σε Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας.
Η αλλαγή του ονόματος θα υλοποιηθεί τόσο σε ό,τι αφορά τις διεθνείς και διμερείς τους σχέσεις όσο όμως και στο εσωτερικό.
Με δύο λόγια, το όνομα αυτό θα ισχύει erga omnes – έναντι όλων, τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό, γεγονός που συνεπάγεται ότι οι γείτονές μας ανέλαβαν την υποχρέωση να αναθεωρήσουν σχετικά το Σύνταγμά τους.
Με τον τρόπο αυτό και υπό τους όρους που προβλέπονται στη συμφωνία, οι 140 χώρες που σήμερα αναγνωρίζουν τους γείτονες μας ως Μακεδονία, θα τους αναγνωρίζουν εφεξής με το όνομα «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας».
Έτσι επιτυγχάνεται ένας σαφής διαχωρισμός μεταξύ της ελληνικής Μακεδονίας και των Βόρειων Γειτόνων μας και μπαίνει οριστικό τέλος στον αλυτρωτισμό που ενέχει η σημερινή Συνταγματική τους ονομασία.
Την ίδια στιγμή -και ίσως αυτό να έχει τη μεγαλύτερη ιστορική βαρύτητα και αξία για την Ελλάδα- στη Συμφωνία που καταλήξαμε, για πρώτη φορά προβλέπεται ότι οι Βόρειοι Γείτονές μας δεν έχουν και δεν μπορούν να διεκδικήσουν στο μέλλον καμία σχέση με τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό της Μακεδονίας.
Ο όρος Μακεδόνας της ελληνικής ιστορικής κληρονομιάς, ο οποίος έλκει την καταγωγή του από τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό διαχωρίζεται ρητά και κατηγορηματικά από τον όρο Μακεδόνας, όπως τον χρησιμοποιούν και στη βάση του οποίου αυτοπροσδιορίζονται οι πολίτες της γειτονικής μας χώρας.
Στο ίδιο πλαίσιο, η Συμφωνία αναγνωρίζει τις σχετικές αποφάσεις του ΟΗΕ από το 1977 για την καταγραφή της γλώσσας των γειτόνων μας ως Μακεδονικής γλώσσας, με την πρόσθετη, όμως, και σαφή διατύπωση ότι αυτή ανήκει στην οικογένεια των νοτιοσλαβικών γλωσσών, γεγονός που, όπως ρητά αναγνωρίζεται, τη διαχωρίζει απολύτως από την ελληνομακεδονική γλωσσική κληρονομιά και τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό.
Η Συμφωνία, επίσης, προβλέπει ότι η υπηκοότητα που θα αναγράφεται στα ταξιδιωτικά έγγραφα των γειτόνων μας δεν θα είναι: Μακεδόνας σκέτο, όπως μέχρι σήμερα, αλλά: Μακεδόνας / Πολίτης της Βόρειας Μακεδονίας.
Η Ελλάδα θα αναγνωρίζει την υπηκοότητα των γειτόνων πολιτών ως «πολίτες της Βόρειας Μακεδονίας».
Αλλά πέραν αυτών, μεγάλη σημασία έχει και το γεγονός ότι συμφωνήσαμε οι γείτονές μας στην επικείμενη Συνταγματική Αναθεώρηση να αναλάβουν την υποχρέωση να αφαιρέσουν από το Σύνταγμα τους οποιαδήποτε αναφορά θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως αλυτρωτική.
Συγκεκριμένα:
Απαλείφονται οι αναφορές σε Μακεδονική Μειονότητα, καθώς και στην ανάγκη προστασίας της.
Αντικαθίσταται το άρθρο για την προστασία των συνόρων με απάλειψη των προβληματικών σημερινών αναφορών.
Τέλος, αφαιρούνται οποιεσδήποτε έστω και έμμεσα ιστορικές - αλυτρωτικές αναφορές από το προοίμιο του Συντάγματός τους.
Με τον κ. Ζάεφ καταλήξαμε, επίσης, σε ένα σαφές χρονοδιάγραμμα για την υπογραφή – κύρωση και θέση σε ισχύ της Συμφωνίας.
Η Συμφωνία, αφού υπογραφεί από τους υπουργούς Εξωτερικών, θα πρέπει να κυρωθεί από τη Βουλή των γειτόνων μας.
Στη συνέχεια, η Ελλάδα θα υποστηρίξει απόφαση για την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Βόρειας Μακεδονίας, με την Ε.Ε. στο επικείμενο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο.
Και ταυτόχρονα θα υποστηρίξει την αποστολή πρόσκλησης από τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ για ένταξή της στον οργανισμό.
Και οι δύο αυτές προσκλήσεις θα τελούν υπό την αίρεση της επιτυχούς ολοκλήρωσης της Συνταγματικής Αναθεώρησης, που κατοχυρώνει τη χρήση του ονόματος έναντι όλων.
Με απλά λόγια, εφόσον η Συνταγματική Αναθεώρηση δεν ευδοκιμήσει τότε αυτοδικαίως ακυρώνεται η πρόσκληση για ένταξη στο ΝΑΤΟ και δεν εκκινούν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Ε.Ε.
Η Ελλάδα, τέλος, θα κυρώσει τη μεταξύ μας Σύμβαση στο ελληνικό κοινοβούλιο θέτοντας την σε ισχύ, καθώς και το Πρωτόκολλο ένταξης των γειτόνων μας στο ΝΑΤΟ, μετά την επιτυχή ολοκλήρωση της συνταγματικής αναθεώρησης στη γειτονική χώρα.
Με τον τρόπο αυτό η χώρα μας διασφαλίζει πλήρως και απόλυτα τα συμφέροντα της και δεν απεμπολεί το σχετικό διαπραγματευτικό της πλεονέκτημα.

Ελληνίδες, Έλληνες,
Είμαι βαθύτατα πεπεισμένος ότι η Συμφωνία αυτή αποτελεί μια μεγάλη διπλωματική νίκη, αλλά και μια μεγάλη ιστορική ευκαιρία.
Η Ελληνική Κυβέρνηση υπερασπίστηκε στο ακέραιο όλες τις κόκκινες γραμμές της, όλες τις κόκκινες γραμμές της εθνικής μας θέσης, όπως αυτή διαμορφώθηκε τα τελευταία 20 και πλέον χρόνια.
Το σημαντικότερο, όμως, όλων είναι ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια ιστορική ευκαιρία που αφορά όχι μόνο το έθνος μας, αλλά συνολικότερα την περιοχή μας.
Πρόκειται για μια ιστορική στιγμή για τα Βαλκάνια και τους λαούς μας.
Κλείνει οριστικά μια διένεξη που υπονόμευσε τον κοινό βηματισμό και τη σταθερότητα στην ευρύτερη περιοχή.
Και ανοίγει ένα παράθυρο στο μέλλον.
Ένα παράθυρο αλληλεγγύης, φιλίας και συνεργασίας, ευημερίας και συνανάπτυξης μεταξύ των λαών μας.
Με τη Συμφωνία αυτή η πατρίδα μας εδραιώνεται ως ηγέτιδα δύναμη στα Βαλκάνια και ως πραγματικός πυλώνας σταθερότητας σε μια βαθιά πληγωμένη περιοχή.
Σε μια περίοδο που χώρες γύρω μας βυθίζονται στον εαυτό τους, χτυπημένες από το μικρόβιο του εθνικισμού, η Ελλάδα πρωταγωνιστεί και πάλι στα Βαλκάνια, ως η χώρα που ανοίγει δρόμους για την ειρηνική επίλυση διαφορών και τη δημιουργική συνύπαρξη των λαών.
Και είμαι βαθιά περήφανος για αυτό.
Και πέρα από μικροπολιτικές σκοπιμότητες και εσωτερικούς υπολογισμούς, σήμερα μπορούμε όλες οι Ελληνίδες και όλοι οι Έλληνες να είμαστε περήφανοι.
Όχι μόνο για την ιστορία και την πολιτισμική μας κληρονομιά που με τη Συμφωνία κατοχυρώνουμε, όχι μόνο για το εθνικό μας παρελθόν, αλλά και για το παρόν και το μέλλον μας.
Μιας ισχυρής Ελλάδας, φάρου πολιτισμού, ιστορίας αλλά και αξιών, μιας Ελλάδας Πυλώνα σταθερότητας στα Βαλκάνια, στην Ανατολική Μεσόγειο, στην Ευρώπη.
Αυτή την Ελλάδα οραματιζόμαστε και σήμερα κάνουμε ένα ιστορικό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση.
Σας ευχαριστώ».

πηγή

Η μπάλα χάθηκε για την κυβέρνηση του Αλέξη, επειδή πέταγε διαρκώς το μπαλάκι στους άλλους!



Άσχημο πράγμα η ποδοσφαιρική αντίληψη της πολιτικής! Δυστυχώς, ωστόσο, κατάντησε συνηθισμένο πράγμα. Η πολιτική ως εξουσία, παιδαγωγική και δημοκρατική νομιμοποίηση εμφανίζεται σαν μπάλα στα πόδια των παιχτών της κυβέρνησης, οι οποίοι επιχειρούν να ντριμπλάρουν τους πολιτικούς τους αντιπάλους και να βάλουν γκολ στην εστία τους. Κάτι αντίστοιχο επιχειρεί και η αντιπολίτευση. Με τα αυτογκόλ να μην αποκλείονται μετά από κάθε τέτοια προσπάθεια. Τουναντίον είναι μάλλον συχνό φαινόμενο. Η πιθανότερη μάλιστα κατάληξη στις μέρες μας, στην Ελλάδα.

Ναι, αλλά που είναι σήμερα η μπάλα; Βλέπεις την μπάλα; Το γήπεδο είναι σαφές, μάλλον ευδιάκριτοι και οι παίκτες μέσα σε αυτό και λίγο-πολύ γνωστές ή αναμενόμενες οι θέσεις τους, αλλά η μπάλα μοιάζει εξαφανισμένη. Πού πήγε η μπάλα; Τι απέγινε η μπάλα; Αναρωτιέται η εξέδρα, που δεν ταυτίζεται με τα ιδιοτελή συμφέροντα της θύρας των οπαδών. Οι τελευταίοι έχουν ασφαλώς σοβαρούς-υπαρξιακούς λόγους να φαντάζονται την μπάλα διαρκώς στα ικανά πόδια των δικών τους παιχτών και πολύ συχνά στα δίχτυα της εστίας των αντιπάλων! Αλλά οι υπόλοιποι δυσκολεύονται πολύ στην υπέρβαση της πραγματικότητας, επειδή νοιώθουν πλέον δυσανάλογα υψηλό το κόστος του εισιτηρίου που πληρώνουν για να παρακολουθήσουν έναν αγώνα με «αόρατη» μπάλα! Αλίμονο να απαιτεί δημιουργική ασάφεια για να … καταλάβεις πού βρίσκεται το άτιμο το τόπι, συλλογίζονται και εγκαταλείπουν απογοητευμένοι την εξέδρα! 

Μα, πώς φτάσαμε στο σημείο αυτό; Μέσω της επικοινωνιακής τεχνικής διαίρεσης της μπάλας και στη συνέχεια κατασκευής από αυτήν πολλών μικρών μπαλάκιων. Έτσι τώρα η κυβέρνηση μπορεί να ισχυρίζεται πως το ένα μπαλάκι το έχει πετάξει στο ΔΝΤ, το άλλο στους ευρωπαίους δανειστές, το τρίτο στον Ερντογάν, το τέταρτο στην κυβέρνηση της ΠΓΔΜ, το πέμπτο στον Μητσοτάκη, το έκτο στο γηπεδάκι Γεννηματά-Θεοδωράκη και ασφαλώς το έβδομο στην ανεξάρτητη δικαιοσύνη!
Ορίστε, τι έγινε με την μπάλα! Η μπάλα έγινε επικοινωνιακώς μπαλάκια, τα οποία έχουν πεταχτεί εντέχνως ή απολύτως άτσαλα σε άλλων γηπεδάκια με αποτέλεσμα να είναι ελεύθερα τα ποδαράκια των παικτών της κυβέρνησης να κλωτσούν τον αέρα στο πραγματικό γήπεδο της πολιτικής στην Ελλάδα και να πανηγυρίζουν κάθε λίγο και λιγάκι το γκολ που δήθεν έβαλαν στην εστία του ενός ή του άλλου αντιπάλου που οι ίδιοι επιλέγουν για την συγκεκριμένη περίσταση.

Κάπως έτσι, μια κουτοπόνηρη επικοινωνιακή τακτική κατέληξε να αποτελεί καταστροφική πολιτική κουλτούρα για την ίδια την κυβέρνηση. Έμαθαν οι παίχτες να πετάνε αλλού το μπαλάκι, δηλαδή την ευθύνη και την πρωτοβουλία που θα έπρεπε να διατηρούν οι ίδιοι για να έχουν πιθανότητα να βάλουν γκολ στην πραγματικότητα. Τώρα, έτσι όπως έστρωσαν το παιχνίδι, απλώς μοιράζεται η ευθύνη κάθε αποτυχίας ή πολιτικής αδυναμίας σε άλλους, ενώ η όποια επιτυχία των άλλων να υποστηρίξουν οτιδήποτε θα μπορούσε να εμφανιστεί συγκυριακά ως ωφέλιμο για τον λαό, την αγορά και το εθνικό συμφέρον, παρουσιάζεται ως επιτυχία της ίδιας της κυβέρνησης.

Με άλλα λόγια, η νέα πολιτική κουλτούρα που σχηματίζεται στην Ελλάδα συνδέεται ευθέως με την ικανότητα του κυβερνητικού παράγοντα να κατατεμαχίζει έξυπνα την μπάλα και να πετάει τα μπαλάκια που προκύπτουν από αυτήν σε άλλους. Έτσι, μόνον αυτοί οι άλλοι μπορούν να χάσουν ή να κερδίσουν σε ένα αγώνα με άλλους, με την κυβέρνηση να περιμένει το αποτέλεσμα, το οποίο όποιο και αν είναι θα εμφανισθεί με «θετικό πρόσημο» για την κυβέρνηση. Δηλαδή, για να κατασκευάσεις ένα  κυβερνητικό «success story» τη σήμερον αρκεί να πετάς διαρκώς το μπαλάκι σε άλλους και εν ανάγκη στην …εξέδρα! Το τελευταίο έπραξαν και οι σοσιαλδημοκράτες στην Ευρώπη, ήδη από το 1990, για να καταλήξουμε σήμερα στη θέση τους να ανατέλλουν εθνικοσοσιαλιστές!... 

Το ξεφούσκωμα του Αλέξη και η βεντάλια των αδιεξόδων!...


Άρθρο του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου *

Ο Αλέξης Τσίπρας ήταν μια κάποια λύση στα αδιέξοδα του πολιτικού συστήματος της Ελλάδας, στα αδιέξοδα της ΕΕ με την Ελλάδα, στα αδιέξοδα των ΗΠΑ στην γεωπολιτική μας περιοχή, στα αδιέξοδα της αριστεράς στην χώρα μας και στην Ευρώπη. Ήταν μια κάποια λύση και στα αδιέξοδα μιας διανόησης χωρίς μεγάλη θεωρία για την επόμενη ημέρα της μετάβασης και του μετασχηματισμού από την νεωτερικότητα και τον μοντερνισμό στην μετανεωτερικότητα και τον πολιτικό μεταμοντερνισμό της νέας παγκοσμιοποίησης. Μια κάποια λύση, αρχικώς, και στα δικά μου μάτια, δηλαδή, αγαπητέ αναγνώστη.

Σύντομα, κατά την πρώτη κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, κάποιοι βρεθήκαμε στη δυσάρεστη θέση να διαπιστώνουμε αυτό που η ιστορία είχε «βεβαιώσει» πολλές φορές: Η απελπισία είναι κακός σύμβουλος και ο ενθουσιασμός χωρίς ισχυρό, σοβαρό και συνειδητοποιημένο κίνημα ακόμη χειρότερο.

Δεν υπάρχει δικαιολογία. Παραγνωρίσαμε μισοσυνειδητά-μισοασυνείδητα την πραγματικότητα, όσοι τουλάχιστον γνωρίζαμε τα πράγματα στην Ελλάδα και διεθνώς και τις σχέσεις που τα όριζαν και τα ορίζουν στη συγκυρία. Δεν είμαστε αθώοι στο βαθμό που δεν είμαστε ηλίθιοι. Δεν θα έλεγα καν πως εξαπατηθήκαμε, απλώς δεν θα μπορούσαμε να πιστέψουμε την δραματική αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ από το «σχεδόν τίποτε» να γεννηθεί κάτι πολιτικώς με προοδευτική αξία προς μια νέα μεταπολίτευση, ποιοτικά ανώτερη και εντιμότερη από εκείνη του 1974. Υπολογίσαμε λάθος, όχι την ανάγκη, όχι την πρόκληση, όχι τόσο τα εσωτερικά και διεθνή δεδομένα, αλλά τους ανθρώπους, τους χαρακτήρες των νέων κυβερνητών, τους πραγματικούς παράγοντες ισχύος κάθε εξουσίας. Αυτή είναι η αυτοκριτική μου…

Και να που βρισκόμαστε σήμερα: Η «αποκάλυψη» Αλέξης Τσίπρας, ο αμφιλεγόμενος αριστερός πρωθυπουργός που ξεκίνησε την πολιτική του κούρσα σαν κακό «παιδί θαύμα» για να μετατραπεί σε «παγκόσμια απειλή» και σε λίγο σε καλό, συμμορφούμενο και άκρως συνεργάσιμο «παιδί» με τις ελίτ, σε όλα τα επίπεδα διάρθρωσης της πολιτικής και της οικονομίας, διεθνώς, να ξεφουσκώνει απότομα!

Ποιος και γιατί φούσκωσε τον Αλέξη; Γιατί οι ίδιοι τον ξεφουσκώνουν σήμερα; Δεν θα δοκιμάσω να απαντήσω στο ερώτημα, επειδή δεν νοιώθω έτοιμος να απαντήσω με πλήρη ειλικρίνεια. Αν παραμείνω στο δομικό, ερμηνευτικό σχήμα θα ικανοποιούσα ίσως αρκετούς αναγνώστες, αλλά δεν θα υπηρετούσα την μικρή αλήθεια στο ζήτημα. Αν δεν πρόσθετα συνθετικά σχέσεις ανθρώπων σε πόστα εξουσίας και «παραεξουσίας», μάλλον αντί για αλήθεια θα έλεγα ένα αληθοφανές ψέμα. Και στο βαθμό που δεν είμαι σε θέση να μιλήσω και για το δεύτερο, καλύτερα να αφήσω το ερώτημα ξεκρέμαστο, στον αέρα.

Αυτό δεν σημαίνει πως είναι άσκοπο να αναφερθούμε στη σύγχρονη βεντάλια των αδιεξόδων του πρωθυπουργού που αποτελούν ταυτόχρονα και μερικώς αιτία και αποτέλεσμα του ξεφουσκώματός του.

Σε συνεργασία με το κουαρτέτο, που ασκεί την πραγματική διακυβέρνηση στην Ελλάδα, έπλασε έναν μύθο για την πρόοδο της εθνικής μας οικονομίας επί ημερών του που καταρρέει όσο πλησιάζουμε προς τη λήξη του τρέχοντος τρίτου (μείζονος) προγράμματος προσαρμογής. Σοβαρά και μεγάλα κεφάλαια δεν επενδύθηκαν στον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα της οικονομίας μας. Αντίθετα συνεχίστηκε με αργούς, ωστόσο, ρυθμούς η συρρίκνωση και η αποεπένδυση, με την ανεργία να διασκεδάζεται μάλλον αντί να αντιμετωπίζεται δομικώς. Οι δείκτες κοινωνικής δικαιοσύνης, ανταγωνιστικότητας και διαφθοράς, δεν εμφανίζουν επίσης αξιόλογη διαφορά σε σύγκριση με τις προηγούμενες κυβερνήσεις της κρίσης. Σίγουρα δεν βελτιώθηκαν αν δεχτείς πως δεν χειροτέρεψαν κάποιοι από αυτούς και κυρίως αυτοί που αναφέρονται σε αυτό που ενδιαφέρει περισσότερο την προπαγάνδα του ΣΥΡΙΖΑ: την κοινωνική δικαιοσύνη.

Είναι ουτοπία να πιστεύει κανείς έχοντας υπόψιν την ελληνική και διεθνή οικονομική πραγματικότητα, πως η Ελλάδα - αν παραμείνει στο ευρώ - θα μπορούσε από το φθινόπωρο να δανείζεται από την χρηματαγορά με επιτόκια μικρότερα από 5% (στη καλύτερη περίπτωση). Κανείς σοβαρός μελετητής δεν μπορεί να δει πώς η χώρα δεν θα αναγκαστεί μετά το τέλος του παρόντος προγράμματος να προσφύγει στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, με τον οποίο θα υπογράψει ασφαλώς ένα νέας μορφής Μνημόνιο. Η «καθαρή έξοδος» του κ. Τσίπρα οδηγεί στην «καθαρή εποπτεία» από τον ESM και το Eurogroup, με τον ρόλο του ΔΝΤ να εξαρτάται από πολλά άλλα.

Στα λεγόμενα εθνικά ζητήματα η έλλειψη σοβαρής στρατηγικής και η απόλυτη ανικανότητα διαχείρισης κρίσης είναι εμφανείς. Εδώ ο κ. Τσίπρας «χάθηκε» εντελώς. Με άνεση φάνηκε διατεθειμένος να ανοίξει όλα τα μείζονα ζητήματα, χωρίς να διαθέτει συγκεκριμένη στρατηγική για να τα κλείσει και χωρίς να έχει διερευνήσει σε τακτικό επίπεδο και σε βάθος ευκαιρίες, απειλές, δυνατότητες και αδυναμίες. Προχωρεί βλέποντας και κάνοντας για να καταφύγει στο τέλος στα κοινότοπα, σε γενικές αρχές και ευχολόγια, στις ΗΠΑ και στην ΕΕ. Η συνέχεια πλάθεται με παραμυθία και σενάρια όπου εμπλέκουν τρίτους σε υποθέσεις τις οποίες οι τρίτοι αντιμετωπίζουν εντελώς διαφορετικά, υπηρετώντας συμφέροντα που δεν εναρμονίζονται οπωσδήποτε με τα ελληνικά.

Ανέκαθεν οι ελληνικές κυβερνήσεις μπέρδευαν τις Δημόσιες Σχέσεις με τις Διεθνείς Σχέσεις και την Εξωτερική Πολιτική. Είναι, ωστόσο, η πρώτη ίσως φορά μετά την μεταπολίτευση που το φαινόμενο αυτό είναι τόσο έντονο. Κοίταξε, η διαχείριση της οικονομικής κρίσης από τον κ. Τσίπρα και τις κυβερνήσεις του έχει διαμορφώσει μια απολύτως διαστροφική κουλτούρα σε ό, τι αφορά στην παρέμβαση τρίτων για την σωτηρία της κυβέρνησης και για την διατήρηση της σταθερότητας, που οδηγεί σε παρανόηση στο πεδίο της Εξωτερικής Πολιτικής της Ελλάδας και στην μεθοδολογία υπεράσπισης του λεγόμενου εθνικού συμφέροντος. Δεν θέλω να επεκταθώ, αλλά η αλήθεια είναι πως βλέπω να εκτυλίσσεται σαν φάρσα η διαδικασία που οδήγησε στο «τρίτο Μνημόνιο», αυτή τη φορά στα ελληνοτουρκικά, στο κυπριακό και στο «σκοπιανό».

Μάλλον, κατά βάθος, ο κ. Τσίπρας πιστεύει πως αυτό (: διαδικασία για το τρίτο Μνημόνιο) ήταν μεγάλη επιτυχία του ίδιου προσωπικά και επιθυμεί να το επαναλάβει ως μέθοδο στα υπόλοιπα εθνικά ζητήματα! Αν το πράξει, από την «αυταπάτη» θα περάσει χωρίς να προλάβει να το καταλάβει στην αυτοκαταστροφή. Μόνο που αυτό δεν είναι δική του υπόθεση, είναι εγγενώς εθνική και κοινωνική υπόθεση.

Η κυβέρνηση εκφράζει την ταυτότητα του πρωθυπουργού!...



Γράφω εν αναμονή του «αναγκαστικού» ανασχηματισμού της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα, μετά την ιδιόμορφη απομάκρυνση / παραίτηση του ζευγαριού Παπαδημητρίου- Αντωνοπούλου. 

Το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα είναι σαφώς πρωθυπουργοκεντρικό. Η συντακτική οργάνωση της πολιτείας δομείται στη βάση ενός πανίσχυρου (και ταυτόχρονα θεσμικά προστατευμένου) πρωθυπουργού, που διορίζει και παύει τους υπουργούς και υφυπουργούς του, ενώ είναι σε θέση να διαμορφώνει εμμέσως και να επηρεάζει καθοριστικά τη δομή και λειτουργία των Οργάνων του Κράτους και όλων των τυπικών και άτυπων μορφών εξουσίας.

Είναι τόσο ισχυρός θεσμικά και λειτουργικά ο Έλληνας πρωθυπουργός που θα τον «ζήλευε» ακόμη και ο/η ομόλογός του στη Βρετανία, όπου η μορφή της δημόσιας διοίκησης - σε αντίθεση με την Ελλάδα - διατηρεί χαρακτηριστικά τροχοπέδης στο πρωθυπουργικό ταπεραμέντο. Για να μην αναφερθώ στο καθεστώς της εκτελεστικής εξουσίας στη Γερμανία, όπου τα ομοσπονδιακά κρατίδια συναποφασίζουν σε μεγάλο θεσμικό εύρος ή διατηρούν το δικαίωμα της αρνησικυρίας σε κεντρικές αποφάσεις. Ή στις διακομματικές δυσκολίες του εκάστοτε πρωθυπουργού για παραγωγή συναίνεσης στη Σουηδία, στην Ολλανδία, στο Βέλγιο και στις χώρες της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης. Ασφαλώς και ο πρόεδρος των ΗΠΑ θα «ζήλευε» από πλευράς άσκησης εξουσίας τον δικό μας, τους δικούς μας! Δύσκολη η δουλειά του Προέδρου και διαρκές το παζάρι με διαφωνούντες σε θεσμικό ρόλο και τα μέλη του κογκρέσου! Ο «πλανητάρχης» μεταβάλλεται σε νάνο αν δεν πετύχει συναινέσεις στο εσωτερικό της ανώτερης διοίκησης των ΗΠΑ. Στην Ελλάδα ο πρωθυπουργός δεν το έχει ανάγκη, καθώς ακόμη και η έννοια της συναίνεσης έχει, σύμφωνα με τον συντακτικό μας νομοθέτη, άλλη μορφή, πολύ λιγότερο δημιουργική πολιτικώς.

Η ταυτότητα, λοιπόν, του Έλληνα πρωθυπουργού είναι συνυφασμένη με αυξημένο πολιτικό έλεγχο, σε ένα θεσμικό περιβάλλον συγκέντρωσης εξουσίας (τυπικής και άτυπης) στο πρόσωπό του. Εδώ πλέον θα μπορούσε να πει κανείς πως η ευρύτερη κυβέρνηση (δομή και λειτουργία) αποτελεί τον καθρέφτη του πρωθυπουργού στη κοινωνία και διεθνώς. Δείξε μου τη κυβέρνησή σου, να σου πω ποιος είσαι! Θα μπορούσα να πως, χωρίς να απλοποιήσω επικίνδυνα σχέσεις και χαρακτήρες (προσωπικότητες), λαμβάνοντας υπόψιν ακόμη και πρωθυπουργικές δουλείες ή την διάσταση της διαπλοκής. Η κυβέρνηση (του) εκφράζει τη ταυτότητα του Έλληνα πρωθυπουργού, σε τέτοιο βαθμό που αντικειμενικά προσωποποιώντας την οντολογία της και κρίνοντας την λειτουργία των μελών της θα είχες μπροστά σου το πραγματικό άνθρωπο και πραγματικό πολιτικό-πρωθυπουργό.

Δυστυχώς, έτσι έχουν τα πράγματα και για τον Αλέξη Τσίπρα, ασφαλώς! Τώρα ο αγώνας αυτής της κυβέρνησης στο εσωτερικό για μεγιστοποίηση της κυβερνητικής ισχύος, οδηγεί σε κυβερνητική αδυναμία, εξαιτίας της φθοράς που υφίσταται το κύρος και η εικόνα του Αλέξη Τσίπρα από την ανικανότητα στελεχών του να (ανα)παραστήσουν με συνέπεια ένα διαφορετικό ήθος και ύφος εξουσίας. Η «απαλλαγή για την αλλαγή», αποδεικνύεται καθημερινά φάρσα, καθώς σε όλα τα επίπεδα άρθρωσης της εξουσίας από τα «μεταξωτά βρακιά» έλειπαν οι επιδέξιοι «πισινοί» - ελάττωμα που δεν θα μπορούσε να καλύψει το σικέ παιχνίδι με το κουαρτέτο. 

Είναι φυσιολογικό η κυβερνητική προπαγάνδα να προσπαθεί να διαφοροποιήσει τον κ. Τσίπρα από την κυβέρνησή του, όταν αυτή προκαλεί ή/και σκανδαλίζει την ελληνική κοινωνία, ή όταν αυτή τα κάνει μούσκεμα στον διεθνή ή διεθνικό ρόλο της. Μόνον που έτσι ο αντικειμενικά πανίσχυρος πρωθυπουργός εμφανίζεται υποκειμενικά αφάνταστα αδύναμος ως ηγέτης και «λίγος» ως μάνατζερ. Αν πεις πως αυτό δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία στην περίπτωση αριστερών κυβερνήσεων, δεν θα είσαι σοβαρός στην περίπτωση της σημερινής Ελλάδας. Και αυτό επειδή οι κυβερνήσεις του Αλέξη Τσίπρα δεν άλλαξαν το κράτος με σοβαρή σοσιαλιστικού χαρακτήρα μεταρρύθμιση, αλλά απλώς κατέλαβαν το υφιστάμενο κράτος για να το καταστήσουν φορέα της μικροπολιτικής τους διάστασης και εξουσιαστικής τους διείσδυσης. Έναν χώρο προνομίων και αναπαραγωγής (τους).

Αυτό είναι σήμερα που τους «κολάζει» ηθικώς. Αυτό τους ασχημαίνει υφολογικώς. Και δυστυχώς δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια και αντικειμενικές δυνατότητες για να σπάσει ο Αλέξης τον καθρέφτη του. Αν το τολμούσε θα έβαζε τη χώρα σε μια νέα και πολύ μεγαλύτερη εθνική περιπέτεια. Θα μεταβαλλόταν στον τέλειο τυχοδιώκτη. Και αυτό δεν πρέπει ούτε καν να περάσει από το μυαλό του. Δεν πιστεύω πως θα τολμούσε να σπάσει τον καθρέφτη του, παρά την παραμόρφωση της εικόνας του. Μια και αυτό δεν είναι ζήτημα θάρρους, αλλά μάλλον ζήτημα συνείδησης και ευθύνης.

Πού οφείλεται η επιτυχία του Αλέξη Τσίπρα!...

Επισημαίνει ο Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος *

Όποιος αρνείται να αναγνωρίσει την επιτυχία του Αλέξη Τσίπρα και της παρέας του την τελευταία τριετία (από την πρώτη εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, στις 25 Ιανουαρίου 2015 μέχρι σήμερα), εκτός από άδικος πρέπει να είναι και ανίκανος να πολιτικοποιήσει την πραγματικότητα που ο ίδιος βιώνει, είτε ως δράμα, είτε ως κωμωδία. Κακό αυτό!

Ο Αλέξης Τσίπρας ως μορφή αποτελεί την επιτομή της προσαρμοστικότητας με την έννοια της «προσωπικής προοπτικής». Αυτή, στο πεδίο της αισθητικής, αναπτύχθηκε ως έννοια το 1430 και για να την ενσωματώσεις καλά σαν ιδέα στο γνωστικό σου μοντέλο απαιτείται γνώση γεωμετρίας και απλών μαθηματικών υπολογισμών. Και ο κ. Τσίπρας σπούδασε μηχανικός, βιώνοντας παράλληλα το σύμπλεγμα της μεταδικτατορικής μικροαστικής ριζοσπαστικότητας, η οποία σε σημαντικό βαθμό έγινε κτήμα της ευρύτερης αριστεράς. Έμοιαζε με αριστερά, καθώς αποκρυστάλλωνε το κεντρικό κοινωνικό και πολιτικό αφήγημα της λεγόμενης ευρωπαϊκής αριστεράς και του τροτσκισμού, για να δομήσει πάνω σε αυτό/ά τους διαλογικούς κόμβους του εξουσιαστικού της αιτήματος (: πολιτική ρητορεία ΣΥΡΙΖΑ) με όρους, ωστόσο, μικροαστικού ριζοσπαστισμού.

Ο άλλος κλάδος του μικροαστικού ριζοσπαστισμού εκφράζεται από τη λεγόμενη κοινωνική δεξιά και έτσι θα μπορούσες να ερμηνεύσεις αφηρημένα την  «αδελφοποίηση» Τσίπρα-Καμμένου, ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, υπό την θετική ματιά «Καραμανλικών».  Όσο για τον «Παπανδρεϊσμό», δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως αποτελούσε και συνεχίζει να αποτελεί τον κυριότερο φορέα του μικροαστικού ριζοσπαστισμού στην Ελλάδα. Και έτσι πολύ φυσιολογικά συνδέθηκε αρμονικά με την εξουσιαστική προοπτική του Αλέξη Τσίπρα, συγκροτώντας από κοινού με το αρχικό αριστερό μείγμα του ΣΥΡΙΖΑ την εκλογική δύναμη του κόμματος του σημερινού πρωθυπουργού.

Ο Αλμπέρτι αναφερόμενος σε αυτή την (αισθητική) μορφή - με την σύγχρονή μας έννοια του Gestalt – δόμησης του γνωστικού μοντέλου, την παρομοίασε με «ανοιχτό παράθυρο στον κόσμο», στάση που κάνει τον άνθρωπο να νιώθει ότι βρίσκεται μέσα στα αναπαριστώμενα και λαμβάνει μέρος σ΄ αυτά σαν βασικός παράγοντας, ενώ στην πραγματικότητα είναι ένας κομπάρσος ή απλώς θεατής σε ένα έργο που άλλοι σκηνοθετούν και άλλοι «παίζουν» στους κεντρικούς ρόλους στα παρασκήνια. Πέντε αιώνες αργότερα, η αισθητική του ανοιχτού παράθυρου στον κόσμο κυριάρχησε στον κινηματογράφο του ρεαλισμού, ενώ ο Τύπος θεώρησε πως αυτό είναι πράγματι ρεαλισμός, σε αντίθεση με τη μεθοδολογική προσέγγιση της πολιτικής επιστήμης στο ζήτημα.  

Με αυτή την έννοια, ο Αλέξης Τσίπρας μέσα σε τρία χρόνια εξουσίας μεταμορφώθηκε φυσιολογικά από «ριζοσπάστης της αριστεράς» στον αυθεντικότερο ρεαλιστή πολιτικό του ελληνικού συστήματος και σε έναν από τους πλέον προσαρμοστικούς πολιτικούς στην ΕΕ - σχεδόν με εφηβική ικανότητα συμμόρφωσης - βοηθώντας σημαντικά τη διαδικασία προσαρμογής της Ελλάδας που επέλεξε ως «θεραπευτική συνταγή» η τρόικα, για να αποσοβήσει μια δραματική κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος και μια πιθανή γεωπολιτική κρίση στην περιοχή μας.

Άρα, η επιτυχία του κ. Τσίπρα βασίζεται στα κοινωνικοπολιτικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς του, τα οποία αποτελούν «κλειδί επιτυχίας» για μια μεγάλη κατηγορία συνανθρώπων μας και συμπολιτών μας από όλους τους πολιτικούς χώρους. Ο βαθμός υποκρισίας διαφέρει και διαμορφώνεται από τα δεξιά προς τα αριστερά του πολιτικού φάσματος. Ο αριστερός του είδους χαρακτηρίζεται ασφαλώς από μεγαλύτερη υποκρισία σε σχέση με τον δεξιό ή νεοφιλελεύθερο. Ο ρεαλιστής του είδους που ισχυρίζεται πως είναι αριστερός, διακοσμώντας ενίοτε τον λόγο του με αριστερές κορώνες, εμφανίζεται ως κορυφαίος υποκριτής, κινδυνεύοντας να χαρακτηριστεί «απόλυτος καραγκιόζης». 

Έχει σημασία αυτό; Όχι, στον βαθμό που ο καραγκιόζης αποτελεί «εθνικό ήρωα» μας, ή στον βαθμό που την ανθρώπινη ευφυία και αξιοπρέπεια την αντιμετωπίζεις αλγοριθμικώς!

Είδες, αναγνώστη μου, τι ωραία παρουσιάζω σήμερα ένα παλαιό πρόβλημα; Είδες πόσο «τρυφερά» παρουσιάζω τον έκδηλο μέχρι απόλυτης χυδαιότητας καιροσκοπισμό; Μέχρι και «αλγοριθμιστή» εμφανίζω στο σημερινό σημείωμα τον πρωθυπουργό! Μέχρι και το «σκοπιανό» θα «επιλυθεί» με μια μορφή αναπαράστασης αλγορίθμου και εσύ αμφιβάλεις ακόμη για το αν προοδεύουμε ως εθνική οικονομία; Μάλλον δεν είσαι αρκετά ρεαλιστής!

Τον κύριο Τσίπρα τον κατασκεύασαν σαν ικανό πρωθυπουργό κυρίως οι φερόμενοι ως αντίπαλοί του. Άλλοι δείχνοντας θετικά την ικανότητα προσαρμογής του και άλλοι κατηγορώντας τον επειδή έκανε τα δύσκολα για αυτούς, απλά για εκείνον. Προσωπικά πιστεύω πως πράγματι ο κύριος Τσίπρας πέτυχε ως πρωθυπουργός, επειδή στην πραγματικότητα δεν υπήρξε ποτέ πρωθυπουργός, αλλά ένας «πολυπρόσωπος» κυβερνήτης που σωστά διέκρινε πως αν αφεθεί στο ρεύμα του «Παπανδρεϊσμού», φλερτάροντας παράλληλα με τον «Καραμανλισμό», θα μπορούσε να εμφανίσει τον πλέον ξεδιάντροπο πολιτικό καιροσκοπισμό μετά την μεταπολίτευση σαν την πλέον ρεαλιστική και παράλληλα προοδευτική πολιτική για τη σωτηρία της χώρας.

Η αποδοχή που επιζητούσε εναγωνίως ο Αλέξης Τσίπρας από τα διεθνή κέντρα αποφάσεων και τους «διεθνείς» διαμορφωτές της κοινής γνώμης επετεύχθη δια του λεγομένου «conforming consumption» αυτού προς αυτούς, την ίδια στιγμή που ο ίδιος και οι σύντροφοί του στον ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζονταν ψευδο-υφολογικώς σαν αντικομφορμιστές. Και αυτό, αναγνώστη μου, είναι ζήτημα αισθητικής παρακμής - αν αναφερόμαστε σε ενήλικες - το οποίο με ενοχλεί περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στη σημερινή κυβέρνηση της Ελλάδας.

Αν όχι στον Α. Τσίπρα το Βραβείο Πολιτικού Σθένους, τότε σε ποιόν;


Κακό πράγμα να μην αναγνωρίζεις τις ικανότητες, το ταλέντο και το σθένος πολιτικών που πέτυχαν να αλλάξουν ριζικά οι ίδιοι στάσεις, συμπεριφορές και πολιτικές αναφορές, χωρίς να μεταβάλουν την αναφερόμενη ταυτότητά τους!
Ευτυχώς που υπάρχουν και σοβαροί, μη κομπλεξικοί άνθρωποι στον κόσμο μας και δικαίωσαν τον θαρραλέο αγώνα του Έλληνα πρωθυπουργού να μεταβληθεί από ριζοσπάστης της αριστεράς σε ριζοσπάστη των μνημονίων και της υποτέλειας, παραμένοντας ασφαλώς αριστερός. Ποιος θα μπορούσε να μετατρέψει το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος, την ίδια μάλιστα στιγμή, σε ΝΑΙ; Ποιος τόσο έντεχνα θα φρόντιζε να ακυρώσει απολύτως τον "αυταπατημένο" του εαυτό κατά την ανάδειξή του στο πρωθυπουργικό αξίωμα και να επανιδρύσει τον εαυτό του ως συμμορφωμένο ηγέτη στην μεθοδολογία της τρόικας, μετά από νέες εκλογές κατά τις οποίες επικράτησε, με τον λαό μάλιστα να φέρεται πως αποδέχθηκε εμμέσως αυτό που πριν λίγες μέρες είχε αρνηθεί με άμεσο τρόπο; Ποιος άλλος;
Αν όχι στον Αλέξη Τσίπρα το Prix du Courage politique, τότε σε ποιόν; Αν υπήρχε δικαιοσύνη στον κόσμο μας, ο Αλέξης Τσίπρας θα έπρεπε να διαθέτει αυτή τη στιγμή την μεγαλύτερη συλλογή βραβείων εν ενεργεία πρωθυπουργού. Αν παραμείνει λίγο ακόμη στα πράγματα και βοηθήσει λίγο ο Ερντογάν είμαι βέβαιος πως το 2018 θα αξιωθεί το Νόμπελ Ειρήνης - μόνος του ή από κοινού με τον Ρετζέπ.
Είναι μοναδική περίπτωση ο Αλέξης μας, αγαπητέ αναγνώστη, και είναι αχαριστία να μην αναγνωρίζεται σε αυτόν, από μερικούς ζηλιάρηδες μπαμπάδες και τα κακομαθημένα παιδιά τους, αυτό που οι πρώτοι διδάσκουν στα δεύτερα και αυτό που τα παιδιά μαθαίνουν σήμερα σε όλες τις καλές σχολές μάνατζμεντ: Είναι ηγετική αρετή η προσαρμογή στο περιβάλλον. Το περιβάλλον είναι παιδαγωγός, σου λένε. Το σθένος είναι συνυφασμένο με την βούληση και ψυχική δύναμη να αλλάζουμε τον αναφερόμενο εαυτό μας, προσαρμοζόμενοι στο όποιο περιβάλλον, διατηρώντας ωστόσο την αναφερόμενη ταυτότητά μας! Μα, πώς γίνεται; Αυτό δεν είναι αντίφαση;
Είναι το κορυφαίο παράδοξο κατά την μετάβαση από την εποχή των δημοκρατικών πολιτικών σε εκείνη των μετα-δημοκρατικών. Και ο Αλέξης Τσίπρας αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα σήμερα. Είναι ένα ιδανικό nodal point στο σύγχρονο αφήγημα περί μετα-δημοκρατίας -  και παρακαλώ να ενημερωθεί για να μην δομεί νέες αυταπάτες! 
Οι αριστεροί παππούδες πίστευαν πως το σθένος συνδέεται με την υπεράσπιση των ιδεών και ιδεωδών τους, ενός τρόπου ζωής, μιας ιδεολογίας. 0ι αριστεροί μπαμπάδες πίστεψαν πως το σθένος συνδέεται με την προώθηση της (σοσιαλιστικής) προπαγάνδας που θα τους οδηγήσει στην εξουσία, ενώ τα αριστερά παιδιά φαίνεται να θεωρούν πως ως σθένος χαρακτηρίζεται αφενός η αναλογία της ένωσης ενός πολιτικού στοιχείου με το αντίπαλό του, αφετέρου η ενωτική ικανότητα αυτού με τα υπόλοιπα στοιχεία του πολιτικού φάσματος. Προσδιορίζεται δε από το ανικανοποίητο ή καταπιεσμένο Εγώ του ατόμου του στοιχείου. Κάτι σαν το "χημικό σθένος", για να σου δώσω να καταλάβεις....
Το ζήτημα, λοιπόν, σήμερα στην πολιτική δεν είναι οι ιδέες, οι ιδεολογίες, το περίφημο Weltanschauung, η ηθική ή έστω ο νόμος και το συμφέρον, αλλά η ...χημεία μεταξύ των πολιτικών ηγετών. Και ο Αλέξης έχει την ικανότητα που δεν έχει ούτε καν ο άνθρακας. Μπορεί να συνδεθεί άνετα και με τον Ομπάμα και με τον Τραμπ και με την Μέρκελ και με τον Μακρόν και με τον Σι Τζινπίνγκ και με τον Πούτιν και με τον Μαδούρο, τον Κάστρο, τους Ρότσιλντ και όποιον άλλο είναι έτοιμος και ικανός να κατανοήσει και να σεβαστεί την υπεροχή σθένους του κυρίου Τσίπρα, αλλά και του μοναδικού σε ευελιξία σθένους κόμματός του. 

Η "καλή χημεία" του Αλέξη με οποιονδήποτε βρεθεί κοντά του είναι η απόδειξη του ανυπέρβλητου σθένους του, για το οποίο βραβεύτηκε. Και μετά βλέπεις κάποιους ανόητους να συνεχίζουν να αποκαλούν ιδεοληπτικό τον πρωθυπουργό! Ποιόν; Τον Αλέξη Τσίπρα! Δεν είμαστε καλά! Άνδρες με το σθένος του Αλέξη κάθε άλλο παρά ιδεοληπτικοί είναι. Είναι απλώς μαγικοί! Είναι από εκείνα τα στοιχεία της κοινωνίας που κατασκευάζουν τη νέα φυσική και χημεία του πολιτικού κόσμου. Είναι τα άτομα που δίχως αυτά η Γερμανία θα έμενε ακυβέρνητη και η Ελλάδα στιγματισμένη ως α-σθενής χώρα. Το σθένος του Αλέξη είναι το αντίδοτο σε όλες της ασθένειες της δημοκρατίας. Με αυτό ο ασθενής γιατρεύεται από το βασανιστήριο των ιδεών, των γνώσεων και όλων των παραδοσιακών δημοκρατικών προκαταλήψεων. Μετατρέπεται επιτέλους σε σύγχρονο άνθρωπο της Black Friday! 

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Μέρισμα κοινωνικής απάτης και προπαγάνδας μοίρασε ο Τσίπρας - Ο πρωθυπουργός εξευτελίζεται με τα ίδια του τα λόγια για "κοινωνικό μέρισμα" και "πλεόνασμα" (Βίντεο)



Όταν έχεις κάνει την πολιτική απάτη επιστήμη, δεν σου είναι καθόλου δύσκολο να εμφανίζεσαι πανηγυρίζοντας γιατί ισοπέδωσες ζωές, έστησε στο εκτελεστικό απόσπασμα τα όνειρα των νέων γενιών. Και όλα αυτά να τα σερβίρεις  σαν «επιτυχίες» στην εικονική πραγματικότητα που παρουσιάζεις.

Όπως έλεγε και ένας άλλος πολιτικάντης στο παρελθόν, γνωστός ως «παπατζής» είναι εύκολο να εκθέτεις μια κατάσταση όπου «οι αριθμοί να ευτυχούν και οι άνθρωποι να δυστυχούν».

Αυτό έκανε και ο Τσίπρας χτες με το διάγγελμα του στο οποίο ανακοίνωσε ότι θα διατεθούν σαν κοινωνικό μέρισμα 1,4 δισ. ευρώ, «με προτεραιότητα στους άνεργους, τους νέους και τους συνταξιούχους».
«Αυτό είναι το δείγμα γραφής που δίνουμε στον ελληνικό λαό», συμπλήρωσε ο πρωθυπουργός.

Κι αυτό έγινε κατορθωτό σύμφωνα με τον ίδιος γιατί «Η απόδοση της οικονομίας μας έχει ξεπεράσει και τις ποιο αισιόδοξες προβλέψεις μας».
Ερώτηση: Όταν και σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών μειώθηκε κατά 2,7 δις ευρώ το 2016 και αυτό θεωρείτε επιτυχία, ποια θα ήταν η αποτυχία;

 «Ο προϋπολογισμός φέτος θα σημειώσει πρωτογενές πλεόνασμα που θα ξεπερνά κατά πολύ τον στόχο του 1,75% του ΑΕΠ», μας τόνισε ο Τσίπρας
Πιθανόν, αλλά από που θα προέρχεται αυτό το αιματοβαμμένο πλεόνασμα;
Από μια τέτοια φοροληστεία που ίσως να μην έχει ξαναδεί η ελληνική κοινωνία. Αρκεί να πούμε ότι ο φετινός προϋπολογισμός προβλέπει την επιβολή έμμεσων φόρων -δηλαδή φόρων που πλήττουν κυρίως τα λαϊκά στρώματα- ύψους 26,4 δισ ευρώ, όταν το 2015 οι έμμεσοι φόροι έφταναν τα 23,7 δις ευρω.
Και μόνο απ’ αυτό το στοιχείο φαίνεται ξεκάθαρα η υποκρισία και η πολιτική απάτη που επιχειρεί ο Τσίπρας.

Και για να γίνει ακόμα ποιο ξεκάθαρο με τι συνειδητά πολιτικό απατεώνα έχουμε μπλέξει, ρίξτε μια ματιά και σ’ αυτά τα οικονομικά στοιχεία.

Θα μπορούσαμε να γράφουμε πάρα πολλά γι' αυτό το θέμα. Θεωρούμε όμως πολύ πιο σκόπιμο να αφήσουμε τον Τσίπρα να εξευτελιστεί με τα ίδια του τα λόγια παραθέτοντας ένα πεντάλεπτο βίντεο με το τι έλεγε, μιλώντας σαν Γιάννενα.
Τότε σαν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης σχολίαζε την απόφαση του Σαμαρά να μοιράσει "κοινωνικό μέρισμα" από τα "πλεονάσματα" που είχε κατορθώσει και η συγκυβέρνηση Ν.Δ - ΠΑΣΟΚ.
πηγή

Ο Οικουμενικός Αλέξης!


Μιμείται τον Ανδρέα. Εκτιμά τον Καραμανλή. Υποκλίνεται στο κοινοβουλευτικό μεγαλείο του Κώστα Μητσοτάκη, στην αριστεία της μητριαρχίας του Κύρκου και στην υπερβατική πατριαρχία του Φλωράκη. Νιώθει αδελφός με τον Καμμένο και αλληλέγγυος με τον Λεβέντη. Είναι ο Οικουμενικός Αλέξης.
Συμφωνεί με την Λαγκάρντ, όταν αυτή διαφωνεί με την Μέρκελ και συμφωνεί με την Μέρκελ όταν αυτή εμφανίζεται να διαφωνεί με την Λαγκάρντ, όπως συμφωνεί με τον Πιέρ Μοσκοβισί (: "Είναι σκάνδαλο για τις δημοκρατικές διαδικασίες το πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής της Ελλάδας"), αν και χρησιμοποιεί τα επιχειρήματα του Σόιμπλε, όταν θριαμβολογεί για την πρόοδο της ελληνικής οικονομίας. Είναι ο Οικουμενικός Αλέξης.
Είναι ο πολιτικός του σήμερα και του αύριο, ο οποίος αποτελεί το μοναδικό χωνευτήρι πολιτισμών, ιδεολογιών, θρησκειών, φιλοσοφιών και τρόπων ζωής στον κόσμο μας. Είναι ο πρωθυπουργός που πριν δώσει πολιτικό όρκο "δίνει" ατομικώς θρησκευτικό στον Αρχιεπίσκοπο. Είναι ο Οικουμενικός Αλέξης, ο οποίος καμία σχέση δεν έχει με τις αποκρυσταλλώσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο οποίος όταν ερωτάται πώς κατάφερε να κατακτήσει τον κόσμο σε τόσο σύντομο διάστημα, απαντά: "Με θέληση, με παραμύθια και με την τέχνη της εξαπάτησης" (Βουλή και μύθοισι και ηπεροπηΐδι τέχνη)!
Είναι ένας σύγχρονος άνθρωπος που ξεπέρασε πλέον τις ιστορικές αγκυλώσεις των πολιτικών. Είναι ένας Μακρόν, αλλά ταυτόχρονα και ένας Μελανσόν με μνημόνιο! Είναι ένας Ζίζεκ και ταυτόχρονα ένας Τσόμσκι. Είναι κονστρουκτιβιστής και ταυτόχρονα ρεαλιστής. Είναι και έτσι και αλλιώς, αμ πώς; Είναι Οικουμενικός!
Είναι το ύφος που δεν έχει αντίπαλο, επειδή αποκρυσταλλώνεται σε αυτό το αντίπαλο. Το αντίπαλο είναι οργανικό και διαλεκτικό μέρος της ίδιας προσωπικότητας που συγκυριακά το ορίζει ως κατηγορία. Ο σημερινός Αλέξης Τσίπρας δεν έχει αντίπαλο έξω από τον εαυτό του, καθώς είναι ένα οικουμενικό Όλον, όπως πριν από λίγα χρόνια "το όλον ΠΑΣΟΚ".
Είναι κακό αυτό; Το τέλος του κοινοβουλευτισμού, όπως τον ξέραμε κατά την νεωτερικότητα είναι και η αρχή ενός νεο-ολοκληρωτισμού που υπηρετείται σήμερα στην Ελλάδα από όλα τα κόμματα, μέσω του προγράμματος της τρόικας. Είναι μέγα σκάνδαλο για την δημοκρατία ο σημερινός ελληνικός κοινοβουλευτισμός, ο οποίος υποκρίνεται ξεδιάντροπα και αηδιαστικά ενώπιον ενός διαρκούς σκανδάλου πολιτικής και διακυβέρνησης. "Μιλώ για τις βασικές λεπτομέρειες της ζωής μιας χώρας - όπως λέει και ο απίθανος ντερμπεντέρης Πιέρ Μοσκοβισί -  που αποφασίστηκαν σε έναν οργανισμό, κεκλεισμένων των θυρών, οι εργασίες του οποίου ετοιμάζονται από τεχνοκράτες, χωρίς τον ελάχιστο έλεγχο ενός κοινοβουλίου. Χωρίς τα μέσα ενημέρωσης να γνωρίζουν πραγματικά τι λέγεται, χωρίς σταθερά κριτήρια ή μια κοινή κατευθυντήρια γραμμή". Πώς, εντός αυτού του πραγματικού μοντέλου πολιτικής, θα μπορούσες να υπάρξεις ως Έλληνας πολιτικός ηγέτης, αν δεν εμφανιζόσουν σαν Οικουμενικός Αλέξης;
Ο Οικουμενικός Αλέξης αποτελεί μορφή πολιτικής νομιμοποίησης ενός ολοκληρωτισμού για τον οποίο δεν μιλά κανείς στην Ελλάδα. Μεταξύ του κομμουνισμού, του ναζισμού και του νεοφιλελευθερισμού, που απασχολούν φαρσοειδώς την επικαιρότητα, παραπέφτει η πραγματικότητα τους σύγχρονου ολοκληρωτισμού στην Ελλάδα υπό την αιγίδα και ηγεμονία της ΕΕ - στον οποίο αναφέρεται πλέον και ο Μοσκοβισί. Ο σύγχρονος "οικουμενισμός" είναι ακριβώς ο φερετζές του νεο-ολοκληρωτισμού, ο οποίος προφανώς ταιριάζει στον Αλέξη ...και σε πολλούς άλλους Έλληνες πολιτικούς!

Στις εκλογές που ακολουθούν θα γίνει μάχη για την επικράτηση του πλέον Οικουμενικού ηγέτη. Από τους ηγέτες του Οικονομισμού περνούμε δηλαδή ξανά στους ηγέτες του Οικουμενισμού και έτσι είναι βέβαιο πως θα ξαναγεννηθεί το έθνος και θα αναγεννηθεί ο λαός και οι επιχειρήσεις! Ο Οικουμενικός Αλέξης το έχει ήδη αντιληφθεί και αποκλείεται να παρεξηγηθεί από αυτό το σημείωμα (μου). Ο Οικουμενισμός προϋποθέτει λαρτζ συναισθήματα και λαρτζ αυτοσεβασμό. Τόσο λαρτζ σαν να μην διαθέτεις καθόλου!....

* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Άρθρο του Αλέξη Τσίπρα: Πόσο ψεύτης ήταν ο Ανδρέας;

Του Αλέξη Τσίπρα

Η γέννηση, η διαδρομή και η κατάληξη του ΠΑΣΟΚ, όπως και ο ρόλος του Ανδρέα Παπανδρέου στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, προσφέρονται όχι μόνο για ιστορική έρευνα αλλά και για πολιτικά συμπεράσματα απολύτως χρήσιμα και στη σημερινή συγκυρία. Η αντιπαράθεση και οι διαμάχες για το χθες του ΠΑΣΟΚ μοιάζουν πολύ με τις διαμάχες για το σήμερα της χώρας.

Το πώς ένα μικρό πολιτικό κόμμα, με το στίγμα μάλιστα του εξτρεμιστή, του βομβιστή και του φίλου της τρομοκρατίας εκείνης της εποχής, σε ελάχιστα χρόνια μεταμορφώθηκε σε μεγάλο κόμμα εξουσίας που έβαλε τη σφραγίδα του στη διαμόρφωση της Μεταπολίτευσης είναι θέμα που έχει προκαλέσει και εξακολουθεί να προκαλεί μεγάλες συζητήσεις και αντιπαραθέσεις.

Οπως και πώς το ΠΑΣΟΚ της νίκης και της αλλαγής, από τη γεμάτη αυτοπεποίθηση -ακόμη και έπαρση- καλημέρα στον ήλιο, έφτασε στη σημερινή καληνύχτα στον ριζοσπαστικό εαυτό του. Βέβαια, από ιστορικής άποψης τα γεγονότα είναι πολύ πρόσφατα για να μην επηρεάζεται -και σε πολλές περιπτώσεις να μην αλλοιώνεται- η ιστορική ματιά από τις τρέχουσες πολιτικές και κομματικές βλέψεις.

Δεν είναι τυχαίο, για παράδειγμα, ότι τα τελευταία χρόνια έχει επανέλθει, και μάλιστα με ένταση, η ρηχή και πολιτικά ιδιοτελής άποψη για τον λαϊκισμό και την εξαπάτηση του λαού, που δήθεν αποτέλεσαν τους βασικούς παράγοντες της εκτόξευσης του ΠΑΣΟΚ στις δεκαετίες του ‘70 και του ‘80.

Οι ερμηνείες για την «αφύσικη» και εντέλει ζημιογόνα για την Ελλάδα «εισβολή» του στο πολιτικό σκηνικό, που ακόμη εξακολουθεί να θεωρείται από τη Δεξιά και τις συντηρητικές δυνάμεις ως διαταραχή της ομαλής, παραδοσιακής, διακομματικής εναλλαγής στην εξουσία, δίνουν και παίρνουν και στις μέρες μας.

Στο πλαίσιο αυτό προσπαθώ να αποφύγω τις εύκολες και σκόπιμες αναγωγές και συγκρίσεις, μπορώ με κάποια σιγουριά να επισημάνω μερικούς από τους βασικούς παράγοντες που οδήγησαν στη ραγδαία άνοδο του ΠΑΣΟΚ, από τη στιγμή που εμφάνισε το πολιτικό του πρόσωπο με τη διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη.

Πρώτος και σημαντικότερος παράγοντας, η συσσωρευμένη κρίση εκπροσώπησης των λαϊκών κοινωνικών δυνάμεων της μεταεμφυλιακής περιόδου, κρίση που επέτεινε περισσότερο η δικτατορία.

Δεύτερος παράγοντας, ο ριζοσπαστισμός των νέων εργατικών και μικροαστικών στρωμάτων της εποχής, που αμφισβητούσαν βαθιά τις δομές του κράτους και της οικονομίας.

Τρίτος σημαντικός παράγοντας, η χαρισματική προσωπικότητα του Ανδρέα Παπανδρέου, ενός ανθρώπου που συμβόλιζε ήδη από την εποχή της προδικτατορικής περιόδου το αίτημα της Αλλαγής και της ρήξης με το τότε κατεστημένο.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου δέχτηκε τα σφοδρά πυρά του «κατεστημένου» της εποχής, όπως ο ίδιος το ονόμασε, ως «λαϊκιστής», «λαοπλάνος», «ψεύτης», «επενδυτής σε απάτες και αυταπάτες». Αλλά η βασική και κυρίαρχη αλήθεια που πρέπει να ειπωθεί, όσες αντιρρήσεις κι αν έχει κανείς για τη μετέπειτα πορεία του, είναι μία: διέθετε ένα πολιτικό αισθητήριο να διαγνώσει την ιστορική στιγμή της Μεταπολίτευσης, τα ζητούμενα και τις μεγάλες δυνατότητες που αυτή άνοιγε.

Με τη δημοκρατία, ακόμη ευάλωτη, την Αριστερά διασπασμένη, ρημαγμένη από τους διωγμούς και καθηλωμένη σε σχήματα που αναφέρονταν σε μεγάλο βαθμό στο παρελθόν, το παλιό κέντρο απαξιωμένο από τις ίντριγκες των παραγόντων και παραγοντίσκων του την παραδοσιακή Δεξιά αμήχανη για το πώς να αντιμετωπίσει το τεράστιο λαϊκό κύμα που προέκυψε από τη χούντα και την αντίσταση σ’ αυτή, ο Ανδρέας κατάλαβε ότι μόνο με την ενέργεια αυτού ακριβώς του κύματος, που οι άλλοι έβλεπαν με επιφύλαξη ή και φόβο, ήταν δυνατό να κάνει η χώρα άλμα προς τα εμπρός.

Τρεις παράγοντες, τρεις ιστορικές προϋποθέσεις, τρεις δυναμικές συμπυκνώσεις που συμπληρώνοντας η μια την άλλη κατάφεραν να συσπειρώσουν, να πείσουν και να ενθουσιάσουν μεγάλα τμήματα της λαϊκής προοδευτική πλειοψηφίας. Το ενοποιητικό νήμα των τριών αυτών προϋποθέσεων, η διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη, δεν ήταν μόνο σωστή, δίκαιη και επαναστατική για την εποχή, αλλά και εφαρμόσιμη, εφικτή, καταλυτική (...). Μπορούμε λοιπόν να πούμε ότι το ΠΑΣΟΚ υπήρξε προϊόν και αποτέλεσμα μιας ιστορικής στιγμής, αλλά και ενός ηγέτη που τη διέγνωσε σωστά.

Η προσπάθεια να συνενωθούν οι τρεις γενιές, της Εθνικής Αντίστασης, του 1-1-4 και του Πολυτεχνείου, κάτω από τους μεγάλους στόχους μιας διακήρυξης και τη στέγη ενός ριζοσπαστικού κόμματος που είχαν σημαία τους την Εθνική Ανεξαρτησία, τη Λαϊκή Κυριαρχία και την Κοινωνική Απελευθέρωση μπορεί σήμερα να φαίνεται αυτονόητη. Δεν ήταν έτσι όμως. Αποτέλεσε τομή στην πολιτική και την κοινωνία (...).

Το γεγονός ότι το ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ‘70, μικρό και σχεδόν στο περιθώριο, κατάφερε -ακριβώς αξιοποιώντας τον ηλεκτρισμό της εποχής του- να μετεξελιχθεί ραγδαία όχι μόνο σε μεγάλο κόμμα αλλά και σε παραγωγό προοδευτικής ενέργειας για πολλά χρόνια, εξηγείται, νομίζω, ακριβώς από το χιλιοειπωμένο ραντεβού με την Ιστορία.

Στο ραντεβού αυτό η ιδρυτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ, με επικεφαλής τον Ανδρέα, ήταν παρούσα με τον δικό της εμφατικό τρόπο.

Δεν βολεύτηκαν στο πατρικό κόμμα της Ενωσης Κέντρου, αλλά επέλεξαν τον δύσκολο -και για πολλούς από τους παραδοσιακούς ακατανόητο- δρόμο της δημιουργίας νέου κόμματος, απαλλαγμένου από τις αμαρτίες του παλιού πολιτικού συστήματος, ανοιχτού σε νέα ρεύματα και αντιλήψεις (...).

Πώς και γιατί αυτό το πανίσχυρο κόμμα (...) μεταμορφώθηκε από δύναμη αλλαγής σε δύναμη του καθεστώτος της συντήρησης και της διαπλοκής είναι ένα θέμα που οφείλει κανείς να προσεγγίζει χωρίς απλουστεύσεις και αναθέματα.

Το γεγονός πάντως είναι πως στον Θερμιδόρ του ΠΑΣΟΚ υπήρξαν φαινόμενα αποκέντρωσης της διαφθοράς, εκφυλισμού ιδεών και ανθρώπων, κυνισμού και καταδολίευσης των λαϊκών διαθέσεων.

Στην εποχή μάλιστα των επιγόνων, μετά τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου, τα φαινόμενα αυτά προσέλαβαν καθολικό χαρακτήρα, μέχρι να φτάσει το ΠΑΣΟΚ σε αυτό που είναι σήμερα. Και που καμιά σχέση δεν έχει με το τρίπτυχο της 3ης του Σεπτέμβρη και τον ιδρυτή του (...).

Οι πραγματικές δυσκολίες εξελίχθηκαν τελικά σε άλλοθι για μια σειρά στρατηγικών υποχωρήσεων που αλλοίωναν βαθμιαία το ριζοσπαστικό πρόσωπο του ΠΑΣΟΚ. Από το κόμμα της αλλαγής περάσαμε στην αλλαγή του κόμματος (...).

Σήμερα είναι πολλοί εκείνοι που κατηγορούν τον ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα-συνέχεια του ΠΑΣΟΚ. Διατρέχοντας την ιστορία αυτού του κόμματος, που σφράγισε την πορεία της Μεταπολίτευσης, μπορεί κανείς βέβαια να διακρίνει δια γυμνού οφθαλμού τις διαφορές με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ωστόσο, αν καθαρίσει κανείς όλη την καμπάνια από τη γνωστή λάσπη περί λαϊκισμού, δημαγωγίας, ψέματος, που δήθεν αποτελούν κοινό τόπο μεταξύ του «παλιού» ΠΑΣΟΚ και της νέας Αριστεράς, θα καταλάβει ότι πίσω κρύβεται ο ίδιος μεγάλος φόβος. Ο φόβος του κατεστημένου, των επικυρίαρχων, της διαπλοκής και της επιτροπείας: ο φόβος μην τυχόν και επανέλθουν στο προσκήνιο και στην επικαιρότητα των λάικών αγώνων τα μεγάλα και διαρκή αιτήματα της εθνικής ανεξαρτησίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της δημοκρατίας εκείνης που θα επιτρέπει στον λαό πραγματικά να ασκεί εξουσία. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορείται σήμερα ως το κόμμα που έχει ξαναπιάσει το νήμα αυτών των στόχων, τότε η κατηγορία γίνεται δεκτή. Και με υπερηφάνεια.



Σχόλιο ακτιβιστή

Κυκλοφόρησε ωσάν επετειακή αρθρογραφία σήμερα 3 του Σπετέμβρη - μέρα ίδρυσης του ΠΑΣΟΚ
Τώρα αν εγράφη για την αξιολόγηση των ομοιοτήτων και διαφορών σε κόμματα ή ηγέτες, αν αποτελεί πραγματεία πάνω στην ψευτιά ή είναι ένας ακόμη τρόπος προσέλκυσης ψηφοφόρων από την πάλαι ποτέ μεγάλη δεξαμενή της σοσιαλιστικής ή κατ' άλλους κλεπτοκρατικής αριστεράς αποτελεί ζητούμενο που πρέπει να απαντήσει οκαθένας ξεχωριστά.
Πάντως λανσάρει και νέες λέξεις ή εκφράσεις ο Αλέκσης, κατά την συνήθεια και πρακτική του Αντρέα. Αυτή που συγκρατήσαμε είναι η "Θερμιδόρ του ΠΑΣΟΚ ". Σε όλα θέλει να τον μοιάσει τελικά; Αν και λέγεται πως το κείμενο ενδεχόμενα απλά φέρει την υπογραφή του καθώς ο συντάκτης του είναι άλλος.
Μένεα πνέουν στο ΠΑΣΟΚ από τη νέα προσπάθεια διεμβολισμού του κινήματος (ποιού αλήθεια, αυτού που κάνει συγκεντρώσεις σε μεγάλα περίπτερα;). Και με την ευκαιρία ας μην επιχειρούν να εξαφανίσουν τις οφειλές άνω των 120 εκατομμυρίων  με την αλλαγή του ονόματος του κομματικού σχηματισμού. Το ίδιο ισχύει και την ΝΔ του Κούλη που χρωστάει άλλα τόσα και λίγα παραπάνω. Ας φροντίσουν να τα εξοφλήσουν τα μπατάκια ....

Addthis

Google+ Followers

 

ΘΕΜΑΤΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΘΛΗΤΙΚΑ ΝΕΑ

ΣΙΝΕΜΑ - ΘΕΑΤΡΟ




ΕΠΙΣΤΗΜΗ

Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates