Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τσίπρας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τσίπρας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Το ξεφούσκωμα του Αλέξη και η βεντάλια των αδιεξόδων!...


Άρθρο του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου *

Ο Αλέξης Τσίπρας ήταν μια κάποια λύση στα αδιέξοδα του πολιτικού συστήματος της Ελλάδας, στα αδιέξοδα της ΕΕ με την Ελλάδα, στα αδιέξοδα των ΗΠΑ στην γεωπολιτική μας περιοχή, στα αδιέξοδα της αριστεράς στην χώρα μας και στην Ευρώπη. Ήταν μια κάποια λύση και στα αδιέξοδα μιας διανόησης χωρίς μεγάλη θεωρία για την επόμενη ημέρα της μετάβασης και του μετασχηματισμού από την νεωτερικότητα και τον μοντερνισμό στην μετανεωτερικότητα και τον πολιτικό μεταμοντερνισμό της νέας παγκοσμιοποίησης. Μια κάποια λύση, αρχικώς, και στα δικά μου μάτια, δηλαδή, αγαπητέ αναγνώστη.

Σύντομα, κατά την πρώτη κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, κάποιοι βρεθήκαμε στη δυσάρεστη θέση να διαπιστώνουμε αυτό που η ιστορία είχε «βεβαιώσει» πολλές φορές: Η απελπισία είναι κακός σύμβουλος και ο ενθουσιασμός χωρίς ισχυρό, σοβαρό και συνειδητοποιημένο κίνημα ακόμη χειρότερο.

Δεν υπάρχει δικαιολογία. Παραγνωρίσαμε μισοσυνειδητά-μισοασυνείδητα την πραγματικότητα, όσοι τουλάχιστον γνωρίζαμε τα πράγματα στην Ελλάδα και διεθνώς και τις σχέσεις που τα όριζαν και τα ορίζουν στη συγκυρία. Δεν είμαστε αθώοι στο βαθμό που δεν είμαστε ηλίθιοι. Δεν θα έλεγα καν πως εξαπατηθήκαμε, απλώς δεν θα μπορούσαμε να πιστέψουμε την δραματική αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ από το «σχεδόν τίποτε» να γεννηθεί κάτι πολιτικώς με προοδευτική αξία προς μια νέα μεταπολίτευση, ποιοτικά ανώτερη και εντιμότερη από εκείνη του 1974. Υπολογίσαμε λάθος, όχι την ανάγκη, όχι την πρόκληση, όχι τόσο τα εσωτερικά και διεθνή δεδομένα, αλλά τους ανθρώπους, τους χαρακτήρες των νέων κυβερνητών, τους πραγματικούς παράγοντες ισχύος κάθε εξουσίας. Αυτή είναι η αυτοκριτική μου…

Και να που βρισκόμαστε σήμερα: Η «αποκάλυψη» Αλέξης Τσίπρας, ο αμφιλεγόμενος αριστερός πρωθυπουργός που ξεκίνησε την πολιτική του κούρσα σαν κακό «παιδί θαύμα» για να μετατραπεί σε «παγκόσμια απειλή» και σε λίγο σε καλό, συμμορφούμενο και άκρως συνεργάσιμο «παιδί» με τις ελίτ, σε όλα τα επίπεδα διάρθρωσης της πολιτικής και της οικονομίας, διεθνώς, να ξεφουσκώνει απότομα!

Ποιος και γιατί φούσκωσε τον Αλέξη; Γιατί οι ίδιοι τον ξεφουσκώνουν σήμερα; Δεν θα δοκιμάσω να απαντήσω στο ερώτημα, επειδή δεν νοιώθω έτοιμος να απαντήσω με πλήρη ειλικρίνεια. Αν παραμείνω στο δομικό, ερμηνευτικό σχήμα θα ικανοποιούσα ίσως αρκετούς αναγνώστες, αλλά δεν θα υπηρετούσα την μικρή αλήθεια στο ζήτημα. Αν δεν πρόσθετα συνθετικά σχέσεις ανθρώπων σε πόστα εξουσίας και «παραεξουσίας», μάλλον αντί για αλήθεια θα έλεγα ένα αληθοφανές ψέμα. Και στο βαθμό που δεν είμαι σε θέση να μιλήσω και για το δεύτερο, καλύτερα να αφήσω το ερώτημα ξεκρέμαστο, στον αέρα.

Αυτό δεν σημαίνει πως είναι άσκοπο να αναφερθούμε στη σύγχρονη βεντάλια των αδιεξόδων του πρωθυπουργού που αποτελούν ταυτόχρονα και μερικώς αιτία και αποτέλεσμα του ξεφουσκώματός του.

Σε συνεργασία με το κουαρτέτο, που ασκεί την πραγματική διακυβέρνηση στην Ελλάδα, έπλασε έναν μύθο για την πρόοδο της εθνικής μας οικονομίας επί ημερών του που καταρρέει όσο πλησιάζουμε προς τη λήξη του τρέχοντος τρίτου (μείζονος) προγράμματος προσαρμογής. Σοβαρά και μεγάλα κεφάλαια δεν επενδύθηκαν στον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα της οικονομίας μας. Αντίθετα συνεχίστηκε με αργούς, ωστόσο, ρυθμούς η συρρίκνωση και η αποεπένδυση, με την ανεργία να διασκεδάζεται μάλλον αντί να αντιμετωπίζεται δομικώς. Οι δείκτες κοινωνικής δικαιοσύνης, ανταγωνιστικότητας και διαφθοράς, δεν εμφανίζουν επίσης αξιόλογη διαφορά σε σύγκριση με τις προηγούμενες κυβερνήσεις της κρίσης. Σίγουρα δεν βελτιώθηκαν αν δεχτείς πως δεν χειροτέρεψαν κάποιοι από αυτούς και κυρίως αυτοί που αναφέρονται σε αυτό που ενδιαφέρει περισσότερο την προπαγάνδα του ΣΥΡΙΖΑ: την κοινωνική δικαιοσύνη.

Είναι ουτοπία να πιστεύει κανείς έχοντας υπόψιν την ελληνική και διεθνή οικονομική πραγματικότητα, πως η Ελλάδα - αν παραμείνει στο ευρώ - θα μπορούσε από το φθινόπωρο να δανείζεται από την χρηματαγορά με επιτόκια μικρότερα από 5% (στη καλύτερη περίπτωση). Κανείς σοβαρός μελετητής δεν μπορεί να δει πώς η χώρα δεν θα αναγκαστεί μετά το τέλος του παρόντος προγράμματος να προσφύγει στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, με τον οποίο θα υπογράψει ασφαλώς ένα νέας μορφής Μνημόνιο. Η «καθαρή έξοδος» του κ. Τσίπρα οδηγεί στην «καθαρή εποπτεία» από τον ESM και το Eurogroup, με τον ρόλο του ΔΝΤ να εξαρτάται από πολλά άλλα.

Στα λεγόμενα εθνικά ζητήματα η έλλειψη σοβαρής στρατηγικής και η απόλυτη ανικανότητα διαχείρισης κρίσης είναι εμφανείς. Εδώ ο κ. Τσίπρας «χάθηκε» εντελώς. Με άνεση φάνηκε διατεθειμένος να ανοίξει όλα τα μείζονα ζητήματα, χωρίς να διαθέτει συγκεκριμένη στρατηγική για να τα κλείσει και χωρίς να έχει διερευνήσει σε τακτικό επίπεδο και σε βάθος ευκαιρίες, απειλές, δυνατότητες και αδυναμίες. Προχωρεί βλέποντας και κάνοντας για να καταφύγει στο τέλος στα κοινότοπα, σε γενικές αρχές και ευχολόγια, στις ΗΠΑ και στην ΕΕ. Η συνέχεια πλάθεται με παραμυθία και σενάρια όπου εμπλέκουν τρίτους σε υποθέσεις τις οποίες οι τρίτοι αντιμετωπίζουν εντελώς διαφορετικά, υπηρετώντας συμφέροντα που δεν εναρμονίζονται οπωσδήποτε με τα ελληνικά.

Ανέκαθεν οι ελληνικές κυβερνήσεις μπέρδευαν τις Δημόσιες Σχέσεις με τις Διεθνείς Σχέσεις και την Εξωτερική Πολιτική. Είναι, ωστόσο, η πρώτη ίσως φορά μετά την μεταπολίτευση που το φαινόμενο αυτό είναι τόσο έντονο. Κοίταξε, η διαχείριση της οικονομικής κρίσης από τον κ. Τσίπρα και τις κυβερνήσεις του έχει διαμορφώσει μια απολύτως διαστροφική κουλτούρα σε ό, τι αφορά στην παρέμβαση τρίτων για την σωτηρία της κυβέρνησης και για την διατήρηση της σταθερότητας, που οδηγεί σε παρανόηση στο πεδίο της Εξωτερικής Πολιτικής της Ελλάδας και στην μεθοδολογία υπεράσπισης του λεγόμενου εθνικού συμφέροντος. Δεν θέλω να επεκταθώ, αλλά η αλήθεια είναι πως βλέπω να εκτυλίσσεται σαν φάρσα η διαδικασία που οδήγησε στο «τρίτο Μνημόνιο», αυτή τη φορά στα ελληνοτουρκικά, στο κυπριακό και στο «σκοπιανό».

Μάλλον, κατά βάθος, ο κ. Τσίπρας πιστεύει πως αυτό (: διαδικασία για το τρίτο Μνημόνιο) ήταν μεγάλη επιτυχία του ίδιου προσωπικά και επιθυμεί να το επαναλάβει ως μέθοδο στα υπόλοιπα εθνικά ζητήματα! Αν το πράξει, από την «αυταπάτη» θα περάσει χωρίς να προλάβει να το καταλάβει στην αυτοκαταστροφή. Μόνο που αυτό δεν είναι δική του υπόθεση, είναι εγγενώς εθνική και κοινωνική υπόθεση.

Η κυβέρνηση εκφράζει την ταυτότητα του πρωθυπουργού!...



Γράφω εν αναμονή του «αναγκαστικού» ανασχηματισμού της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα, μετά την ιδιόμορφη απομάκρυνση / παραίτηση του ζευγαριού Παπαδημητρίου- Αντωνοπούλου. 

Το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα είναι σαφώς πρωθυπουργοκεντρικό. Η συντακτική οργάνωση της πολιτείας δομείται στη βάση ενός πανίσχυρου (και ταυτόχρονα θεσμικά προστατευμένου) πρωθυπουργού, που διορίζει και παύει τους υπουργούς και υφυπουργούς του, ενώ είναι σε θέση να διαμορφώνει εμμέσως και να επηρεάζει καθοριστικά τη δομή και λειτουργία των Οργάνων του Κράτους και όλων των τυπικών και άτυπων μορφών εξουσίας.

Είναι τόσο ισχυρός θεσμικά και λειτουργικά ο Έλληνας πρωθυπουργός που θα τον «ζήλευε» ακόμη και ο/η ομόλογός του στη Βρετανία, όπου η μορφή της δημόσιας διοίκησης - σε αντίθεση με την Ελλάδα - διατηρεί χαρακτηριστικά τροχοπέδης στο πρωθυπουργικό ταπεραμέντο. Για να μην αναφερθώ στο καθεστώς της εκτελεστικής εξουσίας στη Γερμανία, όπου τα ομοσπονδιακά κρατίδια συναποφασίζουν σε μεγάλο θεσμικό εύρος ή διατηρούν το δικαίωμα της αρνησικυρίας σε κεντρικές αποφάσεις. Ή στις διακομματικές δυσκολίες του εκάστοτε πρωθυπουργού για παραγωγή συναίνεσης στη Σουηδία, στην Ολλανδία, στο Βέλγιο και στις χώρες της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης. Ασφαλώς και ο πρόεδρος των ΗΠΑ θα «ζήλευε» από πλευράς άσκησης εξουσίας τον δικό μας, τους δικούς μας! Δύσκολη η δουλειά του Προέδρου και διαρκές το παζάρι με διαφωνούντες σε θεσμικό ρόλο και τα μέλη του κογκρέσου! Ο «πλανητάρχης» μεταβάλλεται σε νάνο αν δεν πετύχει συναινέσεις στο εσωτερικό της ανώτερης διοίκησης των ΗΠΑ. Στην Ελλάδα ο πρωθυπουργός δεν το έχει ανάγκη, καθώς ακόμη και η έννοια της συναίνεσης έχει, σύμφωνα με τον συντακτικό μας νομοθέτη, άλλη μορφή, πολύ λιγότερο δημιουργική πολιτικώς.

Η ταυτότητα, λοιπόν, του Έλληνα πρωθυπουργού είναι συνυφασμένη με αυξημένο πολιτικό έλεγχο, σε ένα θεσμικό περιβάλλον συγκέντρωσης εξουσίας (τυπικής και άτυπης) στο πρόσωπό του. Εδώ πλέον θα μπορούσε να πει κανείς πως η ευρύτερη κυβέρνηση (δομή και λειτουργία) αποτελεί τον καθρέφτη του πρωθυπουργού στη κοινωνία και διεθνώς. Δείξε μου τη κυβέρνησή σου, να σου πω ποιος είσαι! Θα μπορούσα να πως, χωρίς να απλοποιήσω επικίνδυνα σχέσεις και χαρακτήρες (προσωπικότητες), λαμβάνοντας υπόψιν ακόμη και πρωθυπουργικές δουλείες ή την διάσταση της διαπλοκής. Η κυβέρνηση (του) εκφράζει τη ταυτότητα του Έλληνα πρωθυπουργού, σε τέτοιο βαθμό που αντικειμενικά προσωποποιώντας την οντολογία της και κρίνοντας την λειτουργία των μελών της θα είχες μπροστά σου το πραγματικό άνθρωπο και πραγματικό πολιτικό-πρωθυπουργό.

Δυστυχώς, έτσι έχουν τα πράγματα και για τον Αλέξη Τσίπρα, ασφαλώς! Τώρα ο αγώνας αυτής της κυβέρνησης στο εσωτερικό για μεγιστοποίηση της κυβερνητικής ισχύος, οδηγεί σε κυβερνητική αδυναμία, εξαιτίας της φθοράς που υφίσταται το κύρος και η εικόνα του Αλέξη Τσίπρα από την ανικανότητα στελεχών του να (ανα)παραστήσουν με συνέπεια ένα διαφορετικό ήθος και ύφος εξουσίας. Η «απαλλαγή για την αλλαγή», αποδεικνύεται καθημερινά φάρσα, καθώς σε όλα τα επίπεδα άρθρωσης της εξουσίας από τα «μεταξωτά βρακιά» έλειπαν οι επιδέξιοι «πισινοί» - ελάττωμα που δεν θα μπορούσε να καλύψει το σικέ παιχνίδι με το κουαρτέτο. 

Είναι φυσιολογικό η κυβερνητική προπαγάνδα να προσπαθεί να διαφοροποιήσει τον κ. Τσίπρα από την κυβέρνησή του, όταν αυτή προκαλεί ή/και σκανδαλίζει την ελληνική κοινωνία, ή όταν αυτή τα κάνει μούσκεμα στον διεθνή ή διεθνικό ρόλο της. Μόνον που έτσι ο αντικειμενικά πανίσχυρος πρωθυπουργός εμφανίζεται υποκειμενικά αφάνταστα αδύναμος ως ηγέτης και «λίγος» ως μάνατζερ. Αν πεις πως αυτό δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία στην περίπτωση αριστερών κυβερνήσεων, δεν θα είσαι σοβαρός στην περίπτωση της σημερινής Ελλάδας. Και αυτό επειδή οι κυβερνήσεις του Αλέξη Τσίπρα δεν άλλαξαν το κράτος με σοβαρή σοσιαλιστικού χαρακτήρα μεταρρύθμιση, αλλά απλώς κατέλαβαν το υφιστάμενο κράτος για να το καταστήσουν φορέα της μικροπολιτικής τους διάστασης και εξουσιαστικής τους διείσδυσης. Έναν χώρο προνομίων και αναπαραγωγής (τους).

Αυτό είναι σήμερα που τους «κολάζει» ηθικώς. Αυτό τους ασχημαίνει υφολογικώς. Και δυστυχώς δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια και αντικειμενικές δυνατότητες για να σπάσει ο Αλέξης τον καθρέφτη του. Αν το τολμούσε θα έβαζε τη χώρα σε μια νέα και πολύ μεγαλύτερη εθνική περιπέτεια. Θα μεταβαλλόταν στον τέλειο τυχοδιώκτη. Και αυτό δεν πρέπει ούτε καν να περάσει από το μυαλό του. Δεν πιστεύω πως θα τολμούσε να σπάσει τον καθρέφτη του, παρά την παραμόρφωση της εικόνας του. Μια και αυτό δεν είναι ζήτημα θάρρους, αλλά μάλλον ζήτημα συνείδησης και ευθύνης.

Πού οφείλεται η επιτυχία του Αλέξη Τσίπρα!...

Επισημαίνει ο Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος *

Όποιος αρνείται να αναγνωρίσει την επιτυχία του Αλέξη Τσίπρα και της παρέας του την τελευταία τριετία (από την πρώτη εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, στις 25 Ιανουαρίου 2015 μέχρι σήμερα), εκτός από άδικος πρέπει να είναι και ανίκανος να πολιτικοποιήσει την πραγματικότητα που ο ίδιος βιώνει, είτε ως δράμα, είτε ως κωμωδία. Κακό αυτό!

Ο Αλέξης Τσίπρας ως μορφή αποτελεί την επιτομή της προσαρμοστικότητας με την έννοια της «προσωπικής προοπτικής». Αυτή, στο πεδίο της αισθητικής, αναπτύχθηκε ως έννοια το 1430 και για να την ενσωματώσεις καλά σαν ιδέα στο γνωστικό σου μοντέλο απαιτείται γνώση γεωμετρίας και απλών μαθηματικών υπολογισμών. Και ο κ. Τσίπρας σπούδασε μηχανικός, βιώνοντας παράλληλα το σύμπλεγμα της μεταδικτατορικής μικροαστικής ριζοσπαστικότητας, η οποία σε σημαντικό βαθμό έγινε κτήμα της ευρύτερης αριστεράς. Έμοιαζε με αριστερά, καθώς αποκρυστάλλωνε το κεντρικό κοινωνικό και πολιτικό αφήγημα της λεγόμενης ευρωπαϊκής αριστεράς και του τροτσκισμού, για να δομήσει πάνω σε αυτό/ά τους διαλογικούς κόμβους του εξουσιαστικού της αιτήματος (: πολιτική ρητορεία ΣΥΡΙΖΑ) με όρους, ωστόσο, μικροαστικού ριζοσπαστισμού.

Ο άλλος κλάδος του μικροαστικού ριζοσπαστισμού εκφράζεται από τη λεγόμενη κοινωνική δεξιά και έτσι θα μπορούσες να ερμηνεύσεις αφηρημένα την  «αδελφοποίηση» Τσίπρα-Καμμένου, ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, υπό την θετική ματιά «Καραμανλικών».  Όσο για τον «Παπανδρεϊσμό», δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως αποτελούσε και συνεχίζει να αποτελεί τον κυριότερο φορέα του μικροαστικού ριζοσπαστισμού στην Ελλάδα. Και έτσι πολύ φυσιολογικά συνδέθηκε αρμονικά με την εξουσιαστική προοπτική του Αλέξη Τσίπρα, συγκροτώντας από κοινού με το αρχικό αριστερό μείγμα του ΣΥΡΙΖΑ την εκλογική δύναμη του κόμματος του σημερινού πρωθυπουργού.

Ο Αλμπέρτι αναφερόμενος σε αυτή την (αισθητική) μορφή - με την σύγχρονή μας έννοια του Gestalt – δόμησης του γνωστικού μοντέλου, την παρομοίασε με «ανοιχτό παράθυρο στον κόσμο», στάση που κάνει τον άνθρωπο να νιώθει ότι βρίσκεται μέσα στα αναπαριστώμενα και λαμβάνει μέρος σ΄ αυτά σαν βασικός παράγοντας, ενώ στην πραγματικότητα είναι ένας κομπάρσος ή απλώς θεατής σε ένα έργο που άλλοι σκηνοθετούν και άλλοι «παίζουν» στους κεντρικούς ρόλους στα παρασκήνια. Πέντε αιώνες αργότερα, η αισθητική του ανοιχτού παράθυρου στον κόσμο κυριάρχησε στον κινηματογράφο του ρεαλισμού, ενώ ο Τύπος θεώρησε πως αυτό είναι πράγματι ρεαλισμός, σε αντίθεση με τη μεθοδολογική προσέγγιση της πολιτικής επιστήμης στο ζήτημα.  

Με αυτή την έννοια, ο Αλέξης Τσίπρας μέσα σε τρία χρόνια εξουσίας μεταμορφώθηκε φυσιολογικά από «ριζοσπάστης της αριστεράς» στον αυθεντικότερο ρεαλιστή πολιτικό του ελληνικού συστήματος και σε έναν από τους πλέον προσαρμοστικούς πολιτικούς στην ΕΕ - σχεδόν με εφηβική ικανότητα συμμόρφωσης - βοηθώντας σημαντικά τη διαδικασία προσαρμογής της Ελλάδας που επέλεξε ως «θεραπευτική συνταγή» η τρόικα, για να αποσοβήσει μια δραματική κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος και μια πιθανή γεωπολιτική κρίση στην περιοχή μας.

Άρα, η επιτυχία του κ. Τσίπρα βασίζεται στα κοινωνικοπολιτικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς του, τα οποία αποτελούν «κλειδί επιτυχίας» για μια μεγάλη κατηγορία συνανθρώπων μας και συμπολιτών μας από όλους τους πολιτικούς χώρους. Ο βαθμός υποκρισίας διαφέρει και διαμορφώνεται από τα δεξιά προς τα αριστερά του πολιτικού φάσματος. Ο αριστερός του είδους χαρακτηρίζεται ασφαλώς από μεγαλύτερη υποκρισία σε σχέση με τον δεξιό ή νεοφιλελεύθερο. Ο ρεαλιστής του είδους που ισχυρίζεται πως είναι αριστερός, διακοσμώντας ενίοτε τον λόγο του με αριστερές κορώνες, εμφανίζεται ως κορυφαίος υποκριτής, κινδυνεύοντας να χαρακτηριστεί «απόλυτος καραγκιόζης». 

Έχει σημασία αυτό; Όχι, στον βαθμό που ο καραγκιόζης αποτελεί «εθνικό ήρωα» μας, ή στον βαθμό που την ανθρώπινη ευφυία και αξιοπρέπεια την αντιμετωπίζεις αλγοριθμικώς!

Είδες, αναγνώστη μου, τι ωραία παρουσιάζω σήμερα ένα παλαιό πρόβλημα; Είδες πόσο «τρυφερά» παρουσιάζω τον έκδηλο μέχρι απόλυτης χυδαιότητας καιροσκοπισμό; Μέχρι και «αλγοριθμιστή» εμφανίζω στο σημερινό σημείωμα τον πρωθυπουργό! Μέχρι και το «σκοπιανό» θα «επιλυθεί» με μια μορφή αναπαράστασης αλγορίθμου και εσύ αμφιβάλεις ακόμη για το αν προοδεύουμε ως εθνική οικονομία; Μάλλον δεν είσαι αρκετά ρεαλιστής!

Τον κύριο Τσίπρα τον κατασκεύασαν σαν ικανό πρωθυπουργό κυρίως οι φερόμενοι ως αντίπαλοί του. Άλλοι δείχνοντας θετικά την ικανότητα προσαρμογής του και άλλοι κατηγορώντας τον επειδή έκανε τα δύσκολα για αυτούς, απλά για εκείνον. Προσωπικά πιστεύω πως πράγματι ο κύριος Τσίπρας πέτυχε ως πρωθυπουργός, επειδή στην πραγματικότητα δεν υπήρξε ποτέ πρωθυπουργός, αλλά ένας «πολυπρόσωπος» κυβερνήτης που σωστά διέκρινε πως αν αφεθεί στο ρεύμα του «Παπανδρεϊσμού», φλερτάροντας παράλληλα με τον «Καραμανλισμό», θα μπορούσε να εμφανίσει τον πλέον ξεδιάντροπο πολιτικό καιροσκοπισμό μετά την μεταπολίτευση σαν την πλέον ρεαλιστική και παράλληλα προοδευτική πολιτική για τη σωτηρία της χώρας.

Η αποδοχή που επιζητούσε εναγωνίως ο Αλέξης Τσίπρας από τα διεθνή κέντρα αποφάσεων και τους «διεθνείς» διαμορφωτές της κοινής γνώμης επετεύχθη δια του λεγομένου «conforming consumption» αυτού προς αυτούς, την ίδια στιγμή που ο ίδιος και οι σύντροφοί του στον ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζονταν ψευδο-υφολογικώς σαν αντικομφορμιστές. Και αυτό, αναγνώστη μου, είναι ζήτημα αισθητικής παρακμής - αν αναφερόμαστε σε ενήλικες - το οποίο με ενοχλεί περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στη σημερινή κυβέρνηση της Ελλάδας.

Αν όχι στον Α. Τσίπρα το Βραβείο Πολιτικού Σθένους, τότε σε ποιόν;


Κακό πράγμα να μην αναγνωρίζεις τις ικανότητες, το ταλέντο και το σθένος πολιτικών που πέτυχαν να αλλάξουν ριζικά οι ίδιοι στάσεις, συμπεριφορές και πολιτικές αναφορές, χωρίς να μεταβάλουν την αναφερόμενη ταυτότητά τους!
Ευτυχώς που υπάρχουν και σοβαροί, μη κομπλεξικοί άνθρωποι στον κόσμο μας και δικαίωσαν τον θαρραλέο αγώνα του Έλληνα πρωθυπουργού να μεταβληθεί από ριζοσπάστης της αριστεράς σε ριζοσπάστη των μνημονίων και της υποτέλειας, παραμένοντας ασφαλώς αριστερός. Ποιος θα μπορούσε να μετατρέψει το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος, την ίδια μάλιστα στιγμή, σε ΝΑΙ; Ποιος τόσο έντεχνα θα φρόντιζε να ακυρώσει απολύτως τον "αυταπατημένο" του εαυτό κατά την ανάδειξή του στο πρωθυπουργικό αξίωμα και να επανιδρύσει τον εαυτό του ως συμμορφωμένο ηγέτη στην μεθοδολογία της τρόικας, μετά από νέες εκλογές κατά τις οποίες επικράτησε, με τον λαό μάλιστα να φέρεται πως αποδέχθηκε εμμέσως αυτό που πριν λίγες μέρες είχε αρνηθεί με άμεσο τρόπο; Ποιος άλλος;
Αν όχι στον Αλέξη Τσίπρα το Prix du Courage politique, τότε σε ποιόν; Αν υπήρχε δικαιοσύνη στον κόσμο μας, ο Αλέξης Τσίπρας θα έπρεπε να διαθέτει αυτή τη στιγμή την μεγαλύτερη συλλογή βραβείων εν ενεργεία πρωθυπουργού. Αν παραμείνει λίγο ακόμη στα πράγματα και βοηθήσει λίγο ο Ερντογάν είμαι βέβαιος πως το 2018 θα αξιωθεί το Νόμπελ Ειρήνης - μόνος του ή από κοινού με τον Ρετζέπ.
Είναι μοναδική περίπτωση ο Αλέξης μας, αγαπητέ αναγνώστη, και είναι αχαριστία να μην αναγνωρίζεται σε αυτόν, από μερικούς ζηλιάρηδες μπαμπάδες και τα κακομαθημένα παιδιά τους, αυτό που οι πρώτοι διδάσκουν στα δεύτερα και αυτό που τα παιδιά μαθαίνουν σήμερα σε όλες τις καλές σχολές μάνατζμεντ: Είναι ηγετική αρετή η προσαρμογή στο περιβάλλον. Το περιβάλλον είναι παιδαγωγός, σου λένε. Το σθένος είναι συνυφασμένο με την βούληση και ψυχική δύναμη να αλλάζουμε τον αναφερόμενο εαυτό μας, προσαρμοζόμενοι στο όποιο περιβάλλον, διατηρώντας ωστόσο την αναφερόμενη ταυτότητά μας! Μα, πώς γίνεται; Αυτό δεν είναι αντίφαση;
Είναι το κορυφαίο παράδοξο κατά την μετάβαση από την εποχή των δημοκρατικών πολιτικών σε εκείνη των μετα-δημοκρατικών. Και ο Αλέξης Τσίπρας αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα σήμερα. Είναι ένα ιδανικό nodal point στο σύγχρονο αφήγημα περί μετα-δημοκρατίας -  και παρακαλώ να ενημερωθεί για να μην δομεί νέες αυταπάτες! 
Οι αριστεροί παππούδες πίστευαν πως το σθένος συνδέεται με την υπεράσπιση των ιδεών και ιδεωδών τους, ενός τρόπου ζωής, μιας ιδεολογίας. 0ι αριστεροί μπαμπάδες πίστεψαν πως το σθένος συνδέεται με την προώθηση της (σοσιαλιστικής) προπαγάνδας που θα τους οδηγήσει στην εξουσία, ενώ τα αριστερά παιδιά φαίνεται να θεωρούν πως ως σθένος χαρακτηρίζεται αφενός η αναλογία της ένωσης ενός πολιτικού στοιχείου με το αντίπαλό του, αφετέρου η ενωτική ικανότητα αυτού με τα υπόλοιπα στοιχεία του πολιτικού φάσματος. Προσδιορίζεται δε από το ανικανοποίητο ή καταπιεσμένο Εγώ του ατόμου του στοιχείου. Κάτι σαν το "χημικό σθένος", για να σου δώσω να καταλάβεις....
Το ζήτημα, λοιπόν, σήμερα στην πολιτική δεν είναι οι ιδέες, οι ιδεολογίες, το περίφημο Weltanschauung, η ηθική ή έστω ο νόμος και το συμφέρον, αλλά η ...χημεία μεταξύ των πολιτικών ηγετών. Και ο Αλέξης έχει την ικανότητα που δεν έχει ούτε καν ο άνθρακας. Μπορεί να συνδεθεί άνετα και με τον Ομπάμα και με τον Τραμπ και με την Μέρκελ και με τον Μακρόν και με τον Σι Τζινπίνγκ και με τον Πούτιν και με τον Μαδούρο, τον Κάστρο, τους Ρότσιλντ και όποιον άλλο είναι έτοιμος και ικανός να κατανοήσει και να σεβαστεί την υπεροχή σθένους του κυρίου Τσίπρα, αλλά και του μοναδικού σε ευελιξία σθένους κόμματός του. 

Η "καλή χημεία" του Αλέξη με οποιονδήποτε βρεθεί κοντά του είναι η απόδειξη του ανυπέρβλητου σθένους του, για το οποίο βραβεύτηκε. Και μετά βλέπεις κάποιους ανόητους να συνεχίζουν να αποκαλούν ιδεοληπτικό τον πρωθυπουργό! Ποιόν; Τον Αλέξη Τσίπρα! Δεν είμαστε καλά! Άνδρες με το σθένος του Αλέξη κάθε άλλο παρά ιδεοληπτικοί είναι. Είναι απλώς μαγικοί! Είναι από εκείνα τα στοιχεία της κοινωνίας που κατασκευάζουν τη νέα φυσική και χημεία του πολιτικού κόσμου. Είναι τα άτομα που δίχως αυτά η Γερμανία θα έμενε ακυβέρνητη και η Ελλάδα στιγματισμένη ως α-σθενής χώρα. Το σθένος του Αλέξη είναι το αντίδοτο σε όλες της ασθένειες της δημοκρατίας. Με αυτό ο ασθενής γιατρεύεται από το βασανιστήριο των ιδεών, των γνώσεων και όλων των παραδοσιακών δημοκρατικών προκαταλήψεων. Μετατρέπεται επιτέλους σε σύγχρονο άνθρωπο της Black Friday! 

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Μέρισμα κοινωνικής απάτης και προπαγάνδας μοίρασε ο Τσίπρας - Ο πρωθυπουργός εξευτελίζεται με τα ίδια του τα λόγια για "κοινωνικό μέρισμα" και "πλεόνασμα" (Βίντεο)



Όταν έχεις κάνει την πολιτική απάτη επιστήμη, δεν σου είναι καθόλου δύσκολο να εμφανίζεσαι πανηγυρίζοντας γιατί ισοπέδωσες ζωές, έστησε στο εκτελεστικό απόσπασμα τα όνειρα των νέων γενιών. Και όλα αυτά να τα σερβίρεις  σαν «επιτυχίες» στην εικονική πραγματικότητα που παρουσιάζεις.

Όπως έλεγε και ένας άλλος πολιτικάντης στο παρελθόν, γνωστός ως «παπατζής» είναι εύκολο να εκθέτεις μια κατάσταση όπου «οι αριθμοί να ευτυχούν και οι άνθρωποι να δυστυχούν».

Αυτό έκανε και ο Τσίπρας χτες με το διάγγελμα του στο οποίο ανακοίνωσε ότι θα διατεθούν σαν κοινωνικό μέρισμα 1,4 δισ. ευρώ, «με προτεραιότητα στους άνεργους, τους νέους και τους συνταξιούχους».
«Αυτό είναι το δείγμα γραφής που δίνουμε στον ελληνικό λαό», συμπλήρωσε ο πρωθυπουργός.

Κι αυτό έγινε κατορθωτό σύμφωνα με τον ίδιος γιατί «Η απόδοση της οικονομίας μας έχει ξεπεράσει και τις ποιο αισιόδοξες προβλέψεις μας».
Ερώτηση: Όταν και σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών μειώθηκε κατά 2,7 δις ευρώ το 2016 και αυτό θεωρείτε επιτυχία, ποια θα ήταν η αποτυχία;

 «Ο προϋπολογισμός φέτος θα σημειώσει πρωτογενές πλεόνασμα που θα ξεπερνά κατά πολύ τον στόχο του 1,75% του ΑΕΠ», μας τόνισε ο Τσίπρας
Πιθανόν, αλλά από που θα προέρχεται αυτό το αιματοβαμμένο πλεόνασμα;
Από μια τέτοια φοροληστεία που ίσως να μην έχει ξαναδεί η ελληνική κοινωνία. Αρκεί να πούμε ότι ο φετινός προϋπολογισμός προβλέπει την επιβολή έμμεσων φόρων -δηλαδή φόρων που πλήττουν κυρίως τα λαϊκά στρώματα- ύψους 26,4 δισ ευρώ, όταν το 2015 οι έμμεσοι φόροι έφταναν τα 23,7 δις ευρω.
Και μόνο απ’ αυτό το στοιχείο φαίνεται ξεκάθαρα η υποκρισία και η πολιτική απάτη που επιχειρεί ο Τσίπρας.

Και για να γίνει ακόμα ποιο ξεκάθαρο με τι συνειδητά πολιτικό απατεώνα έχουμε μπλέξει, ρίξτε μια ματιά και σ’ αυτά τα οικονομικά στοιχεία.

Θα μπορούσαμε να γράφουμε πάρα πολλά γι' αυτό το θέμα. Θεωρούμε όμως πολύ πιο σκόπιμο να αφήσουμε τον Τσίπρα να εξευτελιστεί με τα ίδια του τα λόγια παραθέτοντας ένα πεντάλεπτο βίντεο με το τι έλεγε, μιλώντας σαν Γιάννενα.
Τότε σαν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης σχολίαζε την απόφαση του Σαμαρά να μοιράσει "κοινωνικό μέρισμα" από τα "πλεονάσματα" που είχε κατορθώσει και η συγκυβέρνηση Ν.Δ - ΠΑΣΟΚ.
πηγή

Ο Οικουμενικός Αλέξης!


Μιμείται τον Ανδρέα. Εκτιμά τον Καραμανλή. Υποκλίνεται στο κοινοβουλευτικό μεγαλείο του Κώστα Μητσοτάκη, στην αριστεία της μητριαρχίας του Κύρκου και στην υπερβατική πατριαρχία του Φλωράκη. Νιώθει αδελφός με τον Καμμένο και αλληλέγγυος με τον Λεβέντη. Είναι ο Οικουμενικός Αλέξης.
Συμφωνεί με την Λαγκάρντ, όταν αυτή διαφωνεί με την Μέρκελ και συμφωνεί με την Μέρκελ όταν αυτή εμφανίζεται να διαφωνεί με την Λαγκάρντ, όπως συμφωνεί με τον Πιέρ Μοσκοβισί (: "Είναι σκάνδαλο για τις δημοκρατικές διαδικασίες το πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής της Ελλάδας"), αν και χρησιμοποιεί τα επιχειρήματα του Σόιμπλε, όταν θριαμβολογεί για την πρόοδο της ελληνικής οικονομίας. Είναι ο Οικουμενικός Αλέξης.
Είναι ο πολιτικός του σήμερα και του αύριο, ο οποίος αποτελεί το μοναδικό χωνευτήρι πολιτισμών, ιδεολογιών, θρησκειών, φιλοσοφιών και τρόπων ζωής στον κόσμο μας. Είναι ο πρωθυπουργός που πριν δώσει πολιτικό όρκο "δίνει" ατομικώς θρησκευτικό στον Αρχιεπίσκοπο. Είναι ο Οικουμενικός Αλέξης, ο οποίος καμία σχέση δεν έχει με τις αποκρυσταλλώσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο οποίος όταν ερωτάται πώς κατάφερε να κατακτήσει τον κόσμο σε τόσο σύντομο διάστημα, απαντά: "Με θέληση, με παραμύθια και με την τέχνη της εξαπάτησης" (Βουλή και μύθοισι και ηπεροπηΐδι τέχνη)!
Είναι ένας σύγχρονος άνθρωπος που ξεπέρασε πλέον τις ιστορικές αγκυλώσεις των πολιτικών. Είναι ένας Μακρόν, αλλά ταυτόχρονα και ένας Μελανσόν με μνημόνιο! Είναι ένας Ζίζεκ και ταυτόχρονα ένας Τσόμσκι. Είναι κονστρουκτιβιστής και ταυτόχρονα ρεαλιστής. Είναι και έτσι και αλλιώς, αμ πώς; Είναι Οικουμενικός!
Είναι το ύφος που δεν έχει αντίπαλο, επειδή αποκρυσταλλώνεται σε αυτό το αντίπαλο. Το αντίπαλο είναι οργανικό και διαλεκτικό μέρος της ίδιας προσωπικότητας που συγκυριακά το ορίζει ως κατηγορία. Ο σημερινός Αλέξης Τσίπρας δεν έχει αντίπαλο έξω από τον εαυτό του, καθώς είναι ένα οικουμενικό Όλον, όπως πριν από λίγα χρόνια "το όλον ΠΑΣΟΚ".
Είναι κακό αυτό; Το τέλος του κοινοβουλευτισμού, όπως τον ξέραμε κατά την νεωτερικότητα είναι και η αρχή ενός νεο-ολοκληρωτισμού που υπηρετείται σήμερα στην Ελλάδα από όλα τα κόμματα, μέσω του προγράμματος της τρόικας. Είναι μέγα σκάνδαλο για την δημοκρατία ο σημερινός ελληνικός κοινοβουλευτισμός, ο οποίος υποκρίνεται ξεδιάντροπα και αηδιαστικά ενώπιον ενός διαρκούς σκανδάλου πολιτικής και διακυβέρνησης. "Μιλώ για τις βασικές λεπτομέρειες της ζωής μιας χώρας - όπως λέει και ο απίθανος ντερμπεντέρης Πιέρ Μοσκοβισί -  που αποφασίστηκαν σε έναν οργανισμό, κεκλεισμένων των θυρών, οι εργασίες του οποίου ετοιμάζονται από τεχνοκράτες, χωρίς τον ελάχιστο έλεγχο ενός κοινοβουλίου. Χωρίς τα μέσα ενημέρωσης να γνωρίζουν πραγματικά τι λέγεται, χωρίς σταθερά κριτήρια ή μια κοινή κατευθυντήρια γραμμή". Πώς, εντός αυτού του πραγματικού μοντέλου πολιτικής, θα μπορούσες να υπάρξεις ως Έλληνας πολιτικός ηγέτης, αν δεν εμφανιζόσουν σαν Οικουμενικός Αλέξης;
Ο Οικουμενικός Αλέξης αποτελεί μορφή πολιτικής νομιμοποίησης ενός ολοκληρωτισμού για τον οποίο δεν μιλά κανείς στην Ελλάδα. Μεταξύ του κομμουνισμού, του ναζισμού και του νεοφιλελευθερισμού, που απασχολούν φαρσοειδώς την επικαιρότητα, παραπέφτει η πραγματικότητα τους σύγχρονου ολοκληρωτισμού στην Ελλάδα υπό την αιγίδα και ηγεμονία της ΕΕ - στον οποίο αναφέρεται πλέον και ο Μοσκοβισί. Ο σύγχρονος "οικουμενισμός" είναι ακριβώς ο φερετζές του νεο-ολοκληρωτισμού, ο οποίος προφανώς ταιριάζει στον Αλέξη ...και σε πολλούς άλλους Έλληνες πολιτικούς!

Στις εκλογές που ακολουθούν θα γίνει μάχη για την επικράτηση του πλέον Οικουμενικού ηγέτη. Από τους ηγέτες του Οικονομισμού περνούμε δηλαδή ξανά στους ηγέτες του Οικουμενισμού και έτσι είναι βέβαιο πως θα ξαναγεννηθεί το έθνος και θα αναγεννηθεί ο λαός και οι επιχειρήσεις! Ο Οικουμενικός Αλέξης το έχει ήδη αντιληφθεί και αποκλείεται να παρεξηγηθεί από αυτό το σημείωμα (μου). Ο Οικουμενισμός προϋποθέτει λαρτζ συναισθήματα και λαρτζ αυτοσεβασμό. Τόσο λαρτζ σαν να μην διαθέτεις καθόλου!....

* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Άρθρο του Αλέξη Τσίπρα: Πόσο ψεύτης ήταν ο Ανδρέας;

Του Αλέξη Τσίπρα

Η γέννηση, η διαδρομή και η κατάληξη του ΠΑΣΟΚ, όπως και ο ρόλος του Ανδρέα Παπανδρέου στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, προσφέρονται όχι μόνο για ιστορική έρευνα αλλά και για πολιτικά συμπεράσματα απολύτως χρήσιμα και στη σημερινή συγκυρία. Η αντιπαράθεση και οι διαμάχες για το χθες του ΠΑΣΟΚ μοιάζουν πολύ με τις διαμάχες για το σήμερα της χώρας.

Το πώς ένα μικρό πολιτικό κόμμα, με το στίγμα μάλιστα του εξτρεμιστή, του βομβιστή και του φίλου της τρομοκρατίας εκείνης της εποχής, σε ελάχιστα χρόνια μεταμορφώθηκε σε μεγάλο κόμμα εξουσίας που έβαλε τη σφραγίδα του στη διαμόρφωση της Μεταπολίτευσης είναι θέμα που έχει προκαλέσει και εξακολουθεί να προκαλεί μεγάλες συζητήσεις και αντιπαραθέσεις.

Οπως και πώς το ΠΑΣΟΚ της νίκης και της αλλαγής, από τη γεμάτη αυτοπεποίθηση -ακόμη και έπαρση- καλημέρα στον ήλιο, έφτασε στη σημερινή καληνύχτα στον ριζοσπαστικό εαυτό του. Βέβαια, από ιστορικής άποψης τα γεγονότα είναι πολύ πρόσφατα για να μην επηρεάζεται -και σε πολλές περιπτώσεις να μην αλλοιώνεται- η ιστορική ματιά από τις τρέχουσες πολιτικές και κομματικές βλέψεις.

Δεν είναι τυχαίο, για παράδειγμα, ότι τα τελευταία χρόνια έχει επανέλθει, και μάλιστα με ένταση, η ρηχή και πολιτικά ιδιοτελής άποψη για τον λαϊκισμό και την εξαπάτηση του λαού, που δήθεν αποτέλεσαν τους βασικούς παράγοντες της εκτόξευσης του ΠΑΣΟΚ στις δεκαετίες του ‘70 και του ‘80.

Οι ερμηνείες για την «αφύσικη» και εντέλει ζημιογόνα για την Ελλάδα «εισβολή» του στο πολιτικό σκηνικό, που ακόμη εξακολουθεί να θεωρείται από τη Δεξιά και τις συντηρητικές δυνάμεις ως διαταραχή της ομαλής, παραδοσιακής, διακομματικής εναλλαγής στην εξουσία, δίνουν και παίρνουν και στις μέρες μας.

Στο πλαίσιο αυτό προσπαθώ να αποφύγω τις εύκολες και σκόπιμες αναγωγές και συγκρίσεις, μπορώ με κάποια σιγουριά να επισημάνω μερικούς από τους βασικούς παράγοντες που οδήγησαν στη ραγδαία άνοδο του ΠΑΣΟΚ, από τη στιγμή που εμφάνισε το πολιτικό του πρόσωπο με τη διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη.

Πρώτος και σημαντικότερος παράγοντας, η συσσωρευμένη κρίση εκπροσώπησης των λαϊκών κοινωνικών δυνάμεων της μεταεμφυλιακής περιόδου, κρίση που επέτεινε περισσότερο η δικτατορία.

Δεύτερος παράγοντας, ο ριζοσπαστισμός των νέων εργατικών και μικροαστικών στρωμάτων της εποχής, που αμφισβητούσαν βαθιά τις δομές του κράτους και της οικονομίας.

Τρίτος σημαντικός παράγοντας, η χαρισματική προσωπικότητα του Ανδρέα Παπανδρέου, ενός ανθρώπου που συμβόλιζε ήδη από την εποχή της προδικτατορικής περιόδου το αίτημα της Αλλαγής και της ρήξης με το τότε κατεστημένο.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου δέχτηκε τα σφοδρά πυρά του «κατεστημένου» της εποχής, όπως ο ίδιος το ονόμασε, ως «λαϊκιστής», «λαοπλάνος», «ψεύτης», «επενδυτής σε απάτες και αυταπάτες». Αλλά η βασική και κυρίαρχη αλήθεια που πρέπει να ειπωθεί, όσες αντιρρήσεις κι αν έχει κανείς για τη μετέπειτα πορεία του, είναι μία: διέθετε ένα πολιτικό αισθητήριο να διαγνώσει την ιστορική στιγμή της Μεταπολίτευσης, τα ζητούμενα και τις μεγάλες δυνατότητες που αυτή άνοιγε.

Με τη δημοκρατία, ακόμη ευάλωτη, την Αριστερά διασπασμένη, ρημαγμένη από τους διωγμούς και καθηλωμένη σε σχήματα που αναφέρονταν σε μεγάλο βαθμό στο παρελθόν, το παλιό κέντρο απαξιωμένο από τις ίντριγκες των παραγόντων και παραγοντίσκων του την παραδοσιακή Δεξιά αμήχανη για το πώς να αντιμετωπίσει το τεράστιο λαϊκό κύμα που προέκυψε από τη χούντα και την αντίσταση σ’ αυτή, ο Ανδρέας κατάλαβε ότι μόνο με την ενέργεια αυτού ακριβώς του κύματος, που οι άλλοι έβλεπαν με επιφύλαξη ή και φόβο, ήταν δυνατό να κάνει η χώρα άλμα προς τα εμπρός.

Τρεις παράγοντες, τρεις ιστορικές προϋποθέσεις, τρεις δυναμικές συμπυκνώσεις που συμπληρώνοντας η μια την άλλη κατάφεραν να συσπειρώσουν, να πείσουν και να ενθουσιάσουν μεγάλα τμήματα της λαϊκής προοδευτική πλειοψηφίας. Το ενοποιητικό νήμα των τριών αυτών προϋποθέσεων, η διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη, δεν ήταν μόνο σωστή, δίκαιη και επαναστατική για την εποχή, αλλά και εφαρμόσιμη, εφικτή, καταλυτική (...). Μπορούμε λοιπόν να πούμε ότι το ΠΑΣΟΚ υπήρξε προϊόν και αποτέλεσμα μιας ιστορικής στιγμής, αλλά και ενός ηγέτη που τη διέγνωσε σωστά.

Η προσπάθεια να συνενωθούν οι τρεις γενιές, της Εθνικής Αντίστασης, του 1-1-4 και του Πολυτεχνείου, κάτω από τους μεγάλους στόχους μιας διακήρυξης και τη στέγη ενός ριζοσπαστικού κόμματος που είχαν σημαία τους την Εθνική Ανεξαρτησία, τη Λαϊκή Κυριαρχία και την Κοινωνική Απελευθέρωση μπορεί σήμερα να φαίνεται αυτονόητη. Δεν ήταν έτσι όμως. Αποτέλεσε τομή στην πολιτική και την κοινωνία (...).

Το γεγονός ότι το ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ‘70, μικρό και σχεδόν στο περιθώριο, κατάφερε -ακριβώς αξιοποιώντας τον ηλεκτρισμό της εποχής του- να μετεξελιχθεί ραγδαία όχι μόνο σε μεγάλο κόμμα αλλά και σε παραγωγό προοδευτικής ενέργειας για πολλά χρόνια, εξηγείται, νομίζω, ακριβώς από το χιλιοειπωμένο ραντεβού με την Ιστορία.

Στο ραντεβού αυτό η ιδρυτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ, με επικεφαλής τον Ανδρέα, ήταν παρούσα με τον δικό της εμφατικό τρόπο.

Δεν βολεύτηκαν στο πατρικό κόμμα της Ενωσης Κέντρου, αλλά επέλεξαν τον δύσκολο -και για πολλούς από τους παραδοσιακούς ακατανόητο- δρόμο της δημιουργίας νέου κόμματος, απαλλαγμένου από τις αμαρτίες του παλιού πολιτικού συστήματος, ανοιχτού σε νέα ρεύματα και αντιλήψεις (...).

Πώς και γιατί αυτό το πανίσχυρο κόμμα (...) μεταμορφώθηκε από δύναμη αλλαγής σε δύναμη του καθεστώτος της συντήρησης και της διαπλοκής είναι ένα θέμα που οφείλει κανείς να προσεγγίζει χωρίς απλουστεύσεις και αναθέματα.

Το γεγονός πάντως είναι πως στον Θερμιδόρ του ΠΑΣΟΚ υπήρξαν φαινόμενα αποκέντρωσης της διαφθοράς, εκφυλισμού ιδεών και ανθρώπων, κυνισμού και καταδολίευσης των λαϊκών διαθέσεων.

Στην εποχή μάλιστα των επιγόνων, μετά τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου, τα φαινόμενα αυτά προσέλαβαν καθολικό χαρακτήρα, μέχρι να φτάσει το ΠΑΣΟΚ σε αυτό που είναι σήμερα. Και που καμιά σχέση δεν έχει με το τρίπτυχο της 3ης του Σεπτέμβρη και τον ιδρυτή του (...).

Οι πραγματικές δυσκολίες εξελίχθηκαν τελικά σε άλλοθι για μια σειρά στρατηγικών υποχωρήσεων που αλλοίωναν βαθμιαία το ριζοσπαστικό πρόσωπο του ΠΑΣΟΚ. Από το κόμμα της αλλαγής περάσαμε στην αλλαγή του κόμματος (...).

Σήμερα είναι πολλοί εκείνοι που κατηγορούν τον ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα-συνέχεια του ΠΑΣΟΚ. Διατρέχοντας την ιστορία αυτού του κόμματος, που σφράγισε την πορεία της Μεταπολίτευσης, μπορεί κανείς βέβαια να διακρίνει δια γυμνού οφθαλμού τις διαφορές με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ωστόσο, αν καθαρίσει κανείς όλη την καμπάνια από τη γνωστή λάσπη περί λαϊκισμού, δημαγωγίας, ψέματος, που δήθεν αποτελούν κοινό τόπο μεταξύ του «παλιού» ΠΑΣΟΚ και της νέας Αριστεράς, θα καταλάβει ότι πίσω κρύβεται ο ίδιος μεγάλος φόβος. Ο φόβος του κατεστημένου, των επικυρίαρχων, της διαπλοκής και της επιτροπείας: ο φόβος μην τυχόν και επανέλθουν στο προσκήνιο και στην επικαιρότητα των λάικών αγώνων τα μεγάλα και διαρκή αιτήματα της εθνικής ανεξαρτησίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της δημοκρατίας εκείνης που θα επιτρέπει στον λαό πραγματικά να ασκεί εξουσία. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορείται σήμερα ως το κόμμα που έχει ξαναπιάσει το νήμα αυτών των στόχων, τότε η κατηγορία γίνεται δεκτή. Και με υπερηφάνεια.



Σχόλιο ακτιβιστή

Κυκλοφόρησε ωσάν επετειακή αρθρογραφία σήμερα 3 του Σπετέμβρη - μέρα ίδρυσης του ΠΑΣΟΚ
Τώρα αν εγράφη για την αξιολόγηση των ομοιοτήτων και διαφορών σε κόμματα ή ηγέτες, αν αποτελεί πραγματεία πάνω στην ψευτιά ή είναι ένας ακόμη τρόπος προσέλκυσης ψηφοφόρων από την πάλαι ποτέ μεγάλη δεξαμενή της σοσιαλιστικής ή κατ' άλλους κλεπτοκρατικής αριστεράς αποτελεί ζητούμενο που πρέπει να απαντήσει οκαθένας ξεχωριστά.
Πάντως λανσάρει και νέες λέξεις ή εκφράσεις ο Αλέκσης, κατά την συνήθεια και πρακτική του Αντρέα. Αυτή που συγκρατήσαμε είναι η "Θερμιδόρ του ΠΑΣΟΚ ". Σε όλα θέλει να τον μοιάσει τελικά; Αν και λέγεται πως το κείμενο ενδεχόμενα απλά φέρει την υπογραφή του καθώς ο συντάκτης του είναι άλλος.
Μένεα πνέουν στο ΠΑΣΟΚ από τη νέα προσπάθεια διεμβολισμού του κινήματος (ποιού αλήθεια, αυτού που κάνει συγκεντρώσεις σε μεγάλα περίπτερα;). Και με την ευκαιρία ας μην επιχειρούν να εξαφανίσουν τις οφειλές άνω των 120 εκατομμυρίων  με την αλλαγή του ονόματος του κομματικού σχηματισμού. Το ίδιο ισχύει και την ΝΔ του Κούλη που χρωστάει άλλα τόσα και λίγα παραπάνω. Ας φροντίσουν να τα εξοφλήσουν τα μπατάκια ....

Το Δόγμα του Σκύλου!


Ξέρεις τι είναι ακόμη και τα όνειρά σου να πλημμυρίζουν από χιούμορ, αλλά ακόμη και οι διαδικτυακοί σου σύντροφοι να το αποκλείουν ως μέσο της επικοινωνίας σας; Κανείς δεν θέλει το χιούμορ μου! Κανείς δεν το ήθελε ποτέ! Αλλού και από άλλους "ψωνίζουν" χιούμορ και αυτό είναι μεγάλη αδικία.
Μόνον αδικία; Πνευματικός ακρωτηριασμός είναι, ιδιαίτερα όταν αποφασίζω να σχολιάσω τα ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό υπό το πρίσμα της αναλυτικής μου γνώσης στις διεθνείς πολιτικές. Η γνώμη μου ήταν και είναι αποδεκτή στο ζήτημα, αλλά το φλέγμα, η ειρωνεία, η απελευθέρωσή μου από τις καταπιεσμένες, γνωστικώς σχηματισμένες αντιλήψεις στο ζήτημα "απαγορεύονται". Το θέμα είναι σοβαροφανές και με σοβαροφάνεια αντιμετωπίζεται! Το θέμα είναι ψυχαναγκαστικό και συμπλεγματικά προσεγγίζεται! Σε διαβεβαιώνω, από όλους και παντού, ακόμη και στον διεθνή - ας πούμε - ακαδημαϊκό χώρο. 
Κοίταξε, αν δεν αναπτύξεις έναν ώριμο και ασφαλώς χιουμοριστικό μηχανισμό ψυχολογικής άμυνας στην φαρσοειδώς καταπιεστική πραγματικότητα των ελληνοτουρκικών σχέσεων γενικότερα, αποκλείεται να παραμείνεις σοβαρός στην υπόθεση.
Δες, για παράδειγμα, το καλαμπούρι "Δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου" που αποτελεί τον φαντομά στο Κυπριακό: Εμφανίζεται από το πουθενά για να απαξιωθεί στη συνέχεια και να αναβιώσει στην επόμενη καμπή ή κρίση του Κυπριακού. Θέλεις να το αναλύσω στα σοβαρά χωρίς να ασκηθώ χιουμοριστικά; Γιατί; Για να διασκεδαστεί η πραγματικότητα που αγχώνει; Για να αντέξουμε το ψυχολογικό βάρος από την (αντικειμενικώς) έλλειψη αμυντικού βάρους και βάθους;
Να το σημερινό πρόβλημα του Αλέξη! Σκέφτεται ο πρωθυπουργός: Αν στον Δημήτρη μας απαγορεύεται μια φορά το χιούμορ στο ζήτημα, σε εμένα που είμαι κεφαλαιώδης θεσμικός παράγοντας, διαπραγματευόμενος αποκλειστικά με άλλους Θεσμούς και στο πλαίσιο άλλων θεσμών, απαγορεύεται εκατό. Και δεν έχει άδικο.
Πώς, λοιπόν, να ξεφύγει από αυτό το δραματικό δίλημμα, χωρίς να αποστεί εντελώς από την περίφημη θεωρία του Freud περί ψυχολογικής αποφόρτισης (relief theory), στην οποία - όπως έχεις φαντάζομαι ήδη αντιληφθεί - εξειδικεύεται, εξασκούμενος αόκνως και καθημερινά, ο πρωθυπουργός μας;
Μα, με την ανάπτυξη του νέου αμυντικού δόγματος που έρχεται ακριβώς την κατάλληλη στιγμή να αντικαταστήσει εκείνο το φθαρμένο και “διεφθαρμένο” του "Ενιαίου Αμυντικού Χώρου"! Πρόκειται για το "Δόγμα του Σκύλου". Όπως το όρισε συγκεκριμένα χθες και το ανακοίνωσε επίσημα ο Αλέξης Τσίπρας, σημειώνοντας: «στην εξωτερική πολιτική θυμάμαι μία ρήση, που την κρατάω πάντοτε στο μυαλό μου, η οποία λέει ότι αποτελεσματικότερος σκύλος δεν είναι αυτός που γαβγίζει. Αυτός που είναι καλός φύλακας δεν χρειάζεται να γαβγίζει. Εμείς, λοιπόν, δεν γαβγίζουμε πολύ, αλλά πιστεύω ότι προασπίζουμε αποτελεσματικά τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας».
Και κάπως έτσι επιλύεται και το δικό μου πρόβλημα. Το "Δόγμα του Σκύλου" δεν απαιτεί χιούμορ για να προσεγγιστεί - ούτε μαύρο, ούτε από το άλλο! Αρκεί η μεταφορά των ελληνοτουρκικών σχέσεων και ασφαλώς η αμυντική διάσταση της εξωτερικής μας πολιτικής στον κόσμο των σκύλων. Ο δικός μας στο σπίτι μας είναι ένας τσαμπουκάς border collie, 3,5 ετών παρακαλώ πια, που γαβγίζει, μουγκρίζει και προκαλεί διαρκώς επεισόδια έξω από το σπίτι. Μέσα είναι παναγία, κύριος με τα όλα του. Να, γιατί νιώθω ανασφάλεια!

Θέλω τον μουλωχτό σκύλο του κυρίου Τσίπρα για έξω από το σπίτι! Έτσι χτίζεται η γερή άμυνα... με καλούς φύλακες που δεν χρειάζεται να γαβγίζουν. Μόνον που τους αντικρίζεις από μακριά παγώνεις, τρέμεις και απομακρύνεσαι... και αμέσως μετά αναρωτιέσαι: λες να αλλάζει "ράτσα" ο κ. Καμμένος; Μήπως υπουργείο; Ή μήπως το "Δόγμα του Σκύλου" αναπτύσσεται προληπτικώς για παρηγοριά, ενώ ανατέλλει μια νέα εποχή πατριωτικής παρηγορίας, παράλληλα ασφαλώς με το εθνικοαπελευθερωτικό αφήγημα περί εξόδου στην χρηματαγορά;

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Δεν είναι ψεύτης, είναι ψεύτικος...

Ένας κανονικός-ψεύτης άνθρωπος άλλα έχει κρυμμένα στο μυαλό του και άλλα λέει ("Ανήρ δ’ άλλα κέκευθεν ενί φρεσίν, άλλα δε βάζει" :  Φωκυλίδης). Τι συμβαίνει, ωστόσο, όταν δεν υπάρχουν τα "άλλα κρυμμένα στο μυαλό", απλώς ο άνδρας λέει διαρκώς "άλλα" με τη μορφή παιδαριωδών ψεμάτων, σύμφωνα με το διαρκώς αναθεωρούμενο σενάριο της πρωθυπουργίας του; 
Παύει να είναι κανονικός άνθρωπος, αναγνώστη μου, είναι αποκλειστικά ρόλος και υπάρχει μόνον για το σόου! Δεν είδα έναν κανονικό-ψεύτη χθες, απέναντι στον Νίκο - όπως είδαν μάλλον οι περισσότεροι - είδα κάτι ψεύτικο. Και δεν χάρηκα, ψυχοπλακώθηκα! Κρίμα στον άνθρωπο σκέφτηκα, που δεν θα μπορέσει πλέον να γίνει ξανά ένας κανονικός-ψεύτης. Διότι, στο βαθμό που περνάς σε αυτό το στάδιο στην παράστασή σου, δεν υπάρχει γυρισμός.
Δεν πρόκειται να σχολιάσω κάτι από τη συνέντευξη, καθώς τρόμαξα, παρατηρώντας τα όρια της γλώσσας σε αυτήν να βρίσκονται έξω από το μυαλό ενός ώριμου ανθρώπου. Να είναι ψεύτικα και όχι απλώς συμβατικά πλαίσια Ψεμάτων.
Είχε ασφαλώς δίκιο ο Ludwig Wittgenstein όταν παρατηρούσε πως οι σκέψεις πέφτουν καμιά φορά από το δέντρο πριν ωριμάσουν, μόνον που εγώ χθες είδα να πέφτει ολόκληρο το δέντρο πάνω στις σκέψεις ενός ανθρώπου πριν αυτός προλάβει να ωριμάσει. Το δένδρο μιας αφάνταστα ιδιόμορφης εξουσίας πλάκωσε έναν πρωθυπουργό, ο οποίος για να γλιτώσει ως άνθρωπος-πρωθυπουργός μεταβλήθηκε απολύτως σε ρόλο. Και οι ρόλοι δεν λένε ψέματα. Οι ρόλοι αναπτύσσονται στο πλαίσιο ενός μύθου. Και δυστυχώς στην περίπτωσή μας εξανεμίστηκε και ο μύθος!

Τι απέμεινε; Μια κουρελιασμένη, αδέσποτη αλήθεια που ζητεί απεγνωσμένα έναν ώριμο άνθρωπο για να εκφραστεί, έστω και σαν ένα ακόμη κανονικό-ψέμα για την επίλυση της ελληνικής κρίσης.

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Ο Ν. Μπογιόπουλος σχολιάζει την συνέντευξη Τσίπρα (Βίντεο)

Του Γ. Γ

Δεν είναι απλώς ότι σου δημιουργήθηκε η αίσθηση, παρακολουθώντας την συνέντευξη Τσίπρα, ότι ζεις σε διαφορετική χώρα απ’ αυτή στην οποία παριστάνει τον πρωθυπουργό ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ.
Ούτε, αξίζει να αναφερθείς στο ότι έβλεπες έναν συντηρητικό πολιτικάντη, απ’ αυτούς που «τη χώρα σέρνουνε στην άβυσσο», να σου μιλάει «για τις μεγάλες εποχές που θα’ ρθουν», που θα έγραφε και ο Μπρέχτ.

Ανούσιο θα είναι και να σχολιάσεις τις αυτοσυγκρίσεις που έκανε ο Τσίπρας με τον Μητσοτάκη.
Ούτε έχει νόημα να αναφερθείς αναλυτικά στα λεγόμενα ενός προσώπου το οποίο έχει αποφοιτήσει με άριστα στην τέχνη το να παρουσιάζει μια εικονική πραγματικότητα, λέγοντας τα μεγαλύτερα ψέματα με την απόλυτη φυσικότητα.

Όπως και να είναι όμως δεν μπορεί να μην θυμώνεις όταν βλέπεις χαμογελαστό έναν πολιτικό απατεώνα, έναν οικονομικό δολοφόνο του λαού μας να σου λέει ότι τα φτωχά λαϊκά μας στρώματα και ειδικά οι απόμαχοι της δουλειάς πρέπει να βρεθούν στην έσχατη ένδεια γιατί σύμφωνα με τον ίδιο είναι μονόδρομος … για να βγούμε απ’ τα μνημόνια, στα οποία μας έβαλε και ο ίδιος.

Πάνω απ’ όλα όμως δεν μπορεί να μην νιώσεις μια θλίψη, ένα σφίξιμο στο στομάχι για τις δικές μας ευθύνες για την κοινωνική αφασία που επικρατεί, κάνοντας τον πολιτικό τσόγλανο να πανηγυρίζει για την «Κατανόηση και ανοχή της κοινωνίας», απέναντι στην κυβέρνηση του.

Αντί να ξεσηκωθούμε και να πάρουμε φαλάγγι όλους αυτούς τους υπαλλήλους ντόπιων και ξένων πλουτοκρατών, που ρουφάν με το μπουρί της σόμπας το αίμα του εργαζόμενου λαού, ξεπουλώντας ταυτόχρονα όποια δημόσια περιουσία έχει απομείνει και η οποία αποκτήθηκε με τον ιδρώτα των λαϊκών στρωμάτων, παρακολουθούμε απαθείς το υπηρετικό προσωπικό των καπιταλιστών να μας χλευάζει κατάμουτρα. Γιατί ρε γμτ;

Αντί για οποιοδήποτε δικό μας σχόλιο, που σίγουρα δεν θα ήταν κόσμιο, ας αφήσουμε τον δημοσιογράφο Νίκο Μπογιόπουλο να σχολιάσει την συνέντευξη του Τσίπρα:


πηγή
Όλη η συνέντευξη του Τσίπρα στον Χατζηνικολάου:

Η Κομμουνιστική Νεολαία θεωρεί τον Τσίπρα "πουλημένο" και τον χαρακτηρίζει ανεπιθύμητο στην Ιταλία


Η νεολαία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας κήρυξε ως ανεπιθύμητο τον Έλληνα πρωθυπουργό.

Το Μέτωπο της Ένωσης Κομμουνιστών της Ιταλίας, μια νεολαιίστικη οργάνωση, έφτιαξε μέχρι και αφίσα για να δηλώσει πως ο Αλέξης Τσίπρας, είναι ανεπιθύμητος στη Ρώμη και στο Πανεπιστήμιό της, όπου αναμένεται να μιλήσει σε ανοιχτή εκδήλωση που διοργανώνει το Δίκτυο “Transform Europe” με τίτλο: «Μία Ευρώπη για τον Λαό από τον Λαό».

Η αφίσα της Κομμουνιστικής Νεολαίας, με το πρόσωπο του Τσίπρα, αναφέρει χαρακτηριστικά: “Εξαπάτησε τους Έλληνες και συνέχισε την αντιλαϊκή πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του ΔΝΤ με τον εκβιασμό του χρέους. Ο Τσίπρας πρέπει να πάρει ένα μάθημα:

Εκείνος που ξεπουλάει το λαό του, δεν είναι ευπρόσδεκτος.”

πηγή

Ο Αρτέμης Σώρρας και οι Αρτέμηδες της διπλανής πόρτας


του Γιάννη  Βλαστάρη 

Ο Αρτέμης Σώρρας μπορεί να είναι για την ώρα άφαντος, αλλά οι ποικιλώνυμοι οπαδοί του είναι σαφώς ορατοί ανάμεσά μας.
Οι γλωσσολόγοι υποστηρίζουν ότι όσοι γοητευτούν από την απατηλή "διπλή γλώσσα" της δημαγωγίας, οδηγούνται σταδιακά και στη "διπλή σκέψη". Ενώ οι ψυχολόγοι συμπληρώνουν πως ακολουθεί το φαινόμενο της "γνωσιακής ασυμφωνίας". Της τάσης, δηλαδή, να εμμένει κανείς στις πεποιθήσεις του παρά το ότι αυτές διαψεύδονται από την ίδια την πραγματικότητα.
Κατόπιν αυτών, οι αντιστοιχίες προκύπτουν ευλόγως:

Όποιοι πίστεψαν, το 2015, πως το "μνημόνιο καταργείται με ένα άρθρο σε έναν νόμο", λίγο μετά θεώρησαν ότι το τρέχον Γ΄ μνημόνιο είναι ένας καλός, "έντιμος συμβιβασμός". 
Και σήμερα, βεβαίως, επιμένουν πως "η ανάπτυξη έφτασε" και γύρω μας εξέλειπαν οι φτωχοί.
Συμπέρασμα: Σε κατάσταση "γνωσιακής ασυμφωνίας" δεν βρίσκονται μόνο όσοι εξακολουθούν να ορκίζονται στον Δία. Αλλά και εκείνοι που ενώ κάποτε ορκίστηκαν στη Σεισάχθεια και στην 13η σύνταξη και αργότερα πλήρωσαν περισσότερους φόρους και με μικρότερες αποδοχές, επιμένουν να πιστεύουν στον αποδεδειγμένα ανύπαρκτο "θεό".
Όσοι, δηλαδή, δεν έχουν τη δύναμη να κοιταχτούν στον καθρέφτη, να συμπεράνουν και να προχωρήσουν μπροστά. Αλλά που συμπλεγματικά επιμένουν να κλείνουν τα μάτια, αναλογιζόμενοι ένα είδωλο παραπλανητικό.
Εκτός του Σώρρα, λοιπόν, ας αναζητήσουμε γύρω μας και τις "συνιστώσες" του. Τους Αρτεμηδες της διπλανής πόρτας...

πηγή

Addthis

Google+ Followers

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates