Articles by "Στυλιανού"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Στυλιανού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Το τουρκικό σκάφος Oruç Reis. AFP


του Paul Sugy, Comité Valmy, 19-9-20  

[Ούτε η Γαλλία μπορεί να υπολογίζει σε στήριξη από το ΝΑΤΟ ή την «φίλη» της Γερμανία και την Ε.Ε. σε περίπτωση σύγκρουσης με την Τουρκία, όσο και αν διακυβεύεται η ασφάλεια των θαλασσίων συνόρων της Ευρώπης και της ελευθερίας και του Δικαίου στην Μεσόγειο. Αυτή η διάγνωση Γάλλου γεωπολιτικού εμπειρογνώμονα στην κατωτέρω συνέντευξή του (στην Figaro Vox) αποτελεί πολύτιμη επίκαιρη προσφορά στους προβληματισμούς των σκεπτομένων Ελλήνων απέναντι στην διαχείριση, από το υφιστάμενο πολιτικό και «πνευματικό» σύστημα εξουσίας, του πιεστικού προβλήματος εθνικής επιβίωσης. Διότι όσα ισχύουν για την πυρηνικά εξοπλισμένη Γαλλία, αναφορικά με την αξία συμμαχιών και φιλικής φλυαρίας, πολλαπλασίως ισχύουν για μιαν Ελλάδα παραδοσιακά σφάγιο «συμμάχων», «εταίρων» και «φιλελλήνων», όπως ανατριχιαστικά αποκαλύπτει και τεκμηριώνει το συγκλονιστικό ιστορικό σύγγραμμα του κ. Κυριάκου Σιμόπουλου «Ξενοκρατία, Μισελληνισμός και Υποτέλεια», εκδόσεις Στάχυ, έργο μνημειώδες, πολύτιμο για την εθνική αυτογνωσία, απαραίτητο για την επιμόρφωση ενός έθνους που θα ήθελε να επιβιώσει και να ανακτήσει την αυτοσεβασμό του, και που εσημείωσε δέκα εκδόσεις, παρά την συνωμοσία σιωπής και ενταφιασμού από την παραδοσιακά ισχυρή παράταξη της ξενοδουλείας.]

Μετάφραση/εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

FIGAROVOX / ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ - Για τον δοκιμιογράφο Hadrien Desuin, η κρίση στη Μεσόγειο με την αντιπαράθεση Ελλάδας και Τουρκίας αποκαλύπτει ότι η Γαλλία δεν μπορεί πλέον να βασίζεται στο ΝΑΤΟ, του οποίου είναι μέλος η Τουρκία, ούτε στη Γερμανία για την προστασία των θαλάσσιων συνόρων της Ευρώπης.

Ο Hadrien Desuin είναι ο ειδικός διεθνών Θεμάτων του Ιδρύματος Pont-Neuf.

FIGAROVOX.- Έχει δίκιο η Γαλλία να υποστηρίζει αποφασιστικά την Ελλάδα και την Κύπρο απέναντι της Τουρκίας, με κίνδυνο να διακυβεύσει τις σχέσεις της με τη Γερμανία;

Hardien DESUIN.- Σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, έχουμε την κολακευτική εντύπωση ότι η Γαλλία σώζει την τιμή της Ευρώπης. Οι βόρειες και οι ανατολικές ευρωπαϊκές χώρες είναι παγερά αδιάφορες, καθώς κυριαρχούνται από την επιθυμία τους να στριμώξουν τη Ρωσία με τη βοήθεια των Ηνωμένων Πολιτειών. Σε αυτήν την παραδοσιακή αμερικανό-ρωσική αντιπαλότητα, η Τουρκία τοποθετείται επιδέξια μεταξύ των δύο. Ισχυρή από αυτήν την κεντρική θέση, επιτρέπει στον εαυτό της να κάνει τον νταή στη Μεσόγειο με μιαν άνευ προηγουμένου αλαζονεία έναντι της Γαλλίας.

Η Τουρκία παραβιάζει τακτικά και συστηματικά τη θαλάσσια και χερσαία κυριαρχία της Ελλάδας και της Κύπρου, όπως και η Κίνα παραβιάζει την κυριαρχία των γειτόνων της στη θάλασσα της Ανατολικής Κίνας. Η Νοτιοανατολική Ασία μπορεί δικαιολογημένα να μας φαίνεται απόμακρη, αλλά η Μεσόγειος μας αφορά άμεσα. Εάν η Γαλλία και οι μεσογειακοί σύμμαχοί της δεν αντιδράσουν τώρα, η Τουρκία θα αφεθεί σταδιακά να αυτοανακηρυχθεί ο φύλακας των θαλάσσιων συνόρων μας. Ωστόσο, η ελευθερία και ο νόμος στη Μεσόγειο δεν μπορούν να παραχωρηθούν σε έναν ισλαμιστή αυτοκράτορα σε πλήρη εθνικιστική και θρησκευτική παράκρουση.

Η Γερμανία αναζητά μια θέση διαιτητή που δεν έχει καμία χρησιμότητα σε αυτές τις στιγμές ακραίας έντασης, όπου η Ευρώπη παίζει την επιβίωσή της και την αξιοπιστία της.

Η Γερμανία είναι μια ειρηνική δύναμη από το 1945 και αυτό είναι μια ευτυχής εξέλιξη. Δεν επιδιώκουμε τον επανεξοπλισμό της με κάθε κόστος. Δυστυχώς είναι όμηρος της ισχυρής τουρκικής μειονότητας. Εάν συνέβαινε να ευθυγραμμιστεί με τη γαλλική στρατιωτική διπλωματία, η Άνγκελα Μέρκελ θα άναβε φωτιά στον τόπο της. Συμβαίνει δε ότι η Γερμανία προεδρεύει της Ευρωπαϊκής Ένωσης για έξι μήνες και ότι πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής είναι η Γερμανίδα πρώην υπουργός της Άμυνας, ιδιαίτερα συνδεόμενη με την Μέρκελ. Αυτό είναι ένα άλλο στοιχείο που πρέπει να ληφθεί υπόψη. Η Γερμανία επιζητεί μια θέση διαιτητή, που δεν έχει καμία χρησιμότητα σε αυτές τις στιγμές ακραίας έντασης, όπου η Ευρώπη παίζει την επιβίωσή της και την αξιοπιστία της. Αντιθέτως, η τοποθέτηση της Γαλλίας και της Τουρκίας στο ίδιο επίπεδο είναι μια κακή κίνηση εκ μέρους των Γερμανών συμμάχων μας. Αλλά τουλάχιστον αυτή η κρίση μας επιτρέπει να αναγνωρίσουμε ποιοι είναι οι αληθινοί φίλοι μας και σε ποιους μπορούμε να βασιστούμε σε μιαν ώρα ανάγκης. Σίγουρα όχι το ΝΑΤΟ, του οποίου είναι μέλος η Τουρκία.

Είναι αυτό ένα νέο πλήγμα στο σχέδιο για μιαν ευρωπαϊκή διπλωματία;

Δεν υπήρξε ποτέ σωστή ευρωπαϊκή διπλωματία. Δεν μπορεί άλλωστε να υπάρξει. Οι ad hoc συνασπισμοί σε τέτοιου είδους θέματα ή σε τέτοιο ή τέτοιο πρόγραμμα είναι δυνατοί και επιθυμητοί, όπως έδειξε η εξαιρετική γαλλική πρωτοβουλία Med 7 το Σάββατο στην Κορσική. Αλλά ας μην ξεχνάμε ποτέ ότι η οικοδόμηση της Ευρώπης εγκατέλειψε όλες τις στρατηγικές φιλοδοξίες της από την ίδρυσή της. Και μάλιστα γιαυτό ακριβώς συγκροτήθηκε. Στόχος της, από τα τέλη της δεκαετίας του 1940, ήταν να διατηρήσει την αμερικανική δύναμη στο έδαφος της, ακριβώς ώστε να μην χρειαστεί πια να αντιμετωπίσει η να διεξαγάγει έναν πόλεμο. Εκτός από τη Γαλλία του στρατηγού ντε Γκωλ, οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες συμφώνησαν να εκχωρήσουν την πολιτική και στρατιωτική τους ηγεσία στον εισβολέα Αμερικανό προστάτη τους. Το αδιανόητο για την Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι ότι μπορούν οι Ηνωμένες Πολιτείες να μας αφήσουν στη μοίρα μας, όπως το έκαναν το 1914 και το 1940. Αλλά η Αμερική έχει κουραστεί εδώ και δεκαετίες να διασφαλίζει την δαπανηρή κηδεμονία της στην Ευρώπη. Μολονότι επωφελείται της ευκαιρίας να αποτρέπει τη ρωσική στρατιωτική δύναμη, θα ήθελε περισσότερα χρήματα και λιγότερες συζητήσεις με τους συμμάχους.

Εάν αφήσουμε τον Ερντογάν να προχωρήσει, ακόμα και λίγα χιλιόμετρα, ολόκληρη η Μεσόγειος και τα Βαλκάνια θα μπορούσαν να ανατραπούν.

Πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη τις απειλές του Ερντογάν;

Ο Ερντογάν είναι καθαρός λαϊκιστής. Πάντα λειτουργούσε με υβρεολόγιο και ακραία δημόσια συμπεριφορά για να διατηρήσει τη δημοτικότητά του μεταξύ των λαϊκών τάξεων. Αλλά τώρα, 20 χρόνια μετά την άνοδό του στην εξουσία, βρίσκεται σε δυσκολία σχεδόν σε όλα τα μέτωπα,. Οι κατακτήσεις της Τουρκίας στην Συρία και οι επιχειρήσεις της στη Λιβύη είναι μια διέξοδος, λίγο- πολύ επιτυχημένη, που αποβλέπει στο να εκτρέπει την προσοχή της κοινής γνώμης από τις οικονομικές και πολιτικές αποτυχίες του προέδρου της. Παρεμπιπτόντως, ο Ερντογάν προπαγανδίζει ένα μεγαλειώδες πεπρωμένο για τον λαό του, το να του ξαναδώσει την διεθνή βαρύτητα που είχε στο αποκορύφωμα της ισχύος της η Τουρκία, τον 16ο αιώνα. Συμβαίνει όμως η τουρκική λίρα να έχει καταρρεύσει, ο ίδιος να έχει χάσει τον δήμο της Κωνσταντινούπολης, και ο πρώην πρωθυπουργός και διπλωματικός σύμβουλός του, ο Αχμέτ Νταβούτογλου, να του επιτίθεται στον απολογισμό του έργου του και στον ηγεμονισμό του..

Ο Ερντογάν εξαρτάται λοιπόν όλο και περισσότερο από
τον πιο εθνικιστικό και το πιο εξτρεμιστικό στοιχείο
της τουρκικής πολιτικής, το MHP, και στο βάθος,
τους πολύ ισχυρούς «Γκρίζους λύκους».

Ο Ερντογάν εξαρτάται λοιπόν όλο και περισσότερο από το πιο εθνικιστικό και το πιο εξτρεμιστικό περιθώριο της τουρκικής πολιτικής, το MHP, και στο βάθος, τους πολύ «δραστήριους» «Γκρίζους λύκους». Αυτός ο τουρκικός ισλαμό-εθνικισμός, που εξυμνεί τόσο το μεγαλείο του οθωμανικού χαλιφάτου όσο και την ενότητα και τον στρατιωτικό συγκεντρωτισμό που χτίστηκε υπό τον Μουσταφά Κεμάλ, πρέπει προφανώς να αντιμετωπίζεται με τη μεγαλύτερη σοβαρότητα. Δεν πρέπει να παραβλέπουμε τι έκανε ο Τούρκος πρόεδρος με την Αγία Σοφία και τον Άγιο Σωτήρα. Στο πρόγραμμά του είναι ο εξισλαμισμός της Ευρώπης. Η εθνοτική και θρησκευτική εκκαθάριση στην Τουρκία είχε προηγούμενο με τους Αρμένιους, τους Έλληνες και τους Κούρδους. Εάν αφήσουμε τον Ερντογάν να προχωρήσει, ακόμα και λίγα χιλιόμετρα, ολόκληρη η Μεσόγειος και τα Βαλκάνια θα μπορούσαν να ανατραπούν.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Zero Hedge. 30/6/2020
Authored by Jim Bovard via The Libertarian Institute,
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Στον αγαπημένο του Μπιλ Κλίντον μαχητή της ελευθερίας μόλις απαγγέλθηκε κατηγορία για μαζικές δολοφονίες, βασανιστήρια, απαγωγές και άλλα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Το 1999, η κυβέρνηση Κλίντον εξαπέλυσε μιαν εκστρατεία 78ήμερων βομβαρδισμών που σκότωσαν 1500 αμάχους στην Σερβία και στο Κόσσοβο, σε αυτό που τα αμερικανικά ΜΜΕ παρουσίαζαν υπερήφανα σαν μιαν σταυροφορία εναντίον της εθνικής καταπίεσης. Αυτός ο πόλεμος, όπως όλες οι προφάσεις της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, ήταν μια απάτη.

Ο πρόεδρος του Κοσσόβου Χασίμ Θάτσι και άλλα εννέα άτομα, κατηγορείται από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για ενοχή σε «εγκλήματα πολέμου, που περιλαμβάνουν δολοφονίες, απαγωγή και εξαφάνιση προσώπων, διωγμούς και βασανιστήρια.» Ο Θάτσι και οι άλλοι εννέα έχουν κατηγορηθεί ως «εγκληματικά υπεύθυνοι για σχεδόν 100 δολοφονίες» και στον κατηγορητήριο διευκρινίζεται ότι ενέχονται για «εκατοντάδες γνωστά θύματα κοσοβάρικης, αλβανικής, σερβικής, ρομά και άλλων εθνοτήτων όπως και πολιτικών αντιπάλων.

Η άθλια σταδιοδρομία του Χασίμ Θάτσι εξεικονίζει πως η αντιτρομοκρατία χρησιμεύει σαν σημαία ευκαιρίας για τους σχεδιαστές πολιτικής της Ουάσιγκτον. Πριν να γίνει πρόεδρος του Κοσσόβου, ο Χασίμ Θάτσι ήταν ο επικεφαλής του Ου Τσε Κα (Στρατού Απελευθέρωσης του Κοσσόβου), που το 1998 το Στέητ Ντιπάρτμεντ είχε καταδικάσει ως τρομοκρατική οργάνωση.

Το Ου Τσε Κα επιδιδόταν σε χονδρικό εμπόριο ναρκωτικών και είχε στενές σχέσεις με τον Οσάμα Μπιν Λάντεν. Αλλά ένα χρόνο αργότερα, το 1999, η κυβέρνηση Κλίντον προβίβασε το Ου Τσε Κα σε «μαχητές της ελευθερίας», παρά το εγκληματικό παρελθόν του και του χορήγησε άφθονη βοήθεια.

Αλλά ο εξοπλισμός του Ου Τσε Κα και ο βομβαρδισμός της Σερβίας βοήθησε τον Κλίντον να μεταστρέψει την προσοχή του κοινού από το προσωπικό του Σκάνδαλο Λεβίνσκυ και την διαδικασία της καθαίρεσής του και να τον προβάλει ως σταυροφόρο εναντίον της αδικίας. Σε αυτό βοηθήθηκε από πολλά αδιάντροπα μέλη του κογκρέσου, έτοιμα να εξαγιάσουν τις αμερικανικές σφαγές. Ο γερουσιαστής Τζο Λίμπερμαν κραύγασε ότι ΗΠΑ και Ου Τσε Κα «υπερασπίζονται τις ίδιες αξίες και αρχές. Πολεμώντας με το Ου Τσε Κα πολεμάμε για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις αμερικανικές αξίες.» Και αφού οι αξιωματούχοι της κυβέρνησης Κλίντον εξίσωναν τον Σέρβο πρόεδρο Μιλόσεβιτς με τον Χίτλερ, κάθε έντιμος άνθρωπος είχε χρέος να χειροκροτεί τους βομβαρδισμούς της Σερβίας.

Σέρβοι και Αλβανοί διέπραξαν ωμότητες στις σκληρές συγκρούσεις στο Κόσσοβο. Αλλά για να εξαγιάσει την εκστρατεία βομβαρδισμών, η κυβέρνηση Κλίντον ύψωσε το μαγικό ραβδί και έκανε να εξαφανιστούν οι αγριότητες του Ου Τσε Κα. Ο Βρετανός καθηγητής Φίλιπ Χάμοντ σημείωσε ότι ο βομβαρδισμός των 78 ημερών δεν ήταν μια καθαρά στρατιωτική επιχείρηση: Το ΝΑΤΟ κατέστρεψε επίσης στόχους «διπλής χρήσης», όπως εργοστάσια, γέφυρες, και ακόμη το κεντρικό κτίριο της τηλεόρασης στο Βελιγράδι (σημ. μετφ: και την κινεζική πρεσβεία), για να τρομοκρατήσει τον λαό σε συνθηκολόγηση.

Το ΝΑΤΟ βομβάρδιζε με διασπειρόμενες βόμβες (cluster bombs) λαϊκές αγορές, νοσοκομεία και άλλα κέντρα συρροής αμάχων. Οι βόμβες αυτές είναι σχεδιασμένες να διασπώντα σε βομβίδια που εκτινάσσονται και διασπείρονται σε εχθρικούς στρατιωτικούς σχηματισμούς. Το ΝΑΤΟ έριξε περισσότερες από 1300 τέτοιες βόμβες, που περιείχαν 208 ξεχωριστά βομβίδια, στην Σερβία και στο Κόσσοβο. Ειδικοί πυροτεχνουργοί υπολόγισαν ότι περισσότερα από 10.000 τέτοια βομβίδια που διασπάρθηκαν στην σερβική ύπαιθρο εξακολούθησαν να ακρωτηριάζουν παιδιά επί πολύ καιρό μετά το τέλος της επιχείρησης.

Στις τελευταίες ημέρες της εκστρατείας βομβαρδισμών η Ουάσιγκτον Ποστ έγραψε ότι «ορισμένοι συνεργάτες και φίλοι του προέδρου περιγράφουν το γεγονός με Τσωρτσίλιους τόνους, ως την ευγενέστερη ώρα της προεδρίας του Κλίντον.»

Λίγο μετά το τέλος της βομβαρδιστικής εκστρατείας του 1999, ο Μπιλ Κλίντον διακήρυξε αυτό που οι συνεργάτες του αποκάλεσαν το Δόγμα Κλίντον: «Εντός ή εκτός των συνόρων μιας χώρας, εάν η διεθνής κοινότητα έχει την ισχύ να επέμβει, οφείλουμε να σταματήσουμε την γενοκτονία και την εθνοκάθαρση.» Στην πραγματικότητα το Δόγμα Κλίντον καθιέρωνε ότι Αμερικανοί πρόεδροι δικαιούνται να αρχίσουν να βομβαρδίζουν ξένες χώρες, επικαλούμενοι οποιοδήποτε θρασύτατο ψεύδος που τα αμερικανικά ΜΜΕ είναι έτοιμα να αναμασούν. Στην πραγματικότητα το δίδαγμα από τον βομβαρδισμό της Σερβίας είναι ότι αρκεί στους Αμερικανούς πολιτικούς να ξεστομίζουν δημόσια την λέξη «γενοκτονία» για να εξασφαλίζουν την άδεια να σκοτώνουν.

Όταν τελείωσαν οι βομβαρδισμοί, ο Κλίντον διαβεβαίωσε τον σερβικό λαό ότι οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ συμφώνησαν να είναι φύλακες της ειρήνης «υπό την έννοια ότι θα προστάτευαν τους Σέρβους όσο και του Αλβανούς και ότι θα αποχωρούσαν με την εδραίωση της ειρήνης.» Αλλά στους επόμενους μήνες και χρόνια οι αμερικανικές και Νατοϊκές δυνάμεις στάθηκαν αδρανείς θεατές καθώς το Ου Τσε Κα ξανάρχισε την εθνοκάθαρση, σφάζοντας

Σέρβους πολίτες, καίγοντας εκκλησίες και καταπιέζοντας όλους τους μη μουσουλμάνους. Περί τις 250 χιλιάδες Σέρβοι, Ρομά, Εβραίοι και άλλες εθνότητες εγκατέλειψαν το Κόσσοβο μετά την υπόσχεση του Κλίντον ότι θα τους προστάτευε. Μέχρι το 2003 σχεδόν το 70% των Σέρβων κατοίκων στο Κόσσοβο το 1999 είχαν εκτοπιστεί και ο πληθυσμός ήταν πλέον κατά 95% Αλβανοί.

Αλλά ο Χασίμ Θάτσι παρέμεινε χρήσιμος για τους Αμερικανούς πολιτικούς, παρά την ευρεία διεθνή καταδίκη του για καταπίεση και διαφθορά, μετά την κατάληψη της εξουσίας στο Κόσσοβο. Ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Τζο Μπάϊντεν (τώρα υποψήφιος των Δημοκρατικών) είχε, το 2010,προσφωνήσει τον Θάτσι ως Τζωρτζ Ουάσιγκτον του Κοσσόβου. Λίγους μήνες αργότερα έκθεση δικαστικής έρευνας του Συμβουλίου της Ευρώπης, από εγκυρότατο Ελβετό Δικαστικό, κατήγγελλε τον Χασίμ Θάτσι και το επιτελείο του στο ΟυΤσε Κα για δολοφονίες αιχμαλώτων, και εξαγωγή και λαθρεμπόριο των σωματικών οργάνων τους. Η βρετανική Γκάρντιαν έγραφε ότι η έκθεση ανέφερε ότι το στενό επιτελείο του Χασίμ Θάτσι «μετέφερε Σέρβους μέσω των συνόρων στην Αλβανία, μετά τον πόλεμο, όπου ένας αριθμός από αυτούς δολοφονήθηκαν για την εξαγωγή των νεφρών τους, που πωλούνταν στην μαύρη αγορά.

Η έκθεση ανέφερε ότι «όταν οι χειρουργοί της μεταμόσχευσης ήσαν έτοιμοι για την επέμβαση, οι Σέρβοι κρατούμενοι οδηγούνταν, ένας –ένας, έξω από το «ασφαλές σπίτι», εκτελούνταν στα γρήγορα από ένοπλο του Ου Τσε Κα και το πτώμα τους μεταφερόταν αμέσως στην Κλινική των εγχειρήσεων.»*

Παρά την κατηγορία για λαθρεμπόριο ανθρωπίνων οργάνων, ο Θάτσι ήταν προσκεκλημένος αστέρας στις ετήσιες διασκέψεις του Ιδρύματος Κλίντον, το 2011, 2012 και 2013, όπου πόζαρε σε φωτογραφίες με τον Μπιλ Κλίντον.


(Σημ. Μετφ : Αλλά και Ευρωπαίοι πολιτικοί, όπως και πρόσφατα οι Γάλλοι πρόεδροι Σαρκοζί και Μακρόν δεν του στέρησαν την απαθανάτιση των θερμών φιλικών αισθημάτων τους. Στην μεσαία φωτογραφία της κάτω σειράς εμφανίζονται δύο στενοί συνεργάτες της επίδικης εποχής, ο Θάτσι με τον εντολοδόχο της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης Επίτροπο του Κοσόβου, Γάλλος πρώην επικεφαλής των Γιατρών Χωρίς Σύνορα Μπερνάρ Κουσνέρ, ο οποίος σε μεταγενέστερη επίσκεψη στο Κόσσοβο υπέστη επίθεση συγκεντρωμένου πλήθους που τον αποκαλούσε συνένοχο στο εμπόριο οργάνων.)

Ο Κλίντον παραμένει ο ήρωας του Κοσσόβου, με ανδριάντα του στην πρωτεύουσα Πρίστινα, με το δεξί χέρι του να κρατά έγγραφα με χαραγμένη την ημερομηνία 24 Μαρτίου 1999, την ημέρα έναρξης των Νατοϊκών βομβαρδισμών της Σερβίας.

Θα ήταν ορθότερη η ιστορική απεικόνιση εάν παρουσίαζε τον Κλίντον στημένο σε ένα σωρό πτωμάτων, γυναικών, παιδιών και γερόντων σκοτωμένων στην αμερικανική βομβαρδιστική επιχείρηση.

Ο πόλεμος του Κλίντον κατά της Σερβίας άνοιξε την πυξίδα της Πανδώρας με τα δεινά τα οποία μαστίζουν ακόμη τον κόσμο. Επειδή πολιτικοί και τα περισσότερα ΜΜΕ παρουσίασαν τον πόλεμο εναντίον της Σερβίας σαν έναν ηθικό θρίαμβο, ήταν ευκολότερο για την κυβέρνηση Μπους να δικαιολογήσει την επίθεση εναντίον του Ιράκ, για την κυβέρνηση του Ομπάμα να βομβαρδίσει την Λιβύη και για την κυβέρνηση Τραμπ να βομβαρδίσει κατ’ επανάληψη την Συρία. ΄Ολες αυτές οι επιθέσεις έσπειραν το χάος που συνεχίζει να καταδιώκει τους υποτιθέμενους
Κερδισμένους.

Ο βομβαρδισμός της Σερβίας από τον Μπιλ Κλίντον ήταν μια μεγάλη απάτη, όπως και η εξαπάτηση του αμερικανικού έθνους από τον Μπους για την επίθεση στο Ιράκ. Το γεγονός ότι ο Κλίντον και άλλοι Αμερικανοί αξιωματούχοι εξακολουθούν να εξυμνούν τον Χασίμ Θάτσι, παρά τις δικαστικές κατηγορίες για μαζικές δολοφονίες , βασανιστήρια και λαθρεμπόριο ανθρωπίνων οργάνων, αποτελούν μιαν υπόμνηση της διαφθοράς μεγάλου μέρους της αμερικανικής πολιτικής ελίτ. Θα είναι οι Αμερικανοί και πάλι το ίδιο εύπιστοι την επόμενη φορά που οι πολιτικοί της Ουάσιγκτον και τα ΜΜΕ τους μηχανευτούν αχρείες προφάσεις για να ισοπεδώσουν κάποιαν δύσμοιρη ξένη χώρα;



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Μιχαήλ Στυλιανού

Η Ντώϋτσε Βέλλε, τηλεοπτικός προπαγανδιστικός τηλεβόας της Γερμανίας, αφιέρωσε σήμερα σημαντικό μέρος του ειδησεογραφικού δελτίου της σε εικονογραφημένες βιτριολικές επιθέσεις κατά της Ελλάδας , καταγγέλλοντας την ότι καταπατά το Διεθνές Δίκαιο, χρησιμοποιώντας «μεταμφιεσμένους άνδρες της ακτοφυλακής» με μικρά σκάφη για την απώθηση μεγάλων φουσκωτών λέμβων από την Τουρκία, γεμάτων με πρόσφυγες κατευθυνόμενους σε Λέσβο και Σάμο.

Την βιντεογραφημένη σκηνή μιας τέτοιας θαλάσσιας αντιπαράθεσης συνόδευαν, για την επιζητούμενη δραματοποίηση, οι εκρήξεις ανθρωπιστικής αγανάκτησης δύο υστερικών δεσποινίδων, προφανώς υπαλλήλων κάποιων ΜΚΟ του Συστήματος Σόρος, που κατήγγειλαν και την Ε.Ε. για την «ανοχή» της στην απάνθρωπη ελληνική συμπεριφορά.

Παρουσιαστής της εκπομπής, ονόματι Μάρτιν, συνεισέφερε και την πληροφορία ότι στις επιχειρήσεις θαλάσσιας απώθησης η Ελλάδα χρησιμοποιεί έκτακτα μισθοφορικά πληρώματα. Αναφέρθηκε επίσης και στις απαράδεκτες συνθήκες που επικρατούν στα κέντρα φιλοξενίας των προσφύγων στην Ελλάδα.

Στην μακρόσυρτη ακροαματική διαδικασία εκλήθη (ως μάρτυς/κατηγορούμενος) και ο αρμόδιος υπουργός κ. Μυταράκης, ο οποίος περιορίσθηκε σε ρόλο συνηγόρου της υπεράσπισης, επικαλούμενος και την μαρτυρία της Φρόντεξ και πληροφόρησε τον αυτόκλητο Γερμανό ανακριτή του ότι στην Ελλάδα θα εγκατασταθούν 38 (!!!) κέντρα φιλοξενίας προσφύγων.

Οδυνηρή εντύπωση άφησε στον Έλληνα ακροατή αυτής της -επικουρικής στις τουρκικές κατηγορίες- γερμανικής προπαγάνδας ότι ο κληθείς σε απολογία υπουργός και εκπρόσωπος της Ελλάδας δεν ετόλμησε ( δεν διανοήθηκε;) να αδράξει την εξαιρετική ευκαιρία ανατροπής της γερμανό-τουρκικής προπαγανδιστικής επιχείρησης, καταγγέλλοντας διεθνώς, μέσω της γερμανικής «βουβουζέλας», την εγκληματική ενοχή της Γερμανίας για τα πάθη μεταναστών και ξενιστών τους στις χώρες της υποτελούς Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Οι κινήσεις της Άγκυρας σε Λιβύη, Ανατ. Ιερουσαλήμ και Υεμένη προκαλούν προσοχή και ανησυχία

Διαδηλωτής μπροστά σε Τζαμί της Κωνσταντινούπολης κρατά χάρτη
με τον διαδοχικό ακρωτηριασμό της Παλαιστίνης 

του Yossi Melman
,Tel Aviv 26 June 2020, Middle East Eye
Mετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Ισραηλινοί ηγέτες, στρατιωτικοί και των μυστικών υπηρεσιών παρακολουθούν με αυξανόμενη ανησυχία αυτό που χαρακτηρίζουν ως «επεκτεινόμενη διείσδυση της Τουρκίας» στην Μέση Ανατολή.

Οι προσπάθειες της Τουρκίας να ανυψώσει τα πολιτικά, οικονομικά, πολιτιστικά και στρατιωτικά συμφέροντά της, με εξάπλωση από την Μεσόγειο στην Ερυθρά Θάλασσα και στον Ινδικό Ωκεανό, είναι επίσης πηγή έντονης ανησυχίας για τους συμμάχους και εταίρους του Ισραήλ στην περιοχή: Τις Κύπρο, Ελλάδα, Αίγυπτο, Σουδάν, Σαουδική Αραβία, Συρία, Ιρακινό Κουρδιστάν, τα Αραβικά Εμιράτο και τον Διοικητή της Ανατολικής Λιβύης Καλίφα Χαφτάρ.

Η άγνωστη ισραηλινή υποστήριξη στον πόλεμο του Χαφτάρ στην Λιβύη

Το γαλλικό ειδησεογραφικό δελτίο Intelligence Online ανέφερε στις αρχές του μηνός ότι η τουρκική μυστική υπηρεσία ΜΙΤ συνήψε ισχυρούς δεσμούς με το κόμμα Ισλάχ της Υεμένης, το οποίο διαπνέεται από την ιδεολογία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.

Κατά το δημοσίευμα το βασικό μέσο για την ενίσχυση των συμφερόντων της είναι μέσω της τουρκικής ομάδας ανθρωπιστικής βοήθειας ΙΗΗ, που στέλνει βοήθεια στην Υεμένη.

Παρά το γεγονός ότι υπήρξε επί χρόνια όργανο της Σαουδικής Αραβίας και πολέμησε τους αντάρτες Χούθις, το Ισλάχ δεν έχει ενδοιασμούς να συνεργαστεί με την Τουρκία.

Η τουρκική οργάνωση ΙΗΗ ήταν αυτή που έστειλε το πλοίο Mavi Marmara στην Λωρίδα της Γάζας, φορτωμένοι με ανθρωπιστικά εφόδια και Τούρκους και διεθνείς φίλο-Παλαιστινίους ακτιβιστές. Το πλοίο σταματήθηκε και προσβλήθηκε από Ισραηλινούς κομάντο, σε μια βίαιη σύγκρουση που προκάλεσε τον θάνατο 10 Τούρκων ακτιβιστών.

Τρία χρόνια αργότερα, η ισραηλινή κυβέρνηση συμφώνησε να αποζημιώσει τις οικογένειες των θυμάτων με καταβολή 21 εκατομμυρίων δολαρίων. Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Νετανιάχου ζήτησε συγνώμη από τον Ταγίπ Ερντογάν, πρωθυπουργό τότε.

Ο Νετανιάχου και οι ηγέτες της ισραηλινής ασφάλειας ήλπιζαν ότι η χειρονομία αυτή θα συνέβαλε στην εξομάλυνση των σχέσεων των δύο χωρών. Αλλά αυτό δεν επιτεύχθηκε.

Ψυχραμένες Σχέσεις

Μολονότι οι οικονομικοί δεσμοί Τουρκίας- Ισραήλ παρέμειναν πολύ καλοί κατά τα τελευταία χρόνια, με αμοιβαία αύξηση του εμπορίου και του τουρισμού, οι σχέσεις μυστικών υπηρεσιών και ασφάλειας υποβιβάστηκαν στο χαμηλότερο επίπεδο.

Προηγουμένως, η Τουρκία και το Ισραήλ είχαν οικοδομήσει έναν φοβερό στρατηγικό συνεταιρισμό (formidable strategic partnership) , που είχε διαρκέσει 50 χρόνια. Πράκτορες της ισραηλινής Mossad και της τουρκικής ΜΙΤ συναντιούνταν συχνά, αντάηλλασαν μυστικές πληροφορίες και αλληλοβοηθούνταν σε επιχειρήσεις εναντίον κοινών εχθρών, ειδικώτερα της Συρίας.

Ισραηλινές αμυντικές επιχειρήσεις πουλούσαν στην Τουρκία πολεμικό εξοπλισμό όπως τανκς, πυροβόλα, αεροπλάνα ρομπότ, και όργανα κατασκοπείας, αλλά και αναβάθμιση των πολεμικών αεροπλάνων. Από το 1985 ως το 2000 αυτές οι συναλλαγές ξεπέρασαν τα 5 δις. δολάρια. Αλλά κατά την τελευταία δεκαετία, ενώ ο Ερντογάν στερέωνε την εσωτερική εξουσία του και διαπίστωνε ότι εξατμίζονταν τα τουρκικά σχέδια και όνειρα ένταξης στην Ε.Ε., αποστασιοποιήθηκε από το Ισραήλ.

Οι Ισραηλινοί ηγέτες, συνηθισμένοι με τον χαρακτήρα του, δεν ανησυχούν ιδιαίτερα με την ρητορεία του Ερντογάν εναντίον της κατοχής και τις ωμότητες σε βάρος των Παλαιστινίων.

Πράκτορες της Μοσάντ και της τουρκικής ΜΙΤ συναντιούνταν συχνά, μοιράζονταν πληροφορίες και συνεργάζονταν σε επιχειρήσεις εναντίο κοινών αντιπάλων,. Ειδικώτερα της Συρίας. Αυτό που τις ανησυχεί ιδιαίτερα τώρα είναι οι στενές επαφές της Τουρκίας με την στρατιωτική πτέρυγα της (παλαιστινιακής) Χαμάς. Σύμφωνα με την μυστική οργάνωση εσωτερικής ασφάλειας του Ισραήλ Shin Bet,, ο Σαλάχ αλ-Αρούνι, κορυφαίος διοικητής της Χαμάς, που εκτοπίστηκε από το Ισραήλ το 2007, έχει εγκαταστήσει το επιτελείο του στην Τουρκία. Τώρα κινείται μεταξύ Βηρυτού και Κωνσταντινούπολης, σχεδιάζοντας, όπως λέγεται, επιθέσεις εναντίον ισραηλινών στόχων. Τούρκοι αξιωματούχοι διέψευσαν κατ΄επανάληψη αυτές τις πληροφορίες. Η ισραηλινή αστυνομία και το Shin Bet παρακολουθούν επίσης στενά την αυξημένη δραστηριότητα της Τουρκίας στην κατεχόμενη Ανατολική Ιερουσαλήμ, μέσω της επίσημης τουρκικής οργάνωσης βοήθειας ΤΙΚΑ.

Η Τικα χορηγεί χρηματική βοήθεια και τρόφιμα σε Παλαιστινίους της Ανατολικής Ιερουσαλήμ και συνέβαλε στο άνοιγμα εκεί ενός καφενείου, ενός πανδοχείου και ενός κινηματογράφου . Οι ισραηλινές αρχές υποστηρίζουν ότι με την πρόφαση της πολιτιστικής και ανθρωπιστικής βοήθειας, η Τουρκία προάγει την ιδεολογίας της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, όπως και τους μεγαλεπήβολους οραματισμούς του Ερντογάν να αναστήσει τις ένδοξες ημέρες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η οποία κυβερνούσε την Παλαιστίνη επί αιώνες, έως τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Γιορτή για το Ισραήλ: Αρχίζει να στέλνει πετρέλαιο στην Αίγυπτο.

Στο Ιράκ και λιγότερο στην Συρία, οι μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ συνεργάστηκαν στενά με τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και την Ιορδανία στην ενίσχυση των κουρδικών δυνάμεων που πολέμησαν εναντίον τωντου «Ισλαμικού Κράτους».

Αυτή η συνεργασία αποτελούσε προέκταση της μακρόχρονης μυστικής συνεργασίας μεταξύ του Ισραήλ και των Κούρδων του Ιράκ, στις δεκαετίες 1960 και 1970. Οι Κούρδοι ταιριάζουν στην ισραηλινή στρατηγική αντίληψη περί «περιφερειακής Συμμαχίας», που επιδιώκει συμμαχίες μεταξύ του εβραϊκού κράτους και εθνικών και θρησκευτικών μειονοτήτων σε αραβικές-μουσουλμανικές χώρες της Μέσης Ανατολής.


Ανταγωνισμοί στο αέριο

Αλλά ο μεγαλύτερος πονοκέφαλος του Ισραήλ είναι τώρα η Λιβύη. Η χώρα αυτή συγκεντρώνει το ενδιαφέρον των μυστικών υπηρεσιών και του στρατιωτικού κατεστημένου του Ισραήλ για τέσσερεις λόγους. Πρώτον λόγω της θέσης της της στην Μεσόγειο. Δεύτερον λόγω τηε γειτνίασής της με την Αίγυπτο, εχθρό του Ισραήλ που μεταβλήθηκε σε στρατηγικό εταίρο. Τρίτον, η Λιβύη εφέλκυσε την προσοχή ως καταφύγιο τρομοκρατών υπό το καθεστώς του Καντάφι. Μετά την κατάρρευση του καθεστώτος Καντάφι και καθώς τα λεηλατημένα όπλα από τις στρατιωτικές αποθήκες μεταφέρονταν από την Λιβύη στο Σινά και στα χέρια της Χαμάς, στην Γάζα, το Ισραήλ στράφηκε προς τον Διοικητή της Ανατολικής Λιβύης Καλίφα Χαφτάρ..

Με την βοήθεια των αιγυπτιακών μυστικών υπηρεσιών, που έχουν επίσης ισχυρά συμφέροντα στην Λιβύη, οι αξιωματούχοι της Μοσάντ συναντήθηκαν πολλές φορές με τον Χαφτάρ και τους επιτελικούς αξιωματικούς του. Προ ολίγων εβδομάδων αναφέρθηκε ότι στις δυνάμεις του στάλθηκαν ισραηλινά όπλα, με την βοήθεια των Αραβικών Εμιράτων, που υποστηρίζουν επίσης τον Χαφτάρ.

Ο τέταρτος λόγος (ισραηλινού «πονοκέφαλου» για την Λιβύη) είναι ένα μίγμα στρατηγικών και οικονομικών κινήτρων. Μετά την απόφαση του Ερντογάν να πάρει αποστάσεις από το Ισραήλ, προέκυψε ένας νέος συνεταιρισμός. Στηρίχτηκε στο παλαιό αξίωμα: «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου». Συνδεόμενοι στην αντιπαλότητά τους με την Τουρκία, το Ισραήλ με την Κύπρο και την Ελλάδα έγιναν οι καλύτεροι φίλοι.



Το Ισραήλ επιζητεί την αναστύλωση πλήρων διπλωματικών σχέσεων με την Τουρκία





As part of this new tripartite alliance, the three countries signed an agreement to construct EastMed, a pipeline to carry Israeli and Cypriot gas from their Mediterranean fields to Greece and then on to the rest of Europe.

But Turkey’s recent intervention in Libya stands in the way. Ankara sides with the Tripoli-based Government of National Accord (GNA) in the war against Haftar, who is supported by Russia, Egypt, UAE and Israel.

In recent weeks, Turkish-backed forces in western Libya have recaptured several key towns and military bases formerly held by Haftar.

In November 2019 Turkey and the GNA signed a maritime delimitation agreement, which was roundly rejected by Haftar, along with the governments of Greece, Egypt, Cyprus and France.

Israel worries that the Turkish move is intended only for one purpose: to obstruct plans to build the EastMed. Nevertheless, despite the rivalry and sometimes even hostility between Israel and Turkey, the two countries leave some backchannels open.

An Israeli official told Middle East Eye earlier this year that his country was seeking to resume full ties with Ankara and once again exchange ambassadors.

Meanwhile, Turkish sources told Al-Monitor in May that Mossad head Yossi Cohen twice in the last ten months met with his Turkish counterpart, MIT chief Hakan Fidan, to discuss regional problems from Syria to Libya. Whatever their differences, Israel won’t be looking to confront Turkey any time soon. As Israel’s then-foreign minister Israel Katz said in December 2019, while Israel opposes Turkish involvement in Libya, “that doesn’t mean we are sending battleships to confront Turkey”.







Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Burak Bekdil, Gatestone Inst, June 20, 2020

[Το ερώτημα που εμμέσως προβάλλει το κατωτέρω άρθρο κορυφαίου Τούρκου δημοσιογράφου και προς την ελλαδική πολιτική ηγεσία έχει ήδη απαντηθεί, από την περασμένη Τετάρτη, με την αποκάλυψη, από την σουηδική Nordic Monitor,μυστικού τουρκικού στρατιωτικού σχεδίου εισβολής στην Ελλάδα και στην Αρμενία – αποκάλυψη που δημοσιεύθηκε σε κάποιες ιστοσελίδες, αλλά προσέκρουσε στην αδιαφορία, αυτάρκεια και μακαριότητα των ξένων και παρά-ξενων « εθνικών συμβούλων» πρωθυπουργού τε και Τσίπρα,ως και των ΜΜΕ της μειοδοτικής ορθοδοξίας.]

Μετάφραση/Εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

Στην τουρκική φρασεολογία η διαφορά είναι απλή: Είναι «κατάκτηση» όταν το κάνουν οι Τούρκοι και «εισβολή» όταν το κάνουν άλλοι.
  • Στους φετινούς εορτασμούς, ο Ρεσέπ Ταγίπ Ερντογάν πλειοδότησε όταν μίλησε για κατακτήσεις σαν μελλοντική προοπτική και όχι απλά σαν ιστορικό επίτευγμα: «Εύχομαι ο Θεός να χαρίσει σε αυτό το έθνος πολύ περισσότερες ευτυχείς κατακτήσεις», δήλωσε….
  • Μια σοβαρή ερώτηση που περιμένει απάντηση είναι: Όταν ο Ερντογάν εύχεται να δώσει ο Θεός «πολλές άλλες ευτυχείς κατακτήσεις», ποια ξένα εδάφη ελπίζει να «κατακτήσει;»

Ο χώρος του φετινού τουρκικού εορτασμού της επετείου κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης δεν ήτανε τυχαίος: Ήταν το επιβλητικό οικοδόμημα του καθεδρικού ναού της Αγίας Σοφίας, που αναγέρθηκε τον 6ον Αιώνα, ως το κεντρικό σύμβολο της πρωτεύουσας της αυτοκρατορίας του Βυζαντίου. Ο πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν χωροστάτησε προσωπικά στον εορτασμό της κατάκτησης, με ισλαμικές προσευχές στην Αγία Σοφία, ένα ανακηρυγμένο από την Ουνέσκο παγκόσμιο μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς.

Στην Τουρκία, κάθε χρόνο η 29 Μαΐου υψώνει το εθνικό «φετίχ της κατάκτησης». Οι Τούρκοι είναι περήφανοι ότι οι Οθωμανοί πρόγονοί τους, το 1453, «κατέκτησαν» (όχι «εισέβαλαν») την τότε Κωνσταντινούπολη και σημερινή Ιστανμπούλ. Είναι αρκετά περίεργο ότι ένα υπερήφανο έθνος εορτάζει κάθε χρόνο την αρπαγή από ένα άλλο έθνος της μεγαλύτερης πόλης του με την «ισχύ της σπάθης». Η φετινή 567ή επέτειος δεν αποτέλεσε εξαίρεση: Οι εορτασμοί αναφέρθηκαν ευφημιστικά στην πτώση της Κωνσταντινούπολης ως «κατάκτηση» -και όχι ως «εισβολή».

Στην τουρκική φρασεολογία η διαφορά είναι απλή: Είναι «κατάκτηση» όταν είναι δικό τους επίτευγμα και «εισβολή» όταν δράστες είναι άλλοι. Στους φετινούς εορτασμούς ο πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν αναβάθμισε τον συμβολισμό, όταν μίλησε για την κατάκτηση μελλοντολογικά και όχι αναδρομικά. «Εύχομαι ο Θεός να δωρίσει στο έθνος πολύ περισσότερες ευτυχείς κατακτήσεις», δήλωσε στον εορτασμό, επικαλούμενος το Κοράνιο.

Ο χώρος του φετινού εορτασμού δεν επελέγη στην τύχη: Ήταν ο επιβλητικός καθεδρικός ναός της Αγίας Σοφίας, που αναγέρθηκε τον 6ο Αιώνα, ως επίκεντρο της πρωτεύουσας της Αυτοκρατορίας του Βυζαντίου. Ο Ερντογάν αυτοπροσώπως πρωτοστάτησε, με ισλαμικές προσευχές, του εορτασμού της επετείου κατάκτησης στην Αγία Σοφία, ένα αναγνωρισμένο από την Ουνέσκο παγκόσμιο μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς. Ο ναός είχε μετατραπεί σε τζαμί μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης, αλλά ο Ατατούρκ, ο κοσμικός ιδρυτής της σύγχρονης Τουρκίας, μετέτρεψε τον ναό σε μουσείο.

Η Αγία Σοφία κατέλαβε θέση εμβλήματος στην ισλαμιστική πολιτική της Τουρκίας, από τους κόλπους της οποίας αναπήδησε ο Ερντογάν. Αντιπροσωπεύει την «βίαιη επέκταση του Ισλάμ», την κατάληψη και άλλου χριστιανικού μνημείου από τους Μουσουλμάνους, επομένως άλλην μιαν νίκη του Ισλάμ κατά των «απίστων». Η Αγία Σοφία αποτέλεσε πηγή πολιτικής έντασης μεταξύ των κοσμικών Τούρκων, που την θέλουν να παραμείνει μουσείο, σε ένδειξη σεβασμού προς τους Χριστιανούς και στους Ισλαμιστές που την θέλουν να γίνει τζαμί, χάριν συμβόλου «κατάκτησης».

Το 2016 η κυβέρνηση Ερντογάν εξέδωσε διάταγμα που επιτρέπει την ανάγνωση ισλαμικής κλήσης σε προσευχή εντός της Αγίας Σοφίας. Κατόπιν τοποθέτησε έναν Ιμάμη σε ένα μικρό δωμάτιο(masjid) εντός του συγκροτήματος του ναού, όπου από το 1991 επιτρέπεται στους Μουσουλμάνους να προσεύχονται. Πιο πρόσφατα ο Ερντογάν δήλωσε ότι θα μετατρέψει την Αγία Σοφία σε τζαμί, σε αντίποινα για την αναγνώριση, από τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, των διεκδικήσεων του Ισραήλ στην ανατολική Ιερουσαλήμ και στα Υψώματα του Γκολάν της Συρίας.

Η παιδαριώδης τουρκική υποκρισία περί το «κατάκτηση» αντί «εισβολής», αναδείχτηκε σαφέστερα από τον φανατικό Ερντογανικό σχολιαστή της Χουριέτ και πρώην βουλευτή Fuat Bol, που έγραψε την 1η Ιουνίου: «Ο Μωαμεθανός σουλτάνος Μωάμεθ ο κατακτητής μετέβαλε την Αγία Σοφία σε τζαμί όπως επιβάλλει το δίκαιο της σπάθης» [ Το «Δίκαιο της Σπάθης» παραπέμπει στο Οθωμανικό θεώρημα ότι ο νικητής εισβολέας έχει το δικαίωμα να κυβερνά την κατειλημμένη χώρα σύμφωνα με τους κανόνες και τις επιθυμίες του.(Στο ίδιο άρθρο ο Μπολ αναφέρθηκε «στους αναίσχυντους Έλληνες που μετέτρεψαν τα τζαμιά σε ναούς».

Το «ιδανικό της κατάκτησης» συνεχίζει να δηλητηριάζει και τον μέσο Τούρκο πολίτη και βαθμιαία να κερδίζει τον σεβασμό και ανθρώπων που είχαν παραμείνει κοσμικοί.

Στις 23 Μαΐου, λίγες μέρες πριν την επέτειο της «κατάκτησης» της Κωνσταντινούπολης, κάποιος άγνωστος κατέστρεψε τον σταυρό μιας αρμενικής εκκλησίας στην ιστορική συνοικία Kuzguncuk της Κωνσταντινούπολης. Δυο βδομάδες νωρίτερα μια άλλη αρμενική εκκλησία, στην συνοικία Bakırköy της Κωνσταντινούπολης είχε επίσης γίνει στόχος επίθεσης. Ο Garo Paylan, ένας Τούρκο-Αρμένιος βουλευτής του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος της αντιπολίτευσης, το χαρακτήρισε έγκλημα μίσους. «Οι επιθέσεις συνεχίζονται εναντίον των εκκλησιών μας. Ο σταυρός της αρμενικής εκκλησίας μας Surp Krikor Lusaroviç αφαιρέθηκε και πετάχτηκε. Κήρυγμα μίσους από την κυβερνώσα εξουσία ενθαρρύνει τα εγκλήματα μίσους», έγραψε στο Τουίτερ.

Την ημέρα που οι Τούρκοι γιόρταζαν την «κατάκτηση» της Κωνσταντινούπολης, ένα αρμενικό ίδρυμα της Κωνσταντινούπολης δέχθηκε ηλεκτρονικά μηνύματα με απειλές θανάτου. Οι απειλές κατά του ιδρύματος Hrant Dink, που φέρει το όνομα Τούρκο-Αρμενίου δημοσιογράφου που δολοφονήθηκε το 2007, περιλάμβανε την φράση «Μπορεί να εμφανιστούμε μιαν νύχτα εκεί που δεν το περιμένετε.» Αυτό είναι ένα σύνθημα που χρησιμοποιείται συχνά από τουρκικές υπέρ-εθνικιστικές οργανώσεις «και το ίδιο ακριβώς σύνθημα που είχαμε συνηθίσει να ακούμε πριν από την δολοφονία του Χραν Ντινκ, σε πλήρη γνώση των κρατικών υπευθύνων», ανακοίνωσε το ίδρυμα.

Μετά από όλα τα δυσοίωνα, η καλή είδηση είναι ότι η τουρκική αστυνομία γρήγορα βρήκε και συνέλαβε τους υπόπτους για τις απειλές κατά του ιδρύματος Χραντ Ντινκ, αλλά η λιγότερο καλή είδηση συμπληρώνει ότι οι συλληφθέντες ύποπτοι θα τύχουν στοργικής φιλοξενίας κατά την κράτησή τους, θα προαχθούν στον εισαγγελέα για μια σύντομη ανάκριση,θα αφεθούν αμέσως ελεύθεροι και στην συνέχεια θα εισπράξουν αρκετά επίσημα και ανεπίσημα εγκώμια για τις «ηρωικές» πράξεις τους.

Σε αυτόν τον χαρακτηριστικό πανηγυρισμό τουρκικής «κατάκτησης» ένα σοβαρό ερώτημα περιμένει απάντηση: Όταν ο Ερντογάν ευχόταν ο Θεός να δωρίσει στους Τούρκους «πολλές άλλες ευτυχείς κατακτήσεις», ποια άλλα μη τουρκικά εδάφη ελπίζει να «κατακτήσει»;

Ο Burak Bektil, από τους κορυφαίους Τούρκους δημοσιογράφους, απολύθηκε πρόσφατα από την γνωστότερη τουρκική εφημερίδα, για τα άρθρα του στο Gatestone επί των εξελίξεων στην Τουρκία.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

(Αφιερώνεται σε ξένους και  παρά-ξενους «εθνικούς συμβούλους» πρωθυπουργού και Τσίπρα –και σε «συμμάχους και εταίρους»)
Réseau International/  17 juin 2020    
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού
Η Τουρκία έχει ένα σχέδιο για την εισβολή στην Ελλάδα και στην Αρμενία, αναφέρει η ηλεκτρονική εφημερίδα Nordic Monitor σε μια νέα αποκάλυψή της.
Σύμφωνα με μιαν έκθεση Power Point, που διατύπωσε το Γενικό Επιτελείο προς εξέταση στην εσωτερική κατάστρωση σχεδίων, το τουρκικό σχέδιο για την εισβολή στην Ελλάδα υπάρχει τουλάχιστον από τις 13 Ιουνίου 2014, υπό την κωδική ονομασία «TSK Çakabey Harekât Planlama Direktifi » προς τιμήν του Chaka Bey, ενός Σελτζούκου Τούρκου, ο οποίος κατέλαβε τα νησιά Λέσβος, Σάμος, Χίος και Ρόδος, τα οποία αμέσως ανακατέλαβε η Βυζαντινή Αυτοκρατορία, με τον στρατηγό Κωνσταντίνο Θαλασσινό, καταστρέφοντας εντελώς τον Σελτζουκικό στόλο.
Το Nordic Monitor γράφει ότι τα έγγραφα βρέθηκαν σε έναν δικαστικό φάκελο, στην τουρκική πρωτεύουσα, όπου ο ανακριτής Serdar Coşkun, ένας έμπιστος του  Ταγίπ Ερντογάν, φαίνεται να ξέχασε να αποσύρει τα διαβαθμισμένα έγγραφα προτού καταθέσει τον φάκελο στο δικαστήριο. Είχαν κατασχεθεί στο μέγαρο του Γενικού Επιτελείου κατά την έρευνα για το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 2016.
Μια φωτογραφική απεικόνιση (diapositive) του μυστικού εγγράφου απαριθμεί τα επιθετικά στρατιωτικά σχέδια της Τουρκίας εναντίον της Ελλάδας και της Αρμενίας, με τις αντίστοιχες ημερομηνίες της κατάστρωσής τους.
Διαπιστώθηκε ότι τα έγγραφα, συμπεριλαμβανομένου του σχεδίου εισβολής στην Ελλάδα, είχαν κυκλοφορήσει μεταξύ των κυριωτέρων διοικητών του Γενικού Επιτελείου, επειδή χρησιμοποιούν ένα σύστημα ασφαλούς ηλεκτρονικής επικοινωνίας. Ο ανακριτής Serdar Coşkun διέταξε τους στρατιωτικούς να αποστείλουν αντίγραφα όλων των ηλεκτρονικών μηνυμάτων, ακόμη και των κρυπτογραφημένων, που μεταδόθηκαν στους δυο μήνες που προηγήθηκαν της  1ης Αυγούστου 2016.
Το έγγραφο δεν περιλαμβάνει στοιχεία για τις λεπτομέρειες του σχεδίου, εκτός του ονόματός του και της ημερομηνίας επικαιροποίησής του. Οι λεπτομέρειες της εισβολής θα είχαν χαρακτηριστεί «αυστηρώς απόρρητον» (« top secret ») και ως τέτοιες δεν μπορούσαν να διακινηθούν με το σύστημα Ιντρανέτ από τους χειριστές του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου του τουρκικού στρατού.
Τα έγγραφα επιβεβαιώνουν αυτό που η ιστοσελίδα Nordic Monitor είχε προηγουμένως αναφέρει σχετικά με την Αρμενία. Μια επιχείρηση υπό την κωδική επωνυμία« Altay », που ήταν το όνομα στρατιωτικής επίθεσης κατά της Αρμενίας σε ένα άλλο έγγραφο, εντάχθηκε επίσης στον φάκελο του ανακριτή Serdar Coşkun. Το ίδιο όνομα επιχείρησης αναφέρθηκε επίσης στην έκθεση Power Point.
Το Nordic Monitor είναι μια ηλεκτρονική εφημερίδα ειδήσεων με ευρύ αναγνωστικό κοινό, διευθυνόμενη από το Nordic Research and Monitoring Network, με έδρα την Στοκχόλμη. Καλύπτει τα ακραία θρησκευτικά, ιδεολογικά και εθνικά κινήματα και τις ριζοσπαστικές ομάδες, με ιδιαίτερη έμφαση στην Τουρκία
source : https://fr.news-front.info

του John Ross*  R.T.12 May, 2020    1300w


[Βλάσφημο κείμενο, βάναυσα προκλητικό για τους θεματοφύλακες και τους πιστούς της Δυτικής γεωπολιτικής θεολογίας και αφόρητα περιφρονητικό για τους κανόνες του ορθού πολιτικού λόγου, το κατωτέρω άρθρο, πρωτάκουστων ως τώρα και εφιαλτικών προρρήσεων για τις γεωπολιτικές συνέπειες της μάστιγας του κορωναϊού, αξίζει ωστόσο της ανάγνωσης των επιτελών της πολιτικό-ιατρικής στρατηγικής αλλά και της περιέργειας του απλού πολίτη.]

Μετάφραση/Εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

Η αποτυχία της κυβέρνησης Τραμπ να αξιολογήσει σοβαρά τον Κορωναϊό όχι μόνο θα προκαλέσει χιλιάδες αδικαιολόγητους θανάτους, αλλά θα μπορούσε να αλλάξει δραστικά τον πολιτικό χάρτη του κόσμου.
Οι ΗΠΑ είναι τώρα μια θανάσιμη απειλή για κάθε άνθρωπο στον πλανήτη – αυτό είναι το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της απόφασης της Ουάσιγκτον να άρει τα πολύ περιορισμένα μέτρα εγκλεισμού, παρά το γεγονός ότι ο ιός εξακολουθεί να μαίνεται εντός των αμερικανικών συνόρων.
Στο εσωτερικό αυτό θα σημάνει τον θάνατο δεκάδων χιλιάδων περισσότερων Αμερικανών, δημιουργώντας έναν απολογισμό θυμάτων συγκρίσιμο μόνο με την επιδημία της ισπανικής γρίπης του 1918 και του Εμφυλίου Πολέμου. Αλλά στις διεθνείς συνέπειες θα δούμε τον κόσμο να διχάζεται σε δύο ζώνες.
 Η πρώτη, με κέντρο την Ασία και τον Δυτικό Ειρηνικό, περιλαμβάνουσα την Αυστραλία και την Νέα Ζηλανδία, έχει βασικά θέσει τον κορωναϊό υπό έλεγχο. Αλλά η δεύτερη ζώνη, με επίκεντρο τις ΗΠΑ, με λίγες χώρες όπως η Βραζιλία, η Σουηδία και η Βρετανία ευθυγραμμισμένες, έχει άρει στην ουσία οποιαδήποτε προσπάθεια να  σταματήσει την μετάδοση του κορωναϊού. 
Μολονότι ορισμένες αμερικανικές πολιτείες αντιστέκονται αποφασιστικά στην πολιτική της κυβέρνησης, δεν διαθέτουν την ισχύ της ομοσπονδιακής εξουσίας. Η ομοσπονδιακή πολιτική των ΗΠΑ θα επιτρέψει ουσιαστικά στον κορωναϊό να εξαπλώνεται χωρίς αποτελεσματικόν έλεγχο μέχρι τις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου, οι οποίες θα δώσουν την ευκαιρία απομάκρυνσης της παρούσας κυβέρνησης.
Η διεθνής κατάσταση απεικονίζεται πολύ καθαρά με τα κατά κεφαλήν ποσοστά θανάτων. Μέχρι στιγμής, γραφής του παρόντος, οι περισσότερες χώρες της Ασίας/Δυτικού Ειρηνικού πέτυχαν να εκριζώσουν ή να περιορίσουν τον ιό: Ο μέσος αριθμός ημερήσιων θανάτων  στο εκατομμύριο κατοίκων στην Κίνα είναι μηδέν, στην Νότιο Κορέα 0,01, στην Αυστραλία 0,01, στην Νέα Ζηλανδία 0,03. Εντωμεταξύ, στις ΗΠΑ είναι 5,07 στο εκατομμύριο και στην Βρετανία 7,01 θάνατοι στο εκατομμύριο.
Διαφορετικές στρατηγικές, Διαφορετικά αποτελέσματα.
Αυτά τα στοιχεία αποδεικνύουν ότι  εφαρμόζονται δύο εντελώς ασυμβίβαστες στρατηγικές για την αντιμετώπιση του κορωναϊού.
Η πρώτη, στην Ασία, τον Δυτικό Ειρηνικό και τμήματα της Ανατολικής Ευρώπης, μπορεί να χαρακτηριστεί «στρατηγική εκρίζωσης» και χρησιμοποιεί αυστηρά μέτρα εγκλεισμού και ελέγχου εισόδων στην χώρα, για να μειώσει τα κρούσματα του ιού στο μηδέν ή κοντά στο μηδέν. Η επιτυχία αυτής της στρατηγικής, που αποδεικνύεται με τα στατιστικά στοιχεία, δείχνει αξιόπιστα ότι, τουλάχιστον σε ανεπτυγμένες χώρες, κάθε απόπειρα να υποστηριχτεί ότι ο κορωνοϊός δεν μπορεί να εξαλειφθεί είναι εσφαλμένη.
 Η δεύτερη προσέγγιση, που ακολουθείται σαφέστερα από την αμερικανική κυβέρνηση, συνίσταται στο να αφήνεται ο κορωναϊός να διασπείρεται στον πληθυσμό, χωρίς αποτελεσματικόν έλεγχο, πράγμα που σημαίνει εκατοντάδες χιλιάδες θανάτους.

Σχεδόν καμιά κυβέρνηση δεν τολμά να μιλήσει πλέον για την στρατηγική της «ανοσίας του κοπαδιού», που ακολουθήθηκε αρχικά στην Βρετανία, λόγω της αποστροφής που προκαλεί με τον τεράστιο αριθμό θυμάτων που συνεπάγεται.
Αλλά στην πραγματικότητα, αυτή παραμένει η πολιτική που εφαρμόζεται στις ΗΠΑ και σε λίγες ακόμη χώρες, όπως η Βραζιλία, η Σουηδία και η Βρετανία – αφού δεν εφαρμόζουν γνήσια αποτελεσματικά μέτρα για να θέσουν τον κορωναϊό υπό πλήρη έλεγχο.
΄Ενας Κόσμος Κομμένος στα Δύο
Προκύπτει όμως έτσι, σαν αναπόφευκτο αποτέλεσμα, ένα κόσμος διχασμένος σε  μιαν «καθαρή, υγιεινή ζώνη» της Ασίας/ Δυτικού Ειρηνικού και κάποιων χωρών της Ανατολικής Ευρώπης, και μια «ανθυγιεινή/μολυσματική ζώνη», στις ΗΠΑ και τμήματα της Δυτικής Ευρώπης..
Κυβερνήσεις μπορεί να βλέπουν διαβατήρια ανοσίας σαν μέσο ανοίγματος των κοινωνιών, αλλά  αυτά αποτελούν μιαν βουτιά στον ολοκληρωτισμό.                                                                

Αυτές οι δύο ζώνες διασυνδέονται φυσικά στον ίδιο πλανήτη. Και αυτό σημαίνει ότι κάθε αεροπλάνο και κάθε πλοίο από τις ΗΠΑ θα αποτελεί θανάσιμη απειλή για τον πληθυσμό οποιασδήποτε χώρας στην  οποία θα φτάνει. Οι χώρες Ασίας/Δυτικού Ειρηνικού αντιμετωπίζουν τώρα ένα πραγματικό ενδεχόμενο μόλυνσης από τον ιό των ΗΠΑ. Και οποιεσδήποτε άλλες περιοχές του κόσμου εκτός αυτών των δύο ζωνών αντιμετωπίζουν μιαν επιλογή μεταξύ ζωής και θανάτου  εντός ολίγων εβδομάδων. Ο κύριος παγκόσμιος μηχανισμός μετάδοσης του κορωναϊού ήταν οι αεροπορικές μεταφορές. Είναι γρήγορες αλλά δαπανηρές, σε συγκριτικά διεθνείς όρους. Κατά συνέπεια οι περισσότερο πληγείσες χώρες ήταν η Κίνα -όπου εκδηλώθηκε η πανδημία και που είναι μια σχετικά προηγμένη αναπτυσσόμενη χώρα- και οι ανεπτυγμένες χώρες –Δυτική Ευρώπη και ΗΠΑ.
Λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες – στην Αφρική, στο μεγαλύτερο μέρος της Λατινικής Αμερικής και σε τμήματα της Ανατολικής Ευρώπης –που δεν είναι σε τόσο εντατική αεροπορική διασύνδεση, μόνο τώρα συνειδητοποιούν τις καταστροφικές δυνατότητες του κορωναϊού. Μέχρι τώρα στις περισσότερες χώρες αυτών περιοχών ο αριθμός των  κρουσμάτων και των θανάτων είναι ακόμη χαμηλός –όχι πολύ μεγαλύτερος από όσο στην Ασία/Δυτικό Ειρηνικό. Θα παραμείνουν τώρα αυτές οι χώρες ευθυγραμμισμένες με τις υγιείς/περιορισμένων θανάτων περιοχές της Ασίας/Δυτικού Ειρηνικού, ή θα συρθούν μέσα στην ανθυγιεινή ζώνη πολλών θανάτων, των ΗΠΑ;
Η επιλογή έχει μείζονες γεωπολιτικές και εσωτερικές πολιτικές συνέπειες. Μέχρι τώρα, χώρες που διεθνώς συντάσσονταν με τις ΗΠΑ, ήταν συνηθισμένες να απειλούνται με οικονομική πίεση. Για παράδειγμα οι ΗΠΑ επιχείρησαν να αναγκάσουν την Γερμανία να εγκαταλείψει τον αγωγό αερίου Nord Stream 2 από την Ρωσία, παρά το γεγονός ότι αυτός προσφέρει τον χαμηλότερου κόστους ενεργειακό εφοδιασμό της χώρας. Οι ΗΠΑ προσπάθησαν επίσης να πείσουν κάθε έθνος να μην χρησιμοποιήσει την κινεζική Huawei στην ανάπτυξη του τηλεπικοινωνιακού συστήματος 5G, με πολύ μικρή επιτυχία ως τώρα.
Οι ΗΠΑ είναι το κέντρο της νόσου
Αλλά τώρα οι κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο αντιμετωπίζουν τις ΗΠΑ ως την εστία μιας νόσου που απειλεί την υγεία στην χώρα τους. Υπάρχει επίσης το ενδεχόμενο οι Αμερικανοί να αντιστέκονται σε μέτρα παρεμπόδισης μεταφορών από τις ΗΠΑ που απειλούν την διασπορά του ιού.
Και οι συνέπειες δεν είναι μόνο ιατρικές, αλλά και πολιτικές. Κάθε κυβέρνηση που αποτυγχάνει να ελέγξει τον κορωναϊό λόγω αμερικανικής πίεσης θα αντιμετωπίζει την απειλή να αποσταθεροποιηθεί από τις κοινωνικές συνέπειες. Η προβολή των ΗΠΑ ως της μεγαλύτερης εστίας της νόσου του κορωναϊού στον κόσμο θα έχει έτσι πολιτικές συνέπειες σε κάθε χώρα.
Στο εσωτερικό τους, οι ΗΠΑ θα εκφράσουν την κρίση τους για τον  κυβερνητικό χειρισμό της κρίσης του κορωναϊού στις προεδρικές εκλογές. Η επίδραση του ιού στην αμερικανική πολιτική θα είναι τεράστια. Δεν είναι απλά το θέμα των δεκάδων χιλιάδων Αμερικανών που είναι τώρα βέβαιο πως θα προστεθούν στους νεκρούς. Ο ιός εξαπλώνεται από τις αρχικές του εστίες στις μεγαλουπόλεις στις μικρότερες πόλεις και στις αγροτικές περιοχές. Θα πλήξει εκατομμύρια Αμερικανούς, αφού κάθε μετάβαση σε σουπερμάρκετ θα αποτελεί μια πιθανή θανάσιμη εμπειρία.
Θα υπάρξουν επίσης δεινές συνέπειες για την διεθνή οικονομία. Οι ΗΠΑ ήδη εισέρχονται στην μεγαλύτερη οικονομική ύφεση από την Μεγάλη Οικονομική Κρίση. Αλλά επειδή οι χώρες της Ασίας/Δυτικού Ειρηνικού έχουν θέσει τον ιό υπό έλεγχο, αυτές μπορούν να αρχίσουν την επανεκκίνηση των οικονομιών τους.
Αυτό σημειώθηκε όχι μόνο στην Κίνα, αλλά και από σημαντικούς Δυτικούς οργανισμούς ερεύνης. Η μονάδα Ιντέλιζενς του Εκόνομιστ έγραφε στην τελευταία έκθεσή της για τον κορωναϊό: «Η Κίνα, χάρις στο γεγονός ότι βγήκε πρώτη από την κρίση, θα είναι και η πρώτη στον δρόμο για την ανόρθωση… Η Κίνα και άλλες γοργά αναπτυσσόμενες οικονομίες στην Ασία είναι πιθανότερο να γνωρίσουν μιαν ταχύτερη ανόρθωση, βασιζόμενη στα υποκείμενα πλεονεκτήματα των ισχυρών επενδύσεων, των επινοήσεων και της αύξουσας παραγωγικότητας. Η πανδημία πρόκειται επομένως να επιταχύνει μάλλον την αναπροσαρμογή της ισορροπίας στην διεθνή οικονομική δύναμη, από την Δύση στην Ανατολή, κατά τα προσεχή χρόνια.»
Αυτές οι οικονομικές και γεωπολιτικές αλλαγές που προκαλεί ο κορωναϊός θα είναι βαθειές. Αλλά ακόμη προτού εκτυλιχθούν, κάθε χώρα στις προσεχείς ημέρες και εβδομάδες αντιμετωπίζει μιαν επιλογή που θα επηρεάσει κρίσιμα το μέλλον της.
Η αμερικανική κυβέρνηση ξεκίνησε σε μια πορεία που είναι βέβαιο πως θα επισύρει μαζικούς θανάτους στο εσωτερικό και θα καταστήσει την χώρα σε παγκόσμια κεντρική εστία της πανδημίας. Οι πολίτες της θα αποφασίσουν προς τα τέλη του χρόνου αν αποδέχονται αυτήν την επιλογή. Αλλά το μεγαλύτερο ερώτημα είναι αν θα της επιτραπεί να μολύνει όλο τον κόσμο.

*Ο John Ross είναι διακεκριμένος εταίρος του ΙνστιτούτουΤσονγιάγκ Οικονομικών Σπουδών, του Πανεπιστημίου Ρενμίν της Κίνας και πρώην διευθυντής οικονομικής και επιχειρηματικής πολιτικής του Δήμου του Λονδίνου.


Το αεροπλανοφόρο Harry S. Truman στον Ατλαντικό ωκεανό

Zero Hedge, 01/05/2020
Μετάφραση Μ. Στυλιανού

Το αμερικανικό ναυτικό κρατεί τα πολεμικά πλοία με πλήρωμα αλώβητο από την επιδημία του κορωναϊού σε παρατεταμένη αποστολή, χωρίς ημερομηνία λήξης και χωρίς προσέγγιση σε λιμένες, εν μέσω επιδεινούμενης κρίσης στα υπόλοιπα σκάφη, όπως αναφέρει το Ρώϋτερ:

Οποιασδήποτε ημέρα της εβδομάδας το αμερικανικό αεροπλανοφόρο Χάρυ Τρούμαν βρίσκεται ανοιχτά της ανατολικής ακτής των ΗΠΑ, ίσως μεταξύ της Βιρτζίνια και της Φλωρίδας. Τα μέλη του πληρώματός του λαχταρούν να πάνε στα σπίτια τους και στην οικογένειά τους. Αλλά δεν μπορούν. Είναι απλά πολύ πολύτιμα αυτήν την ώρα.

Και αυτό επειδή το αεροπλανοφόρο Τρούμαν είναι ένα «καθαρό» σκάφος, ελεύθερο από τον κορωναϊό, χάρις σε μιαν μακρύτερη της αναμενόμενης αποστολή, που άρχισε τον Νοέμβριο. Η αποστολή αυτή κράτησε το ετοιμοπόλεμο πλήρωμα των 4.500 ατόμων εκτός βολής της πανδημίας που προκαλεί ορυμαγδό αλλού στο ναυτικό.

Μέχρι σήμερα τουλάχιστον τέσσερα αμερικανικά αεροπλανοφόρα -τα Θέοντορ Ρούζβελτ, Ρόναλντ Ρέιγκαν, Καρλ Βίνσον και Νίμιτς- έχουν αναφέρει κρούσματα κορωναϊού που παραλύουν την λειτουργία τους. Χαρακτηριστικά, το Ρούζβελτ πριν ένα μήνα είχε μετακληθεί από την αρχική αποστολή του στον Δυτικό Ειρηνικό ωκεανό και τώρα αναφέρεται με 1.102 ναύτες φορείς του κορωναϊού.

Το Ρώυτερ αναφέρει επίσης ότι Αμερικανοί αξιωματούχοι επιβεβαίωσαν ότι περισσότερα από 24 πολεμικά είναι ελλιμενισμένα με πληρώματα μολυσμένα από τον κορωναϊό.

Και το πυραυλοφόρο USS Kidd, που έφθασε προ ημερών στο Σαν Ντιέγκο, είχε τουλάχιστον 78 αρρώστους μεταξύ των 330 ναυτικών, η περίπου το 25% του πληρώματος, αναφέρει η εφημερίδα San Diego Union-Tribune.

Είχαμε σημειώσει τον περασμένο μήνα ότι τα κινεζικά κρατικά μέσα ενημέρωσης έδειχναν να χαίρονται για την ακύρωση των αποστολών αμερικανικών αεροπλανοφόρων και άλλων πολεμικών που έχουν πληγεί από την πανδημία, ενώ το κινεζικό ναυτικό πρόσφατα εκόμπαζε ότι οι δικές του δυνάμεις «δεν έχουν πληγεί».



Το πυραυλοφόρο αντιτορπιλικό USS Kidd καταπλέει στο Σαν Ντιέγκο, στις 28 Απριλίου.

«Αυτή είναι αληθινά μια εξωκοσμική κατάσταση για μας», είπε σε τηλεφωνική συνέντευξη στο Ρώϋτερ ο κυβερνήτης του αεροπλανοφόρου Τρούμαν, Καβόν Χακιμζαντέχ. Το άγχος αυξάνεται μεταξύ του πληρώματος γι’ αυτό που βασικά γίνεται μια αόριστης διάρκειας αποστολή, με αβεβαιότητα για το πότε θα γυρίσουν στο λιμάνι, καθώς οι οικογένειές τους στην πόλη υπόκεινται στις διαταγές του εγκλεισμού στα σπίτια τους.
«Τα μέλη του πληρώματος, που ρωτήθηκαν από το Ρώυτερ, δήλωσαν ότι καταλαβαίνουν πως το αεροπλανοφόρο αναγκάζεται να παραμείνει στο πέλαγος για να διατηρήσει την πολεμική του ετοιμότητα», συνεχίζει το Ρώυτερ. « Ο ιός παρέλυσε ένα άλλο αεροπλανοφόρο, το Θέοντορ Ρούζβελτ, μολύνοντας περισσότερους από 1100 ναύτες του.»

Και επιπλέον, «όντας τόσο κοντά στο σπίτι τους, οι ναύτες σκέφτονται συνεχώς το άγχος που ζουν οι οικογένειές τους στις ΗΠΑ, όπου μέσα σε λίγους μήνες ο αριθμός των νεκρών από τον κορωναϊό –τουλάχιστον 62.000- ξεπερνά τον αριθμό των Αμερικανών που σκοτώθηκαν στον πόλεμο του Βιετνάμ.»

Εάν αυτό το αλλόκοτο σενάριο, ενός ολόκληρου πληρώματος να σέρνεται χωρίς όριο στα κύματα λόγω μιας πανδημίας που ερειπώνει έναν πολιτισμό, θυμίζει κάτι, το ρεπορτάζ περιλαμβάνει αυτήν την κάπως φαντασμιακή υπόμνηση από το Χόλυγουντ.

Ένα τηλεοπτικό φιλμ, πολύ δημοφιλές στο πλήρωμα του αεροπλανοφόρου Τρούμαν, είναι το «Τελευταίο Πλοίο». Παρουσιάζει ένα αμερικανικό αντιτορπιλικό στην ανοικτή θάλασσα, σε σιγή ραδιοφώνου, ενώ μια τρομακτική πανδημία ερημώνει τον κόσμο

Ο υπαξιωματικός Κέβιν Ντούμπλιν είπε στο Ρώυτερ ότι ένας συνάδελφός του τού παρατήρησε για την κατάστασή τους:

« Ρε φίλε. Αυτό με εμάς είναι σαν την ταινία Το τελευταίο πλοίο».

«Όχι- του είπε ο Ντούμπλιν- δεν είναι, αφού το ναυτικό έχει πολλά πλοία.»

Αναμφίβολα υπάρχουν και άλλα «καθαρά» πολεμικά εκεί έξω, ώστε είναι πολύ πιθανό ότι θα αυξηθεί ο αριθμός αυτών που θα τεθούν σε αποστολή αορίστου χρόνου στις θάλασσες.

Και αυτό κάτω από την εντατική εποπτεία ανταγωνιστών της Αμερικής, ιδιαίτερα της Κίνας και της Ρωσίας, ενδιαφερόμενων να δουν πόσο σοβαρές θα είναι οι συνέπειες για την ετοιμότητα και τις επιχειρήσεις στο ναυτικό και στο υπουργείο Αμύνης.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Publié par wikistrike.com sur 2 Mai 2020
Μετάφραση Μ. Στυλιανού

Υψηλόβαθμοι απόστρατοι Γάλλοι στρατιωτικοί, μέλη του Ομίλου Αμυντικού Στοχασμού, κρίνουν ότι η Γαλλία θα μπορούσε να «σημάνει την αφύπνιση της λογικής», εάν αρνηθεί να συμμετάσχει στα προσεχή γυμνάσια του ΝΑΤΟ στα ρωσικά σύνορα.

« Τι πρέπει να κάνουμε για να ελευθερωθούμε από την αμερικανική λαβή και να εγκαινιάσουμε μια επαναπροσέγγιση με την Μόσχα;» διερωτώνται υψηλόβαθμοι Γάλλοι απόστρατοι αξιωματικοί, συγκεντρωμένοι στους κόλπους του Ομίλου Στοχασμού των τριών όπλων, με διακήρυξή τους που δημοσιεύθηκε στο capital.fr.

Οι συντάκτες της διακήρυξης ανησυχούν για την συμμετοχή της Γαλλίας στα προσεχή μεγάλα στρατιωτικά γυμνάσια του ΝΑΤΟ με την ονομασία Defender Europe 2020. Υποστηρίζουν ότι η οργάνωση αυτών των γυμνασίων «κάτω από την μύτη της Μόσχας» αποτελεί «πολιτικό λάθος, στα όρια της ανεύθυνης πρόκλησης.»
«Η συμμετοχή σε αυτά τα γυμνάσια αποκαλύπτει μια τυφλή ευθυγράμμιση, που σημαίνει την ανησυχητική απώλεια της στρατηγικής ανεξαρτησίας μας», τονίζουν, επικαλούμενοι και την «παγκόσμια μάστιγα», που «υπενθυμίζει το βάρος της θέσης μας στο ευρωασιατικό σύνολο, του οποίου η Ρωσία είναι πατρογονικός άξονας».

«Μια πνευματική καταληψία»

Κατά τους υπογράφοντες την διακήρυξη στρατηγούς, «για μιαν ευρωπαϊκή χώρα που έχει ήδη πληγεί από άλλες απειλές, το να πάει να χειρονομεί στρατιωτικά, υπό τις διαταγές της Ουάσιγκτον, στα σύνορα της Ρωσίας […] εκδηλώνει τουλάχιστον μιαν πνευματική παράλυση, στα όρια της απώλειας του ενστίκτου αυτοσυντήρησης.»

Υπογραμμίζουν ότι «οι καταγγελίες που […] αναφέρουν πως η Αμερική συντηρεί μιαν εκτός χρόνου νοοτροπία ψυχρού πολέμου δεν στερούνται ευστοχίας.»

Ταυτόχρονα οι απόστρατοι Γάλλοι στρατηγοί υπογραμμίζουν ότι ο Ντόναλντ Τραμπ, σε αντίθεση με την κυβέρνησή του δείχνει να ευνοεί μιαν επαναπροσέγγιση με την Μόσχα. Ωστόσο, κατά την εκτίμησή τους, είναι μάλλον «αυταπάτη» να πιστεύουμε ότι οι ΗΠΑ θα μεταβάλουν «την στάση τους ως επικυρίαρχου των μελών της συμμαχίας και την αναχρονιστική εχθρότητά τους κατά της Ρωσίας

« Ήρθε η ώρα»

Ενώπιον της σημερινής πραγματικότητας πιστεύουν ότι ήρθε η ώρα «να ασκηθεί μια πίεση στην Ουάσιγκτον με την έναρξη ενός στρατηγικού διαλόγου με την Μόσχα».

«Εάν η Γαλλία αποφάσιζε να μη συμμετάσχει σε κάποια γυμνάσια του ΝΑΤΟ στις πύλες της Ρωσίας […] θα ενεργοποιούσε το ξυπνητήρι της λογικής ] εισηγούνται οι πρώην υψηλόβαθμοι Γάλλοι στρατιωτικοί στην διακήρυξή τους, που καταλήγει με ένα γνωμικό του Σαρλ Ντε Γκωλ, ότι η Ευρώπη «δεν μπορεί να είναι ένα μίγμα λαών», αλλά «μπορεί και πρέπει να οδηγήσει στην συστηματική προσέγγισή τους».




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Moon of Alabama, Russia Insider, 30, 4, 20
Μετάφραση: Μ.Στυλιανού

Ο Υποψήφιος Σουλτάνος της Τουρκίας είπε στην Κεντρική Τράπεζα της χώρας να διατηρήσει την αξίας της Τουρκικής Λίρας σε επίπεδο κατώτερο των 7 λιρών στο δολάριο.

Η κεντρική τράπεζα διατάχθηκε επίσης να μην αυξήσει τα επιτόκια. Η οικονομία πρέπει να παραμείνει σε τάση ανάπτυξης.

Αυτό αφήνει στην τράπεζα μιαν μοναδική επιλογή. Την υποχρεώνει να ξοδέψει τα αποθέματά της σε ξένο συνάλλαγμα για να αγοράσει τουρκικές λίρες στην ανοικτή αγορά για να ανακόψει την περαιτέρω πτώση της αξίας της λίρας. Δυστυχώς αυτά τα αποθέματα είναι περιορισμένα


Ο ρυθμός πώλησης των συναλλαγματικών αποθεμάτων επιταχύνθηκε λόγω αδυναμίας της τουρκικής κεντρικής τράπεζας. Οικονομολόγοι της TD Securities υπολογίζουν ότι η Κεντρική Τράπεζα της Τουρκίας θα εξαντλήσει τα καθαρά συναλλαγματικά αποθέματά της αυτήν την εβδομάδα.

«Με τον σημερινό ρυθμό, υπολογίζουμε ότι το σύνολο των αποθεμάτων θα έχει εξαντληθεί το αργότερο την 3η εβδομάδα του Σεπτεμβρίου και το νωρίτερο την 3η εβδομάδα του Ιουλίου.»

«Και προτού εξαντληθούν όλα τα μέσα ανάσχεσης, νομίζουμε ότι η κεντρική τράπεζα θα ανεβάσει δραματικά τα επιτόκια και θα επιβάλει σκληρούς ελέγχους κεφαλαίων . Η Τουρκία μπορεί επίσης να ζητήσει πολύπλευρη βοήθεια, εάν αυτές προβλέψεις επαληθευτούν.»

Υπό την κυβέρνηση Ερντογάν, η τουρκική βιομηχανία επωμίσθηκε μεγάλα χρέη σε αμερικανικά δολάρια. Τα χρέη αυτά έπρεπε να εξοφληθούν σε ξένο συνάλλαγμα. Μια βυθιζόμενη λίρα θα καταστήσει πολύ δύσκολη την εξόφληση δανείων σε ξένο συνάλλαγμα. Υψηλά επιτόκια θα καταστήσουν ακριβότερο τον τοπικό καταναλωτικό δανεισμό και θα μειώσουν την εσωτερική ζήτηση. Την ντοπαρισμένη με δάνεια άνθηση που παρασκεύασε ο Ερντογάν τα τελευταία χρόνια θα ακολουθήσει τώρα μια σοβαρή κρίση.

Αυτό μπορεί να κόψει την όρεξη του Ερντογάν για νέες περιπέτειες στην Συρία και στην Λιβύη. Το Κατάρ, ο εταίρος του σε αυτά τα εγκλήματα, έχει τα δικά του προβλήματα λόγω της βαθειάς πτώσης στις τιμές του πετρελαίου. Την τελευταία φορά που η τουρκική λίρα τελούσε υπό πίεση ο Ερντογάν έλαβε ένα μεγάλο δάνειο από το Κατάρ. Τώρα όμως το ίδιο το Κατάρ πρέπει να δανειστεί δισεκατομμύρια για να μην βουλιάξει.

΄Ετσι μένει το ΔΝΤ σαν η μόνη πηγή από όπου μπορεί ο Ερντογάν να αντλήσει φρέσκο χρήμα. Τα δάνεια του ΔΝΤ συνοδεύονται από όρους, στον καθορισμό των οποίων οι ΗΠΑ έχουν αποφασιστικό ρόλο.

Μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι η κυβέρνηση Τραμπ θα βάλει «όρους», που στον Ερντογάν δεν θα αρέσουν –καθόλου.

Αυτή η κατάσταση δημιουργεί μιαν νέαν ευκαιρία για την Ρωσία.

Ο Πούτιν μπορεί να προσφέρει στον Ερντογάν ένα χέρι βοήθειας και μερικά δισεκατομμύρια δολάρια σε δάνεια από τα πλούσια αποθέματα της Ρωσίας, για να τον θέσει τελικά υπό έλεγχο.

Γενικά μας επιφυλάσσονται μερικές ενδιαφέρουσες εξελίξεις






Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του RON PAUL • APRIL 27, 2020

[Πολλές δεκάδες Αμερικανοί και Ευρωπαίοι διανοούμενοι, με άρθρα τους στα μέσα ελεύθερης ενημέρωσης, προειδοποιούν για τις ενδεχόμενες «παράπλευρες απώλειες» στον τομέα των ατομικών ελευθεριών, με τον πειρασμό (ή και τα σχέδια) μιας παγκόσμιας ολιγαρχίας να κεφαλαιοποιήσει την ψυχολογία πανικού και συνθηκολόγησης των πληθυσμών στο καθεστώς πολιορκίας και κρατικής αυθαιρεσίας που επέβαλε η πανδημία του κορωνοϊού, την γένεση της οποίας πολλοί επίσης σοβαροί αναλυτές καταγγέλλουν ως προϊόν εργαστηρίων καλλιέργειας «όπλων βιολογικού πολέμου.» Του παρόντος δείγματος αυτής της αρθρογραφίας συντάκτης είναι προσωπικότητα κύρους, πρώην διακεκριμένο μέλος της αμερικανικής Βουλής, πρώην ανεξάρτητος υποψήφιος πρόεδρος των ΗΠΑ, ιδρυτής ομώνυμου ινστιτούτου υπεράσπισης των ατομικών ελευθεριών και γιατρός στο επάγγελμα - ιδιότητες που καθιστούν το μήνυμά του άξιο σοβαρής προσοχής.]

Μετάφραση/εισαγωγή Μιχαήλ Στυλιανού

Κατά την πρώτη μου εβδομάδα στην Βουλή το 1976, έριξα την μία από τις δύο μοναδικές ψήφους εναντίον ενός νομοσχεδίου για την χρηματοδότηση προγράμματος εμβολιασμού κατά της επιδημίας της γρίπης των χοίρων. Αυτή η επιδημία κυριαρχούσε τότε στους τίτλους της δημοσιότητας και οι περισσότεροι στην Ουάσιγκτον ήταν αλλόφρονες «να κάνουν κάτι» για την αντιμετώπιση του ιού.

Δυστυχώς, το κατασκευασμένο βιαστικά και προωθημένο αμέσως στην παραγωγή εμβόλιο κατά της γρίπης των χοίρων δεν ήταν μόνο αναποτελεσματικό, ήταν και επικίνδυνο. Περί τα 50 άτομα που έκαναν αυτό το εμβόλιο προσβλήθηκαν στην συνέχεια από το σύνδρομο Guillain-Barré, μια μορφή παράλυσης δυνητικά θανατηφόρας. Κατά την διαπίστωση εμπειρογνώμονα του Κέντρου Ελέγχου Ασθενειών, τα κρούσματα αυτού του συνδρόμου ήταν τετραπλάσια μεταξύ αυτών που έκαναν το εμβόλιο κατά της γρίπης των χοίρων από όσα στον υπόλοιπο πληθυσμό.

Αυτή η θλιβερή ιστορία μπορεί να επαναληφθεί σύντομα. Ακριβώς τώρα κυβερνήσεις και ιδιωτικές βιομηχανίες δουλεύουν εντατικά για να αναπτύξουν και να προωθήσουν γρήγορα ένα εμβόλιο κατά του κορωναϊού.

Ο ιδρυτής της Μικροσόφτ Μπιλ Γκέιτς, που είναι ένας μεγάλος χρηματοδότης αυτών των προσπαθειών, εισηγήθηκε να εφοδιάζεται κάθε εμβολιαζόμενος με ένα «ψηφιακό πιστοποιητικό» σε επιβεβαίωση του εμβολιασμού του. Ο Δρ. Άντονι Φώτσι ( σημ: προεδρικός σύμβουλος υγείας), γνωστός για τις λανθασμένες προαναγγελίες του, θέλει επίσης οι πολίτες να φέρουν κάποιαν απόδειξη πως έχουν εμβολιασθεί.


Μια άλλη απολυταρχική πρόταση που συζητείται για την αντιμετώπιση του κορωναϊού είναι να αναγκαστούν όλοι οι πολίτες να κατεβάσουν στο κινητό τους μιαν εφαρμογή που θα καταγράφει τις κινήσεις τους. Αυτό θα επιτρέπει σε κυβερνητικούς αρμοδίους να εντοπίζουν αυτούς που ίσως βρέθηκαν κοντά σε κάποιον που ίσως ήταν φορέας του κορωναϊού. Αυτή η αναγκαστική «επισήμανση επαφών» αποτελεί μιαν επίθεση κατά των ελευθεριών και του ιδιωτικού μας ασύλου.

Τα εμβόλια μπορούν να βελτιώσουν την υγεία. Για παράδειγμα, εμβόλια συνέβαλαν στην μείωση συχνότητας ασθενειών όπως η πολιομυελίτιδα. Αλλά δεν είναι όλα τα εμβόλια ασφαλή και αποτελεσματικά για όλους. Επιπλέον, ορισμένες μοντέρνες πρακτικές, όπως να δίνουν στα παιδιά πολλαπλά εμβόλια μονομιάς, μπορούν να προκαλέσουν προβλήματα υγείας. Το γεγονός ότι εμβόλια μπορούν να ωφελήσουν μερικούς ανθρώπους, ή ακόμη και τους περισσότερους, δεν δικαιολογεί τον κυβερνητικό εξαναγκασμό των πολιτών να εμβολιασθούν.

Δεν δικαιολογεί επίσης τον εμβολιασμό παιδιών παρά την θέληση των γονέων τους. Και ασφαλώς δεν δικαιολογεί τον περιορισμό ατόμων και οικογενειών σε υποχρεωτική καραντίνα, επειδή δεν έχουν «ψηφιακά πιστοποιητικά» που αποδεικνύουν ότι έχουν κάνει την ένεσή τους. Εάν κυβερνήσεις μπορούν να εξαναγκάσουν πολίτες να υποστούν ιατρική νοσηλεία, τότε τι θα τις εμποδίσει να υποχρεώνουν τους πολίτες να αγοράσουν ιατρικήν ασφάλιση, να τους επιβάλλουν τους όρους εργασίας τους και να τους απαγορεύουν να αποκτούν επιβλαβείς συνήθειες όπως το κάπνισμα ή το να πίνουν άβραστο γάλα.

Επίσης εάν οι κυβερνήσεις μπορούν να καταπατούν τις επιθυμίες των γονέων για την ιατρική περίθαλψη των παιδιών τους, τότε δεν υπάρχει εμπόδιο να σφετερίζονται οι κυβερνήσεις την γονική εξουσία και σε άλλους τομείς, όπως και η εκπαίδευση.

Υποστηρικτές των υποχρεωτικών εμβολίων και της ενισχυμένης επίβλεψης των πολιτών προσπαθούν να εκβιάσουν τον αμερικανικό λαό λέγοντας ότι ο αναγκαστικός εγκλεισμός κατ’ οίκον δεν μπορεί να τερματισθεί εάν δεν δημιουργήσουμε ένα κράτος ελεγχόμενης ιατρικής προστασίας , με την καθιέρωση του υποχρεωτικού εμβολιασμού. Ο αυξανόμενος αριθμός Αμερικανών που κουράστηκαν να μην μπορούν να πάνε στην δουλειά, στο σχολείο ή στην εκκλησία, ή ακόμη να πάνε τα παιδιά τους σε ένα πάρκο, επειδή έτσι διατάσσει η κυβέρνηση, οφείλουν να απορρίψουν αυτήν την «συναίνεση».

Αντίθετα θα πρέπει να αξιώσουν τον άμεσο τερματισμό των αποκλεισμών και την αποκατάσταση της ατομικής ευθύνης για την απόφαση πως θα προστατεύσουν καλύτερα την υγεία τους.



(Republished from The Ron Paul Institute by permission of author or representative)




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Zero Hedge,25/4/2020 Via The Strategic Culture Foundation
Μετάφραση: Μ. Στυλιανού

Η πανδημία του κορωναϊού πυροδοτεί προκλητικά άσεμνες διασωστικές επιδοτήσεις Δυτικών βιομηχανιών και εταιρειών και σωσίβια σε δισεκατομμυριούχους μεγιστάνες των επιχειρήσεων.

Είναι τερατώδες ότι εκατομμύρια εργαζομένων απολύονται από πολυεθνικές επιχειρήσεις, που σε επιβράβευση εισπράττουν τα χρήματα των φορολογουμένων. Πολλές δε από αυτές τις επιχειρήσεις έχουν αποθηκεύσει τρισεκατομμύρια δολάρια σε φορολογικούς παραδείσους και δεν εισφέρουν τίποτα στο κρατικό ταμείο. Ωστόσο αποζημιώνονται για την απώλεια κέρδους με το κλείσιμό τους λόγω της κρίσης του Κορωναϊού.

Γιατί όμως οι τράπεζες και οι πολύ μεγάλες επιχειρήσεις δεν υποχρεώνονται από τις κυβερνήσεις να πληρώνουν τους εργαζομένους τους που βρίσκονται σε αναρρωτική άδεια η δεν εργάζονται λόγω της καραντίνας;

Μα επειδή οι κυβερνήσεις είναι εξαγορασμένες και στην υπηρεσία των δισεκατομμυριούχων -του ενός τοις εκατό του πληθυσμού. Μερικοί από τους κυβερνώντες, όπως ο Ντόναλντ Τραμπ και ανώτερα μέλη του αμερικανικού κογκρέσου, είναι η ενσάρκωση αυτού του ενός τοις εκατό.

Το μεγαλύτερο όργιο διανομής κίβδηλου χρήματος συμβαίνει στις ΗΠΑ, όπου η κυβέρνηση Τραμπ και το κογκρέσο ενέκριναν την εκτύπωση τρισεκατομμυρίων δολαρίων για να στηρίξουν στα πόδια τους μεγάλες μετοχικές επιχειρήσεις και τράπεζες. Ταυτόχρονα, σε εκατομμύρια εργαζομένους και στις οικογένειές τους πετάγονται ψίχουλα.

Σε πέντε μόνο εβδομάδες ή ανεργία έπληξε το τρομακτικό πλήθος των 26,4 εκατομμυρίων ανθρώπων στις ΗΠΑ –και αυτό κατά τα επίσημα στοιχεία. Το πραγματικό σύνολο είναι αναμφίβολα πολύ μεγαλύτερο. Αναφέρεται ότι οι απώλειες θέσεων εργασίας ξεπέρασαν όλα τα κέρδη απασχόλησης που επιτεύχθηκαν στην τελευταία δεκαετία, μετά την οικονομική κρίση του 2008. Όπως και στην παρούσα κρίση, η αμερικανική κυβέρνηση είχε εφαρμόσει και κατά το 2008-2009, επεμβάσεις διάσωσης επιχειρήσεων και τραπεζών, με δαπάνη τρισεκατομμυρίου δολαρίων. Αλλά δεν φτούρησαν πολύ μέχρι την επόμενη κραιπάλη.

Στην πραγματικότητα αυτή είναι μια συνηθισμένη, σε όλο τον περασμένο αιώνα, πρακτική όπου η καταρρέουσα οικονομία διασώζεται από τις κυβερνήσεις, δαπάναις των εργαζομένων, των μικρών επιχειρήσεων και των φορολογουμένων. Οι επαναλαμβανόμενες σωστικές επεμβάσεις αποδεικνύουν ότι το σύστημα του ιδιωτικού κεφαλαίου και της υποτιθέμενης ελεύθερης αγοράς είναι παραμύθι.

Το σύστημα στην πραγματικότητα ιδιωτικοποιεί το κέρδος για μιαν προνομιούχο μικρή μειονότητα, ενώ κατανέμει σοσιαλιστικά τις ζημίες στην μεγάλη μάζα του πληθυσμού. Υπήρξε πάντοτε μια εκδοχή του «σοσιαλισμού για πλουσίους».

Σε πιο παλιά χρόνια η διάσωση του ναυαγισμένου καπιταλισμού γινόταν με κάποιο βαθμό εκδημοκρατισμού και κοινωνικής προόδου. Τουλάχιστον στο Νιού Ντηλ της εποχής του Ρούζβελτ, στην δεκαετία του 1930, η κυβερνητική παρέμβαση προχώρησε σημαντικά στο να αποκαταστήσει τους εργαζομένους και τα δικαιώματά τους, παρά την λυσσώδη αντίσταση των καπιταλιστών.

Ωστόσο στις τελευταίες δεκαετίες διαπιστώσαμε ότι η διάσωση του καπιταλισμού χαρακτηρίζεται ολοένα και περισσότερο από το σκόρπισμα ρευστού και δανείων σε μεγάλες μετοχικές επιχειρήσεις και επενδυτές, ενώ οι μέσοι εργαζόμενοι αγνοούνται.

Αυτή η διαδικασία της λωποδυσίας σημείωσε νέα ρεκόρ στο κραχ του 2008. Τώρα, υπό τον Τραμπ, έχει γίνει παροιμιώδης. Θα πρέπει να τονιστεί όμως ότι η διαφθορά έχει την διακομματική έγκριση των Ρεπουμπλικανών και των Δημοκρατικών. Στην πραγματικότητας συναποτελούν ένα κόμμα υποτελές στις μεγάλες επιχειρήσεις. Όπως σημείωνε ο Eric Zuesse σε μια πρόσφατη ανάλυσή του στην εφημερίδα μας, η οικονομική διασωστική επιχείρηση στην κρίση του κορωναϊού στις ΗΠΑ θα επιφέρει ακόμη περισσότερη κοινωνική ανισότητα και τελικά περισσότερη δυσλειτουργία στην προώθηση της αμερικανικής οικονομίας.

«Το αποτέλεσμα επομένως θα είναι οικονομική κατάρρευση και ίσως ακόμη και επανάσταση,» σημειώνει ο Zuesse.

Είναι αναμφισβήτητο ότι ο καπιταλισμός είναι ένα αποτυχημένο σύστημα τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ευρώπη. Η πανδημία του κορωναϊού και οι καταστροφικές κοινωνικές της συνέπειες σε αρρώστιες και θανάτους αποδεικνύει πως μια τέτοια οικονομία δεν μπορεί να οργανώσει κοινωνίες βασιζόμενες στην ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών. Λειτουργεί αντίθετα για να πλουτίζει περισσότερο τους ήδη πλουσίους, παράλληλα επαυξάνοντας τον αριθμό των πτωχευμένων και στερημένων.

Αυτή η χρόνια πόλωση του πλούτου έχει επισημανθεί από πολλούς επικριτές του καπιταλισμού, μεταξύ των οποίων ο Μαρξ αλλά και σύγχρονοι προοδευτικοί οικονομολόγοι, όπως οι Richard Wolff καιThomas Picketty.

Δικαιούται να χαρακτηρίσει κανείς τον καπιταλισμό των γιγάντιων μετοχικών επιχειρήσεων (η σοσιαλισμό για πλουσίους) ως μια παθολογική κατάσταση που δημιουργεί πολλαπλά άλλα παθολογικά παράγωγα, όπως ανέχεια, έγκλημα, ανασφάλεια, οικολογικές καταστροφές, μιλιταρισμό, ιμπεριαλισμό και τελικά πόλεμο.

Αποτελεί αξιοπρόσεκτη ειρωνεία ότι ένας ιός έρχεται να αποκαλύψει ένα παθογόνο οικονομικό σύστημα. Και αναπόφευκτα ωθεί στην ανάγκη αναζήτησης θεραπείας.

Είναι καιρός να καταργηθεί αυτό το παρασιτικό σύστημα και να εφαρμοστεί κάτι περισσότερο πολιτισμένο, αποτελεσματικό, ανθεκτικό και δημοκρατικό. Αυτό είναι το επιβεβλημένο έργο πολιτών οργανωμένων να αγωνιστούν για τα συμφέροντά τους.

Η απατηλή ψευδαίσθηση της διάσωσης ενός αποτυχημένου και νοσηρού συστήματος πρέπει να αποτιναχτεί μια για πάντα.
 
του Mikhail Gamandiy-Egorov, Comité Valmy,25-4-20
Μετάφραση Μιχαήλ Στυλιανού

Την ώρα της εξάπλωσης του κορωναϊού, της μάστιγας που κυριαρχεί στην παγκόσμια επικαιρότητα και των διαφόρων μεθόδων που ακολουθούν οι χώρες στην αντιμετώπιση της πανδημίας, ένα έθνος εξέχει αναμφισβήτητα ανάμεσα σε όλα.

Πράγματι, όταν γίνεται λόγος για την Κούβα, δεν πρόκειται μόνο για την ομορφιά των τοπίων της, του πολιτισμού της και των ανθρώπων της, αλλά επίσης για την υψηλή επιστημονική και ιατρική υπεροχή της. Και όλα αυτά ενώ το Νησί της Ελευθερίας εξακολουθεί να υφίσταται, επί περισσότερο του μισού αιώνα, τον αποκλεισμό των ΗΠΑ. Κάτι που ωστόσο δεν εμποδίζει αυτήν την χώρα να είναι μια παγκοσμίως αναγνωρισμένη δύναμη για τις ικανότητές της στους τομείς την υγείας και της επιστημονικής έρευνας.

Από την αρχή της πανδημίας του Κορωναϊού και μέχρι σήμερα η Αβάνα συμμετέχει, με την παρουσία των ειδικευμένων γιατρών της, στον αγώνα εναντίον της μάστιγας του ιού σε 21 χώρες, μεταξύ των οποίων και τα κράτη που έχουν πληγεί περισσότερο σε αριθμό μολύνσεων, όπως η Ιταλία και η Γαλλία, (ειδικά γι’ αυτήν στα υπερπόντια εδάφη της). Κουβανοί ιατροί προσφέρουν τις θεραπευτικές υπηρεσίες τους σε αριθμό κρατών της Λατινικής Αμερικής, όπως στην Βενεζουέλα, αλλά και της Αφρικής –ήπειρο με την οποία η Κούβα διατηρεί από παλιά μιαν προνομιακή σχέση.

Αλλά ενώ οι βοηθούμενοι πληθυσμοί εκφράζουν ειλικρινά την ευγνωμοσύνη τους προς την Κούβα, αυτό στην Ουάσιγκτον μόνο οργή προκαλεί.

΄Ετσι, οι εκπρόσωποι του αμερικανικού κατεστημένου κατηγορούν την Κούβα πως χρησιμοποιεί τους γιατρούς σαν σκλάβους και ότι με τις προσφορές βοήθειας που κάνει ασκεί φίλο-κουβανική «προπαγάνδα». Μεταξύ των προσώπων που προβάλλουν αυτούς τους ισχυρισμούς ξαναβρίσκουμε τον υπουργό Εξωτερικών Μάϊκ Πομπέο –που στο μεταξύ έχει κατηγορήσει και άλλες χώρες, όπως η Κίνα και η Ρωσία, ασφαλώς για να συγκαλύψει την καταστροφική διαχείριση της επιδημικής κρίσης στην αμερικανική επικράτεια,(κατά τις τελευταίες στατιστικές: περισσότερα από 867.000 κρούσματα και πλέον των 48.000 θανάτων), που την κατέστησε την βαρύτερα πληγείσα χώρα στον κόσμο.

Αλλά είναι πια πολύς καιρός που η Κούβα δεν αντιδρά πλέον με μεγάλο ενδιαφέρον σε αυτές τις κατηγορίες και συνεχίζει να δρα και να συμβάλει σημαντικά στον κρίσιμο αγώνα της στιγμής. Αλλά τούτου λεχθέντος, θα ήταν ίσως ενδιαφέρον να εξετάσουμε εάν οι Κουβανοί γιατροί είναι πράγματι «σκλάβοι» και εάν οι κουβανικές αποστολές βοήθειας παντού στον κόσμο είναι επιχειρήσεις «προπαγάνδας».

Στο πρώτο ερώτημα επιβάλλεται να σημειωθεί ότι πολλοί Κουβανοί γιατροί που βρίσκονται στο εξωτερικό είναι νέοι και πολλοί άγαμοι. Κατά λογική συνέπεια, εάν πραγματικά υπόκεινται σε καθεστώς δουλείας ή εκμετάλλευσης τίποτα δεν θα τους εμπόδιζε να ζητήσουν μαζικά άσυλο στις χώρες που βρίσκονται.

Μόνο που αυτό δεν συμβαίνει και Κουβανοί ειδικευμένοι γιατροί, στην μεγίστη πλειοψηφία τους, προτιμούν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους στο τέλος της αποστολής τους στο εξωτερικό.

΄Οσον αφορά την κατηγορία για «προπαγάνδα», πάει πολύς καιρός από τότε τόσο οι αρχές όσο και ο λαός της Κούβας έπαψαν να έχουν ψευδαισθήσεις για την άρση των κυρώσεων που επέβαλαν άδικα οι ΗΠΑ στην χώρα τους. Η στάση των ηγετικών τάξεων των ΗΠΑ και γενικότερα της Δύσης δεν πρόκειται να αλλάξει, τουλάχιστον μικρό-μεσοπρόθεσμα. ΄Ετσι, εάν ορισμένοι πιστεύουν ειλικρινά ότι η Κούβα στέλνει βοήθεια, ακόμη και σε Δυτικές χώρες, με την ελπίδα τερματισμού ή τουλάχιστον κάποιας ελάφρυνσης του αποκλεισμού που υφίσταται, αυτό δείχνει πως δεν ξέρουν καθόλου τον κουβανικό λαό.

Για να τελειώνουμε, μερικοί αριθμοί σημαντικού ενδιαφέροντος: Η Κούβα περιλαμβάνεται στις χώρες που κατέχουν το καλύτερο διεθνώς προσδόκιμο ζωής. Υπερέχουν των ΗΠΑ, με έναν μέσον όρο τα 76,88 χρόνια. Εξάλλου και σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΟΜS) η χώρα αυτή μπορεί να καυχιέται για το μεγαλύτερο διεθνώς ποσοστό ιατρικής πυκνότητας, ή του αριθμού γιατρών σε 1000 κατοίκους. Και συγκεκριμένα στην Κούβα για χίλιους κατοίκους αναλογούν 8,19 γιατροί. Για σύγκριση, τα αντίστοιχα ποσοστά είναι: 5,4 στην Σουηδία (4η διεθνώς), 4,24 για την Ελβετία, 4,21 για την Γερμανία, 3,23 για την Γαλλία, 2,81 για την Βρετανία, 2,59 για τις ΗΠΑ… Αυτά για μια χώρα που εθεωρείτο κάποτε «το πορνείο της Αμερικής» -κατά την εποχή της αμερικανόφιλης δικτατορίας Μπατίστα, εποχή όπου η Κούβα ήταν αναμφισβήτητα μια από τις λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες στον κόσμο.

Δεν θα πρέπει ακόμη να λησμονήσουμε ότι η Κούβα μετά τον Μπατίστα έχει εκπαιδεύσει πολλούς ξένους γιατρούς και ερευνητές και συνεχίζει να μοιράζεται τις γνώσεις της, ιδιαίτερα με τις χώρες που βρίσκονται σε μεγάλη ανάγκη.

Στον κορωναϊό οφείλουμε ότι ενθύμισε σε όλους μας την ευπάθειά μας σε νέες επιδημίες και επίσης το πόσο κάθε ζωή μετράει, προπάντων όταν νεκροί μετρούνται σε κάθε σημείο της γης. Και επομένως επισήμανε την αναγκαιότητα ενός ιατρικού συστήματος υψηλού επιπέδου. Mέσα σε αυτό το πλαίσιο, ποια είναι σήμερα μια αδιαμφισβήτητη δύναμη; Η απάντηση δεν είναι δύσκολο να βρεθεί. Όσο για την αλληλεγγύη, την πραγματική, χωρίς διακρίσεις, ούτε πολιτικούς υπολογισμούς, η Αβάνα και εδώ επίσης θα μπορούσε να δώσει πολλά μαθήματα σε όχι λίγες χώρες.

.


La grande puissance médicale nommée Cuba

A l’heure de la propagation du coronavirus– sujet phare de l’actualité mondiale, et des différentes approches des pays à lutter contre la pandémie, il y a une nation qui sort incontestablement du lot.

En effet, lorsqu’on fait référence à Cuba, ce n’est pas seulement sa beauté touristique, culturelle et humaine qui soit mis en avant, mais c’est aussi son savoir-faire scientifique et médical. Le tout alors que l’île de la Liberté continue de subir, depuis plus d’un demi-siècle, l’embargo étasunien. Ce qui n’empêche aucunement le pays d’être une puissance reconnue au niveau mondial pour ses capacités dans le secteur de la santé et de la recherche scientifique.

Depuis le début de la pandémie du Covid-19 et jusqu’à maintenant, La Havane participe à la lutte contre ce fléau dans 21 pays, avec la présence sur le terrain de ses spécialises médicaux. Y compris dans les Etats les plus touchés en termes de nombre de contaminations, que ce soit l’Italie ou la France (pour cette dernière plus exactement au sein de ses départements d’outre-mer). Les médecins cubains remplissent également leur mission dans nombre de pays d’Amérique latine, notamment au Venezuela, sans oublier l’Afrique – continent avec lequel le pays partage depuis longtemps une relation privilégiée.

Mais si les citoyens concernés expriment sincèrement leur gratitude envers Cuba, côté washingtonien cela ne fait que provoquer colère. Ainsi, les représentants de l’establishment étasunien accusent La Havane d’utiliser ses médecins comme des esclaves et de réaliser par ces actions d’aides des campagnes de « propagande » pro-cubaines. Parmi les personnages faisant de telles affirmations, on retrouve le secrétaire d’Etat US Mike Pompeo - ayant entre temps accusé nombre d’entre pays, dont la Chine et la Russie, certainement pour faire voiler la terrible gestion de la crise sanitaire liée au coronavirus sur le territoire étasunien (aux dernières statistiques : plus de 867 000 cas de contaminations et plus de 48 000 décès, étant à ce titre le pays le plus touché aujourd’hui au niveau mondial).

Mais cela fait bien longtemps que Cuba ne réagit plus vraiment avec grand intérêt à ces accusations, et continue d’agir et de largement contribuer à la lutte cruciale du moment. Ceci étant dit, il serait peut-être intéressant de se pencher vraiment sur le fait si les médecins cubains seraient des « esclaves » et si les opérations d’aide internationale seraient des opérations de « propagande ». Sur le premier point, il serait important de mentionner que nombre de médecins cubains se trouvant à l’étranger sont jeunes et pour nombreux célibataires. Donc logiquement parlant, s’ils se trouvaient réellement dans un état d’esclavage ou d’exploitation, rien ou peu pourrait les stopper à demander massivement l’asile dans les pays où ils se trouvent. Sauf que cela ne se produit pas et les spécialistes médicaux cubains préfèrent dans leur grande majorité à rentrer chez eux à la fin de leurs missions à l’étranger.

Quant aux actions de « propagande » - il y a bien longtemps que ni les autorités, ni le peuple de Cuba ne se font d’illusions quant au fait de voir les sanctions injustement imposées contre leur pays se terminer. Le comportement des élites étasuniennes et plus généralement occidentales ne changera pas, du moins sur le court-moyen terme. Donc si certains pensent sérieusement que Cuba envoie de l’aide, y compris dans les pays occidentaux, pour espérer la fin ou au moins un allègement de l’embargo subi, c’est mal, très mal, connaitre le peuple cubain.

Pour finir, quelques chiffres de grand intérêt. Cuba fait partie des pays possédant l’une des meilleures espérances de vie au monde : une moyenne de 78,66 ans, devant les USA. Par ailleurs et selon l’Organisation mondiale de la santé (OMS), le pays peut se vanter d’avoir le meilleur taux mondial pour la densité médicale, ou en d’autres termes le nombre de médecins pour 1000 habitants : 8,19 en l’occurrence. A titre de comparaison : 5,4 pour la Suède (4ème mondial), 4,24 pour la Suisse, 4,21 pour l’Allemagne, 3,23 pour la France, 2,81 pour le Royaume-Uni, 2,59 pour les Etats-Unis… Le tout pour un pays ayant été considéré, un temps, comme « le bordel de l’Amérique » - lors de la dictature pro-US de Batista, l’époque où le pays était incontestablement l’un des moins développés au monde.

Cela sans oublier que Cuba post-Batista a également formé de nombreux médecins et chercheurs étrangers, et continue de partager son savoir-faire, surtout avec les pays se trouvant dans le plus grand besoin. Le coronavirus a eu le mérite de nous rappeler à tous notre vulnérabilité face à de nouvelles épidémies et aussi à quel point chaque vie compte, surtout lorsque les morts sont aux quatre coins du monde. Et donc de l’importance d’un système médical de haut niveau. Et dans ce cadre-là, qui est aujourd’hui une puissance incontestable ? La réponse ne devrait pas être difficile à trouver. Quant à la solidarité, la vraie, sans distinction, ni calculs politiques, La Havane là aussi pourrait donner bien de leçons à nombre de pays.

Mikhail Gamandiy-Egorov
24 avril 2020