Search Result For "ΗΠΑ"

Εμφάνιση αναρτήσεων ταξινομημένων κατά ημερομηνία για το ερώτημα ΗΠΑ. Ταξινόμηση κατά συνάφεια Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ακτιβιστής στις 0


Ο επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας της Χριστιανικής Ένωσης (CDU/CSU) Γενς Σπαν υπέβαλε το μεσημέρι του Σαββάτου (18/07) την παραίτησή του, υπό το βάρος των αντιδράσεων που είχε προκαλέσει η γέννηση του παιδιού του ιδίου και του συζύγου του με παρένθετη μητέρα στις ΗΠΑ.

«Συνειδητοποίησα ότι η προσωπική μου ευτυχία από τη δημιουργία οικογένειας είναι ασυμβίβαστη με το πολιτικό μου αξίωμα. Η ισορροπία μεταξύ της ιδιωτικής μου απόφασης να αποκτήσω παιδί μέσω παρένθετης μητρότητας και των κατανοητών προσδοκιών στο πρόσωπό μου ως προέδρου της κοινοβουλευτικής μας ομάδας έχει γίνει δυσκολότερη από ό,τι περίμενα», γράφει ο κ. Σπαν σε επιστολή του την οποία έχει στη διάθεσή του το πρώτο κανάλι της γερμανικής δημόσιας τηλεόρασης ARD.

Προηγουμένως ο Γενς Σπαν είχε ενημερώσει για την απόφασή του τόσο τον καγκελάριο και αρχηγό του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος (CDU) Φρίντριχ Μερτς όσο και τον αρχηγό της Χριστιανοκοινωνικής Ένωσης (CSU) Μάρκους Ζέντερ, ευχαριστώντας τους για την εμπιστοσύνη τους.

Στην επιστολή του ο κ. Σπαν επικαλείται τη «συνεχιζόμενη συζήτηση» γύρω από τον τρόπο μέσω του οποίου έγινε πατέρας, καθώς η παρένθετη μητρότητα απαγορεύεται στη Γερμανία. Η πίεση προκειμένου να παραιτηθεί αυξανόταν συνεχώς και προερχόταν κυρίως από κύκλους του ίδιου του κόμματός του.

Επιπλέον, τα περισσότερα γερμανικά ΜΜΕ έκαναν λόγο για «δύο μέτρα και δύο σταθμά» εκ μέρους του τέως αρχηγού της ΚΟ, καθώς ο ίδιος, από τη θέση του, αλλά και παλαιότερα ως υπουργός Υγείας, είχε κατ’ επανάληψη ταχθεί κατά της διαδικασίας απόκτησης παιδιού με παρένθετη μητέρα, μιλώντας μάλιστα για «ενοικιαζόμενη μήτρα» της γυναίκας που κυοφορεί για λογαριασμό άλλων.

«Ο Γενς Σπαν τοποθετεί τον εαυτό του πάνω από τη γερμανική νομοθεσία», έγραφε σήμερα ενδεικτικά η Frankfurter Allgemeine Zeitung, ενώ ο αναπληρωτής κυβερνητικός εκπρόσωπος χθες, αντιμετωπίζοντας καταιγισμό ερωτήσεων, περιορίστηκε να δηλώσει ότι ο καγκελάριος συνεχάρη τον Γενς Σπαν για τη γέννηση του παιδιού.

Σύμφωνα με την BILD, ο κ. Μερτς κάλεσε τον συνεργάτη του να παραιτηθεί, σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχαν νωρίτερα σήμερα, καθώς ο καγκελάριος βρίσκεται στην ιδιαίτερη πατρίδα του στο Ζάουερλαντ, από όπου αύριο θα παραχωρήσει την καθιερωμένη «θερινή» τηλεοπτική του συνέντευξη. Προηγουμένως ο Φρίντριχ Μερτς είχε μιλήσει με επικεφαλής τοπικών οργανώσεων, βολιδοσκοπώντας το κλίμα που επικρατούσε στη βάση του κόμματος και η γενική εικόνα, αναφέρει η εφημερίδα, ήταν αρνητική.

πηγή: tribune.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

από το The Intel Drop /  reseauinternational.net 

Επιτρέψτε μου να είμαι απερίφραστος μαζί σας σήμερα.

Το μνημόνιο συνεννόησης 14 σημείων που συνήφθη μεταξύ του Ιράν και των Ηνωμένων Πολιτειών είναι ένα από τα πιο εξαιρετικά διπλωματικά έγγραφα που έχουν δημιουργηθεί ποτέ.

Διαβάστε προσεκτικά αυτά τα 14 σημεία. Στη συνέχεια, αναρωτηθείτε: ποιος κέρδισε αυτόν τον πόλεμο;

Οι δηλωμένοι στόχοι των Ηνωμένων Πολιτειών, όταν ξεκίνησαν την Επιχείρηση Epic Fury παράλληλα με το Σιωνιστικό καθεστώς που υποστηρίζουν στις 28 Φεβρουαρίου 2026, ήταν σαφείς: να καταστρέψουν οριστικά το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, να εξαφανίσουν την πυραυλική του βιομηχανία, να εξουδετερώσουν την υποστήριξή του προς τις ομάδες αντίστασης σε όλη την περιοχή και -αν και αυτό δεν δηλώθηκε ποτέ επίσημα- να επιφέρουν αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη.

Κανένας από αυτούς τους στόχους δεν έχει επιτευχθεί. Κανένας.

Ο Ιρανός Ανώτατος Ηγέτης δολοφονήθηκε τις πρώτες ώρες της εκστρατείας. Το συμβατικό ναυτικό του καταστράφηκε σε μεγάλο βαθμό. Οι πυρηνικές του εγκαταστάσεις υπέστησαν σοβαρές ζημιές. Με βάση όλα τα μέτρα για την ακατέργαστη ισχύ πυρός, η Αμερική κέρδισε τη στρατιωτική μάχη.

Και όμως, να τι λέει στην πραγματικότητα η ειρηνευτική συμφωνία:

  1. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεσμεύονται να μην παρεμβαίνουν στις εσωτερικές υποθέσεις του Ιράν και να σέβονται την ιρανική κυριαρχία.
  2. Ο ναυτικός αποκλεισμός — το απόλυτο μέσο καταναγκασμού των Ηνωμένων Πολιτειών — πρέπει να αρθεί πλήρως.
  3. Οι αμερικανικές δυνάμεις πρέπει να αποσυρθούν από την περιοχή γύρω από το Ιράν.
  4. Όλες οι κυρώσεις που σχετίζονται με το πετρέλαιο και τα πετροχημικά αναστέλλονται.
  5. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα ξεπαγώσουν ιρανικά περιουσιακά στοιχεία ύψους 24 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
  6. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους πρέπει να παρουσιάσουν σχέδια ανοικοδόμησης για το Ιράν ύψους τουλάχιστον 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Το «ταμείο ανοικοδόμησης» είναι ευφημισμός, διπλωματικό πρόσχημα. Η ιστορία έχει έναν όρο για τον επιτιθέμενο που χρηματοδοτεί την ανοικοδόμηση της χώρας στην οποία επιτέθηκε: αποζημιώσεις. Και σε όλη την ιστορία των ένοπλων συγκρούσεων, μόνο οι ηττημένοι πληρώνουν αποζημιώσεις. Αυτό συνέβη κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων. Η Γερμανία τις πλήρωσε μετά και τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους. Η Ιαπωνία τις πλήρωσε μετά το 1945. Το Ιράκ τις πλήρωσε μετά τον Πόλεμο του Κόλπου.

Μετά το Ιράν, τώρα είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες που καλούνται να πληρώσουν.

Αν χρειαζόσασταν μόνο ένα στοιχείο για να καταλάβετε ποιος έχασε τον πόλεμο, αυτό είναι.

Και πάνω απ 'όλα, το ιρανικό πυραυλικό πρόγραμμα και η υποστήριξή του προς τους συμμάχους του στην περιοχή - τη Χαμάς, τη Χεζμπολάχ και τους Χούθι - αποκλείονται οριστικά από την ατζέντα των διαπραγματεύσεων.

Θα ήθελα να επιμείνετε σε αυτό το τελευταίο σημείο. Η Αμερική έχει πάει σε πόλεμο — ξοδεύοντας επίσημα 30 δισεκατομμύρια δολάρια (αν και νομίζω ότι το πραγματικό ποσό είναι πιο κοντά στα 200 δισεκατομμύρια δολάρια) σε 3 μήνες, εξαντλώντας τα αποθέματα πυρομαχικών της σε τέτοιο βαθμό που οι αναλυτές εκτιμούν ότι θα χρειαστούν 3 έως 5 χρόνια για να αναπληρωθούν, πυροδοτώντας μια παγκόσμια ενεργειακή κρίση που έχει επισκιάσει τις οικονομικές προοπτικές σε όλο τον κόσμο — και οι ιρανικοί πύραυλοι και οι γεωπολιτικές συμμαχίες του δεν εξετάζονται καν.

Αυτή δεν είναι συμφωνία ειρήνης. Είναι ένα έγγραφο παράδοσης , και το λέω αυτό εδώ και τουλάχιστον έξι εβδομάδες. Και είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες που το υπογράφουν.

Δεν είναι περίεργο που ο Ντόναλντ Τραμπ πέρασε από μια ηχηρή νίκη στο να αυτοανακηρυχθεί ο πρώτος Αμερικανός πρόεδρος που υπέγραψε ειρηνευτική συμφωνία με το Ιράν! Η ταπείνωση είναι απόλυτη!

Ο μεγάλος Αμερικανός στρατηγός θα έθετε το ακόλουθο ερώτημα: ποια είναι η σχέση μεταξύ των μέσων και του σκοπού; Δεν δεσμεύεις την πιο ισχυρή στρατιωτική δύναμη στον κόσμο σε μια εκστρατεία αυτού του μεγέθους, δεν δολοφονείς έναν αρχηγό κράτους, δεν ξοδεύεις 200 δισεκατομμύρια δολάρια δημόσιου χρήματος, δεν βλέπεις τις περισσότερες από τις βάσεις σου στον Περσικό Κόλπο να καταστρέφονται από ιρανικούς βαλλιστικούς πυραύλους και δεν προκαλείς μια παγκόσμια πετρελαϊκή κρίση — μόνο και μόνο για να μην πετύχεις τελικά τίποτα από αυτά που έχεις θέσει ως στόχο να πετύχεις.

Μια διαρροή αξιολόγησης της Υπηρεσίας Πληροφοριών Άμυνας των ΗΠΑ (DIA) αποκάλυψε την αλήθεια: Το Ιράν είχε μετακινήσει ένα μεγάλο μέρος του αποθέματος εμπλουτισμένου ουρανίου του πριν από την έναρξη των επιθέσεων . Οι υπόγειες εγκαταστάσεις δεν καταστράφηκαν. Το πυρηνικό πρόγραμμα καθυστέρησε κατά μερικούς μήνες, όχι για αρκετά χρόνια. Ο Τραμπ ισχυρίστηκε στον κόσμο ότι είχε «καταστρέψει εντελώς και ολοκληρωτικά» τις πυρηνικές δυνατότητες του Ιράν. Η DIA δήλωσε το αντίθετο.

Αυτή είναι η διαφορά μεταξύ της ιστορίας και της πραγματικότητας — και ο κόσμος παρακολουθεί τώρα την Αμερική να αντιμετωπίζει αυτό το κενό σε πραγματικό χρόνο.

Ας το συγκρίνουμε αυτό με το Βιετνάμ . Η Αμερική έχασε στο Βιετνάμ μετά από χρόνια χερσαίων πολέμων, 58.000 νεκρούς και την καταστροφή μιας γενιάς. Ήταν μια τραγωδία φθοράς: μια υπερδύναμη που σιγά σιγά αποστραγγιζόταν από τους πόρους της από έναν στρατό αγροτών.

Αυτό που συνέβη στο Ιράν είναι στρατηγικά πολύ χειρότερο και πολύ πιο ταπεινωτικό . Ήταν ένας αεροπορικός πόλεμος 100 ημερών, υψηλής τεχνολογίας - η Αμερική στο απόγειό της όσον αφορά την ισχύ πυρός, την τεχνολογική υπεροχή και την απελευθέρωση των δυνάμεών της. Βομβαρδιστικά stealth B-2, ομάδες κρούσης αεροπλανοφόρων και μερικά από τα πιο προηγμένα πυρομαχικά ακριβείας στον κόσμο. Και το Ιράν -αποδυναμωμένο, υπό την επήρεια κυρώσεων και αποκλεισμένο- στάθηκε στον αμερικανικό αετό, έκλεισε το Στενό του Ορμούζ, χτύπησε αμερικανικές βάσεις σε επτά χώρες και περίμενε.

Το Ιράν δεν χρειαζόταν να κερδίσει στρατιωτικά. Απλώς χρειαζόταν να μην χάσει πολιτικά. Και αυτό ακριβώς έκανε.

Το μνημόνιο συνεννόησης αποτελεί νίκη για το Ιράν. Παρά τις ζημιές που υπέστη, η Ισλαμική Δημοκρατία αναδύεται με την κυριαρχία της να έχει επιβεβαιωθεί και ενισχυθεί. Η ανασυγκρότησή της είναι εγγυημένη, η οικονομία της αναζωογονείται και το στρατηγικό της πρόγραμμα προστατεύεται. Μετά από όλη αυτή τη φασαρία, οι Αμερικανοί έχουν μόνο μία επιθυμία: να πάνε σπίτι.

Ας εξετάσουμε τώρα τι σημαίνει αυτό για τη Μέση Ανατολή στο σύνολό της — και για την ίδια την αμερικανική ηγεμονία.

Για επτά δεκαετίες, η αμερικανική κυριαρχία στη Μέση Ανατολή βασιζόταν σε μία θεμελιώδη αρχή: την ικανότητα των Ηνωμένων Πολιτειών να επιβάλλουν τη θέλησή τους με στρατιωτική βία. Κάθε ηγέτης στο Ριάντ, κάθε κυβέρνηση στο Αμμάν, κάθε υπολογισμός στο Κάιρο, την Άγκυρα και το Τελ Αβίβ καθοδηγούνταν από αυτήν την αρχή. Το τεράστιο δίκτυο αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων - το Αλ Ουντέιντ στο Κατάρ, το αρχηγείο του Πέμπτου Στόλου στο Μπαχρέιν, οι εγκαταστάσεις στο Κουβέιτ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και αλλού - δεν ήταν απλώς ένα υλικοτεχνικό πλεονέκτημα. Ενσάρκωνε την αμερικανική βούληση. Διακήρυξε: «Είμαστε εδώ και αποφασίζουμε » .

Αυτός ο ισχυρισμός έχει πλέον διαψευσθεί.

Οι βάσεις μπορεί να εξακολουθούν να υπάρχουν, αν και οι περισσότερες έχουν κυριολεκτικά καταστραφεί. Τα πολεμικά πλοία μπορεί να εξακολουθούν να πλέουν. Αλλά τι αντιπροσωπεύει μια στρατιωτική βάση όταν η χώρα που είχε σκοπό να εκφοβίσει μόλις διαπραγματεύτηκε μια ειρηνευτική συμφωνία που προστατεύει τους πυραύλους της, τους συμμάχους της και την κυριαρχία της - και εξασφάλισε μια δέσμευση αποζημιώσεων 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων από τον επιτιθέμενό της στη διαδικασία; Η υποδομή της ηγεμονίας μπορεί να παραμείνει. Η αξιοπιστία που της έδινε νόημα έχει εξαφανιστεί.

Έτσι καταρρέουν οι αυτοκρατορίες: όχι πάντα μέσω μιας μόνο καταστροφικής ήττας, αλλά όταν ο κόσμος συνειδητοποιεί ότι η δύναμη καταναγκασμού του αυτοκράτορα έχει φτάσει στα όριά της. Όταν τα μικρότερα έθνη παρατηρούν τα επιτεύγματα του Ιράν και βγάζουν τα δικά τους συμπεράσματα. Όταν φίλοι και αντίπαλοι επανεκτιμούν τις θέσεις τους.

Το Ιράν όχι μόνο επέζησε από την αμερικανική στρατιωτική επίθεση. Έχει αποδείξει σε ολόκληρο τον Παγκόσμιο Νότο - σε όλα τα έθνη που έχουν ζήσει υπό τον ζυγό του αμερικανικού καταναγκασμού - ότι η αντίσταση είναι εφικτή, ότι η κυριαρχία μπορεί να υπερασπιστεί και ότι η πιο ισχυρή στρατιωτική μηχανή στον κόσμο μπορεί να ηττηθεί πολιτικά, ακόμη και όταν κερδίζει κάθε μάχη.

Αυτό είναι το τέλος της αμερικανικής ηγεμονίας στη Μέση Ανατολή. Όχι η αποδυνάμωσή της, ούτε η παρακμή της. Είναι το τέλος της.

Η ιστορία θα θυμάται αυτή τη στιγμή ως την εποχή που ο αμερικανικός αιώνας αντιμετώπισε τα όριά του με τον πιο άμεσο δυνατό τρόπο — όχι στις ζούγκλες της Νοτιοανατολικής Ασίας, ούτε στα βουνά του Αφγανιστάν, αλλά στον Περσικό Κόλπο, σε έναν πόλεμο που διήρκεσε 100 ημέρες και έληξε με τη συμφωνία της Ουάσιγκτον να ανοικοδομήσει ό,τι είχε καταστρέψει.

Ο αυτοκράτορας, στην πραγματικότητα, είναι γυμνός.

Και ο κόσμος το έχει προσέξει.

Πηγή: The Intel Drop via La Cause du Peuple

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν συμφώνησαν σε ένα Μνημόνιο Συνεργασίας, το οποίο υποτίθεται ότι θα τερματίσει τις τρέχουσες εχθροπραξίες μεταξύ της χώρας.

Ένα Μνημόνιο Συνεργασίας δεν είναι δεσμευτικό. Δεν έχει δημοσιευτεί κανένα κείμενο και οι δημόσιες παρατηρήσεις εκατέρωθεν υπονοούν ότι υπάρχουν διαφορετικές ερμηνείες για το τι υποτίθεται ότι σημαίνουν οι διάφορες ρήτρες του Μνημονίου Συνεργασίας.

Η συμφωνία, εάν επιβιώσει μέχρι τότε, αναμένεται να υπογραφεί στην Ελβετία την Παρασκευή.

Μέχρι περίπου την τελευταία στιγμή το Ιράν δεν ήταν διατεθειμένο να το υπογράψει. Υπήρχε, και υπάρχει , πολιτική αντιπολίτευση στο Ιράν κατά μιας συμφωνίας με τις ΗΠΑ. Υποστηρίζεται ότι το Ιράν βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση. Θα μπορούσε και θα έπρεπε να απαιτήσει περισσότερα από όσα υποτίθεται ότι θα λάβει βάσει του Μνημονίου. Χωρίς να γνωρίζουμε τις λεπτομέρειες της κοινωνικοοικονομικής κατάστασης στο Ιράν, είναι δύσκολο να κρίνουμε αν αυτό ισχύει.

Την περασμένη Παρασκευή, το πρακτορείο ειδήσεων Mehr δημοσίευσε ένα προσχέδιο 14 σημείων του Μνημονίου Συνεργασίας . Αυτό το ιρανικό προσχέδιο περιελάμβανε:
  1. Μόνιμος και άμεσος τερματισμός του πολέμου σε όλα τα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου.
  2. Δέσμευση των ΗΠΑ για μη παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις του Ιράν και σεβασμό της κυριαρχίας της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν.
  3. Πλήρης άρση του ναυτικού αποκλεισμού εντός 30 ημερών.
  4. Η δέσμευση των ΗΠΑ να αποσύρουν τις δυνάμεις τους από το Ιράν.
  5. Επαναδιάνοιξη των Στενών του Ορμούζ εντός 30 ημερών, βάσει των ιρανικών διευθετήσεων.
  6. Αναστολή των κυρώσεων στις πωλήσεις και τα παράγωγα προϊόντων πετρελαίου και πετροχημικών προϊόντων, και πλήρης πρόσβαση του Ιράν στους χρηματοοικονομικούς του πόρους.
  7. …

Τα σημεία 2, 3 και 6 προέρχονται απευθείας από τις Συμφωνίες του Αλγερίου του 1981, οι οποίες είχαν τερματίσει την κρίση ομηρίας στο Ιράν. Σύμφωνα με τη συμφωνία αυτή, οι ΗΠΑ είχαν δεσμευτεί να μην παρεμβαίνουν πολιτικά ή στρατιωτικά στις εσωτερικές υποθέσεις του Ιράν και να άρουν το πάγωμα των ιρανικών περιουσιακών στοιχείων και τις κυρώσεις κατά του Ιράν. Οι ΗΠΑ άρχισαν να παραβιάζουν αυτές τις δεσμεύσεις αμέσως μόλις υπογράφηκε η Συμφωνία.

Ενώ το Ιράν, το απόγευμα της Κυριακής (τοπική ώρα), εξακολουθούσε να διαφωνεί για την υπογραφή του Μνημονίου Συνεργασίας, το Ισραήλ, σε μια προσπάθεια να σαμποτάρει τη συμφωνία, εξαπέλυσε επίθεση στη Βηρυτό στον Λίβανο. Το Ιράν αποσύρθηκε αμέσως από το Μνημόνιο Συνεργασίας. Ανακοίνωσε επιθέσεις αντιποίνων εναντίον του ίδιου του Ισραήλ.

Ο Πρόεδρος Τραμπ, ο οποίος ήταν πολύ πρόθυμος να υπογράψει το Μνημόνιο Συνεργασίας, αναγκάστηκε να κάνει πρόσθετες παραχωρήσεις για να επαναφέρει τη συμφωνία σε καλό δρόμο:
1. Η προσθήκη της φράσης «εγγύηση της κυριαρχίας και του σεβασμού της εδαφικής ακεραιότητας του Λιβάνου» στο Άρθρο Ένα του μνημονίου· (Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ δεν είχε αποδεχτεί την συμπερίληψη αυτής της φράσης σε προηγούμενα σχέδια).

2. Η προσθήκη της φράσης «διαχείριση υπηρεσιών θαλάσσιας ναυσιπλοΐας στο Στενό του Ορμούζ» από το Ιράν και το Ομάν στο Άρθρο 5 του μνημονίου·

3. Εξαίρεση των πλοίων που διέρχονται από το Στενό του Ορμούζ από την καταβολή τελών για περίοδο 60 ημερών· (Το Ιράν σκοπεύει να αρχίσει να χρεώνει τα πλοία για τις υπηρεσίες μετά από αυτήν την περίοδο).

Η πηγή τόνισε επίσης ότι ο Τραμπ είχε επιμείνει ότι αμέσως μετά την ανακοίνωση της συμφωνίας, το Στενό του Ορμούζ θα έπρεπε να ανοίξει και ο αποκλεισμός να τερματιστεί ταυτόχρονα. Ωστόσο, το Ιράν δεν αποδέχτηκε αυτήν την πρόταση και συμφωνήθηκε ότι η διαδικασία επαναλειτουργίας του Στενού του Ορμούζ θα ξεκινούσε μετά την υπογραφή του μνημονίου την Παρασκευή.

Ο Τραμπ καταδίκασε επίσης δημόσια τον πρωθυπουργό του Ισραήλ Νετανιάχου για την έναρξη της επίθεσης στον Λίβανο. Το Ιράν ακύρωσε τις επιθέσεις αντιποίνων.

Ο Τραμπ ανακοίνωσε ότι ο θαλάσσιος αποκλεισμός των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν έχει αρθεί. Μετά την υπογραφή του Μνημονίου Συνεργασίας την Παρασκευή, το Ιράν θα άρει τον αποκλεισμό του Στενού του Ορμούζ. Το Ιράν θα λάβει επίσης τουλάχιστον ένα μέρος των χρημάτων που είχαν παγώσει οι ΗΠΑ. Μετά από 30 ημέρες θα ξεκινήσει μια συζήτηση διάρκειας 60 ημερών σχετικά με την αραίωση του ουρανίου υψηλού βαθμού εμπλουτισμού στο Ιράν σε αντάλλαγμα για την άρση των κυρώσεων.

Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι οι συζητήσεις θα οδηγήσουν σε κάτι.

Είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς τι θα ακολουθήσει τον Σεπτέμβριο μετά την αποτυχία τους. Ο Τραμπ δεν θα θέλει να βομβαρδίσει το Ιράν μόλις δύο μήνες πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές. Το Ιράν θα διστάσει να μπλοκάρει ξανά το Στενό του Ορμούζ. Αυτό καθιστά πιθανό ότι η σύγκρουση θα παραμείνει άλυτη και θα συνεχίσει να σιγοβράζει.

Έχει κερδίσει το Ιράν τη σύγκρουση μέχρι στιγμής; Όχι ακριβώς. Η ζημιά που έχει υποστεί είναι τεράστια. Δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι ο πόλεμος δεν θα ξαναρχίσει οποιαδήποτε στιγμή. Ο οικονομικός ασφυκτικός κλοιός των κυρώσεων δεν έχει αρθεί, και πιθανότατα δεν θα αρθεί.

Ωστόσο, το Μνημόνιο Συνεννόησης επιβεβαιώνει ότι κανένας από τους πολεμικούς στόχους των ΗΠΑ δεν έχει επιτευχθεί. Τα κυριαρχικά δικαιώματα του Ιράν να συνεχίσει τον εμπλουτισμό ουρανίου έχουν αναγνωριστεί. Οι δυνάμεις βαλλιστικών πυραύλων του δεν θα περιοριστούν. Η σχέση του με τη Χεζμπολάχ και άλλες συμμαχικές δυνάμεις έχουν ενισχυθεί και θα συνεχιστούν. Οι αραβικές χώρες του Κόλπου απομακρύνονται από τον προστάτη και κυρίαρχό τους, τις ΗΠΑ, και επιδιώκουν καλύτερες σχέσεις με το Ιράν.

Το πιο σημαντικό είναι ότι το Ιράν έχει αποκτήσει το δικαίωμα να ελέγχει το Στενό του Ορμούζ.

Ο Τραμπ ήταν πρόθυμος να υπογράψει το Μνημόνιο Συνεργασίας, επειδή η απώλεια προμηθειών πετρελαίου λόγω του αποκλεισμού του Πορθμού θα έχει σύντομα εξαιρετικά αρνητικό αντίκτυπο στην οικονομία των ΗΠΑ και την παγκόσμια οικονομία.

Ακόμα κι αν αρθούν οι περιορισμοί στο Στενό, θα χρειαστούν τρεις έως έξι μήνες για να επιστρέψουν οι προμήθειες πετρελαίου στα προηγούμενα επίπεδα. Ωστόσο, οποιαδήποτε περαιτέρω επιθετικότητα, πιθανότατα από το Ισραήλ, μπορεί να αναζωπυρώσει τη σύγκρουση και να επαναφέρει τον αποκλεισμό.

Ο κίνδυνος αιφνίδιων προβλημάτων εφοδιασμού και των συναφών αυξήσεων των τιμών δεν έχει (ακόμα) εξαλειφθεί.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0


Του Άρη Χατζηστεφάνου

Λίγες εβδομάδες μετά την ηχηρή παρέμβαση των υπουργείων Εξωτερικών της Τουρκίας και των ΗΠΑ στο έργο της ελληνικής δικαιοσύνης σχετικά με την υπό όρους απελευθέρωση του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου, το ποινικό τμήμα του Αρείου Πάγου αναίρεσε την απόφαση του Δικαστικού Συμβουλίου.

Αν και συνήθως η άρνηση των δικαιωμάτων, που προβλέπει η νομοθεσία για τους κρατούμενους της 17 Νοέμβρη, αποδίδεται στην εκδικητικότητα της οικογένειας Μητσοτάκη, πολύ λιγότερος λόγος γίνεται για το ρόλο που ενδέχεται να παίζουν ξένες διπλωματικές αποστολές στις αποφάσεις των δικαστηρίων. Οι σχετικές δηλώσεις ξένων αξιωματούχων, συχνά αφορούν ακόμη και το ποιες θεατρικές παραστάσεις μπορούν να ανεβαίνουν στην Ελλάδα, γεγονός που μετατρέπει την Ελλάδα σε ένα είδος πολιτικού, δικαστικού και πολιτισμικού προτεκτοράτου.

Αξίζει να θυμηθούμε μερικές από τις σημαντικότερες παρεμβάσεις των τελευταίων χρόνων μέσα και από τις αποκαλύψεις των Wikileaks:

Ιδιαίτερα ηχηρή ήταν πάντα η αμερικανική παρέμβαση για τις απόλυτα νόμιμες άδειες που είχε λάβει ο Κουφοντίνας, χωρίς ποτέ να παραβιάσει τους όρους τους.

To 2017, ο πρέσβης Τζέφρυ Πάιατ επιτέθηκε για αυτό το λόγο στο Συμβούλιο των Φυλακών υποστηρίζοντας ότι η απόφασή του προσέβαλε τη μνήμη των θυμάτων και τους συγγενείς τους. Η πίεση μάλιστα προς την ελληνική κυβέρνηση, ώστε να μην εφαρμοστεί ο σωφρονιστικός κανονισμός, κλιμακώθηκε με ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Παρόμοια διπλωματική επίθεση εναντίον της χώρας μας πραγματοποίησαν οι ΗΠΑ και το 2018. Την ίδια χρονιά, μάλιστα, στο έργο της ελληνικής δικαιοσύνης είχε προσπαθήσει να παρέμβει και η πρέσβης της Βρετανίας, Κέιτ Σμιθ. Χρησιμοποιώντας πανομοιότυπες φράσεις με τον πρέσβη των ΗΠΑ είχε σημειώσει ότι «η μνήμη των θυμάτων τρομοκρατίας και τα συναισθήματα των οικογενειών τους προσβάλλονται βάναυσα» από την άδεια του Κουφοντίνα.

Με τις δηλώσεις τους, οι δυο διπλωμάτες δημιουργούσαν μια ψευδή εικόνα ότι οι καταδικασθέντες τρομοκράτες στην Ελλάδα βγαίνουν όποτε θέλουν από τη φυλακή, ενώ η πραγματικότητα ήταν ακριβώς η αντίθετη. Στη Βρετανία παραδείγματος χάριν, αρκετά μέλη του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού λάμβαναν συχνά προσωρινές άδειες εξόδου, ενώ άλλα μέλη της οργάνωσης είχαν απελευθερωθεί πριν εκτίσουν ολόκληρη την ποινή τους. Αντίθετα στην Ελλάδα, αρκετοί κρατούμενοι έπρεπε να καταφύγουν σε απεργίες πείνας για να κερδίσουν τις σύντομες άδειες που δικαιούνταν βάσει του νόμου. 

Το 2015, ο Αμερικανός πρέσβης Ντέιβιντ Πιρς απείλησε ότι ενδεχόμενη αποφυλάκιση του Σάββα Ξηρού της 17Ν μπορεί να είχε επιπτώσεις στις διαπραγματεύσεις της Ελλάδας για το χρέος

Το 2016, η αμερικανική πρεσβεία ζήτησε να μην ανέβει παράσταση του εθνικού θεάτρου που θα στηριζόταν σε κείμενα του Ξηρού.

Οι ξένες παρεμβάσεις μέσα από τα Wikileaks

Μια σύντομη περιήγηση σε παλαιότερα τηλεγραφήματα της αμερικανικής πρεσβείας, που έφερε στο φως το WikiLeaks, δείχνει ότι οι Αμερικανοί διπλωμάτες είχαν πολύ ισχυρές απόψεις, όχι μόνο για δικαστές που έκαναν τη δουλειά τους, αλλά και για δημοσιογράφους. Τον Οκτώβριο του 2005, ο πρέσβης Τσαρλς Ράις καταφέρθηκε εναντίον της εφημερίδας Ελευθεροτυπία, γιατί είχε εξασφαλίσει συνέντευξη με τον Δημήτρη Κουφοντίνα. Ο Ράις υποστήριζε ότι υπάρχει «διαρκής συμπάθεια στον ελληνικό Τύπο για τις λεγόμενες επαναστατικές πράξεις της 17Ν», ενώ κατηγορούσε ευθέως τους Έλληνες δημοσιογράφους ότι φτιάχνουν έτσι τις ερωτήσεις, ώστε να προωθήσουν την εικόνα του Κουφοντίνα ως ενός «ήσυχου, ιδεολογικού στοχαστή». 

Να σημειωθεί ότι από το ίδιο τηλεγράφημα προκύπτει ότι η πρεσβεία βρισκόταν σε επαφή με την Ντόρα Μπακογιάννη και άλλους συγγενείς θυμάτων τρομοκρατίας (όπως ο γιός του Μομφεράτου), με τους οποίους φέρονται να συντόνιζαν από κοινού τις κινήσεις τους. Συγκεκριμένα, αναφέρεται ότι η πρεσβεία επικοινώνησε μαζί τους για να βεβαιωθεί ότι θα απαντούσαν με δικό τους κείμενο στη συνέντευξη Κουφοντίνα.

Πέντε χρόνια νωρίτερα το 2000, η πρεσβεία αναφερόταν σε δηλώσεις Ελλήνων πανεπιστημιακών και πολιτικών που προωθούσαν, όπως υποστήριζε, μια «πολιτική λύση» για το πρόβλημα της τρομοκρατίας. Ο πρέσβης Νίκολας Μπερνς, εξηγούσε ότι η πρεσβεία «θα πρέπει να αμβλύνει αυτού του είδους τις απόψεις όταν θα εφαρμόσει το πρόγραμμα ανταμοιβών». Το ποιοι έλαβαν αυτές τις «ανταμοιβές» και με ποιο τρόπο τις χρησιμοποίησε η πρεσβεία για να παρέμβει στον εσωτερικό διάλογο στην Ελλάδα, δεν το μάθαμε ποτέ.

Σε άλλα τηλεγραφήματα, η Πρεσβεία εξέφραζε την ανησυχία της για την αποφυλάκιση υπό όρους του πρώην συνεργάτη της 17Ν, Νίκου Παπαναστασίου, για λόγους υγείας. Στο τηλεγράφημα, μάλιστα, η πρεσβεία εξέταζε επικριτικά τη λειτουργία του ελληνικού δικαστικού συστήματος  – και αυτό παρά το γεγονός, ότι δικαστές δεν έδιναν άδεια στον Ξηρό, παρά τα «σοβαρά προβλήματα υγείας από τα οποία υπέφερε». Να σημειωθεί ότι από τα αρχεία του Wikileaks δεν προκύπτει να υπήρξαν ανάλογες αντιδράσεις όταν αποφυλακίζονταν πραξικοπηματίες που είχαν συνεργαστεί με την Ουάσινγκτον, όπως ο Στυλιανός Παττακός, ο οποίος απελευθερώθηκε «λόγω ανηκέστου βλάβης της υγείας του»… 26 χρόνια πριν πεθάνει.

Μοχλός πίεσης για την εξωτερική πολιτική

Την ίδια περίπου εποχή, και συγκεκριμένα το 2002, ο μετέπειτα πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας, μιλώντας στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ, είχε καταγγείλει τις πιέσεις που ασκούσε η αμερικανική κυβέρνηση με πρόσχημα την τρομοκρατία. Ο ίδιος μάλιστα υποστήριζε ότι πρόθεσή τους ήταν «να αποδυναμώσουν τις αντιστάσεις της ελληνικής κυβέρνησης για να επιβάλλουν ορισμένους στόχους… κυρίως στα ελληνοτουρκικά». Ο Κάρολος Παπούλιας αναφερόταν σε εποχές πριν ακόμη από την εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη, όταν μεγάλα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης αναπαρήγαγαν τις θέσεις του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, φωτογραφίζοντας ως τρομοκράτες αρκετά μέλη του αντιδικτατορικού αγώνα, αλλά και στελέχη του ΠΑΣΟΚ.  

Ό,τι και αν πιστεύει κανείς για τα μέλη της 17 Νοέμβρη και όσο και αν καταδικάζει την τρομοκρατία, η υπόθεση φέρνει στο προσκήνιο τις συνεχείς παρεμβάσεις ξένων πρεσβειών με τρόπους που συχνά αποτελούν άμεση εμπλοκή στα εσωτερικά ζητήματα της χώρας. Καμία αναπτυγμένη χώρα στον κόσμο δεν θα επέτρεπε σε ξένους διπλωμάτες να κρίνουν τους θεσμούς της δικαιοσύνης, να απαξιώνουν μεγάλα μέσα ενημέρωσης και να παρεμβαίνουν, άλλοτε με μαστίγια και άλλοτε με καρότα στον πολιτικό διάλογο.

Παλαιότερα, τέτοιες παρεμβάσεις προκαλούσαν αντιδράσεις ακόμη και από το πολιτικό κατεστημένο της Ελλάδας. Τώρα τις δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα.


info-war.gr
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

του Ρούντι Ρινάλντι

Σχεδόν 24 ώρες μετά την εξαγγελία του «νέου» κόμματος Τσίπρα υπό το ακρωνύμιο ΕΛ.Α.Σ., αυτό σκαρφάλωσε αμέσως στη δεύτερη θέση στις δημοσκοπήσεις με ένα στρογγυλό 17%. Όλο το μιντιακό σύστημα, σαν να έπεσε γραμμή από κάποια κέντρα, σπρώχνει με φόρα Τσίπρα. Μέχρι και στελέχη της Ν.Δ. επαινούν τον «ώριμο» και «λαμπερό» Τσίπρα, που όμως «θα τον ξανανικήσουν». Προς το παρόν η πίεση μετατίθεται στον άλλο εταίρο του συστημισμού, το ΠΑΣΟΚ: αυτό χρειάζεται λίγο ακόμη «μασάζ» για να καταστεί εντελώς εύπλαστο, ώστε να συμβάλει στην επιχειρούμενη αναστήλωση ενός δικομματισμού (κεντροδεξιό μόρφωμα – κεντροαριστερό μόρφωμα) με ανακύκλωση του υφιστάμενου πολιτικού προσωπικού.

Η ανάσυρση του Τσίπρα από τη ναφθαλίνη γίνεται για να επιχειρηθεί μια επανασταθεροποίηση του πολιτικού συστήματος με δύο πυλώνες. Πιο ιδιαίτερος στόχος είναι να περιμαζέψει τα ρετάλια του συριζικού κεντροαριστερού αστερισμού που διασκορπίστηκε από το 2015 και ύστερα, μετά τις παλινωδίες και τις ήττες του υπό τον κ. Τσίπρα. Ανασύρεται επειδή, όσα και να λέει περί «πατριωτισμού» και «ελληνικότητας», έχει δώσει εξετάσεις και απέκτησε διαπιστευτήρια, πως υπηρετεί την εξάρτηση και όλες τις ανάγκες του μεταπρατισμού. Άλλωστε είναι ο μόνος χώρος που ολόκληρο το πολιτικό προσωπικό του (όπου κι αν βρέθηκαν μετά τη θρυμματοποίηση του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ) δηλώνει σε όλους τους τόνους «περήφανο» για τη διακυβέρνηση 2015-19, για την ψήφιση του 3ου Μνημονίου (μαζί με τις άλλες συστημικές δυνάμεις), και φυσικά για τη συμφωνία των Πρεσπών, που υπογράφτηκε με άμεση καθοδήγηση και απαίτηση ΗΠΑ-Γερμανίας.

«Πίσω από τις λέξεις κρύβεται ο Αλέξης»: το παιχνίδι αυτό παίζεται αμοραλιστικά, και αποκλειστικά σε επικοινωνιακό επίπεδο. Το 2015, ως νέος πρωθυπουργός, πήγε στην Καισαριανή να καταθέσει στεφάνι στους 200 εκτελεσμένους, ενώ παζάρευε με την τρόικα. Τώρα διαλέγει ένα ακρωνύμιο που «παίζει» (σε λίγους) με τον ΕΛΑΣ της εποποιίας ενάντια στη ναζιστική κατοχή, αλλά και την ΕΛΑΣ ως αστυνομία τώρα. Θόρυβος να γίνεται, βαβούρα, αυτό συνιστούν οι επικοινωνιολόγοι. Το διαζύγιο με ό,τι σήμαινε η Αριστερά για τον τόπο σε περασμένες δεκαετίες έχει παρθεί από πολύ νωρίς. Μάλιστα ο ίδιος προέρχεται από την επιχείρηση κατασπατάλησης ενός μεγάλου κεφαλαίου για τον Τόπο και τον Λαό, που είχε χτιστεί με αγώνες, απλοχεριά και λεβεντιά από εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στη χώρα μας.
Μέσα από αυτόν τον χώρο, ιδιαίτερα στην εποχή της κατασπατάλησης του κεφαλαίου του και της διάλυσης του «ηθικού πλεονεκτήματος», αναδείχθηκαν μηχανισμοί και ελεεινές μέθοδοι που καμία σχέση δεν είχαν με όποιο χειραφετητικό πρόταγμα. Η συνάντηση της σύνολης αριστεράς με τις παρυφές της εξουσίας (πρώτα στα χρόνια της συγκυβέρνησης με τη Ν.Δ. το 1989-90), και αργότερα με την «πρώτη φορά Αριστερά», επέφερε ακόμα περισσότερη διάβρωση και ενίσχυσε τις τάσεις διαζυγίου με ό,τι υπήρξε και συμβόλιζε η Αριστερά κάποτε.

Όσα κάνει τώρα ο Τσίπρας και η παρέα του, και όσα έχει δει ο απλός κόσμος (παραίτηση Τσίπρα, άφιξη Κασσελάκη που ο ίδιος ο Τσίπρας έφερε και μετά ροκάνισε, διασπάσεις, δύο κόμματα στη Βουλή, σιωπή Τσίπρα και επανεμφάνισή του), ευτελίζουν κι άλλο την έννοια της τρέχουσας και υπαρκτής αριστεράς. Ο ίδιος τώρα θέλει να πετάξει τα «βαρίδια» που τάχα τον εμπόδιζαν όσο ήταν αρχηγός. Καμιά αυτοκριτική. Δηλώνει όμως απερίφραστα: «Τώρα είμαι διαφορετικός»! Έλκεται άλλωστε προς το κέντρο, όραμά του ο… «δημοκρατικός καπιταλισμός». Ωστόσο, θέλει να μεταθέσει τον γενικότερο ευτελισμό στους πρώην συνεργάτες του: Θα πάτε στον εξώστη (πρώτη φάση), θα παραιτηθείτε από τα κόμματα που ανήκετε (δεύτερη φάση), θα δηλώσετε πρόθυμοι να έρθετε στο «κόμμα μου», κι εγώ θα δω τι θα κάνω με καθέναν ξεχωριστά…

Τώρα βρισκόμαστε στην εφαρμογή της τρίτης φάσης, δηλαδή του περιμαζώματος όσων προσέλθουν. Ο ΣΥΡΙΖΑ εξαφανίζεται μέσα από εξευτελιστικές διαδικασίες, για να γεννηθεί τι; Ένα κυνικό, χωρίς αρχές υποστύλωμα ενός υπό κατασκευή δικομματισμού που θα υπηρετεί καλύτερα και αποτελεσματικότερα το μεταπρατικό μοντέλο, τους ολιγάρχες και τις πρεσβείες, την Ελλάδα της εξάρτησης και της υποτέλειας. Και, όπου και όταν χρειαστεί, θα βάλουν κι αυτοί τις υπογραφές τους – διότι θα ζητηθούν και τέτοιες.
Το στίγμα της αναξιοπιστίας πάει μαζί με την έλλειψη μιας λαϊκής δυναμικής. Το σύστημα θέλει έναν «μη λαό», έναν λαό καθηλωμένο, αποδιοργανωμένο, αποπροσανατολισμένο, χωρίς προσδοκία καλύτερου μέλλοντος, σκέτο ψηφοφόρο διαχειριστών. Τον θέλει να σέρνεται στη λογική του «και μη χειρότερα θεέ μου». Σε αυτές τις συνθήκες, το «μπαλκόνι» ενός Τσίπρα είναι χρήσιμο ώστε να περιμαζευτεί ο κεντροαριστερός χώρος και να λειτουργήσει ως συμπληρωματικός βραχίονας. Το «συμπαράταξη» μπορεί να νοηθεί μόνο υπό την έννοια του «περιμαζώματος».

Θορυβώδης τενεκές, που θα αυτοπροσδιορίζεται ως χρυσός. Συνεπώς, διόλου «ελληνική αριστερή συμπαράταξη». Κόμμα Τσίπρα, και «σπρωχτό» με όλα τα μέσα!

(Δρόμος, φύλλο 779, 6/6/26)

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Ανακοινώνονται και φέτος από την Οικολογική Κίνηση Θεσσαλονίκης τα βραβεία αντιοικολογικής δράσης σε δημόσια πρόσωπα, που έχουν διαπρέψει κατά τη διάρκεια της προηγούμενης χρονιάς για πράξεις ή παραλείψεις σε βάρος του περιβάλλοντος και της ποιότητας ζωής. Τα βραβεία έχουν συμβολικό χαρακτήρα και αποτελούν ύστατη άμυνα σε όλους αυτούς που κάθε 5η Ιουνίου φορούν τα καλά τους ρούχα και πλέκουν εγκώμια σε ένα περιβάλλον που εξοντώνεται.

Καθώς η οικολογική κατάσταση του πλανήτη γνωρίζει μια επιδείνωση άνευ προηγουμένου, τα Οικολογικά Αντι-βραβεία είναι έτοιμα να γυριστούν πλέον και σε ταινία: “The Eco Anti-Awards Strike Back!”

Α. Βραβείο «ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΓΗ»

Το πρώτο βραβείο, ταυτόχρονα με το Νόμπελ Ειρήνης (εκείνο που του χάρισε η Μαρία Κορίνα Ματσάδο), απονέμεται στον Πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, για την ακλόνητη πίστη του ότι η κλιματική αλλαγή είναι μια «μεγάλη απάτη» και για την επιμονή του να επιβάλει τον νόμο των πετρελαϊκών κολοσσών ακόμη και με πολεμικές ιαχές – με το αζημίωτο φυσικά! Σε αντίθεση με όσους τον θεωρούν ναρκισσιστή, κακομαθημένο πλουσιόπαιδο ή απλά μια ακροδεξιά μαριονέτα αδίστακτων οικονομικών συμφερόντων, έχει αποδείξει την πνευματικότητά του και τη θεία του καταγωγή, σύμφωνα τουλάχιστον με τους Τηλε-Ευαγγελιστές Χριστιανο-Σιωνιστές που τον υποστηρίζουν. Αυτοί του προσφέρουν μια τεράστια δεξαμενή πιστών ψηφοφόρων μέσω των τηλεοπτικών τους δικτύων και σε αντάλλαγμα Εκείνος τους προσφέρει πρόσβαση στην εξουσία και νομοθετικές διευκολύνσεις. Κι έτσι όλοι μαζί μπορούν να αποθεώνουν τον Πρόεδρο που «σταμάτησε οκτώ πολέμους»…

Το δεύτερο βραβείο απονέμεται στον πρωθυπουργό του Ισραήλ Βενιαμίν Νετανιάχου, για τον εξωραϊσμό και εξευγενισμό του περιβάλλοντος στη Γάζα και πιο πρόσφατα, στον νότιο Λίβανο. Συν-δικαιούχος στο Νόμπελ Ειρήνης με τον Ντόναλντ Τραμπ, εφόσον υιοθέτησε ανθρωπιστικές πρακτικές «μη-γενοκτονίας», όπως οι περιπτώσεις όπου άμαχοι Παλαιστίνιοι δέχθηκαν πυρά ή βομβαρδισμούς ενώ περίμεναν ανθρωπιστική βοήθεια. Αδικαιολόγητα, ορισμένοι ψυχολόγοι μιλούν για την ανάγκη του θύτη να αποδείξει τη δύναμή του μέσω της απόλυτης επιβολής, προκειμένου να ξορκίσει το ιστορικό τραύμα της βίας που υπέστη ο λαός του.

Το τρίτο βραβείο απονέμεται στην Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν, για την προώθηση μιας πιο φιλόδοξης «Πράσινης Συμφωνίας», η οποία ατυχώς ονομάστηκε «Στρατηγική για την Αμυντική Βιομηχανία». Όπως και για την πολιτική στροφή του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, το οποίο υπό την ηγεσία της φλερτάρει ανοιχτά με την Ευρωπαϊκή Ακροδεξιά. Η «Πρόεδρος της Πολεμικής Οικονομίας» βραβεύεται για τη βαθιά της πεποίθηση ότι τα 650 δισεκατομμύρια ευρώ που λείπουν από την υγεία και την παιδεία θα επιστρέψουν στους πολίτες με τη μορφή θέσεων εργασίας σε εργοστάσια όπλων. Πρόκειται για μια μοναδική μετατροπή του παρωχημένου σχεδίου ειρηνικής συμφιλίωσης της Ευρώπης σε ένα σύγχρονο, δυναμικό σχέδιο διάσωσης της γαλλογερμανικής πολεμικής βιομηχανίας.

Β. Βραβείο «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ»

Το πρώτο βραβείο απονέμεται στον πρωθυπουργό κ. Κυριάκο Μητσοτάκη, για την απαράμιλλη ικανότητα να βγάζει selfies σε καμένα δάση υποσχόμενος «ανασυγκρότηση», αλλά και για τη θεωρία του ότι η κλιματική κρίση αποτελεί τον τέλειο «αποδιοπομπαίο τράγο» για κάθε διαχειριστική αποτυχία του κρατικού μηχανισμού. Κρίμα είναι να έχει και αυτός την τύχη του Βίκτορ Όρμπαν, εφόσον η Ελλάδα διαφέρει ριζικά από την Ουγγαρία! Σύμφωνα με τον Δείκτη Κράτους Δικαίου (Rule of Law Index) του 2025, η Ελλάδα κατατάσσεται στην 29η θέση μεταξύ 31 χωρών της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής (https://worldjusticeproject.org/rule-of-law-index/country/2025/Greece), αφήνοντας την Ουγγαρία απομονωμένη στην τελευταία θέση. Ο κ. Μητσοτάκης έχει διακριθεί για τον αγώνα του ενάντια στην υπονόμευση των ανεξάρτητων αρχών και τη χειραγώγηση της δικαιοσύνης. Αδίκως παραλληλίστηκε η υπόθεση των υποκλοπών (Predator) στην Ελλάδα με τη χρήση του λογισμικού Pegasus στην Ουγγαρία, ως εργαλείο παρακολούθησης πολιτικών αντιπάλων και δημοσιογράφων. Ο Όρμπαν χρειάστηκε να δημιουργήσει ένα ολόκληρο δίκτυο φιλικών επιχειρηματιών για να ελέγξει τα ΜΜΕ, ενώ στην Ελλάδα αρκούσε μια απλή «Λίστα Πέτσα» και η αυθόρμητη συγκέντρωση των μεγάλων τηλεοπτικών σταθμών στα χέρια ομίλων που διατηρούν άριστες σχέσεις με το Μαξίμου. Μήπως στην Ουγγαρία υπήρξε και σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ;;;

Το δεύτερο βραβείο απονέμεται στον υπουργό Εξωτερικών κ. Γιώργο Γεραπετρίτη, γνωστού και ως ΤΕΡΝΑπετρίτη, για τον ρόλο του στην προστασία της ελληνικής φύσης και… της ενεργειακής ελίτ. Η σύζυγός του είναι κόρη του Μιχαήλ Γουρζή, ο οποίος υπήρξε επί σειρά ετών αντιπρόεδρος και εκ των βασικών μετόχων της ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ. Η εν λόγω εταιρεία, κατά τη διάρκεια της θητείας της παρούσας κυβέρνησης, έχει αναλάβει πληθώρα εμβληματικών έργων (από την Εγνατία Οδό και το αεροδρόμιο στο Καστέλι μέχρι τεράστια αιολικά πάρκα). Ο όρος «διαπλοκή» δεν τον αφορά, αφού δεν ευνοεί τα μεγάλα ενεργειακά καρτέλ (φωτοβολταϊκά, αιολικά, υποδομές φυσικού αερίου και ηλεκτροπαραγωγής), ούτε και τον όμιλο με τον οποίο είχε συγγένεια, πριν τουλάχιστον περάσει ο έλεγχός του σε Άραβες «επενδυτές».

Το τρίτο βραβείο απονέμεται στον τέως Υπουργό Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας, κ. Γιάννη Κεφαλογιάννη, για το μοναδικό δόγμα πρόληψης: «εκκενώστε τους οικισμούς, αφήστε τα δάση να καούν και μετά θα κάνουμε συσκέψεις για την ανασυγκρότηση». Ιδιαίτερη μνεία οφείλεται στη θριαμβευτική υλοποίηση του προγράμματος «Anti-Nero» (που χρηματοδοτείται από το Ταμείο Ανάκαμψης), το οποίο οι κακεντρεχείς οικολογικές οργανώσεις χαρακτήρισαν καταστροφικό. Ωστόσο, θα πρέπει να αναγνωριστεί η βαθιά του οικολογική σοφία: βάζοντας μπουλντόζες να ισοπεδώνουν την υπόροφη βλάστηση και να κατακρεουργούν τα δάση χωρίς μελέτες, ο κ. Κεφαλογιάννης εφάρμοσε το απόλυτο αξίωμα: «αν δεν υπάρχει δάσος, δεν υπάρχει και τίποτα για να καεί!» Φυσικά, ο νεαρός πολιτικός τίμησε την οικογενειακή παράδοση και τη βαριά πολιτική κληρονομιά του Ρεθύμνου. Την ώρα που το 112 χτυπούσε μανιωδώς, το πολιτικό του γραφείο έδινε τη δική του «Ενεργή Μάχη» στα τηλέφωνα, μεριμνώντας για τη «διάσωση» των ημέτερων αγροτικών επιδοτήσεων και των εικονικών κοπαδιών του ΟΠΕΚΕΠΕ. Και τελικά, κατάφερε να γίνει «καπνός» από το Υπουργείο του πριν προλάβει να σφίξει η ζέστη του καλοκαιριού!

Γ. Βραβείο «ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ»

Το πρώτο βραβείο απονέμεται στον Δήμαρχο Θεσσαλονίκης κ. Στέλιο Αγγελούδη, ο οποίος κατάφερε με συνοπτικές διαδικασίες να κατατροπώσει τη δημοκρατική διεκδίκηση για τη διενέργεια δημοψηφίσματος σχετικά με την ανάπλαση της ΔΕΘ. Ο κ. Αγγελούδης εξελέγη με κεντρική προεκλογική δέσμευση τη δημιουργία ενός μεγάλου πάρκου. Και σήμερα, επιμένει στη θέση για ενιαίο πάρκο περίπου 100-120 στρέμματα (από τα συνολικά 170 της έκτασης) στο νότιο τμήμα της ΔΕΘ. Το επίσημο σχέδιο που προωθεί το ΤΑΙΠΕΔ και η διοίκηση της ΔΕΘ βέβαια κάνει λόγο για «50% ελεύθερους χώρους και πράσινο». Ωστόσο, στην πολεοδομική γλώσσα, ο «ελεύθερος χώρος» περιλαμβάνει πλατείες, διαδρόμους κυκλοφορίας και ακάλυπτους χώρους ανάμεσα στα νέα κτίρια, και όχι απαραίτητα ένα ενιαίο, φυσικό πάρκο με χώμα και δέντρα. Ο κ. Αγγελούδης θα μείνει στην ιστορία της πόλης ως ο Δήμαρχος που κατάργησε τα δημοψηφίσματα στην Τοπική Αυτοδιοίκηση πριν ακόμη αυτά εφαρμοστούν!...

Το δεύτερο βραβείο απονέμεται στον «παλαιοχριστιανό» Υφυπουργό Υποδομών και Μεταφορών κ. Νικόλαο Ταχιάο, ο οποίος συνεχίζει να καμαρώνει για τις νέες καθυστερήσεις του Μετρό προς Καλαμαριά. Οι καθυστερήσεις αυτές κοστίζουν στα δημόσια ταμεία άλλα 100 εκατομμύρια ευρώ σε μορφή απευθείας αποζημιώσεων στους εργολάβους, ανεβάζοντας, έτσι, τις αποζημιώσεις για τις καθυστερήσεις που η κυβέρνηση προκάλεσε από το 2019 μέχρι σήμερα, στο πρωτοφανές ποσό των 600 εκατομμυρίων ευρώ!

Το τρίτο βραβείο απονέμεται στον αντιπεριφερειάρχη Υποδομών και Δικτύων κ. Πάρι Μπίλλια, για τη διαχρονική του πίστη ότι η ανάπτυξη της Θεσσαλονίκης περνάει αποκλειστικά μέσα από μπετονιέρες, εργοτάξια και τεχνικά έργα που μοιάζουν να έχουν σχεδιαστεί στη δεκαετία του '70. Πιστός στρατιώτης των κεντρικών επιλογών του πρωθυπουργικού γραφείου, στηρίζει με πάθος κάθε έργο που ξεσηκώνει διαμαρτυρίες: Flyover, «ανάπλαση» ΔΕΘ, Κέντρο Καινοτομίας & Τεχνολογίας ThessIntec στον υγρότοπο που βρίσκεται στα Τσαΐρια Περαίας, αστική ανάπτυξη στη Μαρίνα Καλαμαριάς, αμμοληψίες από το Ακρωτήρι Επανομής για τον 6ο προβλήτα του ΟΛΘ, σταθμός LNG στο κέντρο του Θερμαϊκού!

Εύφημος μνεία γίνεται για τους «παραγωγικούς φορείς» της Θεσσαλονίκης (ΕΒΕΘ, ΒΕΘ, ΣΒΕ, ΣΕΒΕ, ΕΣΘ και ΣΕΤΕ)*, οι οποίοι έσπευσαν να ζητήσουν να προχωρήσει άμεσα η πρόταση του ΤΑΙΠΕΔ για την «ανάπλαση» της ΔΕΘ, επιθυμώντας διακαώς να έχουν τον πρώτο λόγο στην «ανάπτυξη» της πόλης. Βραβεύονται για την αστική τους κουλτούρα και για τον μακροπρόθεσμο ορίζοντα επενδύσεων που υπερασπίζονται τον δημόσιο χώρο, την ποιότητα ζωής των πολιτών, την αύξηση του πράσινου και τη μακροπρόθεσμη ελκυστικότητα της πόλης. Λειτούργησαν ως σοβαρό αντίβαρο στο ΤΑΙΠΕΔ, ενώ άσκησαν σοβαρή κριτική στο κράτος – εργολάβο, στην ατμοσφαιρική ρύπανση, στην κατάργηση του Οργανισμού Ρυθμιστικού Σχεδίου και στην αποσπασματική λογική των «μεγάλων έργων». Μόνο κακεντρεχείς τους χαρακτηρίζουν ως τη συντηρητική ελίτ της πόλης που την έχει καταδικάσει σε δεκαετίες μιζέριας, υποβάθμισης και ασφυξίας.

* Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης (ΕΒΕΘ), Βιοτεχνικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης (ΒΕΘ), Σύνδεσμος Βιομηχανιών Ελλάδος (ΣΒΕ), Σύνδεσμος Εξαγωγέων (ΣΕΒΕ), Εμπορικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης (ΕΣΘ), Σύνδεσμος Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων (ΣΕΤΕ).



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Οι ΗΠΑ μέσω του Στέιτ Ντιπάρτμεντ “ζητούν”, δηλαδή απαιτούν από την ελληνική κυβέρνηση, υπό τη μορφή φανερής εντόλης “να πράξει ό,τι είναι δυνατόν ώστε ο Γιωτόπουλος να επιστρέψει στη φυλακή”!

Με λίγα λόγια, οι ΗΠΑ παρεμβαίνουν (ως μη όφειλαν και δεν δικαιούνται σύμφωνα με τα διεθνή κεκτημένα περί ανεξαρτησίας και κυριαρχίας των κρατών) στην ελληνική πολιτική τάξη, εν προκειμένω στην κυβέρνηση, ώστε αυτή με τη σειρά της, η κυβέρνηση, να παρέμβει στη δικαιοσύνη (ως μη οφείλει και δεν έχει το δικαίωμα σύμφωνα με την περίφημη διάκριση εξουσιών, την οποία αρέσκονται να περιφέρουν όπως και όταν τους βολεύει) προκειμένου ο πρόσφατα αποφυλακισθείς, Αλ. Γιωτόπουλος, να επιστρέψει στη φυλακή.

Εχει χαθεί πλέον κάθε πρόσχημα. Τα ελεύθερο και ανεξέλεγκτο αμερικανικό σουλάτσο (φανερό και μη φανερό) σε ολόκληρη την επικράτεια, στο έδαφος της οποίας οι ΗΠΑ έχουν σπείρει πολεμικές βάσεις, η εγχώρια αμερικανοδουλεία, αλλά και η απροκάλυπτη πλέον θεσμική κατάντια ώστε να θεωρείται κανονικό ότι μια κυβέρνηση μπορεί να παρεμβαίνει ωμά στη δικαιοσύνη και μάλιστα κατ’ εντολή των ΗΠΑ, δεν χρειάζονται κανένα “φερετζέ”.

Μέσω επίσημης τοποθέτησής του, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, δηλώνει βαθιά απογοητευμένο και ζητά από την κυβέρνηση να κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για να οδηγηθεί ξανά στη φυλακή Αλ. Γιωτόπουλος που έχει καταδικαστεί ως ο «αρχηγός» της «17 Νοέμβρη». «Υποστηρίζουμε σθεναρά αυτή την προσπάθεια και καλούμε την ελληνική κυβέρνηση να πράξει ό,τι είναι δυνατόν ώστε ο Γιωτόπουλος να επιστρέψει στη φυλακή», αναφέρεται χαρακτηριστικά.

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες εκφράζουν τη βαθιά τους απογοήτευση για την απόφαση του Εφετείου Πειραιά να αποφυλακίσει τον Αλέξανδρο Γιωτοπούλο, ηγέτη και εγκέφαλο της ακροαριστερής ελληνικής τρομοκρατικής οργάνωσης “17 Νοέμβρη”», αναφέρει η ανακοίνωση.

Και συνεχίζει υπενθυμίζοντας ότι «κατά τη διάρκεια της 27χρονης δράσης της, η “17 Νοέμβρη” δολοφόνησε τέσσερις Αμερικανούς κρατικούς λειτουργούς: τον Ρίτσαρντ Γουέλς, τον πλοίαρχο Τζορτζ Τσάντες, τον πλοίαρχο Γουίλιαμ Νορντίν και τον λοχία Ρόναλντ Στιούαρτ. Η οργάνωση δολοφόνησε επίσης έναν Βρετανό στρατιωτικό ακόλουθο, έναν υπάλληλο της τουρκικής πρεσβείας και 16 εξέχοντες Έλληνες πολίτες, μεταξύ των οποίων και τον γαμπρό του σημερινού πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη».

«Ο Γιωτόπουλος καταδικάστηκε σε 17 φορές ισόβια κάθειρξη και επιπλέον 25 χρόνια φυλάκισης για τον ρόλο του στην οργάνωση και εκτέλεση αυτών των στυγερών δολοφονιών. Δεν έχει ποτέ αναλάβει την ευθύνη για τις πράξεις του ούτε έχει εκφράσει μεταμέλεια. Σημειώνουμε ότι στις 25 Μαΐου ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου άσκησε έφεση ζητώντας την ακύρωση της υπό’ όρων αποφυλάκισης, καθώς ο Γιωτόπουλος δεν είχε εκτίσει τον ελάχιστο απαιτούμενο χρόνο κράτησης. Υποστηρίζουμε σθεναρά αυτή την προσπάθεια και καλούμε την ελληνική κυβέρνηση να πράξει ό,τι είναι δυνατόν ώστε ο Γιωτόπουλος να επιστρέψει στη φυλακή», προσθέτει η ανακοίνωση.

«Οι οικογένειες των Ρίτσαρντ Γουέλς, Τζορτζ Τσάντες, Γουίλιαμ Νορντίν και Ρόναλντ Στιούαρτ κουβαλούν το βάρος αυτών των απωλειών εδώ και δεκαετίες. Οι άνθρωποί τους έκαναν την ύψιστη θυσία υπηρετώντας το έθνος μας και αξίζουν δικαιοσύνη. Η τρομοκρατία δεν πρέπει ποτέ να γίνεται ανεκτή ή να δικαιολογείται. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα συνεχίσουν να στέκονται στο πλευρό των θυμάτων της τρομοκρατίας και να συνεργάζονται με τους εταίρους τους ώστε όσοι διαπράττουν τέτοιες αποτρόπαιες πράξεις να αντιμετωπίζουν το σύνολο των συνεπειών των πράξεών τους», καταλήγει το Στέιτ Ντιπάρτμεντ.


Θυμίζουμε ότι εξετάζεται το ενδεχόμενο ο Γιωτόπουλος να επιστρέψει στις φυλακές κατόπιν απόφασης της εισαγγελίας του Αρείου Πάγου και επιθυμίας του Κωνσταντίνου Τζαβέλλα να ασκήσει αναίρεση κατά της απόφασης αποφυλάκισής του.

Μετά την άσκηση της αναίρεσης, η πρόεδρος του Αρείου Πάγου αναμένεται να ορίσει άμεσα τη συνεδρίαση του ποινικού τμήματος του δικαστηρίου, σε σχηματισμό συμβουλίου, το οποίο θα εξετάσει την εισαγγελική πρόταση. Η συνεδρίαση του δικαστικού συμβουλίου εκτιμάται ότι θα πραγματοποιηθεί μέσα στο πρώτο δεκαήμερο του Ιουνίου.

πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

του Μανώλη  Κοττάκη 

Η Μαρία Καρυστιανού είναι πλέον πολιτικός αρχηγός και θα αξιολογηθεί από το εκλογικό σώμα με την ίδια αυστηρότητα που κρίθηκαν στο παρελθόν και άλλοι αστέρες του αντισυστημικού μπλοκ, οι οποίοι απεδείχθησαν διάττοντες... Θα την αξιολογήσουμε κι εμείς και στο σωστό και στο λάθος.

Αυτό που μας εντυπωσιάζει για την ώρα είναι πόσο παλαιά εργαλεία χρησιμοποιεί το Μέγαρο Μαξίμου για να αντιμετωπίσει την κυρία Καρυστιανού πριν καλά καλά αρθρώσει την πρώτη πολιτική της λέξη. Γιατί τα εργαλεία αυτά ξεπερνούν την εσωτερική πολιτική αντιπαράθεση και αγγίζουν τις διεθνείς σχέσεις της χώρας σε μια περίοδο πολύ λεπτών ισορροπιών.

Ειδικά στα εθνικά μας θέματα. Κατηγορείται η κυρία Καρυστιανού, και μάλιστα από κορυφαίους υπουργούς, ότι ιδρύει κόμμα του Πούτιν, κόμμα ρωσικό, κόμμα που υπακούει στις εντολές ξένων, κόμμα που φλερτάρει με εχθρική αυταρχική δύναμη. Θα αντιπαρέλθω το γεγονός ότι κάνουν κριτική στην ιατρό για ξένη κηδεμονία πολιτικοί που δείχνουν στις τηλεοπτικές κάμερες με υπερηφάνεια τα μανικετόκουμπά τους με τη σημαία των ΗΠΑ – μανικετόκουμπα με την ελληνική δεν έχουν;

Υπουργοί που πωλούν αντικομμουνισμό στην Ελλάδα, αλλά δέχονται να εφαρμόζονται επί της κεφαλής τους και επί της ακοής τους κομμουνιστικές πρακτικές των σοβιέτ: Παρακολουθήσεις του ιδιωτικού τους βίου τύπου Στάζι. Θα τα αντιπαρέλθω γιατί τα ζητήματα στην πολιτική είναι στρατηγικά και όχι προσωπικά.

Υπάρχουν τέσσερα μεγάλα θέματα που πρέπει να απαντήσει το συγκεκριμένο ρεύμα των «ακροκεντρώων» της πατρίδας μας, γιατί δεξιούς δεν τους λες.

Το πρώτο: Αν έχει ένα πρόβλημα από Βορρά αυτή τη στιγμή η κυβέρνηση, αυτό ονομάζεται Πούτιν ή Ζελένσκι; Το «Ρωσικό» κόμμα είναι το θέμα ή το «Ουκρανικό» κόμμα που κατάπιε τη γλώσσα του στην υπόθεση με το drone που θα κατέστρεφε περιβαλλοντικά το Ιόνιο και θα προκαλούσε αιματοχυσία; Απαντήσεις, παρακαλώ. Γιατί, αν πρέπει να απολογείται κάποιος εδώ είναι το πασίγνωστο κόμμα του φιλότουρκου Ζελένσκι, ο οποίος τα 80 από τα 110 δισ. ευρώ με τα οποία τον ενίσχυσε η Ε.Ε. τα έστειλε σε εργοστάσια των ΗΠΑ και της Τουρκίας. Η Καρυστιανού θα απολογηθεί γι’ αυτά, λοιπόν, ή κάποια άλλα παλικάρια που συγκροτούν τα ελληνικά τάγματα του Αζόφ;

Το δεύτερο: Το 2022 «κηρύξαμε» διά στόματος πρωθυπουργού τον πόλεμο στη Ρωσία και ο κ. Μητσοτάκης δήλωσε ότι θα πρέπει να πολεμήσουμε μέχρι τέλους για να νικηθεί ο Πούτιν. Το 2026 ξέρουμε ότι ο Πούτιν δεν έχασε και είναι συνομιλητής του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, του προέδρου Σι και συντόμως και της Ε.Ε. Πόσο σοφό είναι, λοιπόν, να συνεχίζουμε να κραυγάζουμε σαν να μη συνέβη τίποτε και να επιτιθέμεθα στους Ρώσους επ’ αφορμή της ιδρύσεως του κόμματος Καρυστιανού; Είναι σοβαρή εξωτερική πολιτική αυτή; Τι κόστος θα έχει αυτή η ανοησία στα Ελληνοτουρκικά και στο Κυπριακό;

Το τρίτο: Και αυτά να μην είχαν συμβεί, εδώ έχουμε ένα νέο δεδομένο που προκύπτει από πλήθος ιστορικών πηγών.. ακόμα και από το βιβλίο «Ελευθερία» της Μέρκελ, το βιβλίο του Τσίπρα «Ιθάκη», οι δηλώσεις κορυφαίων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, τα πρακτικά του συμβουλίου πολιτικών αρχηγών του 2015, όπως δημοσιεύθηκαν στα «Νέα», οι συνεντεύξεις του Προέδρου της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου κ.ά.

Το νέο δεδομένο είναι ότι ο Πούτιν που κατηγορείται ως ο εχθρός της Ευρώπης, που βυσσοδομεί για τη διάλυσή της αρνήθηκε να αξιοποιήσει την ελληνική κρίση για να πλήξει το ευρωπαϊκό νόμισμα. Αρνήθηκε να παίξει τον ρόλο του «Μόσκοβου» που του επιφύλαξε η ανιστόρητος κομμουνιστική συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ που τίποτε δεν διδάχθηκε από την τακτική του Στάλιν στη Γιάλτα (είχε στον νου του να κερδίσει τον ζωτικό χώρο των ανατολικών χωρών της αυλής του και όχι τον Γράμμο και το Βίτσι). Και όχι μόνο αρνήθηκε, τηλεφώνησε κιόλας και ενημέρωσε. Εδωσε στο «πιάτο» στη Μέρκελ τους αυτοσχεδιασμούς των συριζαίων που ονειρεύονταν πως θα λύσουν το πρόβλημα της χώρας με 5 δισ. ευρώ από την Gazprom.
Αντιθέτως, όπως προκύπτει από προσεκτική ανάγνωση του βιβλίου του Βαρουφάκη, επιχειρηματικές συνιστώσες της Δύσης... σε συνεργασία με τέως πλέον χώρες της Ε.Ε. ήταν αυτές που εργάστηκαν αόκνως πάνω στο σχέδιο διάλυσης της ευρωζώνης μέσω της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ. Αντί, λοιπόν, κάποιοι να τολμήσουν να «δείξουν» την ευρωπαϊκή πρωτεύουσα όπου έχουν τις καταθέσεις τους ως υποκινητή της κρίσεως, δείχνουν ακόμη τη Μόσχα μέσω Καρυστιανού;

Ας ρίξουν μια ματιά τουλάχιστον ακόμα και στα ντοκιμαντέρ του σταθμού τους. Θα βρουν μια αλήθεια με ακρίβεια «Χιλιοστού», ώστε να μην εκτίθενται αθωώνοντας τον Πούτιν για το ευρώ τη νύχτα και να τον καταδικάζουν ταυτόχρονα ως υποκινητή ίδρυσης κόμματος στην Ελλάδα το πρωί! Άτοπον. (Τα ίδια έκαναν και στον πόλεμο. Κάθε πρωί κατήγγελλαν τον Πούτιν για την εισβολή και για το ενεργειακό μονοπώλιο, και κάθε βράδυ κουβαλούσαν το πετρέλαιό του με τον σκιώδη πειρατικό στόλο των ιδιοκτησιών τους.)

Αυτοί οι αυτοματισμοί πρέπει κάποτε να λήξουν. Δεν κάνουν κακό στην Καρυστιανού, η Ελλάς έχει από απόψεως πολιτισμικών και ορθόδοξων δεσμών αισθήματα φιλίας για τον ομόδοξο λαό. Κακό στη χώρα κάνουν γιατί δείχνουν ότι αρνούνται να παραδεχθούν τη νέα πραγματικότητα που τους ξεπέρασε. Οι Αμερικανοί μιλάνε πλέον με όλους. Και με τους Ρώσους. Εμείς δεν θα μιλάμε με κανέναν; Ξυπνάτε, λυκόπουλα.

πηγή:  dimokratia.gr 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

από το Moon of Alabama

Η επίσκεψη του Προέδρου Τραμπ στην Κίνα ολοκληρώθηκε.

Προέβλεψα ότι αυτό το ταξίδι δεν θα οδηγούσε σε συγκεκριμένα αποτελέσματα :
«Ο Τραμπ πηγαίνει στο Πεκίνο με το καπέλο στο χέρι. Ως συνήθως, θα προσπαθήσει να μπλοφάρει για να καταφέρει μια δήθεν «νίκη». Θα ενεργήσει σαν οι Ηνωμένες Πολιτείες να βρίσκονται σε θέση ισχύος. Οι Κινέζοι θα είναι ευγενικοί, αλλά δεν θα ξεγελαστούν».
Αυτό το ταξίδι ήταν πολύ κακώς προετοιμασμένο. Οι Σέρπα δεν συναντήθηκαν εκ των προτέρων για να αντιμετωπίσουν τα σοβαρά ζητήματα μεταξύ των δύο χωρών. Δεν υπάρχουν σημαντικές συμβάσεις ή συνθήκες προς υπογραφή.

Μια ελπίδα ήταν να πουληθούν περίπου 500 αεροσκάφη Boeing σε αρκετές κινεζικές αεροπορικές εταιρείες. Με την επιστροφή του, ο Τραμπ ισχυρίστηκε ότι η Κίνα θα αγόραζε 200 αεροσκάφη. Το κινεζικό Υπουργείο Εξωτερικών αρνήθηκε να επιβεβαιώσει αυτές τις πληροφορίες . Η τιμή της μετοχής της Boeing υποχώρησε.

Περίπου είκοσι επιχειρηματίες συνόδευσαν τον Τραμπ σε αυτό το ταξίδι. Αλλά φαίνεται ότι κανένας τους δεν είχε κάποια αποστολή ή έργο να φέρει εις πέρας. Δεν επιτεύχθηκαν συμφωνίες, δεν υπογράφηκαν συμβόλαια.

Ο Τραμπ πρότεινε την άρση του εμπάργκο των ΗΠΑ στις πωλήσεις ορισμένων παλαιότερων τσιπ τεχνητής νοημοσύνης της NVIDIA στην Κίνα. Η Κίνα αρνήθηκε, καθώς πλέον κατασκευάζει τα δικά της τσιπ με παρόμοιες προδιαγραφές.

Η κινεζική πλευρά ανέφερε ως κύρια αποτελέσματα των συνομιλιών μια «νέα τοποθέτηση» και μια «εποικοδομητική στρατηγική σταθερότητα».

Η «νέα τοποθέτηση» συνίσταται στο να θεωρούνται οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Κίνα ως ίσες, με την Κίνα να βρίσκεται αντικειμενικά σε καλύτερη θέση.

Η «εποικοδομητική στρατηγική σταθερότητα» θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως συμβουλή προς τις Ηνωμένες Πολιτείες να παραμείνουν σιωπηλές και ήσυχες όσο η Κίνα κάνει τις δουλειές της:

«Ο Πρόεδρος Xi τόνισε σαφώς ότι η «εποικοδομητική στρατηγική σταθερότητα» σημαίνει θετική σταθερότητα βασισμένη στη συνεργασία, υγιή σταθερότητα με ανταγωνισμό εντός κατάλληλων ορίων, σταθερή σταθερότητα με διαχειρίσιμες διαφορές και διαρκή σταθερότητα με προβλέψιμη ειρήνη. Αυτές οι «τέσσερις σταθερότητες» σκιαγραφούν ένα σαφές και εφικτό σχέδιο για τις σχέσεις Κίνας-ΗΠΑ. Δεν πρόκειται για προσωρινό μέτρο, αλλά για μακροπρόθεσμη προσέγγιση. Δεν είναι παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος, αλλά για αμοιβαία επωφελή και win-win συνεργασία. Οι «τέσσερις σταθερότητες» προωθούν τη στρατηγική σταθερότητα με εποικοδομητική στάση και διασφαλίζουν μακροπρόθεσμη ανάπτυξη μέσω αυτής της σταθερότητας, αποδεικνύοντας πλήρως ότι οι σχέσεις Κίνας-ΗΠΑ είναι μια σχέση μεγάλων δυνάμεων πλήρως ικανή να βοηθήσει η μία την άλλη να πετύχει και να ευημερήσει μαζί.»

Ενώ ο Τραμπ βρισκόταν στην Κίνα, περίπου τριάντα κινεζικά πλοία διέσχισαν το Στενό του Ορμούζ σε συντονισμό με τις ιρανικές αρχές. Επειδή ο Τραμπ βρισκόταν στην Κίνα, τα αμερικανικά πλοία αποκλεισμού στον Κόλπο του Ομάν δεν τόλμησαν να επιχειρήσουν να σταματήσουν αυτά τα πλοία. Αυτό δημιούργησε ένα προηγούμενο που θα επιτρέψει στη κινεζική θαλάσσια κυκλοφορία να συνεχιστεί.

Για την Κίνα, το στενό είναι ανοιχτό.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Γιώργος Θαλάσσης

Σε μια εξαιρετικά κρίσιμη διεθνή συγκυρία, με τις εμπορικές σχέσεις ΗΠΑ–Κίνας να βρίσκονται ξανά στο κόκκινο και τη Μέση Ανατολή να φλέγεται μετά την επιχείρηση «Επική Οργή» κατά του Ιράν, ο Κινέζος πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ επέλεξε να στείλει ένα ιδιαίτερα συμβολικό μήνυμα προς τον Ντόναλντ Τραμπ: την ανάγκη αποφυγής της λεγόμενης «παγίδας του Θουκυδίδη».
Η αναφορά μόνο τυχαία δεν θεωρείται από διεθνείς αναλυτές. Πρόκειται για μια θεωρία που τα τελευταία χρόνια έχει μετατραπεί σε κεντρικό σημείο αναφοράς στη γεωπολιτική αντιπαράθεση ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κίνα.

Η ιστορική ρίζα της θεωρίας.

Η «παγίδα του Θουκυδίδη» προέρχεται από την ανάλυση του αρχαίου Έλληνα ιστορικού Θουκυδίδη για τα αίτια του Πελοποννησιακού Πολέμου.
Ο Θουκυδίδης υποστήριξε πως η συνεχής άνοδος της ισχύος της Αθήνας και ο φόβος που αυτή προκάλεσε στη Σπάρτη κατέστησαν τελικά τη σύγκρουση αναπόφευκτη.
Η Αθήνα εξελισσόταν σε οικονομική, ναυτική και πολιτική υπερδύναμη του αρχαίου ελληνικού κόσμου, γεγονός που προκάλεσε έντονη ανησυχία στη Σπάρτη, η οποία μέχρι τότε διατηρούσε την ηγεμονία. Ο φόβος απώλειας της ισορροπίας ισχύος οδήγησε τελικά σε έναν καταστροφικό πόλεμο που αποδυνάμωσε συνολικά τον ελληνικό κόσμο.

Η σύγχρονη εφαρμογή.

Στη σύγχρονη πολιτική επιστήμη, ο όρος χρησιμοποιείται για να περιγράψει τη σχέση ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Κίνα.
Πολλοί Αμερικανοί αναλυτές θεωρούν ότι η ραγδαία οικονομική, τεχνολογική και στρατιωτική άνοδος της Κίνας δημιουργεί στις Ηνωμένες Πολιτείες τον φόβο απώλειας της παγκόσμιας πρωτοκαθεδρίας.
Το Πεκίνο από την πλευρά του επιχειρεί να εμφανιστεί ως δύναμη που επιδιώκει πολυπολικό κόσμο και όχι ανοιχτή στρατιωτική σύγκρουση με την Ουάσιγκτον. Ωστόσο, η συνεχής όξυνση:
των εμπορικών πολέμων,
των τεχνολογικών περιορισμών,
της αντιπαράθεσης για την Ταϊβάν,
αλλά και της στρατιωτικής παρουσίας στον Ειρηνικό,
δημιουργεί ένα κλίμα βαθιάς καχυποψίας ανάμεσα στις δύο υπερδυνάμεις.

Το μήνυμα του Σι.

Με την αναφορά στην «παγίδα του Θουκυδίδη», ο Σι Τζινπίνγκ επιχείρησε ουσιαστικά να προειδοποιήσει ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι μόνο η άνοδος της Κίνας, αλλά ο τρόπος με τον οποίο οι ΗΠΑ αντιλαμβάνονται αυτή την άνοδο.
Σύμφωνα με διπλωματικούς αναλυτές, το μήνυμα του Κινέζου προέδρου προς τον Τραμπ ήταν σαφές:
αν η Ουάσιγκτον θεωρήσει αναπόφευκτη τη σύγκρουση με το Πεκίνο, τότε αυτή ακριβώς η λογική μπορεί να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτη κλιμάκωση.
Ένας κόσμος σε νέα φάση γεωπολιτικής έντασης.
Η αναφορά του Σι έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία ο πλανήτης βρίσκεται αντιμέτωπος με πολλαπλές εστίες έντασης:
τον πόλεμο στην Ουκρανία,
τη διαρκή ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή,
την αβεβαιότητα γύρω από την Ταϊβάν,
αλλά και τη νέα μάχη για ενεργειακή, τεχνολογική και οικονομική κυριαρχία.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η «παγίδα του Θουκυδίδη» επανέρχεται στο επίκεντρο όχι ως ακαδημαϊκή θεωρία, αλλά ως πραγματικός φόβος για το μέλλον της διεθνούς σταθερότητας.
Η ιστορία άλλωστε έχει δείξει πως όταν οι μεγάλες δυνάμεις λειτουργούν με όρους φόβου, καχυποψίας και γεωπολιτικής ανασφάλειας, οι συνέπειες σπάνια περιορίζονται μόνο στις ίδιες.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Μπορεί οι κυρώσεις που αποφάσισε η ΕΕ την Δευτέρα 11 Μαΐου κατά του Ισραήλ να ισοδυναμούν με χάδι και να υπολείπονται σημαντικά των αναγκαίων για να τερματίσει την τρομοκρατική του δράση, αλλά το απόστημα της χρόνιας ατιμωρησίας που απολάμβανε το γενοκτονικό κράτος επιτέλους, για πρώτη φορά, έσπασε! Κι αυτό είναι το σημαντικότερο!

Επί της ουσίας, όλοι αναγνωρίζουν ότι οι κυρώσεις που αποφάσισε η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι συμβολικές, δεν θα επηρεάσουν την ικανότητα του Ισραήλ να συνεχίσει την οργανωμένη σφαγή των Παλαιστινίων κι ελήφθησαν εξ αιτίας των ογκούμενων κοινωνικών αντιδράσεων απέναντι στη γενοκτονία. Πλευρά αυτών των αντιδράσεων είναι και οι πάνω από 1 εκατ. υπογραφές που έχουν ως τώρα συγκεντρωθεί από την Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών με αίτημα την πλήρη αναστολή της συμφωνίας σύνδεσης ΕΕ – Ισραήλ. Αιχμή του δόρατος των αντιδράσεων ήταν φυσικά οι διαδηλώσεις, το κίνημα του στολίσκου προς τη Γάζα κ.α.

Οι κυρώσεις πέρα από επιδερμικές είναι δομικά άστοχες, καθώς περιλαμβάνουν απαγορεύσεις εισόδου στην ΕΕ και πάγωμα περιουσιακών στοιχείων σε 3 εποίκους και 4 σιωνιστικές οργανώσεις που κατηγορούνται για τον εποικισμό της Δυτικής Όχθης. Ωστόσο, ο εποικισμός της Δυτικής Όχθης είναι ένα κρατικό σχέδιο του Ισραήλ, που υλοποιείται στο πλαίσιο νόμων που εισάγει η κυβέρνηση Νετανιάχου, ψηφίζει με συντριπτικές πλειοψηφίες η Κνεσέτ, επιβάλλουν η αστυνομία και ο στρατός, ενώ η δικαιοσύνη (που συμπληρώνει την εικόνα του Ισραήλ ως αρχετυπικό κράτος – παρίας) αρνείται να εκδικάσει τις προσφυγές των Παλαιστινίων ή λαμβάνει πάντα αποφάσεις εναντίον τους.

Κρατικό σχέδιο ο εποικισμός

Ο εποικισμός της Δυτικής Όχθης από Εβραίους εποίκους έχει καταδικαστεί κατ’ επανάληψη από τον ΟΗΕ. Τον Ιούλιο του 2024, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο που υπάγεται στα Ηνωμένα Έθνη, εξέδωσε μια απόφαση-σταθμό, έκτασης 83 σελίδων, με την οποία ζητούσε τον τερματισμό της κατοχής των παλαιστινιακών εδαφών, την εκκένωση των υπαρχόντων εποικισμών, τον τερματισμό της ανέγερσης νέων και την αποζημίωση όσων Παλαιστίνιων έχασαν γη και ιδιοκτησία. Στην ίδια, ιστορικής σημασίας απόφαση, το Ισραήλ κρίθηκε ένοχο για «συστηματική διάκριση» εναντίον των Παλαιστινίων στη βάση φυλής και εθνότητας, ότι έχει παραβιάσει το δικαίωμα τους για αυτοπροσδιορισμό κι ότι έχει στην πράξη προσαρτήσει μεγάλα τμήματα γης. Η δικαστική διερεύνηση και απόφαση αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη σημασία αν λάβουμε υπόψη μας ότι ξεκίνησαν στο πλαίσιο απόφασης της ετήσιας Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, το 2022.

Στόχος του κρατικού σχεδίου αλλαγής της πληθυσμιακής σύνθεσης της Δυτικής Όχθης είναι να καταστήσει ανεφάρμοστο το σχέδιο δημιουργίας παλαιστινιακού κράτους. «Σκοτώνουμε την ιδέα του παλαιστινιακού κράτους κάθε μέρα και κάθε ώρα», δήλωσε πρόσφατα ο ακροδεξιός υπουργός Οικονομικών, Μπεζαλέλ Σμότριτς, εκθέτοντας δημόσια το σιωνιστικό επεκτατικό σχέδιο όπως υλοποιείται με τους εποικισμούς στη Δυτική Όχθη. Στο πλαίσιο του 500.000 Εβραίοι από τις ΗΠΑ και την Ανατολική Ευρώπη έχουν εγκατασταθεί στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη, ανάμεσα σε περίπου 3 εκατ. Παλαιστίνιους, καταλαμβάνοντας τα πιο εύφορα κομμάτια γης. Η επέκταση των εποικισμών κορυφώθηκε το 2025. Από την έναρξη του γενοκτονικού πολέμου στη Γάζα, οι έποικοι έχουν επιβάλει στη Δυτική Όχθη ένα καθημερινό, συνεχές καθεστώς τρόμου, με αποτέλεσμα 1.000 νεκρούς Παλαιστίνιους, σύμφωνα με τον ΟΗΕ. Οι επιθέσεις σε Παλαιστινίους, το κάψιμο και το ξερίζωμα δένδρων, η καταστροφή αυτοκινήτων, η βίαιη εκδίωξη από τα σπίτια τους θυμίζουν τις διώξεις που υπέμεναν οι Εβραίοι στην μεσοπολεμική Γερμανία. Ακόμη και ο πρόεδρος του Ισραήλ, Ισααάκ Χέρτζογκ, δήλωσε δημόσια ότι η βία κατά των Παλαιστινίων «έχει ξεπεράσει κάθε κόκκινη γραμμή».

Η πλήρης παράδοση της Δυτικής Όχθης στην τρομοκρατία των Εβραίων εποίκων έχει προκαλέσει την αντίδραση ακόμη και Ισραηλινών αξιωματούχων. Ο Ισραήλ Ζιβ, απόστρατος στρατηγός, που είχε διατελέσει επικεφαλής της διεύθυνσης Επιχειρήσεων δήλωσε πρόσφατα: «Το Ισραήλ θερίζει ό,τι έσπειρε: ολόκληρη τη ρατσιστική πολιτική της πίεσης και της βλάβης των Παλαιστινίων, ενώ παράλληλα δίνει στην εβραϊκή τρομοκρατία πλήρη ελευθερία δράσης. Μέσω συγκεκριμένων πολιτικών από τη μία πλευρά και σιωπής από την άλλη — αρνούμενο να καταδικάσει, αρνούμενο να δράσει — το κράτος έχει χάσει τον έλεγχο», είπε! Η αλήθεια είναι ότι το Ισραηλινό κράτος δεν έχει χάσει τον έλεγχο, απλώς τον έχει παραδώσει στην εβραϊκή τρομοκρατία, χάρη στην οποία ιδρύθηκε πριν 78 χρόνια, όταν με τη Νάκμπα εκδίωξε από τις εστίες τους 750.000 Παλαιστίνιους…

Η αποχαλίνωση των Εβραίων, όπως συμβαίνει από το 2025, δεν θα είχε ποτέ συμβεί αν δεν τους είχε δώσει το πράσινο φως ο Τραμπ. Παρότι ο ίδιος δήλωσε δημόσια ότι απορρίπτει την προσάρτηση των εδαφών που κατακτήθηκαν από την Ιορδανία μετά τον πόλεμο του 1967, το αποφασιστικότερο -νομικό- βήμα για την εκδίωξη των Παλαιστινίων από τα σπίτια τους έγινε μετά από μια επίσκεψη του Νετανιάχου στην Ουάσιγκτον τον Ιανουάριο του 2026, μέσω της δυνατότητας εγγραφής στο ισραηλινό κτηματολόγιο Παλαιστινιακών ακίνητων και κτημάτων.

Συστηματικοί βιασμοί στους Παλαιστίνιους

Το σιωνιστικό σχέδιο για εκδίωξη των Παλαιστινίων από την Δυτική Όχθη και την Γάζα προωθούν οι συστηματικοί βιασμοί φυλακισμένων γυναικών, ανδρών και παιδιών στις Ισραηλινές φυλακές, ως μέσο πρόκλησης πόνου, ταπείνωσης και απανθρωποποίησης. Το θέμα ήρθε ξανά στη επικαιρότητα με αφορμή αρθρογραφία των New York Times. Το άρθρο του Νίκολας Κριστόφ με τίτλο «Η σιωπή που αντιμετωπίζει ο βιασμός ων Παλαιστινίων», που έκανε τον γύρο του κόσμου, στηρίχθηκε σε δύο επίσημα έγγραφα, αναμφίβολης αξιοπιστίας και εγκυρότητας.

Το πρώτο προέρχεται από την Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, έχει τίτλο «”Περισσότερα απ’ όσα ο άνθρωπος μπορεί ν’ αντέξει”: Συστηματική χρήση σεξουαλικής, αναπαραγωγικής κα άλλων μορφών βίας στηριγμένη στο φύλο από το Ισραήλ, μετά τις 7 Οκτωβρίου 2023». Συντάχθηκε από Ανεξάρτητη Επιτροπή Έρευνας στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη, περιλαμβανομένης της ανατολικής Ιερουσαλήμ και του Ισραήλ.

Το δεύτερο έγγραφο στο οποίο στηρίχθηκε το άρθρο, που έφερε στο φως τους συστηματικούς βιασμούς εκ μέρους του Ισραήλ, προέρχεται από την οργάνωση Euro-Med Human Rights Monitor κι έχει τίτλο «Μία άλλη γενοκτονία πίσω από τους τείχους – σεξουαλική βία σε ισραηλινές φυλακές και κέντρα κράτησης από κατασκευασμένη ατιμωρησία Οκτώβριος 2023 – Οκτώβριος 2025». Οι λεπτομέρειες που παρατίθενται και στα δύο έγγραφα σοκάρουν…

Το ίδιο και όσα γράφει έκθεση της Ισραηλινής οργάνωσης B’tselem με τίτλο «Καλωσήρθατε στην κόλαση – το ισραηλινό σύστημα φυλακών ως ένα δίκτυο στρατοπέδων βασανισμού».

Η αντίδραση της ισραηλινής ηγεσίας απέναντι στις ευρωπαϊκές κυρώσεις ήταν η πιο απρόσμενη ομολογία για το κρατικό σχέδιο πίσω από την εξάπλωση των εβραϊκών οικισμών στη Δυτική Όχθη – μια ομολογία που επιβεβαιώνει πόσο άσχετες ήταν οι ευρωπαϊκές κυρώσεις. Ο καταζητούμενος από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου, τις αποδοκίμασε δηλώνοντας ότι «οι κυρώσεις σε Εβραίους που ζουν στην Ιουδαία και την Σαμάρεια είναι απαράδεκτες. Το Ισραήλ θα προστατεύει πάντα τα δικαιώματα των Εβραίων να ζουν στην καρδιά της προγονικής μας πατρίδας». Οι (βιβλικής προέλευσης) όροι Ιουδαία και Σαμάρεια με τους οποίους περιγράφεται η Δυτική Όχθη χρησιμοποιούνται από τους ακροδεξιούς Σιωνιστές για να υπονοήσουν τα υποτιθέμενα αρχέγονα δικαιώματά τους στην παλαιστινιακή γη και να δώσουν ιστορική νομιμοποίηση στην πολιτική της εθνοκάθαρσης. Με άλλα λόγια, ο Νετανιάχου δήλωσε ότι «ναι, κάνουμε αυτό για το οποίο μας καταδικάζετε», κάλυψε τους εποίκους και δήλωσε ότι από πίσω τους είναι το ίδιο το Ισραήλ, το «μεγάλο Ισραήλ»! Το είχε κάνει κι από το βήμα της Κνεσέτ, το 2022 όταν δήλωνε διαβάζοντας τις προγραμματικές δηλώσεις του συνασπισμού του: «Θα προωθήσουμε και θα κατασκευάσουμε εποικισμούς σε όλα τα μέρη της γης του Ισραήλ».

Ο ισραηλινός υπουργός Εξωτερικών, Γκιντεόν Σάαρ, χαρακτήρισε τις κυρώσεις απαράδεκτες, αβάσιμες και πολιτικά υποκινούμενες, ενώ ο ακροδεξιός υπουργός Εθνικής Ασφάλειας, Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ, κατηγόρησε την ΕΕ ως αντισημιτική, αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά ότι το σύγχρονο Ισραήλ χρησιμοποιεί τον όρο «αντισημιτισμός» για να δικαιολογεί την γενοκτονία των Παλαιστινίων. Ο φασίστας Μπεν Γκβιρ συνέχισε λέγοντας ότι «η επιχείρηση των εποικισμών δεν θα εμποδιστεί. Θα συνεχίσουμε να χτίζουμε, να καλλιεργούμε, να αμυνόμαστε και να εποικίζουμε σε ολόκληρη τη γη του Ισραήλ». Και πράγματι θα το κάνει, καθώς η ΕΕ δεν προτίθεται να θέσει ουσιαστικά εμπόδια. Αν σκόπευε σε κάτι τέτοιο θα τερμάτιζε την Ειδική Συμφωνία με το κράτος απαρτχάιντ επικαλούμενη την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Χάρη σε αυτή την ευνοϊκή συμφωνία η ΕΕ παραμένει ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος του κράτους – απαρτχάιντ, με το διμερές εμπόριο μόνο των προϊόντων να ανέρχεται σε 42 δισ. ευρώ.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση εκτίθεται επειδή την ίδια ώρα που παίρνει τα λάθος μέτρα για τους λάθος λόγους στη Δυτική Όχθη, προσποιείται ότι δεν βλέπει τι συμβαίνει στην Γάζα, όπου το Ισραήλ επίσημα διαπράττει γενοκτονία. Τον Οκτώβριο του 2025 η Ύπατη Αρμοστεία Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ ανακοίνωσε ότι το Ισραήλ διενεργεί γενοκτονία και κάλεσε όλα τα κράτη να εκπληρώσουν τις νομικές τους υποχρεώσεις στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου και να τιμωρήσουν του υπεύθυνους της γενοκτονίας. «Ρητές δηλώσεις των ισραηλινών πολιτικών και στρατιωτικών αρχών και το πρότυπο συμπεριφοράς των ισραηλινών δυνάμεων ασφαλείας υποδεικνύουν ότι οι γενοκτονικές πράξεις διαπράχθηκαν με πρόθεση την καταστροφή, εν όλω ή εν μέρει, των Παλαιστινίων στη Λωρίδα της Γάζας ως ομάδας», τονίζει ο ΟΗΕ στην έκθεσή του.

Στο απυρόβλητο Σμότριτς και Μπεν Γκβιρ

Εντός της Ευρώπης πληθαίνουν οι κυβερνήσεις που ζητούν πιο δραστικά μέτρα εναντίον των γενοκτόνων. Σύμφωνα με ρεπορτάζ, στη σύνοδο της Δευτέρας, όπου αποφασίστηκαν τα μέτρα – χάδι, η αρχική πρόταση προέβλεπε κυρώσεις στους φασίστες Σμότριτς και Μπεν Γκβιρ, αλλά ορισμένα κράτη πρόβαλαν βέτο. Σε αυτό το δίδυμο των εξτρεμιστών (που εισηγήθηκαν και επέβαλαν την ποινή της κρεμάλας για τους Παλαιστίνιους αγωνιστές) έχουν αποφασίσει κυρώσεις ακόμη και χώρες όπως η Αυστραλία, ο Καναδάς, η Αγγλία, η Νέα Ζηλανδία και η Νορβηγία, αλλά η ΕΕ δεν ήθελε να βλάψει τις δημόσιες σχέσεις της… Η Ισπανία και η Ιρλανδία κατηγόρησαν το Ισραήλ για γενοκτονία και πίεσαν χωρίς αποτέλεσμα στην κατεύθυνση αναστολής των εμπορικών σχέσεων της ΕΕ με το κράτος – απαρτχάιντ, ενώ με την ευρωπαϊκή ανοχή εξανέστη ακόμη και ο υπουργός Εξωτερικών του Λουξεμβούργου που δήλωσε άναυδος με την απόφαση της ΕΕ. Σουηδία, Ολλανδία και Γαλλία λαμβάνουν επιπλέον μέτρα σε εθνικό επίπεδο…

Πίσω από την ανοχή απέναντι στο Ισραήλ βρίσκεται πιθανότατα η Γερμανία για δύο άμεσους λόγους. Πρώτο, επειδή, όπως είχε δηλώσει ο καγκελάριος Μερτς τον Ιούνιο του 2025, το Ισραήλ βγάζει την βρόμικη δουλειά για όλη την Δύση. Όχι μόνο απέναντι στο Ιράν αλλά και απέναντι στους Παλαιστίνιους και τους Άραβες… Δεύτερο, επειδή το Ισραήλ ταΐζει την γερμανική πολεμική βιομηχανία. 169 εκατ. ευρώ πλήρωσε το Ισραήλ στην Γερμανία για όπλα εξαγοράζοντας συναίνεσή της να σκοτώνει.

Η σκανδαλωδώς μεροληπτική στάση των Βρυξελλών απέναντι στο Ισραήλ γίνεται ακόμη πιο εξοργιστική αν πάρουμε υπόψη μας ότι ανάλογες κυρώσεις θα επιβάλει και στην αντιστασιακή παλαιστινιακή οργάνωση Χαμάς, που δήλωσε τα εξής για την ΕΕ: «Εξισώνει έναν φασίστα δήμιο που καυχιέται ότι διέπραξε γενοκτονία και εθνοκάθαρση, ένα αδίστακτο κράτος που παραβιάζει κάθε διεθνές δίκαιο, με το θύμα που υπερασπίζεται τον εαυτό του σύμφωνα με όλους τους νόμους και τους κανονισμούς»…

Η ανοχή της ΕΕ στη σιωνιστική τρομοκρατία δίνει τη χαριστική βολή ακόμη και σε όσους μάχονται εντός του Ισραήλ να ανακοπεί η συνεχής κατρακύλα του σε ένα ζοφερό οργουελιανό κράτος. Η φριχτή καθημερινότητα του Ισραήλ αποδίδεται ανάγλυφα από τα τρία τυχαία δημοσιεύματα ισραηλινών εφημερίδων των τριών προηγούμενων ημερών που ακολουθούν.

Γιεντιόθ Αχρονόθ, 11 Μαΐου 2026

«Το παραμορφωμένο πρόσωπο του δικηγόρου Σαλέχ Ναάμα, ο οποίος ξυλοκοπήθηκε βάναυσα από αστυνομικούς που εισέβαλαν στο σπίτι του χωρίς ένταλμα με το πρόσχημα της διατάραξης της ειρήνης, είναι επίσης το πρόσωπο του ψέματος που λέει στον εαυτό της η ισραηλινή κοινωνία για τη στάση της απέναντι σε ολόκληρο τον αραβικό πληθυσμό. Πριν από αυτό το περιστατικό, ο Ναάμα φαινόταν να είναι σύμβολο της αραβικής ενσωμάτωσης σε μια κυρίως εβραϊκή περιοχή: ένας δικηγόρος στο γραφείο του Νότιου Εισαγγελέα, μια ζωντανή ενσάρκωση του συστήματος, ένας άνθρωπος του οποίου ο χώρος εργασίας ήταν το κράτος, με όλες τις βαθιές επιπτώσεις του για τους Άραβες πολίτες του Ισραήλ, από τον εθνικό ύμνο και τη σημαία μέχρι τον Νόμο περί Έθνους-Κράτους. Ο Ναάμα δεν επέλεξε απλώς να είναι μέρος αυτής της αφήγησης. Αφιέρωσε τις δεξιότητές του στο έργο της απομάκρυνσης των εγκληματιών από τους δρόμους, έτσι ώστε οι νομοταγείς Ισραηλινοί – όλων των υποβάθρων και εθνοτήτων – να μην φοβούνται μήπως επιτεθούν και ξυλοκοπηθούν μέχρι θανάτου, ή, ακόμα χειρότερα, στην ακμή της ζωής τους.

Αλλά ένα βράδυ, η φάρσα αποκαλύφθηκε. Η δύναμη που εισέβαλε στο μέρος όχι μόνο στέρησε από τον Ναάμεχ τα βασικά του δικαιώματα και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια (“Ευλογημένο το όμορφο πρόσωπο”, του είπαν μετά την αντιμετώπιση που έλαβε), αλλά του στέρησε και κάθε ψευδαίσθηση αξίας στον κοινωνικό και πολιτιστικό του ρόλο. Εκείνη τη στιγμή, μεταμορφώθηκε από έναν σεβαστό δικηγόρο, που εργαζόταν δίπλα στην αστυνομία λόγω κοινών συμφερόντων και αμοιβαίας ηθικής, σε κάτι εντελώς διαφορετικό: έναν εγκληματία (σύμφωνα με την αστυνομία, κάτι που είναι αμφίβολο και σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογεί ένα τόσο φρικτό αποτέλεσμα) και τίποτα απολύτως (σύμφωνα με τις φωτογραφίες)…

Χααρέτζ 12 Μαΐου 2026

Ακολουθεί μια συνοπτική εικόνα της κατάστασης της επιβολής του νόμου στο Ισραήλ: Ο Επίτροπος Φυλακών Κόμπι Γιαακόμπι αντιμετωπίζει κατηγορίες για παρεμπόδιση έρευνας και παραβίαση εμπιστοσύνης. Ο διοικητής του Lahav 433, Μένι Μπέντζαμιν, είναι ύποπτος για παραβίαση εμπιστοσύνης και κατάχρηση εξουσίας, ωστόσο έχει αποκατασταθεί σαν να μην συνέβη τίποτα. Εν τω μεταξύ, ο Συνταγματάρχης της Αστυνομίας Αβισάι Μουάλεμ ανακρίνεται με στολή, ισχυριζόμενος ότι η Σιν Μπετ και το Γραφείο του Εισαγγελέα του Κράτους συνωμότησαν για να τον ενοχοποιήσουν – και ο Γενικός Επιθεωρητής Αστυνομίας παραμένει σιωπηλός, επιτρέποντάς του να παραμείνει ένας απλός αξιωματικός ανάμεσα σε αξιωματικούς.

Εν τω μεταξύ, η κατάσταση στους δρόμους της χώρας εξακολουθεί να είναι δραματική. Ο αριθμός των δολοφονιών στο Ισραήλ σπάει ένα νέο αρνητικό ρεκόρ.

Σε όλα αυτά προστίθεται η συνεχιζόμενη βία που ασκείται από αστυνομικούς, κυρίως εναντίον του αραβικού κοινού. Αυτή την εβδομάδα, ο Ουαλίντ Σαΐφ, ένας νεαρός άνδρας από τη Τζάφα, συνελήφθη από αστυνομικούς χωρίς καμία δικαιολογία, ξυλοκοπήθηκε και τελικά αφέθηκε ελεύθερος χωρίς να του απαγγελθούν κατηγορίες. Η “εύλογη βία” που η αστυνομία ισχυρίστηκε ότι χρησιμοποίησε εναντίον του είχε ως αποτέλεσμα ένα ανοιγμένο μάτι.

Αστυνομικές μονάδες αφιερώνουν τον χρόνο τους σε πάρτι γενεθλίων και σε ειδικές περιστάσεις για τον Υπουργό Εσωτερικής Ασφάλειας, Μπεν Γκβιρ, και τους συνεργάτες του, και παρακολουθούν αυτές τις εκδηλώσεις χωρίς ντροπή σαν να ήταν φυσιολογικό.

Ο αρμόδιος υπουργός, Μπεν Γκβιρ, εφαρμόζει το σχέδιό του να μετατρέψει την ισραηλινή αστυνομία σε πολιτικό του βραχίονα.

Χάαρετζ 13 Μαΐου 2026

Δεκάδες χιλιάδες Ισραηλινοί, πολλοί από τους οποίους έφηβοι, συμμετείχαν στην ετήσια πορεία για την Ημέρα της Ιερουσαλήμ στην Παλιά Πόλη. Η λεγόμενη Πορεία Σημαίας, που διοργανώθηκε από ακροδεξιές ομάδες, σημαδεύτηκε ιστορικά από βία και ρατσιστικά συνθήματα εναντίον Αράβων κατοίκων. Ο ακροδεξιός υπουργός Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ συμμετείχε στους εορτασμούς ξεδιπλώνοντας μια ισραηλινή σημαία στο Όρος του Ναού και χορεύοντας.

Πριν ξεκινήσει η πορεία, ομάδες Ισραηλινών νεαρών παρενόχλησαν Παλαιστίνιους κατοίκους της Ιερουσαλήμ, καθώς και δημοσιογράφους και ακτιβιστές. Μάρτυρες ανέφεραν ότι άτομα φτύνουν, φωνάζουν συνθήματα όπως «Θάνατος στους Άραβες» και «Είθε το χωριό σας να καεί», και πετούν καρέκλες και καφέ σε περαστικούς στην Παλιά Πόλη. Σε ένα περιστατικό, ένας αστυνομικός στην Παλιά Πόλη της Ιερουσαλήμ έσπρωξε τη δημοσιογράφο της Haaretz Λίντα Νταγιάν – η οποία φορούσε δημοσιογραφική κάρτα – αφού αρνήθηκε το αίτημά της να τη συνοδεύσει έξω από την περιοχή. Έφηβοι και παιδιά, μερικά από τα οποία φαίνονταν μόλις 10 ετών, της πέταξαν νερό και καφέ και έκλεψαν το τηλέφωνο ενός άλλου δημοσιογράφου στην περιοχή, ενώ το πλήθος φώναξε επίσης ομοφοβικές προσβολές στους δημοσιογράφους.

Αυτό το εφιαλτικό κράτος που έχει οικοδομήσει ο Σιωνισμός καλύπτει και προστατεύει η Ευρωπαϊκή Ένωση, αρνούμενη να υποβάλει σε καθεστώς κυρώσεων…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Χθες, ο Πρόεδρος Τραμπ εγκατέλειψε το γελοίο «Σχέδιο Ελευθερία» του, μόλις πέντε ώρες αφότου οι δύο υπολοχαγοί του, ο Υπουργός Εγκλημάτων Πολέμου Πιτ Χέγκεθ και ο Υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, είχαν σταλεί για να το προωθήσουν :

Ο πρόεδρος είχε τραβήξει το χαλί κάτω από τα πόδια της κορυφαίας ομάδας του. Ακόμα και οι πιο στενοί έμπιστοί του δεν μπορούσαν να καταλάβουν το γιατί.

«Τόσο γαμώτο ντροπή», δήλωσε μια πηγή κοντά στον πρόεδρο λίγο μετά την ανακοίνωση.

Η απόφαση αυτή αποτέλεσε μια ακόμη απότομη στροφή του προέδρου, ο οποίος απεγνωσμένα αναζητά μια διέξοδο από τη σύγκρουση που έχει ξεπεράσει κατά πολύ τις προσδοκίες του έθνους. Καμία παρέκκλιση δεν θα μπορούσε να κρύψει μια παταγώδη αποτυχία στην ανοιχτή θάλασσα.

Ο λόγος για την υποχώρηση του Τραμπ, σύμφωνα με πηγές του NBC , ήταν μια εξέγερση από τα αραβικά κράτη του Κόλπου:

Η απότομη ανατροπή του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ στο σχέδιό του να βοηθήσει τα πλοία να διέλθουν από το Στενό του Ορμούζ ήρθε μετά την αναστολή της δυνατότητας του αμερικανικού στρατού να χρησιμοποιεί τις βάσεις και τον εναέριο χώρο του για την εκτέλεση της επιχείρησης από έναν βασικό σύμμαχο του Κόλπου, σύμφωνα με δύο Αμερικανούς αξιωματούχους.

Ο Τραμπ εξέπληξε τους συμμάχους του Κόλπου ανακοινώνοντας το «Project Freedom» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης την Κυριακή το απόγευμα, δήλωσαν αξιωματούχοι, προκαλώντας την οργή της ηγεσίας στη Σαουδική Αραβία. Σε απάντηση, το Βασίλειο ενημέρωσε τις ΗΠΑ ότι δεν θα επιτρέψει στον αμερικανικό στρατό να πετάξει αεροσκάφη από την αεροπορική βάση Πρίγκιπα Σουλτάν νοτιοανατολικά του Ριάντ ή να πετάξει μέσω του σαουδαραβικού εναέριου χώρου για να υποστηρίξει την προσπάθεια, δήλωσαν αξιωματούχοι.

Μια τηλεφωνική συνομιλία μεταξύ του Τραμπ και του Σαουδάραβα πρίγκιπα διαδόχου Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν δεν έλυσε το ζήτημα, δήλωσαν οι δύο Αμερικανοί αξιωματούχοι, αναγκάζοντας τον πρόεδρο να διακόψει προσωρινά το Project Freedom προκειμένου να αποκαταστήσει την πρόσβαση του αμερικανικού στρατού στον κρίσιμο εναέριο χώρο.

Άλλοι στενοί σύμμαχοι του Κόλπου επίσης αιφνιδιάστηκαν. Ο πρόεδρος μίλησε με ηγέτες στο Κατάρ αφότου η προσπάθεια είχε ήδη ξεκινήσει.

Η Σαουδική Αραβία δεν ήταν η μόνη που τράβηξε φρένο:

Ryan Grim @ryangrim – 0:22 UTC · 7 Μαΐου 2026

Σύμφωνα με έναν διοικητικό αξιωματούχο που μου είπε, το Κουβέιτ διέκοψε επίσης την πρόσβαση, τη βάση και τις πτήσεις υπέρπτησης (ABO).

Προφανώς δεν είναι προς το συμφέρον της Σαουδικής Αραβίας και του Κουβέιτ να κλιμακωθεί εκ νέου ο πόλεμος. Θα ήταν οι πρώτοι που θα βιώσουν τα θανατηφόρα ιρανικά αντίποινα για οποιονδήποτε περαιτέρω βομβαρδισμό του Ιράν από τις ΗΠΑ.

Η διαμαρτυρία της Σαουδικής Αραβίας εξηγεί επίσης γιατί, χθες, η αεροπορική κυκλοφορία του αμερικανικού στρατού στην περιοχή σταμάτησε ξαφνικά :

Μετά την ανάρτηση του Τραμπ για την Αλήθεια, η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ απλώς σιώπησε παράξενα πάνω από την Ευρώπη και τη Δυτική Ασία. Τις τελευταίες 24 ώρες, αμερικανικά στρατιωτικά αεροσκάφη που πετούσαν στην περιοχή έχουν καταρρεύσει - από πάνω από 27 χθες σε μόλις 7 αυτή τη στιγμή. Όλα τα logistics και τα δεξαμενόπλοια: C-17 Globemasters, ένα C-5M Super Galaxy και KC-135 Stratotankers που εκτελούν δρομολόγια μεταξύ Ράμσταϊν, Σπανγκντάλεμ, Τελ Αβίβ, Άμπου Ντάμπι και Αλ Ουντέιντ. Κανένα μαχητικό αεροσκάφος. Κανένα κύμα.

Η απόρριψη των περιπετειών του Τραμπ από τη Σαουδική Αραβία/Κουβέιτ ήρθε μετά από εβδομάδες ισραηλινής προπαγάνδας που ισχυριζόταν ότι οι Άραβες του Κόλπου πιέζουν για περισσότερο πόλεμο στο Ιράν.

Τα αλαζονικά ΗΑΕ, τα οποία είχαν ταχθεί στο πλευρό των ΗΠΑ, μπορεί κάλλιστα να ήταν υπέρ ενός περισσότερου πολέμου κατά του Ιράν. Αλλά δεν είχε ποτέ νόημα για τους Σαουδάραβες να λάβουν μια τέτοια θέση.

(Παράλληλα: Φήμες λένε ότι χθες η Σαουδική Αραβία, και όχι το Ιράν, βομβάρδισε το λιμάνι Φουτζέιρα των ΗΑΕ σε αντίποινα για την αποχώρηση των ΗΑΕ από τον ΟΠΕΚ.)

Υπάρχουν ενδείξεις ότι ο Λευκός Οίκος συνειδητοποιεί το γεγονός ότι η μικρή του περιπέτεια με το Ιράν προκαλεί σοβαρές ζημιές - όχι μόνο παγκοσμίως αλλά και στις ΗΠΑ.

Κατ' ιδίαν, οι σύμβουλοι του Προέδρου Τραμπ ανησυχούν ολοένα και περισσότερο ότι οι Ρεπουμπλικάνοι θα πληρώσουν πολιτικό τίμημα για την αύξηση του κόστους των καυσίμων, σύμφωνα με άτομα που γνωρίζουν το θέμα. Πολλοί από αυτούς τους συμβούλους είναι πρόθυμοι να τερματίσουν τον πόλεμο με την ελπίδα ότι οι τιμές θα αρχίσουν να μετριάζονται πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου.
...
Το εξήντα τρία τοις εκατό των Αμερικανών δήλωσαν ότι ρίχνουν μεγάλο ή αρκετά μεγάλο φταίξιμο στον Τραμπ για την αύξηση των τιμών της βενζίνης, σύμφωνα με νέα δημοσκόπηση που διεξήχθη από το NPR, το PBS και το Marist. Περισσότεροι από 8 στους 10 Αμερικανούς δήλωσαν ότι οι δυσκολίες στο βενζινάδικο ασκούν πίεση στα οικονομικά τους.

Οι τιμές των καυσίμων για τα αεροσκάφη διπλασιάστηκαν περίπου μέσα σε λίγες εβδομάδες μετά την έναρξη του πολέμου και παρέμειναν υψηλές. Οι αεροπορικές εταιρείες έχουν δηλώσει ότι αυτό θα προσθέσει δισεκατομμύρια δολάρια σε πρόσθετα έξοδα φέτος, συμπιέζοντας τα περιθώρια κέρδους. Οι αμερικανικές αεροπορικές εταιρείες δαπάνησαν περισσότερα από 5 δισεκατομμύρια δολάρια σε καύσιμα τον Μάρτιο - αύξηση 30% σε σχέση με ένα χρόνο νωρίτερα, σύμφωνα με κυβερνητικά στοιχεία.

Τον Μάρτιο, η τιμή ενός εισιτηρίου οικονομικής θέσης μετ' επιστροφής στις ΗΠΑ αυξήθηκε κατά 21% σε σχέση με ένα χρόνο νωρίτερα, στα 570 δολάρια, σύμφωνα με την Airlines Reporting Corp., η οποία παρακολουθεί τις πωλήσεις των ταξιδιωτικών πρακτορείων.

Φαίνεται ότι το Ιράν είχε δίκιο όταν υπολόγισε ότι μπορεί να αντέξει τις οικονομικές συνέπειες ενός πολέμου για περισσότερο χρόνο από όσο είναι διατεθειμένες να θυσιάσουν οι ΗΠΑ την ίδια τους την οικονομία.

Είναι λοιπόν η κατάλληλη στιγμή για τον Τραμπ να δηλώσει την ήττα του.


πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)