Search Result For "ΗΠΑ"

Εμφάνιση αναρτήσεων ταξινομημένων κατά ημερομηνία για το ερώτημα ΗΠΑ. Ταξινόμηση κατά συνάφεια Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

του Ρούντι Ρινάλντι

Στη φετινή σύνοδο του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο χιονισμένο Νταβός της Ελβετίας συγκεντρώθηκαν περίπου 80 ηγέτες χωρών, και περίπου 800 διευθύνοντες σύμβουλοι (CEO) των μεγαλύτερων επιχειρηματικών κύκλων. Συνολικά εκπρόσωποι κυβερνήσεων ή επιχειρήσεων από 130 χώρες του κόσμου, πάνω από 3.000 επίσημοι προσκεκλημένοι. Η Κίνα συμμετείχε με παρουσία αντιπροέδρου, η Ινδία με σημαντικούς οικονομικούς παράγοντες.

Τρία ήταν τα πιο εκκωφαντικά μηνύματα από την πρόσφατη σύνοδο:

• Πρώτο: Η ατραξιόν αλλά και η εφαρμογή του «Συμβουλίου Ειρήνης» που ξεκινά ο Τραμπ∙ δηλαδή μια μορφή ενός ιδιωτικού ΟΗΕ που θα παρεμβαίνει «πιο αποτελεσματικά» σε όποια γωνιά του πλανήτη κριθεί αναγκαίο. Πρώτη παράσταση η «Ριβιέρα στη Γάζα». Δημοσιεύτηκε και το καταστατικού του υπό κατασκευή «οργανισμού». Για να πάρει μέρος μια χώρα πρέπει να συνεισφέρει 1 δισεκατομμύριο δολάρια και να είναι πρόθυμη να κάνει ό,τι θέλει ο ισόβιος «πρόεδρός» του, δηλαδή ο Τραμπ. Από την Ε.Ε. των 27 συμμετείχαν η Ουγγαρία και η Βουλγαρία. Ο Μητσοτάκης δήλωσε ότι η Ελλάδα (και άλλες ευρωπαϊκές χώρες) θα συμμετάσχει στο «Συμβούλιο Ειρήνης», αλλά μόνο για τη Γάζα.

• Δεύτερο: Η ομιλία του Καναδού πρωθυπουργού Κάρνεϊ, που τάραξε τα νερά και αποτελούσε μια απάντηση στην επιθετικότητα και αρπακτικότητα των ΗΠΑ, αφού οι τελευταίες έχουν συμπεριλάβει στο «μενού» και τον Καναδά ολόκληρο! Ξεκίνησε την ομιλία του ως εξής: «Σήμερα θα μιλήσω για μια ρήξη στην παγκόσμια τάξη πραγμάτων, για το τέλος μιας ωραίας ιστορίας και την αρχή μιας σκληρής πραγματικότητας, όπου η γεωπολιτική μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων δεν υπόκειται σε κανένα περιορισμό». Αμέσως ο Τραμπ ακύρωσε την πρόσκληση που είχε κάνει στον Καναδό πρωθυπουργό να πάρει μέρος στην ιδρυτική ατραξιόν του «Συμβουλίου Ειρήνης» την επόμενη μέρα. Ο Κάρνεϊ στην ομιλία του συγκαταλέγει τον Καναδά στις «μεσαίες χώρες» που απειλούνται από την αμερικανική αρπακτικότητα. Σκεφθείτε, αν ο Καναδάς, μέλος του G7 και του G20, ιδρυτικό μέλος του ΝΑΤΟ, κινδυνεύει να μετατραπεί σε 51η πολιτεία των ΗΠΑ, πόσο υπολογίζεται η Ελλάδα από τις ΗΠΑ και τον Τραμπ. Ορισμένοι έχουν αρχίσει να ανησυχούν σφόδρα μήπως ρίξει ο πλανητάρχης το βλέμμα του προς τα εδώ…

• Τρίτο: Η ομιλία του CEO της κακόφημης BlackRock, Λάρι Φινκ. Με κυνισμό και τάχα κοινωνική ευαισθησία έκρουσε καμπανάκι κινδύνου για το αβυσσαλέο χάσμα ανάμεσα στον πλούτο και την φτώχεια σε παγκόσμιο επίπεδο. Το ερώτημα για αυτόν είναι πώς θα κάνουμε περισσότερους να συμμετέχουν στα καλά της «ανάπτυξης». Όπως είπε, «ο πλούτος συγκεντρώθηκε σε ένα πολύ μικρότερο μερίδιο ανθρώπων από ό,τι μπορεί να διατηρήσει οποιαδήποτε υγιής κοινωνία». Για τη σύνοδο και τους παρευρισκόμενους παρατήρησε ότι βρίσκονται «εκτός ρυθμού της εποχής: μοιάζουν με ελίτ σε μια εποχή λαϊκισμού». Συνέκρινε την εποχή της παγκοσμιοποίησης από το 1989-90 μέχρι πρόσφατα, με την εποχή που αρχίζει με την AI: «Αν η Τεχνητή Νοημοσύνη κάνει στην εργασία των υπαλλήλων γραφείου αυτό που έκανε η παγκοσμιοποίηση στους εργαζόμενους, πρέπει να το αντιμετωπίσουμε άμεσα».
Ο Φινκ θα συμπληρώσει πως: «Η ευημερία δεν είναι απλώς η ανάπτυξη συνολικά∙ δεν μπορεί να μετρηθεί μόνο με βάση το ΑΕΠ. Πρέπει να κριθεί από το πόσοι άνθρωποι μπορούν να το δουν, να το αγγίξουν και να χτίσουν ένα μέλλον πάνω σε αυτό». Καμπανάκι για ένα κοινωνικό χάος και ρήγμα; Ανησυχία για την έλλειψη κοινωνικής συναίνεσης; Ανησυχία για τον «ωκεανό λαϊκισμού» που συνιστά ένα περιβάλλον για το οποίο οι ελίτ του Νταβός αδιαφορούν;

Βέβαια έγινε κουβέντα, «μας έβγαλαν γλυκό, μας έβγαλαν και μέντα» παραφράζοντας λίγο το τραγούδι (Ο Γιάννης ο φονιάς) και για τη Γροιλανδία. Μάλλον ανήκει ήδη στις ΗΠΑ∙ το ΝΑΤΟ θα βρει μια λύση που θα καταπιούν και όλοι οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι, που ψιλογκρινιάζουν τώρα. Κύκλοι του Τραμπ διαρρέουν ότι θέλουν κάτι σαν το βρετανικό στάτους των βάσεων στην Κύπρο (να και ο ελληνισμός πάλι…). Δηλαδή βάσεις που θα αποτελούν αμερικανικό έδαφος για πάντα, και όχι ιδιαίτερες συμφωνίες με μια χώρα (Δανία ή Γροιλανδία κ.λπ.). Η Αγγλία με αυτό το μοντέλο έχει πλήρη κυριαρχία στο 8% του εδάφους της Κύπρου. Φυσικά να μην ξεχνάμε ότι ο Πούτιν δήλωσε ότι «αυτό που συμβαίνει στη Γροιλανδία δεν μας αφορά καθόλου», και αναφέρθηκε στο ιστορικό της πώλησης της Αλάσκας από τη Ρωσία στις ΗΠΑ το 1867.

Μόνο που υπάρχει μια αποσιώπηση, ένα γενικό μπλακ άουτ ενημέρωσης και ειδήσεων. Τι λέει ο «ωκεανός λαϊκισμού», η παγκόσμια πλειοψηφία ολόκληρου του κόσμου; Τι λένε οι κοινωνίες και λαοί; Μετά τη γενοκτονία στη Γάζα, παίρνει σειρά το πούλημα (για άλλη μια φορά) του κουρδικού λαού.

Γενικά, «καλά πάμε» όπως βλέπετε… Έχουμε και Belhara, πνιγόμαστε και στην Γλυφάδα… ενώ έρχονται γεωπολιτικά τσουνάμι. Κάτι είπε ήδη η κα Γκίλφοϊλ.


(Δρόμος, φύλλο 761, 24/1/26)


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Πράκτορες της ΙCE έτοιμοι να εισβάλλουν σε σπίτι στη Μινεσότα AP Photo Yuki Iwamura

Οι ομοσπονδιακοί πράκτορες της ICE δρουν ανενόχλητοι σε πολλές πόλεις των ΗΠΑ, μπουκάροντας σε σπίτια προκειμένου να συλλάβουν κόσμο. Πόσο νόμιμο είναι αυτό που κάνουν;

Με το πέρας των μηνών, η μεταναστευτική πολιτική που έχει επιβάλλει ο Τραμπ στις ΗΠΑ, φαίνεται να σκληραίνει συνεχώς. Οι πράκτορες της ICE έκαναν αρχικά την εμφάνισή τους σε αρκετές αμερικανικές πόλεις, το τελευταίο διάστημα όμως, η κατάσταση έχει εκτροχιαστεί.

Οι τελευταίες εξελίξεις γύρω από την ICE αποκαλύπτουν μια επικίνδυνη συρρίκνωση των θεμελιωδών ελευθεριών που θεωρούνταν αδιαπραγμάτευτες στις ΗΠΑ. Η ICE μπουκάρει ανενόχλητη σε σπίτια πολιτών, χωρίς δικαστικό ένταλμα και συλλαμβάνει κόσμο.

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα ενός παιδιού ηλικίας μόλις 5 ετών, το οποίο συνελήφθη στη Μινεσότα, την ώρα που επέστρεφε από το σχολείο.

Χείριστη περίπτωση ωστόσο, παραμένει η εν ψυχρώ δολοφονία της Ρενέ Γκουντ από ομοσπονδιακό πράκτορα της ICE, μέσα στο αυτοκίνητό της.

Το ερώτημα που εύλογα προκύπτει είναι κατά πόσο νόμιμες είναι οι πρακτικές που ακολουθούν οι πράκτορες της ICE.
ASSOCIATED PRESS

Σε μια χώρα που πρεσβεύει το κράτος δικαίου (ή τουλάχιστον έτσι έκανε), τέτοιες πρακτικές μοιάζουν να θυμίζουν μάλλον αυθαιρεσίες παρά εφαρμογή νόμου, απειλώντας να παραδώσουν τα θεμέλια της ιδιωτικότητας και της προσωπικής ελευθερίας στην αδιαφορία της εκτελεστικής εξουσίας.

Με ένα έγγραφο της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνείων (ICE) που επιτρέπει στους αξιωματούχους να εισέρχονται σε σπίτια χωρίς δικαστικό ένταλμα, η διοίκηση Τραμπ επιχειρεί να παρακάμψει βασικές προστασίες που παρέχει το Σύνταγμα στις πολιτικές ελευθερίες των Αμερικανών για αιώνες, όπως τόνισαν ειδικοί σε συνταγματικό δίκαιο και μεταναστευτική πολιτική.

Η εν λόγω οδηγία είναι ξεχωριστή για τον τρόπο που παραμερίζει απαγορεύσεις που ισχύουν εδώ και δεκαετίες, σχετικά με τις έρευνες χωρίς ένταλμα σε ιδιωτική περιουσία, μια νομική έννοια που προϋπήρχε της ίδρυσης των ΗΠΑ και αποτελεί μία από τις πιο θεμελιώδεις αρχές της χώρας.

Οι αξιωματούχοι της μετανάστευσης συνήθως επιδιώκουν τις συλλήψεις των παράτυπων μεταναστών με δύο τρόπους: μέσω ενός δικαστικού εντάλματος, το οποίο υπογράφεται και εξουσιοδοτείται από δικαστή, ή μέσω ενός διοικητικού εντάλματος, το οποίο υπογράφεται από άτομα της εκτελεστικής εξουσίας, που υπάγονται στον πρόεδρο.

Η βασική διαφορά μεταξύ αυτών είναι ότι τα δικαστικά εντάλματα επιτρέπουν στους αστυνομικούς να εισέλθουν και να ερευνήσουν την κατοικία κάποιου ή έναν μη δημόσιο χώρο μιας επιχείρησης, ενώ τα διοικητικά εντάλματα όχι.
Η εξουσιοδότηση της ICE και οι συνέπειες για την ιδιωτική ζωή

Το νέο έγγραφο, που εκδόθηκε τον Μάιο του 2025 αλλά αποκαλύφθηκε πρόσφατα μέσω καταγγελίας από whistleblower και δημοσιεύθηκε πρώτα από το Associated Press, επιτρέπει στους αξιωματούχους της ICE να εισέρχονται βίαια σε σπίτια με μόνο ένα διοικητικό ένταλμα, παρακάμπτοντας ουσιαστικά τη διαδικασία εξέτασης από τρίτους, οι οποίοι θα εξέταζαν τα αποδεικτικά στοιχεία πριν την υπογραφή ενός δικαστικού εντάλματος.

Η ιστορία του Τέταρτου Συντάγματος είναι γεμάτη παραδείγματα όπου τοπικές, πολιτειακές και ομοσπονδιακές υπηρεσίες επιβολής του νόμου προσπαθούσαν να αμφισβητήσουν ή να αποδυναμώσουν τις προστασίες του.

Ωστόσο, σύμφωνα με τον Emmanuel Mauleón, καθηγητή νομικής στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα, ο οποίος και μίλησε στο CNN, το έγγραφο αυτό δεν αποτελεί μια σταδιακή αποδυνάμωση των δικαιωμάτων, αλλά “ένα πέρασμα του Ρουβίκωνα”, μια δήλωση ότι οι θεμελιώδεις προστασίες που αναγνωρίζουν τα δικαστήρια απλά δεν ισχύουν πλέον για το υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας.

«Ουσιαστικά, θα ήταν το ίδιο σαν να βρισκόσασταν στο τοπικό αστυνομικό τμήμα και ο αστυνομικός που συλλέγει τα αποδεικτικά στοιχεία και σας συλλαμβάνει να πηγαίνει και να συντάσσει το δικό του ένταλμα για να ψάξει το σπίτι σας, επειδή πιστεύει ότι έχει πιθανή αιτία», δήλωσε χαρακτηριστικά.

H ICE ρίχνει δακρυγόνα σε διαδηλωτές κοντά στο σημείο όπου η Renee Good είχε πέσει νεκρή από πυρά πράκτορα της Υπηρεσίας AP Photo/Adam Gray


Η είδηση του εγγράφου προκάλεσε ευρύτατη ανησυχία μεταξύ των υποστηρικτών των πολιτικών ελευθεριών και των Δημοκρατικών βουλευτών. Ο γερουσιαστής Richard Blumenthal του Κονέκτικατ κάλεσε την Υπουργό Εσωτερικής Ασφάλειας Kristi Noem και τον προσωρινό διευθυντή της ICE Todd Lyons να καταθέσουν ενώπιον του Κογκρέσου για το θέμα, ενώ ο κυβερνήτης της Μινεσότα Tim Walz δήλωσε ότι «κάθε Αμερικανός» πρέπει να είναι «εξοργισμένος από αυτήν την επίθεση στην ελευθερία και την ιδιωτικότητα».

Η προβληματική εφαρμογή

Η διοίκηση του Τραμπ υπερασπίστηκε την οδηγία, υποστηρίζοντας ότι όσοι λαμβάνουν διοικητικά εντάλματα ήδη απολαμβάνουν «πλήρη δικονομική διαδικασία και τελικό διάταγμα απομάκρυνσης».

Παρά τη δήλωση αυτή, τα δεδομένα της ίδιας της διοίκησης δείχνουν ότι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι εξέδωσαν διατάγματα απομάκρυνσης με την απουσία τους από το δικαστήριο, γεγονός που προκαλεί αμφισβητήσεις για την αποτελεσματικότητα και τη δικαιοσύνη των διαδικασιών αυτών.

Η γενική στάση της διοίκησης, σύμφωνα με τη Kathleen Bush-Joseph, δικηγόρο του Migration Policy Institute, φαίνεται να είναι ότι οι μετανάστες είναι «εισβολείς» και οι υπάλληλοι της μετανάστευσης πρέπει να επιτρέπεται να επιταχύνουν τη σύλληψη, κράτηση και απέλαση τους.

Ωστόσο, αυτή η διαδικασία, όπως επισημαίνει, παραβιάζει πολλά νομικά όρια και δοκιμάζει πράγματα που δεν έχουν επιχειρηθεί στο παρελθόν με αυτόν τον τρόπο.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Χθες, ο Μαρκ Κάρνεϊ, πρώην κεντρικός τραπεζίτης και νυν πρωθυπουργός του Καναδά, εκφώνησε μια αξιοσημείωτη ομιλία ( βίντεο , απομαγνητοφώνηση ) στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός.

Πρόκειται για μια επίθεση στην «διεθνή τάξη που βασίζεται σε κανόνες», την έννοια που τα ιμπεριαλιστικά δυτικά έθνη έχουν προωθήσει και χρησιμοποιήσει για να δικαιολογήσουν τις μυριάδες αποκλίσεις και τις καταχρήσεις του διεθνούς δικαίου:

Για δεκαετίες, χώρες όπως ο Καναδάς άκμασαν υπό αυτό που ονομάζαμε διεθνή τάξη που βασίζεται σε κανόνες. Ενταχθήκαμε στους θεσμούς της, επαινέσαμε τις αρχές της και επωφεληθήκαμε από την προβλεψιμότητά της. Μπορούσαμε να επιδιώξουμε εξωτερικές πολιτικές βασισμένες σε αξίες υπό την προστασία της.

Γνωρίζαμε ότι η ιστορία της διεθνούς τάξης που βασίζεται σε κανόνες ήταν εν μέρει ψευδής. Ότι ο ισχυρότερος θα εξαιρούνταν όταν του ήταν βολικό. Ότι οι εμπορικοί κανόνες εφαρμόζονταν ασύμμετρα. Και ότι το διεθνές δίκαιο εφαρμοζόταν με ποικίλη αυστηρότητα ανάλογα με την ταυτότητα του κατηγορουμένου ή του θύματος.

Αυτή η μυθοπλασία ήταν χρήσιμη και η αμερικανική ηγεμονία, ειδικότερα, βοήθησε στην παροχή δημόσιων αγαθών: ανοιχτών θαλάσσιων διαδρόμων, ενός σταθερού χρηματοπιστωτικού συστήματος, συλλογικής ασφάλειας και υποστήριξης πλαισίων για την επίλυση διαφορών.

Έτσι, τοποθετήσαμε την πινακίδα στο παράθυρο. Συμμετείχαμε στις τελετουργίες. Και σε μεγάλο βαθμό αποφύγαμε να επισημάνουμε τα κενά μεταξύ ρητορικής και πραγματικότητας.

Αυτή η συμφωνία δεν ισχύει πλέον.

Επιτρέψτε μου να είμαι ευθύς: βρισκόμαστε εν μέσω μιας ρήξης, όχι μιας μετάβασης.

Η έννοια της τάξης που βασίζεται σε κανόνες, ένα ψέμα από μόνη της, ήταν χρήσιμη για τις πληρεξούσιες δυνάμεις και τους υποτελείς του παγκόσμιου ηγεμόνα, εφόσον οι ίδιοι δεν απειλούνταν από τις συνέπειές της.

Αλλά καθώς αυτός ο ηγεμόνας έχει στραφεί εναντίον εκείνων των υποτελών που τον υποστήριζαν, η ιδέα έχει γίνει επικίνδυνη και πρέπει να απορριφθεί:

Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, μια σειρά από κρίσεις στους τομείς των χρηματοοικονομικών, της υγείας, της ενέργειας και της γεωπολιτικής αποκάλυψε τους κινδύνους της ακραίας παγκόσμιας ολοκλήρωσης.

Πιο πρόσφατα, οι μεγάλες δυνάμεις άρχισαν να χρησιμοποιούν την οικονομική ολοκλήρωση ως όπλα. τους δασμούς ως μόχλευση. τις χρηματοπιστωτικές υποδομές ως εξαναγκασμό. τις αλυσίδες εφοδιασμού ως τρωτά σημεία προς εκμετάλλευση.

Δεν μπορείς να «ζεις μέσα στο ψέμα» του αμοιβαίου οφέλους μέσω της ολοκλήρωσης, όταν η ολοκλήρωση γίνεται η πηγή της υποταγής σου.
...
Και υπάρχει μια άλλη αλήθεια: αν οι μεγάλες δυνάμεις εγκαταλείψουν ακόμη και την προσποίηση κανόνων και αξιών για την ανεμπόδιστη επιδίωξη της ισχύος και των συμφερόντων τους, τα οφέλη από τον «συναλλακτισμό» καθίστανται πιο δύσκολο να αναπαραχθούν. Οι ηγεμόνες δεν μπορούν να εκμεταλλευτούν συνεχώς τις σχέσεις τους.

Οι σύμμαχοι θα διαφοροποιήσουν τις δραστηριότητές τους για να αντισταθμίσουν την αβεβαιότητα. Θα αγοράσουν ασφάλιση. Θα αυξήσουν τις επιλογές. Αυτό θα ανοικοδομήσει την κυριαρχία – την κυριαρχία που κάποτε βασιζόταν σε κανόνες, αλλά θα βασίζεται ολοένα και περισσότερο στην ικανότητα αντοχής στην πίεση.

Όπως είπα, μια τέτοια κλασική διαχείριση κινδύνου έχει ένα κόστος, αλλά αυτό το κόστος της στρατηγικής αυτονομίας, της κυριαρχίας, μπορεί επίσης να μοιραστεί. Οι συλλογικές επενδύσεις στην ανθεκτικότητα είναι φθηνότερες από το να χτίσει ο καθένας το δικό του φρούριο. Τα κοινά πρότυπα μειώνουν τον κατακερματισμό. Η συμπληρωματικότητα είναι θετικό άθροισμα.

Το ερώτημα για τις μεσαίες δυνάμεις, όπως ο Καναδάς, δεν είναι αν θα προσαρμοστούν σε αυτή τη νέα πραγματικότητα. Πρέπει. Το ερώτημα είναι αν θα προσαρμοστούμε απλώς χτίζοντας ψηλότερα τείχη - ή αν μπορούμε να κάνουμε κάτι πιο φιλόδοξο.

Ο Κάρνεϊ δεν υποστηρίζει την πλήρη επιστροφή στο κράτος δικαίου. Δεν ζητά την ισότιμη εφαρμογή του διεθνούς δικαίου σε όλα τα έθνη. Υποστηρίζει τη συνεργασία των «μεσαίων δυνάμεων» για την αντίσταση στον ηγεμόνα. Δεν λέγεται ότι μια τέτοια λέσχη πιθανότατα θα συνέχιζε να λεηλατεί τον υπόλοιπο κόσμο:

Οι μεσαίες δυνάμεις πρέπει να δράσουν από κοινού, επειδή αν δεν είσαι στο τραπέζι, είσαι στο μενού.

Οι μεγάλες δυνάμεις έχουν την οικονομική δυνατότητα να δράσουν μόνες τους. Έχουν το μέγεθος της αγοράς, τη στρατιωτική ικανότητα, την επιρροή για να υπαγορεύουν όρους. Οι μεσαίες δυνάμεις δεν έχουν. Αλλά όταν διαπραγματευόμαστε μόνο διμερώς με έναν ηγεμόνα, διαπραγματευόμαστε από αδυναμία. Δεχόμαστε ό,τι προσφέρεται. Ανταγωνιζόμαστε μεταξύ μας για να είμαστε οι πιο εξυπηρετικοί.

Αυτό δεν είναι κυριαρχία. Είναι η άσκηση κυριαρχίας με την αποδοχή της υποταγής.

Σε έναν κόσμο αντιπαλότητας μεταξύ μεγάλων δυνάμεων, οι χώρες που βρίσκονται ενδιάμεσα έχουν μια επιλογή: να ανταγωνίζονται μεταξύ τους για εύνοια ή να συνεργάζονται για να δημιουργήσουν μια τρίτη οδό με αντίκτυπο.

Δεν πρέπει να επιτρέψουμε στην άνοδο της σκληρής ισχύος να μας τυφλώσει ως προς το γεγονός ότι η δύναμη της νομιμότητας, της ακεραιότητας και των κανόνων θα παραμείνει ισχυρή — αν επιλέξουμε να την ασκήσουμε από κοινού.

Ο Κάρνεϊ παρακαλεί τους υποτελείς του ηγεμόνα να αντισταθούν συλλογικά στην εξουσία του. Παρέχει μια συνταγή για να το πετύχει αυτό (η έμφαση είναι στο πρωτότυπο):

Σημαίνει να ονομάζουμε την πραγματικότητα . Σταματήστε να επικαλείστε την «διεθνή τάξη που βασίζεται σε κανόνες» σαν να λειτουργεί ακόμα όπως διαφημίζεται. Ονομάστε το σύστημα όπως είναι: μια περίοδος εντεινόμενης αντιπαλότητας μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων, όπου οι πιο ισχυροί επιδιώκουν τα συμφέροντά τους χρησιμοποιώντας την οικονομική ολοκλήρωση ως όπλο καταναγκασμού.

Σημαίνει να ενεργούμε με συνέπεια . Να εφαρμόζουμε τα ίδια πρότυπα σε συμμάχους και αντιπάλους. Όταν οι μεσαίες δυνάμεις επικρίνουν τον οικονομικό εκφοβισμό από τη μία κατεύθυνση αλλά σιωπούν όταν προέρχεται από την άλλη, κρατάμε την πινακίδα στο παράθυρο.

Σημαίνει να οικοδομήσουμε αυτό στο οποίο ισχυριζόμαστε ότι πιστεύουμε . Αντί να περιμένουμε την αποκατάσταση της παλιάς τάξης πραγμάτων, δημιουργήστε θεσμούς και συμφωνίες που λειτουργούν όπως περιγράφεται.

Και αυτό σημαίνει μείωση της μόχλευσης που επιτρέπει τον καταναγκασμό . Η οικοδόμηση μιας ισχυρής εγχώριας οικονομίας θα πρέπει πάντα να αποτελεί προτεραιότητα κάθε κυβέρνησης. Η διαφοροποίηση σε διεθνές επίπεδο δεν είναι απλώς οικονομική σύνεση. Είναι το υλικό θεμέλιο για μια έντιμη εξωτερική πολιτική. Οι χώρες κερδίζουν το δικαίωμα σε θέσεις αρχών μειώνοντας την ευαλωτότητά τους σε αντίποινα.

Ο Κάρνεϊ απευθύνει έκκληση στις «μεσαίες δυνάμεις» να ενταχθούν στον Καναδά στη νέα ομάδα:

Καταλαβαίνουμε ότι αυτή η ρήξη απαιτεί κάτι περισσότερο από απλή προσαρμογή. Απαιτεί ειλικρίνεια για τον κόσμο όπως είναι...

Σύμφωνα με τους NY Times , η ομιλία, την οποία ο Κάρνεϊ έχει γράψει ο ίδιος, έγινε δεκτή με όρθιους χειροκροτητές.

Ο Arnaud Bertrand σχολιάζει και υποστηρίζει ότι η ομιλία είναι σημαντική:

Μην κάνετε κανένα λάθος, η ομιλία του Κάρνεϊ στο Νταβός μπορεί να αποδειχθεί μία από τις σημαντικότερες ομιλίες που έχει εκφωνήσει παγκόσμιος ηγέτης τα τελευταία 30 χρόνια. Πρόκειται πραγματικά για κάτι κοσμοϊστορικό.

Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, αυτό που σημαίνει είναι ότι, στο βαθμό που υπήρξε καν, η Δύση έχασε ανεπανόρθωτα τον Δεύτερο Ψυχρό Πόλεμο: ένας Ψυχρός Πόλεμος απαιτεί δύο ανταγωνιστικά συστήματα. Ο Κάρνεϊ μόλις ανακοίνωσε ότι το ένα από αυτά απλώς δεν υπάρχει πια.

Δεν θα επεκταθώ σε αυτόν τον ισχυρισμό. Η νέα λέσχη «μεσαίας δύναμης» που οραματίστηκε ο Κάρνεϊ δεν έχει ακόμη αποκτήσει μέλη.

Θα είναι δύσκολο και θα χρειαστεί χρόνος για τις πολιτικές «ελίτ» των υποτελών χωρών να αλλάξουν νοοτροπία, από το να είναι οι υποτιθέμενοι δικαιούχοι της φανταστικής τάξης που βασίζεται σε κανόνες, στο να γίνουν αντίθετες με αυτήν. Τα συμφέροντά τους ποικίλλουν και η εύρεση κοινού εδάφους για κάποια νέα, έστω και άτυπη, οντότητα, θα απαιτήσει πολλές συνομιλίες και διαπραγματεύσεις.

Το να απορρίψουμε την «τάξη που βασίζεται σε κανόνες», να την αποκαλύψουμε ως το ψέμα που ήταν πάντα, είναι ένα καλό βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Είναι μια θεμελιώδης αλλαγή στην άποψη του κόσμου.

Αλλά πρέπει επίσης να είμαστε προσεκτικοί ώστε να μην πέσουμε στην παγίδα των όρθιων επευφημιών, επειδή τέτοιες θεμελιώδεις αλλαγές μπορούν να γίνουν αντικείμενο κατάχρησης.

Λάβετε υπόψη ότι οι «φιλελεύθεροι», όπως ο Κάρνεϊ, που ξαφνικά κηρύττουν την τήρηση του διεθνούς δικαίου όταν ο Τραμπ προσπαθεί να αρπάξει τη Γροιλανδία, είναι οι ίδιοι που εξακολουθούν να κρύβονται πίσω από κάθε σιωνιστική παραβίαση του διεθνούς δικαίου στην Παλαιστίνη:

Οι ίδιοι ηγέτες που καταδικάζουν τις απειλές των ΗΠΑ για προσάρτηση της Γροιλανδίας έχουν επιτρέψει και ενθαρρύνει το Ισραήλ να επιβάλει μια «γραμμή ασφαλείας», η οποία έχει οδηγήσει στην ουσιαστική προσάρτηση του 60% της Γάζας. Το Ισραήλ συνεχίζει επίσης να προσαρτά εδάφη στη Δυτική Όχθη και τη Συρία, όλα με την υποστήριξη φιλελεύθερων ηγετών που τώρα μας λένε ότι η εδαφική ακεραιότητα είναι ύψιστης σημασίας.

Αυτοί οι ηγέτες έχουν επίσης επανειλημμένα επικαλεστεί την ανάγκη για συνεργασία και διάλογο με τις ΗΠΑ για την αποφυγή σύγκρουσης για τη Γροιλανδία. Αυτός ο νεοαποκτηθείς ενθουσιασμός για διάλογο έρχεται μετά τον αποκλεισμό της Ρωσίας από κάθε πιθανό διεθνές φόρουμ και την ώθηση της Ευρώπης στα πρόθυρα ενός μεγάλου πολέμου, αρνούμενη επί χρόνια να συζητήσει το μέλλον της Ουκρανίας με τον ίδιο τρόπο που επιθυμούν τώρα να συζητήσουν το μέλλον της Γροιλανδίας.

Η υποκρισία, ο παραλογισμός και η επικινδυνότητα της κατάστασης δεν μπορούν να υπερεκτιμηθούν.

Η «διεθνής τάξη που βασίζεται σε κανόνες» ήταν χρήσιμη για ορισμένους μέχρι που έπαψε να ισχύει. Καθώς πλέον έχει κηρυχθεί νεκρή, αναρωτιέται κανείς ποια άλλη φανταστική έννοια θα επινοηθεί για να αποφευχθεί η πλήρης επιστροφή στην τήρηση του διεθνούς δικαίου.



πηγή: https://www.moonofalabama.org/2026/01/carney-declares-death-of-the-rules-based-order.html



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

από τον Γκύντερ Μπούρμπαχ / reseauinternational

Η Ευρώπη βρίσκεται σε ένα γεωπολιτικό σημείο καμπής το 2025, και κανείς δεν φαίνεται πραγματικά πρόθυμος να το παραδεχτεί. Η νέα εμπορική συμφωνία με τις Ηνωμένες Πολιτείες, την οποία ενορχηστρώνει η πρόεδρος της Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και επικυρώνει ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς, καταδεικνύει περίτρανα αυτό που αποτελεί πλέον πραγματικότητα: η Ευρώπη δεν είναι πλέον εταίρος, αλλά ικέτης.

Και ο Ντόναλντ Τραμπ δεν το κρύβει. Αντιθέτως: μας το δείχνει ζωντανά, χωρίς καμία διπλωματική λεπτότητα, χωρίς καμία ανησυχία μήπως χάσει την υπόληψή του. Και το χειρότερο απ' όλα: οι κυβερνήσεις μας χειροκροτούν. Θα μπορούσε να ήταν ακόμη χειρότερα, θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί, αλλά ισχύει όντως αυτό; Δεν πρόκειται πλέον για δασμούς, τους οποίους ορισμένοι κύριοι στην Ουάσιγκτον ανακοινώνουν κατά βούληση μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες. Πρόκειται για την Ευρώπη, κάποτε μια μεγάλη οικονομική δύναμη. Πρόκειται για το γεγονός ότι αυτή η πρώην οικονομική δύναμη δεν έχει τίποτα άλλο να προσφέρει παρά την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, η οποία πουλάει την απόλυτη ταπείνωση ως μια καλή συμφωνία.

1. Η νέα συμφωνία: μια προαναγγελθείσα συνθηκολόγηση

Στις 27 Ιουλίου 2025, ο Τραμπ και η φον ντερ Λάιεν παρουσίασαν μια εμπορική συμφωνία που υποτίθεται ότι είχε σχεδιαστεί για να προστατεύσει την ΕΕ από υψηλότερους δασμούς. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια μονομερή συνθήκη που ευνοεί τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ενώ η Ευρώπη θα πρέπει τώρα να εισάγει αμερικανικό σχιστολιθικό φυσικό αέριο αξίας 750 δισεκατομμυρίων δολαρίων και δεσμεύεται να επενδύσει 600 δισεκατομμύρια δολάρια, τα αμερικανικά προϊόντα παραμένουν σε μεγάλο βαθμό αδασμολόγητα. Σε αντάλλαγμα, η ΕΕ δέχεται τιμωρητικούς δασμούς 15% στις κύριες εξαγωγές της: αυτοκίνητα, μηχανήματα και ημιαγωγούς. Ο Τραμπ το αποκαλεί «ισορροπία», αλλά στην πραγματικότητα, είναι ένα τίμημα που πρέπει να πληρώσουμε. Μένει να δούμε πώς θα τα πάει η ήδη αποδυναμωμένη αυτοκινητοβιομηχανία μας.

Αυτός ο «συμβιβασμός» χαιρετίστηκε από τα διατλαντικά μέσα ενημέρωσης ως παραχώρηση. Στην πραγματικότητα, αποτελεί έκφραση απόλυτης υποταγής. Η Ευρώπη πληρώνει για να αποφύγει την τιμωρία και εξακολουθεί να προωθεί αυτήν την κατάσταση ως διπλωματική επιτυχία.

2. Στρατιωτική προστασία ως όπλο – Η απειλή-ομπρέλα

Οι Ηνωμένες Πολιτείες παρέχουν στρατιωτική άμυνα στην Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης της πυρηνικής άμυνας, μια σιωπηρή συναίνεση εδώ και δεκαετίες. Αλλά ο Τραμπ έχει παραβιάσει δημόσια αυτή τη συναίνεση. Ήδη από το 2020, αμφισβήτησε το ΝΑΤΟ και το 2024 απαίτησε « οι χώρες που δεν πληρώνουν να τα βγάλουν πέρα ​​μόνες τους ». Σήμερα, το καθιστά σαφές: Η Ευρώπη πρέπει να πληρώσει, αλλιώς η ομπρέλα θα αποσυρθεί.

Τι σημαίνει αυτό;

• Η πρόσβαση στα αμερικανικά πυρηνικά όπλα παραμένει εξ ολοκλήρου υπό τον έλεγχο της Ουάσιγκτον.

• Οι εγγυήσεις για την κυβερνοασφάλεια είναι επίσης πολιτικά εξαρτημένες.

• Η στρατιωτική εφοδιαστική, οι δορυφόροι και τα συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης είναι ουσιαστικά απρόσιτα χωρίς την αμερικανική πρόσβαση.

Η Ευρώπη εξαρτάται στρατιωτικά από μια αντλία βενζίνης. Και αυτή η αντλία χρησιμοποιείται τώρα για την επιβολή πολιτικής και οικονομικής υποδούλωσης. Και τα πράγματα θα χειροτερεύουν, γιατί με αυτές τις νέες συμφωνίες όπλων, θα εξαρτηθούμε ακόμη περισσότερο από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Κάποιος πραγματικά αναρωτιέται τι είδους σκέψη έχει νόημα σε τέτοια θέματα. Το αμερικανικό λογισμικό ελέγχει τα πάντα και ο Μεγάλος Αδελφός βρίσκεται σε κάθε υπολογιστή, σε κάθε κάμερα ή σε οποιοδήποτε άλλο σύστημα στην Ευρώπη. Ρίχνουμε μια γεύση από το τι σημαίνει αυτό με τον Τραμπ. Αλλά όλα αυτά φαίνεται να μην έχουν κανένα αποτέλεσμα. Όχι, απλώς φέρνουν την Ευρώπη ακόμη πιο κοντά στον Μεγάλο Αδελφό. Η Ευρώπη προφανώς περιμένει να τιμωρηθεί από τον Τραμπ μέσω περαιτέρω περιπετειών.

3. Ο προγραμματισμένος διαχωρισμός: πώς οι Ηνωμένες Πολιτείες απέσπασαν την Ευρώπη από τη Ρωσία

Όσοι πιστεύουν ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι μια τυχαία κλιμάκωση παρερμηνεύουν τα στρατηγικά συμφέροντα της Ουάσιγκτον. Από το 2014, η αμερικανική εξωτερική πολιτική έχει εργαστεί για να απομονώσει τη Ρωσία από την Ευρώπη, καταβάλλοντας κολοσσιαίες προσπάθειες.

• Μετά το Μαϊντάν, περισσότερα από 5 δισεκατομμύρια δολάρια επενδύθηκαν στην « προώθηση της δημοκρατίας » στην Ουκρανία (Victoria Nuland, 2014).

• Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν παράσχει όπλα, έχουν εκπαιδεύσει τον ουκρανικό στρατό σύμφωνα με τις δυτικές τακτικές και έχουν εδραιώσει το δόγμα του ΝΑΤΟ στον μηχανισμό ασφαλείας της χώρας.

• Πολυάριθμες ΜΚΟ, ομάδες προβληματισμού και σύμβουλοι κοντά στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν εγκατασταθεί συστηματικά στο Κίεβο. Η χώρα έχει ενσωματωθεί πολιτικά, οικονομικά και μιντιακά στη Δύση, χωρίς να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, αλλά με σαφή προσανατολισμό.

• Από το 2016, έχουν παρασχεθεί ετησίως εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια σε στρατιωτική βοήθεια. Με τον πόλεμο του 2022, αυτή η βοήθεια έχει φτάσει σε διψήφια ποσά δισεκατομμυρίων δολαρίων, συμπεριλαμβανομένων βομβών διασποράς, συστημάτων Patriot και εκπαίδευσης Black Hawk.

Ο αγωγός Nord Stream σαμποτάζονταν, οι διπλωματικοί δίαυλοι διακόπτονταν, με στόχο τον οριστικό διαχωρισμό της ΕΕ από τη Μόσχα. Νικητές: οι Ηνωμένες Πολιτείες. Ηττημένοι: η Ευρώπη, η οποία έκτοτε αγοράζει αμερικανικό σχιστολιθικό φυσικό αέριο σε εξωφρενικές τιμές και χάνει τη βιομηχανική της βάση.

4. Η πολιτική τάξη: διαχείριση της ανικανότητας

Τι κάνουν οι κορυφαίοι πολιτικοί της Ευρώπης; Διαχειρίζονται, αποκρύπτουν, συγκαλύπτουν, αλλά δεν αμφισβητούν. Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, η οποία έχει εξαιρετικές διατλαντικές διασυνδέσεις, ενεργεί ως πρέσβης της Ουάσινγκτον. Ο Φρίντριχ Μερτς, πρώην της BlackRock και νυν υπουργός Οικονομικών, υπερασπίζεται τους δασμούς του Τραμπ ως «ώθηση εκσυγχρονισμού». Ο Εμανουέλ Μακρόν ασκεί επιφυλακτική κριτική, αλλά τελικά παραμένει σιωπηλός. Κριτική για το ΝΑΤΟ, τις αμερικανικές κυρώσεις ή την αποβιομηχάνιση μέσω των τιμών της ενέργειας; Τίποτα.

Οι ευρωπαϊκές ελίτ κάνουν αυτό που έχουν τελειοποιήσει όλα αυτά τα χρόνια: δίνουν μια παράσταση χωρίς να αναλαμβάνουν δράση. Χρησιμοποιούν καλοπροαίρετη γλώσσα που καταρρέει μπροστά στην πραγματικότητα. Και συγχέουν την διατλαντική αφοσίωση με την ανευθυνότητα απέναντι στον ίδιο τους τον λαό.

5. Πλήρης εξάρτηση σε όλους τους τομείς

• Η Ευρώπη χρησιμοποιεί σχεδόν συστηματικά την αμερικανική υποδομή λογισμικού: Microsoft, Amazon Web Services, Palantir.

• Άμυνα: F-35, συστήματα αντιπυραυλικής άμυνας, μεταγωγικά αεροσκάφη, όλα είναι αμερικανικά.

• Ενέργεια: Το αμερικανικό υγροποιημένο αέριο κυριαρχεί στα κατασκευαστικά έργα στο Βίλχελμσχάφεν, το Μπρούνσμπιτελ και αλλού.

• Χρηματοοικονομικά: το δολάριο παραμένει το νόμισμα αναφοράς, ενώ η SWIFT και οι κυρώσεις των ΗΠΑ υπαγορεύουν τι μπορούν να κάνουν οι ευρωπαϊκές τράπεζες.

Κάθε ένας από αυτούς τους τομείς είναι ένα πιθανό όπλο, και ο Τραμπ το γνωρίζει. Δεν απειλεί καν διακριτικά. Το λέει ανοιχτά. Και η Ευρώπη; Παραμένει σιωπηλή.

6. Τι θα γινόταν αν όλα σταματούσαν πραγματικά αύριο;

Φανταστείτε τον Τραμπ να απαιτεί: « Δύο τρισεκατομμύρια ευρώ ετησίως, αλλιώς δεν θα υπάρχει προστασία ». Καμία πρόσβαση σε στρατιωτικές υποδομές. Καμία πυρηνική αποτροπή. Καμία κυβερνοασπίδα. Κανένας δορυφόρος. Καμία πρόσβαση σε αμερικανικές οικονομικές πλατφόρμες. Καμία συνεργασία με τις στρατιωτικές υπηρεσίες πληροφοριών.

Τι απομένει για την Ευρώπη; Απλή και καθαρή εξάρτηση. Κανένα σχέδιο Β, καμία στρατηγική αυτονομία, καμία συμμαχία εκτός της αμερικανικής σφαίρας επιρροής. Η Γαλλία; Μόνη της. Η Γερμανία; Στρατιωτικά αφοπλισμένη. Το ΝΑΤΟ; Ένα κοίλο σώμα χωρίς αμερικανικό πυρήνα.

7. Η Ευρώπη πρέπει να δράσει τώρα – αλλιώς θα βυθιστεί.

Ο χρόνος για δισταγμό έχει τελειώσει. Είτε η Ευρώπη καταλαβαίνει επιτέλους ότι θα επιβιώσει μόνο ως ανεξάρτητος παράγοντας, είτε θα παραμείνει προτεκτοράτο. Τα μέτρα:

• Να οικοδομηθεί μια κυρίαρχη αμυντική δομή με τη Γαλλία, την Ιταλία και τη Σκανδιναβία.

• Δημιουργήστε μια ευρωπαϊκή κυβερνοδιοίκηση χωρίς αμερικανική τεχνολογία.

• Ενεργειακή ανεξαρτησία μέσω στρατηγικών συνεργασιών με την Αφρική, την Ασία και τη Λατινική Αμερική.

• Ψηφιακή κυριαρχία με τα δικά της clouds, chips, πρότυπα.

• Διπλωματική νεύρωση: αποκατάσταση διπλωματικών διαύλων με τη Ρωσία, χωρίς ιδεολογικά παρωπίδες.

Συμπέρασμα: Ο Τραμπ δεν είναι το πρόβλημα. Είναι ο καθρέφτης. Η αντανάκλαση μιας Ευρώπης που έχει ξεχάσει πώς λειτουργεί η ανεξαρτησία. Έχουμε υποβιβαστεί σε έναν κατώτερο εταίρο, από φόβο, άνεση και ιδεολογική αδράνεια. Είναι πλέον πολύ αργά για ευγένεια.

Η Ευρώπη πρέπει να απελευθερωθεί από την εξάρτησή της, διαφορετικά θα μετατραπεί σε γεωπολιτικό κενό. Η Ευρώπη δεν οφείλει τίποτα σε κανέναν εκτός από τους πολίτες της.

πηγή: Overton Magazin μέσω Euro-Synergies




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

από τον Τιερί Μεϊσάν

Ο κόσμος αλλάζει πολύ γρήγορα. Το έτος 2026 αναμένεται να σηματοδοτηθεί από την επιστροφή των σφαιρών επιρροής και το τέλος των αποικιακών αυτοκρατοριών. Πάνω απ' όλα, θα δούμε την επιστροφή του διεθνούς δικαίου στους κανόνες που γνωρίζαμε μέχρι τώρα. Μόνο όσοι είναι σε θέση να κατανοήσουν αυτές τις εξελίξεις και να προσαρμοστούν γρήγορα σε αυτές θα συνεχίσουν να ευημερούν.
Ο παγκόσμιος χάρτης που καταρτίστηκε στη σύνοδο κορυφής του Άνκορατζ στις 15 Αυγούστου 2025. Ο παγκόσμιος χάρτης χωρίζεται σε τρεις ζώνες επιρροής. Αυτές υποδεικνύονται γενικά και επί του παρόντος αποτελούν αντικείμενο διαπραγμάτευσης με μεγαλύτερη ακρίβεια.


Βρισκόμαστε μάρτυρες μιας αναδιοργάνωσης της παγκόσμιας τάξης μετά τη σύνοδο κορυφής του Άνκορατζ (15 Αυγούστου 2025), την κατάπαυση του πυρός στη Γάζα (10 Οκτωβρίου 2025) και την Επιχείρηση Απόλυτη Αποφασιστικότητα στη Βενεζουέλα (3 Ιανουαρίου 2026). Είναι πλέον σαφές ότι οι πρόεδροι Ντόναλντ Τραμπ και Βλαντιμίρ Πούτιν μοίρασαν τον κόσμο μεταξύ τους στην Αλάσκα. Η τελική επικύρωση αυτής της συμφωνίας θα πραγματοποιηθεί στην επόμενη σύνοδο κορυφής Τραμπ-Ξι.

Οι μόνες πληροφορίες που έχουμε είναι ο χάρτης που δημοσιεύτηκε από το Ρωσικό Γενικό Επιτελείο και δημιουργήθηκε από τον Αντρέι Μαρτιάνοφ. Χωρίζει τον κόσμο σε τρεις ζώνες επιρροής, κάτι που δεν έρχεται σε αντίθεση με την αρχή ενός πολυπολικού κόσμου. Το πρώιμο διεθνές δίκαιο - εννοώ το δίκαιο πριν από τον Ψυχρό Πόλεμο - αντιμετωπίζει μόνο μερικά προβλήματα. Παρέχει στα κράτη πλήρη ελευθερία να κάνουν ό,τι θέλουν εντός των ορίων που τα ίδια έχουν θέσει.

Στην προηγούμενη στήλη μου εξήγησα ότι, σε αντίθεση με όσα λένε όλοι, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορεί να διέπραξαν έγκλημα απαγάγοντας τον Πρόεδρο Μαδούρο, σύμφωνα με τους προηγούμενους κανόνες, είχαν το δικαίωμα να το πράξουν, αποκλειστικά βάσει των δεσμεύσεών τους. Το αν αυτή η πραγματικότητα είναι σοκαριστική ή όχι δεν αλλάζει τίποτα. Έτσι πρέπει να λειτουργήσουμε τώρα.

Μέχρι τώρα, ο κόσμος κυβερνιόταν από την G5/6/7/8/7, η οποία χθες αποτελούνταν από τη Γερμανία, τον Καναδά, τη Γαλλία, τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ιταλία, την Ιαπωνία, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η εξαφάνισή της σηματοδοτεί το τέλος της Αγγλικής και της Γαλλικής Αυτοκρατορίας. Πρέπει να παραδεχτούμε ότι η Γαλλία θα πρέπει να αποαποικιοποιήσει τη Νέα Καληδονία και την Πολυνησία. οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να αποαποικιοποιήσουν τη Σαμόα, το Γκουάμ και τις Παρθένες Νήσους. η Νέα Ζηλανδία θα πρέπει να αποαποικιοποιήσει το Τοκελάου. και τέλος, το Ηνωμένο Βασίλειο θα πρέπει να αποαποικιοποιήσει την Αγκίλα, τις Βερμούδες, τις Παρθένες Νήσους, τα Νησιά Κέιμαν και Φώκλαντ, το Γιβραλτάρ, το Μοντσεράτ, την Αγία Ελένη και τα Νησιά Τερκς και Κάικος. Αυτό θα πρέπει να γίνει πολύ γρήγορα εάν η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Νέα Ζηλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο επιθυμούν να διατηρήσουν την παρουσία τους στις πρώην αποικίες τους.

Είναι πιθανό η Κοινοπολιτεία να διαλυθεί. Τα κράτη μέλη της, τουλάχιστον, θα εγκαταλείψουν την κοινή τους υπηκοότητα.

Η G7 θα αντικατασταθεί από μια ομάδα C4/5 που θα αποτελείται από την Κίνα, τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ινδία και τη Ρωσία, στην οποία ο Πρόεδρος Τραμπ ελπίζει να προσθέσει την Ιαπωνία.1. Ωστόσο, είναι πιθανό ότι η Ιαπωνία δεν θα γίνει δεκτή, δεδομένων των πολεμοχαρών δηλώσεών της. Η Κίνα παραμένει βαθιά εξοργισμένη από την άνοδο του ιαπωνικού αυτοκρατορικού μιλιταρισμού, την άρνηση της κυβέρνησης Sanae Takaichi, τις απόψεις της για τους μικροεπεξεργαστές της Ταϊβάν και την εξερεύνηση σπάνιων γαιών.

Δεδομένης της αντίστοιχης ισχύος τους, οι τέσσερις μεγάλες παγκόσμιες δυνάμεις θα μπορούν να αποφασίζουν να κάνουν ό,τι θέλουν σε όλες τις περιπτώσεις που δεν διέπονται από το διεθνές δίκαιο - όπως έπραξαν οι Ηνωμένες Πολιτείες στη Βενεζουέλα.

Αρκετές περιφερειακές συμμαχίες θα επιτρέψουν σε δευτερεύουσες δυνάμεις να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο.

Δεν θα μιλήσω για το ΝΑΤΟ, το οποίο θα διαλυθεί μέχρι τα μέσα του 2027 ή νωρίτερα, αν το επιτρέψει η μεταφορά της Γροιλανδίας από τη Δανία στις ΗΠΑ. Οι νουθεσίες μερικών Ευρωπαίων δεν θα αλλάξουν τίποτα: δεν θα πολεμήσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες περισσότερο από όσο θα κάνουν με τη Ρωσία. Η Συμμαχία AUKUS (Αυστραλία, Ηνωμένες Πολιτείες και Ηνωμένο Βασίλειο) επίσης δεν θα επιβιώσει από τη διαίρεση του κόσμου. Η ΕΕ θα πρέπει επίσης να εξαφανιστεί. Η εμφάνιση της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν στην τελετή υπογραφής της συμφωνίας ελεύθερων συναλλαγών ΕΕ/Mercosur απλώς επιταχύνει την πτώση της: οι λαοί της Γαλλίας, της Πολωνίας, της Αυστρίας, της Ιρλανδίας και της Ουγγαρίας μόλις συνειδητοποίησαν ότι αυτή η γραφειοκρατία δεν υπερασπίζεται τα συμφέροντά τους, αλλά θυσιάζει τους αγρότες τους στις ανάγκες της γερμανικής βιομηχανίας.

Αρκετοί οργανισμοί θα αναλάβουν: η Κοινή Εκστρατευτική Δύναμη (JEF), ένα βρετανικό μίνι-ΝΑΤΟ, περιλαμβάνει ήδη την Εσθονία, τη Λιθουανία, τη Λετονία, τη Δανία, τη Νορβηγία, την Ισλανδία, τη Σουηδία, τη Φινλανδία και την Ολλανδία, όλες με επίκεντρο το Ηνωμένο Βασίλειο. Η Ουκρανία θα ενταχθεί, ενώ η Ισλανδία θα ενταχθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες (μετά την παραχώρηση της Γροιλανδίας). Πράγματι, ο Καναδάς και η Γροιλανδία βρίσκονται στην αμερικανική υφαλοκρηπίδα, όπως και μέρος της Ισλανδίας, κάτι που, όπως είναι κατανοητό, δίνει στις Ηνωμένες Πολιτείες όρεξη για κάτι τέτοιο. Από την πλευρά τους, η Βουλγαρία, η Φινλανδία, η Λετονία, η Λιθουανία, η Πολωνία και η Σουηδία έχουν ήδη σχηματίσει μια «Συμμαχία Ανατολικού Μετώπου». Είναι αβέβαιο εάν αυτός ο νέος οργανισμός θα είναι μόνιμος, καθώς προς το παρόν δεν έχει ούτε προϋπολογισμό ούτε γραμματεία.

Αυτές οι στρατιωτικές συμμαχίες θα συμπληρωθούν από πολιτικούς συνασπισμούς, όπως ακριβώς η ΕΕ συμπλήρωσε το ΝΑΤΟ. Η Πρωτοβουλία των Τριών Θαλασσών είναι η κύρια. Συγκεντρώνει την Αυστρία, τη Βουλγαρία, την Κροατία, την Εσθονία, την Ελλάδα, την Ουγγαρία, τη Λετονία, τη Λιθουανία, την Πολωνία, τη Ρουμανία, τη Σλοβακία, τη Σλοβενία ​​και την Τσεχική Δημοκρατία. Στοχεύει στη μεταρρύθμιση της μεσαιωνικής Πολωνολιθουανικής Κοινοπολιτείας ή στο σχέδιο Ομοσπονδίας Międzymorze του Στρατάρχη Γιόζεφ Πιλσούντσκι: τη δημιουργία μιας ομοσπονδίας μεταξύ Γερμανίας και Ρωσίας.

Είναι ένα πολωνικό σχέδιο, με επικεφαλής τον Πρόεδρο Κάρολ Ναβρότσκι (Νόμος και Δικαιοσύνη), ενώ η Συμμαχία του Ανατολικού Μετώπου είναι ένα σχέδιο με επικεφαλής τον Πρωθυπουργό Ντόναλντ Τουσκ (Συνασπισμός Πολιτών).

Στη Μέση Ανατολή, ο ανταγωνισμός Σαουδικής Αραβίας/Ιράν έληξε με τη μεσολάβηση της Κίνας το 2023. Έχει αντικατασταθεί από έναν ανταγωνισμό Σαουδικής Αραβίας/Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, ήδη εμφανής στην Υεμένη και το Σουδάν. Αυτοί που, μόλις πριν από τέσσερα χρόνια, ήταν οι καλύτεροι φίλοι, είναι τώρα άσπονδοι αντίπαλοι. Το Ριάντ προσπαθεί να συγκεντρώσει υποστήριξη, μαζί με το Πακιστάν, την Τουρκία, την Αίγυπτο και τη Σομαλία. Εν τω μεταξύ, το Άμπου Ντάμπι, το οποίο έχει ήδη σφυρηλατήσει στρατιωτικές συμμαχίες με σουδανικές, λιβυκές και σομαλικές παρατάξεις, αναμένεται να πλησιάσει το Ισραήλ και να προσθέσει την Αιθιοπία στη συμμαχία του.

Στην Αφρική, η Συμμαχία των Κρατών του Σαχέλ, που αποτελείται από την Μπουρκίνα Φάσο, το Μάλι και τον Νίγηρα, είναι η μόνη περιφερειακή στρατιωτική συμμαχία. Θα πρέπει να ενθαρρύνεται από την Κίνα και τη Ρωσία. Στη Λατινική Αμερική, η Μπολιβαριανή Συμμαχία των Λαών της Αμερικής μας (ALBA) δεν λειτουργεί πλέον. Αντίθετα, σχηματίζεται ένας συνασπισμός γύρω από την Αργεντινή και τη Χιλή με την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η Κίνα, η Ινδία και η Ρωσία θέλουν να διατηρήσουν τα Ηνωμένα Έθνη. Ως αποτέλεσμα, ο Πρόεδρος Τραμπ αποφάσισε να μην εγκαταλείψει το γυάλινο κτίριο. Είναι κρίσιμο να κατανοήσουμε ότι πολλά από αυτά που έχει κατασκευάσει ο ΟΗΕ θα αποσυναρμολογηθούν για να ευθυγραμμιστούν με το διεθνές δίκαιο. Διότι, σε αντίθεση με ό,τι έχουμε κάνει τους εαυτούς μας να πιστεύουμε, τα Ηνωμένα Έθνη δεν είναι διεθνές δίκαιο.

Τιερί Μεϊσάν

Πηγή: Δίκτυο Βολταίρος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ απέστειλε επιστολή στον Πρωθυπουργό της Νορβηγίας, Γιόνας Γκαρ Στόρε. Το προσωπικό του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας παρέδωσε αντίγραφα της επιστολής στους Ευρωπαίους πρέσβεις στην Ουάσινγκτον.

Ένα αντίγραφο δόθηκε σε έναν δημοσιογράφο του Newshour :

Αγαπητέ Πρέσβη,

Ο Πρόεδρος Τραμπ ζήτησε να διαβιβαστεί το ακόλουθο μήνυμα, το οποίο κοινοποιήθηκε στον Πρωθυπουργό Γιόνας Γκαρ Στόρε, στον [ονομασμένο αρχηγό κυβέρνησης/κράτους] σας.
«Αγαπητέ Jonas, δεδομένου ότι η χώρα σας αποφάσισε να μην μου δώσει το Νόμπελ Ειρήνης επειδή σταμάτησα τους 8 Πολέμους PLUS, δεν αισθάνομαι πλέον την υποχρέωση να σκέφτομαι αποκλειστικά την Ειρήνη , αν και θα είναι πάντα κυρίαρχη, αλλά τώρα μπορώ να σκεφτώ τι είναι καλό και σωστό για τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Η Δανία δεν μπορεί να προστατεύσει αυτή τη γη από τη Ρωσία ή την Κίνα, και γιατί έχουν «δικαίωμα ιδιοκτησίας» ούτως ή άλλως; Δεν υπάρχουν γραπτά έγγραφα, μόνο ότι ένα πλοίο προσάραξε εκεί πριν από εκατοντάδες χρόνια, αλλά είχαμε και εμείς πλοία που προσάραξαν εκεί. Έχω κάνει περισσότερα για το ΝΑΤΟ από οποιονδήποτε άλλον από την ίδρυσή του, και τώρα το ΝΑΤΟ θα πρέπει να κάνει κάτι για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο κόσμος δεν είναι ασφαλής εκτός αν έχουμε τον πλήρη και ολοκληρωτικό έλεγχο της Γροιλανδίας. Ευχαριστώ! Πρόεδρε DJT»

Ο Τραμπ θα συνεχίσει να απαιτεί τη Γροιλανδία μέχρι να κάνει κάτι η Ευρώπη για να τον σταματήσει αποφασιστικά.

Όταν ο Τραμπ προσπάθησε να καταστρέψει το εμπόριο με την Κίνα επιβάλλοντας πανάκριβους δασμούς, οι Κινέζοι απάντησαν σταματώντας τις εξαγωγές σπάνιων ορυκτών και προϊόντων σπάνιων γαιών. Οι ΗΠΑ τα χρειάζονται αυτά και δεν έχουν άλλες πηγές. Ο Τραμπ απέσυρε τους δασμούς και έκανε ειρήνη με τον Πρόεδρο Σι.

Η Ευρώπη πρέπει να κάνει μια εξίσου αποφασιστική κίνηση. Επέτρεψε στον Τραμπ να επιβάλει δασμούς σε ευρωπαϊκά προϊόντα χωρίς να επιβάλει αντίμετρα. Αυτό ήταν ένα τεράστιο λάθος, καθώς ο Τραμπ το ερμήνευσε αμέσως ως αδυναμία που θα μπορούσε να αξιοποιηθεί περαιτέρω.

Η Ευρώπη έχει εμπορικό πλεόνασμα από την πώληση αγαθών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αλλά η Ευρώπη έχει έλλειμμα από την αγορά υπηρεσιών από τις ΗΠΑ. Τέτοιες υπηρεσίες είναι το λογισμικό, οι εφαρμογές διαδικτύου, οι τηλεοπτικές εκπομπές και οι ταινίες, η συμβουλευτική και ορισμένοι τομείς των τραπεζικών επιχειρήσεων.

Η Ευρώπη θα πρέπει να επιβάλει αμέσως δασμούς σε όλες τις υπηρεσίες που παρέχουν οι ΗΠΑ στην Ευρώπη. Αυτοί θα πρέπει να είναι διπλάσιοι από τους δασμούς που έχει επιβάλει ο Τραμπ σε ευρωπαϊκά προϊόντα. Αν ο Τραμπ απαντήσει με υψηλότερους δασμούς σε αγαθά, να απαντήσει αυξάνοντας αυτόν τον συντελεστή για τις υπηρεσίες. Ας φωνάζουν η Microsoft, η Google και το Χόλιγουντ. Όλα τα προϊόντα τους μπορούν να αντικατασταθούν με ευρωπαϊκά χωρίς μεγάλη ταλαιπωρία.

Υπάρχουν και άλλα μέτρα που θα μπορούσαν να λάβουν οι ευρωπαϊκές χώρες. Υπάρχουν αρκετές δεκάδες χιλιάδες Αμερικανοί στρατιώτες και συναφείς πολίτες στην Ευρώπη. Καθώς οι ΗΠΑ απειλούν τη Γροιλανδία, είναι δικαιολογημένο να περιοριστεί η τρέχουσα ελεύθερη κυκλοφορία τους. Απλώς για να διασφαλιστεί ότι, υπό την ηγεσία του Τραμπ, δεν θα αρχίσουν να κάνουν κάτι εξίσου ηλίθιο. Στο τέλος, αυτοί οι άνθρωποι είναι όμηροι. Χρησιμοποιήστε τους ως τέτοιους.

Η Ευρώπη θα πρέπει επίσης να συγκεντρώσει αμέσως ένα πολυεθνικό ανεξάρτητο σύνταγμα υπό δανική διοίκηση και να το αναπτύξει στη Γροιλανδία. Θα πρέπει να προστατεύσει τη γη από τις «ρωσικές» και «κινεζικές» εισβολές που οι ΗΠΑ ισχυρίζονται ότι φοβούνται.

Ένα χθεσινό δημοσίευμα ανέφερε ότι το Πεντάγωνο ισχυρίζεται ότι έχει θέσει 1.500 εν ενεργεία αλεξιπτωτιστές του Στρατού σε επιφυλακή για πιθανή ανάπτυξη στη Μινεσότα:

Οι στρατιώτες προέρχονται από την 11η Αερομεταφερόμενη Μεραρχία, με έδρα την Κοινή Βάση Έλμενντορφ-Ρίτσαρντσον στην Αλάσκα, έναν από τους κορυφαίους σχηματισμούς πεζικού του Στρατού και δύναμη πρώτης γραμμής στην στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στον Ειρηνικό, τοποθετημένο για να βοηθήσει στην αποτροπή της Κίνας. Η μεραρχία είναι επίσης ο κορυφαίος σχηματισμός του στρατού για τον πόλεμο στην Αρκτική.

Αν πιστεύετε ότι οι κύριες αμερικανικές μονάδες που εκπαιδεύτηκαν και ορίστηκαν να πολεμήσουν σε αρκτικό κλίμα τέθηκαν σε συναγερμό για να καταστείλουν ανύπαρκτες ταραχές στη Μινεσότα, επικοινωνήστε μαζί μου για την αγορά αυτής της τεράστιας γέφυρας που έχω σε προσφορά. Αυτά τα στρατεύματα αναμφίβολα ετοιμάζονται να καταλάβουν τη Γροιλανδία.

Η Ευρώπη θα πρέπει να τους αντιμετωπίσει ενεργώντας ταχύτερα.

Δυστυχώς, η τρέχουσα γενιά Ευρωπαίων ηγετών είναι η χειρότερη που είχε η ήπειρος εδώ και δεκαετίες. Γι' αυτό αμφιβάλλω αν θα είναι σε θέση να σχεδιάσουν και να εφαρμόσουν οποιοδήποτε σημαντικό μέτρο.

Κατά συνέπεια, ο Τραμπ θα πάρει τη Γροιλανδία... και μετά θα επιδιώξει περισσότερα.

πηγή

* Η φωτο, προϊόν AI, αναρτήθηκε από τον Τραμπ στον λογαριασμό τουτο Truth Social

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Πολλοί, ακόμα και μη δεξιοί σ' όλο τον κόσμο, πόσο μάλλον Αμερικανοί πολίτες, προσέβλεπαν με συγκρατημένη συμπάθεια στις εξαγγελίες του Τραμπ πριν από την εκλογή του (ειρήνη στην Ουκρανία, εμβόλια κλπ).
Η συμπεριφορά  και το "γιο-γιο" των διαθέσεων, των ανακοινώσεων του έδειχνε από την αρχή της ανάληψης καθηκόντων του, την αλλαγή από την πεπατημένη προηγούμενων Προέδρων, δημοκρατικών και ρεπουμπλικανών, και τον τρόπο που χειριζόταν τη διεθνή κατάσταση οι πρώην.

Μάλιστα τότε πολλοί  πανικοβλήθηκαν λίγο. Άλλοι το χαρακτήρισαν αυτό ως «Σύνδρομο Διαταραχής Τραμπ» (ΣΔΤ).

Οι δημοκρατικοί παρότι τον παρουσίαζαν ως φλυαρό ανίκανο άτομο  πίστευαν πως η διακυβέρνησή του δεν θα είχε μεγάλες συνέπειες για τον κόσμο, για τις ΗΠΑ δεν μ' ένοιαζε ιδιαίτερα, αν κι αυτό γνωρίζω πως είναι λάθος γιατί εκατομμύρια αμερικανοί πολίτες πλήττονται από αυτή.

Στην αρχή η συνάντηση στην Αλάσκα με τον Πρόεδρο Πούτιν φαινόταν πως πήγε αρκετά καλά. Ο πόλεμος στην Ουκρανία φαινόταν να κινείται προς κάποιο λογικό αποτέλεσμα. Η εσωτερική πολιτική του ήταν λίγο παράλογη, αλλά όχι μακριά από την αναμενόμενη πορεία.

Τα πράγματα έχουν αρχίσει να πηγαίνουν στραβά από τότε. Κάτι σίγουρα έχει αλλάξει. Αλλά το γιατί και το πώς συνέβη αυτή η διαταραχή είναι ακόμη άγνωστο.

Η επίθεση της CIA στα τέλη Δεκεμβρίου στην κατοικία του Πούτιν στην περιοχή του Νόβγκοροντ, η οποία περιλαμβάνει στρατηγικές εγκαταστάσεις διοίκησης, έχει παραβιάσει τους κανόνες που διέπουν τις σχέσεις μεταξύ των πυρηνικών δυνάμεων εδώ και πολλές δεκαετίες. Αυτές οι σχέσεις έχουν πλέον επιδεινωθεί σε σημείο που δεν μπορεί να διορθωθεί.

Η επίθεση στη Βενεζουέλα ήταν επίσης πέρα ​​από κάθε λογική. Υπάρχουν ελάχιστες πιθανότητες οι ΗΠΑ να πάρουν ποτέ αυτό που θέλουν από τη χώρα χωρίς χερσαία επέμβαση. Αλλά οποιαδήποτε δέσμευση στρατευμάτων στο Καράκας θα κατέληγε σε καταστροφή.

Η υπεράσπιση της διοίκησης των μπράβων της ICE, οι οποίοι σαφώς παραβίασαν όλους τους κανόνες αστυνόμευσης όταν σκότωσαν μια αθώα γυναίκα, είναι επίσης πέρα ​​από κάθε λογική. Υπάρχουν σίγουρα τρόποι να εξηγηθεί το περιστατικό, αλλά αποφάσισαν να δυσφημίσουν το προφανές θύμα.

Το ότι μια τέτοια συμπεριφορά έχει γίνει και θα παραμείνει ο κανόνας για την κυβέρνηση Τραμπ μπορεί να συναχθεί από δύο πρόσφατες συνεντεύξεις.

Η πρώτη ήταν στις 5 Ιανουαρίου στο CNN με τον βοηθό του Τραμπ, Στίβεν Μίλερ :

ΜΙΛΕΡ: Λοιπόν, αυτό που είπε ο Πρόεδρος είναι αλήθεια. Οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής κυβερνούν τη Βενεζουέλα. Εξ ορισμού, αυτό είναι αλήθεια. Τζέικ, ζούμε σε έναν νόμο, λυπάμαι, ζούμε σε έναν κόσμο στον οποίο μπορείς να μιλάς όσο θέλεις για διεθνείς ευγένειες και οτιδήποτε άλλο, αλλά ζούμε σε έναν κόσμο, στον πραγματικό κόσμο, Τζέικ, που κυβερνάται από τη δύναμη, που κυβερνάται από τη βία, που κυβερνάται από την εξουσία. Αυτοί είναι οι σιδερένιοι νόμοι του κόσμου που υπάρχουν από την αρχή του χρόνου. Οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Και όταν ερωτάται από τον δημοσιογράφο: 

Μα όσον αφορά τις καθημερινές επιχειρήσεις στη Βενεζουέλα, η πρόεδρος, η υπηρεσιακός πρόεδρος Ροντρίγκεζ, σωστά; Δεν είναι κάποιο είδος Αμερικανού απεσταλμένου.

ΜΙΛΕΡ:  Όχι, αυτό που λέω είναι, και θα συνεχίσουμε εδώ, Τζέικ. Θέλω λοιπόν να πω αυτό που λέω, και μετά θα δώσεις συνέχεια. Αλλά αυτό που λέω είναι μόνο ένα επίπεδο πάνω από αυτό, το οποίο είναι ότι, εξ ορισμού, εμείς είμαστε υπεύθυνοι επειδή έχουμε τον στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών σταθμευμένο εκτός της χώρας. Εμείς θέτουμε τους όρους και τις προϋποθέσεις. Έχουμε ένα πλήρες εμπάργκο σε όλο το πετρέλαιό τους και στην ικανότητά τους να κάνουν εμπόριο.

Έτσι, για να κάνουν εμπόριο, χρειάζονται την άδειά μας. Για να μπορούν να διευθύνουν μια οικονομία, χρειάζονται την άδειά μας. Έτσι, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν τον έλεγχο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες κυβερνούν τη χώρα κατά τη διάρκεια αυτής της μεταβατικής περιόδου.


Ο Μίλερ φαίνεται να πιστεύει πραγματικά ότι έτσι λειτουργεί ο κόσμος. Δεν είναι έτσι.

Η δεύτερη συνέντευξη, στις 7 Ιανουαρίου, δόθηκε από τους NY Times με τον ίδιο τον Τραμπ:

Ο Τραμπ παρουσιάζει ένα όραμα εξουσίας που περιορίζεται μόνο από «τη δική μου ηθική» ( αρχειοθετημένο )

Το σχετικό απόσπασμα της τρέλας:

Όταν ρωτήθηκε σε μια εκτενή συνέντευξη στους New York Times αν υπήρχαν όρια στις παγκόσμιες εξουσίες του, ο κ. Τραμπ απάντησε: «Ναι, υπάρχει ένα πράγμα. Η δική μου ηθική. Το δικό μου μυαλό. Είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να με σταματήσει».

«Δεν χρειάζομαι το διεθνές δίκαιο», πρόσθεσε. «Δεν επιδιώκω να βλάψω ανθρώπους».

Όταν πιέστηκε περαιτέρω για το αν η κυβέρνησή του έπρεπε να τηρήσει το διεθνές δίκαιο, ο κ. Τραμπ απάντησε «Ναι». Αλλά ξεκαθάρισε ότι θα ήταν ο κριτής όταν τέτοιοι περιορισμοί θα εφαρμόζονταν στις Ηνωμένες Πολιτείες.

«Εξαρτάται από το ποιος είναι ο ορισμός του διεθνούς δικαίου», είπε.

Η εκτίμηση του κ. Τραμπ για την ελευθερία του να χρησιμοποιεί οποιοδήποτε μέσο στρατιωτικής, οικονομικής ή πολιτικής ισχύος για να εδραιώσει την αμερικανική υπεροχή ήταν η πιο ωμή αναγνώριση μέχρι σήμερα της κοσμοθεωρίας του. Στον πυρήνα της βρίσκεται η ιδέα ότι η εθνική ισχύς, και όχι οι νόμοι, οι συνθήκες και οι συμβάσεις, θα πρέπει να είναι ο αποφασιστικός παράγοντας καθώς οι δυνάμεις συγκρούονται.

Η άποψη του Τραμπ για τα εγχώρια όρια αποκαλύπτει ένα παρόμοιο όραμα που λέει ότι η δύναμη κάνει το σωστό:

Στο εσωτερικό μέτωπο, ο κ. Τραμπ υποστήριξε ότι οι δικαστές έχουν την εξουσία να περιορίζουν την ατζέντα της εσωτερικής πολιτικής του — από την ανάπτυξη της Εθνοφρουράς έως την επιβολή δασμών — μόνο «υπό ορισμένες συνθήκες».

Αλλά ήδη σκεφτόταν εναλλακτικές λύσεις. Έθιξε το ενδεχόμενο ότι εάν οι δασμοί που είχε εκδώσει βάσει εξουσιών έκτακτης ανάγκης καταργούνταν από το Ανώτατο Δικαστήριο, θα μπορούσε να τους ανασυσκευάσει ως τέλη αδειοδότησης. Και ο κ. Τραμπ, ο οποίος δήλωσε ότι εξελέγη για να αποκαταστήσει τον νόμο και την τάξη, επανέλαβε ότι ήταν πρόθυμος να επικαλεστεί τον Νόμο περί Εξέγερσης και να αναπτύξει τον στρατό εντός των Ηνωμένων Πολιτειών και να ομοσπονδιοποιήσει ορισμένες μονάδες της Εθνοφρουράς, εάν έκρινε ότι ήταν σημαντικό να το πράξει.

Μέχρι στιγμής, είπε, «δεν έχω νιώσει πραγματικά την ανάγκη να το κάνω».

Το «Σύνδρομο Διαταραχής Τραμπ» (ΣΔΤ) μάλλον έχει μεταλλαχθεί πλέον. Ο Τραμπ είναι διαταραγμένος και δεν είναι απλώς ένα σύνδρομο. Δεν έχω ακόμη αποφασίσει τι είναι πιο πιθανό να προκύψει από αυτό.

Μήπως οι ΗΠΑ ολισθαίνουν στο δρόμο προς τον πλήρη φασισμό; Ή μήπως πρόκειται για καθαρή αλαζονεία που θα τελειώσει μόλις βρεθούν αντιμέτωπες με ένα σοβαρό προπύργιο;


πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

από τον Μπάξτερ Ντμίτρι

Ένα γεγονός που προκάλεσε έκπληξη στα εναλλακτικά μέσα ενημέρωσης: μέλη της ισχυρής τραπεζικής δυναστείας των Ρότσιλντ συνεχάρησαν δημόσια τον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ μετά τη στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα.

Ο Νατ Ρότσιλντ, Διευθύνων Σύμβουλος του Ομίλου Volta και εξέχων κληρονόμος της οικονομικής αυτοκρατορίας των Ρότσιλντ, συνεχάρη τον Τραμπ μετά την στρατιωτική δράση των ΗΠΑ που στόχευε την κυβέρνηση και το χρηματοπιστωτικό σύστημα της Βενεζουέλας.

Η σημασία αυτής της δήλωσης είναι αναμφισβήτητη: Η Βενεζουέλα είναι μία από τις λίγες χώρες στον κόσμο που ιστορικά αντιστάθηκε στην εγκαθίδρυση ενός κεντρικού τραπεζικού συστήματος δυτικού τύπου που ελέγχεται από τους Ρότσιλντ.

Επί χρόνια, η οικονομική ανεξαρτησία της Βενεζουέλας την έχει καταστήσει στόχο κυρώσεων, προσπαθειών αλλαγής καθεστώτος και οικονομικού πολέμου.

Σήμερα, μετά την άμεση παρέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών, οι παρατηρητές σημειώνουν ότι οι έπαινοι από στελέχη του τραπεζικού τομέα φαίνεται να επιβεβαιώνουν τις επίμονες υποψίες σχετικά με τους πραγματικούς δικαιούχους των ξένων «απελευθερωτικών εκστρατειών».

Τα σχόλια της Ντέιμ Χάνα Ρότσιλντ , κληρονόμου της οικογένειας Ρότσιλντ, έχουν τροφοδοτήσει περαιτέρω την αντιπαράθεση. Δήλωσε ότι κανένας μεγάλος πόλεμος δεν διεξάγεται - και κανένας αρχηγός κράτους δεν λαμβάνει απόφαση - χωρίς την έγκριση της οικογένειας Ρότσιλντ.

Ενώ τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης απορρίπτουν αυτούς τους ισχυρισμούς ως θεωρίες συνωμοσίας, οι επικριτές υποστηρίζουν ότι η ιστορία της μεταπολεμικής επέκτασης των κεντρικών τραπεζών αφηγείται μια πολύ διαφορετική ιστορία.

Για τους σκεπτικιστές, η επιχείρηση στη Βενεζουέλα μοιάζει λιγότερο με απελευθέρωση και περισσότερο με καταναγκαστική επιχείρηση - μια προειδοποίηση προς τα έθνη που προσπαθούν να λειτουργήσουν εκτός της διεθνούς οικονομικής τάξης.

Ο ρόλος του Τραμπ, που κάποτε θεωρούνταν αντι-παγκοσμιοποιητής, τώρα επανεκτιμάται από εκείνους που πιστεύουν ότι η πραγματική εξουσία δεν βρίσκεται στις εκλογές ή στους προέδρους, αλλά σε μη εκλεγμένες οικονομικές δυναστείες που λειτουργούν πέρα ​​από τα εθνικά σύνορα.

Σύμπτωση ή επιβεβαίωση, το μήνυμα είναι σαφές σε πολλούς: αμφισβητήστε το τραπεζικό σύστημα και το σύστημα τελικά θα ανταποδώσει.

Πηγή: VT Foreign Policy via Marie-Claire Tellier




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

από τον Χαλ Τέρνερ

Πολλοί άνθρωποι εξεπλάγησαν και προβληματίστηκαν όταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ έθεσε την ιδέα της προσάρτησης της Γροιλανδίας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Δεδομένης της γεωπολιτικής πραγματικότητας, έτσι πρέπει να είναι.

Πολλοί άνθρωποι συμβουλεύονταν χάρτες για να δουν πού βρισκόταν η Γροιλανδία σε σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, και αυτοί οι χάρτες ήταν χάρτες «προβολής Mercator» που προορίζονταν για παιδιά και δημοσιογράφους.

Αλλά οι χάρτες προβολής Mercator, τους οποίους όλοι μάθαμε στο σχολείο (και εξακολουθούμε να χρησιμοποιούμε σήμερα), ΔΕΝ αποτελούν χρήσιμο οδηγό για να γνωρίζουμε πού βρίσκονται στην πραγματικότητα οι χώρες ή οι περιοχές στον πραγματικό κόσμο στον οποίο ζούμε.

Γροιλανδία – Προβολή από χάρτη με σωστή πολική προβολή:




Γιατί Γροιλανδία; Επειδή η Μόσχα βασίζει σχεδόν όλους τους στρατηγικούς στρατιωτικούς πόρους της στη χερσόνησο Κόλα, δίπλα στη Φινλανδία, η οποία σκιαγραφείται με έντονο ροζ μαρκαδόρο. Εκεί βρίσκονται τα σιλό διηπειρωτικών βαλλιστικών πυραύλων, οι βάσεις υποβρυχίων και τα στρατηγικά βομβαρδιστικά της Ρωσίας.

Αν κοιτάξετε την τροχιά πτήσης (βαλλιστική ή μηχανοκίνητη) μεταξύ της χερσονήσου Κόλα και οποιασδήποτε τοποθεσίας στις 48 συνεχόμενες πολιτείες, που βρίσκονται ανάμεσα στις δύο φωτεινές ροζ γραμμές, τότε όλα περνούν πάνω από τη Γροιλανδία.

Η Γροιλανδία είναι το πεδίο όπου αμφισβητούνται οι στρατηγικές ανταλλαγές μεταξύ Ουάσινγκτον και Μόσχας.

Αν θέλετε να αναχαιτίσετε έναν βαλλιστικό πύραυλο, το καλύτερο σημείο για να το κάνετε είναι στο απόγειο, το υψηλότερο σημείο της τροχιάς πτήσης του. Η συντομότερη διαδρομή για να φτάσει ένας αναχαιτιστής στο απόγειο είναι να εκτοξευθεί ακριβώς από κάτω του.

Εκεί βρίσκεται η Γροιλανδία.

Έτσι, χωρίς να χρειάζεται να επεκταθώ στο τι θα πρέπει να συμβεί εδώ, αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η κυβέρνηση Τραμπ λέει ότι χρειάζεται τη Γροιλανδία για εθνική ασφάλεια.

Το άλλο γεγονός που βρίσκεται σε εξέλιξη είναι το άνοιγμα του Σκανδιναβικού Περάσματος μέσω της Αρκτικής, και σύντομα κινεζικά φορτηγά πλοία θα διασχίζουν την Αρκτική με προορισμό το Ρότερνταμ. Αυτό το πέρασμα είναι ταχύτερο από τη Διώρυγα του Σουέζ, και τα πλοία δεν περιορίζονται στο μέγεθος του Suezmax, γεγονός που θα επιταχύνει σημαντικά το εμπόριο μεταξύ Κίνας και ΕΕ.

Αυτό σημαίνει ότι κινεζικά υποβρύχια θα επιχειρήσουν επίσης να πλεύσουν κάτω από την Αρκτική στον Βόρειο Ατλαντικό, ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΗΔΗ.

Επομένως, η βορειοανατολική ακτή της Γροιλανδίας εξυπηρετεί όχι έναν, αλλά δύο στρατηγικούς στόχους απαραίτητους για την εθνική ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών.

Εάν αυτό δεν είναι σαφές, λάβετε υπόψη ότι η προβολή του παγκόσμιου χάρτη Mercator προορίζεται για παιδιά και δημοσιογράφους. Δεν αποτελεί χρήσιμο οδηγό για τον εντοπισμό χωρών ή εδαφών στον πραγματικό κόσμο στον οποίο ζούμε.

Κανένας ενήλικας που σέβεται τον εαυτό του δεν πρέπει να χρησιμοποιεί το Mercator για να σχηματίσει την κοσμοθεωρία του. Όποιος ισχυρίζεται ότι « πρέπει να υπάρχει ένας άλλος μυστικός λόγος για τον οποίο ο Τραμπ ενδιαφέρεται για τη Γροιλανδία » είναι πιστοποιημένος άσχετος.

Αυτή τη στιγμή στη Γροιλανδία, το μόνο που κάνουμε είναι να παρέχουμε έγκαιρη προειδοποίηση μέσω ραντάρ. Με τους υπερηχητικούς πυραύλους, η «έγκαιρη προειδοποίηση» δεν υπάρχει. Χρειαζόμαστε επαρκή ισχύ πυρός για να τους καταρρίψουμε πριν φτάσουν στην επικράτειά μας. Για να το κάνουμε αυτό, πρέπει να κατασκευάσουμε βάσεις στη Γροιλανδία και θα ξεκινήσουμε να το κάνουμε αμέσως.

πηγή: Ραδιοφωνική εκπομπή Hal Turner



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τη μεταφορά εκατομμυρίων βαρελιών πετρελαίου στις ΗΠΑ από τη Βενεζουέλα και την πώλησή τους ανακοίνωσε χθες ο Ντόναλντ Τραμπ λίγες μέρες μετά την γκανγκστερική ιμπεριαλιστική επέμβασή των ΗΠΑ στο Καράκας.

Εφαρμόζοντας την «Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας» οι ΗΠΑ προσπαθούν να αποκαταστήσουν την κυριαρχία τους στη Λατινική Αμερική με ένα ακόμη «Δόγμα Μονρόε» με σκοπό να αντιμετωπίσουν την κινέζικη επιρροή στην περιοχή και να διατηρήσουν τα συμφέροντα των μονοπωλίων τους. Ετσι, το πρόσχημα της “ναρκοτρομοκρατίας” κατέρρευσε πολύ γρήγορα, αποκαλύπτοντας τον πραγματικό λόγο της πειρατικής εισβολής στη Βενεζουέλα.

Ο Αμερικάνος πρόεδρος είπε ότι συμφώνησε με τις προσωρινές αρχές της Βενεζουέλας να μεταφέρουν στις ΗΠΑ μεταξύ 30 και 50 εκατομμυρίων βαρελιών πετρελαίου «υψηλής ποιότητας, πετρελαίου που ήταν σε καθεστώς κυρώσεων», όπως δήλωσε ο Τραμπ στο Truth Social, που, σύμφωνα με τον ίδιο, θα πωλείται σε τιμή αγοράς.

«Έχω την ικανοποίηση να ανακοινώσω ότι οι προσωρινές αρχές της Βενεζουέλας θα παραδώσουν στις ΗΠΑ από 30 ως 50 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου υψηλής ποιότητας που υφίσταται κυρώσεις», ανέφερε ο κ. Τραμπ μέσω Truth Social. «Το πετρέλαιο αυτό θα πωληθεί σε τιμές της αγοράς και τα χρήματα θα ελεγχθούν από εμένα, τον πρόεδρο των ΗΠΑ, για να διασφαλιστεί ότι θα χρησιμοποιηθούν για να ωφελήσουν τον λαό της Βενεζουέλας και των ΗΠΑ!», πρόσθεσε.

Ο υπουργός Ενέργειας Κρις Ράιτ έχει λάβει εντολή να «εκτελέσει αυτό το σχέδιο άμεσα», και τα βαρέλια «θα μεταφερθούν με πλοία αποθήκευσης και θα οδηγηθούν απευθείας σε λιμάνια εκφόρτωσης στις Ηνωμένες Πολιτείες». Ανώτερος αξιωματούχος της κυβέρνησης, μιλώντας υπό τον όρο της ανωνυμίας, δήλωσε στο CNN ότι το πετρέλαιο έχει ήδη αποθηκευτεί σε βαρέλια. Το μεγαλύτερο μέρος του βρίσκεται ήδη σε πλοία και πλέον θα κατευθυνθεί σε αμερικανικές εγκαταστάσεις στον Κόλπο για διύλιση.

Η κυβέρνηση Τραμπ φέρεται να δήλωσε στην προσωρινή πρόεδρο της Βενεζουέλας Ντέλσι Ροντρίγκεζ ότι το Καράκας πρέπει να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις του Λευκού Οίκου προτού του επιτραπεί να αντλήσει περισσότερο πετρέλαιο, ανέφερε το ABC News.

Την ίδια στιγμή, ο αμερικάνικος ενεργειακός κολοσσός Chevron έχει ναυλώσει έναν στόλο τουλάχιστον 11 δεξαμενόπλοιων που έχει προγραμματιστεί να φτάσει στη Βενεζουέλα μέσα στον Γενάρη. Τα πλοία κατευθύνονται προς τα λιμάνια Χοσέ και Μπάχο Γκράντε, τα οποία ελέγχονται από την κυβέρνηση της Βενεζουέλας, για να φορτώσουν αργό πετρέλαιο που προορίζεται αποκλειστικά για διυλιστήρια στις ΗΠΑ, ανέφερε η εταιρεία.

Σημειώνεται ότι η τιμή του αμερικανικού πετρελαίου υποχώρησε περίπου κατά 1 δολάριο ανά βαρέλι, ή λίγο κάτω από 2%, στα 56 δολάρια, αμέσως μετά την ανακοίνωση του Τραμπ στο Truth Social.

Η πώληση έως και 50 εκατομμυρίων βαρελιών θα μπορούσε να αποφέρει σημαντικά έσοδα: Το πετρέλαιο της Βενεζουέλας διαπραγματεύεται αυτή τη στιγμή περίπου στα 55 δολάρια το βαρέλι, οπότε αν οι Ηνωμένες Πολιτείες βρουν αγοραστές πρόθυμους να πληρώσουν την αγοραία τιμή, θα μπορούσαν να συγκεντρώσουν από 1,65 έως 2,75 δισεκατομμύρια δολάρια από την πώληση.

Η Βενεζουέλα έχει συσσωρεύσει σημαντικά αποθέματα αργού πετρελαίου από τότε που οι Ηνωμένες Πολιτείες επέβαλαν εμπάργκο πετρελαίου στα τέλη του περασμένου έτους. Η παράδοση μίας τόσο μεγάλης ποσότητας πετρελαίου στις ΗΠΑ ενδέχεται να εξαντλήσει τα ίδια τα αποθέματα της χώρας.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

από τον Πίτερ Χάνσελερ / reseauinternational

Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι μόνο ηθικά χρεοκοπημένες, αλλά και οικονομικά: ο πραγματικός λόγος για την απαγωγή του Μαδούρο είναι η αναχρηματοδότηση του αμερικανικού δημόσιου χρέους.

Ακούγοντας τη συνέντευξη Τύπου του Ντόναλντ Τραμπ μετά την επίθεση και την απαγωγή του Προέδρου Μαδούρο και της συζύγου του, καταλαβαίνει κανείς γρήγορα ότι δεν πρόκειται για τον Μαδούρο ως έμπορο ναρκωτικών, αλλά για το πετρέλαιο και επομένως για το χρήμα.

Δεν πρόκειται καν να επιχειρήσουμε μια νομική αξιολόγηση της επίθεσης των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα σε αυτό το στάδιο, επειδή ο Τραμπ παραβιάζει όχι μόνο το διεθνές δίκαιο με αυτήν την πράξη κλοπής, αλλά και το αμερικανικό δίκαιο. Όταν ένας δημοσιογράφος τον ρώτησε αν η στρατιωτική επίθεση είχε εγκριθεί από το Κογκρέσο, ο Τραμπ απάντησε απλώς λακωνικά ότι είχαν γίνει συζητήσεις.

Ακόμη και ο Φρίντριχ Μερτς, ο οποίος έχει εμπειρία σε θέματα εγκληματικότητας (βλ. « Τι θα μπορούσε να κάνει η Ρωσία »), θεωρεί τον χαρακτηρισμό της αμερικανικής ενέργειας «σύνθετο»· με άλλα λόγια, θα την εγκρίνει αργά ή γρήγορα με ικανοποίηση.

Τα δυτικά μέσα ενημέρωσης δεν καταδικάζουν με κανέναν τρόπο αυτή τη φυγή, αλλά παρουσιάζουν αυτήν την ενέργεια ως την απελευθέρωση του λαού της Βενεζουέλας.

« Θέλουμε ειρήνη, ελευθερία και δικαιοσύνη » ~ Ντόναλντ Τραμπ, 3 Ιανουαρίου 2026

Ο κόσμος ξεπουλάει αμερικανικά ομόλογα και οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν έλλειψη χρημάτων — είναι τόσο απλό. Με το πετρέλαιο που θέλουν να κλέψουν οι Αμερικανοί, θα έχουν και πάλι περιουσιακά στοιχεία για να αναχρηματοδοτήσουν μια Αμερική που αγωνίζεται. Ο Τραμπ αναγκάστηκε επομένως να εξαπολύσει αυτήν την επιδρομή, γιατί διαφορετικά, τα άδεια ταμεία της Ουάσιγκτον θα εκραγούν μπροστά στα μούτρα του. Ως επιχειρηματίας, βρήκε ακόμη και έναν τρόπο να πλουτίσει τους φίλους του στη βιομηχανία πετρελαίου ταυτόχρονα.

Μπορούσε επίσης να βασιστεί στην υποστήριξη των διεφθαρμένων στρατιωτικών και επιχειρηματικών ηγετών της Βενεζουέλας - ακόμη και οι σωματοφύλακες του Μαδούρο τον εγκατέλειψαν. Ο στρατός, πιθανώς σε συνεννόηση με τη CIA, απενεργοποίησε τη δική του αεράμυνα για να διασφαλίσει την ασφαλή διέλευση των ληστών βαρόνων.

Οι παραλληλισμοί με τη Συρία είναι προφανείς, με τη διαφορά ότι ο Άσαντ μύριζε σαν αρουραίος και αδειάστηκε από τους Ρώσους.

Συνέπειες

Κάποιος θα μπορούσε να αναρωτηθεί αν οι Αμερικανοί θα καταφέρουν να πάρουν τον έλεγχο ολόκληρης της χώρας. Η αντιπρόεδρος Ντέλσι Ροντρίγκεζ επιδεικνύει μαχητική στάση.

Ο Τραμπ φαίνεται να θέλει να εγκαταστήσει τον προστατευόμενό του Ρούμπιο ως αντιπρόεδρο προκειμένου να αναλάβει τον έλεγχο της χώρας.

Οι Κινέζοι και οι Ρώσοι δεν θα επέμβουν στρατιωτικά υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Αντίθετα, θα πρέπει να περιμένουμε ότι οι Κινέζοι θα ανταποδώσουν καταστρέφοντας το COMEX*. Θα μάθουμε περισσότερα τις επόμενες ημέρες. Είναι απαραίτητο να παρακολουθούμε στενά τις τιμές του χρυσού και του ασημιού. Όσο υψηλότερες είναι οι τιμές αυτών των πολύτιμων μετάλλων, τόσο πιο σοβαρή είναι η κατάσταση για το δολάριο ΗΠΑ και τα δημόσια οικονομικά των ΗΠΑ.

Ελπίζεται ότι η Βενεζουέλα θα αμυνθεί με όλα τα απαραίτητα μέσα.

Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι ο Δυτικός κόσμος έχει γυρίσει την πλάτη του στο κράτος δικαίου. Ο Τραμπ θεσπίζει τον νόμο της ζούγκλας. Πώς θα αντιδρούσε ο Τραμπ αν οι χώρες άρχιζαν να παίρνουν ομήρους όλους τους Αμερικανούς πολίτες που διαμένουν στο έδαφός τους;


* Το COMEX (Commodity Exchange Inc.) αναφέρεται κυρίως στο κύριο χρηματιστήριο εμπορευμάτων για πολύτιμα και βασικά μέταλλα, μέρος του {{CME Group}} (Chicago Mercantile Exchange), όπου διαπραγματεύονται συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης (futures) σε χρυσό, ασήμι, χαλκό κ.ά., καθορίζοντας τις παγκόσμιες τιμές

Πηγή: Φόρουμ Γεωπολιτικής


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Στο τελευταίο μου άρθρο για την επίθεση του Τραμπ στη Βενεζουέλα, επεσήμανα ότι έλειπε ένα κομμάτι από το σχέδιο :

Αναρωτιέται κανείς ποια είναι τα επόμενα βήματα που σχεδιάζουν να κάνουν οι ΗΠΑ. Δεν έχουν αρκετές δυνάμεις για να εισβάλουν στη Βενεζουέλα. Ούτε ένας αποκλεισμός της χώρας θα οδηγούσε σε αλλαγή της κυβέρνησής της. Μια εσωτερική επανάσταση είναι απίθανο να πετύχει.

Οι Αμερικανοί νάνοι κατάφεραν να κλέψουν τα εσώρουχα. Τώρα έρχεται το βήμα 2. Μετά τα κέρδη. Αυτό ακούγεται σαν ένα καλό σχέδιο.

Αλλά κανείς δεν φαίνεται να γνωρίζει μέχρι στιγμής τι μπορεί να συνεπάγεται το βήμα 2.

Αποδεικνύεται ότι η φάση 2 αυτού του επιχειρηματικού σχεδίου για τα εσώρουχα και τα ξωτικά είναι να γίνει το ίδιο όπως πριν ( αρχειοθετημένο ):

Όταν ρωτήθηκε πώς οι Ηνωμένες Πολιτείες σχεδίαζαν να κυβερνήσουν τη Βενεζουέλα, ο κ. Ρούμπιο δεν παρουσίασε ένα σχέδιο για μια αμερικανική κατοχική αρχή, όπως αυτή που έθεσε σε εφαρμογή η κυβέρνηση Τζορτζ Μπους του νεότερου στη Βαγδάτη κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Ιράκ, αλλά αντ' αυτού μίλησε για τον εξαναγκασμό μιας κυβέρνησης της Βενεζουέλας, η οποία διοικείται από συμμάχους του φυλακισμένου ηγέτη Νικολάς Μαδούρο, να κάνει αλλαγές πολιτικής.

Οι αμερικανικές δυνάμεις θα συνεχίσουν να εμποδίζουν τα πετρελαιοφόρα που βρίσκονται σε λίστα κυρώσεων των ΗΠΑ να εισέρχονται και να εξέρχονται από τη χώρα μέχρι η κυβέρνηση να ανοίξει την κρατικά ελεγχόμενη πετρελαϊκή βιομηχανία σε ξένες επενδύσεις - πιθανώς δίνοντας προτεραιότητα σε αμερικανικές εταιρείες - και να προβεί σε άλλες αλλαγές, δήλωσε στην εκπομπή «Face the Nation» του CBS News.

«Αυτό παραμένει σε ισχύ και πρόκειται για ένα τεράστιο ποσό μόχλευσης που θα συνεχίσει να ισχύει μέχρι να δούμε αλλαγές, όχι μόνο για την προώθηση του εθνικού συμφέροντος των Ηνωμένων Πολιτειών, το οποίο είναι το Νο. 1, αλλά και για ένα καλύτερο μέλλον για τον λαό της Βενεζουέλας», είπε.

Τίποτα δεν άλλαξε. Η Βενεζουέλα εξακολουθεί να κυβερνάται από Τσαβιστές που προσκολλώνται στην Μπολιβαριανή επανάσταση. Συνεχίζει να δέχεται πιέσεις να επιτρέψει σε αμερικανικές εταιρείες να εξερευνήσουν το πετρέλαιό της. Οι Τσαβιστές, συμπεριλαμβανομένου του Μαδούρο, είναι πρόθυμοι να το επιτρέψουν αυτό, αλλά έχουν ορισμένους όρους. Αυτοί δεν έχουν αλλάξει, και πιστεύω ότι δεν θα αλλάξουν.

Όλη η πομπώδης δράση ήταν ένας ουσιαστικός πόλεμος :

Η επιδρομή, η οποία πραγματοποιήθηκε σε έναν εναέριο χώρο που θα έπρεπε να είναι ιδιαίτερα αμφισβητούμενος και προηγήθηκε μιας ελάχιστης ή σχεδόν ανύπαρκτης εκστρατείας SEAD, θα ήταν δυνατή μόνο εάν ο στρατός της Βενεζουέλας είχε λάβει εντολή αποχώρησης. Ο Μαδούρο, ο οποίος βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ για μια ελεγχόμενη μετάβαση της εξουσίας από το 2024, είτε προδόθηκε από ολόκληρη τη δομή εξουσίας της Βενεζουέλας είτε παραδόθηκε οικειοθελώς και δεν φαίνεται να βρισκόταν καθόλου σε «φρούριο» κατά τη στιγμή της επιδρομής.

Ποιο ήταν λοιπόν το νόημα όλης αυτής της επιχείρησης; Θα μπορούσε κανείς να ρωτήσει. Ίσως, λοιπόν, να μην υπήρχε κανένα:

Υπάρχουν ακόμα πολλά αναπάντητα ερωτήματα σχετικά με την «Απόλυτη Αποφασιστικότητα», το όνομα που έδωσε το Πεντάγωνο στην επιχείρηση. Ποια ήταν η ακριβής φύση της συμφωνίας που έκαναν οι Βενεζουελάνοι με τον Τραμπ; Υπάρχει συνεργασία μεταξύ του Ροντρίγκεζ και των ΗΠΑ; Υπήρχε κάποια πραγματικότητα στις υποσχέσεις του Τραμπ για εξαγορά της πετρελαϊκής βιομηχανίας των ΗΠΑ και «δισεκατομμυρίων» δολαρίων σε επενδύσεις στη Βενεζουέλα; Εάν αυτό το γεγονός είναι τόσο εικονικό όσο φαίνεται με βάση τις πληροφορίες που έχουμε αυτήν τη στιγμή, αυτά τα ερωτήματα μπορεί να μην απαντηθούν ποτέ ρητά. Αντίθετα, το γεγονός απλώς θα ξεθωριάσει, παραμένοντας σε μια διαρκή κατάσταση αδιαπέραστου, ακατανόητου και αδύνατου να αναλυθεί, μέχρι να ξεχαστεί σε μεγάλο βαθμό.

Ή ίσως το θέμα ήταν απλώς να επιδείξουν τι θα μπορούσε να κάνει η κυβέρνηση Τραμπ σε άλλους :

Το 1992, ο Αμερικανός συντηρητικός συγγραφέας Μάικλ Λεντίν φέρεται να είπε: «Κάθε 10 χρόνια περίπου, οι Ηνωμένες Πολιτείες χρειάζεται να μαζεύουν κάποια μικρή, άθλια χώρα και να την πετάνε στον τοίχο, απλώς για να δείξουν στον κόσμο ότι το εννοούμε σοβαρά».

Στην πραγματικότητα, τέτοιες αδικαιολόγητες επιδείξεις δύναμης προδίδουν τον φόβο ότι η παγκόσμια δύναμη των ΗΠΑ υποχωρεί. Το να χτυπάς έναν ασθενέστερο αντίπαλο για να αποδείξεις τη δύναμή σου είναι η πράξη ενός ανασφαλούς νταή.

Η Βενεζουέλα είναι πιθανό να καλωσορίσει αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες που είναι πρόθυμες να επενδύσουν στη χώρα. Αλλά δεν θα είναι καθόλου όπως η χρυσή τομή που φαίνεται να οραματίζεται ο Τραμπ. Το πετρέλαιο της Βενεζουέλας είναι βαρύ και δαπανηρό στην ανάκτησή του . Χρειάζονται υγρά αραίωσης ή ατμός για να το βγάλουν στην επιφάνεια και να το μεταφέρουν στις αγορές. Με τις παγκόσμιες τιμές πετρελαίου να αναμένεται να παραμείνουν γύρω στα 50 δολάρια ανά βαρέλι, υπάρχουν ελάχιστα κίνητρα για τις απαραίτητες επενδύσεις πολλών δισεκατομμυρίων.

Αναμένω ότι μετά τη δράση αυτού του Σαββατοκύριακου τίποτα δεν θα αλλάξει. Οι ΗΠΑ δεν θέλουν να κυβερνήσουν τη Βενεζουέλα. Δεν θέλουν να στείλουν στρατιώτες στο έδαφος. Ο αποκλεισμός, μια πράξη πολέμου, θα συνεχιστεί για λίγο, αλλά κάποια στιγμή τα πλοία θα πρέπει να επιστρέψουν στα λιμάνια τους. Καθώς δεν υπάρχει τίποτα να κερδίσει από αυτό, η κυβέρνηση Τραμπ θα κινηθεί προς τον επόμενο στόχο της.

Εν τω μεταξύ, το Ισραήλ ετοιμάζεται για ένα ακόμη χτύπημα στο Ιράν. Οι ΗΠΑ μεταφέρουν στρατεύματα στη Μέση Ανατολή, ενώ το Ιράν ετοιμάζεται να αντεπιτεθεί με όλη του τη δύναμη.

Σε μια εβδομάδα από τώρα, η Βενεζουέλα πιθανότατα θα βρίσκεται εκτός των πρωτοσέλιδων, ενώ η ζωή θα συνεχίζεται ως συνήθως.


ΠΗΓΗ
https://www.moonofalabama.org/2026/01/trump-abducted-maduro-but-gained-not-a-thing.html




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου